მონადირის ინსტინქტი

sast

 

არა, ასეთი რამ არასდროს დამართია. სად არ ყოფილა, მაგრამ მსგავს შემთხვევას ადგილი არ ჰქონია. მოქუფრულმა გახედა მაგიდაზე დამაგრებულ ზარს, თან უკვირდა, ამ საზარელი ხმის გაგონებას როგორ იტანდნენ სასტუმროს კლიენტები. უკეთესი ვერაფერი ნახეს? _ გაიფიქრა გაგულისებულმა და ირგვლივ მიმოიხედა. მიუხედავად ზარის გამკივანი ხმისა, სასტუმროს თანამშრომლები არსად ჩანდნენ, თითქოს არც ესმოდათ ყურის წამღები წკრიალი, ან იქნებ ესმოდათ კიდევაც და არაფრად აგდებდნენ. სტეფანე ვერ იტანდა უწესრიგობას, უპასუხისმგებლობა ყოველთვის ნერვებს უშლიდა. და აი, ახლა სწორედ ასეთი უწესრიგობის თუ უპასუხისმგებლობის ერთ-ერთ გამოვლინებასთან ჰქონდა საქმე. იდგა ერთ ადგილას მოუთმენლად და მგზავრობით დაღლილი ხან ერთ ფეხს მოინაცვლებდა ვესტიბიულში მდგომი, ხანაც მეორეს. აღიზიანებდა სიცილ-ხორხოცის ხმები, მოსამსახურეთა ოთახის გამოღებული კარიდან რომ მოისმოდა.

ბარგი შემოსასვლელ კართან ჰქონდა დატოვებული, ხოლო დიპლომატი, რომელიც აქამდე ხელში ეჭირა, იქვე, სავარძლებს შორის მდგარ მუხის მაგიდაზე შემოედო. არსად ჩანდა ჩვეულებრივი სასტუმროებისთვის დამახასიათებელი ადმინისტრატორის სპეციალური ადგილი, რომელიც სტეფანეს ყოველთვის ბარის დახლს მოაგონებდა. როგორც ჩანს, ამ სასტუმროში ყველაფერი განსხვავებულია, ზარის არ იყოს.

კიდევ რამდენიმე წუთს დაიცადა და როცა მიხვდა, რომ მისი მომხედავი არავინ იყო, მოთმინებადაკარგულმა დაძახება გადაწყვიტა.

_ ეი, არის აქ ვინმე?

მომსახურე პერსონალის სამყოფელი ოთახიდან ვიღაც ქალმა გამოყო თავი:

_ ჰელოუ! მაპატიეთ, ვერ შევამჩნიეთ, როდის შემოხვედით.

მინიატიურული, თვალტანადი გოგონა თეძოების რხევით მოუახლოვდა მაგიდას.

_ რით შემიძლია გემსახუროთ? _ ადმინისტრატორისთვის დამახასიათებული დაყენებული ღიმილით შეხედა მან მამაკაცს.

_ აბა, თუ გამოიცნობთ! _ უხეშად შეუბრუნა კითხვა სტეფანემ და ამრეზით შეათვალიერა სასტუმროს თანამშრომელი.

ქალს მკვეთრი ვარდისფერი პიჯაკი ეცვა, გულმკერდზე დინოზავრის გამოსახულებით და ყურზეც სწორედ დინოზავრის ფორმის ბაცი ვარდისფერი საყურე ეკეთა.

მამაკაცმა უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი. დღევანდელი დღე სრული დადასტურება იყო მერფის კანონისა _ თუ ერთ რამეში არ გიმართლებს, ეს იგი, არაფერში არ გაგიმართლებს.

ადრიანი დილიდან ამ წუთამდე მთელი ბატალიები გადაიტანა _ ჯერ იყო და, თვითმფრინავი ვერ დასვეს პილოტებმა ძლიერი ნისლის გამო, მერე კი, ჩამოფრინდა თუ არა, ისეთ საცობში მოყვა, მთელი ორი საათი ელოდნენ მძღოლები გზის გახსნას. სტეფანეს თავი თბილისში ეგონა, პიკის საათებში რომ ჩაიკეტება ხოლმე მოძრაობა ქალაქის ცენტრალურ უბნებში. როგორც ჩანს, არც უცხოეთის ქვეყნებია ამ მხრივ გამონაკლისი. და აი, ახლა ეს სასტუმრო. უკვე ხვდება, რომ აქაურ პერსონალს წარმოდგენა არა აქვს, რას ნიშნავს წესრიგი, პროფესიონალიზმი და პასუხისმგებლობა.

როგორც ჩანს, ამ ვარდისფერ ლედისთან ურთიერთობა მას ნერვების ფასად დაუჯდება. არადა, ერთადერთი, რაც მას ახლა სურდა, სასტუმროს ნომერში აღმოჩენა იყო, დაელია რამე ცხელი და საწოლზე მიწოლილიყო.

_ მე სტეფანე გაგუა ვარ, საქართველოდან, _ თქვა მან და ქალს კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა, _ თქვენთან ნომერი მაქვს შეკვეთილი. ეს ხომ «როიალ პალასია»?

_ დიახ, «როიალ პალასია», ყოველ შემთხვევაში, გარეთ გაკრულ აბრაზე აქამდე ასე ერქვა ჩვენს სასტუმროს, _ გაიხუმრა ადმინისტრატორმა.

გოგონამ, რომელსაც ტესი ერქვა, უცნობის ძვირად ღირებულ პიჯაკზე შეაჩერა მზერა, შემდეგ მისი გრუზა, შავი თმა შეათვალიერა და უკმაყოფილოდ მოკუმული ტუჩები, რომელიც კლიენტის პიროვნებაზე ბევრ რამეს მეტყველებდა _ ისეთები, როგორიც ეს მამაკაცია, ჩვეულებრივ, ა კლასის სავიზიტო ბარათებით იხდიან ფულს და ძალიან ჭირვეულები არიან.

ტესიმ საღებავის სუნით გაჯერებული ჰაერი ჩაისუნთქა და საწერ მაგიდას მიუჯდა.

_ გაგუა… გაგუა… _ დაიწყო ქექვა კლიენტების სარეგისტრაციო ჟურნალში, თან თითს აყოლებდა ყოველ გრაფას, _ ვშიშობ, თქვენი განაწყენება მომიწევს, _ თავი გააქნია, _ თავისუფალი ადგილები არ გვაქვს, თქვენი გვარი კი დამკვეთების სიაში არ მოიძებნა.

_ ეს როგორ? ერთი წუთით! _ სტეფანემ კოპები შეკრა, თითქოს ამით სურდა ადმინისტრატორის შეშინება, გამჭოლი მზერა ესროლა ქალს და ლამის დამარცვლით გააგრძელა:

_ ერთი თვის წინ დაგირეკეს თბილისიდან და სასტუმროს მფლობელთან საუბრის შემდეგ აქ ჩემთვის ნომერი დაიჯავშნა. ოქტომბრიდან იანვრის ჩათვლით აქ უნდა დავბინავებულიყავი. თუ შეიძლება, კარგად ნახეთ, ალბათ შეცდომაა. _ მამაკაცი თავს ძლივს იკავებდა, ისე იყო გამოსული წყობილებიდან.

ტესიმ წარბები აწკიპა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან სიმპათიური მამაკაცია თავისი სიმაღლით, ფართო მხრებით, შავი, მეტყველი თვალებით, მას ეს კაცი უფრო და უფრო ნაკლებად მოსწონს. ბევრი უნახავს მისნაირი წუწუნა და მომთხოვნი. სახეზე აწერია, რომ მის გულს ვერაფრით მოიგებ, თუნდაც საუკეთესო ნომერი შესთავაზო. იცნობს ტესი ქართველ მამაკაცებს, იცის მათი ხასიათი, მით უმეტეს, თუკი იგი მდიდარია. თვითონაც ხომ ქართველია, აქ სამუშაოდ არის ჩამოსული. ცხრა წელია, თავაუღებლად მუშაობს, ხან ავადმყოფს უვლიდა, ხან სახლებს ალაგებდა. მერე, აქ მოეწყო მოსამსახურედ და ბოლოს, როცა, როგორც იქნა, მოქალაქეობა მიიღო, ჯერ მენეჯერის თანამდებობასაც მიაღწია, შემდეგ კი, თავისი ბოიფრენდის დახმარებით, ეს პატარა სასტუმროც შეიძინა და ახლა თავად განაგებს აქაურობას.

როგორ არ უყვარს ტესს კლიენტის ასეთი ქედმაღლური ქცევა. ეს ყოველთვის აფუჭებს პირველ შთაბეჭდილებას.

გოგონამ ქაღალდების მთელი დასტა აიღო ხელში, წამოდგა და უცნობს მიმართა:

_ დამელოდეთ, კიდევ ერთხელ გადავამოწმებ.

სტეფანე სავარძელში გადაწვა, ფეხი ფეხზე გადაიდო და ადმინისტრატორს დაუწყო თვალიერება.

«არა უშავს, მშვენიერი ვიღაცაა, _ გაიფიქრა, _ როგორი მიმზიდველი ქალია, რაღაცით ქართველს ჰგავს. ნეტავ ეს თმა შეღებილი აქვს, თუ ბუნებრივადაა ასეთი წითური? ძალიან უხდება ეს ფერი მის ცისფერ თვალებს. ცხვირიც როგორი პაწაწინა აქვს?! ბავშვური. მთლიანობაში შეიძლება მაგარი «ტიპშაც» კი ვუწოდოთ. ერთადერთი, რაც არ მომწონს, მისი ჩაცმის სტილია… მარტივად რომ ვთქვათ, საქმიანი ქალის იმიჯი დარღვეულია».

მამაკაცმა კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი ტესის დინოზავრისნახატიან პიჯაკს. ეს სამოსი მის გემოვნებაში არაფრით ჯდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ გოგონას ძალიან უხდებოდა ვარდისფერი, თხელი ქვედაბოლო კი გამოკვეთილად უსვამდა ხაზს მისი სხეულის მოხაზულობას და ბოლომდე აჩენდა ადმინისტრატორის ჩამოსხმულ ქალურ ფიგურას, ეს ჩაცმულობა მაინც ძალზე მყვირალა იყო სასტუმროს თანამშრომლისთვის, ამასთან, მისი ასაკის ქალს სულაც არ შეეფერებოდა. სწორედ ამ ტანსაცმელმა და გოგონას ასაკმა იმოქმედა თავდაპირველად სტეფანეზე. ალბათ ამიტომაც ივარაუდა, რომ იგი დაახლოებით ოცი წლის იქნებოდა, მაგრამ ახლა, როცა მეტი ყურადღებით დააკვირდა, უკეთ მოახერხა მისი წლოვანების განსაზღვრა _ ქალი ოცდაათის მაინც იყო, თუ მეტის არა.

კვლავ გადააქნია თავი. ადმინისტრატორის მაგიდაზე, კაცმა არ იცოდა, რა ხდებოდა. თუკი აქაურობის მფლობელმა ასეთი დაბდურა ადამიანები აიყვანა სამუშაოზე, გამოდის, რომ ისიც ამათნაირია. ასე სურს ამ სასტუმროს მეპატრონეს ბიზნესის აწყობა? გამორიცხულია.

_ არ შეიძლება, მეპატრონეს დაველაპარაკო? დარწმუნებული ვარ, ჩვენ უფრო სწრაფად გადავჭრიდით ამ საკითხს.

ქალმა ქაღალდებში ქექვა შეწყვიტა, თავი ასწია და სტეფანეს შეხედა:

_ რა თქმა უნდა. _ ტესმა ხელი გაუწოდა მამაკაცს, _ მე ტესი მქვია. «როიალ პალასის» მფლობელი და მენეჯერი გახლავართ.

დაბნეულმა მამაკაცმა უხერხულად გაიწვდინა მისკენ მარჯვენა და მძლავრად ჩამოართვა:

_ სასიამოვნოა, მის ტეს!

როცა ქალმა მისი გაკვირვებული სახე შენიშნა, ღიმილით თქვა:

_ მისტერ გაგუა, თქვენ ჩვენს სასტუმროში ნომერი რადგან წინასწარ დაჯავშნეთ, მეილით უნდა მიგეღოთ დადასტურების წერილი. არ მიგიღიათ? _ ქალმა კეკლუცად გადახარა თავი გვერდზე და მის ყურზე ჩამოკონწიალებულმა დინოზავრებმა რხევა დაიწყეს.

_ როგორ არა, მივიღე, ამოვბეჭდე და თან მაქვს. მე მოწესრიგებული ადამიანი ვარ, ასეთ რამეებს დიდ ყურადღებას ვაქცევ, თანაც პირველად კი არ ვიმყოფები საზღვარგარეთ, ბევრი რამის გამოცდილება მაქვს, ამიტომ თავს ყოველთვის ვიზღვევ მსგავსი გაუგებრობისგან.

სტეფანე წამოდგა, დიპლომატი გახსნა, საბუთების მთელი დასტა ამოალაგა, ბლოკნოტის ფურცლებიდან დაბეჭდილი თაბახის ჩეკმიმაგრებული ფურცელი ამოიღო და ტესს გაუწოდა.

ქალმა სწრაფად გადაავლო თვალი ნაბეჭდს, კვლავ დაუბრუნა პატრონს და უთხრა:

_ მაგრამ აქ წერია, რომ თქვენ ნოემბრის თვიდან გსურდათ ნომრის დაჯავშნა. _ ამ სიტყვებით მენეჯერმა პრიალაზედაპირიან პატარა ყუთს თავი ახადა და იქიდან საქაღალდე ამოიღო. კარგა ხნის ძებნის შემდეგ მიაგნო ფურცელს, რომელსაც ეძებდა.

_ აი, ჩემი მდივნის ჩანაწერი. აქ წერია, რომ თქვენ ნოემბრის დასაწყისიდან იანვრის ბოლომდე გსურდათ ნომრის დაჯავშნა.

ქალმა წერილი გადააწოდა.

_ ეს შეცდომაა, რას მეუბნებით! _ თავს ძლივს იკავებდა სტეფანე, _ ოქტომბერი ვუთხარი და ნოემბრიდან რატომ გააფორმა? ყველანი ასეთი არაპროფესიონალები მუშაობთ აქ?

_ ერთი წუთით… აი, აგერ წერია ზუსტი თარიღები _ ექვის ნოემბრიდან ოცდათერთმეტი იანვრის ჩათვლით.

ამ დროს მოსამსახურეთა ოთახიდან ქალი გამოვიდა.

_ ტეს, რამე პრობლემაა?

ქალი ტესსზე ასაკოვანი ჩანდა, ზოლიანი კაბა ეცვა და ჭაღარად შეღებილი თმა კეფაზე ჰქონდა დახვეული.

_ მისტერ გაგუა, ეს ჩემი დამხმარე მეიბლია, _ წარუდგინა სტუმარს შემოსული და მეიბლს მიუბრუნდა, _ რაღაც უზუსტობა აღმოჩნდა დაჯავშნულ ნომერთან დაკავშირებით. მისტერ გაგუა ერთი თვით ადრე ჩამოვიდა, ამიტომ გაუგებრობა შეიქმნა. როგორც ჩანს, თქვენს მდივანს თვეები აერია, _ ისევ გაუღიმა ტესმა მამაკაცს.

_ ესე იგი, მდივანმა გაგაცურათ? _ გაიხუმრა მეიბლმა, მაგიდას მიუჯდა და სიმართლის დამადასტურებელი დოკუმენტი თვალის ერთი ჩავლებით გადაიკითხა.

_ როგორც ჩანს, ჩვენს მდივანს შეეშალა, მაგრამ აი, ჩეკს დახედეთ, თარიღი ზუსტადაა მითითებული.

_ ძალიან ვწუხვარ, მისტერ გაგუა, რომ ასეთი გაუგებრობა მოხდა. სამწუხაროდ, ვერაფერს გავხდები. ამჯერად არც ერთი ნომერი თავისუფალი არ მაქვს, შესაბამისად, ვერაფერს შემოგთავაზებთ.

ეს უნდოდა ახლა? ისეთი დაღლილი იყო, თვალებს ძლივს ახელდა. მამაკაცმა ღრმად ამოიხვნეშა და ქალს მიაჩერდა:

_ ნუთუ ერთი ოთახიც არ გაქვთ, რომ როგორმე მომათავსოთ? ლუქსი არ არის აუცილებელი.

_ სამწუხაროდ, არაფრის საშუალება არ გვაქვს, _ სინანული აღებეჭდა სახეზე ტესს, _ ყველა ნომერი დაკავებულია. იქნებ ახლომახლო სასტუმროში გიშოვოთ რამე, აუცილებლად შევეცდები.

_ მომისმინეთ… მე აქ სამუშაოდ ვარ ჩამოსული და არა დასასვენებლად. _ გაღიზიანდა სტეფანე, _ ჩემი არჩევანი არ ყოფილა თქვენი სასტუმრო. ასე ჩემმა კომპანიამ გადაწყვიტა, ჩვენი თანამშრომლები ყოველთვის აქ ჩერდებიან, როცა მივლინებით ჩამოდიან. პირადად მე უფრო თანამედროვე სასტუმრო მირჩევნია, მოდერნის სტილის ოტელი და არა ასეთი, მაგრამ ეს ჩემზე არ ყოფილა დამოკიდებული. _ ამ სიტყვებით მამაკაცმა ხელი გაიქნია ფრანგული კარისკენ და აუზისკენ, რომელიც აზიურ სტილში იყო მოწყობილი.

«ხომ ვამბობდი, ჭირვეული იქნება-მეთქი», _ გაიფიქრა ტესმა, მაგრამ პასუხი არ გაუცია, ტელეფონი მოიმარჯვა და ნომერი აკრიფა.

რამდენიმე წუთის განმავლობაში იგი რეკავდა და არკვევდა, რომელიმე სასტუმროს ჰქონდა თუ არა თავისუფალი ნომერი უცხოელი ბიზნესმენისთვის, მაგრამ მისი მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა.

_ სამწუხაროდ, ვერაფრით გაგახარებთ. _ ქალმა ხელები გაშალა, _ ქალაქში ამ კვირაში ყოველწლიური კონფერენცია იმართება. სამი-ოთხი დღე ვერაფერს შეგპირდებით. და თუ მაინცდამაინც შუშებიანი ნომერი გინდათ მთელი თავისი ზემაღალი კომფორტით, მეზობელ ქალაქში მოგიწევთ გადასვლა, იქნებ იქ მოგიხერხონ რამე.

ტესს, რატომღაც, სიამოვნებდა, ასე რომ აღიზიანებდა თავის პოტენციურ კლიენტს, რომლის ქედმაღლობაც ნერვებს უშლიდა და ერთგვარ სიამოვნებას განიცდიდა, როცა ხედავდა, როგორ ელეოდა მოთმინება მის თანამემამულეს.

ამ დროს მეიბლი ჩაერია საუბარში:

_ მისტერ გაგუა, ძალიან ვწუხვარ, რომ ვერ ახერხებთ ჩვენთან გაჩერებას, თორემ თავად დარწმუნდებოდით, თქვენმა კომპანიამ რატომაც შეარჩია ჩვენი სასტუმრო. თუმცა გემოვნებაზე არ დაობენ.

სტეფანე მიხვდა, რომ მეიბლმა მშვიდობისმოყვარის როლი ითამაშა და ამისთვის მადლობელიც იყო მისი, მაგრამ ეს მის პრობლემას ვერ მოაგვარებდა, ამიტომ ისევ ამოიხვნეშა და განაცხადა:

_ თქვენ, რა თქმა უნდა, მართალი ბრძანდებით, მაგრამ ამით ჩემი საცხოვრებლის პრობლემას ვერ მოხსნით. საქმე ისაა, რომ მე არქიტექტორი ვარ, აქ სამშენებლო დაკვეთა მაქვს და ამისთვის ჩამოვედი. ჩემი სამუშაო ოფისი აქედან სულ რამდენიმე კვარტალში მდებარეობს. სწორედ ამიტომ დამიქირავეს ნომერი თქვენს სასტუმროში.

სასტიკად არ უყვარდა ასე დაწვრილებით თავისი საქმიანობის შესახებ საუბარი, მით უმეტეს, ქალებთან, მაგრამ თუ ეს ყველაფერი ნომრის მიღებაში დაეხმარებოდა, ღირდა ენის აქაფება.

_ მე თვითმფრინავით გადმოვფრინდი, მანქანას კი მალე გამომიყოფენ, ამიტომაც არ მიღირს მისი დაქირავება, არც სხვა სასტუმროში ნომრის მოძიება. ეს არ შედიოდა ჩემს გეგმებში. _ იგი გაჩუმდა და ქალებს გადახედა, _ ვიმედოვნებ, გესმით, რა პრობლემების წინაშეც ვდგავარ.

მისმა თავგადასავალმა სულაც არ იმოქმედა ტესზე, მაგრამ სტეფანეს თვალების ირგვლივ მიმალულმა დაღლილმა მზერამ გული მოულბო. აშკარად ჩანდა, რომ ადამიანი ძალაგამოცლილი და დაბნეული იყო. იგრძნო, რომ მისი დახმარების სურვილი აღეძრა. იგი მეიბლს მიუბრუნდა.

_ იქნებ კერძო საოჯახო სასტუმროებში ვცადოთ დარეკვა? თუ აქვთ თავისუფალი ადგილი, უარს არ გვეტყვიან.

_ ვცადოთ, რა პრობლემაა, გავალ კაბინეტში და იქიდან დავრეკავ, _ დაეთანხმა მეიბლი და გავიდა.

ნახევარი საათის მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა. არც ერთი ნომერი არც ერთ სასტუმროში თავისუფალი არ აღმოჩნდა. სტეფანე ისე განერვიულდა, ვესტიბიულში ბოლთის ცემას მოჰყვა.

ამ დროს მეიბლი შემოვიდა.

_ «მარიოტში» არის ერთი თავისუფალი ადგილი, მაგრამ ოცჯერ ძვირია ერთი ღამის თანხა.

ორივე სტეფანეს მიაჩერდა.

_ თქვენ რა, დამცინით? მე ჩემი ჯიბიდან კი არ ვიხდი ფულს, კომპანია მაფინანსებს. ვერ მივიღებ ამ შემოთავაზებას, დიდი მადლობა, რომ ჩემს დახმარებას შეეცადეთ.

_ როგორ მოვიქცეთ? _ ტესი გულწრფელად შეწუხდა.

_ მის ტეს, მე მხოლოდ ერთი ოთახი მინდა, მხოლოდ ოთახი, რომ დავისვენო.

_ მაგრამ რამდენჯერ უნდა გაგიმეოროთ ერთი და იგ…

_ ტეს, მე მაქვს იდეა, _ წამოიძახა ამ დროს მეიბლმა და მენეჯერს სიტყვა გააწყვეტინა, _ შენი ნომრის გვერდით რომ ოთახია, ის ხომ არ გავუღოთ? მაინც არავინ სარგებლობს და…

ტესს თვალები დაუმრგვალდა.

_ მართლაც! სულ არ გამხსენებია! მაგრამ იქ ცოტა მოუწესრიგებელი პირობებია… _ თქვა ქალმა და მამაკაცს გადახედა.

სტეფანეს იმედი ჩაესახა.

_ რას გულისხმობთ?

_ სააბაზანო არ არის, _ მიუგო ქალმა.

_ თქვენ რა, გინდათ ისეთ ნომერში გამამწესოთ, სადაც დაბანვის შესაძლებლობა არ არის?

ტესმა ჩაიცინა.

_ წეღან მხოლოდ ოთახს ითხოვდით, არანაირი აბაზანა არ გიხსენებიათ და ახლა ამაზეც უკმაყოფილო ხართ?

_ სამაგიეროდ, ამ ნომერსა და ტესის აპარტამენტებს შორის კარი გადის…

მამაკაცს გაოცებისგან თვალები გაუფართოვდა.

_ და რა, მთავაზობთ, მის ტესის სააბაზანოთი ვისარგებლო?

_ ეს მხოლოდ წინადადებაა, _ მხრები აიჩეჩა დაბნეულმა მეიბლმა.

_ და რატომ არ არის მაგ ნომერში სააბაზანო? _ დაინტერესდა სტეფანე.

_ არის, როგორ არ არის, მაგრამ სანტექნიკა არ გაგვიკეთებია. მოსაწესრიგებელია. რემონტი კი დავიწყეთ, მაგრამ ჯერ არ დაგვიმთავრებია.

როგორც ჩანდა, არჩევანის საშუალება არ ჰქონდა. სხვა გზა არ იყო, მას ან უნდა მიეღო წინადადება, ან ღამე ქუჩაში გაეთენებინა და დალოდებოდა, როდის გათავისუფლდებოდა სასტუმროში ნომერი.

_ ხომ ვერ მეტყვით, როდის გათაავისუფლდება თქვენთან ნომერი?

ტესმა ჩაახველა. სულაც არ სურდა, ეს ვაჟბატონი მის სასტუმროში დასახლებულიყო. თვითონაც არ იცოდა რატომ, მაგრამ იყო მასში რაღაც, რაც ზედმეტად აღიზიანებდა.

და რამ გააღიზიანა? იქნებ მისი აგრესიულობა აშინებს? თუ ქედმაღლობა და სიჯიუტე? გინდა თუ არა, აქ გამომიყავით ნომერიო… თავხედი! ერთხელ არ გაუღიმია, რაც აქ არის. ვერ იტანს «გაუცინარ ხელმწიფეებს». ასეთი მამაკაცები არასდროს იზიდავდა.

_ არ იცით, როდის გათავისუფლდება ნომერი? _ გაუმეორა სტეფანემ.

_ რა მკითხეთ? ა! _ ტესი კვლავ სარეგისტრაციო ჟურნალს მიუბრუნდა, _ უახლოეს დღეებში არავინ აპირებს ნომრის დაცლას. ორშაბათისთვის შეიძლება რამდენიმე ერთოთახიანი დაიცალოს. _ ჩუმი ხმით დაამატა.

_ ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ საერთო სააბაზანოთი მხოლოდ სამი დღეღამის განმავლობაში მოგვიწევს სარგებლობა? დღეს ხუთშაბათია.

მეიბლმა ტესს მრავალმნიშვნელოვანი მზერა ესროლა. შემდეგ კი კლიენტს მიუბრუნდა და გაუღიმა:

_ რადგან ჩვენს სასტუმროში დაჯავშნეთ ნომერი, ვფიქრობ, ტესი თავის აპარტამენტებს დაგითმობთ, იმ ოთახში კი თვითონ გადავა რამდენიმე დღით. _ მეიბლი სიტყვებს წელავდა, რამდენჯერმე გაწყვიტა წინადადება, სანამ დაასრულებდა, თან შეუმჩნევლად ტესს ჩქმეტდა, რათა პროტესტი არ გამოეთქვა.

სტეფანემ ჰალსტუხი ოდნავ მოუშვა და პერანგის ზედა ღილი შეიხსნა.

ტესს უნდოდა ეყვირა, არავითარ შემთხვევაშიო, მაგრამ შინაგანი ხმა კარნახობდა, რომ არ უნდა გაეწია წინააღმდეგობა. ჯერ ერთი, მისი თანამემამულე იყო გასაჭირში და მეორეც, ზედმეტი შემოსავალი ნამდვილად არ აწყენდა.

_ რადგან სხვა გამოსავალი არ არის და თქვენი დაბინავება აუცილებელ საჭიროებას წარმოადგენს, შეიძლება მოლაპარაკება, _ ამოღერღა ქალმა.

სტეფანეს გაღიმებაც კი გაუჭირდა. რა გაუძლებს სამი ღამე ამ ქალის გვერდით ყოფნას? როგორია, შენს ოთახში გადი-გამოდიოდეს სრულიად უცნობი ქალბატონი, რომელთანაც არანაირი სიახლოვე არ აკავშირებს? რა აიტანს ამას? გაუძლებს კი მისი ნერვები ამგვარ სიტუაციას? რაც იქნება, იქნება, ცდა ბედის მონახევრეა, უნდა დათანხმდეს.

_ ოკეი, ცდა შეიძლება, ვნახოთ, რა გამოვა.

_ ნუთუ? _ თავისდა უნებურად წამოსცდა ტესს.

არაფრით არ მოელოდა, რომ სტეფანე შემოთავაზებას დასთანხმდებოდა. ეგონა, რომ მამაკაცი ტაქსის გამოიძახებდა და გაბრაზებული მოშორდებოდა აქაურობას. აი, შარი! რაში გაყო თავი, თუ ხვდება ნეტავ?

სტეფანეც ზუსტად ასე ფიქრობდა. რა უაზრობაა, როგორ მიიღო მსგავსი წინადადება? ამოიხვნეშა. რა გაეწყობა. რადგან ნაბიჯი გადადგა, უნდა გაიაროს კიდევაც და ამ ყველაფრიდან მაქსიმალური სარგებლობა მიიღოს. როცა შეამჩნია, როგორი დაზაფრული დარჩა ტესი, ერთგვარი კმაყოფილებაც დაეუფლა, თითქოს სამაგიერო გადაუხადა იმისთვის, რომ მენეჯერს თავისუფალი ნომერი არ აღმოაჩნდა.

_ მისტერ გაგუა, შემიძლია ჩვენს რეტორანში ჩაგაცილოთ. მოშიებული იქნებით, ისადილეთ, მანამდე კი ოთახს მოგიმზადებთ, _ შესთავაზა მეიბლმა.

მამაკაცმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.

_ შეიძლება ჩემი ბარგი აქ დავტოვო?

_ დარდი ნუ გექნებათ, კარლოსი მიხედავს თქვენს ბარგს, ნომერში აიტანს და იქ დატოვებს.

მეიბლი წინ გაუძღვა სტეფანეს და როცა ისინი ვესტიბიულიდან გავიდნენ, ტესმა შვებით ამოისუნთქა.

მან მაშინვე დაუძახა კარლოსს და სთხოვა, სტუმრის ნივთები ზედა სართულზე აეტანა და თვითონაც მაშინვე თავისი აპარტამენტებისკენ გაემართა, რომ სტეფანესთვის დასაწოლი მოემზადებინა.

უსიამოვნო ფიქრები აეკვიატა. არ იცოდა, სწორად იქცეოდა თუ არა. რამდენად მართებული იყო, თავისი საძინებელი უცხო კაცისთვის დაეთმო? რატომ ჩაიგდო თავი ასეთ უხერხულ მდგომარეობაში? რა რჯიდა? მაგრამ სხვანაირად მოქცევა არ შეეძლო. ქართულ ტრადიციულ ოჯახში გაზრდილს სხვების დახმარება სულში ჰქონდა გამჯდარი. გარდა ამისა, თავისიანს, ქართველს თუ არ გაუწვდიდა დახმარების ხელს, თავი სად გამოეყო სირცხვილით?

შეფიქრიანებული ტესი ოთახის დალაგებას შეუდგა…

_ ყველაფერი მზადაა? _ ოთახში მეიბლი შემოვიდა.

_ თითქმის დავამთავრე, _ შუბლიდან ოფლი მაჯით მოიწმინდა ტესმა, _ სადაა პატივცემული? _ დაცინვით იკითხა.

_ დესერტს მიირთმევს და ამოვა. ეს აბსურდული იდეა იმიტომ გამოვთქვი, რომ მეგონა, მიხვდებოდა ჩემს ირონიას და წავიდოდა. _ ამოიოხრა მეიბლმა, _ რას ვიფიქრებდი, თუ დათანხმდებოდა? მაპატიე, ტეს!

_ რა სისულელეა. ვიცი, რა განზრახვითაც თქვი, მაგრამ რას იზამ. რადგან მიიღო წინადადება, უნდა ვუმასპინძლოთ კიდეც.

_ კიდევ არ მჯერა, ასე რომ მოიქცა. ნეტავ, რას ფიქრობდა? როგორ შეუძლია უცხო ქალთან ერთად ერთი სააბაზანოთი ისარგებლოს? ყველა ქართველი კაცი ასეთია? _ ჩაიცინა ქალმა.

_ ქართველი რომ არის, სწორედ იმიტომ მიკვირს, ჩვენი მამაკაცები სრულიად განსხვავებულები არიან. ამას არ ვიცი, რა ბზიკმა უკბინა. როგორც ჩანს, ძალიან უჭირს. _ ვერც ტესმა შეიკავა სიცილი.

_ არადა, ერთი სული გქონდა, როდის მოიცილებდი თავიდან.

_ პირველივე შეხედვისთანავე არ მომეწონა. ეგრევე გავღიზიანდი. ისეთი აგრესიული და უსიამოვნო ტიპია, გულს მირევს. _ ტუჩები მობრიცა მენეჯერმა, გულში კი დაამატა, სამაგიეროდ, მომაკვდინებლად სიმპათიური და სექსუალურია, როგორც ქართველი კაცების უმრავლესობაო.

_ არა უშავს, როგორმე გაიჭირვე რამდენიმე დღე და იქამდე რომელიმე ნომერი გამოთავისუფლდება.

_ ჰო, რა თქმა უნდა. ჩვენ ახლა ისე გვჭირდება ფული, როგორც არასდროს. ცოტა უნდა შევარემონტო აქაურობა, თორემ საერთოდ დავკარგავთ კლიენტურას. იმედია, გავუძლებ და არც ისეთი აუტანელი აღმოჩნდება, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს. _ ტესმა თავისი ნივთები ერთ ადგილას მოაქუჩა და მუყაოს ყუთში ჩაალაგა, _ ესეც ასე, ყველაფერი მოვაწესრიგე, შეუძლია შემოვიდეს და მოეწყოს თავის გემოზე.

_ რადგან ასეა, რამდენჯერადაც წყლის გადავლებას დააპირებ, იმ ფულზე იფიქრე, რომელიც ამ ბატონმა უნდა გადაგიხადოს სასტუმროს გასარემონტებლად, _ სიცილით უთხრა მეიბლმა და ტანსაცმლით გავსებული მუყაოს ყუთი მეზობელ ოთახში გაიტანა.

ტესმა ამოიოხრა. ყოველთვის ასე იყო, ერთ პრობლემას მეორე მოჰყვებოდა ხოლმე მის ცხოვრებაში. ადვილად ვერასდროს ვერაფერს აღწევდა. თითქოს სული მოითქვა, რაც ეს სასტუმრო შეისყიდა, მაგრამ როცა მის ამუშავებას შეუდგა, ახალმა საზრუნავმა იჩინა თავი. ვერა, მაინც ვერ მოიკიდა ფეხი უცხო ქვეყანაში ისე, როგორც უნდოდა. რასაც აქ შოულობს, ამდენს საქართველოშიც იშოვიდა, თუმცა იქ ვერასდროს შეიძენდა სასტუმროს, ამისთვის მთელი ცხოვრება რომ ემუშავა, ვერ მოაგროვებდა საჭირო თანხას. არც იმან უშველა, რომ საქართველოში ტასო ერქვა, აქ კი ტესი დაირქვა. ახლა ეცინებოდა ამაზე. არა, თვითონ კი არ დაირქვა, მისმა ბოიფრენდმა, მაიკლმა დაარქვა. დიდი მონდომებით უმტკიცებდა, ტასო და ტესი თითქმის ერთი იგივეა, იმ განსხვავებით, რომ ჩვენს ქვეყანაში ტესი უფრო მოგიხდება, ადგილობრივის შთაბეჭდილებას დატოვებო. ტასომაც შეიფერა და გახდა ტესი. ახლა უკვე აღარავის ახსოვს, სინამდვილეში რა ჰქვია, ყველასთვის ტესი გახდა.

კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი ოთახს, რომ საბოლოოდ დარწმუნებულიყო, რამე ხომ არ დარჩა გასატანი თავის საძინებელში. კარადა გამოათავისუფლა, თეთრეული გამოცვალა, პირველ რიგში სურათები და წიგნები მოაშორა აქაურობას… ერთადერთი, რაც დარჩა, პატარა, პლუშის თეთრი დათუნია იყო, ის უნდა გაეტანა. სათამაშოს შეხედა. დათუნია თითქოს კითხვით სავსე მზერით მისჩერებოდა პატრონს.

_ რაო, ბაკსი, ხომ არ იფიქრე, რომ შენზე გული ავიცრუე? არა, საყვარელო, შენ არასდროს მიგატოვებ, ოღონდ ჯერ ესენი დამიჭირე! _ გამოელაპარაკა სათამაშოს და ყელზე შარფივით შემოახვია თავისი ორი, ხორცისფერი და შავი კოლჰოტი, შემდეგ კი ხელში აიყვანა.

_ ეს დროებითია, პატარავ, შენ ვერც შეამჩნევ, ისე გადავა ეს ვაჟბატონი აქედან, _ ქართულად დაილაპარაკა და პლუშის დათუნიას ყურები მოქაჩა.

შემობრუნდა თუ არა, კარის ზღურბლზე მდგარი სტეფანე და კარლოსი შეამჩნია. აშკარა იყო, კარლოსმა არა, მაგრამ სტეფანემ ნამდვილად გაიგო მისი ქართულად ნათქვამი ბოლო წინადადება.

_ ოთახი თქვენს განკარგულებაშია, მისტერ გაგუა, _ კვლავ ინგლისურზე გადაერთო ტესი, თითქოს წეღან ქართულად თვითონ კი არა, სხვა ლაპარაკობდა.

_ ვხედავ, _ ინგლისურადვე მიუგო სტეფანემ და, რატომღაც, საძინებლის ჭერს ახედა.

«ახლა დაუწყებს გამოკითხვას, ქართველი ხარ? საიდან ხარ? რატომ თავიდანვე არ მითხარი…» _ გაუელვა გონებაში ტესს, მაგრამ, მისდა გასაოცრად, სტუმარმა სულ სხვა რამ იკითხა:

_ მეგონა, მარტო ცხოვრობდით, _ გაიღიმა მან, _ როგორც ჩანს, თქვენს დათვსაც შევუქმენი დისკომფორტი.

_ არა, სრულიადაც არა. მე და ბაკსი, ჩათვალეთ, რომ ერთი მთლიანი ვართ. ის ყველაზე უპრეტენზიო და უწყინარი ცხოველია ყველა გონიერ ცხოველს შორის, _ ირონიულად დაამატა და ცალყბად გაიღიმა.

ტესს გაახსენდა, როგორ იპოვა ეს სათამაშო ექვსი წლის წინ მანქანების სადგომზე. ის ისე მიტოვებულად გამოიყურებოდა, ტესს გული შეეკუმშა, რატომღაც, თავის თავთან გააიგივა სათამაშო _ თავადაც მისნაირად მარტოსულად და მიტოვებულად გრძნობდა თავს უცხო მხარეში, დაუცველად და უპატრონოდ. ბევრი არ უფიქრია, იმწუთასვე ბაკსი დაარქვა და თან წამოიღო. მას შემდეგ გვერდიდან არ იშორებდა. დათუნიაც მედგრად «იდგა» მის გვერდით და ტესთან ერთად იზიარებდა ჭირსაც და ლხინსაც.

_ კარლოს, დიდი მადლობა, მისტერ გაგუა რომ მოაცილე. შეგიძლია შენს საქმეს მიხედო.

მუქკანიანმა ჭაღარა კაცმა უხმოდ დაუქნია თავი პატრონს და ოთახიდან გავიდა.

სტეფანე გულდასმით შეუდგა ოთახის დათვალიერებას. მართალია, ეს ის არ იყო, როგორადაც თავისი ნომერი წარმოედგინა, მაგრამ მთლად მიუღებელიც არ ჩანდა. რაც მთავარია, სუფთა იყო და ნათელი. ამას ყველაზე დიდ ყურადღებას აქცევდა ხოლმე ყველგან და ყოველთვის. ინტერიერიც მშვიდ ფერებში იყო გაწყობილი, რაც იმაზე მიანიშნებდა, რომ მისი პატრონი გემოვნებით გამოირჩეოდა.

ტესმა შეამჩნია, როგორ გადაურბინა მამაკაცს ტუჩებზე ოდნავ შესამჩნევმა ღიმილმა. მიხვდა, რომ ქართველ სტუმარს მისი ოთახი მოეწონა.

_ კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს სახლში, მისტერ გაგუა.

_ არ შეგიძლია, სახელით მომმართო? _ მოულოდნელად ქართულად მიმართა სტეფანემ და ქალს თვალი თვალში გაუყარა.

ტესს ჟრუანტელმა დაუარა. ამწუთას ამას არ მოელოდა.

_ დიახ… როგორ არა, შემიძლია, _ ლამის დაიჩურჩულა და გაწითლდა.

_ რამდენი საათის მერე გავიგებდი, რომ ქართველი იყავი? _ ოდნავ უხეში ტონით იკითხა სტეფანემ.

_ მისტერ სტეფანე…

_ სტეფი… სტეფი დამიძახე, ასე უფრო გაგიადვილდება. როცა უცხოეთში ჩავდივარ, ყველა ასე მიწოდებს. ასე რომ, ამაზე შევთანხმდეთ, _ ამჯერად შეარბილა ტონი მამაკაცმა და გაიღიმა.

_ გასაგებია, სტეფ, _ მაშინვე გაუშინაურდა ტესი და ეშმაკურად გახედა.

_ ცუდი არ არის აქ, თუ არ მიწყენ, პირდაპირ გეტყვი, რომ ყველაფერი ტრადიციულ სტილში გამოიყურება, ავეჯი ისეა განლაგებული, როგორც ქართველი ქალის გემოვნებას შეეფერება.

ქალმა შვებით ამოისუნთქა.

_ მითხრეს, რომ შენს სასტუმროში ყოველი ნომერი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის სტილშია გადაწყვეტილი, ეს მართალია?

_ დიახ, ასეა. ყველა ოთახი რომელიღაც ქვეყანას წარმოადგენს, აქ კი, რადგან მე ვცხოვრობ, ქართულად მოვაწყვე. ჩემი გემოვნება, პირველ რიგში, ქართულ ტრადიციებზეა მორგებული, _ დაიმორცხვა ტესმა.

_ კარგად უმუშავია დიზაინერს, _ თავი დააქნია სტეფმა.

_ გმადლობ. ოთახის მოწყობა ჩემთვის დიდი სიამოვნება იყო.

_ არ მითხრა, რომ ეს შენი ნახელავია.

_ არა მარტო ეს, არამედ სასტუმროს ყველა ნომერი.

_ მარტო შენ, თუ პროფესიონალების დახმარებით? _ არ დაიჯერა მამაკაცმა.

_ მე თვითონ ვარ პროფესიონალი, _ სიცილი ვერ შეიკავა მენეჯერმა, _ საქართველოში ფეხი ვერ მოვიკიდე, აქაც არ მქონდა სათანადო სამსახური პირველ წლებში, მაგრამ ახლა შეძლებისდაგვარად ვცდილობ, ჩემს სამფლობელოში მაინც გამოვცადო ჩემი შესაძლებლობები.

_ და რამდენი წელია, აქეთ ხარ?

_ უამრავი წელი, ამაზე ლაპარაკი არ მინდა, _ ხელი ჩაიქნია ტესმა და სტუმარს თვალი აარიდა.

ერთი მხრივ, ესიამოვნა, მამაკაცი ასეთი წვრილმანებით რომ დაინტერესდა, ეს იმაზე მიუთითებდა, რომ სტეფი მის შესწავლას ცდილობდა.

ამ დროს კარი გაიღო და მეიბლი გამოჩნდა.

_ იმედია, კარგად მოეწყვეთ. _ მიმართა სტეფანეს, _ რამეში ხომ არ დაგეხმაროთ? ტეს, შენს ოთახს დავალაგებ, გინდა? ტანსაცმელს თავის ადგილს მივუჩენ.

_ დიდი მადლობა, მეიბლ. შენ ჩემი ანგელოზი ხარ, მაგრამ მინდა, მე თვითონ მივუჩინო ყველაფერს ადგილი, თორემ მერე ვეღარ მივაგნებ, სად რა მიდევს.

ტესს სტეფის ჩუმი ჩაცინების ხმა შემოესმა, მაგრამ ყურადღება არ მიაქცია, ვითომ არც გაუგონია.

_ მე რესტორანში ჩავდივარ, ელენს უნდა დავეხმარო, თორემ ვეღარ ასწრებს კერძების მომზადებას. იმედია, ჩვენთან ცხოვრება მოგეწონებათ, სერ, _ მეიბლმა სტეფს შეხედა, ამ უკანასკნელმა კი თანხმობის თუ მადლობის ნიშნად თავი ოდნავ დაუკრა.

_ მოდით, მე ახლა ყველაფერს გიჩვენებთ და მერე დაგტოვებთ, რომ მოისვენოთ, _ კვლავ ქართულზე გადავიდა ტესი, როცა ისევ მარტონი დარჩნენ და იქვე მდგარი ბუფეტის ყველა კარი გამოაღო, რათა კლიენტისთვის სხვადასხვა ზომის და სახის ჭიქები და თეფშები ეჩვენებინა.

_ ესენი ჩემია, მაგრამ შეგიძლიათ თავისუფლად გამოიყენოთ. ისე, რომ იცოდეთ, ყველა ნომერს აქვს თავისი პატარა სამზარულო. მიუხედავად იმისა, რომ სასტუმროში რესტორანია, მობინადრეთა ნაწილი არჩევს, თვითონ მოიმზადოს სადილი და რესტორნის კვებით არ სარგებლობს. ეს თქვენს სურვილზეა დამოკიდებული.

_ გასაგებია, დიდი მადლობა.

_ ამ საწერ მაგიდასაც თქვენ გიტოვებთ, _ ტესმა სიყვარულით გადაუსვა თითები მაგიდას, _ თავისი კომპიუტერით, მე მეორეც მაქვს. ჩემი ჩანაწერები ქვედა უჯრაშია, იმედია, ხელს არ შეგიშლით. თუ დამჭირდება, თქვენი ნებართვით გავიტან, ჯერჯერობით მათთვის არ მცალია, ისედაც უამრავი საქმე მაქვს. ასე რომ, კომპიუტერიც თქვენს განკარგულებაშია.

სტეფანემ მის ხმაში სიამაყე დაიჭირა, მაგრამ არ გაჰკვირვებია. მისთვის ნაცნობი იყო ეს გრძნობა. თვითონაც საკუთარი საქმის ოსტატად მიიჩნეოდა და ყოველთვის ეუფლებოდა სიამაყე, როცა მის არქტიტექტურულ პროექტს მოიწონებდნენ. შესაძლებელია, მასა და ტესს შორის მეტი საერთო იყო, ვიდრე აქამდე ფიქრობდა. მართალია, სხვადასხვა სფეროში საქმიანობდნენ, მაგრამ მათი პროფესიები ახლოს იყო ერთმანეთთან. ქალი ინტერიერის სპეციალისტი გახლდათ, თვითონ კი შენობების გარე და შიდა გაფორმებაზე უწევდა მუშაობა. ერთი სიტყვით, თუ სტეფის პროექტით აშენდებოდა ესა თუ ის ბიზნესცენტრი, ადმინისტრაციული შენობა-ნაგებობა ან კორპუსი, ინტერიერის მოწყობაზე ტესი იზრუნებდა.

_ ტეს, არ გინდა, თქვენობითი ფორმა გვერდზე გადადო და კარგი ნაცნობივით შენობით მომმართო ხოლმე? მე არ გამჭირვებია, ხომ ხედავ, _ წარმოთქვა მამაკაცმა და მის რეაქციას ყურადღებით დააკვირდა.

_ კარგი, სტეფ, თანახმა ვარ, თუმცა ჯერ ცოტა გამიჭირდება ალბათ. აქაური ეტიკეტი თქვენთვის… შენთვის უცხო არ იქნება და იცი, რომ უცნობ ადამიანს ან, თუნდაც, მუდმივ კლიენტს, ყოველთვის თავაზიანი ფორმით უნდა ელაპარაკო.

_ მაგრამ ჩვენ ხომ ქართველები ვართ.

_ საქართველოშიც იცავენ მიმართვის ამ ფორმას, სხვათა შორის.

_ გაცნობისას, რა თქმა უნდა, იცავენ, მაგრამ მერე ისე დაახლოვდებიან ხოლმე, რომ წამში ავიწყდებათ, ახლობლები არიან თუ შორეულები.

ტესი გაწითლდა. რატომღაც, ქვეტექსტად მიიჩნია მისი სიტყვები.

_ აი, ეს კი კარადაა, იქ, გვერდით, გარდერობი. ასე რომ, საკმარისზე მეტი სათავსო გექნებათ… გექნება, _ ღიმილით შეასწორა ბოლო სიტყვა.

სტეფმა თავი დაუქნია, თუმცა მისი მზერა იმ კარისკენ იყო მიმართული, რომელიც ტესის ოთახს მის საძინებელთან აკავშირებდა. კარი ოდნავ იყო შეღებული, ამიტომ იკითხა:

_ იქ შენი საძინებელია? _ მისი ცნობისმოყვარეობა გამოიწვია არა იმდენად ოთახმა, არამედ თავად ქალმა. რაც დრო გადიოდა, მით უფრო იხიბლებოდა მისით.

სტეფანემ ცალი თვალით შეიჭყიტა ოთახში. ტესის საწოლზე უამრავი ტანსაცმელი, ტრუსი და ბიუსტჰალტერი ეყარა _ სხვადასხვა ფერის და ფორმის. «დახვეწილი გემოვნება ჰქონია, _ გაიფიქრა მამაკაცმა, _ წარმომიდგენია, როგორი სანახავი იქნება ამისთანა საცვლებში, მაგრამ მისი ვარდისფერი პიჯაკი მაინც არ მომეწონა».

ტესი თითქოს ჩაწვდაო სტეფის ფიქრებს, კარისკენ გაემართა და სწრაფად მიხურა. მამაკაცმა მის აფორაჯებულ ღაწვებს წამიერი მზერა შეავლო.

_ დიახ, ჩემი ოთახია, მაგრამ ვეცდები, თვალში იშვიათად მოგხვდეთ და არ შეგაწუხოთ, _ ჩაილაპარაკა შემცბარმა.

_ ჰმ… ეს ადვილი არ იქნება, მით უფრო, რომ ერთი სააბაზანოთი უნდა ვისარგებლოთ.

ტესის ცისფერ თვალებში უცნაური ნაპერწკლები გაკრთა.

სტეფმა მოულოდნელად აღმოაჩინა, რომ ამ უცხო ქვეყანაში გადმოხვეწილ ქართველ მანდილოსანს აშაყირებდა, რაც მოულოდნელი აღმოჩნდა მისთვის _ არასდროს არავინ გაუშაყირებია, მით უფრო ქალი… არასდროს. სიტუაციის გამოსწორება სცადა.

_ ტეს, ჩემი ოთახი უნდა გაიარო, შენს საძინებელში რომ მოხვდე?

_ არა. მას ცალკე გასასვლელი აქვს, პირდაპირ დერეფანში. ასე რომ, გასვლა-შემოსვლისას თქვენი შეწუხება არ მომიწევს.

წესით და რიგით, ეს სიტყვები სტეფანესთვის შვების მომგვრელი უნდა ყოფილიყო, მას კი, მისდა უნებურად, იმედგაცრუება დაეუფლა.

_ შენი შეწუხება უნდა გეთქვა… _ შეუსწორა ქალს.

_ ჰო, შენი შეწუხება, _ ღიმილი ვეღარ შეიკავა ტესმა.

_ მე დილით ექვსზე ვდგები და შვიდ საათამდე თავის მოწესრიგებას ვუნდები. წვერგაუპარსავი სახლიდან არასდროს გავდივარ. შვიდ საათზე ვსაუზმობ და პრესას ვათვალიერებ. მერე კი სამსახურში მივდივარ. ჩემს დილის რეჟიმში არის რამე ისეთი, რაც შენ დისკომფორტს შეგიქმნის?

_ ჯარში მსახურობდი, სტეფ? _ კითხვა შეუბრუნა ტესმა.

მამაკაცმა პასუხის გაცემა ვერ მოასწრო, რადგან ტესის ოთახში ტელეფონმა დარეკა. სტეფმა თვალი გააყოლა მიმავალს და კმაყოფილებით შენიშნა, რომ სასტუმროს დირექტორს და მენეჯერს საოცრად სექსუალური მიხვრა-მოხვრა ჰქონდა. წითური თმის კულულები თითქოს თეძოების რიტმში ირხეოდნენ. ამ სანახაობამ სუნთქვა შეუკრა. «კიდევ კარგი, ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება, თორემ პრობლემები არ ამცდებოდა», _ გაიფიქრა შემცბარმა.

_ რასაკვირველია, გადაეცით რომ ახლავე მოვალ, _ უთხრა ამასობაში ტესმა ვიღაცას, ყურმილი დაკიდა და სტუმართან დაბრუნდა.

სტეფი კედელს მიყრდნობოდა და ხელები მკერდზე გადაეჯვარედინებინა. ტესის მზერა მის მაღალ, დაკუნთულ ფეხებზე შეჩერდა და წამიერად ჟრჟოლამ დაურბინა. «ფრთხილად, გოგონი!» _ შეუძახა გულში თავის თავს და როცა დაილაპარაკა, ამ გამაფრთხილებელმა სიგნალმა მის ხმაშიც გაიჟღერა.

_ უნდა დაგტოვოთ, მისტერ სტეფ, საქმე მაქვს რესტორანში. თქვენ ამოალაგეთ თქვენი ბარგი. თუ რამეში დაგჭირდებით, მოგვიანებით შევხვდეთ ერთმანეთს და დავილაპარაკოთ.

«საინტერესოა, რაზე?» _ გაიფიქრა მამაკაცმა, ხმამაღლა კი თქვა:

_ მშვენიერია.

_ ჰო, კინაღამ დამავიწყდა. თქვენ ხომ გასაღები გჭირდებათ.

ქალი სამზარეულოს მაგიდას მიუახლოვდა, უჯრა გამოაღო და ქექვა დაიწყო. ისეთი დამფრთხალი და დაბნეული იყო, უჯრიდან ფრიალ-ფრიალით წამოვიდა ქაღალდის ფურცლები, ფლომასტერები, ფოტოები…

_ ღმერთო ჩემო, ასე როგორ შეგიძლია ცხოვრება? _ მისი დაუდევრობით გაოცებულმა სტეფმა თავი ვერ შეიკავა.

_ ეს უჯრა მხოლოდ ხარახურისთვისაა განკუთვნილი. ერთი ასეთი სათავსო ყველას აქვს სახლში, _ იმართლა თავი ქალმა.

_ ყველას არა, მის ტეს.

მენეჯერმა თავი ასწია:

_ არ ვენდობი ადამიანებს, რომლებსაც ხარახურისთვის სათავსო არ გააჩნიათ. _ თავდაჯერებით წარმოთქვა.

სტეფი დაიხარა და ძირს დაყრილი ნივთების მოგროვებას შეუდგა, მაგრამ მალევე მიანება თავი, რადგან ტესი განაგრძობდა გასაღების ძებნას, უჯრიდან კი ისევ და ისევ ცვიოდა საგნები.

_ საინტერესოა, რამდენ ხანში შეწყდება ეს «კოკისპირული წვიმა»? _ გაღიზიანებული მამაკაცი ტესს მიაჩერდა.

_ უკვე შეწყდა, ვიპოვე! _ სიხარულისგან შეყვირა ქალმა, _ ვიცოდი, რომ აქ იქნებოდა.

_ და ეს გასაღები თან უნდა ვატარო? _ საჩვენებელი თითი გასაღებისკენ გაიშვირა სტეფმა.

_ აბა სხვანაირად როგორ მოხვდები საკუთარ ოთახში? შუაღამისას რომ მოგიწიოს დაბრუნებამ სასტუმროში, ვინ ადგება და გაგიღებს კარს? _ სტაჟიანი ცოლივით საყვედურნარევი ტონით შეეპასუხა ტესი.

_ არა, უბრალოდ, ვიფიქრე, რომ… თუმცა არა, არაფერი, ეს არც ისე მნიშვნელოვანია, _ ხელი ჩაიქნია სტეფანემ და გასაღები ჩამოართვა, მერე კი ჰკითხა:

_ იმედია, ტელეფონით სარგებლობა არ შემეზღუდება. ამ საღამოს რამდენიმე მნიშვნელოვანი ზარი უნდა განვახორციელო, ძალიან მნიშვნელოვანი.

«რამდენიმე მნიშვნელოვანი ზარი უნდა განვახორციელო». _ მისმა ოფიციალურმა სიტყვათა წყობამ ტესი ოდნავ გააღიზიანა. «არ შეეძლო ეთქვა, დასარეკი მაქვსო? თითქოს მინისტერიალის თათბირზე იყოს, ისე ლაპარაკობს», _ გაიფიქრა შუბლშეკრულმა.

_ დარეკეთ, რამდენიც გაგიხარდებათ.

_ ისევ ეს თავაზიანი ფორმა… _ კვლავ აღნიშნა სტეფანემ, _ სხვების თანდასწრებით ვიცი, რომ ინგლისურად მოგვიწევს საუბარი და გაგვიადვილდება კიდევაც კონტაქტი, მაგრამ როცა ქართულად ვსაუბრობთ, მინდა, რომ შენობით მომმართო, კარგი?_ ხელები გაშალა სტეფანემ.

_ ვეცდები… და თუ რამეში დაგჭირდე, არ მოგერიდოს, მე სულ აქ ვარ, _ კვლავ გაუშინაურდა შენიშვნით თავგაბეზრებული ქალი.

მამაკაცმა კოპები შეყარა:

_ მე თვითონ გავუმკლავდები, დიდი მადლობა. _ შორს დაიჭირა ქალის შემოთავაზება.

როგორც კი ტესმა კარი გაიხურა, სტეფმა ოთახში ბოთლის ცემა დაიწყო, თან თავისთვის წაიღიღინა _ «ეს მხოლოდ სამი დღე გაგრძელდება, მხოლოდ სამი დღე, სამი და არა მეტი»…

ცოტა ხანს იარა ასე, ოთახის ერთი კუთხიდან მეორეში, მერე კი სააბაზანოში შევიდა წყლის გადასავლებად.

ყურადღებით შეათვალიერა კარგა მოზრდილი ფართობი. აშკარად იგრძნობოდა, რომ სააბაზანო მხოლოდ მანდილოსნისთვის იყო განკუთვნილი. ქალის ტუალეტის საგნებს მიჰქონდა იქაურობა. სურნელიც ტესივით ნაზი და საამური იდგა თეთრი კაფელით გაწყობილ სარკეებიან ოთახში. ღიმილი ვერ შეიკავა. «ქალი ყველგან ქალია, მსოფლიოს ყველა კუთხეში. ნეტავ თუ იყენებს მაინც ამდენ სათითხნ საშუალებას? კიდევ კარგი, კაცებს არ გვჭირდება ეს კოსმეტიკა, თორემ დაღუპული ვიქნებოდი», _ გულიანად გაეცინა ამის გაფიქრებაზე და ცხელი წყალი მოუშვა თუ არა, კვლავ აღიღინდა…

როცა ბანაობას მორჩა, წვერი გაიპარსა და ოდეკოლონი შეისხურა. «არა რა, აი, კაცებსაც კი სჭირდებათ ზოგიერთი სახის კოსმეტიკური საშუალება, მაგალითად, ქაფი, «პოსლებრიტია», ჩემო ბატონო, ოდეკოლონი… ყველაფერში კი არ ტყუიან ქალები».

ოთახში შემობრუნებულმა ჩემოდანი ამოალაგა და შედარებით მსუბუქი სამოსი შეარჩია ჩასაცმელად, მერე კი საწერ მაგიდას მიუჯდა და თავისი დღიური გადაშალა მორიგი ჩანაწერის გასაკეთებლად. ერთხანს ფიქრობდა, რა დაეწერა. ერთ ხელში კალამი ჩაებღუჯა, მეორეში _ სათვალე, რომელსაც წერა-კითხვის დროს ხმარობდა მხოლოდ, მაგრამ ამჯერად ჯიუტად არ იკეთებდა. სწორედ ამით სურდა წერა დაეწყო. გარედან ჩიტების ჟღურტული მოისმოდა, თითქოს ფონს უქმნიდა მის განწყობას. «დაჯდა წერად ანდერძისა», _ მოაგონდა რუსთაველის ფრაზა და ჩაეცინა. ვერა და ვერა, ერთი წინადადებაც ვერ დაწერა, არ იცოდა, საიდან დაეწყო. კარგა ხანს ებრძოდა სულიერ დისკომფორტს… მერ კალამი მაგიდაზე მიაგდო, საწოლს მიაშურა, წამოწვა, ხელები თავქვეშ ამოიდო და გაიფიქრა: «მერე რა, თუ ვერ ვწერ, სამაგიეროდ, გემრიელად წავუძინებ»… _ და მიდო თუ არა თავი ფაფუკ ბალიშზე, ძილმა ორიოდე წამში წაართვა თავი…

 

ტესს სახეზე ელამუნებოდა უდაბნოდან მონაქროლი გრილი ნიავი, რომელიც დამამშვიდებლად მოქმედებდა მის ნერვულ სისტემაზე. მცირე ხნით შეჩერდა გზაზე, ყური მიუგდო პალმების შრიალს და შადრევნიდან მოჩუხჩუხე წყლის რაკრაკს. როგორ სიამოვნებდა ეს ხმები, საკუთარ სახლს აგონებდა, თბილისის იტალიურ ეზოს, სადაც პალმები არა, მაგრამ ჭადრის ორი ხე იდგა და ზაფხულობით საამოდ შრიალებდა ხოლმე.

სასტუმრო მისთვის მთელი სამყარო იყო, მთელი სამყარო და მისი შემოქმედების სრულყოფილი პროდუქტი. რომ არა ეს, ვერაფრით გაძლებდა უცხო მხარეში ამდენ ხანს. აქ შექმნა ტესმა თავისი ფანტაზიების მთელი ნიშა და საკუთარი პროფესია კიდევ უფრო სრულყო, თუმცა სულაც არ კმაყოფილდებოდა მიღწეულით. ჯერ კიდევ ბევრი ჰქონდა გასაკეთებელი და იდეებიც მწიფდებოდა მის გონებაში.

კენჭებით მოკირწყლულ ბილიკს დაუყვა, რომელმაც სასტუმროს რესტორნამდე მიიყვანა. სულ რამდენიმე შეგვიანებული სტუმარი დარჩენილიყო რესტორანში. მათი უმრავლესობა წვენს მიირთმევდა. აქ საღამო ხანს ჭამას არავინ ეძალებოდა მაინცდამაინც, ქართველებისგან ამით ნამდვილად განსხვავდებოდნენ აქაურებიც და ჩამოსული უცხოელებიც. არც ქართველი კაცებივით სმით იხოცავდნენ თავს. შაბათ-კვირას დამსვენებლები საღამოობით გამოეფინებოდნენ ხოლმე სუფთა ჰაერზე, ხოლო სამუშაო დღეებში, ჩვეულებრივ, სიმშვიდე ისადგურებდა ამ მიდამოში. მისი სასტუმროს კლიენტები ყოველთვის კმაყოფილი რჩებოდნენ მომსახურებით, რაც ტესს ყველაზე მეტად ახარებდა.

ჰარი სმიტი განაპირა მაგიდას მისჯდომოდა და ყავას სვამდა. უყვარდა ეს მოხუცი, ძალიან თბილი და მოსიყვარულე ადამიანი იყო და ეცოდებოდა, რადგან სულ რამდენიმე თვის წინ მეუღლე დაეღუპა. ამის გამო ტესი უფრო მეტ ყურადღებას იჩენდა მის მიმართ.

_ სულ ეს არის, რითიც ელენი გაგიმასპინძლდათ, ჰარი? _ გაუღიმა ტესმა და მოხუცის გვერდით ჩამოჯდა.

_ როგორც იქნა, მეღირსა შენი ნახვა, გოგონი, მეგონა, აღარასდროს მოხვიდოდი ბებერი ჰარის სანახავად. _ მოხუცმა სიგარეტის კოლოფს ხელისგული ამოჰკრა და ერთი ღერი ამოაძვრინა.

_ ელენი ტყავს გაგაძრობთ, აქაურობა რომ გაბოლოთ, _ სიცილით შენიშნა ტესმა და ჰარის სიგარეტზე მიუთითა. არ მოეწონა მოხუცის გამომეტყველება, თითქოს უფრო დაწვრილებოდა სახე, ქუთუთოებიც დაბერვოდა.

_ დღეს თუ ისადილეთ? _ მზრუნველად მიაჩერდა ხნიერ მამაკაცს.

ჰარიმ მოქუფრული მზერა ესროლა და სიგარეტის ღერი კოლოფში ჩააბრუნა.

_ მოვახერხე, _ ნაძალადევად გაიღიმა.

ტესმა იცოდა მოხუცის ხასიათი _ დიდად არ იკლავდა ჭამით თავს, მთელი დღის განმავლობაში ერთ თეფშ სუპს მიირთმევდა და ყავას აყოლებდა ხოლმე.

_ ჰარი, არ მომწონხართ ბოლო დროს, ცოტა უნდა მიხედოთ თავს. არანაირი სურვილი არ მაქვს, ავად გახდეთ. ეს ჩემთვის ერთი ზედმეტი საზრუნავის მომატება იქნება, ხომ იცით?

_ ვიცი, ვიცი, _ ჩაიბურტყუნა მოხუცმა, _ მაგრამ რა ვქნა, მარტო ჭამა არ მიყვარს, თანამეინახე კი აღარ მყავს. ჩემთვის სადილს, ხომ იცი, რომ არ მოვიმზადებ. ყველაზე ცუდი გითხრა, რა არის? იმის მიუხედავად, რომ ჩემი ცოლი თავს ხშირად მაბეზრებდა, საშინლად მომენატრა მის საყვედურები.

ტესმა მზერა აუზზე გადაიტანა და შეწუხებული ხმით ჩაილაპარაკა:

_ ის ძალიან კარგი ადამიანი იყო.

_ ჰო, იყო… იყო და აღარ არის. ეს მაცოფებს… ახლა კი ერთხელ კიდევ შეგახსენებ, რაც ჩემი მოტელის შესახებ ვისაუბრეთ. არ მინდა, სხვას მივყიდო, მინდა, შენს მფლობელობაში გადმოვიდეს, ასე უფრო მშვიდად ვიქნები. ლარას სული ჯერ კიდევ ტრიალებს იქ.

_ დარწმუნებული ხართ, რომ გაყიდვა გინდათ? ჯერ სულ რამდენიმე თვე გავიდა ლარას გარდაცვალებიდან.

ჰარი სკამის საზურგეზე გადაწვა და ხელები ღიპიან მუცელზე დაიწყო.

_ იქ გაჩერება აღარ შემიძლია, ყველგან ჩემი ცოლის ნივთები ყრია. ბაღშიც კი ვეღარ ვმუშაობ, რომ ფეხი არ დავადგა მის დარგულ იებს და მიხაკებს. წარმოგიდგენია? ორმოცდათორმეტი წელიწადი ვიცხოვრეთ ერთად. მას არასდროს დავივიწყებ, მაგრამ ვეღარ შევძლებ ცხოვრებას ისე, როგორც მის სიცოცხლეში შემეძლო.

ტესისთვის ნაცნობი იყო ეს გრძნობა. როცა ქმარს გაშორდა, იმ სახლში გაჩერება ყველაზე მეტად უმძიმდა, ყველაფერი ყოფილ მეუღლეს აგონებდა. როცა სახლი გაყიდეს და ქმარმა თავისი წილი მისცა, დიდად კმაყოფილი არ დარჩენილა, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის, შვება იგრძნო და თავისუფლებაც მოიპოვა, რადგან მეტად მასთან შეხება აღარ ექნებოდა.

ალბათ ჰარიც იმავეს განიცდის, რასააც თავად განიცდიდა წლების წინ.

ამ დროს სასტუმროდან მზარეული გამოვიდა. მას ხელში ორი თეფში ეჭირა შემწვარი ბატკნის ხორცით, სოუსმოსხმული. ელენმა ერთი თეფში ტესს დაუდგა წინ, მეორე კი ჰარის.

_ ერთი ლუკმა არ დატოვოთ, იცოდეთ, მისტერ ჰარი, გასაგებია? _ მუქარასავით გაისმა მზარეულის ხმა.

ტესმა სიცილი ვერ შეიკავა.

_ მადლობა, ელენ, შენ კარგი გოგო ხარ. ამას მე გავაკონტროლებ. დღეს მარტო მოგიწია მუშაობამ, არა? მაპატიე, ვერ მოვიცალე, რომ დაგხმარებოდი.

_ არ შემქმნია პრობლემა, ტეს, მეიბლი წამეხმარა ცოტას. მითხრა, ვიღაც ქართველია ჩამოსული და იმას აბინავებსო. მერე ის ჯენტლმენი აქაც მოვიდა, ისადილა. მშვენიერი კაცია, მაგრამ ზედმეტად სერიოზული მომეჩვენა. გემრიელად კი მიირთვა და ხელობაც შემიქო, კერძების ოსტატურად მომზადება გცოდნიაო. მეტი რა უნდა მზარეულს? გამიხარდა. მართლა თქვენთან უნდა იცხოვროს? მეიბლმა მითხრა…

ტესი უხერხულად შეიშმუშნა.

_ დროებით იცხოვრებს, სანამ ნომერი გათავისუფლდება. ვფიქრობ, ორი-სამი დღე ალბათ.

_ მთავარია, პრობლემები არ შეგიქმნათ.

_ არა მგონია, მაგდენს ვერ მოასწრებს, _ გადაიკისკისა ტესმა, რომელიც ცდილობდა, ელენის სკეპტიკური მზერა არ შეემჩნია.

ჰარიმ კუბელი მზარეულის პუტკუნა ფორმები შეათვალიერა და ლუკმით გამოტენილი პირით გადაულაპარაკა:

_ გადასარევი ბატკანია, ელენ, უგემრიელესი. არ გინდა, ჩემს სახლში გადმოხვიდე საცხოვრებლად? სამუშაოს არ მოგაკლებ.

ტესმა კითხვის გამომხატველი მზერით აჭიმა წარბები, ელენმა კი გაიღიმა:

_ არა, გმადლობთ, მისტერ ჰარი. მე და კარლოსი აქაც მშვენივრად ვგრძნობთ თავს. ტესი კეთილი ქალბატონია. მან კარლოსიც დაასაქმა, როცა ის სამსახურიდან გამოუშვეს. ხომ იცი, რა უთხრა ყოფილმა ბოსმა, ძალზე ბებერი ხარ, ავტოფარეხში რომ გააგრძელო მუშაობაო. ახლა კი პატარა ბავშვივით უხარია, ტესმა რომ შეიფარა.

_ უცნაური ხალხი ხართ ეს კუბელები, _ თავი გადააქნია ჰარიმ და ირიბად გახედა მზარეულს, რომელიც ეშმაკური ღიმილით შებრუნდა სამზარეულოში.

_ ამ გზით ცდილობთ ჩემზე ზემოქმედების მოხდენას? _ ტესმა თვალები მოჭუტა.

ჰარიმ მორიგი ლუკმა გააქანა პირისკენ და უპასუხა:

_ აბა რა! ელენი აუცილებლად დაგჭირდება, თუკი ჩემს მოტელს იყიდი.

_ ჰარი!

_ არ შემეპასუხო, ტეს! აი, ამას გადახედე! _ და მოხუცმა ჯიბიდან ორად გაკეცილი კონვერტი ამოიღო, რომელშიც დაბეჭდილი თაბახის ფურცელი იდო.

ტესმა ქაღალდი გაშალა და კითხვას შეუდგა. ეს იყო საქმიანი წინადადება, რომლის მიხედვითაც ჰარი ტესისთვის მომგებიანი პირობებით თმობდა თავის მოტელს _ «ბერძნული კუნძული».

ტესმა ადრენალინის მოზღვავება იგრძნო. გარიგების პირობები ერთობ მაცდური იყო. მხოლოდ ფულის შოვნა რჩებოდა პრობლემად.

_ მე შენ აგირჩიე, გოგონი. თუკი ჩემი მოტელის მფლობელი გახდები, მშვიდად მოვკვდები. ჩვენ ყველანი ვხედავდით, ეს ძველი სახლი როგორ გამოაცოცხლე და სასტუმროს დაამსგავსე. მინდა ჩემი «ბერძნული კუნძულიც» ასეთი ვნახო. იქ მე აღარაფერი მესაქმება, არც თვალი მერჩის და არც მუხლი, ეს შენი საქმეა, ტეს. არ მინდა იქაურობა ნასახლარს დაემსგავსოს.

_ თქვენ იცით ჩემი ფინანსური შესაძლებლობები, ჰარი, _ თქვა ტესმა, _ არა მგონია, გავწვდე.

მოხუცი წამოდგა და ქალს ზემოდან დახედა:

_ იფიქრე ამაზე.

ტესი გაჰყურებდა მიმავალი მამაკაცის მოხრილ ზურგს, ამავდროულად, გონებაში უკვე აამუშავა სამომავლო გეგმები. ელვის უსწრაფესად განაახლა ჰარის მოტელის ყველა ოთახი, კედლები შეღება და ავეჯიც შეიტანა. ყველაფერი თანამედროვე ვენეციურ სტილში იქნებოდა გაწყობილი. მას სულაც არ სურდა, ჰარის თავისი ქონება გაეყიდა, მაგრამ რადგან მოხუცს ასე სურდა, კარგი იქნებოდა, შანსი გამოეყენებინა. მაგრამ ეს მხოლოდ ოცნება იყო, რომელსაც ახდენა არ ეწერა. ის უკვე ოცდათხუთმეტი წლის იყო, ქმარს გაშორებული და თავის სამშობლოს მოშორებული. მართალია, მიეჩვია დამოუკიდებლობას, მაგრამ ეს არ იყო მთავარი. ადვილი არ გახლდათ მარტოხელა ქალისთვის, ამხელა ბიზნესს გაძღოლოდა. ღირდა კი რისკის გაწევა? წარმატება საეჭვო იყო. დედის სიტყვები გაახსენდა _ თუ ხეზე არ ახვალ, ხილს ვერ შეჭამო. ეს სიტყვები არასდროს ავიწყდებოდა. არ ავიწყდებოდა, რადგან ხილი ძალიან უყვარდა, თუმცა უკეთესი იქნებოდა, ამ ხილს ფულთან არ ჰქონოდა შეხება. ჰოდა, რა ქნას ახლა, როგორ მოიქცეს? სად იშოვოს «ბერძნული კუნძულის» შესაძენი ფული?

ტესმა ქაღალდი დაკეცა და კვლავ კონვერტში ჩააბრუნა.

 

სტეფანემ ახალი ოფისი მოინახულა, თანამშრომლები გაიცნო და უკან, სასტუმროში დაბრუნდა. კარგა ხანს ეძება ტესი, ახალსახლობასთან დაკავშირებული ფორმალური მხარის მოგვარება უნდა დაემთავრებინა.

მენეჯერი რესტორანში იპოვა. ქალი მაგიდასთან იჯდა და ხელში თეთრ კონვერტს ატრიალებდა.

სტეფი შორიახლოს დადგა და დაელოდა, როდის შეამჩნევდა დიასახლისი. მაგრამ ტესი თითქოს დაკარგული იყო დროსა და სივრცეში, ირგვლივ ვერაფერს ამჩნევდა. იქნებ ავად არის? დახმარება ხომ არ სჭირდება? გაუელვა მამაკაცს. თუმცა ტესს გარეგნულად ავადმყოფობის არაფერი ეტყობოდა, სიცოცხლით სავსე ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.

ბოლოს ვეღარ მოითმინა, ტესის მოპირდაპირე მხარეს სკამი გამოსწია და დაჯდა. მხოლოდ ამ ხმაურზე მოეგო ქალი გონს, თავი ასწია და სტეფს შეფიქრიანებული მიაჩერდა.

_ მოეწყვე? _ ნაღვლიანი ღიმილი შეაგება ქალმა მის გამჭოლ მზერას.

_ ჰმ…

ტესმა ეს «ჰმ» «ჰოდ» ჩათვალა.

_ ყავას დალევ?

_ არა, დიდი მადლობა. შენი ნახვა მინდოდა. მაინტერესებს, რამდენი უნდა გადავიხადო, სანამ ჩემს ნომერში გადავალ, ხარჯთაღრიცხვა აქედანვე უნდა ვაწარმოო, ხომ გესმის… წესია ასეთი.

_ რა თქმა უნდა. თუ გინდა, დღესვე გავაფორმებ ყველაფერს.

_ კარგი იქნება… ახლა კი ოთახში ავბრუნდები, რაღაც ქაღალდები მაქვს წამოსაღები.

სტეფანემ საათზე დაიხედა. ტესს თვალები გაუფართოვდა, როცა მამაკაცის მაჯაზე უზარმაზარ შავ სამაჯურზე დამაგრებული საათი დაინახა, რომელზეც უამრავი ციფრი იყო ამოტვიფრული და რამდენიმე კნოპიც ჰქონდა.

_ ეს საათია? _ აღმოხდა გაოცებულს.

_ აჰაა…

_ და რა ფუნქციები აქვს?

ტესმა შეამჩნია, როგორ აუელვარდა თვალები სტეფს.

_ ჩემი სამუშაოსთვის ძალიან მოსახერხებელია. ეს საათი ექვსი კლიმატური სარტყლის დროს უჩვენებს. მაღვიძარაც აქვს…

ქალი ყურებს არ უჯერებდა. ამ «მისტერ სიტყვაძუნწობას» მოულოდნელად საღერღელი აეშალა და დაწვრილებით დაიწყო თავისი საათის ღირსებების ჩამოთვლა. ხედავ შენ? ცხოვრება თურმე სიურპრიზებითაა სავსე. როგორც ჩანს, ამ «ორცხობილისგან» შეიძლება კაცმა მშვენიერი ტორტიც კი გამოაცხოს.

სტეფმა აჩვენა, როგორ მუშაობდა საათის კალკულატორი, როგორ უნდა დაეყენებინა ამა თუ სარტყლის დრო… ტესიც უდიდესი ყურადღებით უსმენდა, თითქოს ამაზე მეტი არაფერი აინტერესებდა ქვეყანაზე, მაგრამ როგორც კი მისი მზერა ჰარის კონვერტს მოხვდა, კვლავ ფიქრებში ჩაიძირა.

«აჰა, ისევ ითიშება. _ გაიფიქრა სტეფანემ, _ აშკარაა, ამ ქალს არ შეუძლია ერთ რამეზე მოახდინოს კონცენტრაცია. ყოველთვის ასე ეფანტება გონება? საინტერესოა, ამხელა ბიზნესს როგორღა უძღვება? იქნებ გადაღლის ბრალია?»

_ ჩემი აზრით, დროა, საწოლს მიაშურო. _ რბილად შეახსენა ქალს.

ტესი შეცბა:

_ რა?

სტეფანემ სიცილი ვერ შეიკავა. მიხვდა, რომ ქალმა სხვანაირად გაიგო მისი სიტყვები.

_ მომეჩვენა, თითქოს ბურანში ხარ. ამიტომ ვიფიქრე…

_ რა იფიქრე? რომ შენი მომხიბვლელობის მსხვერპლი გავხდი? რომ უკვე ჭკუა მეკეტება შენზე? მომისმინე, მეგობარო! _ ტესმა საჩვენებელი თითი მამაკაცს მკერდში ატაკა, _ მოდი, გულწრფელად ვილაპარაკოთ. ჩვენ საერთო სააბაზანო გვაქვს, მაგრამ არა საძინებელი. თუკი შენთვის ამის შეგნება ძნელია, აჯობებს, სხვა საცხოვრებელი მოძებნო.

_ მართლა? _ ახარხარდა სტეფი, _ ახლა შენ მომისმინე, ლედი! იმ წუთიდან, რაც ამ მაგიდასთან დავჯექი, ცხრაჯერ მაინც გადაერთე ფიქრებით სხვაგან. მეჩვენებოდა, თითქოს ყოველ ორ წუთში სხვა სამყაროში გადადიოდი. ვიფიქრე, ალბათ გადაღლილია და მისი ძილის დრო მოვიდა-მეთქი. ეს ვიგულისხმე მხოლოდ და არა ის, რაც შენ გსურდა, მეგულისხმა. როგორც ჩანს, პრობლემები გაქვს.

_ არანაირი პრობლემა არ მაქვს! _ გაღიზიანებულმა ტესმა კონვერტი კვლავ ხელში შეატრიალა, _ თუმცა ვაღიარებ, რომ ცოტათი ვიყავი დაბნეული. _ ხმადაბლა დაამატა.

რესტორანში მყოფმა კლიენტებმა მათკენ გამოიხედეს. სტეფანე მიხვდა, რომ ხმას მისდა უნებურად აუწია საუბრისას, ამიტომ ტესისკენ გადაიხარა და ჩუმი ხმით უთხრა, _ არ ვარ მიჩვეული ყურადღების ცენტრში მოხვედრას, მაპატიე, რომ გიყვირე. მინდა გითხრა, რომ მსგავსი რამეები არ მჩვევია.

ტესმა თავი დაუქნია.

_ მეც მაპატიე. ასე არ უნდა გავწიწმატებულიყავი. კიდევ კარგი, ქართულად ვლაპარაკობთ და აქ მყოფთ ჩვენი არ ესმით. ვერ მიხვდებიან, რაზე ვჩხუბობთ.

_ განა ჩვენ ვჩხუბობთ? რახან ერთ ჭერქვეშ მოგვიწევს თუნდაც რამდენიმე დღე ცხოვრება, ავაფრიალოთ თეთრი დროშა, არ ჯობია? _ სტეფმა ხელი გაუწოდა ქალს.

ტესმა მის ხელს თავისი შეაგება:

_ მოსულა.

_ მგონი, დროა, აქედან წავიდეთ. _ თქვა სტეფანემ ისე, რომ მენეჯერისთვის ხელი არ გაუშვია.

რესტორნიდან გავიდნენ და სასტუმროსკენ აიღეს გეზი. მისთვის გაუგებარი მიზეზით მამაკაცი გრძნობდა, რომ ამ ქართველი ემიგრანტის მიმართ სიმპათიები გაუჩნდა. და ეს საღამოს გასეირნებაც სასტუმროს მიმდებარე ტერიტორიაზე მას საოცარ სიამოვნებას ანიჭებდა.

_ ახლა ერთ რაღაცას გაჩვენებ, _ თქვა ტესმა, როცა სასტუმროს მიუახლოვდნენ და ბილიკიდან გადაუხვია.

რამდენიმე მეტრი რომ გაიარეს, ზუსტად იმ ოთახის ფანჯრებქვეშ, სადაც სტეფანე მოთავსდა, პატარა აუზი გამოჩნდა, რომელშიც კლდიდან გამომავალი ბუნებრივი წყალი ჩანჩქერივით ჩაედინებოდა. აუზს ირგვლივ დარგული პალმები ფარავდა.

_ ეს მინერალური წყალია, ბევრი სამკურნალო თვისებით გამოირჩევა.

_ ამას მიმალავდი? _ გაოცება ვერ დამალა მამაკაცმა.

_ არა, არავის ვუმალავ. ვისაც სურვილი აქვს, ყველა სარგებლობს ამ უნიკალური წყლით, თან კლდიდან ზამთარ-ზაფხულ ერთი და იგივე, ცხრამეტ გრადუსამდე ტემპერატურის წყალი ჩამოედინება, თბილი. ერთი სიამოვნებაა ამ აუზში ჩასვლა და ჯაკუზში ნებივრობა.

_ ანუ მეც შემიძლია მისით სარგებლობა?

_ რა თქმა უნდა, განსაკუთრებით, თუ რევმატიზმი ან ხერხემლის პრობლემა გაწუხებს.

_ საბედნიეროდ, რევმატიზმი ჯერ არ მაწუხებს, მაგრამ რაც შეეხება ხერხემალს, ხშირად ვუჩივი. ხომ იცი, რომ დისკოზი, ფაქტობრივად, ნახევარ მსოფლიოზე მეტ ადამიანს აწუხებს. ეს საუკუნის დაავადებაა.

_ ვიცი და ამ მხრივ გამიმართლა, რომ ეს წყალი ჩემს სამფლობელოში მოხვდა.

_ ეს ოაზისიც შენ მოაწყვე?

_ არა, ასე დამხვდა, მე მხოლოდ აუზი მოვაპირკეთე და ჯაკუზი ჩავდგი. ჩემამდე ამ წყალს არავინ იყენებდა. არც იცოდნენ, რაში შეიძლებოდა მისი გამოყენება. ღამღამობით ხშირად ჩამოვდივარ აქ და მინერალურ აბაზანებს ვიღებ.

_ მართლა? ეს, ფაქტობრივად, საიდუმლო ინფორმაციაა, არა? ესე იგი, შემიძლია დაგიდარაჯდე და მერე ჩუმად გადევნო თვალი, როცა აუზში დედიშობილა ჩახვალ.

ტესი გაწითლდა.

_ ვშიშობ, იმედებს გაგიცრუებ, სტეფ, დედიშობილა არ ჩავდივარ აუზში, ღვთის მადლით, საცურაო კოსტიუმები მაქვს, თანაც ბლომად… აი, ამ ადგილას კი ცხელი წყალი პირდაპირ მიწიდან ამოდის, ხედავ, ორთქლი ასდის.

_ რა უცნაურია, თავი საქართველოში მგონია, გოგირდის აბანოებში, _ თავი გაიქნია სტეფანემ, _ თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ ცხელი აბაზანა არ მიზიდავს.

_ ძალიან ბევრს დაკარგავ, მინდა იცოდე.

_ შეიძლება, მაგაში ვერ შეგედავები. ვნახოთ, იქნებ ვცადო კიდევაც და ვისარგებლო შენი კეთილგანწყობით.

ტესმა გაუღიმა და იქვე, დაფაზე მიმაგრებული პულტისკენ გადაიხარა. კაბა ოდნავ აეწია და ჩამოქნილი ფეხები და მრგვალი თეძოები მადის აღმძვრელად გამოუჩნდა. სტეფმა ნერწყვი გადააგორა. მიუხედავად იმისა, რომ ტესისნაირი ქალები მის გემოვნებას არ ერგებოდა, მაინც ვერ დარჩა გულგრილი მისი სხეულის მიმართ. ქალი მართლაც მომხიბვლელი ვინმე იყო. «ზედმეტად სექსუალურია ეს ოხერი», _ გაიფიქრა ვნებამორეულმა და ტესს მზერა მოარიდა.

_ აი, ამ პულტს რომ დააწვები, ეს პატარა ნავი პირდაპირ აუზში ჩაგიყვანს. თუ სურვილი გაგიჩნდება, ისარგებლე, არ წააგებ. _ თქვა და სტეფანესკენ შემობრუნდა. მოულოდნელად მის უცნაურ მზერას წააწყდა. ქართველ ქალს გუმანმა უგრძნო, რაც ხდებოდა მამაკაცის გულში და მაშინვე კაბაზე დაიხედა. ნუთუ ასე გამომწვევად აცვია?

_ მისტერ გაგუა…

_ სტეფი, მე სტეფი მქვია, _ შეუსწორა მამაკაცმა, _ ჩემი აზრით, რადგან ოთახის თანამფლობელები ვართ, აჯობებს, სახელებით მივმართოთ ერთმანეთს და არა გვარებით. მერე რა, რომ თბილისში არ ვართ. არა მგონია, აქ ეს აკრძალული იყოს.

_ ჩვენ ოთახის დროებითი თანამფლობელები ვართ, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით, მისტერ გაგუა, _ მკაცრად გაიმეორა ტესმა.

_ სტეფი-მეთქი, მგონი, გასაგებად გითხარი! _ მამაკაცმაც გაურია ხმაში სიმკაცრე.

ტესმა შეამჩნია, როგორ შეერხა სტუმარს ტუჩები, მაგრამ ძალიან დაგრეხილი ღიმილი გამოუვიდა. «როგორც ჩანს, გაღიმებას საერთოდ გადაჩვეულია ეს კაცი», _ გაიფიქრა თავისთვის.

_ დიდი მადლობა ექსკურსიისთვის, მაგრამ ჩემი წასვლის დროა, რამდენიმე ადგილას უნდა დავრეკო, _ ცივად წარმოთქვა მამაკაცმა და ქალს ზურგი შეაქცია.

 

როცა ტესი ნომერში დაბრუნდა, უკვე ცხრა საათი ხდებოდა. აქეთ-იქით უწესრიგოდ მიყრილმა ნივთებმა უარესად წაუხდინა გუნება. ნეტავ დათანხმებოდა მეიბლს, როცა მან შესთავაზა, ოთახის დალაგებაში მოგეხმარებიო. ის ყველაფერს თავის ადგილს მიუჩენდა. ახლა თვითონ მოუწევს მილაგება, სანამ დაწვება. არადა, როგორ ეზარება… ეჰ… სტეფს რომ არ დაეკავებინა მისი ოთახი, ხომ ივლიდა ახლა ბიკინით აქეთ-იქით? ამიერიდან სულ თითის წვერებზე უნდა იაროს, თან ხალათჩაცმულმა, რომ ნახევრად შიშველი შემთხვევით თვალში არ მოხვდეს უცხო ადამიანს.

კარი ჩაკეტა და შუქი აანთო. მთელი დღის განმავლობაში ძალაუნებურად მასზე ფიქრობდა. ახალი მდგმური ახალი თავსატეხი აღმოჩნდა მისთვის და იმდენად უჩვეულო იყო ეს მდგომარეობა, რომ უკვირდა, რა დაინახა ამ კაცში ისეთი, ასე ადვილად რომ დაისახლა გვერდით, ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე.

 

სტეფს ესმოდა ტესის ნაბიჯების ხმა, მისი სილუეტიც დაინახა, როცა ფანჯრის წინ გაიარა. მერე კიდევ დიდხანს ესმოდა გარდერობის კარის და უჯრების გამოღება-მიხურვის ხმა. ამ ხმების გაგონებაზე უნებლიეთ თვალწინ დაუდგა დღისით ნანახი ქალის საცვლები, რომელიც ტესის საწოლზე გორად იყო ახოხოლავებული. ჩაეცინა. ნეტავ რა ფერის ბიკინი აცვია ამწუთას?

სწორედ იმ დროს, როცა იგი ცდილობდა, გონებაში ნახევრად შიშველი ტესი წარმოედგინა, საერთო კარზე კაკუნი გაისმა.

_ ღიაა, _ დაიძახა მან.

სტეფი შემოვიდა.

_ სულ ერთი წუთით, _ მორიდებით ჩაილაპარაკა პირსახოცის ხალათში გახვეულმა ქალმა და სააბაზანოში მიიმალა. ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე ხალათის კიდეები ეხსნებოდა და შიშველი ფეხი ლამის ბარძაყამდე მოუჩანდა. ჯანდაბა! რა მაგარი ქალია! როგორ უნდა იმუშაოს ნეტავ, თუ ამ ქალის ყოველ დანახვაზე ასე აღიგზნება?

სტეფანე თავის ნოუთბუკს მიუბრუნდა, მაგრამ თვალს წარამარა სააბაზანოს კარისკენ აპარებდა, რომ იქიდან გამოსული ტესი კიდევ ერთხელ შეეთვალიერებინა.

ქალი დაახლოებით ათ წუთში გამოვიდა თავზე პირსახოცშემოხვეული და მამაკაცს გაუღიმა.

_ ახლა წავალ და მინერალურ აბაზანასაც მივიღებ. ჯაკუზში ნებივრობა არ მაწყენდა, _ ეს სიტყვები ისეთი ტონით წარმოთქვა, თითქოს მამაკაცს საწოლში ეპატიჟებოდა.

სტეფმა თვალი გააყოლა. მოსწონდა ტესის სიარულის მანერაც, გრაციოზულად ირხეოდა. სტეფანე წამოდგა და ფანჯარას მიუახლოვდა. სწორედ ამ დროს მიიმალა ქალი პალმების ჩრდილში, ხოლო რამდენიმე წამის შემდეგ წყლის დგაფუნის ხმა შემოესმა. როგორც ჩანს, ტესის ნავი წყალში ჩაეშვა…

სტეფანე მიხვდა, რომ საჭიროზე მეტ დროს უთმობდა ტესზე ფიქრს, თითქოს ქალი მის გონებაში სწრაფად მზარდ სიმსივნის ბაქტერიასავით დაბუდებულიყო. დროა, მუშაობას შევუდგე, გაიფიქრა უკმაყოფილოდ და ნოუთბუკს მიუბრუნდა. თუმცა ტესზე ფიქრი მაინც არ ასვენებდა.

კლავიშებს წკაპაწკუპი გაუდიოდა. იგი ეცნობოდა მიმოხილვებს, ანგარიშებს, ინიშნავდა საჭირო ინფორმაციას, აკეთებდა აღნიშვნებს ასაშენებელი ობიექტის მნიშვნელოვან წერტილებზე. ამასობაში დრო გავიდა. საათზე დაიხედა. სულ რაღაც ორმოცი წუთი მილეულა, მას კი ეგონა, უკვე ნახევარი ღამე იმუშავა. წამოდგა და ხელების ფშვნეტით ფანჯარას მიუახლოვდა. გარედან ჩამიჩუმი არ ისმოდა. ცოტა არ იყოს, შეშფოთდა. ხომ არ დაიხრჩო? აქამდე არ დაბრუნებულა, არც წყლის ხმა ისმის. განა შეიძლება ღია ცის ქვეშ, ღამით, ადამიანმა ამდენ ხანს დაყოს წყალში? თვითონ იმდენად არ უყვარდა სამკურნალო აბაზანები, რომ ვერ წარმოედგინა, რა სიამოვნებას იღებდნენ ადამიანები გოგირდით ან ტალახით გაჯერებულ აუზში ჭყუმპალაობით. იმდენად ჰქონდა ყოველი წუთი გათვლილი, რომ სხვა დანარჩენი, რასაც ერქვა «სიამენი ამა ქვეყნისა», დროის ფუჭ ფლანგვად მიაჩნდა.

გადაწყვიტა, შეემოწმებინა, ტესს მართლა ხომ არ უჭირდა რამე, პერანგი გადაიცვა და დაბლა ჩავიდა. ერთი წუთის შემდეგ უკვე აუზთან იდგა. ცხელი წყლის ორთქლი სახეში სცემდა, გოგირდის სუნი ცხვირში უღიტინებდა. გაახსენდა თბილისი აბანოები, როგორი სლიპინა ხდებოდა სხეული გოგირდნარევი წყლის გადავლების შემდეგ და დაიჯღანა.

ირგვლივ კანტიკუნტად თუ გაივლიდა ვინმე. ტესი ვერსად დალანდა. ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ, არავინ უწყოდა. უკან გამობრუნდა, ნომერში ავიდა, პირსახოცს დაავლო ხელი და სააბაზანოს მიაშურა. წყალს გადაივლებს და თუ იქამდე არ გამოჩნდა ის გოგო, მეიბლს მიუკაკუნებს, იქნებ მან იცოდეს მისი ასავალ-დასავალი. ბოლოს და ბოლოს, მამაკაცია და მისი ვალია, მოიკითხოს.

ის იყო, ონკანი გადაკეტა და პირსახოცი თეძოზე შემოიხვია, რომ ფრთხილი კაკუნის ხმა შემოესმა. სტეფმა მოურიდებლად გამოაღო კარი და მის წინ ასვეტილ ტესს მკაცრი მზერა შეავლო.

_ უკაცრავად, არ მეგონა, აქ თუ იქნებოდი, _ დაირცხვინა ქალმა და გულმა ძალუმად აუტეხა ბაგაბუგი, როცა მამაკაცის ფართო, დაკუნთულ მკერდს შეხედა.

სტეფანემ დაჟინებით შეათვალიერა ქალი, რომელსაც სველი თმა საფეთქლებსა და ლოყებზე მისწებებოდა. ძალიან ლამაზი იყო. მოულოდნელად შეამჩნია, როგორ კანკალებდა მისი მასპინძელი.

_ მთლად გაყინულხარ, გოგო, ეს რა გიქნია! _ შინაურულად მიმართა და ქალს მხრებში ჩაავლო ხელები.

«გოგო» ისე სასიამოვნოდ მოხვდა ტესის ყურს, ჟრუანტელმა დაუარა. რამდენი ხანია, ასე არავის მოუმართავს მისთვის.

_ საკმაოდ ცივი ქარი ქროდა, _ ძლივს ამოთქვა ტესმა, კბილს კბილზე აცემინებდა, _ კინაღამ გავიყინე, სანამ ამოვედი. ათმა მდგმურმა მაინც გამაჩერა გზაში, ზოგი რას მეკითხებოდა და ზოგი რას.

_ მოდი, ცხელი წყალი გადაივლე, სანამ ფილტვების ანთება აგიკიდებია, _ სააბაზანოსკენ უბიძგა სტეფანემ.

_ უი, არა, ხალათი და თეთრეული ოთახში მაქვს, ჯერ ის უნდა გამოვიტანო, _ შორს დაიჭირა ქალმა.

სტეფანემ საწოლიდან კოხტად დაკეცილი თავისი ხალათი აიღო და მიაწოდა.

_ ჩემი ჩაიცვი. სანამ გამოხვალ, შენებს აქ დაგახვედრებ. _ მომთხოვნი ტონით წარმოთქვა და ქალს კარი მიუხურა.

სანამ ტესი ბანაობდა, სტეფანე მის ოთახში შევიდა. თვალში მოხვდა საწოლზე გადაფენილი აბრეშუმის ხალათი და ღამის პერანგი, ორივეს ხელი დაავლო და თავის ოთახში გამოიტანა. სწორედ ამ დროს გამოაღო ტესმა სააბაზანოს კარი. სტეფანეს პირსახოცის ხალათი, რომელიც სამი ზომით მაინც ჰქონდა დიდი, მჭიდროდ შემოეხვია ტანზე.

_ აი, შენი ტანსაცმელი… და ცხელ წყალში ჩაწექი, გამოსვლა არ იჩქარო. _ გაუწოდა თეთრეული ქალს.

 

ტესმა ცხელი წყალი გადაკეტა, სხეული შეიმშრალა, თმა წინ გადმოიყარა და პირსახოცის კიდეებით მის გამშრალებას შეუდგა. როცა სარკეში ჩაიხედა, გაეღიმა, ძალიან უხდებოდა სველი და აბურდული თმა. «სააბაზანოდან გამოსულ ქალთან სექსს არაფერი სჯობს», _ გაახსენდა თავისი ყოფილი ბოიფრენდის სიტყვები. გონებაში ამოტივტივებულმა ამ აზრმა ცოტათი შეაცბუნა. რა გარანტია აქვს, რომ სტეფსაც არ მოუნდება მასთან დაწოლა? რომ ეცეს ახლა და საწოლზე მიაწვინოს… კარგად იცნობს ქართველი კაცების ხასიათს. თავი გადაიქნია, რომ უსიამოვნო ფიქრები თავიდან მოეშორებინა. მერე რა, რომ სიმპათიურია და მასთან ურთიერთობა უფრო და უფრო სიამოვნებს. ქუჩის ქალი ხომ არ არის, პირველსავე შემოთავაზებაზე დათანხმდეს? რა სისულელეა, ის არ ეკუთვნის მამაკაცების იმ კატეგორიას, ასე უტიფრად რომ ექცევიან ქალებს, ზრდილი ადამიანია, ამისთანა რამეს არც გაივლებს გულში. ყოველი შემთხვევისთვის, ფრთხილად გამოაღო კარი და ოთახი დაზვერა. სტეფი არსად ჩანდა. კვლავ მიხურა კარი და მზერა მამაკაცის ხალათზე შეაჩერა. რა სასიამოვნო, ამაღელვებელი ლოსიონის სურნელი ასდიოდა მის ხალათს, როცა ჩაიცვა. ცდუნებას ვერ გაუძლო და ხალათში ცხვირი ჩარგო. სამოსი სტეფის სხეულის სუნით იყო გაჟღენთილი და ქალი ვერ ძღებოდა ამ მათრობელა არომატით, მთელ სხეულში უცნაურად ჩაეღვარა სითბო და ათრთოლდა.

როგორც იქნა, შეელია მამაკაცის ხალათს, კიდევ ერთხელ ჩაიხედა სარკეში, შეამოწმა, ყველაფერი რიგზე თუ ჰქონდა და სააბაზანოდან გამოვიდა.

უეცრად შეკრთა, რადგან მამაკაცი საწოლზე დახვდა მიწოლილი. სულ რაღაც ორი წუთის წინ იგი არ ჩანდა ოთახში და მისი ამ პოზაში დანახვა სრულიად მოულოდნელი აღმოჩნდა. მისდა გასაკვირად, სტეფს ეძინა, თან ღრმად. არც კი გაუგია მისი გამოსვლა. ტესმა ახლა უფრო თამამად შეათვალიერა მისი შიშველი, ბალნით დაფარული მკერდი და შიშით გაიფიქრა, რომ ამისთანა სექსუალური მკერდის დანახვაზე ნებისმიერ ქალს აებნეოდა თავგზა.

სწორედ ამ დროს გაახილა სტეფანემ თვალები.

_ ტეს?

მამაკაცს ხმა ჩახრინწვოდა.

_ ბოდიში, შენი გაღვიძება არ მინდოდა, _ მოუბოდიშა აფორაჯებულმა.

_ არა უშავს, ამისგან ტრაგედიას ნუ შექმნი.

მამაკაცი საწოლზე წამოჯდა და გამომცდელი მზერა მიაპყრო. ლამის სუნთქვა შეეკრა, ისეთი სანახავი იყო ჯერ კიდევ ნამიანი ქალი.

_ ხალათისთვის მადლობა, სტეფ.

«აუ, რა სანახაობაა! _ გაიფიქრა სტეფანემ, _ შემთხვევით, ხომ არ მესიზმრება ეს ყველაფერი?» აბრეშუმის ხალათშიც კი მკაფიოდ იკვეთებოდა ქალის სხეულის მოხაზულობა, მრგვალი თეძოები და მწიფე მკერდი, აღელვებისგან ლამის ხმაურით რომ აუდ-ჩაუდიოდა.

ბიუსტჰალტერის გარეშე უფრო სექსუალური ჩანდა მისი მაღალი, გათქვირული მკერდი. აღელვებულმა თვალი ვერ მოაშორა ქალის ძუძუსთავებს, რომლებიც მკაფიოდ იკვეთებოდა ხალათის ქვეშაც.

ტესი მიბრუნდა, სააბაზანოში შუქი ჩააქრო და თავისი საძინებლისკენ გაემართა.

_ ძილი ნებისა, _ თქვა ჩუმად და კარი გაიხურა.

 

ტესმა კალენდარზე რიცხვი შემოხაზა და მეიბლმაც შემოაღო კარი.

_ ახალ კლიენტს ველოდებით? დაჯავშნა ვინმემ ნომერი? _ იკითხა მეიბლმა, როცა კალენდარზე შემოხაზულ რიცხვს მოკრა თვალი.

_ არა, სადღაა თავისუფალი ნომერი, ოთხშაბათს მაქსს ვხვდები, ბუღალტერს. ინვესტიციებზე უნდა ვილაპარაკოთ.

_ საუზმემ როგორ ჩაიარა? _ მეიბლი სკამზე ჩამოჯდა.

_ მშვენივრად. ელენმა თქვა, მდგმურებს ძალიან მოეწონათ ბანანის კექსიო. გახარებულია.

_ ჰმ. სხვათა შორის, მეც მიყვარს ეგ კექსი, თან მოხალულ ნიგოზს უმატებს, რაც არაჩვეულებრივ არომატს აძლევს. ელენმა იცის თავისი საქმე.

ტესმა ზურგს უკან მაგიდაზე მოაფათურა ხელი, ბლოკნოტს დაუწყო ძებნა.

_ ბოლოს და ბოლოს, მოდის?

_ კი, ახლავე ამოვა, ყავა მოაქვს შენთვის.

_ კარგია. ყავა სწორედ რომ მომიხდებოდა ახლა. _ ტესმა დაამთქნარა და პირზე აიფარა ხელი.

_ რა იყო, ღამემ მშფოთვარედ ჩაიარა «თანამეოთახე» მეგობართან ერთად? _ გაეხუმრა მეიბლი.

_ ის ჩემი მეგობარი არ არის, _ იწყინა ტესმა და შუბლი შეიკრა.

კარი გაიღო და ელენი შემოვიდა სინზე დაწყობილი საუზმით.

_ აბა, რა ჰქვია მამაკაცს, რომელსაც შენს საძინებელში სძინავს? _ იკითხა მეიბლმა და ეშმაკურად მოჭუტა თვალები.

_ ასეთ მამაკაცს ჩვეულებრივ ქმარი ჰქვია, _ ტესის მაგივრად ელენმა მიუგო. მან მაგიდაზე დადო სინი და კოვზით ყავას მოურია, თან გააგრძელა, _ ჩემი აზრით, ძალიან ლამაზი კაცია. ასე არ არის?

მეიბლი დაეთანხმა:

_ მეც ძალიან მომწონს. განსაკუთრებით ის ჭაღარა, ქოჩორში რომ აქვს გარეული, უფრო სექსუალურს აჩენს.

ტესს თვალები დაუმრგვალდა.

_ თქვენ რა, პირი შეკარით თუ როგორაა საქმე? მორჩით ლაყბობას და თქვენ-თქვენს საქმეებს მიხედეთ, _ გაიმკაცრა ხმა.

მან შეამჩნია, როგორი მრავლისმეტყველი მზერით შეხედეს ქალებმა ერთმანეთს.

_ ძალიან მგრძნობიარე ხარ, ჩემო საყვარელო, _ გაუცინა მეიბლმა და წამოდგა.

როცა ტესი მარტო დარჩა, არავინ უშლიდა ხელს, ეღიარებინა, რომ თვითონაც აღტაცებული იყო ახალი მდგმურით, განსაკუთრებით მას შემდეგ, დილით აუზზე რომ დაინახა. საინტერესოა, რა აქვს ამ კაცს ისეთი, ასე რომ მიიპყრო მისი ყურადღება? ნუთუ დაკუნთული მკლავები? როგორი სიმსუბუქით მიარღვევდა წყალს, თითქოს უწონო მდგომარეობაში იყო, ისე ცურავდა. თან ეს გლუვი კანი… სასწაულად ლამაზი სხეული აქვს. უცნაურია, რამდენი ასეთი ტანადი კაცი უნახავს ამ აუზზე, შეიძლება ბევრად უკეთესიც, მაგრამ მისი გული ამგვარად არასდროს არავის აუჩქროლებია. იყო მასში რაღაც განსაკუთრებული, თითქოს დამაელექტროებელი. არა, არ არის ზუსტი შედარება. ელექტრომუხტი ერთჯერადად მოქმედებს, ერთხელ დაგარტყამს და მორჩა. სტეფი კი მრავალვოლტიან ძაბვასავითაა, რომლის შეხება მომაკვდინებლად საშიშია.

გულის სიღრმეში ტესი უშვებდა იმ აზრს, რომ საშიშროება არ ასცდებოდა, თუკი სტეფს უფრო დაუახლოვდებოდა. აი, სწორედ მაშინ დაერხევა მის სიმშვიდეს. ჯერ იყო და, ქმარმა ატკინა გული, როცა განქორწინება მოსთხოვა, სამი წლის წინ კი მაიკლთან გაწყვიტა ურთიერთობა. ორჯერ უკვე გადაიტანა სასიყვარულო ტკივილი, საკმარისი არ არის? კიდევ ერთხელ მსგავსი რომ განმეორდეს, ვეღარ გაუძლებს. პატარა გოგონა აღარაა, ეყოფა, რა სიმწარეც გამოიარა ცხოვრებაში. ძლივს სიმშვიდე მოიპოვა, როგორმე დიდხანს უნდა შეინარჩუნოს იგი, რაც შეიძლება დიდხანს.

_ აღარასოდეს! _ ხმამაღლა წარმოთქვა, _ ორჯერ იმედგაცრუება საკმარისია.

 

მოსაღამოვდა. ტესი იმ დღეს, ფაქტობრივად, კაბინეტიდან არ გასულა. თითქოს ეშინოდა, სტეფს არ გადაყროდა შემთხვევით. მკერდზე ხელებგადაჯვარედინებული ღია ფანჯარასთან იდგა და მთების უკან ჩამავალ მზეს გაჰყურებდა. უდაბნოს მწერების ზუზუნი მის ყურამდე აღწევდა. მიხურა ფანჯარა. კაბინეტში სიჩუმემ დაისადგურა. მასზე ყოველთვის დადებითად მოქმედებდა სიჩუმე, თითქოს შვებას ჰგვრიდა. ახლა ვახშმის დრო იყო და ყველანი რესტორანში იყვნენ შეყუჟულები, ამიტომ გარედან საუბრის და სიცილის ხმები არ აღწევდა.

კაბინეტი დაკეტა და ოთახში ავიდა. ტანთ გამოიცვალა, აივანზე გავიდა, ვერანდაზე ჩამოკიდებულ საქანელაში ჩაჯდა და სახე გრილ სიოს მიუშვირა, რომელიც საამოდ მიეალერსა ღაწვებზე.

 

სტეფანე გვიან დაბრუნდა. ფეხებს ძლივს მოათრევდა, ისე იყო დაღლილი. გაოცება ვერ დამალა, როცა ვერანდაზე საქანელას თოკზე თავმიდებულ ტესს შეეფეთა. ქალს თვალები დაეხუჭა. ერთადერთი, რაც მიანიშნებდა იმაზე, რომ ქალს არ ეძინა, მისი ქუთუთოების თრთოლა იყო.

შეჩერდა და წამით შეავლო თვალი. წარმოუდგენლად ლამაზი ეჩვენა ეს ჟღალთმიანი საოცრება, რომელსაც ვნებიანად მოტკეცოდა თეძოებზე თეთრი ჯინსის შარვალი.

ტესმა იგრძნო დაჟინებული მზერა და სწრაფად გაახილა თვალები. მის წინ სტეფი იდგა. გული ლამის გაუჩერდა, ჰაერი ვეღარ მიაწოდა ფილტვებს. ოდნავ შესამჩნევად შეირხა და ხმადაბლა თქვა:

_ პრივეტ.

სტეფანემ ტუჩის კუთხეში ჩაიღიმა.

_ შენც პრივეტ, _ მიუგო და მზერა ცის ტატნობზე გადაიტანა, _ დიდებული ღამეა, არა? შეიძლება მეც დაგიმშვენო გვერდი?

ტესმა თავი დაუქნია. სტეფი გვერდით მიუჯდა. ერთხანს უხმოდ ისხდნენ გვერდიგვერდ და ოდნავ ირწეოდნენ. შემდეგ სტეფანემ ქალს მთის მწვერვალისკენ მიუთითა, რომელიც უცნაურად ანათებდა ღამეში.

_ ხედავ როგორი ნათება აქვს? თითქოს ნათურა ციმციმებსო.

_ ადრე აქ არასდროს ყოფილხარ?

_ ერთხელ ვიყავი, ისიც სამსახურის საქმეებზე.

_ მაშინ წინ ბევრი სიურპრიზი გელის. ის ნათება საბაგირო გზების ათინათია. კალიფორნიაში ეს ყველაზე მაღალი მწვერვალია და იცი, მანდ როგორ ცივა? ასეთ დროს სვიტერის გარეშე ვერ გაძლებ, გაიყინები.

_ ჰო, გამიგია. რესტორანი თუ არის იქ?

_ რა თქმა უნდა, არის. ტურისტები იქამდე უფრო ფეხით ადიან.

_ იქნებ როგორღაც მოგვეხერხებინა და ერთად დაგველაშქრა ეს ამერიკული მთათა სისტემა, უდაბნოს რომ გადმოჰყურებს?

ერთადო? დღეს მთელი დღე განა იმაზე არ ფიქრობდა, ამ კაცისგან თავი შორს დაეჭირა? ტესს გონებაში საგანგაშო სიგნალი ჩაერთო. როგორმე სასწრაფოდ უნდა შეცვალოს სასაუბრო თემა.

_ როგორ მიდის შენი საქმეები? შეეწყვე ახალ სამუშაო ადგილს?

_ კი, შევეწყვე. ხომ იცი, როგორც ხდება, სამუშაო ყოველთვის იმაზე მეტი გროვდება ხოლმე, ვიდრე მოელი, _ სტეფმა სევდიანად გააქნია თავი, _ ძალიან დიდი დრო მოვანდომე სამუშაო გეგმების დაწყობას, მეგონა, ყველაფერი გავთვალე, მაგრამ მოვტყუვდი.

_ რატომ? რამე ისე არ გამოვიდა?

სტეფანემ ამოიხვნეშა:

_ ჩვენი ოფისის მდივანმა ბევრი შეცდომა დაუშვა არა მხოლოდ სასტუმროს ნომრის დაჯავშნასთან დაკავშირებით. კონტრაქტების ნაწილი ერთმანეთში აურევია და სხვადასხვა ყუთში ჩაულაგებია. დღეს მთელი დღე მე და ჩემი თანაშემწე მათ გადალაგებას მოვუნდით. სათითაოდ ვხსნიდით ყველა ყუთს და ვეძებდით მიმოფანტულ დოკუმენტაციას. ნამდვილი ქაოსი მაქვს კაბინეტში.

_ არ მიკვირს ეს ამბავი. საქართველოში მდივნების ინსტიტუტი არ არსებობს. ნებისმიერ სკოლადამთავრებულ გრძელფეხება ტუტუც გოგოს შეუძლია მდივნის ადგილის შოვნა, ყოველგვარი განათლების გარეშე, რაც აქ არასდროს ხდება.

_ ცუდი გოგო არ არის, იცის თავისი საქმე. პირველად კი არ ვარ მივლინებაში, ადრეც ბევრჯერ დამხმარებია, მაგრამ ახლახან გათხოვდა და, როგორც ჩანს, დავთრები აერია, კაცის გემო რომ გაიგო, _ გულიანად გაიცინა სტეფმა.

ტესი ღიმილით შეხვდა მის სიცილს.

_ თანაშემწე აქაურია, თუ ისიც ქართველია?

_ ქართველია, დღეს ჩამოვიდა. მან ჩამოიტანა საბუთების ყუთები. ერთად ვმუშაობთ კონტრაქტზე.

_ და ის სად გაჩერდა, რომელ სასტუმროში?

_ ვინ, გედი?

_ გედი ჰქვია? _ გამოცოცხლდა ტესი ამ სახელის გაგონებაზე.

_ ჰო, გედი, რატომ გაგიკვირდა?

_ არა, არ გამიკვირდა. უბრალოდ, მამაჩემსაც გედი ერქვა და ეს გამახსენდა.

_ ააა. მამა, ესე იგი, ცოცხალი აღარ არის?

_ არა, დიდი ხანია, გარდაიცვალა. ჯერ კიდევ პატარა ვიყავი, შვიდი წლის, ბუნდოვნად მახსოვს.

_ გასაგებია. იცი? აქ ალბათ რამდენიმე თვე მომიწევს დარჩენა, ამიტომ მდივანი დამჭირდება. კონტრაქტორებმა მითხრეს, იმ კვირაში გასაუბრებას მოვაწყობთ და ვინმე ავიყვანოთო.

_ აი, ხომ ხედავ, როგორ აგვარებენ აქ საქმეებს? გასაუბრებით აჰყავთ მდივნები და არა გარეგნობის გათვალისწინებით.

_ რამდენი ხანია, საქართველოში არ ყოფილხარ, ტეს?

_ ცხრა წელია.

_ ჰოდა, იცოდე, რომ ახლა იქაც ასეა. გასაუბრების გარეშე არავის აწყებინებენ მუშაობას. მით უმეტეს, თუ ინგლისური არ იცის.

_ მართლა? რა წინ წასულა ჩვენი ქვეყანა. _ ჩაიცინა ტესმა.

_ აბა ნატოსა და ევროკავშირში რომ გვინდა შესვლა, გგონია, ცხოვრების ჩვენებური წესით მიგვიღებენ?

_ ქართველებს მაინც ვერაფერი შეცვლის.

_ გინდა თქვა, რომ შენც ვერ შეგცვალა აქ ცხოვრებამ?

_ მე ძალაუნებურად გადავერთე აქაურ წესებზე, სხვანაირად არ გამოდიოდა, მაგრამ მე ერთი ვარ და როგორც უმცირესობაში მოყოლილი, იძულებული ვიყავი, ავყოლოდი ამერიკის ფეხის ხმას. იქ კიდევ ქართველები უმრავლესობაში არიან და ძნელია მათი მენტალიტეტის შეცვლა.

_ მაგაში გეთანხმები, მაგრამ მაინც ვახერხებთ… შეძლებისდაგვარად.

გვიანობამდე ისხდნენ საქანელაზე და სრულ სიმშვიდეში საუბრით გაჰყავდათ დრო.

სტეფმა ტესს ირიბად გახედა. ჩრდილების ფონზე, რომელიც ქალის სახეს ეცემოდა, მისი პროფილი ძველ ბარელიეფს წააგავდა.

_ დილით, სამუშაოზე რომ მივდიოდი, ერთ ნომერს ჩავუარე, რომელსაც მოსამსახურე ალაგებდა. ვთხოვე, დავათვალიერებ-მეთქი და ნება დამრთო. ძალიან მომეწონა.

_ მართლა? რომელი ოთახი იყო?

_ აი, ტიუდორების დროინდელ ინგლისს რომ მოაგონებს კაცს. ძალიან ლამაზად არის გაფორმებული. ისიც შენი ნახელავია?

_ ჰო, _ ტესს ლოყები შეეფაკლა.

_ არაჩვეულებრივი გემოვნება გაქვს, მინდა გითხრა.

_ მადლობა, _ დაირცხვინა ქალმა. _ ერთ დროს მინდოდა თეატრში მემუშავა გამფორმებლად. სპეციალობით დეკორატორ-გამფორმებელი ვარ, მაგრამ ერთი დღეც არ მიმუშავია ამ კუთხით. თბილისში ძნელია სამსახურის მოძებნა, ყველგან ნაცნობი უნდა გყავდეს, ისე არავინ გამოგიწვდის დახმარების ხელს. მერე ავდექი და მეორე ფაკულტეტიც დავამთავრე, ინტერიერის დიზაინერობა შევისწავლე და ისიც უშედეგოდ, მაინც ვერ მოვიკიდე ფეხი. ავდექი და აქეთ წამოვედი. ყველაფერი ნულიდან დავიწყე.

_ და… ოჯახური მდგომარეობა? _ დაინტერესდა სტეფანე.

ტესი შეიშმუშნა. არ სურდა ამ თემაზე საუბარი. მისთვის სტეფი ჯერ კიდევ უცხო ადამიანი იყო, გულის გადაშლა არ ღირდა.

_ ხანდახან ისე ხდება, რომ ადამიანი ცხოვრების მიზანს კარგავს, შემდეგ კი ახალს ეძებს და პოულობს კიდევაც.

ეს ბუნდოვანი პასუხი სულაც არ აღმოჩნდა მამაკაცისთვის დამაკმაყოფილებელი, მაგრამ აღარ ჩაეძია. გასაგები იყო, რომ ქალს ამ თემაზე ლაპარაკი არ სურდა. მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად «უბოროტო» შეკითხვა დასვა, ქალის სახეზე გამაოგნებელი სევდა აისახა, რამაც მიახვედრა, რომ წარსულში ტესს ვიღაცამ ან რაღაცამ მოუშუშებელი ჭრილობა მიაყენა.

_ მგონი, ძილის დროა, არა? _ ტესი მოულოდნელად ადგა.

_ მართალი ხარ, უკვე გვიანაა, მე კი უთენია უნდა ავდგე და საქმეს შევუდგე.

_ მაშინ, ღამე მშვიდობისა, სტეფ, ფერად სიზმრებს გისურვებ, _ ხელი დაუქნია ტესმა და მის პასუხს არ დალოდებია, ისე სწრაფად გაეცალა.

«როგორ მეტეორივით გაიქროლა», _ გაიფიქრა სტეფანემ და თვალის შევლება ვერ მოასწრო, ისე გაუჩინარდა ქალი თავის ოთახში. თითქოს სიცარიელე იგრძნო, მარტო რომ დარჩა. ამავდროულად, დისკომფორტს უქმნიდა, მისადმი ლტოლვა დღითი დღე რომ იზრდებოდა. დიდად არასდროს ყოფილა ქალით აღფრთოვანებული. წლების წინ, როცა ოჯახი შექმნა, სიყვარულზე არც უფიქრია. მისი ქორწინება საქმიან გარიგებას უფრო ჰგავდა და ამიტომაც არ გაგრძელებულა დიდხანს ცოლქმრული იდილია. მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა, თუმცა გრძნობდა, რომ არც ახლა იყო მზად, უღელს შეჰბმოდა, ცოლი შეერთო და ოჯახური მოვალეობები ეტვირთა. სიმართლე ის იყო, რომ თავისი მარტოობით ტკბებოდა. ყოველ შემთხვევაში, აქამდე ასე იყო. თუმცა, არც ტესის მიმართ ჰქონდა შორს მიმავალი გეგმები. თუკი მასთან ურთიერთობას ააწყობდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ აქ ყოფნის პერიოდში გვერდით ვიღაცა ჰყოლოდა, დროებითი პარტნიორი, რომელიც დღეებს გაულამაზებდა. იქნებოდა თუ არა ამ წინადადებაზე ტესი თანახმა, მისთვის უცნობი იყო, მაგრამ იმედოვნებდა, რომ უცხოეთში გადახვეწილი ქართველი ქალი პარტნიორობაზე უარს არ ეტყოდა. ამას მონადირული ინსტინქტი კარნახობდა. ტესი ხომ უკვე ამერიკული მენტალიტეტით იყო გაჟღენთილი, ქართველი უკარება ქალის შთაბეჭდილებას არ ტოვებდა, რომელსაც თვეობით უნდა ეხვეწო და კუდში სდიო საწადლის მისაღწევად.

სტეფანე საქანელას ჩაეჭიდა და გაქანდა. ესიამოვნა. ახლაღა გაახსენდა, რომ არ უვახშმია და შიმშილისგან კუჭი აეწვა.

ბევრი არ უფიქრია, პირველ სართულზე ჩავიდა და რესტორანს მიაშურა.

ელენი მაშინვე შემოეგება.

_ მოგშივდათ? _ შეჰღიმა ქალმა.

_ თანაც ძალიან, _ გაუღიმა მამაკაცმა კუბელ მზარეულს.

_ ეს კარგია, მისტერ გაგუა, _ თავი დააკანტურა ელენმა, _ დედაჩემი იტყოდა, თუკი მამაკაცს კარგი მადა აქვს, ესე იგი, კეთილი გულის პატრონიაო.

სტეფანემ უმისამართოდ გაიღიმა. არ იცოდა, რა ეპასუხა.

_ ტესი თავისთან არის, თუ იცით? _ თავი გვერდზე კეკლუცად გადახარა ელენმა.

_ მგონი, კი.

_ მაშინ, მასთანაც გაგატანთ ვახშამს, ისიც მშიერია. იმედია, არ შეწუხდებით.

_ რა პრობლემაა, სიამოვნებით ავუტან, თუკი მანდობთ მის წილ ულუფას, _ გაიცინა მამაკაცმა და მაგიდას მიუჯდა.

 

ორ საძინებელს შუა გამავალ კარზე დააკაკუნა თუ არა, სტეფანემ დაიძახა:

_ მე ვარ!

კარი ისე სწრაფად გაიღო, მამაკაცს თეფში კინაღამ ხელიდან გაუვარდა. ტესი საცურაო კოსტიუმში გამოწყობილიყო. აშკარა იყო, აუზზე გასვლა განეზრახა. ხელები აწეული ჰქონდა, საცურაო კოსტიუმის ზონრებს იკრავდა ზურგს უკან, კისერზე. მკერდი წინ წამოსწეოდა. მისმა გარუჯულმა სხეულმა სტეფს თავბრუ დაახვია.

მამაკაცმა ნერწყვი გადააგორა, ჩაახველა და მოგუდული ხმით წარმოთქვა:

_ ისა… ელენმა შენთვის ვახშამი გამომატანა.

_ მადლობა. საბანაოდ მივდიოდი…

_ მაშინ სასწრაფოდ მოგიწევს ჭამა, სანამ საჭმელი ცხელია.

ასეთი უბრალო სიტყვების წარმოთქმაც კი გაუჭირდა, იმდენად აღაგზნო ნახევრად შიშველმა ქალმა.

_ მოდი, ამ თეფშს მაგიდაზე დავდგამ, თორემ ხელიდან გამივარდება.

_ მე კი ხალათს მოვიხურავ, _ გაუღიმა ტესმა და საწოლისკენ გაემართა.

სტეფანემ ერთდროულად შვებაც იგრძნო და იმედგაცრუებაც. ერთი ბეწო ბიკინი ძლივს ფარავდა ტესის ვნებიან უკანალს. როცა მამაკაცი მიხვდა, რომ მისი მზერა ქალის თეძოებს ჩასცდა, მკვეთრად შეტრიალდა და საჟურნალე მაგიდას მიაშურა. როგორც კი თეფშს ადგილი მიუჩინა, ღონემიხდილი იქვე სკამზე ჩამოჯდა.

ეს იყო ყველაზე შესანიშნავი ვახშამი, რომელსაც კი ოდესმე შესწრებია ცხოვრებაში. როგორც იქნა, თანდათან დაიწყნარა გახშირებული სუნთქვა და გულისცემა, რადგან ტესმა ხალათი მოისხა და მაგიდას მიუჯდა.

_ შენ უკვე ივახშმე? _ ჰკითხა ქალმა და სუფლეთი სავსე კოვზი პირისკენ გააქანა.

მამაკაცმა მხოლოდ თავი დაუქნია, რადგან მისი ტუჩების მოძრაობამ ვნება კვლავ გაუღვივა.

_ რა კარგი მზარეულია ელენი. საერთოდ, კუბელები არაჩვეულებრივი დიასახლისები არიან. ხანდახან მგონია, რომ ჩემი კლიენტები მის გამო რჩებიან აქ დიდხანს. აუ, ეს რძე არ მინდა. შენ ხომ არ დალევ?

_ არა, გმადლობ. რძეს ვერ ვსვამ.

_ რატომ? _ წარბები აზიდა ქალმა გაკვირვების ნიშნად.

_ იმიტომ, რომ ვერ ვინელებ. საერთოდ, რძე ჩვენს ასაკში დიდად სასარგებლო არ არის.

_ ეს ვინ გითხრა?

_ ეგ ყველამ იცის. რძის მიღებას თავისი ასაკი აქვს, მერე და მერე სასარგებლო ფუნქციებს კარგავს.

_ არ ვიცი, მე კი მშვენივრად მერგება და… _ გადაიკისკისა ტესმა.

_ ესე იგი, ჯერ კიდევ ბავშვი ხარ და პირზე რძე არ შეგშრობია, _ გაეხუმრა სტეფი. ჯიბიდან ცხვირსახოცი ამოიღო და გაოფლილი კისერი გაიწმინდა.

_ არ გინდა ჩემთან ერთად იბანაო?

_ ღამე რატომ გიყვარს ცურვა? _ შუბლი შეჭმუხნა მამაკაცმა, _ წუხელ კინაღამ გაცივდი.

_ კინაღამ არ ითვლება, _ ტესის სიცილმა ოთახი გაავსო.

ქალი აშკარად ცდილობდა მის ცდუნებას, ეს კი მამაკაცზე ძლიერად მოქმედებდა.

_ რაღაც დოკუმენტებს უნდა გადავხედო. მოდი, ხვალ დილისთვის გადავდოთ ერთობლივი «წყალპახოდი».

ტესმა რძით მოთხუპნილი პირი ხელსახოცით შეიწმინდა. როგორ შეშურდა სტეფანეს ამწუთას იმ ხელსახოცის…

_ ეს იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად ადრე აპირებ ადგომას.

_ დილაუთენია ნამდვილად არ ვაპირებ, ხვალ შედარებით მსუბუქი დღე მაქვს.

_ ხვალ კვირაა, არ ისვენებ?

_ წესით ვისვენებ, მაგრამ ისეთი არეულობაა ჩემს კაბინეტში, უნდა დავალაგო, დომხალს ვერ ვიტან.

სტეფმა წარმოიდგინა, როგორ გაატარებდა მეორე დილას და ნასიამოვნები წინ გადაიხარა, რომ ქალს უკეთ დაკვირვებოდა. უცნაური რამ შეამჩნია _ ტესის თვალებს ფერი შეეცვალა.

_ რატომ არის შენი თვალები ახლა მომწვანო ფერის? დღის სინათლეზე ცისფერი გაქვს.

_ ა! ლინზების ამოღება დამავიწყდა, _ დამორცხვებულმა თვალებზე აიფარა ხელი.

_ შენ რა, ლინზებს ხმარობ?

ქალმა თავი დაუქნია.

_ და რაში გჭირდება?

_ რა ვიცი, მრავალფეროვნებისთვის, _ მხრები აიჩეჩა ტესმა.

_ სინამდვილეში რა ფერის თვალები გაქვს?

_ აბა, თუ გამოიცნობ, _ ტესმა გამომწვევად გადახარა თავი გვერდზე და მამაკაცს ეშმაკური მზერა ესროლა.

სტეფანემ გამომცდელად შეხედა. მერე ჩაიცინა და თქვა:

_ წამხედურობა ქალის ბუნებრივ სილამაზეს ჩრდილავს. ქართველი ქალების უბედურება იმაშია, რომ არ კმაყოფილდებიან იმით, რითაც ღმერთმა ისინი დააჯოლდოვა. ტუჩებდაბერილი და ლინზებჩადგმული ქალები ცვილის ფიგურებს ემსგავსებიან. ერთი თანამშრომელი გოგონა მყავს, იმასაც უყვარს ლინზები. არადა, ულამაზესი თაფლისფერი თვალები აქვს. ჩაიდგამს ცისფერ ლინზებს და კატას ემსგავსება. ჰგონია, რომ უხდება, ამ დროს მოხარშულ თევზს მიუგავს თვალები.

_ გინდა თქვა, რომ მეც მოხარშული თევზივით გამოვიყურები?

სტეფანეს გაეცინა.

_ იცი რა? ლინზები თვალებს მეტყველ გამოხედვას უკარგავს. თვალები ადამიანის სავიზიტო ბარათია. ყველაზე კარგად სხეულის ამ ორგანოს შეუძლია გრძნობების გამოხატვა. უთქმელად მიგახვედრებს ყველაფერს. ჩემი აზრი თუ გაინტერესებს, მაგის ყიდვას გერჩივნა, სხვა რამე, უფრო ღირებული შეგეძინა.

_ მაგალითად, რა?

_ ნუ, რა ვიცი, საცურაო კოსტიუმი, მაგალითად.

_ ეგ ისედაც ბევრი მაქვს.

_ მაშინ მზის სათვალე.

_ სათვალეს ვერ ვხმარობ. ჩემი თვალები ვერ ჰგუობენ სათვალეს.

_ რას მელაპარაკები! _ ახარხარდა სტეფი, _ შენი თვალებისთვის რა მნიშვნელობა აქვს, მზის სათვალიდან შეხედავს ცხოვრებას თუ ლინზებიდან?

ტესი განიხიბლა. ტუჩაბზუებულმა უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა:

_ წარმომიდგენია, როგორი ბუზღუნა და კირკიტა ქმარი იქნები.

_ რატომ, «პლასტიკატი» ქალები რომ არ მომწონს, იმიტომ? ეს, უბრალოდ, ჩემი აზრია, თორემ ნამდვილად არა აქვს ჩემთვის მნიშვნელობა, ცხვირს მოიჭრის ქალი, ტუჩს გაიდიდებს თუ ბოტოქსს გაიჩხირავს. მარტივი გამოსავალია _ ასეთი ქალისკენ არ გავიხედავ.

_ ჰოდა, დარჩენილხარ უცოლოდ და ეგაა.

_ არა მგონია. პროცენტულად ბუნებრივად ლამაზი ქალები ჯაბნიან ჯერჯერობით ხელოვნურად გალამაზებულებს. აი, შენ, მაგალითად, თუ ალღო არ მღალატობს და მხედველობა, პლასტიკური ქირურუგიის ნაკვალევი არ გეტყობა და ეს მომწონს.

_ ჯერ არ ვარ იმ ასაკში, მსგავსი რამეები დამჭირდეს.

_ მაშინ მითხარი, თვალების ფერს რატომ იცვლი?

ტესი წამოდგა და მამაკაცს გამჭოლი მზერით მიაჩერდა.

_ უბრალოდ, მრავალფეროვნებისთვის, სტიოპა, მხოლოდ მრავალფეროვნებისთვის. ეს ხომ პლატისკური ქირურგია არ არის.

სტეფს შეუმჩნეველმა ღიმილმა გადაურბინა ტუჩებზე. რადგან ქალმა მისი ნათქვამი იწყინა, ესე იგი, თავს აწონებს. ეს ერთი «მსუყე» ნაბიჯია მიზნის მისაღწევად. როგორც ჩანს, მონადირემ იგი ჩიხში მოიმწყვდია და მიზანშიც ამოიღო. ახლა მხოლოდ ზუსტი გასროლაღა იყო დარჩენილი.

ტესმა პირსახოცს ხელი დაავლო, ნიშნის მოგებით შეჰღიმა მამაკაცს და ოთახიდან გავიდა.

ბავშვობის შემდეგ მისთვის «სტიოპათი» არავის მიუმართავს. მხოლოდ დედა ეძახდა ასე. როგორ მზრუნველად და თბილად ჟღერდა ტესის ბაგეებიდან ეს სახელი. ესიამოვნა…

სტეფანემ ამოიხვნეშა და ირგვლივ მიმოიხედა. ყველაფერი არეულ-დარეული იყო ტესის ოთახში. ყველგან ტანსაცმელი ეყარა. ახლა კიდევ ეს თეფში, ასე რომ დატოვა მაგიდაზე. ვერ იტანდა უწესრიგობას. ამას ქალის სიზარმაცეს მიაწერდა. იქნებ ტესი სულაც არ არის ასეთი და ეს მხოლოდ მისმა შემოსახლებამ გამოიწვია? შეიძლება განიცდის, რომ შეავიწროვეს და გულს ვერ უდებს ოთახის დალაგებას?

«ამას დრო გვიჩვენებს», _ გაიფიქრა შუბლშეკრულმა და თავის საძინებელს მიაშურა.

 

სტეფანე და ტესი აუზის კიდესთან იდგნენ და ელოდებოდნენ, როდის მორჩებოდნენ მუშები მის დეზინფექციას. აუზს ყოველ დილით ცლიდნენ, ახალი წყლით ავსებდნენ და ქლორს უმატებდნენ.

«დილის რვა საათი არც ისე კარგი დროა საცურაოდ», _ ფიქროდა ტესი. ძლივს გაახილა თვალები, როცა სტეფმა კარზე მოუკაკუნა. აკი ადრე არ ავდგებიო? შერცხვა და უარი ვერ უთხრა მამაკაცს, ვერც უსაყვედურა, სიზარმაცეში არ ჩამითვალოსო.

მაინც გაეწელა ადგომა და თავის მოწესრიგება. როცა დაბლა ჩავიდა, სტეფანე უკვე იქ დახვდა, ვარჯიშობდა.

ქალმა თავი გააქნია. ადამიანმა ჯერ თვალები უნდა გაახილოს კარგად, მერე ყავა დალიოს, რათა კოფეინით შეივსოს ენერგია და ვარჯიშს ამის შემდეგ შეუდგეს. ტესი შეზლონგზე დაჯდა, ფეხები შეიკეცა და შუბლი მუხლებს დააბჯინა. მას გრძელი, ფართხუნა პერანგი ეცვა, რომელიც ლამის წვივებამდე დასთრევდა.

ცოტა ხნის შემდეგ სტეფის შიშველი ფეხების ტყაპატყუპი შემოესმა და მიხვდა, მამაკაცი ადგილზე სირბილს შესდგომოდა. რაც შეიძლებოდა, მაგრად დახუჭა თვალები, რომ მისთვის არ შეეხედა. არც უცდია, თავი აეწია მუხლებიდან.

_ შენ არ აკეთებ მოთელვას, სანამ წყალში ჩახვალ? _ მოესმა სტეფის აქოშინებული ხმა.

_ არა.

_ ეს ცუდია. არ გეშინია სახსრების ატკივების? ფეხებისთვის მოთელვა აუცილებელია, სანამ წყალში ჩახვალ.

_ არა-მეთქი! _ გაღიზიანდა ტესი.

_ კუნთები გაგიმკვრივდება. შენ რა, გინდა, მოფამფალებული ფეხები გქონდეს?

«მოფამფალებული? ეგ რა სიტყვაა?» _ გაოცებულმა გაიფიქრა.

_ ტეს, ხომ არ დაგეძინა? _ გამოსძახა სტეფანემ.

_ არა.

_ როგორც ჩანს, ტოროლა არ ხარ, _ გაეხუმრა მამაკაცი.

ქალი მთელი ძალისხმევით ცდილობდა, ყურადღება არ მიექცია მისთვის, მაგრამ მისმა მკერდისმიერმა ჩუმმა სიცილმა აიძულა, თავი აეწია და თვალები გაეხილა.

მზერა მამაკაცის ადგილზე მორბენალ დაკუნთულ ფეხებზე შეაჩერა. უყურებდა, როგორ ქრებოდა მიწაზე ჩრდილი მის ყოველ აწეულ ნაბიჯზე და როგორ ეჭიმებოდა მამაკაცს ბარძაყები ხტუნვისას. მოკრივესავით სხეული ჰქონდა, რაც აშკარად სასიამოვნო შესახედავი იყო.

სწორედ ამ დროს დაუძახეს მუშებმა, სამუშაო დამთავრებულიაო და ტესი წამოდგა. სტეფი უკვე ზურგით იდგა და მაისურს იხდიდა. მისმა ფართო მხარ-ბეჭმა ღიმილი მოჰგვარა. მიუხედავად იმისა, რომ ადრე ადგომას ვერ იტანდა, დაასკვნა, რომ ეს სანახაობა ამად ღირდა.

_ ჩვეულებრივ, რამდენი ბილიკის გაცურვას ახერხებ? _ შეეკითხა მამაკაცი.

_ იქით-აქეთ? _ კითხვას კითხვით უპასუხა ქალმა.

_ ჰო.

_ რა ვიცი, როდის როგორ. ყოველ შემთხვევაში, იმდენს არა, რომ წამზომი ჩავრთო და ჩემი მიღწევების გაუმჯობესებაზე ვიზრუნო.

ტესი ნელა ჩაუყვა კიბეს, ფეხით მოსინჯა წყალი. სტეფანე არ დაელოდა, თავით გადაეშვა აუზში, ჩაყვინთა, სწრაფადვე ამოყვინთა და დაუძახა:

_ ეგრე ნუ სინჯავ ტემპარატურას, გადმოეშვი და მაშინვე შეეჩვევი. ნუ გეშინია, კარგი წყალია.

სტეფმა შუამდე გაცურა და წყალზე დადგა. ტესს გამოხედა. თეთრ საცურაო კოსტიუმში გამოწყობილი ქალი ქანდაკებას ჰგავდა. უნაკლო, გარუჯული სხეული დილის მზეზე სასიამოვნოდ ულაპლაპებდა. ვიწრო ბიუსტჰალტერი ძლივს უმალავდა ძუძუებს. მამაკაცმა ვეღარ გაუძლო ამ სანახაობას და დაუყვირა:

_ ჩამოდი დროზე, თორემ უკვე დაგვიანდა, ისედაც ამოვვარდი გრაფიკიდან.

_ გრაფიკიდან? მაგრამ დღეს ხომ კვირაა! _ ტესი არ ჩქარობდა აუზში ჩასვლას, თითქოს მის უფრო გაღიზიანებას ცდილობდა, _ საოცარი კაცი ხარ, თავში მხოლოდ სამუშაო გიტრიალებს და არავითარი გართობა!

რა ჯანდაბაზე დათანხმდა მასთან ერთად აქ მოსვლას? რა კარგი საღამო გაატარეს იქ, საქანელაზე ერთად, რამდენი ისაუბრეს, ახლა კი ისევ «მუდოდ» იქცა.

ტესმა კბილი კბილს დააჭირა, მთელი სხეული დაძაბა და, როგორც იქნა, წყალში გადაეშვა.

აუზს არანაირი მარკირება არ ჰქონდა, არც თოკები იყო გაბმული ბილიკების გამოსაყოფად, თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია წყვილისთვის, ერთმანეთის გვერდით ეცურათ აუზის მთელ სიგრძეზე. ცხრაჯერ გაცურეს და გამოცურეს ერთი ბოლოდან მეორეში. თან ტემპი არ დაუგდიათ. ბოლოს ტესი დაიღალა და აქოშინებული წყლიდან ამოვიდა. აკანკალებულმა პირსახოცი მხრებზე შემოიხვია და შეზლონგზე ჩამოჯდა. ქალი უყურებდა, როგორი სიმსუბუქით აპობდა მამაკაცი მკლავებით წყალს და როგორ ოსტატურად უხვევდა აუზის ბოლოში უკან გამოსაცურად. აი, რა შეუძლია ვარჯიშს. ქალი უფრო და უფრო იხიბლებოდა სტეფანეს გლუვი, დაკუნთული, ძლიერი სხეულით. ბოლოს მან გამოცურა და ერთი მოქნილი მოძრაობით ისე ამოხტა წყლიდან, ქალმა აღტაცება ვერ დამალა.

_ კარგად ცურავ, _ შენიშნა სტეფმა, როცა გვერდით ჩამოუჯდა.

_ მადლობა, მაგრამ შენ მაინც ვერ შეგედრები.

მამაკაცმა ოდნავ გაიღიმა, პირსახოცს დასწვდა და სხეულის შემშრალებას შეუდგა. როცა საქმეს მორჩა, პირსახოცი მხარზე გადაიკიდა, თავისი ნივთები მოაქუჩა და ადგა.

_ რას იტყვი, სანამ ნომერში ავალთ, ელენს რომ გავუაროთ და თითო ფინჯანი ყავა დავაგემოვნოთ? _ შეეკითხა ტესი.

სტეფი ერთხანს შეყოყმანდა, მაგრამ ბოლოს მაინც დათანხმდა.

_ მგონი, შეიძლება.

_ ძალიანაც კარგი, მაშინ წავიდეთ!

 

სამზარეულოს კარი დაკეტილი დახვდათ, მაგრამ ტესმა იცოდა, რომ ელენი ამ დროს უკვე ფეხზე იყო და სასტუმროს ბინადართათვის საუზმეს ამზადებდა. თავისი გასაღებით გააღო კარი. ელენი ქურასთან იდგა და ახალგამომცხვარ შოკოლადის კექსს ფორმიდან იღებდა. კექსის სურნელმა ჰაერი გაავსო. ტესმა სტეფანეს მოხედა და გაუღიმა. ამ უკანასკნელმა ღრმად ამოისუნთქა, თვალდახუჭულმა კექსის არომატი შეიყნოსა და თვითონაც გაიღიმა. ტესს გული შეუფანცქალდა. აგიჟებდა ეს ღიმილი. ნეტავ თუ აცნობიერებს ამ ღიმილის ზემოქმედების ძალას ეს კაცი? ბედნიერების გამომხატველმა გამომეტყველებამ სრულიად შეცვალა მამაკაცი.

_ გარეთ გაგიშლით, ხის ქვეშ, თორემ აქ ხელს შემიშლით, მილიონი საქმე მაქვს, _ მოხედა ელენმა ადრიან სტუმრებს და კექსის წვრილად დაჭრას შეუდგა.

_ მოდიან დღეს დამხმარეები? _ შეეკითხა ტესი ელენს.

_ არ ვიცი, არ მიკითხავს, _ თავაუღებლად მიუგო მზარეულმა, _ თუ არ მოვლენ, თავიანთ თავს დააბრალონ. არ უნდათ მსუბუქი სამუშაო და მსუბუქი ფული? ამაზე უარს თუ იტყვიან, სულელები ყოფილან და ეგაა.

_ რაზე საუბრობთ? _ დაინტერესდა სტეფანე.

_ ხანდახან საღამოები ან ლანჩები ეწყობა ჩვენს რესტორანში და ელენი მარტო ვერ აუდის საქმეს, ამიტომ ადგილობრივები ეხმარებიან. მაგრამ იგი ისეთ დღეში აგდებს იმ საწყლებს, ისე აცლის სიქას მუშაობით, რომ საღამოს ერთი სული აქვთ, მალე მორჩნენ საქმეს და სახლში გაიქცნენ. დღესაც გვაქვს ერთი ლანჩი, ამიტომ ვკითხე, თუ დაიბარე გოგონები-მეთქი.

გემრიელად ისაუზმეს. სტეფი შეჰყურებდა ქალს და იმის გამოცნობას ცდილობდა, სიამოვნებდა თუ არა ტესს მასთან დროის გატარება. თვითონ ძალიან კმაყოფილი იყო. არ ახსოვს, ბოლოს როდის იჯდა ასე, ოჯახურ ატმოსფეროში, ახლობელ ადამიანთან ერთად. საინტერესოა, ტესი რას ფიქრობს? მოისურვებს, ხვალაც ისაუზმოს მასთან ერთად?

ტესმა მაგიდაზე დადებული გაზეთი გადაშალა და თვალიერებას შეუდგა.

_ მე ვერ მოვასწარი ამ დილით პრესის გაცნობა, _ თქვა სტეფანემ.

_ არა უშავს, ხვალ დილით ალბათ საკუთარ ნომერში მოგიწევს გადასვლა და იქ წაიკითხავ. გაზეთებს ყოველ დილით კართან დაგიდებენ, რომ იცოდე.

საკუთარ ნომერშიო? ჰოო. ეგ სულ გადაავიწყდა. ხომ შეჰპირდა ტესი, როგორც კი ნომერი გათავისუფლდება, მაშინვე გადაგიყვანო. კარგია. მას თავისი სააბაზანო და საცხოვრებელი ფართი ექნება, არ მოუწევს სანახევრო აბაზანით სარგებლობა და არც ძილი ნებისა უსურვოს ყოველღამე ვინმეს.

კვლავ შეხედა ტესს. «ლამაზია, _ გაიფიქრა, _ კოსმეტიკას არ ხმარობს, ეს მომწონს. ღაწვები რომ ბუნებრივად აქვს შეფაკლული, უფრო საამური საცქერია». გაუკვირდა, ასე ძლიერად რომ იზიდავდა ქალი. ვინმეს რომ ეკითხა, რა გეგმები გაქვს ტესთან დაკავშირებითო, დაუფიქრებლად მიუგებდა, გეგმების გარეშე მსურს მასთან ურთიერთობაო. კიდევ ერთხელ შეხედა. ის სიცოცხლეს ასხივებდა. არ იღიმოდა, მაგრამ ღიმილი მაინც დასთამაშებდა მის სახეს. ყოფილი ცოლი გაახსენდა, ყოველთვის უკმაყოფილო იერით რომ დადიოდა. ხუმრობას ვერასდროს იგებდა, ძალიან მძიმე ხასიათი ჰქონდა. მაგრამ თვითონაც რომ არ გამოირჩეოდა სიხალისით? იქნებ სწორედ პირველ ცოლთან ურთიერთობამ დათრგუნა და აქცია ასეთად? განა თვითონ არ მოსწონდა მაკასნაირი ცივი ინტელექტუალები? არჩევანი ხომ თავად გააკეთა? განა სწორედ მისი მედიდური გამოხედვა არ აღაფრთოვანებდა, სანამ ცოლად შეირთავდა? ახლა პირიქით რატომ ხდება? ასეთი მხიარული, უბრალო და სიცოცხლით სავსე ქალი რატომღა მოსწონს?

_ აი, თურმე როგორი ცნობილები ვყოფილვართ! _ წამოიძახა ტესმა და რომელიღაც გვერდზე გადაშლილი გაზეთი ცხვირწინ აუფრიალა მამაკაცს.

სტატიის სათაური იუწყებოდა, რომ ესა და ეს დეველოპერული კომპანია ახალი სასტუმროს მშენებლობას იწყებდა უცხოელი არქტიტექტორების დახმარებით, ხოლო სტატიის გასწვრივ სტეფის ფოტო იწონებდა თავს.

_ ეს შენ ხარ? _ ტესმა გაზეთი შემოაბრუნა და მამაკაცს დაანახვა.

_ რა? _ სტეფანე ფიქრებიდან გამოერკვა.

_ შენი ფოტოა გაზეთში და სტატია შენზე. _ ქალმა საჩვენებელი თითი სტატიას დაადო, _ გამოდის, სასტუმროს აშენებთ შენ და შენი პარტნიორები?

_ გამოდის, _ ირონიულად მიუგო მამაკაცმა.

_ აქამდე რატომ არ მითხარი?

_ უნდა მეთქვა? _ ჩაიცინა, _ მეგონა, უთქმელადაც იცოდი.

ტესმა თავი გადააქნია. სტეფი ვერაფრით ვერ მიხვდა, რატომ მოექუფრა მოულოდნელად თანამოესაუბრეს სახე.

_ და რა პრობლემაა? _ გაკვირვებით შეხედა ქალს.

_ ეს არ უნდა გაგეკეთებინა, _ თვალები რისხვით აენთო ტესს.

_ ვითომ რატომ?

_ იმიტომ, რომ, ჯერ ერთი, არ ჯდება ქალაქის ლანდშაფტში ამგვარი პროექტი და მეორეც, ამით შენ დაასამარებ ჩემს ბიზნესს, გესმის? ასე ახლოს ამხელა სასტუმრო გამანადგურებს.

_ მაპატიე, მაგრამ ეს პროექტი ჩემი მოგონილი არ არის, მე მხოლოდ მოწვეული სპეციალისტი ვარ, მხოლოდ შემსრულებელი. რატომ გგონია, რომ ერთმანეთის კონკურენტები გახდებით? ეს სასტუმრო ხუთვარსკვლავიანი იქნება, ძალიან ძვირად ღირებული ნომრებით. შენთან კიდევ ისეთი ფასებია… მგონი, სანერვიულო არაფერი გაქვს.

_ რას ლაპარაკობ, გესმის მაინც? _ აყვირდა ტესი, _ ამხელა სასტუმრო, თავისი პარკირებით და მთელი ამბებით…. როგორი ხმაურიანი გახდება ჩვენი უბანი, გიფიქრია ამაზე? ჩემთან ისეთი სიმყუდროვეა, ყველას მოსწონს, ხნიერი წყვილები მოდიან დასასვენებლად, რადგან იციან, რომ ხმაური არ შეაწუხებთ. და რა მოხდება, შენ რომ ამ სასტუმროს ააშენებ? დამიფრთხობ კლიენტურას. აი, ეს არის პრობლემა!

_ არ ვიცი, სხვანაირად როგორ აგიხსნა, _ სტეფანემ დაბნეული მზერა ესროლა, _ იმის გამო, რომ შენ არ მოგწონს ეს ამბავი, სამუშაოზე უარს ვერ ვიტყვი, კონტრაქტის დარღვევის შემთხვევაში ჯარიმის გადახდა მომიწევს, რაც ჩემს შესაძლებლობებს აღემატება, მდიდარი ნამდვილად არ ვარ.

ტესს ლამის გულზე შემოეყარა. სასტუმრო მისი ერთადერთი საარსებო საშუალება იყო. შვილივით უყვარდა აქაურობა. აშკარა იყო, სასტიკი ბრძოლა მოუწევდა ადგილობრივ ხელისუფლებასთან, რაც, სავარაუდოდ, მისი დამარცხებით დამთავრებოდა. ის ხომ უცხოელი იყო, ვინ გაითვალისწინებდა ვიღაც ჩამოთრეული ქართველის ინტერესებს?

მამაკაცმა ირგვლივ მიმოიხედა. მართლაც უამრავი ადამიანი ტრიალებდა გარშემო. აუზიც სავსე იყო დამსვენებლებით. მწვანე შეზლონგები სოკოებივით წამომართულიყო აუზის გასწვრივ. ტესი მართალი იყო, მართლაც მყუდრო იყო ეს ადგილი. ამით მენეჯერს თამამად შეეძლო ეამაყა. მამაკაცი იმასაც ხვდებოდა, რატომ შეაშინა ქალი ახალი, ფეშენებელური სასტუმროს მშენებლობამ. იგი მართლაც დააზიანებდა ტესის ბიზნესს.

სხვა გზა აღარ დარჩენოდა. დღე მშვიდობისა უსურვა ქალს და სასწრაფოდ გაეცალა.

როცა წყალი გადაივლო და ტანთ ჩაიცვა, ქუჩაში გავიდა და კვარტალს დაკვირვებული მზერა მოავლო. მერე, თითქოს დამნაშავე ყოფილიყო, კეფა მოიქექა და ოფისისკენ გზას ფეხით დაადგა. მშვენიერი დილა იყო გასასეირნებლად.

 

ოთხი საათის შემდეგ, სადილობის დრომ რომ მოაწია და ტესი რესტორანში ჩასასვლელად გაემზადა, სტეფანე გაახსენდა. რა უნდა ეთქვა მისთვის, როცა შეხვდებოდა? ვაითუ, არ მოისურვოს აქ დარჩენა და სადმე სხვაგან ეძებოს საცხოვრებელი?

ლინზები ფრთხილად ჩაიდგა გუგებში, წამწამები ტუშით შეიღება და თვალები დააფახულა.

ნეტავ თუ შენიშნა სტეფმა, როგორი ქაოსია აქ? ვერაფრით მოიცალა ოთახის დასალაგებლად. რას იფიქრებს ის კაცი?

სარკის წინ დადგა და თავისი ორეული შეათვალიერა. რატომღაც, განსაკუთრებულად გამოიპრანჭა. წითელი მოტკეცილი კაბა ჩაიცვა, რომელიც ყველაზე ძალიან უყვარდა. არც შემცდარა, ასე არაფერი უხდებოდა.

რაც იქნება, იქნება. როგორც კი ნახავს, ეტყვის, რომ ნომერი გათავისუფლდა და შეუძლია გადავიდეს. ფანჯარა პირდაპირ აუზს გადაჰყურებს. თუ უარი მიიღო, ეს იმის ნიშანი იქნება, რომ სტეფი სასტუმროს ტოვებს და სხვაგან გადადის. ეს კი ნამდვილად მოუკლავს გულს. არ უნდა, იგი სადმე სხვაგან გადავიდეს. არა, განა ფულის გამო… ისე შეეჩვია ამ ორ დღეში, რომ მის გარეშე გაუჭირდება. რა კარგად გაატარეს დილა, სანამ იმ ამბავს გაიგებდა. მერე კი ისე გაბრაზდა, თავი ვერ მოთოკა. ისე, მართლაც და, რა სტეფანეს ბრალია, თუ მისგან ხუთასიოდე მეტრში სასტუმრო შენდება? ის ხომ დაკვეთას ასრულებს მხოლოდ? რა ტყუილად ეჩხუბა… არადა, როგორი მეგობრული ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ. ამ ურთიერთობას შეიძლებოდა კარგი ფინალი ჰქონოდა ამა თუ იმ მიზეზის გამო, მან კი ყველაფერი გააფუჭა.

დანაღვლიანებულმა ამოიოხრა და რესტორნისკენ გაეშურა. მაღალ ქუსლებზე შემდგარი ბალერინასავით მსუბუქად მიაბიჯებდა.

დარბაზში შესულმა მაგიდები შეათვალიერა. სტეფი არსად ჩანდა. შემდეგ საბანკეტო დარბაზში შეიხედა. დღეს აქ ოფიციალური ლანჩი იმართებოდა. ტესი არ იყო ვალდებული, დასწრებოდა ლანჩს, მაგრამ თვალყური უნდა მიედევნებინა, რომ ყველაფერი რიგზე ყოფილიყო.

 

საღამოს, როცა წვეულება მორჩა და სტუმრები დაიშალნენ, მოეშვა. ახლაღა იგრძნო, როგორ ატკინა ფეხები მაღალმა ქუსლებმა. საშინლად მოუნდა, იქვე გაეხადა ფეხსაცმელი და ფეხშიშველს ევლო, მაგრამ დირექტორი იყო და ეთიკის ნორმებს ვერ დაარღვევდა.

ლანჩის დამთავრების შემდეგ კარლოსმა, მეიბლმა და ელენმა იქაურობა მიალაგეს, ტესიც მიეხმარა. როცა საქმეებს მორჩა, ოთახში ავიდა და ფეხსაცმელი შორს მოისროლა. ცოტა ხანს წამოწვა, მერე სპორტულ ფორმაში გამოეწყო და კვლავ ძირს ჩავიდა.

ახლა ბანაობა არ აწყენდა. აუზს მიაშურა და პირველსავე შეზლონგზე დაეხეთქა ძალაგამოცლილი. კიდევ კარგი, შემდეგი წვეულება მხოლოდ ათი დღის შემდეგ უწევდა.

 

ის იყო, წყლიდან ამოვიდა და შეზლონგზე გაწვა, რომ სტეფის ხმა გაიგონა:

_ პრივეტ.

ტესს თვალები არ გაუხელია, ისე უპასუხა:

_ სალამი. როგორ მიდის საქმეები სამსახურში?

_ ისე რა. როგორც იქნა, დავალაგე იქაურობა. რა გჭირს, ძალიან დაიღალე?

_ ჰო, მთელი დღე «შპილკებით» მომიწია სიარულმა.

სტეფმა ჩაიცინა.

_ ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება მთელი დღე მაღალ ქუსლებზე ამხედრებულმა იარო.

_ მეც ვერ წარმომიდგენია, _ გადაიკისკისა ტესმა, _ უცნაური სანახავი იქნები.

_ მაგარი ხუმრობაა, _ თითქოს იწყინა მამაკაცმა.

_ საწყენად არ მითქვამს.

_ არც მწყენია, _ გაიღიმა სტეფანემ, _ ან კი როგორ შეიძლება რამე გაწყინოს ქალისგან, რომელიც ნიჭიერია, ყურადღებიანი და კონცენტრაციის უნარით სავსე?

_ ეს ვინ გითხრა? _ როგორც იქნა, იკადრა თვალების გახელა ტესმა, თავი წამოსწია და მამაკაცს ახედა.

_ არც არავინ. ჩემი თვალით ვნახე.

ტესმა კვლავ დადო თავი შეზლონგზე და თვალები ისევ მილულა.

_ აქედან რომ წავედი, კვარტალი საფუძვლიანად დავათვალიერე, _ წამოიწყო სტეფანემ. _ მომეწონა აქაურ ატმოსფეროზე რაც ილაპარაკე დილით. არ ვიცი, რა გამომივა, მაგრამ შევეცდები, რაღაცები შევცვალო პროექტში. იმედია, მოვახერხებთ მავანთა დათანხმებას.

ტესი ლამის წამოხტა.

_ ამას სერიოზულად იძახი? _ გული სითბოთი აევსო.

_ პირობას ვერ მოგცემ, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ, რაც შემეძლება, რთული ის არის, რომ პროექტი უკვე დამტკიცებულია. თუ ტერიტორიის შეცვლაზე უარი მითხრეს, მაშინ იქნებ ახალი პროექტის გაკეთებაზე დავითანხმო. თუ ესეც არ გამომივიდა, მერე აღარ ვიცი…

ტესმა ხელი გაუწოდა.

_ მადლობა, სტეფ, რაც უნდა მოხდეს, მაინც მადლობელი ვარ შენი.

ეს სიტყვები უბრალოდ იყო ნათქვამი, მაგრამ ისე ამოხეთქა მისი გულიდან, მამაკაცისთვისაც კი არ დარჩენილა შეუმჩნეველი.

ნიავმა წამოუბერა. სტეფანეს ცხვირში შეუღიტინა ქალის სუნამოს არომატმა. თავი ნელა მოაბრუნა დე ტესის ტუჩებს დააშტერდა. ზედმეტად მაცდუნებელი იყო მისი ტუჩები. საშინლად მოუნდა, ეკოცნა მისთვის, მაგრამ აქ ეს შეუძლებელი იყო. არადა, თავს ვეღარ იკავებდა. კიდევ კარგი, ტესი თვალებდახუჭული იწვა, თორემ მიუხვდებოდა გულისნადებს. ვერც ერთი შემთხვევა ვერ გაიხსენა, ასეთი ლტოლვა განეცადოს ქალის მიმართ. იქნებ იმის ბრალია, რომ უცხო ქვეყანაშია და ირგვლივ უფრო ახლობელი არავინ ჰყავს? ფაქტობრივად, მასზეა მიჯაჭვული. უფრო მეტიც, მის გვერდით ცხოვრობს და მხოლოდ ერთი სიფრიფანა კედელი ყოფს მისი საწოლისგან.

_ ჭამა არ გინდა? _ ტესი მოულოდნელად წამოჯდა და ჩაცმას შეუდგა.

_ ჰო, ცოტა მომშივდა.

_ მაშინ წავიდეთ, ვახშმობის დროა.

ტაატით გაუყვნენ რესტორნისკენ მიმავალ ბილიკს.

_ ღმერთო, როგორ მტკივა ფეხები, _ დაიწუწუნა ტესმა.

_ ისადილე მაინც დღეს?

_ არა, ლუკმა არ ჩამსვლია პირში.

_ ესე იგი, თანამეინახეობას გამიწევ.

_ სხვა რა გზა მაქვს? _ თავი ლამაზად გადახარა ქალმა გვერდზე და გაიღიმა.

მსუბუქად ივახშმეს.

_ დასვენების დღე როდის გაქვს? _ შეეკითხა მამაკაცი, როცა ჭამას მორჩა და ყავის დალევას შეუდგა.

_ მე დირექტორი ვარ, დასვენების დღეები არ მაქვს.

_ გინდა მითხრა, რომ ბევრს მუშაობ?

_ ვცდილობ, _ მრავალმნიშვნელოვნად შეხედა ქალმა. _ ასე რომ, ყოველთვის შეიძლება ვერ შევძლო შენთან ერთად რესტორანში ჯდომა.

სტეფანემ წარბები აზიდა. არა, ეს არ უგულისხმია. მას უნდოდა, აქედან სადმე სხვაგან წაეყვანა ქალი, სასტუმროდან შორს, განმარტოებულიყო მასთან და უკეთ გაეცნო. იქ, სადაც მოულოდნელად არავინ დაადგებოდათ თავზე და საუბარს არ გააწყვეტინებდნენ. იქ, სადაც შეეძლებოდა, შეხებოდა მას. იქნებ ეკოცნა კიდევაც… ამის გაფიქრებამ ჟრჟოლა მოჰგვარა. მექანიკურად თმაზე გადაისვა ხელი.

_ ხომ არ გაგვესეირნა?

_ არა, არ შემიძლია. უნდა დაველოდო, როდის გათავისუფლდება აქაურობა დე მერე სამზარეულო დავკეტო. ელენი გავუშვი, დღეს რთული დღე ჰქონდა. შენ ადი, არ დამელოდო, დაღლილი იქნები.

_ რამდენიმე ადგილას უნდა დავრეკო, სხვა არაფერი. კარგი, რახან ასეა, წავალ, არ შეგაყოვნებ.

ტესმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და წამოდგა.

_ ნომერში შევხვდებით, _ ხელი დაუქნია სტეფმა და დარბაზიდან გავიდა.

 

თორმეტი ხდებოდა, როცა ტესმა ბოლო სტუმარი გააცილა და ნომრისკენ გაემართა. კიბეზე რომ ადიოდა, სტეფანეს ოთახში შუქი შენიშნა. «ალბათ მუშაობას შერჩა», _ გაიფიქრა. საძინებელში შევიდა თუ არა, დაინახა, რომ სტეფთან გამავალი კარი ღია იყო. გულმა არ მოუთმინა და სანამ დაკეტავდა, ოთახში შეიჭყიტა. სტეფანე სავარძელში მიწოლილიყო და ეძინა. აქეთ-იქით წიგნები და ქაღალდები უწესრიგოდ ეყარა. მამაკაცს თავი ცუდად ედო, თითქოს კისერი მოღრეცვოდა, აბურდული თმა კი შუბლზე ჩამოშლოდა. ტესს სურვილმა წამოუარა, შეხებოდა, თმა გაესწორებინა მისთვის, მაგრამ შეეშინდა.

_ სტეფ, სტიოპა! _ ხმადაბლა დაუძახა.

თავისი სახელი გაიგონა თუ არა, სტეფანემ თვალები გაახილა. რა საოცარი სიზმარია! ტესი მოვიდა მასთან, სრულიად შიშველი და ვნებააშლილი. ტუჩები ოდნავ გაპობია და საკოცნელად იწევა. სავსე მკერდი მღელვარედ აუდ-ჩაუდის.

სტეფმა ხელი გაიწვდინა და ქალის შიშველ მხარს მოეფერა, მერე მის ყელს შეეხო. მეორე ხელი კი წელზე სტაცა და თავისკენ მოიზიდა.

_ სტეფ! გაიღვიძე!

ფუჰ! ჯანდაბა! როგორც ჩანს, სიზმარს აჰყვა. ტესი მართლაც მასთანაა, მაგრამ სულაც არ არის შიშველი და არც თვითონ შეხებია ქალს.

_ თავი ცუდად გიდევს, კისერი გეტკინება, _ მზრუნველად შენიშნა ქალმა.

_ ჩამძინებია, _ წაიჩურჩულა მამაკაცმა და ზუსტად ის მოძრაობები გააკეთა, რაც რამდენიმე წამის წინ სიზმარში. ნელა მოიზიდა ტესი თავისკენ და შუბლზე ნაზად ეამბორა. ქალი შეთრთოლდა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ წინააღმდეგობის გაწევას არ აპირებდა. ამით ისარგებლა სტეფმა, მკერდზე გადმოიწვინა და ყელზე დააკვდა. იგრძნო, როგორ ძლიერად უფეთქავდა ყელთან ძარღვი. მხურვალება მთელი სისწრაფით ედებოდა მამაკაცის სხეულს. იგი გრძნობდა შამპუნის და სუნამოს სურნელს, ეს ტესის სურნელი იყო.

დიდხანს კოცნიდა მის ყელს. მერე ქალის ყური მოძებნა ტუჩებით და ბიბილოს შეეხო. მოულოდნელად კბილებში საყურე გამოედო. საოცარი შეხამება გამოვიდა _ ხავერდოვანი ცხელი კანის და ცივი მეტალის…

მამაკაცი აგრძელებდა ქალის სხეულის გამოკვლევას. კოცნით ლაშქრავდა მის ღაწვებს, ნიკაპს, ცხვირს, თვალის უპეებს, გრძელ, დატუშულ წამწამებს… ბოლოსთვის ტკბილ ლუკმად ტუჩები მოიტოვა. ო, რა ცხელი ყოფილა ეს ტუჩები, როგორი მსუყე და მარწყვივით გემრიელი.

გრძნობდა, რომ მიზნის მისაღწევად ცოტაღა იყო დარჩენილი. მიზანში ამოღებული მსხვერპლი მის მკლავებში განაბულიყო და კოცნაზე კოცნით პასუხობდა. ქალი თავდავიწყებით მოიწევდა მისკენ. ერთი გასროლაღა დარჩა და ნადავლი მას დარჩებოდა… მაგრამ მოულოდნელად ხელი შეუშვა და დივანზე წამოჯდა. მთელი სხეული უცახცახებდა, უჭირდა თავის მოთოკვა, ვერ ხვდებოდა, რა დაემართა. რატომღაც არ მოუნდა ასე ადვილად გამოსვლოდა მისი დაუფლება,

თითქოს ამით ვნება უცებ განელდებოდა და განხიბლულს მეტად აღარ მოესურვებოდა მასთან დაწოლა.

ტესმა იგრძნო, რომ რაღაც მოხდა და თავადაც განერიდა. თმა ასწეწოდა, სახეზე ალმური ასდიოდა, ტუჩები შესივებოდა. თვალებში კი… თვალებში ისეთი გაოცება ედგა, რომ სტეფანეს გაღიმება მოუნდა.

როგორც კი ტესმა ადგომა და წასვლა დააპირა, მამაკაცმა ხელი მოხვია და მუხლებზე დაისვა. ქალი გაუძალიანდა, მაგრამ სტეფმა წასჩურჩულა:

_ ჩუუ, ჯერ ამის დრო არ დამდგარა. _ და აიძულა ქალს, თავი მის მხარზე ჩამოედო.

იქამდე ისხდნენ ასე ორივენი, სანამ გულისცემა არ დაუმშვიდდათ.

_ ეს არ უნდა მომხდარიყო, _ ცოტა ხნის მერე ძლივს გასაგონი ხმით წარმოთქვა ტესმა.

_ რატომ არ უნდა მომხდარიყო? _ მამაკაცი მისი თმის კულულებს გაეთამაშა.

როგორ აუხსნას ახლა ქართველ კაცს, რომ იგი მსგავსი თამაშებისთვის მზად არ არის? _ ტესმა ამოიოხრა.

_ მითხარი, აბა რა უნდა მომხდარიყო? _ არ მოეშვა სტეფი.

ტესმა მის მხარს თავი მოაშორა:

_ არაფერიც არ უნდა მომხდარიყო, საერთოდ არაფერი. სიმართლე თუ გინდა, მე და შენ ისე ვუხდებით ერთმანეთს, როგორც წყალი და ზეთი. _ ამ სიტყვებით ქალი ადგა მისი მუხლებიდან და ფანჯარას მიუახლოვდა.

სტეფიც წამოდგა. უკნიდან მიუახლოვდა ტესს და დაძაბული ხმით წარმოთქვა:

_ მომისმინე! სულ ვუმტკიცებდი ჩემს თავს, რომ სამ დღეში ყველაფერი გამივლიდა. მიუხედავად შენი სილამაზისა, შენი სრულყოფილებისა, არ მიეკუთვნები ქალების იმ ტიპს, მე რომ მომწონს, მაგრამ მაინც ვფიქრობდი შენზე, თავიდან არ ამომდიოდა შენი სახე. ეს შენთვის საეჭვოდ ჟღერს? _ მამაკაცმა მხრებში ჩაავლო ქალს ხელი, თავისკენ შემოატრიალა და თვალებში ჩააცქერდა.

თანხმობის ნიშნად ტესმა მხოლოდ თავი დააქნია.

_ სულაც არა! არის კიდევ რაღაც. _ გააგრძელა სტეფმა, _ ყოველ ჯერზე, როცა შენ გვერდით აღმოვჩნდები, უფრო ენერგიულად ვგრძნობ თავს, თითქოს ჯან-ღონით ვივსები, უცებ გამოვცოცხლდები ხოლმე. მობილურის დამტენივით მოქმედებ ჩემზე. როცა შენთან არ ვარ, ერთი სული მაქვს, როდის გნახავ.

ტესმა თავი ჩაღუნა.

_ მაპატიე, მაგრამ მე ამისთვის არ გამოგადგები.

_ რისთვის? კოცნისთვის? _ სტეფმა თავი აუწია ქალს და საჩვენებელი თითი მის ტუჩებზე ნაზად გადაატარა.

«ყველაფერ ამისთვის», _ უნდოდა ეყვირა ტესს, მაგრამ ვერ შეძლო. არ ღირდა მთელი ხმით ეღიარებინა, რომ მას საპირისპირო სქესთან ინტიმური ურთიერთობა არ გამოსდის. მით უფრო, არ ღირდა ეს ისეთ ჭკვიან და მგრძნობიარე მამაკაცს გაეგო, როგორიც სტეფანე იყო.

_ შენი მოფერება იმდენად ამაღელვებელია, რომ სიტყვებით გადმოცემა არ შემიძლია, ბევრი წელია, მსგავსი სიამოვნება არ განმიცდია. ვერ გამიგია, როგორ შემოიჭერი ჩემს ცხოვრებაში, მაგრამ ერთი რამ აშკარაა, მე ეს ყველაფერი მსიამოვნებს.

ტესსაც ჰგვრიდა სიამოვნებას მის გვერდით ყოფნა. მან სასურველ ქალად იგრძნო თავი, მაგრამ საკმარისია, სტეფანემ უფრო ახლოს გაიცნოს იგი, რომ მაშინვე მიატოვებს, ისევე როგორც ერთ დროს ქმარმა მიატოვა, მერე კი მაიკლმა…

_ ასე არ შეიძლება, _ ტესმა ამოიოხრა.

_ მომისმინე, _ შეაწყვეტინა სტეფანემ, _ შენ შეიძლება ყველაფერი ძალიან ნაჩქარევად მოგეჩვენოს, მაგრამ მე ხომ არაფერს გთხოვ… არა, გთხოვ, როგორ არ გთხოვ, ოღონდ მხოლოდ იმას, რომ შანსი მომცე, შენ გვერდით ვიყო, სანამ აქ ვარ. ყოველგვარი ვალდებულებების გარეშე. კარგი?

_ ვალდებულებების გარეშე? ანუ მხოლოდ მეგობრები ვიყოთ?

_ ჰო, მხოლოდ მეგობრები. _ თქვა სტეფმა და ნაზად შეეხო ქალის ტუჩებს.

იცოდა ტესმა, რომ ნებისმიერ დროს შეეძლო მისთვის ზურგი ექცია, მაგრამ სულაც არ სურდა ამის გაკეთება. გახსენებაც კი უჭირდა, როდის იგემა ბოლოს მამაკაცის კოცნა. თუკი სტეფანე მხოლოდ ამას მოითხოვს მისგან, იქნებ დათანხმდეს კიდევაც ასეთ უწყინარ წინადადებას? კოცნაში ცუდი რა არის? იქნებ არც მიაყენოს ტკივილი ამგვარმა ურთიერთობამ. აბა, როგორია, უარი თქვა ამისთანა კოცნაზე.

ჩაეცინა. სტეფი მსწრაფლ მოშორდა და დაკვირვებით შეათვალიერა ქალი, მე ხომ არ დამცინისო. მსგავსი ვერაფერი შენიშნა, მაგრამ კარგად დაინახა ტესის სახეზე აღბეჭდილი ყოყმანი და ვერ მიხვდა, რასთან ჰქონდა საქმე. ქალი ძალიან გულღია იყო, სიყალბე ერთხელაც არ შეუნიშნავს მისთვის. თითქოს თანახმაც იყო, მისი წინადადება მიეღო. მაგრამ ეს სიფრთხილე რაღას ნიშნავდა? რისი ეშინოდა?

ახლა მის წინაშე ორი ამოცანა იდგა _ გამოეცნო ტესის თვალების ფერი და გაეგო, რატომ იყო მისთვის რთული სტეფანეს გვერდით დროის გატარება.

_ უი, სულ დამავიწყდა, _ წამოიძახა ტესმა, _ ნომერი გათავისუფლდა. არ გინდა, ნახო?

უნდა თუ არა ნომრის ნახვა? ჯანდაბა! რა თქმა უნდა, არა! მართალია, ძალიან შეავიწროვა ტესი, რაც შეუსახლდა, მაგრამ ახლა რომ მისი ნომრიდან გავიდეს, მის გვერდით ყოფნის შანსს დაკარგავს. მას კი ეს არ უნდა.

_ ლუქსია? _ იგი დროს წელავდა, რომ უარის საბაბი მოეფიქრებინა.

_ არა, ლუქსი არ არის, მაგრამ კარგი ნომერია, ყველაფერია შიგნით, რაც საჭიროა. მოგეწონება, თუმცა შენი გადასაწყვეტია, გადახვალ თუ საერთოდ წახვალ. თავს არ გახვევ აქ გაჩერებას.

_ რატომ გგონია, რომ სხვაგან გადასვლა მინდა?

_ რა ვიცი… რომ წავკამათდით, ვიფიქრე, რომ…

_ ტყუილად გიფიქრია. გადასვლას არ ვგეგმავ, თანაც ეს ჩემზე არ არის დამოკიდებული, შენც კარგად იცი… საწერი მაგიდა თუ არის ნომერში?

_ არა.

_ სამზარეულო?

_ სამწუხაროდ, არც სამზარეულო, _ ტესს ნირი წაუხდა.

_ აკი ყველაფერია, რაც დაგჭირდებაო? მთავარი რამეები არ ყოფილა და… ასეთ შემთხვევაში მე პას! არ მაწყობს ეგეთი ნომერი, არაფრით არ მაწყობს.

_ მეც ეგრე ვფიქრობდი, მაგრამ მაინც შემოგთავაზე, რადგან ლუქსი ორ კვირაზე ადრე არ გათავისუფლდება. ვიფიქრე, იქნებ მარტო ურჩევნია-მეთქი.

_ მე მხოლოდ ის მაწუხებს, რომ შენ გაწუხებ. სხვა მხრივ უკმაყოფილო არ ვარ, _ გაიღიმა სტეფმა.

ტესს თითქოს მძიმე ტვირთი მოეხსნა მხრებიდან. ცდილობდა სიხარული არ შეტყობოდა. წესით, არ უნდა გახარებოდა, მაგრამ არ შეეძლო, არ გახარებოდა.

_ სულაც არ ვწუხდები, შეგიძლია დარჩე. ხვალ ხელოსანი მოვა და მეორე აბაზანას დადგამს ახალ სააბაზანოში, სადაც რემონტია დაწყებული. აქამდე ვერ მოვახერხე მისი დამთავრება. სამაგიეროდ ხვალიდან აღარ მოგვიწევს საერთო აბაზანით სარგებლობა. _ ტესი საწოლზე ჩამოჯდა.

_ ჩემთვის ეს პრობლემას არ წარმოადგენს, _ სტეფანემ მისკენ ჩაიჩოჩა და ხელი ზურგზე ისე გადადო, რომ ქალის თმას შეხებოდა და მისი კულული თითზე დაიხვია, _ შენთვის?

ტესმა კვლავ გადააქნია თავი და იგრძნო, როგორ დაებურძგლა სხეული მისი შეხებისგან.

_ აბრეშუმივით რბილი თმა გაქვს. არ მეგონა, თმა თუ შეიძლებოდა ასეთი ყოფილიყო, _ ჩაიდუდუნა მამაკაცმა.

მისი თითები აგრძელებდნენ ტესის თავზე მოგზაურობას. შემპარავად შეუცურა ხელი თმაში და კანის მასაჟს შეუდგა. ტესს კი ყველაფერი ეს ჟრუანტელს ჰგვრიდა. ამ დროს ტელეფონის ზარი გაისმა და ორივენი განერიდნენ ერთმანეთს, თითქოს ოთახში უცხო შემოსულიყო.

ტესი წამოდგა და ტელეფონს მიუახლოვდა. რამდენიმეწამიანი საუბრის შემდეგ ყურმილი სტეფანეს მიაწოდა:

_ შენ გკითხულობენ.

მამაკაცმა ყურმილი გამოართვა.

_ ნედ, თქვენ ხართ? გისმენთ, რა თქმა უნდა, _ ოფიციალური გაუხდა ტონი.

ქალი უკმაყოფილო სახით შეჰყურებდა. გაოცებული დარჩა მისი მოულოდნელი გარდაქმნით. ერთი წუთის წინ ის შეყვარებული კაცის როლს თამაშობდა და აი! ელვის უსწრაფესად გადაიქცა საქმიან, მიზანმიმართულ ბიზნესმენად და ტესი წამში გაქრა მისი ცნობიერებიდან.

განხიბლულმა თვალი საწერ მაგიდას მოავლო. კალამი ვერსად შენიშნა, ამიტომ ფანქარი აიღო, სტეფანეს ბლოკნოტის თავისუფალი გვერდი გადაშალა და ნაჩქარევად მიაჯღაბნა: «შენ დაკავებული ხარ. ჩემთვის არ გცალია, ამიტომ არ მინდა ხელი შეგიშალო. მე აუზზე ჩავალ, ცოტას გავგრილდები».

სტეფანე განაგრძობდა ტელეფონზე საუბარს, თან ირიბად აკვირდებოდა ტესის მოქმედებას. როცა ყურმილი დაკიდა, მაგიდას მიუახლოვდა და მისი ნაწერი წაიკითხა. გაეღიმა. ეს ქალი სხვა ქალებს არ ჰგავდა. ამიტომაც ცდუნება, როგორმე ჩაეგდო იგი ხელში, დიდი იყო. უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდა მის გვერდით ყოფნა და ასედაც მოიქცეოდა, საქმე თავზე საყრელად რომ არ ჰქონოდა. ბიზნესი თავისას მოითხოვდა. მართალია, მდიდარი არ იყო, მაგრამ გამომუშავებას არ უჩიოდა, განსაკუთრებით საზღვარგარეთიდან შემოთავაზებული კონტრაქტებით. უცხოური სამშენებლო კომპანიები დიდ ფულს იხდიდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ შემოსული თანხის მხოლოდ მესამედი ერგებოდა და დანარჩენი ფირმას მიჰქონდა, მაინც კმაყოფილი იყო, რადგან ასეთი მესამედის გამომუშავებას საქართველოში ყველაზე ცოტა, 5-6 თვე მოუნდებოდა.

მდა… ცუდია, რომ აუზზე ვერ ჩავა. დროზე უნდა დაწვეს, რადგან ხვალ ადრეა ასადგომი, ნედს უნდა შეხვდეს მოსალაპარაკებლად. სწორედ ნედის ხელშია სასტუმროს მშენებლობა. კონტრაქტიც მასთან აქვს გაფორმებული.

სტეფანემ ტესის წერილიანი ფურცელი ბლოკნოტიდან ამოხია, მეორე მხარეს გადააბრუნა და ქალს პასუხი მისწერა, სადაც დილით ერთად საუზმობას სთხოვდა, სანამ სამუშაოზე წავიდოდა. მერე ფურცელი აიღო და საერთო კარზე დაამაგრა, ოღონდ ტესის მხრიდან, რათა ქალს თვალში მოხვედროდა მისი ნაწერი.

 

ჰარი და ტესი ერთმანეთის პირისპირ ისხდნენ. მოხუცი სიგარეტს ეწეოდა.

_ აბა, რა ხდება? რატომ გაქვს ასეთი დამფრთხალი გამოხედვა, რამე მოხდა? _ ჰარიმ გამომცდელი მზერით შეათვალიერა.

ტესმა ამოიოხრა.

_ ეს წუთია, ხელოსანმა დამირეკა, აბაზანის დადგმა უნდა გადავავადოთო.

_ და რატომო?

_ სამი კვირაა ველოდები. ის კიდევ მეუბნება, გამოწერილია, მაგრამ ჯერ არ ჩამოსულაო. ამიტომ რამდენიმე დღით შვებულება მოვუწყვე ჩემს თავს და ვისვენებო. მე კი ძალიან მეჩქარება.

_ მერე მაგაზე ნერვიულობ? მეორე აბაზანა ხომ გაქვს? რამდენიმე დღე რას ცვლის? _ ჰარიმ ღრმა ნაფაზი დაარტყა.

_ მოწევა მავნებელია ჯანმრთელობისთვის, ჰარი. ბევრს ეწევით, ძალიან ბევრს, _ ღიმილით უსაყვედურა ტესმა.

_ ვიცი, მაგრამ რა ვქნა, ახლა ესაა ჩემთვის ცოლიც, შვილიც, დასვენებაც, შვების მოგვრაც, სიხარულიც და ბედნიერებაც.

_ აჯობებს, ცოტა შეამციროთ მოწევა. _ ტესს არ უნდოდა მოხუცისთვის გული გადაეშალა და ეთქვა, რომ ის მეორე აბაზანა მხოლოდ მას არ ეკუთვნოდა და საზიარო იყო.

_ შენი ხათრით შევეცდები. ახლა კი იმაზე ვისაუბროთ, რისთვისაც შეგხვდი, რამდენიმე დღით გავდივარ ქალაქიდან, შეიძლება ერთი თვითაც, ჯერ არ ვიცი.

_ მართლა? საით მიემგზავრებით, ჰარი?

_ ჩემმ ქალიშვილმა მთხოვა, ჩამოდიო. მისაყვედურა, სულ არ გახსოვარო. წავალ, დავხედავ, შვილიშვილებსაც მოვინახულებ. ვნახოთ, თუ მომეწონება მათთან ყოფნა, ერთხანს დავრჩები, თუ არადა, წამოვალ, ძალით ვინ გამაჩერებს.

_ და სასტუმრო?

_ სასტუმროს დავკეტავ. ისედაც გაყიდვას ვაპირებ, აღარ ღირს იქ ვინმეს შესახლება. აი, შენ თუ დახედავ ხანდახან, მადლობელი დაგრჩები.

_ რა თქმა უნდა, დავხედავ, ჰარი, მაგაზე არ იდარდოთ.

_ კარგი გოგო ხარ შენ და ამიტომ მიყვარხარ, _ ჰარიმ ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ქაღალდი ამოიღო:

_ აი, ჩემი შვილის ტელეფონის ნომერი. თუ რამეა, დამირეკე. იქნებ გამოჩნდეს რეალური მყიდველი. შენ, ვხედავ, არ აპირებ ჩემი სასტუმროს ყიდვას.

ტესმა ქაღალდი გამოართვა და ჩანთაში ჩაიდო.

_ მე ვფიქრობ თქვენს შემოთავაზებაზე, ჰარი. ამ დღეებში ბუღალტერს უნდა შევხვდე. ვნახოთ, დავიანგარიშებთ შემოსავლებს და თუ გამოვიდა, იქნებ კრედიტი ავიღოთ მოტელის შესასყიდად. იმედი მაქვს, გამოგვივა, მაგრამ არ მინდა მთლად ჩემზე იყოთ დამოკიდებული და წინასწარ შეგპირდეთ. რომ არ გამოვიდეს?

_ გაითვალისწინე, რომ მე შენთვის მინდოდა ის სასტუმრო, ასე ვისურვე და სულ არ გამიხარდება, სხვამ იყიდოს…

ჰარიმ სიგარეტი ჩააქრო და წამოდგა.

_ აბა, წავედი, გავახარო ჩემი შვილიშვილები. _ ამ სიტყვებით კარს მიუახლოვდა და მოულოდნელად შემობრუნდა, _ ხელოსანზე კი არ ინაღვლო. იმედია, შენი ახალი ბოიფრენდი სულაც არ იქნება წინააღმდეგი, კიდევ რამდენიმე დღე ისარგებლოს საერთო აბაზანით.

ტესი ადგილზე გაქვავდა.

_ თქვენ საიდან გაიგეთ? ოჰ, მეიბლ! მოვკლავ!

მოხუცმა ეშმაკურად მოჭუტა თვალები და გაუჩინარდა.

 

«როიალ პალასში» დაბრუნებულ სტეფანეს ბაგიდან ღიმილი არ შორდებოდა. როგორც იქნა, დღეს მანქანა გამოუყვეს. მას საკუთარი ავტომობილი ეყოლება. მართალია, მხოლოდ დროებით, სანამ აქ მუშაობს, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია, რომ შეეძლება, თავისუფალ დროს ტესი მანქანაში ჩაისვას და სადაც გაუხარდება, იქ წაიყვანოს.

იგრძნო, როგო აეწვა კუჭი. მოშივდა. დილის მერე ლუკმა არ ჩასვლია პირში. უკვე შვიდის ნახევარია, აქაური გათვლით, სადილის დროა. სადილი ტესთან.

ბოლო რამდენიმე დღეა, მათმა ერთობლივმა «დილაობამ» და «საღამოობამ» ჩვეული სახე მიიღო. ასე მონათლა ტესის გვერდით გატარებული წუთები სტეფანემ. დილით ერთად გადიოდნენ აუზზე, მერე საუზმობდნენ, მეგობრულად გადაკოცნიდნენ ერთმანეთს და სტეფი თავის გზას გაუდგებოდა.

მაგრამ კოცნამ თანდათან უფრო ვნებიანი და ხანგრძლივი ხასიათი მიიღო. ის კი არა, მთელი დღის განმავლობაში გრძნობდა ქალის ტუჩების სიტკბოს.

სამსახურიდან დაბრუნებული მაშინვე ტესს მოძებნიდა და ელოდებოდა, როდის გათავისუფლდებოდა, რომ მასთან ერთად ესადილა. მათი ყოველდღიური დილა-საღამოს შეხვედრები თითქოს ერთგვარი რიტუალი გახდა. რაც დრო გადიოდა, სტეფანეს უფრო და უფრო აღაფრთოვანებდა ტესის ხასიათი. ის ჭკვიანი ქალი იყო, კარგად ერკვეოდა ბიზნესში. ბევრ რამეში მათი შეხედულებები ერთმანეთს ემთხვეოდა. სტეფმა მანქანა სასტუმროს ავტოსადგომზე დააყენა და მეორე სართულზე ავიდა. უეცრად კედელზე მიდგმულ კიბეზე მისთვის კარგად ნაცნობი გარუჯული ფეხები დაინახა. ტესი მაღლა ასულიყო და რაღაცას ეძებდა დერეფნის ჩაშენებული კარადის ზედა უჯრაში.

_ პრივეტ! _ ყოველთვის ასე ესალმებოდა იგი.

_ ვაიმე, როგორ შემაშინე, _ ტესი მისკენ შემობრუნდა.

_ უკაცრავად, შენი შეშინება არ მინდოდა. რას ეძებ?

_ სამკაულებს ვარჩევ.

_ რა სამკაულებს? _ წარბები აზიდა სტეფანემ.

_ მალე ჰელოუინია, უნდა მოვემზადოთ, მე კიდევ ვერაფერს ვასწრებ და ნერვები მეშლება. ასე მგონია, თბილისში ვარ.

_ თბილისში? ეგრე რატომ გგონია?

_ იმიტომ, რომ ვერასდროს ვერაფერს ვასწრებდი, ყველგან ვაგვიანებდი, ყველაფერი ბოლო წუთამდე მიმყავდა ხოლმე. აქაც იგივე მეორდება.

ტესი ცუდ ხასიათზე იყო. დილით ბუღალტერთან ჰქონდა შეხვედრა და გარდა იმისა, რომ ანგარიშით დაიღალა, შელაპარაკებაც მოუვიდა მასთან. მაკი დაჟინებით მოითხოვდა, არ ეყიდა ჰარის მოტელი. ეს ცუდი კაპიტალდაბანდება იქნებაო, უმტკიცებდა. ერთი კრედიტი უკვე აღებული გაქვს, ახლა მეორე რომ აიღო, ზამთარში გაგიჭირდება მისი გადახდა და საერთოდაც, ბანკი არ მოგცემს შენი შემოსავლების მიხედვით მეორე სესხსო. სადღაც მართალი იყო მისი ბუღალტერი, მაგრამ ტესს დანებება არ სურდა.

_ ცოტა მოითმინე, ტეს, დააგროვე ფული და დამატებითი ვალდებულებები მერე აიღე საკუთარ თავზე. ძალად რატომ იქმნი პრობლემას? გინდა, მალე გაკოტრდე?

ტესს კი დალოდება არ უყვარდა, არც ფულის შეგროვება. ამწუთას სწორედ ამაზე ფიქრობდა. მართალია მაკი ძალიან კარგი ბუღალტერია, მაგრამ ბანკირი არ არის. აჯობებს, პირდაპირ ბანკში დარეკოს, სესხების განყოფილებას დაელაპარაკოს და რჩევა იკითხოს. იქნებ ბანკი თანახმაა, კრედიტი გამოუყოს?

_ მაპატიე, სტეფ, სასწრაფოდ უნდა დავრეკო! _ ამოიქაქანა ქალმა, ჩქარ-ჩქარა ჩამოვიდა კიბიდან და თავისი ნომრისკენ გაქანდა.

_ ხომ მშვიდობაა?

_ კი, კი, _ უკანმოუხედავად გამოსძახა ტესმა და ოთახში მიიმალა.

სტეფანემ კიბე კედელს მოაშორა და კარადა ჩაკეტა. ტესმა სწორედ მაშინ დაკიდა ყურმილი, როცა იგი ოთახში შევიდა.

_ ტანსაცმელს გამოვიცვლი და ჩავიდეთ რესტორანში, კარგი? ხომ ისადილებ ჩემთან ერთად?

_ სატელეფონო საუბარი დაამთავრე? _ ირიბად გახედა ქალს.

_ არც მილაპარაკია, ყურმილს არავინ იღებს. ალბათ დამთავრდა სამუშაო საათები, ხვალ დავრეკავ. ათ წუთს დამელოდები?

_ მთელი ცხოვრება დაგელოდები, _ მრავლისმეტყველი მზერით გახედა სტეფანემ.

მართლაც არ მოუწია დიდხანს ლოდინმა. ტესს ათი წუთიც არ დასჭირვებია ტანსაცმლის გამოსაცვლელად. დაინახა თუ არა იგი სტეფანემ, სუნთქვა შეეკრა. ქალს გამჭვირვალე ბლუზა და კიდევ უფრო გამჭვირვალე ქვედატანი ეცვა. დაუმორჩილებელი კულულები აქეთ-იქით ხტოდნენ მის მხრებზე, რაც კიდევ უფრო სექსუალურს ხდიდა ქალის მიხვრა-მოხვრას.

_ ძალიან ლამაზი ხარ, _ აღმოხდა სტეფს.

ტესმა ჩაიფხუკუნა.

_ ეს შიმშილის ბრალია, თვალები დაგიბნელა ალბათ.

სტეფმა ხელი გაუწოდა და მრავალმნიშვნელოვნად მიუგო:

_ შენ მშვენივრად იცი, რისი შიმშილი უფრო მაწუხებს და ისიც, ამ შიმშილის უკან სადაური წარმოშობის გენი იმალება.

_ ყველა ქართველი კაცი ერთნაირი როგორაა, ა? _ გადაიკისკისა ტესმა და სტეფანეს გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება.

 

სადილი ცოტა დაძაბული გამოდგა. სტეფს ყოველ წუთს აღაგზნებდა ტესის გამჭვირვალე ბლუზა, რომლის მიღმაც მისი სავსე მკერდი გამომწვევად იწონებდა თავს. ერთი სული ჰქონდა, ოდნავ მაინც შეხებოდა ამ საუნჯეს, მაგრამ ჯერჯერობით მის სურვილს ახდენა არ ეწერა. სანთლების შუქზე ტესის თვალები მწვანედ ანათებდნენ, ხოლო მისი ვნებიანი კისკისი უარესად ახელებდა.

როგორც იქნა, სადილობას მორჩნენ და ნომერში დაბრუნდნენ. სტეფანე მაშინვე საწოლზე მიწვა, რომ ცოტა ხნით თვალი მოეტყუებინა და ვნება ამგვარად დაეოკებინა.

კარგა გვარიანად იყო შეღამებული, როცა ტესმა უბოდიშოდ შემოაღო კარი და მხარზე პირსახოცგადაკიდებული თავზე წამოადგა.

_ იმედია, ისეთი დაღლილი არ ხარ, რომ აუზზე უარი თქვა. წამოხვალ?

_ იქ ახლა უამრავი ხალხი იქნება, ტეს, არ მინდა.

_ არა, არავინაა. დღეს ყველას ვთხოვე, ათი საათის შემდეგ აუზში არ ჩასულიყვნენ. გასაწმენდია-მეთქი, მოვიმიზეზე.

_ შე ეშმაკო! _ თითი დაუქნია მამაკაცმა.

_ წამო, მოგეწონება. მარტო მე და შენ ვიქნებით. ყოველთვის კი არ მოგვეცემა ასეთი შემთხვევა, ერთად მოვიხსნათ სტრესი და ვინებივროთ თბილ წყალში.

_ სტრესის მოსახსნელად მე უკეთესი საშუალება ვიცი, _ ორაზროვნად მიუგო სტეფმა, მაგრამ ქალს უარი მაინც ვერ უთხრა. ზოზინით წამოდგა და წასასვლელად გაემზადა. გასვლის წინ მაგიდაზე დადებულ მობილურს დაავლო ხელი.

_ არა, არა! არავითარი მობილური! არავითარი ქაღალდი, დოკუმენტები, კომპიუტერი და ის საშუალებები, რომლებიც წნევას აგიწევს, _ იყვირა ტესმა და ტელეფონი ხელიდან გამოსტაცა.

_ წნევას სხვა რამე მიწევს მთელი საღამოა, _ იმავე ტონით მიუგო მამაკაცმა და მის მკერდს ხარბი მზერა დაასო.

ტესმა პირსახოცი მოუქნია და მსუბუქად დაჰკრა მხარზე. სტეფანემ პირსახოცი დაიჭირა და ქალიანად თავისკენ მოქაჩა. როცა ძალიან ახლოს აღმოჩნდნენ ერთმანეთთან, სტეფმა მოგუდული ხმით ჰკითხა:

_ ვინ იყო შენი ქმარი, ასეთ ქალს რომ შეელია?

_ მურთაზ ვარდოსანიძე! _ თითქოს მიკროფონში აცხადებსო, ისე წამოიძახა ტესმა ყოფილი ქმრის სახელი და გვარი.

სტეფანეს მოულოდნელად სახე შეეცვალა და ადგილზე გახევდა.

_ კარდიოლოგი?

_ აჰააა, _ ქალი კეკლუცად დაიგრიხა, მამაკაცის მკერდს გაეხახუნა, მაგრამ სტეფს რეაქცია არ ჰქონია. მისი ფიქრები სხვაგან ქროდა.

ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა იგი ტესის შეხებას არ აუღელვებია. არ აუღელვებია, რადგან მოსმენილმა თავზარი დასცა.

მურთაზ ვარდოსანიძე მისი ახალგაზრდობის დროინდელი მეგობარი იყო, ახლო მეგობარი, რომელიც წლებია, არ უნახავს…

 

სტეფანე მთაწმინდაზე გაიზარდა, იქ გაატარა ბავშვობა და მოზარდობაც. სკოლის დამთავრებას ერთი წელი აკლდა, როცა სახლი, რომელიც იტალიურ ეზოში მდებარეობდა და რომელშიც სტეფანე დედასთან ერთად ცხოვრობდა მის გარდაცვალებამდე, ბაბუამ გაყიდა და შვილიშვილისთვის საბურთალოზე, ცხრასართულიან კორპუსში შეიძინა ბინა, მაგრამ ბიჭს იმ ბინაში არ მოუწია ცხოვრებამ, რადგან დედის მამამ თავისთან გადაიყვანა საცხოვრებლად იმავე კორპუსში მდებარე ერთოთახიან ბინაში. არადა, შეჩვეული იყო სტეფანე თავის უბანს, ბევრი მეგობარი ჰყავდა იქ, სკოლის ამხანაგებიც, რომლებთანაც ცხოვრების საუკეთესო, ხალისით და თავგადასავლებით სავსე წლები გაატარა. რამდენიმე მათგანთან განსაკუთრებული მეგობრობა აკავშირებდა. მათ შორის იყო მურთაზ ვარდოსანიძეც, რომელიც მის მეზობლად, მესამე ეზოში ცხოვრობდა. ვინ იცის, რამდენჯერ უჩხუბიათ ერთად, როცა უბნის ბიჭებს დახმარება სჭირდებოდათ, რამდენჯერ დადგომიან გვერდში ერთმანეთს, როცა ამას საჭიროება მოითხოვდა. მურთაზი ორი წლით სტეფანეზე უმცროსი იყო, მაგრამ იმდენად დაღვინებული, რომ მასზე ბევრად უფროს ბიჭებს არ უდებდა ტოლს სიტყვა-პასუხში. სამართლიანი იყო მურთაზი, არასდროს არაფერი ეშლებოდა. მისგან იოტისოდენა წყენაც არ ახსოვს სტეფანეს. ყველა სიკეთესთან ერთად, იგი საუკეთესო მოსწავლედ მიიჩნეოდა სკოლაში, მასწავლებლებს სულ მისი ქება-დიდება ეკერათ პირზე. მიზანმიმართულიც იყო, ძალიან უნდოდა, ქირურგი გამოსულიყო.

როგორც კი სტეფანე საბურთალოზე გადავიდა საცხოვრებლად, ბიჭებმა დაკარგეს ერთმანეთი. პირველ ხანებში კი ეხმიანებოდნენ, ხვდებოდნენ კიდევაც, მაგრამ სტუდენტობის წლებში კვლავ დაიქსაქსნენ. მურთაზი უკრანაში წავიდა სწავლის გასაგრძელებლად, სტეფანე თბილისში დარჩა. მას შემდეგ მეგობარზე დიდხანს არაფერი სმენია.

ვარდოსანიძემ მიაღწია კიდევაც დასახულ მიზანს, ოღონდ არა ქირურგი, არამედ კარდიოლოგი გამოვიდა, თან საუკეთესო, ქალაქში ერთ-ერთი გამორჩეული კარდიოლოგი გახდა. ეს ამბავი მხოლოდ მაშინ გაიგო სტეფანემ, როცა ბაბუამისი გულმა შეაწუხა და საავადმყოფოში მისული სრულიად შემთხვევით გადააწყდა მურთაზს. არადა, სულ სხვა ექიმთან უნდა მისულიყო. გაუხარდათ ერთმანეთის ნახვა, კარგა ხანს ილაპარაკეს აქეთური, იქითური, გაიხსენეს სკოლის ამბები, ბევრ იცინეს. მერე მურთაზმა უმკურნალა ბაბუას და საკმაოდ შედეგიანადაც. გარდა ამისა, მკურნალობის თანხაც არ გადაახდევინა სკოლის მეგობარს, რაც, ცოტა არ იყოს, ხინჯად დარჩა სტეფანეს გულში. დიდხანს აწუხებდა იმაზე ფიქრი, რომ ძველ მეგობართან ვალში დარჩა.

შემდეგ კვლავ გაიყარა მათი გზები. სტეფანეს ბაბუა გარდაიცვალა და მურთაზთან კონტაქტსაც საბოლოოდ დაესვა წერტილი.

მას შემდეგ წლები გავიდა. ახლა კი… ახლა ისევ შეახსენა ვარდოსანიძის არსებობამ თავი. მართალია, პირდაპირი არ იყო ეს შეხება, მაგრამ ასე უარესი გამოდგა. მის ცოლყოფილს დაადგა თვალი. სტეფანესთვის მსგავსი საქციელი ამორალურს უტოლდებოდა. ასეთ რამეს როგორ გაივლებდა გულში, თავიდანვე რომ სცოდნოდა ეს ამბავი. ყვველაზე უარესი ის იყო, რომ ტესთან ურთიერთობა მას მხოლოდ დროებით სურდა, სანამ აქ იყო და მუშაობდა, მასთან ცხოვრების სამუდამოდ დაკავშირება გულშიაც არ გაუვლია, თორემ კიდევ არა უშავდა. ძმაკაცის ყოფილი მეუღლის ცოლად შერთვა რომ ჰქონოდა განზრახული, ამას დიდ დანაშაულად არ ჩაუთვლიდა თავის თავს.

არა, როგორმე უნდა მოიშოროს თავიდან ამ ქალზე ფიქრი, გონებიდან უნდა ამოიგდოს მისი სახე. მართალია, ძალიან მოსწონს და დიდი ხანია, ქალებს მისი გულის სიმები ასე არ შეურხევიათ, მაგრამ არის რაღაც, რასაც ვერ გადაახტები. აი, ნახავს დღეს და ეტყვის, რომ თანახმაა, სხვა ნომერში გადავიდეს საცხოვრებლად. საშიშია მის ახლოს ყოფნა, შეიძლება ვეღარ გაუძლოს ცდუნებას და გამოუსწორებელი შეცდომა დაუშვას.

შუბლშეკრული სტეფანე სამუშაო მაგიდას უჯდა თავის კაბინეტში, ფანქრის წვერს კლავიატურის დაფას ნერვიულად უკაკუნებდა და ღრმა ფიქრებში იყო ჩაფლული.

 

ტესი გაოგნებული დადიოდა. ასეთი არეული და დაბნეული ჯერ არ ყოფილა. ვერ მიხვდა, რა მოხდა მასა და სტეფს შორის, რატომ დაშორდა უეცრად მამაკაცი და რატომ გაურბოდა მასთან პირისპირ შეხვედრას. რამდენჯერაც სცადა დალაპარაკება, იმდენჯერ აირიდა თავიდან სტეფანემ უსიამოვნო საუბარი, მოუცლელობა მოიმიზეზა და ორი ღამე სამსახურშიც კი გაათენა.

მესამე დღეს, საღამო ხანს, როგორც იქნა, გამოჩნდა. წვერი წამოზრდოდა, თვალის ქუთუთოები უძილობისგან დასივებოდა და ჩასწითლებოდა, შუბლი თითქოს დაღაროდა ნაოჭებისგან.

ნეტავ რა ეტაკა ამ კაცს? _ ტესი ამ კითხვაზე პასუხს ვერ პოულობდა.

ეზოში შეხვდნენ ერთმანეთს და სტეფანემ დახშული ხმით უთხრა, შენთან სალაპარაკო მაქვს და ნომერში ავიდეთო. მიდიოდნენ გვერდიგვერდ უხმოდ და ერთმანეთს არ უყურებდნენ, არც ხმა ამოუღიათ, სანამ მეორე სართულზე არ ავიდნენ. როგორც კი ოთახში განმარტოვდნენ, სტეფანე საწოლზე ჩამოჯდა და სევდიანი მზერით მიაჩერდა ქალს.

_ სტეფ, რამე მოხდა? _ ფრთხილად მოუსინჯა ნიადაგი ტესმა.

_ ისეთი არაფერი… უბრალოდ, ბევრი ვიფიქრე და გადავწყვიტე, გადავიდე იმ ნომერში, რომელიც გათავისუფლდა.

ქალს თვალები შუბლზე აუვიდა გაოცებისგან.

_ მაგრამ…

_ არავითარი მაგრამ, ტეს, ასე არაფერი გამოვა. არ მინდა, გული გატკინო. კარგი ადამიანი ხარ, ვიცი, რომ ყველაფერს აკეთებ, რათა თავი კარგად ვიგრძნო, მაგრამ შენი მოტყუება არ შემიძლია.

_ მოტყუება? რას გულისხმობ, იქნებ უფრო გასაგებად ამიხსნა?

_ იმას ვგულისხმობ, რომ შენ არ ხარ ის ქალი, რომელიც შეიძლება მხოლოდ გასართობად გამოიყენოს ადამიანმა. გამოჩნდება ვინმე, ვისაცა სულით და გულით შეუყვარდები და შენთან ოჯახის შექმნა მოუნდება. მე, სამწუხაროდ, არ ვარ ასეთი კაცი. აქამდე ცოტა იოლად ვუყურებდი ამ ურთიერთობას, მაგრამ ახლოს გაგიცანი და ვერ გიმეტებ მისატოვებლად. ხომ იცი, რომ აქ დროებით ვარ ჩამოსული. კარგი, დავუშვათ, აეწყო ჩვენი ურთიერთობა, დავუშვათ, არაჩვეულებრივად შევეწყვეთ ერთმანეთს. და მერე? რა იქნება მერე, როცა ჩემი სამუშაო დამთავრდება? მე აქ დამრჩენი არ ვარ, შენ კი საქართველოში წამომსვლელი. ყველა ვარიანტში მოგვიწევს დაშორება. ჩემთვის ეს ძნელი ასატანი იქნება, შენთვის, როგორც ქალისთვის, კიდევ უფრო ძნელი. ვიცი, როგორ განიცდიან ქალები საყვარელ ადამიანებთან განშორებას. _ სტეფანემ ამოიხვნეშა და გაჩუმდა.

_ სულ ეს არის? _ ცივად შეეკითხა ტესი.

მამაკაცმა უხმოდ დაუქნია თავი.

_ გა-სა-გები-ა… _ შეფიქრიანებულმა გაწელა სიტყვა, _ თუმცა, შენთან დაკავშირებით ხანგრლივი გეგმები არც მე მქონია. სულ არ მიფიქრია იმაზე, როგორ დამთავრდებოდა ჩვენი ნაცნობობა და როდის დაესმებოდა წერტილი ჩვენს არშემდგარ რომანს. მერამდენე წელია, პარტნიორი მამაკაცი არ მყოლია. არ ვიცი, გჯერა თუ არა ჩემი, მაგრამ ეს ასეა და ჩემთვის სულერთია, შენ რას იფიქრებ. არც მსურდა ამ ეტაპზე ვინმესთან რომანი გამეჩაღებინა. ეს ყველაფერი რაღაცნაირად, თავისდა უნებურად მოხდა, შეიძლება სპონტანურადაც. კიდევ კარგი, შორს არ შევტოპეთ და დროზე გაგინათდა გონება, _ ბოლო წინადადება დამცინავად წარმოთქვა ტესმა, _ თუმცა, არც კი გიკითხავს ჩემთვის, იქნებ თანახმა ვიყავი იმ ურთიერთობაზე, რომელიც შენ გსურდა? იქნებ არც მე მინდა გათხოვება და «ოჯახურ ყულფში» თავის გაყოფა? ვფიქრობ, ჩემთვისაც უნდა გეკითხა რა-მე! _ «რამე» ისეთი ინტონაციით იყო ნათქვამი, სტეფანეს სირცხვილისაგან ალმური წაეკიდა.

თავს ვერაფრით გაიმართლებდა, ქალი მართალი იყო. იცოდა, რომ უსინდისოდ იქცეოდა, მაგრამ ნამდვილ მიზეზს ვერ ეტყოდა. ტესისთვისაც კი უმძიმდა იმის გამხელა, რომ მურთაზ ვარდოსანიძეს იცნობდა და მასთან დიდი ხნის მეგობრობა აკავშირებდა.

_ კარგი, რაცაა, ესაა, ქვეყანა არ დაქცეულა, _ ტესი შეეცადა, მხიარულ ნოტზე გადაერთო უსიამოვნო საუბარი, _ არ მინდა ამ ფაქტმა ჩვენი მეგობრული ერთიერთობა გააფუჭოს. ძალიან ვიძაბები, როცა გამირბიხარ და ახლოს არ მეკარები. ეს რა საქციელია? ბოლოს და ბოლოს, ჩემს სასტუმროში ცხოვრობ და გვინდა, არ გვინდა, გვიწევს ერთმანეთთან შეხება. ჩვეულებრივად გავაგრძელოთ ჩვენი ნაცნობობა, ვითომ შენც ერთი რიგითი დამსვენებელი ხარ, მორჩა და გათავდა. არ მინდა ჩემი ახლობლები ავალაპარაკო და იჭორაონ, ქართველმა კაცმა ჩვენი დიასახლისი სანაგვეში მოისროლაო. ისედაც ჭორაობენ იმაზე, რომ ჩვენ ერთმანეთი მოგვწონს. ის კი არა, მეიბლი და ელენი მაგულიანებენ კიდევაც, ხელიდან გასაშვები კაცი არ არისო და ცდილობენ, ხელი შემიწყონ შენთან ურთიერთობის დალაგებაში. ისე მოვიქცეთ, თითქოს არაფერი მომხდარა. სამწუხაროდ, სხვა ნომერში უკვე ვერ გადაგიყვან, რადგან გუშინ გავაქირავე.

სტეფანემ თავი ასწია და გაოცებული მიაჩერდა ქალს.

_ ჰო, რა იყო? ასე გაოცებული რატომ მიყურებ? ხომ მითხარი, აქედან გადასვლა არ მინდაო? თან ორი დღეა დამეკარგე. ისედაც მაქვს ოთახების დეფიციტი და რატომ უნდა მომეცდინა დაცარიელებული ნომერი? ისევ მოგიწევს დაცდა, სანამ მორიგი ოთახი არ გამოთავისუფლდება. თუ ეს შენთვის მიუღებელია და მაინცდამაინც დღესვე გინდა გახვიდე ჩემი საძინებლიდან, მაშინ სხვა სასტუმროს მოძებნა მოგიწევს, _ ოფიციალური ტონით, თავაღერებულმა დაამთავრა სათქმელი.

სტეფანე ერთხანს გაშეშებული იჯდა და ქალს შეჰყურებდა. სხვა სასტუმროში, რა თქმა უნდა, ვერ გადავიდოდა, ეს პრობლემებთან იქნებოდა დაკავშირებული, რადგან მაშინ კონტრაქტის პირობები უნდა შეეცვალა და საქართველოში თავის უფროსობას უნდა მოლაპარაკებოდა. არც ტესის გვერდით ცხოვრება უქადდა სიამეებს, მაგრამ ხედავდა, როგორ იყო ქალი გაცეცხლებული და მიხვდა, ტესი მისკენ გამომხედავი აღარ იყო. იგი არ ეკუთვნოდა იმ ქალების რიცხვს, უარის შემთხვევაში სცენებს რომ მოუწყობენ მამაკაცებს და ცოცხალი თავით არ დათმობენ პოზიციას. იგი თავს შეურაცხყოფილად გრძნობდა და სიამაყე არ მისცემდა უფლებას, ყოველივე ამის შემდეგ კვლავ მიტმასნოდა მას და საშველი არ მიეცა.

_ კარგი, ტეს, დავრჩები. ვიყოთ მეგობრები და ვაჩვენოთ ყველას, რომ ქალსა და მამაკაცს შორისაც შეიძლება მეგობრობა ყოველგვარი ინტიმის გარეშე. ჩვენ შევძლებთ ამას, რას იტყვი?

_ აბა რა, _ ჩაიცინა ტესმა და თვალებიდან ნაპერწკლები გაყარა, _ რა პრობლემაა? რაც არ გვინდა, ღმერთმა ნუ მოგვცეს, ერთმანეთის სახვეწარი რა გვჭირს, თორემ კი.

სტეფანეს გულზე რაღაცამ მოუჭირა, რაღაც ტკივილისმაგვარმა, თან ისე ძლიერად, რომ ამოსუნთქვა გაუჭირდა, ჰაერი ვეღარ მიჰქონდა. ქალის ხმაში დაუფარავი ირონია და აგრესია იგრძნობოდა.

_ ყველაზე კარგი ისაა, რომ დროზე მოახერხე დამუხრუჭება. კიდევ კარგი, რომ არ… ერთმანეთი არ შეგვიყვარდა, _ უნდოდა ეთქვა, არ შემიყვარდიო, მაგრამ სწრაფადვე გადაასწორა სათქმელი.

მამაკაცი წამოდგა, ქალს თავი დაუკრა და ოთახი მძიმე ნაბიჯებით დატოვა.

 

ტესი უკვე წყალში იყო, როცა სტეფანე აუზში ჩავიდა.

_ გამარჯობა! _ თავშეკავებულად მიესალმა ქალს, ამჯერად «პრივეტ» აღარ უხმარია.

_ გაგიმარჯოს, _ ცივი ღიმილი გაუკრთა ტუჩებზე ტესს, _ ნახე წერილი, მაგიდაზე რომ დაგიტოვე?

_ ჰო, ვნახე და დიდი მადლობა. ჩემი ბიძაშვილისგანაა, ქორწილში მეპატიჟება.

_ ო, პირველად ახსენე შენი ნათესაობა. _ შენიშნა ქალმა.

_ ძალიან ცოტა მყავს და იმიტომ, _ მკლავები განზე გაშალა სტეფმა და წყლის ზედაპირზე გაწვა, _ მშობლები დიდი ხანია, აღარ მყავს.

_ რამდენი ხანია?

_ ცამეტი წყლის ვიყავი, მამა რომ დამეღუპა, მერე დედაც, სამი წლის შემდეგ.

_ და ვინ გაგზარდა?

_ ბაბუამ, დედის მამამ. ის სახლი გაყიდა, სადაც ჩვენ ვცხოვრობდით და საბურთალოზე, თავისთან ახლოს მიყიდა ოროთახიანი ბინა, რომელიც მერე გააქირავა და იმ ფულსაც მე მახმარდა, სანამ სრულწლოვანი გავხდებოდი.

_ მაპატიე, რომ ასეთი ცნობისმოყვარეობა გამოვიჩინე.

_ მერე რა? ის უფრო გასაკვირი იქნებოდა, საერთოდ არაფერი გეკითხა.

_ აპირებ გამგზავრებას?

_ ვერა. გულით კი მინდოდა, მაგრამ არ გამოდის, საქმეს ვერ მივატოვებ.

ტესი ცურვით მოუახლოვდა და მისი გაშლილი თმის კულულები სტეფანეს მხარზე შეეხო. მამაკაცს სიამოვნებისაგან დაბურძგლა.

_ გინდოდა მასთან ცხოვრება? _ ქალი კიდევ უფრო მოუახლოვდა.

_ არჩევანი არ მქონდა, არასრულწლოვანი ვიყავი, ჩემს ნებაზე ვინ მიმიშვებდა? რთული ხასიათის კაცი იყო, სულ მაკონტროლებდა. მაშინ მეგონა, ბაბუას არ ვუყვარდი და მისთვის ზედმეტი ტვირთი ვიყავი, მაგრამ მერე და მერე, როცა ჭკუაში ჩავვარდი, მივხვდი, ასე მკაცრად რატომ ცდილობდა ჩემს აღზრდას. უნდოდა, კარგი კაცი გამოვსულიყავი. რაც დრო გადის, უფრო და უფრო ვაფასებ მის ამაგს.

_ ბაბუა ცოცხალია?

_ არა, გარდაიცვალა. გული აწუხებდა. მახსოვს, სიკვდილის წინ ცხოვრებაში პირველად და უკანასკნელად მითხრა, ვამაყობ შენითო. აი, სწორედ მაშინ მივხვდი, როგორ ვყვარებივარ. _ სევდიანად გაიღიმა.

აი, თურმე რატომ არის ასეთი დაბღვერილი ყოველთვის. ტყუილად კი არ მოეჩვენა დანახვისთანავე უხეშ და სიტყვაძუნწ ადამიანად. რთული ცხოვრება ჰქონია. _ ტესს გული აუჩუყდა, თვალები აუცრემლიანდა და სასწრაფოდ განზე გაიხედა, რომ სტეფს მისი ცრემლიანი თვალები არ დაენახა.

_ არიან კაცები, რომლებსაც არ შეუძლიათ სიყვარულის სიტყვებით გამოხატვა, _ თითქოს თავის თავს გამოელაპარაკა ტესი.

_ ჰო, სწორედ ასეთი იყო ბაბუაჩემი. ალბათ ამიტომაცაა, რომ მეც ძალიან მწირი გამოცდილება მაქვს სიყვარულში. ეტყობა, მისი ხასიათი დამყვა. არ გამომდის ხანგრძლივი ურთიერთობები, ამიტომაც, სიმართლე გითხრა, არც მწამს ჭეშმარიტი სიყვარულის.

_ მაგრამ შენ ხომ ცოლი გყავდა? _ ტესმა რაღაც მომენტში ვეღარ შეძლო წყალზე თავის შეკავება და სტეფანეს მკლავებზე ჩაეჭიდა, _ თუ არ გავცურე, დავიხრჩობი, _ იმართლა თავი და ბავშვივით გაიცინა.

_ ახლა ვხვდები, რომ ცოლი არ უნდა მომეყვანა. ძალიან ვიჩქარე. არ გვიყვარდა ერთმანეთი. ორივეს დაახლოებით ერთი და იგივე მიზანი გვქონდა ცხოვრებაში და ამან უფრო დაგვაკავშირა, ვიდრე სიყვარულმა. თანაც, ჩემი ცოლი ზედმეტად პატივმოყვარე ქალი იყო, მალევე მივხვდი, რომ გამიჭირდებოდა მასთან ცხოვრება. კარგა ხანს ვიტყუებდით ორივენი თავს, მაგრამ დიდხანს მაინც ვერ გავქაჩეთ, _ სტეფანე მკლავებს ჭიმავდა, რომ მასზე დაყრდნობილი ქალი დაეჭირა.

_ ჰო, წარუმატებელმა ქორწინებამ არც მე დამაყარა კარგი დღე, _ თქვა ტესმა, კაცს ხელი შეუშვა და წყალში ჩაყვინთა.

სტეფანეს გაუხარდა, ტესმა თავის წარუმატებელ ქორწინებაზე საუბარი რომ არ გააგრძელა. არადა, ცნობისმოყვარეობა კლავდა, როგორ გაიცნო მან მურთაზი, უყვარდათ თუ არა ერთმანეთი და რატომ დაენგრათ ოჯახი.

თუმცა, მისი სიხარული ნაადრევი გამოდგა. ტესმა ცურვით გული იჯერა, ნაპირზე ამოვიდა და შეზლონგზე გულაღმა გაწვა. რამდენიმე წუთში სტეფანემაც მას მიჰბაძა. სწორედ ამ დროს მოესმა ტესის ხმა:

_ ჩემი ქორწინების ამბავი არ გაინტერესებს? იმ საღამოს ისე სწრაფად გაიქეცი, ვეღარ მოგიყევი ჩემი ისტორია. _ და ირიბად გამოხედა მამაკაცს.

სტეფანე მისკენ შებრუნდა, ჩამავალ მზეს ზურგი მიაფიცხა, მარცხენა ხელი თავქვეშ ამოიდო და მრავალმნიშვნელოვანი ღიმილით მიუგო:

_ არ ვიცი, რამდენად მაქვს უფლება, შენი პირადი ცხოვრებით დავინტერესდე. ასე მგონია, შენნაირ ქალს რომ კაცი მიატოვებს, ყველაზე დიდი ნაძირალა უნდა იყოს. _ ეს კი თქვა, მაგრამ გულში ასე სულაც არ ფიქრობდა.

_ რატომ გგონია? იქნებ მე ვარ კაპასი და აუტანელი ხასიათის? _ კეკლუცად ჩაეკითხა ქალი. ეს უკვე ფლირტს ჰგავდა.

_ ჰმ… რაღაც არ მჯერა, თორემ აქამდე არ გამომეპარებდა. კარგი, მომიყევი, როგორ გაიცანით ერთმანეთი და მერე რა მოხდა.

_ შენც იცი, ხომ, კარდიოლოგი რომაა? ისე, მაგარი ექიმია, ვაღიარებ. ჰოდა, კიევში სწავლობდა, რომ გავიცანი. ზაფხულობით ჩამოდიოდა თბილისში. ჩემს მეზობლად დადიოდა თავის ძმაკაცთან, რომლის და ჩემი დაქალი იყო. მე ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე ვიყავი მაშინ. ეგრევე დამადგა თვალი, მეც მომეწონა. ბავშვი ვიყავი და გამიხარდა, სტუდენტი რომ გამეპრანჭა… მეამაყებოდა. ორ ზაფხულს გრძელდებოდა ჩვენი ურთიერთობა. მეორე ჩამოსვლაზე, აგვისტოში, გადამეკიდა, გინდა თუ არა, ცოლად გამომყევი და კიევში ერთად წავიდეთ, იქ ვიცხოვროთო. მესამე კურსზე იყო. არადა, იმ წელს მეც ჩავირიცხე. მისი გულისთვის სწავლა მივატოვე და გავყევი. ბევრი რამ შევწირე მის კარიერას. ძლივს გავაკეთე უნივერსიტეტში აღდგენა, როცა უკან დავბრუნდით, თორემ დავრჩებოდი უდიპლომო და დედამთილის ყბიდან ვერ ამოვიდოდი. ისედაც ვერ მიტანდა, ექიმი რძალი უნდოდა, ჰყოლოდა.

სწავლა რომ დავამთავრე, ეგრევე მუშაობა დავიწყე და ამან უფრო გააღრმავა უსიამოვნებები. ძალიან ეჭვიანი გახდა, ყველაფერი თავის გემოზე სურდა ყოფილიყო. ეს არ ჩაიცვა, ის არ ჩაიცვა… თვალები არ დაიხატო, იმას სხვანაირი თვალით რატომ შეხედე და რა ვიცი, საბუზღუნო არ ელეოდა. არადა, ყველას უყვარდა, ჩემიანებიც, მეგობრებიც, ყველა აღფრთოვანებული იყო მისით. ეხერხებოდა თავის წარმოჩენა. მარტო ჩემთან იყო დიდ გულზე. ახლა მეცინება, დავშორდით თუ არა, უმუშევარი გავხდი. ერთად ყოფნის დროს მაინც დამეკარგა სამსახური.

_ გიყვარდა? _ ამ შეკითხვის დასმა ძალიან გაუჭირდა მამაკაცს, გული უცნაურად შეერხა.

_ არ ვიცი, ალბათ ეს არ იყო სიყვარული, მაგრამ ყველა მეუბნებოდა, ეგეთი შანსი ხელიდან არ უნდა გაუშვა, მერე რა, რომ ახალი გაცნობილი გყავს, მაგარი ბიჭია, პერსპექტიული ექიმი, კარგი ოჯახისშვილიო… იმ პერიოდში მეც მეგონა, რომ მიყვარდა. არ ვიცი, რა იყო ეს, მაგრამ სიყვარული ნამდვილად არ იყო. სწორედ ამან დაანგრია ჩვენი ოჯახი. ამასთან, თვითონაც უყვარდა ქალები, ხომ იცი, სიმპათიურ ექიმებზე ყოველთვის დიდია მოთხოვნილება. ზედ ახტებოდნენ ქმრიანებიც და გასათხოვრებიც. ყველაფერ ამას რომ ხედავდა, იმიტომაც არ მენდობოდა და ეჭვიანობდა ჩემზეც. უნდოდა, გარდავქმნილიყავი, მაგრამ არ გამოუვიდა. ჩემით არასდროს ყოფილა კმაყოფილი…

სტეფანე წამოდგა და ჩაცმას შეუდგა.

_ უკვე მიდიხარ? დღეს ხომ არ მუშაობ?

_ არ ვმუშაობ, მაგრამ მზემ დააჭირა, არ მინდა დავიწვა, _ მიუგო მამაკაცმა.

ტესმა წყენა არ შეიმჩნია, შეზლონგზე გაწვა, თვალები დახუჭა და მზეს მიეფიცხა.

სტეფანეს ეგონა, ქალი უკან გაჰყვებოდა, მაგრამ შეცდა. გუნება გაუფუჭდა, უნდოდა, ტესი გვერდით ჰყოლოდა, ყოველ წამს შეეგრძნო მისი თმის სურნელი, მოესმინა მისი გულიანი კისკისი, ეგრძნო მისი სხეულის შეხება, ასე რომ აღაგზნებდა, მაგრამ… ამ ყველაფრის უკან მურთაზის არსებობა იყო ჩასაფრებული.

მხრებჩამოშვებული მიაბიჯებდა მოკირწყლულ ბილიკზე, სმენადაძაბული უგდებდა ყურს ყოველ გაფაჩუნებას, ზურგს უკან იქნებ ტესის ნაბიჯების ხმა გავიგონოო, თუმცა ისე ავიდა ოთახში, ქალი არ გამოჩენილა.

წყალი გადაივლო, ტანსაცმელი გამოიცვალა, წამოწვა და თავქვეშ ხელებამოდებული ჭერს მიაჩერდა.

მის გულში ბუნდოვანი ინსტინქტური ჭიდილის პროცესი დაიწყო, განგებ იხსენებდა იმ ქალებს, რომლებთანაც მეტ-ნაკლებად ჰქონია ინტიმური ურთიერთობა თუ ფლირტი, რათა ეს დახმარებოდა ტესისგან აშლილი ვნებათაღელვის დაცხრომაში.

არადა, რა უაზროდ იფლანგებოდა დრო მის გარეშე. რამდენი კოცნა გამოტოვა ამ დღეებში, რამდენი მოფერება, რამდენი საალერსო სიტყვა, რომელიც სალბუნივით მოეფონებოდა მის გულს და გააახალგაზრდავებდა.

ისე, რატომ ყოყმანობს? რა მოხდა, თუკი მისი ბავშვობის მეგობრის ცოლი მოეწონა? მათ ხომ ცხრა წელია, გაწყვიტეს ურთიერთობა? ერთმანეთთან აღარაფერი აკავშირებთ. საიდან გაიგებს მურთაზი რა ხდება მასა და ტესს შორის აქ, ოკეანის გამოღმა? ან კი მისთვის რა მნიშვნელობა აქვს, ვის დაუწვება მისი ყოფილი მეუღლე?

ამ დროს მისი და ტესის შემაერთებელი ოთახის კარი მოურიდებლად გაიღო და მენეჯერი ნიავივით შემოსრიალდა საძინებელში.

_ რას აკეთებ, სტეფ? _ ქალმა დოინჯი შემოიყარა, მკერდი წინ გამოზნიქა და ზემოდან გამომწვევად დააჩერდა საწოლზე გაშხლართულს.

სტეფანე გვერდზე გადმობრუნდა, თავი მარცხენა ხელს დააყრდნო და საცურაო კოსტიუმში გამოწვართულ უნაკლო სხეულს ხარბი მზერა ჩააყოლა.

_ მოგონებები ამოვყარე გულის სკივრიდან და ვანიავებ, ობი რომ არ მოეკიდოს, _ გამოუცნობი ღიმილი გადაეფინა ტუჩებზე.

_ როგორ გიხდება, როცა იღიმი, მაგრამ ეს ისე იშვიათად ხდება, ხანდახან ვფიქრობ, ნეტავ საერთოდ თუ იცის, ღიმილი რა ხილია-მეთქი, _ სიცილით წარმოთქვა ტესმა, სკამი ხრიგინით მოსწია, დაჯდა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.

_ ეჰ… იყო დრო, იმდენი ღიმილი მქონდა, არ ვიცოდი, როგორ გამენაწილებინა, _ გაიხუმრა სტეფანემ.

_ მერედა, სადაა? რაღაც იშვიათად მხვდება თვალში.

_ გავანიავე, _ ეშმაკურად მოწკურა თვალები მამაკაცმა, _ ქალებში გავანიავე.

ტესმა ზედა ტუჩი გამომწვევად ჩაილოკა ენის წვერით და მრავლისმთქმელი მზერა ესროლა.

_ გინდა, ჩანჩქერზე ავიდეთ?

_ როდის? _ მამაკაცმა წამოიწია და საწოლს იდაყვით დაეყრდნო.

_ ნაშუადღევს, მზე რომ გადაიხრება. ოღონდ ფეხით ვერ ავალ, ძალიან დავიღლები და ხვალ ვეღარ ვივარგებ.

_ ვნახოთ, საღამომდე ჯერ მთელი საუკუნეა.

_ შენს ამბებს არ მომიყვები?

_ რა ამბებს? _ წარბები აზიდა სტეფანემ.

_ შენი ცხოვრების მინი-ისტორიას.

_ არც არაფერია მოსაყოლი, მე ერთი უთავგადასავლო კაცი ვარ, _ სტეფმა ამოიოხრა და საწოლზე წამოჯდა. ადგილს ვერ პოულობდა, არ იცოდა, ქალის ცეცხლოვან მზერას როგორ გაჰქცეოდა.

_ ისეთი თვალები გაქვს, ასე მგონია, ქაღალდი რომ ახლოს მოგიტანოს კაცმა, აალდება. _ სტეფანე ფლირტის ხასიათზე დადგა, წინა დღეების სიამაყე და შიში ერთბაშად მიყუჩდნენ სადღაც.

ტესმა არ მისცა საშუალება, ლაპარაკი სხვა თემაზე გადაეტანა, ამიტომ დაწყებული საუბარი გააგრძელა:

_ მე ისე შემცვალა განქორწინებამ, ახლაც კი მიკვირს. სულ სხვა ადამიანი გამხადა.

_ სამაგიეროდ, ხომ ხედავ, რამდენს მიაღწიე. ყველას კი არ შეუძლია საქმე ასე ააწყოს, თანაც უცხო ქვეყანაში, სამშობლოსგან შორს. ეს ერთგვარი ნიჭია. თანაც როგორი დამოუკიდებელი გახდი.

_ იცი? შენში არის რაღაც მაგიური, ადამიანს რომ აჯადოებს.

_ საიდან მოიტანე? _ სტეფანეს გაეცინა.

_ არასდროს არავისთვის გადამიშლია გული, პირველად ხდება, როცა ჩემს პირადულზე ასე გულახდილად ვყვები.

_ მეც ასე ვარ, არ მიყვარს ჩემს ცხოვრებაზე საუბარი, _ დაეთანხმა სტეფანე.

რამდენიმე წუთის განმავლობაში ჩუმად ისხდნენ. თითოეული თავის ფიქრებში იყო ჩაძირული, შემდეგ ტესმა თავი წრიული მოძრაობით ჯერ მარჯვნივ შეატრიალა, მერე მარცხნივ.

_ კისერი გტკივა?

_ ხანდახან მეღლება, განსაკუთრებით ცურვის შემდეგ. როგორც ჩანს, ზედმეტად მეჭიმება ძარღვები.

_ მსუბუქად უნდა გაცურო, მკლავებს და კისერს ძალა არ უნდა დაატანო.

_ ვიცი, მაგრამ ვერ ვახერხებ. ასე მგონია, რომ მოვდუნდე, ჩავიძირები, _ აკისკისდა ტესი.

_ გინდა მასაჟი ჩაგიტარო? _ შეეკითხა სტეფი და იგრძნო, როგორ დაეჭიმა სხეული. დაბურძგლა იმის გაფიქრებამ, რომ სასურველი ქალის შეხება მოუწევდა. სიმამაცის სულ რაღაც ცამეტი წამი სჭირდებოდა, რომ თავდავიწყებას მისცემოდა და თავის უსაქციელობაზე თვალი დაეხუჭა.

_ უარს არ ვიტყოდი, _ თვალები იდუმალი ნაპერწკლებით აევსო ტესს, ეგრევე წამოხტა და საწოლზე გადასკუპდა.

_ შეტრიალდი! _ საქმიანად მიმართა სტეფანემ და როგორც კი ქალმა ტანი შეატრიალა, თითები ოსტატურად გადააცურა მის ზურგზე.

_ ოჰ, რა კარგია, _ აღმოხდა ტესს.

_ უკეთ ხარ? _ შეეკითხა ორიოდე წუთის შემდეგ.

_ ბევრად უკეთ, _ მიბნედილი ხმით მიუგო ქალმა და თავი ოდნავ წინ გადახარა.

თითქოს ამ მომენტს ელოდაო, სტეფანეს მოთმინება გამოელია და ტესის ყვრიმალზე აკოცა.

ქალი უცებ მოეშვა, თითქოს დაადნოო ცხელი ტუჩების შეხებამ. სხეული აუმხედრდა, თრთოლამ აიტანა. ხვდებოდა, დილანდელმა გულახდილობამ როგორი ემოციური კავშირი დაამყარა მათ შორის. თანდათან იმასაც აცნობიერებდა, როგორ სჭირდებოდა დიდი ხნის გადავიწყებული და მონატრებული ალერსი.

ახლა ისღა რჩებოდა, უკან გადაწეულიყო, სტეფანეს მკერდს მიყრდნობოდა და ნება დაერთო მისთვის, მოფერებოდა. წამებში შეიგრძნეს ერთმანეთის გემო.

_ ტეს…

_ მ-მ-მ…

ტესმა თავი მოაბრუნა, რათა სტეფისთვის შეეხება, იქ კი მისი ჩასაფრებული ტუჩები დახვდა… ეს იყო უტკბილესი კოცნა. ტესი ვერც ამჩნევდა, როგორ ეფერებოდა მამაკაცის ძლიერი ხელები საცურაო კოსტიუმში მიმალულ მის შიშველ ძუძუებს. სტეფანეს ვნება უფრო და უფრო მოეძალა, შეეცადა, ფრთხილად გადმოეწვინა ქალი მუხლებზე, რათა კოცნა გაადვილებოდა. როცა ტუჩებით მის თვალებს შეეხო, იგრძნო, როგორ უთრთოდა ტესს წამწამები, რომელიც ცრემლით დანამოდა. თავი ასწია. ორი წვეთი ცრემლი ერთმანეთის მიყოლებით ჩამოუგორდა ქალს ღაწვებზე. სტეფანე ყურადღებით ადევნებდა თვალს ამ ორი წვეთის გზას, თან უკვირდა, ვერ მიმხვდარიყო, რა ატირებდა.

_ აი, ჭეშმარიტად საოცარი ადგილი ვიპოვე, _ წაიჩურჩულა სტეფანემ, მის ყელს კოცნით ჩაუყვა და ყელისა და მკერდის გასაყოფზე, პატარა ჩაღრმავებულ ადგილს ეამბორა.

ტესმა თითები შეუცურა თმაში, დიდხანს ეფერა, მერე ყურზე ჩამოუსვა ხელი, ნაზად ეხებოდა, გაწელილად, თითქოს მისი ყურის ნიჟარის შესწავლას ლამობსო.

მდგომარეობა მაშინ გართულდა, როცა მამაკაცმა ქალი ხელში აიყვანა და საწოლზე გადააწვინა. აი, მაშინ კი წამოხტა ტესი და სკამზე გადაჯდა.

_ არა, არ შეიძლება! _ წამოიძახა.

სტეფანე გახევდა. თითქოს ღრმა ბურანიდან გამოერკვაო, ამღვრეული თვალები შეანათა.

_ რა მითხარი?

_ არ შეიძლება, სტეფ, გვეყოფა!

ჰო, მართალია, არ შეიძლება. სტეფანემაც იცის, რომ ამის უფლება არა აქვს, ამიტომაც გაურბოდა ეს დღეები. ყველაფერი ტესის ბრალია, კატასავით მიეპარა და თავგზა დააკარგვინა. მან კი იცის, რომ არ შეიძლება, მაგრამ ტესს რა უშლის ხელს? მისთვის რატომაა ეს სიახლოვე აკრძალული?

ტესი ადგა და კარს მიუახლოვდა. რა ქნას, შეტოპოს უფრო ღრმად, თუ დროზე შეჩერდეს, სანამ მისი საიდუმლო არ გამჟღავნებულა? ქალი ფიქრებმა წაიღო. არადა, რა სასიამოვნოა მასთან სიახლოვე. ყველაფერი ისეთი ბუნებრივი და სუფთაა… მაგრამ რა იქნება შემდეგ? აჯობებს, დროზე გაჩერდეს, სანამ ძალიან გვიან არ იქნება.

_ ჩვენ ხომ გადავწყვიტეთ, მეგობრებად დავრჩენილიყავით, ამაზე ხომ ვილაპარაკეთ. წესით, ჩვენ შორის მეგობრობის გარდა ყველაფერი დასრულდა.

_ ვიცი, მაგრამ ვერ ვახერხებ იმის დასრულებას, რაც უკვე დასრულდა. არ ვიცი, რა არის ეს, მაგრამ თავს ვერ ვერევი.

_ მე წლებია, მარტო ვარ, გადავეჩვიე მსგავს ურთიერთობას.

_ მარტოობის ასი წელი?

_ არა, ასი არა, მხოლოდ ოთხი, მაგრამ არც ოთხი წელიწადია ცოტა.

_ აკი ცხრა წელია, ქმარს დავშორდიო?

_ ოთხი წლის წინ დავშორდი ერთს, მაიკლი ერქვა. კარგი ადამიანი იყო, ვუგებდით ერთმანეთს, სანამ…

_ სანამ?

_ სანამ არ მივხვდით, რომ ამოვწურეთ ერთმანეთი, _ განშორების ნამდვილი მიზეზი არ დაასახელა ტესმა.

_ ასე მალე მოიბეზრეთ ერთმანეთი? _ მამაკაცმა დაკვირვებით შეათვალიერა ქალი.

_ მაინცდამაინც არ გამჭირვებია. მას ოჯახის შექმნა უნდოდა, ხელის შეშლა არც მიფიქრია.

_ ოჯახის შექმნა სხვასთან?

_ ჰო, აბა ჩემზე კი არ იყო ლაპარაკი. უცხოელის ცოლად მოყვანა არ უნდოდა. არც მე მსურდა მეორედ გათხოვება. ასე მგონია, კვლავ არ გამიმართლებს, ამიტომ გათხოვებაზე ფიქრს საერთოდ შევეშვი. მურთაზთან განშორება უფრო გამიჭირდა, ვიდრე მაიკლთან. გამიჭირდა კი არა, ძალიან დიდხანს ვერ შევეგუე, ასე მეგონა, მარტოს საშინლად გამიჭირდებოდა. უიმედობის ლაბირინთებში ვიყავი გახვეული. სულ ვტიროდი, არა იმიტომ, რომ მასთან დაბრუნება მინდოდა. უბრალოდ, ყველაფრის თავიდან დაწყება გამიძნელდა. არ ვიცოდი, საიდან მივდგომოდი ცხოვრებას. ყველაფრის ხალისი დავკარგე, მხოლოდ იმედი დათარეშობდა გონებაში და მოდუნების საშუალებას არ მაძლევდა. მერე აქეთ წამოსვლა მოვახერხე და როგორც იქნა, ვიპოვე ჩემი ადგილი. აი, ეს არის ჩემი ისტორია.

_ ისტორია ისტორიამდე. _ შეუსწორა სტეფანემ, _ ახლა მორიგი ფურცელი უნდა გადაშალო შენი ცხოვრების წიგნში და ლამაზად მოხატო, ხელის ჩაქნევის უფლება არა გაქვს.

_ ეჰ… ეგრე იმდენი რამის უფლება არ მაქვს, _ ხელი ჩაიქნია ტესმა და ისე სწრაფად გაიხურა კარი, სტეფანემ სიტყვის თქმაც ვერ მოასწრო.

_ ტეს! _ დაუძახა, _ ტეს, სად წახვედი? რა მოგივიდა?

ქალმა თავისი ოთახიდან გამოსძახა:

_ არ შემიძლია, სტეფ, შენთან ურთიერთობა ჩემს ძალებს აღემატება.

_ რატომ, რატომ? რამე ისე არ არის?

_ პირიქით, სტეფ, ყველაფერი ზედმეტად კარგადაა, როცა შენთან ვარ.

სტეფანეს ვერაფერი გაეგო. ვერ მიხვდა, რატომ გაექცა ტესი. როგორი ვნებიანი იყო, როგორ ილტვოდა მისკენ, მთელი სხეული უხურდა მის მკლავებში მოქცეულს, მერე კი უეცრად პანიკამ მოიცვა. მიზეზს ვერ ხვდებოდა. ის, რომ სტეფანე მის პირველ ქმარს იცნობდა, ტესმა არ იცოდა, ამიტომ ეს ვერ იქნებოდა პანიკის მიზეზი. მაშ რა? ფანჯარას მიახლოებულმა ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას ახედა. ჯერ კიდევ გრძნობდა ქალის სხეულის სიტკბოს. ტესი იმ ხმელ ხეს აგონებდა, ასანთის ერთი გაკვრა და ცეცხლი წამსვე რომ წაეკიდება.

 

საღამოს უცნაური რამ მოხდა. დილანდელი ინციდენტის შემდეგ ორივესთვის ნათელი გახდა, რომ მათი მეგობრობა ახალ ფაზაში გადავიდა _ ურთიერთობა პლატონური სტადიიდან ხორციელ ვნებათაღელვაში გადაიზარდა. და ეს სულაც არ იყო ის დროებითი, გასართობი ხანმოკლე რომანი, რომელსაც სტეფანე ვარაუდობდა. ხვდებოდა, რომ საჭიროზე მეტი სიფრთხილით ეკიდებოდა ტესს, ფრთხილობდა, უხამსად არ მოჰქცეოდა, მსუბუქი ყოფაქცევის ქალის პირობებში არ ჩაეყენებინა. ჯერ ვერ ხვდებოდა, რამ განაპირობა ეს, მურთაზის ფაქტორის უეცარმა ამოტივტივებამ თუ სხვა უფრო ძლიერმა, ჯერ კიდევ უსახელო გრძნობამ. მთავარი ის იყო, რომ ტესის გამოჩენამ მასში დიდი ხნით მივიწყებული თუ სულაც ჯერარგანცდილი გრძნობები გამოაცოცხლა. მან მამაკაცის ცხოვრებას სულ სხვა აზრი და ბრწყინვალება შესძინა. ქალს იგი თითქოს ყოველდღიური რუტინიდან გამოჰყავდა და არსებობას უმსუბუქებდა. ერთი სიტყვით, მის გვერდით ყოფნა იყო ერთადერთი, რაც სტეფანეს ენით გამოუთმელ სიამოვნებას ანიჭებდა.

მაგრამ ერთ რამეს ვერ ხვდებოდა, რა მოიქმედა ისეთი, ასე სწრაფად, მოულოდნელად რომ გაექცა ქალი მკლავებიდან? ეს აუცილებლად უნდა გაეგო, თან დროულად, დახანება არ ივარგებდა. არა, ვერ დაუშვებს, რომ ტესი მისი ცხოვრებიდან გაქრეს. ჭირსაც წაუღია მურთაზი. ბოლოს და ბოლოს, თავს გაიმართლებს _ ვითომ არც იცოდა, თუ მის ყოფილ ცოლთან გააბა რომანი. ნეტავ საერთოდ არ ეკითხა, ვინ იყო შენი ქმარიო. მაშინ ვერც ტესი გაიგებდა ვერასდროს, რა აკავშირებდა სტეფანეს ვარდოსანიძესთან.

 

ტესი ოცდამეექვსე ნომერში იჯდა, რომელიც შოტლანდიური სტილით იყო გაწყობილი და ფენით თმას იშრობდა. ვერ ბედავდა თავის ოთახში ასვლას, სტეფთან შეხვედრას გაურბოდა. არ შეეძლო მისთვის თვალებში შეეხედა. აქამდე ყველაფერი კარგად მიდიოდა. ის ფლირტიც სიამოვნებდა, ერთმანეთთან რომ აკავშირებდათ და ის თითო-ოროლა კოცნაც, წინა დღეებში რომ ჩუქნიდნენ ერთმანეთს. მერე სტეფმა უთხრა, აჯობებს მეგობრებად დავრჩეთო და მშვიდად შეხვდა ამ წინადადებასაც, რადგან მასაც აწყობდა, მათი რომანი არ გაღრმავებულიყო. დღეს კი ყველაფერი შეიცვალა. ამას უკვე აღარ ჰქვია მსუბუქი ფლირტი. ეს სერიოზული, ღრმა ურთიერთობის დასაწყისია, რაც ტესს სულაც არ უნდა. როგორ დაუშვა ეს? რა ბზიკმა უკბინა? ყველაფერი აერ-დაერია გონებაში. თავის თავს ადანაშაულებდა მომხდარში. მთელი ოთხი წელი გაურბოდა მამაკაცებთან რომანის გაჩაღებას, მაგრამ აგერ, გამოჩნდა სტეფანე და მისი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.

საშინელება იქნება, სტეფანესთანაც იგივე რომ დაემართოს, რაც მაიკლთან დაემართა. პირველი ორი წელი თითქოს ყველაფერი რიგზე იყო, მაგრამ მერე უცებ გაცივდა, საყვარელ ადამიანთან სექსი არ სიამოვნებდა და სწორედ ეს გახდა ყველაზე დიდი უსიამოვნების მიზეზი. არ იცის ტესმა, დღემდე არ იცის, რატომ დაემართა ეს. რატომ დაეუფლა ზიზღი, როცა მამაკაცი ეფერებოდა. სიახლოვეს ვეღარ იკარებდა, ორსული ქალივით აღიზიანებდა მაიკლის სხეულის სუნი, თითქოს ყნოსვა გაუმძაფრდა. როცა მაიკლს ამაში გამოუტყდა, ამ უკანასკნელმა არ დაუჯერა და ხუმრობაში გაუტარა, მაგრამ მერე და მერე, როცა ზედიზედ რამდენჯერმე განმეორდა ერთი და იგივე, მაიკლი ნირწამხდარი განზე გადგა. ძალას ხომ არ გამოიყენებდა ქალზე, რომელთანაც ლოგინი სიამოვნებდა? ეგონა, მასში იყო პრობლემა, მაგრამ ტესმა დაარწმუნა, რომ თვითონ იყო ეგეთი, რომ მხოლოდ მას, ტესს ემართებოდა მსგავსი რამ, როცა ურთიერთობა გარკვეულ ეტაპს გაივლიდა.

მაიკლმა გაუგო. ისინი მშვიდად დაშორდნენ ერთმანეთს და ბოლომდე მეგობრებად დარჩნენ. ყოველ წელს ჩამოდის მაიკლი და რამდენიმე დღეს ატარებს მასთან, ოღონდ სექსის გარეშე. ვინ იცის, იქნებ ეს იმის ბრალია, რომ არც ქმარი ჰყვარებია არასდროს და არც მაიკლი? უფრო სწორად, ეს ორი ურთიერთობა არ იყო ისეთი სიყვარული, რომელიც გათრთოლებს, უძილობას დაგმართებს და ვნებით შეგაჟრჟოლებს? ყოველთვის ოცნებობდა ტესი ასეთ სიყვარულზე, მაგრამ არასდროს გამოუცდია.

ახლა სტეფი გამოჩნდა. ვაითუ მასთანაც იგივე განმეორდეს… მერე როგორ მოიქცეს? ყველა კაცი როდია ერთნაირი. მაიკლმა გაუგო, მაგრამ ეს გაუგებს? მურთაზთან იმდენად არ ჰქონია პრობლემა, რადგან მასთან ბოლო წლებში იშვიათად ჰქონდა ინტიმური სიახლოვე. მამაკაცი სხვა ქალებზე იყო გადართული, სულ ახალ-ახალი საყვარელი ჰყავდა, ქალების რიგი ედგა კაბინეტთან. თანაც, როცა ტესთან დაწოლა მოუნდებოდა, არად დაგიდევდათ, სურდა თუ არა ქალს მასთან სექსი, არც მოუსმენდა, ისე მიეჭრებოდა, წამოაქცევდა საწოლზე და მორჩა…

ისე, სტეფანე აქ დიდხანს დარჩენას არ აპირებს. მორჩება თავის სამუშაოს და შარშანდელი თოვლივით გაქრება. იქამდე? იქამდე ხომ შეუძლია, დატკბეს მასთან ურთიერთობით? იმედია, ასე უცებ, ორ და სამ თვეში არ შეზიზღდება მისი სხეული. მერე ის ისედაც წავა და მიატოვებს, ამაში ტესი დარწმუნებულია.

მაგრამ ეს კიდევ მეორე ტკივილია, რომელსაც მერე დიდხანს ვერ გააყუჩებს. უნდა ახლა კიდევ ტკივილის გადატანა? თანაც, რაღაც სხვანაირი გრძნობითაა მის მიმართ გამსჭვალული, სხვანაირად უძგერს გული, როცა მის შეხებას იხსენებს. იქნებ ესაა ნამდვილი სიყვარული? იქნებ ქვეშეცნეულად გრძნობს ამას და იმიტომაც გაურბის სტეფანეს?

მორჩა, მათი ურთიერთობა მეგობრობის ფარგლებს აღარ გასცილდება. ეს საბოლოო გადაწყვეტილებაა. რომც გაუჭირდეს, ეს უნდა გააკეთოს, თუ უნდა, რომ მშვიდად გააგრძელოს ცხოვრება.

ტესმა სველი პისახოცი დივანზე მოისროლა, გამშრალი თმა კეფაზე დაიხვია და ნომრიდან მტკიცე გადაწყვეტილებით გამოვიდა…

თუმცა მან ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ მისმა სიყვარულმა იმ დილიდან დღეების ათვლა უკვე დაიწყო…

 

შაბათი გათენდა. სტეფანემ ტელეფონი ადგომისთანავე გამორთო, თავს ასე უფრო მყუდროდ იგრძნობდა. არ უნდოდა, გამოსასვლელ დღეებში ზარებით თავი გაებეზრებინათ. ისევ სამსახურიდან თუ დაურეკავდა ვინმე, თორემ სხვას არც არავის იცნობდა, სასტუმროს თანამშრომლების გარდა, საქართველოდან კი ისედაც არ ელოდა არავის დარეკვას. შინ წამოღებულ სამუშაოს ჩაუჯდა და ესკიზების გადათვალიერებას შეუდგა. ყოველ შესწორებას სწავლობდა, რომელიც მხატვარმა შეიტანა მშენებლობის პირველად დაგეგმარებაში. საერთო ჯამში შენობა თანამედროვედ გამოიყურებოდა, მაგრამ სხვა ტიპის სახურავი და ფანჯრები შედარებით მსუბუქ იერს ანიჭებდა და უფრო ესპანურ სტილს ამსგავსებდა, რაც პროექტს განსხვავებულს ხდიდა და კვარტალის იერსახესაც ესადაგებოდა. ტესს ეს მოეწონებაო, გაიფიქრა თავისთვის.

სხვა რამეც გაიფიქრა იმავე წამს _ თვითონ ხომ არ შეესყიდა ის სასტუმრო, რომლის შესახებაც ამას წინათ მეიბლმა უამბო და რომლის შესაძენადაც ფინანსები არ ჰყოფნიდა ტესს? და მერე რა? ტესს რა მოემატებოდა ამით? თუ იყიდდა, თავისთვის იყიდდა, მას ხომ არ აჩუქებდა? შეიძლება ასედაც მოქცეულიყო, იმდენად იყო გატაცებული მისით, მაგრამ მსგავსი საქციელი მაინც თავქარიანობაში ჩაეთვლებოდა. არა, ამაზე დაფიქრებაც კი არ ღირდა. ის აქ გამჩერებელი არ იყო, ვერაფრით გაძლებდა წლობით უცხო მხარეში, თბილისს გარეთ დიდხანს ვერსად ჩერდებოდა. ქალის გამო გარისკვა კი არ ღირდა. მით უმეტეს, ეს არ იყო სიყვარული. მართალია, გარკვეულწილად, განსხვავებული ლტოლვა გააჩნდა ტესის მიმართ, მაგრამ ჯერ გასარკვევი იყო, რად უღირდა ეს ლტოლვა. იქნებ ასე რომ გაუჭიანურდა მისი დაუფლება, ამიტომაც ეგონა განსხვავებული? როგორც მონადირემ, საფარი დიდი ხანია, დატოვა, ახლა მსხვერპლს კვალდაკვალ მისდევდა და გასაქანს აღარ უტოვებდა, თუ არ ჩავთვლით იმ მცირემონაკვეთიან სისუსტეს, ამ დღეებში რომ გამოიჩინა. ქალის ხელში ჩაგდების სურვილი კიდევ უფრო გაუმძაფრდა, როცა ყველაზე ინტიმურ მომენტში მისგან სასტიკი უარი მიიღო.

სტეფანემ ამოიხვნეშა. ტესი მისთვის დღემდე გამოცანად რჩებოდა. უკვე შვიდი დღე გავიდა იმ შემთხვევიდან, როცა კინაღამ მოხდა მოსახდენი, მაგრამ ქალი ისევ და ისევ გაურბოდა. აი, სასტუმრო რომ აჩუქოს, თავი ქუდში ექნება, ეგრევე დანებდება ტესი, მაგრამ სტეფანეს არ სურს ამ მეთოდით ქალის გულის მონადირება, ასეთი რამეები არ ჩვევია. თანაც, გამოდის, რომ მთელი მისი კაპიტალი, აქამდე დაგროვებული და ის ჰონორარიც, რომელიც ახალი სასტუმროს მშენებლობაში უნდა მიიღოს, ერთ პატარა მოტელს უნდა დაახარჯოს და თანაც, რისთვის? ისე, ცუდი იდეა სულაც არ არის. ბოლოს და ბოლოს, ტესს წილში ჩასვამს და თვითონ ხელსაც არ გაანძრევს, ისე მიიღებს მოგებას. ამ ქალმა იცის, როგორ უნდა იმუშაოს და აკეთოს ფული. იფიქრებს სტეფანე ამაზე, მაგრამ საბოლოოდ აქ დარჩენაზე ლაპარაკიც ზედმეტია, ეს გამორიცხული ამბავია!

არადა, ტესი მისთვის უკვე ძალიან ბევრს ნიშნავს. უნდა, რომ ქალი ბედნიერი იყოს და თავად შეიტანოს ლომის წვლილი ამ ბედნიერებაში. მერე რა, თუ ცოლად არ შეირთავს? ქალების მეტი რა არის, მთელი ცხოვრება საყვარელი რომ ჰყავთ და მშვენივრად გრძნობენ თავს? ისიც ჩამოვა ხოლმე წელიწადში ერთხელ ან ორჯერ, შეიძლება სამჯერაც კი. განშორებით გამოწვეულ მონატრებას ხომ უფრო მეტი ხიბლი აქვს, უფრო დიდხანს ეყვარებათ ერთმანეთი. ამის გაფიქრებამ ღიმილი მოჰგვარა.

ტესი კი კვლავ გაურბის. მართალია, სტეფანე მაინც ცდილობს კონტაქტის შენარჩუნებას, მაგრამ ისე ვეღარ არიან ერთმანეთთან, ადრე რომ იყვნენ. მცირე ნაპრალი მაინც გაჩნდა მათ ურთიერთობაში. სტეფანეს არ ჩვევია უკან დახევა. იგი ჩვეულებისამებრ განაგრძობს ტესის ყოველ დილით გაღვიძებას და მასთან ერთად აუზზე გასვლას, ისევ ერთად საუზმობენ და დამშვიდობებისას ისევ ისე კოცნის, თითქოს მათ შორის შავ კატას არ გაერბინოს, მაგრამ დაძაბულობა მაინც იგრძნობა.

ვინ იცის, მერამდენედ დაუსვა ტესს ერთი და იგივე შეკითხვა, რა მოხდა, რა გავაკეთე ისეთი, რაც შენ არ მოგეწონაო, მაგრამ მისგან პასუხს დღემდე ვერ ეღირსა.

რამდენჯერმე მოეჩვენა, თითქოს ტესმა პირი გააღო სათქმელად, მაგრამ მაინც გაუჭირდა, აშკარად რაღაც აკავებდა. რა? ეს მისთვის გაუგებარი იყო და სწორედ ამას გადაჰყავდა ჭკუიდან. კიდევ უფრო ახელებდა, ქალი რომ გაურბოდა. თუ აქამდე სიამოვნებას ჰგვრიდა გაჭიანურებული პროცესი, ახლა ღიზიანდებოდა. აშკარა იყო, ტესი რაღაცაში არ ენდობოდა და რა იყო ეს რაღაც, თავში აზრადაც არ მოსდიოდა.

ამწუთას ტესი არ იმყოფება თავის ოთახში, დაბლაა ჩასული, რესტორანში და მეიბლთან ერთად დარბაზის მორთვას ცდილობს. ჰელოუინი მოახლოვდა და ბევრი საქმე აქვს მოსაგვარებელი. დღეს ცეკვების საღამო იმართება და ყველანი ემზადებიან. იქნებ თვითონაც მიხმარებოდა და მიპატიჟების ნებართვაც მიეღო? ტესთან ცეკვა კიდევ ერთი წინ გადადგმული ნაბიჯი იქნება მასთან დასაახლოებლად. ჰოდა, ცევის დროს შეეცდება, თავით გაიტანოს ის კედელი, რომელიც მათ შორის ნებსით თუ უნებლიეთ აღიმართა. თუმცა, რაღად უნდა მიპატიჟება, ის ხომ ამ სასტუმროს ბინადარია და თავისთავად ეკუთვნის საღამოზე დასწრება, ამისთვის ტესის ნებართვა სულაც არ არის აუცილებელი.

არა! რადაც უნდა დაუჯდეს, მისი გარიდების მიზეზი უნდა გაიგოს, თანაც არა ხვალ და ზეგ, არამედ დღესვე, ამ საღამოსვე!

 

ტესს კარლოსი ეხმარებოდა მაგიდების და სკამების განლაგებაში, მეიბლი კი მრგვალ მაგიდებს აბრეშუმის თეთრი გადასაფარებლებით ალამაზებდა. ორკესტრის ადგილი უკვე მოაწყვეს, ახლა დარბაზის საბოლოო მორთვა იყო დარჩენილი. ტესმა ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ქაღალდი ამოიღო და ჩანიშნული საქმეების ჩაკითხვას შეუდგა.

_ მეიბლ, მოვასწრებთ სუფრის გაშლას სხვების დაუხმარებლად? თუ აჯობებს, დავიქირაოთ გოგო-ბიჭები?

_ არ გვინდა არავის დაქირავება, ტყუილად ზედმეტი ხარჯია, ყველაფერს ვასწრებთ, ნუ გეშინია, _ დაამშვიდა მეიბლმა მეგობარი.

_ კარლოს, შენ წადი, აქ უკვე აღარ ხარ საჭირო და ელენს მიეხმარე სამზარეულოში. _ მიუბრუნდა ტესი დამხმარეს, თან მრავალმნიშვნელოვნად გაუღიმა, იცოდა, რომ კარლოსს ერთი სული ჰქონდა, ელენთან როდის გაუშვებდნენ. მამაკაცმა დარჩენილ რამდენიმე სკამს ხელი უშვა, მორჩილად დააქნია თავი და მაშინვე სამზარეულოს მიაშურა.

_ ბანკიდან პასუხი მოვიდა? _ მეიბლმა უზარმაზარი თოჯინა, რომელსაც ავსული ჯადოქრის როლი უნდა შეესრულებინა, დარბაზის შუაგულში მოათავსა და ირგვლივ რამდენიმე სახელდახელოდ გაკეთებული ჩონჩხის ფიგურა შემოუწყო.

_ არა, ერთი კვირის თავზე იქნება პასუხიო, ბანკის მენეჯერმა მითხრა.

_ იმედია, იქამდე არ დაიტაცებენ კლიენტები ჰარის მოტელს.

_ არა მგონია, მასზე ეგეთი მოთხოვნა იყოს, თან ჰარის ძალიან უნდა, რომ მაინცდამაინც მე ვიყიდო და არა სხვამ. დარწმუნებული ვარ, ბოლო წუთამდე დამელოდება, სანამ ყველა იმედი არ გადაიწურება.

_ სტეფანე სადღაა? რაღაც არ მომიკრავს თვალი, _ მოულოდნელად სხვა თემაზე გადაიტანა საუბარი მეიბლმა.

_ ალბათ მუშაობს, ბოლო დროს შინ დაიწყო სამუშაოს მოტანა.

_ ამიტომაც მოდის ხოლმე ადრე სამსახურიდან? _ ისე ფართოდ გაიღიმა მეიბლმა, ტესს ეგონა, პირი ჩაეხაო.

_ ჰო, და მერე მთელი ღამე მუშაობს. როგორც ვხედავ, შეგიმჩნევია, ადრე რომ მოდის… რაშია საქმე, შემთხვევით, გული ხომ არ შეგივარდა ჩემს თანამემამულეზე?

მეიბლი გაწითლდა, თუმცა ტესი ვერ მიხვდა, რამ გამოიწვია მისი აფორეჯება _ მისი ვარაუდი შეესაბამებოდა სიმართლეს, თუ მეიბლმა თავი შეურაცხოფილად იგრძნო?

_ მე სხვა ბევრ რამესაც ვამჩნევ, ტეს, _ ცივად მიუგო მეგობარმა, _ თქვენ შორის რაღაც ხდება, რაღაცნაირად ოფიციალური გაგიხდათ ურთიერთობა. ასე მგონია, შორს გიჭირავს მისგან თავი. როგორ ფიქრობ, ვცდები?

ამჯერად ტესს შეეფაკლა ღაწვები.

_ ამაზე ახლო ურთიერთობა არც აქამდე გვქონია, _ მოიტყუა, _ უბრალოდ, ვცდილობდი, ცოტა შემემსუბუქებინა მისთვის ცხოვრება, მთლიანად საქმეზე რომ არ ყოფილიყო გადართული, _ თავის მართლებასავით გამოუვიდა და ალანძული სახე რომ დაემალა, ერთ გოგრას დასწვდა, მაგიდაზე შემოდო და დანით თვალების ამოჩიჩქნას შეუდგა, _ ვცდილობდი, ცოტათი განტვირთულიყო.

_ ვის განტვირთვაზეა აქ საუბარი? _ მოისმა ამ დროს მის ზურგს უკან სტეფანეს ხმა.

_ სტეფ, თქვენ რას აკეთებთ აქ? _ ტესმა ინგლისურად მიმართა მამაკაცს, რათა მეიბლისთვის დაემტკიცებინა, რომ მათ შორის სერიოზული არაფერი ხდებოდა.

_ მე აქ ვცხოვრობ, ლედი, თუ, რა თქმა უნდა, გახსოვთ ეს, _ მომნუსხველი ღიმილით უპასუხა სტეფანემ.

_ ადრე მოგიწიათ მოსვლამ, ზეიმი საღამოს იწყება.

_ თქვენ ეს შეამჩნიეთ? მშვენიერია. ადრე კი იმიტომ მოვედი, რომ არ მიყვარს შორიდან ყურება, როგორ ფუსფუსებენ ლამაზი ქალბატონები, რომელთაც მიხმარება სჭირდებათ.

ტესმა მეიბლს გახედა და გაოცდა. ქალს თვალები გაბრწყინებოდა სტეფანეს დანახვაზე. ნუთუ მათ შორის რამე ხდება და გამოეპარა? გული უსიამოვნოდ შეუთამაშდა.

მეიბლა იგრძნო მეგობრის მზერა და არ დაახანა:

_ კარგია, რომ მოხვედით. უამრავი საქმე გვაქვს და ვერ ვასწრებთ, ხელი გვაკლია.

_ როგორ გეკადრებათ! _ გააპროტესტა ტესმა, _ მისტერ გაგუა სულაც არ არის ვალდებული, დაგვეხმაროს, ის ჩვენი სასტუმროს კლიენტია და აქ ცხოვრებისთვის ფულს იხდის, ჩვენ…

სტეფანემ წინადადების დამთავრება არ აცალა, ხელი გულზე დაიდო და მთელი პათოსით წარმოთქვა:

_ მე დაჭრილი ვარ უიარაღოდ, მაგრამ სასიკვდილოდ. მეგონა, გაგიხარდებოდათ ჩემი გამოჩენა, ტეს. როგორც ჩანს, შევცდი. _ ტრაგიკული სახით ამოიხვნეშა მამაკაცმა, _ ვიფიქრე, ქალბატონებს მივეხმარები და საქმეს გავუადვილებ-მეთქი. ალბათ აჯობებს, ოფისში წავიდე და იქ ვიმუშაო, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს შაბათია.

_ რას ამბობთ, რა დროს ოფისია! _ ფეხზე წამოიჭრა ტესი, _ მეიბლ, ახლავე დაასაქმე! _ წამოიყვირა აღელვებულმა და ამით თავი საბოლოოდ გასცა.

თუმცა ამაზე ყურადღება არც სტეფანეს გაუმახვილებია და არც მეიბლს, თითქოს მოლაპარაკებულები არიანო. მეიბლმა თითით მოიხმო მამაკაცი თავისთან და თვალით გოგრების გვერდით გამწკრივებულ ნათურებზე მიანიშნა. სტეფანეს ჰელოუინი დიდად არ ხიბლავდა და საერთოდაც, ძალიან მწირ ინფორმაციას ფლობდა ამ დღესასწაულზე, მაგრამ ის ნამდვილად იცოდა, რომ ნათურა გამოღრუნტული კვახის შიგნით უნდა მოეთავსებინა, ამიტომ მკლავები აიკაპიწა და საქმეს შეუდგა.

ტესი მალულად გააპარებდა ხოლმე თვალს ერთმანეთში მოსაუბრე და მოფუსფუსე ქალისა და კაცისკენ, თან გული შურით ევსებოდა, სტეფი მეიბლთან ახლოს რომ ტრიალებდა. გარიყულადაც კი იგრძნო თავი. გარდა ამისა, მცირეოდენმა ეჭვმაც გაჰკრა გულში, ეჩვენებოდა, რომ მეიბლი გაცისკროვნებული სახით შესცქეროდა მამაკაცს და თვალებით მის შეჭმას ცდილობდა.

არა, ეს სისულელეა, მისი უახლოესი მეგობარი ამას არ იკადრებს, თუმცა გამორიცხული არაფერია. ამერიკაში მოსული ამბავია დაქალებს შორის მეტოქეობა, ბოიფრენდობის კანდიდატებს კი არა, ქმრებს აწერენ ქალები ერთმანეთს, დებს შორისაც კი მომხდარა ასეთი ფაქტები. ჰოდა, უფრო ფხიზლად უნდა იყოს. შეიძლება მეიბლმა იფიქროს, რომ მათ შორის მართლა არაფერი ხდება და თვითონ გააქტიურდეს.

ისე, როგორ შეიცვალა სტეფი, შეუმჩნევლად ჩაეღიმა ტესს. მართალია, მისი შეცვლის პროცესი ძალიან დუნედ, მაგრამ მაინც მიმდინარეობდა და ეს ახარებდა. მისი დამსახურება იყო, მამაკაცმა, სხვა თუ არაფერი, გაღიმება მაინც ისწავლა. ახლა იმდენად არ იყო მხოლოდ საქმეზე გადართული, ყოველ დილა-საღამოს გამონახავდა დროს, ტესთან ერთად აუზზე ჩასულიყო, ან სკვერში გაესეირნა. ჯერჯერობით ვერ მოახერხა მისი ჩანჩქერზე აყვანა. როგორ უნდა, ის ადგილი უჩვენოს. ნამდვილი ოაზისია, უდაბნოში რომ გადააწყდები მოულოდნელად, სწორედ ისეთი.

ახლაც როგორ მხიარულ განწყობაზეა, რა გემრიელად იცინის, კვლავ გააპარა ტესმა მზერა მამაკაცისკენ. მართალია, იგი მთელი დღის განმავლობაში არ დადის სიცილ-ხორხოცით, არც სიმღერებს მღერის, მაგრამ ისიც კარგია, რომ ნელ-ნელა უგებს გემოს ცხოვრების მეორე, ნათელ მხარეს და მისით ტკბობას სწავლობს.

ტესისთვისაც ისეთივე გამოცანად რჩებოდა სტეფანე, როგორც სტეფანესთვის ტესი. ქალს ვერ გაეგო, რატომ ეთამაშებოდნენ კატათაგვობანას. ჯერ იყო და, ყველა ღონე იხმარა, რომ დაახლოებოდა და საქმე თითო-ოროლა კოცნამდეც მივიდა, მერე მოულოდნელად გამოუცხადა, ჩვენი რომანი გამორიცხულია და მეგობრებად დავრჩეთო, შემდეგ ისევ ძველ პოზიციას დაუბრუნდა. ზუსტად ისე იქცევა, კატა რომ თაგვს ათამაშებს, თათებით რომ ჩაბღუჯავს, მერე ოდნავ მიუშვებს, მერე ისევ ჩაბღუჯავს… ნეტავ რატომ? სტეფი არ არის იმ ასაკში, რომ სასიყვარულო ინტრიგების ხლართვა დაიწყოს და ბავშვური თამაშებით შეეცადოს მისი გულის მოგებას. არც სჭირდება ეს. თავიდანვე მშვენივრად ხვდებოდა, რომ ტესი არ იყო გულგრილი მის მიმართ. მაშ რა მოხდა? არ იცის ტესმა, რა მოხდა. არადა, კარგი იქნებოდა, მაშინ ორივეს დაესვა წერტილი ამ ურთიერთობისთვის. ახლა ხომ თვითონაც ცდილობს, თავი შორს დაიჭიროს მისგან, მაგრამ იმასაც ხვდება, რომ არაფერი გამოდის, უნდათ თუ არ უნდათ, ორივენი მიილტვიან ერთმანეთისკენ. ადრე ეგონა, რომ მათი ურთიერთობა პლატონურის ფარგლებს არ გასცდებოდა და მხოლოდ რამდენიმეწამიანი კოცნა-ალერსით შემოიფარგლებოდა, მაგრამ მწარედ შეცდა. სტეფი ისე მყარად დასახლდა მის ცხოვრებაში, იმის გაფიქრებაც კი, რომ იგი შეიძლებოდა ერთ მშვენიერ დღეს მისგან წასულიყო, საშინელ ტკივილს აყენებდა.

_ ტეს, სად დაფრინავ? _ სტეფანემ ხელი თვალწინ აუქნია ფიქრებში ჩაძირულს, _ არარსებულ ქვეყანაში?

ტესი გამოერკვა.

_ მეიბლი სად არის?

_ ელენს უნდა მივეხმაროო და გაიქცა. ახლა შენ მიმითითე, რა უნდა გავაკეთო.

_ აი, რამდენიმე გოგრა დარჩა გამოსაშიგნი. თუ ეს საქმე გეზიზღება, მაშინ ცოტა მოითმინე, სანამ გავთავისუფლდები და…

_ არ არის საჭირო, თვითონაც კოხტად მივხედავ ამ გოგრაცუნებს, _ სტეფანე უკვე ქართულად ელაპარაკებოდა ქალს, _ მერე კი ცხვირ-პირი უნდა გამოვუჭრა, არა? როგორც დანარჩენებს?

_ რა თქმა უნდა, ოღონდ ერთმანეთს არ დაამსგავსო, ხომ იცი, რაც უფრო სხვადასხვანაირი იქნება, მით უკეთესი.

_ აბა რა. ზოგი უნდა ტიროდეს, ზოგი იცინოდეს, ზოგი იმუქრებოდეს და ა.შ.

_ ყოჩაღ, გცოდნია. _ სიცილით შეაქო ტესმა და დანა და ჯამი მიაწოდა, _ თესლი არ გადაყარო, ხვალ ელენს მოვახალინოთ და მივირთვათ.

 

დაახლოებით ერთი საათი იმუშავა სტეფანემ, გოგრისგან გამოყვანილი ყველა ფარანი მზადყოფნაში მოიყვანა და დარბაზში სიმეტრიულად განალაგა.

_ ესეც ასე. ახლა კი, მოდი, შუქი ავანთოთ და შევხედოთ, შევქმენით თუ არა საჭირო ატმოსფერო. _ ამ სიტყვებით სტეფანემ მასთან ახლოს მდგომ ტესს მხრებზე ხელი მოხვია და თავისკენ მიიზიდა. ტესმა საჩვენებელი თითი ჩამრთველისკენ გაიწვდინა. დარბაზი ოქროსფრად განათდა. ტესის წითური თმა გოგრების შუქზე მთლად ცეცხლისფერი გახდა, თან ისეთი გაბრწყინებული მზერით გამოხედა სტეფს, გეგონებოდათ, ქალის თვალებს ალი მოედოო. მამაკაცმა ვერ მოითმინა და ქალს ტუჩებზე დააცხრა. ტესს წინააღმდეგობა არ გაუწევია, სუნთქვაშეგუბებულმა ერთხელ ამოიკვნესა მხოლოდ და მოდუნდა.

სტეფანე ხვდებოდა, რომ არა მხოლოდ თვითონ იწვოდა ტესის სურვილით, არამედ თავად ქალსაც არანაკლებ სურდა მასთან.

_ ახლა კი ბუშტები უნდა დავბეროთ და მორჩა, ყველაფერი მზად იქნება, _ ჩურჩულით ამოთქვა ტესმა, როცა მამაკაცმა, როგორც იქნა, ტუჩები მოაშორა.

_ არის ბუშტების დაბერვა! _ ხელის შუბლთან მიტანით უპატაკა სტეფმა, _ სად არის ბუშტები? _ ირგვლივ მიმოიხედა.

_ აგერ, ბარის დახლზე, პარკშია ჩაწყობილი. გასაბერი გაზის რეზერვუარიც იქ არის, დიდი ჯაფა არ დაგადგება, _ გადაიკისკისა ტესმა და ოდნავ უკან გადაიხარა, რა დროსაც სავსე მკერდი წინ გამოეზნიქა.

სტეფანემ თავი ძლივს შეიკავა, ისე მადის აღმძვრელად უთიმთიმებდა ქალს ნახევრად შიშველი ძუძუები. მსწრაფლ მოარიდა თვალი და დახლისკენ ჩქარი ნაბიჯით გაეშურა.

ტესმა თვალი გააყოლა. რა ეშველება, მის გვერდით ცდუნებას რომ ვერ უძლებს? თოვლივით დნება, როგორც კი ხელს შეახებს. მისი ალერსი ნარკოტიკივით მოქმედებს. მიუხედავად იმისა, რომ წლებია, თავს ფრიგიდულ ქალად მიიჩნევს და არც ერთ მამაკაცთან ასეთი ვნებით გაჯერებული ლტოლვა არ უგრძნია, მაინც იპყრობს შიში. ვაითუ პირველივე სექსის შემდეგ გაუცივდეს გრძნობები, მერე რა ქნას? ან პირიქით რომ მოხდეს და სიგიჟემდე შეუყვარდეს, როგორღა შეელიოს, მისი წასვლის დრო რომ დადგება? ამის გაფიქრებაზე ჭირის ოფლმა დაასხა. ვერც კი გააცნობიერა, რა მოხდა, ისე უეცრად გადაეკრა თვალებზე ბინდი და მუხლებში ძალა გამოეცალა. სწორედ ამ დროს სტეფანეც დაბრუნდა ბუშტებით ხელში.

_ რა მოგივიდა? _ შეშფოთდა იგი, _ თავბრუ ხომ არ დაგეხვა?

მამაკაცმა სკამი გამოსწია და ქალს ჩამოჯდომაში მიეშველა.

_ ღრმად ისუნთქე და გაგივლის, ნუ გეშინია. უკეთ ხარ? მოიცა, წყალს მოგიტან, _ სტეფანე თავპირისმტვრევით გავარდა დარბაზიდან.

ტესმა თვალები მილულა. როგორი მზრუნველი და თბილიაო, გაიფიქრა პანიკამოცულმა. თურმე მოსახდენი უკვე მომხდარა და აქამდე ვერ მიმხვდარა ამას. კი მაგრამ, როდის მოასწრო? როდის შეუყვარდა კაცი, რომელსაც, ბოლოს და ბოლოს, სიცილი ასწავლა? ო, ღმერთო, რა იქნება აწი?

თავს ძალა დაატანა და წამოდგა. ამ დროს სტეფანემაც მოირბინა და წყლით სვსე ტოლჩა მიაწოდა. ტესმა რამდენიმე ყლუპი მოსვა და ღრმად ამოისუნთქა.

_ კარგად ვარ, ყველაფერი რიგზეა, _ დაიჩურჩულა.

_ მაგრამ ისევ გაფითრებული ხარ, _ ხელი შეაშველა მამაკაცმა.

_ არა უშავს, გამივლის. ამ ბუშტებს კარლოსს დავაბერინებ, ის გაწაფულია ამ საქმეში, შენ კი მეიბლთან წადი, საკარნავალო კოსტიუმის შერჩევაში მოგეხმაროს. ამ გაწამაწიაში სულ გადამავიწყდა, რომ კოსტიუმი გჭირდება.

_ ესე იგი, მეც მეპატიჟები?

_ არა გრცხვენია? ვის, ვის და, შენ ნადვილად არ გჭირდება დაპატიჟება, ნომერ პირველი ხარ მოწვეულთა სიაში. შენ გარდა განა მომეხმარა ვინმე? _ გაღიმება სცადა ტესმა. _ ახლა კი ჩემთან ავალ, ცოტა ხანს წამოვწვები, რომ ენერგია აღვიდგინო, კარგი?

_ კიდევ დარჩა რამე გასაკეთებელი?

_ არაფერი, ყვავილების გარდა, რომელსაც მეყვავილეები თვითონ მოიტანენ და დააწყობენ, მერე სუფრას გაშლიან ქალები და ეგაა…

სტეფანეს აღარაფერი დარჩენოდა. ტესი კიბის თავამდე მიაცილა, თვითონ კი მეიბლის საძებნელად გაემართა.

ტესს სულ ნახევარი საათი დარჩა ჩასაცმელად. უნდა მოესწრო, სანამ სტუმრები დაიწყებდნენ მოსვლას. არადა, ამწუთას სულ არ ეზეიმებოდა. ოთახში შესული საწოლზე დაეხეთქა და სახე ორივე ხელით დაიფარა. სასტიკი გამოცდა მოუწყო ბედმა. წლების განმავლობაში ბევრჯერ უცდია, არავინ შეეყვარებინა, ყოველთვის გაურბოდა მოსალოდნელ ახლო ურთიერთობებს და აი, ეს მაინც მოხდა. აშკარად შეყვარებულია. ამას იქიდან ხვდება, რომ მსგავსი გრძნობა არც ერთ მამაკაცთან არ ჰქონია, მით უფრო ქმართან და საყვარელთან. რა საშინელება იქნება, პირველივე სექსის შემდეგ რომ გაქრეს ეს შეგრძნებები? მაშინ ხომ სიყვარულიც მოკვდება. იქნებ ეს მხოლოდ გატაცებაა? ოთხი წელია, კაცთან არ წოლილა, როგორც ჩანს, სხეული თავისას მოითხოვს… ყველაფერი მურთაზის ბრალია, მან დააკომპლექსა ასე. შეშასავით ხარ ლოგინშიო, ეუბნებოდა, შენ რომელი კაცი გაგიჩერდება ჩემ გარდაო. მეც იმიტომ არ გაგდებ, რომ მეცოდები, არ მინდა, უპატრონო კატასავით ქუჩაში აღმოჩნდეო. მურთაზმა იქამდე მოკლა მათი სიყვარული, სანამ მიატოვებდა. სწორედ მან დატოვა სიცარიელე ტესის ცხოვრებაში, რომლის შევსებას იგი მთელი ძალით ცდილობდა ბევრი, ძალიან ბევრი წლის განმავლობაში სამსახურით, ახალი გეგმებით, ახალი მეგობრებით, ახალი იდეებით… სწორედ ამგვარად დაკომპლექსებული გაიცნო იგი მაიკლმაც. ამიტომაც ვერ აეწყო მათი ურთიერთობაც. უბრალოდ, მაიკლი კეთილშობილი ადამიანი იყო, ძალიან უყვარდა ტესი და როგორც მეგობარი, გვერდში ედგა. შემდეგაც არ მოშორებია, როცა ერთმანეთს დაცილდნენ. ბოლომდე ახლო მეგობრებად დარჩნენ. ყველაფერი კარგად გამოსდიოდათ ერთად, სექსის გარდა…

ერთ მშვენიერ დღეს სტეფიც წავა მისი ცხოვრებიდან და ტესის ტანჯულ გულს უკვე ვეღარაფერი გაამთელებს დედამიწის ზურგზე.

ღრმად ამოიოხრა და საქმეს შეუდგა. თან ტანთ იხდიდა, თან კარადიდან სადღესასწაულო ფორმას იღებდა, რომ დრო არ დაეკარგა. ერთი კვირის წინ გამოიტანა ეს კოსტიუმი ქირით. დარწმუნებული იყო, რომ ჯადოქრის შავი სამოსი სტეფანესაც მოეწონებოდა.

ამ დროს მეორე ოთახიდან ქართულად შეგინების ხმა შემოესმა.

_ სტეფ, შენ ხარ? _ მეორე ოთახში გამავალი კარი გამოაღო.

სტეფანე შუა ოთახში იდგა გაბრაზებული სახით.

_ ღმერთო ჩემო! _ აღმოხდა ტესს.

_ მართლაც რომ «ღმერთო ჩემო»! ასეთ ფორმაში გარეთ ვერ გავალ! _ სტეფანემ ხელები გაშალა და ტანზე დაიხედა.

მეიბლს მისთვის მეკობრის ფორმა შეერჩია, მაგრამ მთელი ორი ზომი პატარა. პანტალონები ისეთი ვიწრო იყო, ლამის ზედ ასკდებოდა მის დაკუნთულ ფეხებს.

_ არა უშავს, ყველაფერს გამოვასწორებთ, _ დაფაცურდა ტესი, გრძელ კამზოლს ხელი დაავლო და მამაკაცს თვალით ანიშნა, ხელები გაუყარეო. როცა სტეფანემ პიჯაკი ჩაიცვა, ტესმა გრძელი შარფი, რომელიც წესით, ყელზე შემოსახვევად იყო განკუთვნილი, მამაკაცს წელზე შემოახვია და გვერდზე გაუნასკვა.

_ მორჩა, ახლა ყველაფერი კარგადაა, _ ტესმა რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია, მამაკაცი გულდასმით შეათვალიერა და ტაში შემოკრა.

_ ეს შარფი თავზე უნდა შემოიხვიო აზიელი სულთანივითო, მეიბლმა მითხრა.

_ ჩემი იდეა უკეთესია, მეიბლს არ დაუჯერო, _ ორაზროვნად მიუგო ქალმა, _ გადასარევად გამოიყურები, გადარევ კეთილ ფერიებს, _ ირონიულად დააყოლა და და თავისი ოთახისკენ გატრიალდა, _ შენი წასვლის დროა, ჩადი და მეიბლს მიეხმარე სტუმრების მიღებაში, მეც წამში ჩამოვალ.

_ შენი წამი რამდენი წუთია?

_ ჩემი წამი წამია.

_ კარგი, მაგრამ იცოდე, ოც წუთს თუ გადააცილებ, დავბრუნდები! _ თითქოს დაემუქრასავით მამაკაცი და გავიდა.

 

სტეფანე ფანჯარასთან იდგა. აქედან მთელი დარბაზი ხელისგულივით მოჩანდა და ადვილად შეძლებდა ტესის შემოსვლისთანავე დანახვას. ხელში ვისკიანი ჭიქა ეჭირა, რომელშიც ყინული გამდნარიყო. სახელო აიწია და მაჯის საათს დახედა. ტესი ხუთი წუთით აგვიანებდა.

ამასობაში ტესმა ჯერ სამზარეულო მოიარა, შეამოწმა, იყო თუ არა ყველა კერძი მზად, ელენს რამე ხომ არ უგვიანდებოდა და მხოლოდ ამის შემდეგ გავიდა დარბაზში, მაგრამ არა მთავარი შესასვლელით, არამედ შუაკარით. მაგიდების გარშემო უამრავ სტუმარს მოეყარა თავი. ისეთი ზუზუნი იდგა, გეგონებოდათ, ფუტკრები შესევიან აქაურობასო. თვალი მოავლო ირგვლივ და ფანჯარასთან მდგომი თავისი მეკობრეც დაინახა. იგი ორ მამაკაცს ესაუბრებოდა. ტესმა შეამჩნია, როგორ იყო მისი მზერა ცენტრალური კარისკენ მიმართული. გული სიხარულით აევსო, მიხვდა, რომ სტეფი მის გამოჩენას ელოდებოდა.

_ თავბრუდამხვევად გამოიყურები, _ შეაქო მოახლოებულმა მეიბლმა.

_ შენც, _ ცივად შეჰღიმა ტესმა.

_ ის დეგენერატი ნახე? ჯონი?

_ ჯონი? არა, რა სჭირს?

_ გალეშილია. სკანდალი არ აგვცდება, თუ დროზე არ მოვაშორეთ აქაურობას.

_ ისევ? _ კოპები შეკრა ტესმა და თვალებით ჯონი მოძებნა, _ რა ვქნა, მეცოდება, მაგრამ ვშიშობ, რომ ეს საღამო ცუდად დამთავრდება. ნახევარი წლის წინ მიატოვა ცოლმა და რით ვერ მოინელა? წავალ, დაველაპარაკები.

_ შენ თუ მაგას მოახერხებ… _ მხრები მზაკვრულად ასწია მეიბლმა და გეზი იქითკენ აიღო, სადაც სტეფანე იდგა.

როცა ჯონს მიუახლოვდა, ტესმა თვალი მეიბლისკენ გააპარა. ეს სწორედ ის წუთი იყო, როცა მეიბლმა მაჯაში ხელი ჩასჭიდა სტეფს და ყურში რაღაც უჩურჩულა. მოულოდნელად საშინელმა სურვილმა დარია ხელი _ მეიბლისთვის სახე დაეკაწრა. როგორ ბედავს ეს თავხედი მის კაცს ასე გაეარშიყოს?

_ სალამი, ლამაზო, საით მიიჩქარი? _ სწორედ ამ დროს ჯონმა სტაცა ხელი და თავისკენ მოქაჩა.

_ ჯონ, რა დღეში ხარ? შეხედე საკუთარ თავს, რას დამსგავსებიხარ?

ჯონი ძლივს იდგა ფეხზე, წონასწორობის შესანარჩუნებლად ადგილზე ირწეოდა.

_ ტეს, შენ ხარ? რა მადის აღმძვრელად გამოიყურები. _ მამაკაცმა მთვრალი მზერა მის მოშიშვებულ მკერდს დაასო.

_ ტაქსიში ჩაგსვამ და წადი სახლში, გთხოვ. აჯობებს, გამოიძინო.

_ ცუდად ვარ, ტეს, ბოლო მომიღო მარტოობამ, დარჩი ცოტა ხანს ჩემთან.

ტესი წელში შეუდგა მამაკაცს და კარისკენ წაიყვანა, თან იქვე მდგარ კარლოსს სთხოვა, ტაქსი გამოიძახე და ჭიშკართან დამახვედრეო.

 

უეცრად სტეფანეს ყურადღება ერთ მაგიდასთან ატეხილმა ხმაურმა მიიპყრო. ვერც მოასწრო წესიერად მეიბლთან დალაპარაკება, რადგან ყველასგან გამორჩეული შავსამოსიანი გოგონა შეამჩნია, უჩვეულოდ გრძელი შავი თმით, რომელიც მთვრალ მამაკაცს მიათრევდა. მას არ დაუნახავს გოგონას სახე, მაგრამ ის კი კარგად შეამჩნია, რომ უცნობი მის დეკოლტეს თვალს არ აშორებდა.

გოგონას კაბა ტანზე შემოტმასნოდა, ხოლო დეკოლტე იმდენად ღრმა იყო, ძლივს უფარავდა მკერდს. რატომღაც, ძალიან მოუნდა, ახლოს ენახა ეს შავი ჯადოქარი, მოეჩვენა, რომ ადრეც ჰყავდა იგი ნანახი სადღაც.

_ ეს ხომ ტესია? _ მოესმა ამ დროს გვერდით ვიღაცის ნათქვამი, _ წყვდიადის მბრძანებელივით არ გამოიყურება ამ კაბაში?

ამის გაგონებაზე სტეფანეს ცეცხლი წაეკიდა, ჭიქა დადგა და უკან მიჰყვა წყვილს.

აუზის კიდესთან დაეწია ორივეს.

_ სახლში უშენოდ არ წავალ, ტეს, _ მისწვდა მის სმენას მთვრალის ხმა.

_ არ მჯერა, რომ ასე მოქცევა შეგიძლია, _ მოძღვრავდა ტესი, _ რატომ იკლავ თავს? ნუთუ ვერ აცნობიერებ, რომ ცხოვრებას იწამლავ?

ჯონი რწევა-რწევით მისკენ გადაიხარა და თითები ქალის მკერდს წაატანა.

_ გეყოფა, ჯონ! _ დაუყვირა ტესმა, და მისი ხელი მოიშორა.

_ მაშინ მუხლებზე დამიჯექი, _ არ ცხრებოდა უცნობი და შეზლონგზე დაეშვა თუ არა, ქალის წელს წაეპოტინა.

ამის დანახვაზე სტეფანეს თვალთ დაუბნელდა. ელვის უსწრაფესად მიეჭრა მამაკაცს, თან სწორედ იმ მომენტში, როცა იგი ტესის კალთაში ჩასმას ლამობდა.

ტესმა ძლივს შეძლო მისი შეჩერება.

_ არ გაბედო მასთან მიკარება, გაიგე? _ თითის ქნევით დაემუქრა სტეფანე ჯონს. სწორედ ამ დროს კარლოსიც გამოჩნდა, ტაქსი ჭიშკართან გველოდებაო და ფეხზე ძლივს მდგომ ჯონს მკლავში ჩაეჭიდა, რათა გაეცილებინა.

_ ერთი აქეთ მომხედე! _ მიმართა სტეფანემ ტესს და უხეშად შემოატრიალა.

_ რა გემართება? _ ტესს შიშისგან ხმა წაერთვა.

_ რა კაბაა ეს? რატომ ჩაიცვი ეს საშინელება?

_ სტეფ…

ირგვლივ ცნობისმოყვარეებმა დაიწყეს შეგროვება.

_ წამოდი! _ იდაყვზე სტაცა მამაკაცმა ქალს ხელი და თან გაიყოლა.

_ არსადაც არ წამოვალ! როგორ მიბედავ! _ გაუძალიანდა ტესი.

_ ტესიიი! _ მუქარა გაისმა სტეფანეს ხმაში, მაგრამ ქალი არ ნებდებოდა.

_ გამიშვი ხელი, მეტკინა!

_ არ ვხუმრობ, იცოდე! ნუ მაიძულებ, სცენა გაგიმართო! _ დაღრინა სტეფანემ და უფრო მოუჭირა იდაყვზე ხელი.

_ გამიშვი-მეთქი! _ ტესი მაინც ცდილობდა ხელის გათავისუფლებას.

_ არავითარ შემთხვევაში. სულ არ მიკვირს, ის კაცი რომ გეცა. ისე გაცვია, როგორც ცირკის «პუტანკას». არ ვაპირებ, მთელი ღამე შენზე მოტორღიალე მამაკაცები ვიგერიო. _ ასე ჩხუბით მიაღწიეს ნომრამდე. შევიდნენ თუ არა ოთახში, სტეფანემ ფეხით მიხურა კარი.

_ თუ გინდა, რომ საღამოზე ისევ მოხვდე, ეს კაბა გაიხადე და სხვა ჩაიცვი.

_ ვინ გგონია საკუთარი თავი? ვინ გეკითხება? ეგღა მაკლია, შენ გკითხო, რა ჩავიცვა და რა არა.

_ პატარა ბიჭი რომ ვიყავი, მას შემდეგ არ გამჩენია სურვილი, ვინმე მეცემა, მაგრამ ის ტილიანი ღორი შენს მკერდს რომ შეეხო, ჭკუა გადამეკეტა. არ ვიცი, რამ გამაგიჟა _ შენმა დეკოლტემ თუ მისმა საქციელმა. ბოლოს როდის დავკარგე კონტროლი ჩემს თავზე, არ მახსოვს. ასეთ რამეებს მიჩვეული არ ვარ. _ მამაკაცი ყოველ წინადადებაზე უფრო უმატებდა ხმას, _ ნუ მაყენებს ასეთ მდგომარეობაში, გოგო, გესმის შენ?

_ ჩემს კაბას თავი დაანებე! მე თვითონ მოვუვლი საკუთარ თავს, შენი დაცვა არაფერში მჭირდება. უშენოდაც ვაკონტროლებდი სიტუაციას.

_ მართლა? მაშინაც, როცა კისერში გეცა საკოცნელად და ძუძუებში გიფათურებდა ხელებს?

_ ის მთვრალი იყო, სტეფ! მას არაფერი დაუშავებია.

_ რომელი კაცი აგივლის გვერდს ამ კაბაში, თუ მკვდარი არ არის, რამ მოგაფიქრა ამის ჩაცმა, ა?

_ თბილისში ხომ არ გგონია შენი თავი? აქ დეკოლტეს ხამივით არავინ უყურებს.

_ ვნახე, როგორც უყურებდნენ, თბილისი არაფერ შუაშია. ახლავე გაიხადე!

_ არა, არ გავიხდი და ვერც მაიძულებ, ეს გავაკეთო!

_ შენ რა, მიწვევ? კარგი, ვნახოთ, ვისი აჯობებს! _ ამ სიტყვებით სტეფანემ ორი ნაბიჯი გადადგა წინ, ტესის პარიკს წაავლო ხელი და შეეცადა, მოეძრო იგი.

_ გაგიჟდი? რა დაგემართა? _ ტესს თვალები ცრემლით აევსო.

სტეფანე მიხვდა, რომ შორს შეტოპა და გახევდა. აცრემლებული ქალის დანახვამ გული ატკინა, ათასი ბოდიში მოუხადა და პატიება სთხოვა. ამასობაში რისხვამაც გაუარა. იგი მოეხვია ქალს და გულზე მიიკრა. ტესისთვის ადვილი გასაგები იყო, რა განიცადა სტეფმა იმ მომენტში, როცა ჯონი შეეხო. სწორედ იგივე განცდა დაეუფლა მის ყურთან მოჩურჩულე მეიბლის დანახვაზე.

_ მაიკლთან დაშორების შემდეგ შენ ერთადერთი ხარ, ვინც ასე ახლოს მოვუშვი, _ დაიჩურჩულა ქალმა, _ შენ გარდა არავინ მომკარებია.

მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. ორივეს სურვილით ანთებოდა თვალები, მოუთმენელი სურვილით. სტეფანემ თავი დახარა და ქალის ტუჩებს დაეწაფა.

ტესს სისხლი აუდუღდა, გულმა გამალებით დაუწყო ცემა. მამაკაცი მოწყურებულად კოცნიდა.

_ სანელებლების სუნი აგდის, _ უჩურჩულა სტეფანემ, თავი მის ყელში ჩარგო და ქალის სურნელი ღრმად შეისუნთქა.

ტესი ერთიანად თრთოდა.

_ შენთან მინდა, _ თვალებში ჩახედა სტეფანემ.

_ შენთან არა ვარ? _ მაცდურად გაუღიმა ქალმა.

_ არა, ასე არა, სხვანაირად.

_ სხვანაირად როგორ? _ ტესის თვალებში მოხტუნავე ცეცხლისფერი ჭინკები თითქოს სტეფის გამოჯავრებას ცდილობდნენ.

_ იმნაირად, _ ახლა მამაკაცის თვალებში აცეკვდნენ ჭინკები.

_ იმნაირი არ ვიცი, რანაირია.

_ კარგი, მაშინ უფრო გასაგებად გეტყვი _ მინდიხარ…

ტესი წამით გაირინდა მის მკლავებში.

_ მზერაც კი გითრთის, _ ვნებიანად ჩურჩულებდა სტეფანე.

_ მეშინია… _ ტესმა თავი მის ფართო მკერდს მიადო.

_ რისი, სულელო?

_ ორჯერ მატკინეს გული, ორივემ გამიარა. მეშინია, რომ შენც მატკენ და მერე შეც გამივლი…

_ ვცადოთ. ცდა ბედის მონახევრეა, _ თმაზე ეფერებოდა სტეფანე და თან სულს უბერავდა მის ალეწილ სახეს.

ტესს ისე სიამოვნებდა მისგან წამოსული თბილი ჰაერის წვრილი ნაკადი, რომ ერთიანად დაიშალა სიამოვნებისგან.

_ ჰო, ამბობენ, ცდა ბედის მონახევრეაო. ბედის ერთი ნახევარი თუ ცდაა, მეორე რაღაა?

_ მეორე? _ მამაკაცი წამით დაფიქრდა, _ ალბათ თავდაჯერება. მცდელობა ხომ იგივე რისკია. როცა რისკზე მიდიხარ, ბოლომდე დარწმუნებული ვერ იქნები, მაგრამ აუცილებლად უნდა იყო თავდაჯერებული, რომ ღირს გარისკვა.

_ ცდა და თავდაჯერება… საინტერესო თეორიაა.

_ აბა რა, მით უფრო, როცა ამას საინტერესო ადამიანისგან ისმენ, _ ეშმაკურად მოხუჭა თვალები სტეფანემ და ფართოდ გაიღიმა.

_ ცდა და თავდაჯერება ერთი სიტყვით როგორ გამოითქმის? ბედის იმ მეორე ნახევარ სიტყვას რა ჰქვია, რაც მას შეავსებს?

_ წერა, _ სხარტად მიუგო მამაკაცმა, _ ბედისწერა ეს ის სიტყვაა, რომელსაც რისკი და თავდაჯერება ქმნის. ჩემი აზრით, ბედი თავდაჯერებაა, წერა კიდევ რისკი. წერას ჰყავს აყვანილიო… მაგარი გამოთქმა გვაქვს ქართველებს, მსგავსს სხვა ენაში ვერ შეხვდები. ყოველ შემთხევაში, მე არ ვიცი ასეთი ენა.

_ პოლიგლოტი უნდა იყო, ეგ რომ იცოდე. შენ კი…

_ მე კი ერთი შეყვარებული იდიოტი ვარ, შენზე მონადირეებზე რომ ნადირობს.

_ მერედა, შენც რას ნადირობ მათზე? ადექი და პირდაპირ ჩემზე ინადირე.

_ შენ უკვე მონადირებული მყავხარ, _ თქვა, მთელი ძალით მიიკრა ქალი მკერდზე, ერთხანს აფათურა თითები მის ზურგზე, შემდეგ კი მისი კაბის ელვაშესაკრავის შეხსნას შეუდგა.

_ სტეფ, არ გინდა, გთხოვ… _ ტესი მისი მკლავებიდან გათავისუფლებას შეეცადა.

მამაკაცმა თავი უკან გადასწია და გამომცდელად მიაჩერდა.

_ რამე ისე ვერ არის?

_ არ შემიძლია. _ ხმადაბლა თქვა ქალმა და კვლავ გაიბრძოლა.

მაგრამ სტეფანეს მაგრად ჩაებღუჯა იგი, გაშვებას არ აპირებდა.

_ ჩემთან დაწოლა არ შეგიძლია? _ დააკონკრეტა.

ტესი კვლავ მოიცვა შიშმა, მან მხოლოდ თავი დააქნია.

_ რატომ, რატომ არ შეგიძლია? რამე ფიზიკური ნაკლი გაქვს? მიზეზი მითხარი.

_ მე არ შემიძლია შენს ალერსს ისე ვუპასუხო, როგორც სხვებს შეუძლიათ.

_ დარწმუნებული ხარ? მე კი სულ პირიქით მგონია.

_ შენ არ გესმის…

_ მართალი ხარ, მე მართლა არ მესმის. მე მხოლოდ ვხედავ ქალს, რომელსაც არაჩვეულებრივი სხეული აქვს, რომელიც მზადაა ვნების გასაღვივებლად, ვხედავ ქალს, რომელსაც დახმარება სჭირდება და თვითონაც მზადაა, ყველა გაჭირვებულს დაეხმაროს, იმდენად დამოუკიდებელი და ძლიერია. მე ვხედავ ნაზ და მოსიყვარულე ქალს, რომელიც ირგვლივ ბედნიერებას ავრცელებს და უწილადებს ყველას, ვისაც ეს ბედნიერება არ ჰყოფნის. და კიდევ… მე ვხედავ ძალიან სექსუალურ ქალს, რომელიც ჩემს მიკარებაზე ნაწილებად იშლება. როცა ჩვენ ერთმანეთს ვეხებით, ნაპერწკლები კრთებიან ჩვენ გარშემო, როცა ვკოცნით, ალი იწყებს აგიზგიზებას, ხოლო როცა ამას ვაკეთებ, _ და სტეფანე თითებით მის მკერდს შეეხო, _ ნამდვილი ფეიერვერკი წარმოიქმნება. წარმოგიდგენია, როგორი გრიგალი ამოვარდება, როცა სექსით დავკავდებით? აფეთქებას აფეთქება მოჰყვება.

_ არ ვიცი, სტეფ… არ…

_ ტეს, მომენდე, გთხოვ… მომეცი უფლება, მიყვარდე. მომეცი უფლება, დაგიმტკიცო, რომ სრულფასოვანი ქალი ხარ… დამეხმარები?

ტესმა ნერწყვი გადაყლაპა და თავი დაუქნია.

_ ხომ ვთქვით, ვცადოთო. ვცადოთ. თუ ახლა არ გამოგვივა, პირუტყვი კი არ ვარ, ძალა დაგატანო. კიდევ ვცადოთ, კიდევ, კიდევ… დავიწყოთ?

_ დავიწყოთ, _ როგორც იქნა, ამოიხრიალა ქალმა.

სტეფანე მუხლებზე მასთან ერთად დაეშვა. რამდენიმე წამი და ტესი კაბაშემოძარცვული აღმოჩნდა ხალიჩაზე. ელეტროდენივით უვლიდა მთელ სხეულში მამაკაცის ყოველი შეხება _ ხელების, ტუჩების…

მიენდო… ბოლომდე მოეშვა და მიენდო სტეფანეს ძლიერ, დაკუნთულ მკლავებს, რომლებიც გაწაფული მოძრაობით დასრიალებდნენ მის შიშველ ზურგზე, მკერდსა და მუცელზე. რაც უფრო ხელდებოდა მამაკაცის ვნება, მით უფრო ახალი და ახალი შეგრძნებები ეუფლებოდა ტესის სხეულს. ლტოლვა ძლიერდებოდა და იღებდნენ და აძლევდნენ ერთმანეთს იმდენს, რამდენსაც მათი გრძნობები მოითხოვდა…

 

_ შენ ულამაზესი ხარ და უგემრიელესი, იმაზე უკეთესი, ვიდრე ჩემს ფანტაზიებში წარმომედგინა, _ უთხრა სტეფმა, როცა ვნებები დაცხრა და ორივეს საღი გონი დაუბრუნდა. მან ქალს თვალებში ჩახედა. მისი თვალები იცინოდნენ.

_ ვიცი, _ კეკლუცად გადაიკისკისა ტესმა და გულში ჩაეკრა ხალიჩაზე გულაღმა გაგორებულს. უცნაური იყო, არავითარი განხიბლვა და იმედგაცრუება არ დაუფლებია, არც ზიზღი უგრძნია მამაკაცის მიმართ და არც მისგან გაქცევის სურვილი გასჩენია. სიხარულისგან სივრცეში ვეღარ ეტეოდა.

_ სტეფ… რაღაც მინდა გკითხო… როგორი ვიყავი? რა შეგრძნებები დაგეუფლა?

სტეფანეს სიცილი აუტყდა. მან ქალს ხელი მოხვია:

_ შენმა სექსუალურმა თავისუფლებამ, როგორც იქნა, ბოლო წინაღობა გადალახა და ამ თავისუფლებას ამიერიდან ვერასდროს ვერავინ წაგართმევს. რაც შეეხება ჩემს შეგრძნებებს, ასე მეგონა, ფეხქვეშ მიწა გამომეცალა. ცხრაბალიანი მიწისძვრის ტლფასი იყო შენთან სექსი.

_ მე კი მგონია, ხელმეორედ დავიბადე. ვგრძნობ, რომ სრულიად სხვა ქალი გავხდი.

სტეფანემ გახედა. ტესს თვალები კიდევ უფრო გაბრწყინებოდა…

კმაყოფილება მოჰგვარა ქალის გამომეტყველებამ. სწორედ ასეთი ტესი მოსწონდა, ბედნიერებით სახეგაცისკროვნებული და დარწყულებული.

ქალს მისი მზერა არ გამოჰპარვია, ხელი ასწია და თითები წარბზე გადაუსვა.

_ სტეფ…

_ რაო, ჩემო ლამაზო?

_ დიდი მადლობა.

_ მადლობა რისთვის?

_ იმისთვის, რომ ჩემი თავის რწმენა დამიბრუნე.

_ ოჰ, რა პოეტური ნათქვამია, _ ჩაიცინა სტეფანემ, _ ხედავ, როგორ განწყობაზე დაგაყენა ჩემთან სექსმა?

_ შენთან თავს უსაფრთხოდ ვგრძნობ, _ ნაღველი გაერია ტესს ხმაში და თვალზე ცრემლი ჩამოუგორდა.

_ ნუ ტირი, მე მხოლოდ გეხუმრე. _ სტეფანემ ჩამოგორებულ ცრემლს თითი დაახვედრა.

_ აი, დავიჭირე შენი ცელქი კურცხალი, უნებართვოდ რომ გამოგექცა ლინზიდან და რომელიც შენმა მშვენიერმა ნაცრისფერმა თვალებმა ვერ გააჩერა.

ტესმა ღიმილი ვერ შეიკავა, თან გაიოცა:

_ საიდან იცი, რა ფერისაა ჩემი თვალები?

მამაკაცმა გულზე მჯიღი დაიბრაგუნა და ხუმრობანარევი ტრაბახით წარმოთქვა:

_ ამ ბიჭმა ყველაფერი იცის.

_ არა, მართლა…

_ ჩვენ ხომ საერთო სააბაზანო გვაქვს. ჰოდა, მეც ვიხელთე და შენი ყველა ლინზა გადავათვალიერე.

_ აჰა… სხვანაირად ვერასდროს გაიგებდი ამას.

_ ვიცი. შენი ლინზების რეპერტუარში მხოლოდ ნაცრისფერი არ მოიპოვებოდა. ადვილი გამოსაძიებელი გამოდგა, ხომ ხედავ.

_ და აქამდე მიმალავდი ამას?

_ რა უნდა მექნა? შენ ხომ გსიამოვნებდა, მე ვითომ რომ არ ვიცოდი? ფიქრობდი ალბათ, ახლა ზის და მკითხაობს, ნეტავ ტესს რა ფერის თვალები აქვსო, არა? _ გადაიხარხარა სტეფანემ.

ტესმა ღიმილით დაკრა მხარზე ხელი.

_ ცუდო!

მამაკაცი ხალიჩაზე გულაღმა გადაკოტრიალდა.

_ ახლა ჩვენ საყვარლები გვქვია, არა?

_ არ მჯერა, ეს რომ მოხდა.

_ და რა უნდა ვქნა ახლა, ამით ვიამაყო? _ ისევ გაიცინა მამაკაცმა.

_ მე სავსე ვარ შენით, სხვა არ მაინტერესებს.

_ კიდევ კარგი. არადა, როგორ გამაწამე, ქალბატონო. ყოველ საღამოს დეფილეს მიმართავდი ოთახში გამჭვირვალე პერანგებში გამოპრანჭული, აუზზე კი ლამის დედიშობილა ჩამოდიოდი. რომელი კაცი გაუძლებდა ამ სანახაობას? კიდევ კარგად ვარ. ჩემს წამებას კომპენსირება სჭირდება და ამაში შენ უნდა დამეხმარო.

_ და თუ არ დაგეხმარე? _ ეშმაკურად გახედა მის გვერდით გაწოლილმა ტესმა.

_ მაგაში ეჭვი მეპარება. აი, ამწუთასაც ვხედავ, როგორ იწყებს შენში ვულკანი გამოღვიძებას. _ ნიშნის მოგებით მიუგო მამაკაცმა და მის ტუჩებს მისწვდა.

ქალის სურნელი თავბრუს ახვევდა. მისი კანი, რბილი და აბრეშუმივით ნაზი, გონს აკარგვინებდა. ტესის სხეულს თითქოს ცეცხლი ეკიდა, ისეთ მხურვალე იყო და ამ ცეცხლის ჩაქრობა მხოლოდ ალერსით შეიძლებოდა. ქალის ყოველი ამოკვნესა თრიაქივით მოქმედებდა მასზე და უფრო მეტად უმძაფრებდა სურვილს. მის ყოველ შეხებაზე ქალის სხეული ვნებიანად იგრიხებოდა, იჭიმებოდა და უსიტყვოდ იწვევდა მამაკაცს ინტიმური ორთაბრძოლისკენ.

სტეფანეს უყვარდა იგი. ხედავდა, რომ მან შეძლო ტესის სიცარიელის ამოვსება. ქალის სხეული თითქოს მღეროდა სიხარულისა და აღფრთოვანებისგან. აი, სწორედ ამიტომ უნდოდა, ტესისთვის ბედნიერება მიენიჭებინა. თუმცა, რაც უფრო ეწყობოდნენ ერთმანეთს ფიზიკურად, მით უფრო იძაბებოდა. უნდა გაეაზრებინა, რა ხდებოდა მის თავს. ახლა მხოლოდ ერთი რამ სურდა _ რაც შეიძლებოდა, ხმამაღლა ეყვირა თავის გრძნობებზე, მაგრამ მაინც გაჩუმება ამჯობინა. იქნებ ეს მხოლოდ ეიფორიაა და მეტი არაფერი? თუ ხვალაც ამ ხასიათზე იქნება, მხოლოდ მაშინ დაფიქრდება, მხოლოდ მაშინ მიხვდება, ეს შეგრძნებები ნამდვილი გრძნობაა თუ დროებითი გატაცება. იმდენად არ იცოდა, როგორ მორეოდა ემოციებს, რომ ტესი მჭიდროდ მიიხუტა მკერდზე და თვალები დახუჭა. ამწუთას მხოლოდ ერთი რამ იცოდა _ იგი ტესს არასდროს მიატოვებდა.

_ მე გული აღარ მაქვს… დამიბრუნე ჩემი გული. _ მოესმა ამ დროს ტესს მისი ჩურჩულით ნათქვამი.

გაირინდა. რა თქვა? დამიბრუნე ჩემი გულიო? მას უთხრა? და რას ნიშნავს ეს, ნუთუ სტეფსაც უყვარს? ღმერთო, როგორ დაერხა! როგორ გაება მახეში. მორჩა, დღეიდან უნდა დაემშვიდობოს თავისუფლებას. ახლა უკვე ვეღარ იქნება თავისი თავის ბატონ-პატრონი. თუ ეს ორმხრივი სიყვარულია, მისი გაღებული მსხვერპლი გიგანტურად დიდი იქნება, მან ყველაფერი უნდა დათმოს ამ სიყვარულისთვის, თუკი მის შენარჩუნებაზე წავა საუბარი.

აი, წვანან ახლა ერთმანეთის გვერდით და არც ერთს არ უღიარებია, რომ მათი ურთიერთობა ახალ ეტაპზე გადავიდა. სტეფანეს ხომ ერთხელაც არ უთქვამს მისთვის სერიოზულად, მიყვარხარო? არც მოვალეობზე ჩამოუგდია სიტყვა, არც ვალდებულებებზე…

სტეფანე მის სასტუმროში კიდევ რამდენიმე თვეს დაჰყოფს, მერე კი თავისი გზით წავა. თუ უყვარს, მოსთხოვს, თან გაჰყვეს, თუ არადა, კვლავ მარტოობაში მოუწევს ცხოვრების გაგრძელება. იქნებ არ ღირს ამ ყველაფრის გართულება? მაგრამ უკვე რომ უყვარს? და ისიც იცის, რომ ძალიან დიდი იარა დარჩება, თუკი ერთმანეთს დაშორდებიან. ეს კი ადრე თუ გვიან აუცილებლად მოხდება, ამიტომ აჯობებს, აქედანვე აკონტროლოს გრძნობები.

ამის გაფიქრებაზე სხეული მოადუნა, ერთიანად მოეშვა და სივრცეს გაუღიმა. რატომ უნდა იმტვრიოს თავი ამაზე დღეს? ბოლოს და ბოლოს, უფრო ახლოს აღარ მოუშვებს გულთან და ეგ იქნება. ტესი ყურს უგდებდა თავისი გულის ხმაურს და არ უნდოდა მოესმინა შინაგანი ხმისთვის, გამაფრთხილებლად რომ ჩასჩურჩულებდა ყურში: «მატყუარა!»

 

მხოლოდ მაშინ გამოეღვიძა, როცა ვიღაცამ თმა მოწიწკნა. შეშინებულმა წამოყო თავი. სტეფანეს მკლავქვეშ მოჰქცეოდა თმა. საათს შეხედა, შუაღამის ორი გამხდარიყო. ტუჩზე მიირტყა ხელი, წვეულება სულ გადაავიწყდა. ფრთხილად გაითავისუფლა თმა მამაკაცის მკლავისგან და წამოდგა. საღამო ალბათ კარგა ხანია, დამთავრდა. შერცხვა, სინდისის ქენჯნამ დარია ხელი, ასე უყურადღებოდ რომ მიაგდო მომსახურე პერსონალი და სტუმრები. ეს პირველი შემთხვევა იყო, სასტუმროში გამართულმა საღამომ მის გარეშე რომ ჩაიარა. მეიბლი ალბათ გაცოფებულია და მართალიც იქნება.

საწოლს პლედი გადააძრო და იატაკზე გაწოლილ მამაკაცს გადააფარა. ახლა ჩავა დაბლა, იქაურობას დაზვერავს და მერე ისევ მობრუნდება. მობრუნდება კი? თუ ასე მარტოს მიატოვებს ცივ ხალიჩაზე? თავში აზრები უწესრიგოდ დარიალობდნენ, რაც ხელს უშლიდა სწორი გადაწყვეტილების მიღებაში. ამწუთას ამის ძალა არ შესწევდა. ერთადერთი, რაც ახლა უნდა გააკეთოს, ჩავიდეს რესტორანში და გაიგოს, როგორ ჩაიარა ჰელოუინმა. მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა იფიქროს იმაზე, დაბრუნდება თუ არა უკან.

გრძელი ხალათი მოიცვა შიშველ სხეულზე, ფეხები ჩუსტებში წაყო და კიბეს ჩაუყვა.

ირგვლივ ჩამიჩუმი არ ისმოდა. საბანკეტო დარბაზს რომ მიუახლოვდა, წამით შეყოვნდა. რა ეთქვა მეიბლისთვის, თუ იქ დახვდებოდა? დარბაზში შეიჭყიტა. იქ არავინ იყო. სამზარეულოს მიადგა, მაგრამ კარი დაკეტილი დახვდა. ცხვირი ფანჯარას მიაჭყლიტა და შეეცადა, სიბნელისთვის თვალი შეეჩვია. სწორედ ამ დროს მხარზე ვიღაცის ხელი იგრძნო. შემკრთალმა თავი მოაბრუნა და სტეფანე დაინახა.

_ როგორ შემაშინე! _ დაიჩურჩულა.

_ მაპატიე, _ მანაც ჩურჩულით მიუგო, _ უბრალოდ, არ მინდოდა, მარტო ყოფილიყავი ამ სიბნელეში. რატომ არ გამაღვიძე?

_ რისთვის უნდა გამეღვიძებინე?

სიბნელეშიც კი შეამჩნია ტესმა, როგორ მოიღუშა მამაკაცი.

_ იმისთვის, რომ მარტო არ ყოფილიყავი. მორჩი დათვალიერებას?

_ ჰო.

_ მაშინ დავბრუნდეთ ნომერში, _ ლოყაზე ხელი გაუსვა სტეფანემ.

_ ეს აუცილებელია?

_ რა თქმა უნდა. შენ რა, სიარული გეზარება? რა პრობლემაა? ხელში აგიტატებ და ისე წაგიყვან. თუ არ გამიძალიანდები, ვინ იცის, იქნებ მოგეწონოს კიდევაც. _ და პასუხის გაცემაც არ აცალა, ისე სწრაფად დაავლო ხელი, ჰაერში აიტაცა და ოთახში აარბენინა. ამჯერად პირდაპირ საწოლისკენ გაემართა…

 

ყურებში წუილი ჩაესმა. ეს კოღოები საიდანღა გაჩნდნენ? ტესმა ხელი აიქნია მწერების მოსაგერიებლად.

_ ადგომის დროა! _ ხავერდოვანი ხმით უთხრა ვიღაცამ.

_ ჰო, ახლავე, _ ჩაიბურტყუნა და გვერდი იცვალა.

_ ძილისგუდავ, აბა, ჩქარა! _ ვიღაცამ თმა გადაუწია და ყვრიმალზე ნაზად აკოცა. ზურგზე ჭიანჭველებმა დაურბინეს… ახლაღა გაიაზრა, რაც ხდებოდა.

_ არ მინდა გაღვიძება, _ მთქნარებით წარმოთქვა.

_ რატომ? _ მამაკაცმა ყურზე მსუბუქად უკბინა.

_ იმიტომ, რომ ასე კარგად ვარ…

_ უკეთესად გახდომის რეცეპტი შემიძლია შემოგთავაზო. _ შემპარავი ხმით შესთავაზა სტეფანემ და ხელი ძუძუზე მოუსვა.

ტესს გაეღიმა. ზურგზე გაწვა და ცალი თვალით გახედა.

_ დიდი ხანია, გღვიძავს?

_ საათზე მეტია.

_ რატომ არ გამაღვიძე?

_ ისე ხმამაღლა ხვრინავდი, ვიფიქრე, ძილი არ აწყენდა-მეთქი.

_ ბოდიში მოიხადე, ვაჟბატონო! მე არ ვხვრინავ!

_ მერედა, როგორ ხვრინავ, რომ იცოდე. ასი წლის დედაბერივით.

ტესმა ხელი ჰკრა. სტეფანემ სიცილით დაუჭირა მაჯები და ჩაიხუტა.

_ იცი, როგორ მომშივდა? _ ქალმა გაიზმორა.

_ სხვათა შორის, მეც. როგორც ჩანს, მთელი ჩემი სასიცოცხლო რესურსები შენ დაგახარჯე ამ ღამით.

_ ძალა გამოგელია, საბრალოვ? _ აკისკისდა, _ აბა რა გეგონა?

სტეფანემ ბალიში ესროლა. არც ტესი დარჩა ვალში და ცოტა ხნის შემდეგ მთელი ოთახი ბუმბულებით გაივსო.

_ ქათმის საბუდარს დაემსგავსა ოთახი, _ ტესმა ირგვლივ მიმოიხედა და აბურდული თმის გასწორებას შეუდგა.

_ ჰოდა, წაიღე შენი სიტყვები უკან, თორემ ბუმბულების მუზეუმს დავამსგავსებ აქაურობას, _ მამაკაცმა ბუმბულებგამოჩრილი გახეული ბალიში მოუღერა.

_ კარგი, კარგი, უკან მიმაქვს, მორჩა, _ დანებების ნიშნად ქალმა ორივე ხელი ასწია.

_ გაიმეორე ჩემთან ერთად: სტეფანე ხარივით ძლიერია.

_ სტეფი ძლიერია, როგორც ხარი. _ მორჩილად გაიმეორა ქალმა.

_ ყოჩაღ, კარგი გოგო ხარ, _ სტეფანემ ბალიში საწოლზე მიაგდო და აქოშინებული ჩაცმას შეუდგა.

_ შენ შეიცვალე, სტეფ, _ დასერიოზულდა ტესი.

_ ვიცი და ეს შენი დამსახურებაა. მე სიცოცხლე შემიყვარდა, ცხოვრება შემიყვარდა და კიდევ… შენ მასწავლე ეს სიყვარული.

_ მე მგონი, თვითონაც მზად იყავი ამ სიყვარულის შესასწავლად, მე უბრალოდ, ხელი შეგიწყვე.

_ დააჩქარე, _ შეუსწორა მამაკაცმა. _ ჩემი ექიმი სულ მეუბნებოდა, მაღალწნევიანი ხარ და შენთვის ბევრი დატვირთვა არ შეიძლებაო. ცოტა გართობასაც უნდა მიხედოო. ტენისის თამაში მირჩია, მაგრამ აბა როდისღა? ასეთი რამეებისთვის ვერასდროს ვიცლიდი.

_ სპორტი გჭირდება.

_ სპორტი კი არ მჭირდება, შენ მჭირდები. შენ უფრო მნიშვნელოვან რამეებს მასწავლი და მძენ, ვიდრე სპორტი.

_ საუზმის დროა. ელენს არ უყვარს, როცა აგვიანებენ. ჩადი და ოც წუთში მეც მანდ ვარ.

 

ტესმა არეული ოთახი ძლივს მიალაგა. უეცრად იქვე მიგდებულ დათუნიას გადააწყდა. როგორ დაავიწყდა თავისი საყვარელი დათუჩა. რაც სტეფს დაუახლოვდა, იგი ერთხელაც არ გახსენებია. ნუთუ ასე ცვლის სიყვარული ადამიანს? იგი აიძულებს, დაივიწყოს მეგობრები, საქმე, ბიზნესი _ ყველაფერი, რამაც დამოუკიდებელი გახადა. სხვასთან რატომ ვერ გრძნობდა ამას? ნუთუ ეს არის ჭეშმარიტი სიყვარულის ფასი? არ შეიძლება, ოქროს შუალედი მოძებნოს? დათუნია ბაქსი გულში ჩაიკრა და შესჩივლა, _ მე ისიც კი არ ვიცი, რას განიცდის ის კაცი ჩემ მიმართ, ბაქს. სამაგიეროდ, მასთან კარგად ვარ. ვიგრძენი, რომ ცოცხალი ვარ და არა მოსიარულე გვამი. როცა მის გვერდით ვარ, სამყაროს უფრო ნათელ ფერებში ვხედავ. _ ქალმა სათამაშო თავის ადგილზე დადო და დილის ტუალეტს შეუდგა.

 

სტეფანე მთელი ნახევარი საათი ელოდა მის გამოჩენას. ყოველთვის აღიზიანებდა დაგვიანება, მაგრამ წინა ღამის შემდეგ ტესს ნამდვილად ეპატიებოდა ეს. თუმცა ის უფრო აღიზიანებდა, ირგვლი მყოფნი ინტერესით და მრავლისმეტყველი ღიმილით სავსე მზერას რომ შეავლებდნენ. სასტუმროში უკვე ყველა ხვდებოდა, მათ შორის რომანი რომ გაიბა. ამის დამამტკიცებელი საბუთი კი წვეულების ღამე იყო, როცა ორივენი დაიკარგნენ და აღარ გამოჩნდნენ.

ჯერ მეიბლი დალანდა. მან ორაზროვანი მზერით შეათვალიერა და ირონიულად ჰკითხა, წუხანდელი ღამე ხომ კარგად გაატარეო. მას მოჰყვა ელენი, რომელმაც მის დანახვაზე ღიმილით გადააქნია თავი და შენიშნა, ჩვეულებრივზე მეტად დაღლილად გამოიყურებიო.

ეს უკვე მეტისმეტი იყო. ნუთუ ტესს უფლება არა აქვს, თავისი ცხოვრება როგორც მოესურვება, ისე განაგოს? რა ამათი საქმეა, ვისთან დაწვება და გაატარებს ღამეს?

როგორც იქნა, ტესიც გამოჩნდა. წამოდგა და საყვარელი ქალისთვის სკამი გამოსწია, ქალებს კი ზედაც არ შეხედა, პასუხის ღირსადაც არ ჩათვალა არც ერთი. ტესს ყვითელი მაისური და თეთრი შორტი ეცვა, მზის სხივს დამსგავსებოდა. ქალი ბედნიერებისგან ელვარებდა.

ერთმანეთს ტუჩებში აკოცეს. ტესმა თვალი შეავლო მის განიერ მხრებს და ძლიერ მკლავებს. წამით თვალწინ გაურბინა, რამდენი სიტკბოება მოუტანა ამ მკლავებმა მთელი ღამის განმავლობაში და სიამოვნებისაგან გააჟრჟოლა. სასწრაფოდ მოარიდა მზერა მამაკაცს და დაჯდა.

ელენმა ორი თეფში ცხელი კერძი გამოიტანა და ორივეს წინ დაუდგა.

_ ელენ, მე ამდენს ვერ შევჭამ, _ თქვა ტესმა.

_ უნდა შეჭამო, შენ ახლა ენერგიის აღდგენა გჭირდება, _ ორაზროვნად მიუგო მზარეულმა.

ტესი გაწითლდა. როცა ელენი თვალს მიეფარა, სტეფანემ ღიმილით შენიშნა:

_ ეგ რაა, ეგ ჯერ მხოლოდ ყვავილებია, მალე ეკლები მოგწვდება.

ქალმა თვალი მოავლო ირგვლივ და რამდენიმე ცნობისმოყვარე მზერა დაიჭირა.

_ ო, ღმერთო, რა უბედურებაა! _ აღმოხდა.

_ აბა მე რას გეუბნებოდი? _ სტეფანეს სიცილი აუტყდა.

 

ორი კვირა გავიდა წვეულების ღამიდან. ტესი ასეთი ბედნიერი ჯერ არ ყოფილა. დღეს, როგორც იქნა, ჩანჩქერზეც ავიდნენ და ახლა უკან ბრუნდებოდნენ. სტეფანეს ნელა მიჰყავდა მანქანა. ტესი მისჩერებოდა მის ხელებს და უაზროდ იღიმოდა. ორი კვირაა, მოზარდებივით ექცევიან ერთმანეთს. ამდენი საბავშვო ბაღშიც კი არ უთამაშია. დამალობანაც კი მოსინჯეს ერთ ღამეს, დაჭერობანაც და ბოლოს «ვისი სული გსურს» ჩართეს თამაშების «მენიუში». სასტუმროს მდგმურებს ისე მოეწონათ ეს ქართული თამაში, ლამის ყოველ საღამოს იმეორებდნენ. გამოვიდოდნენ ოთხ-ოთხად, ხუთ-ხუთად, გაიყოფოდნენ შუაზე, ჩასჭიდებდნენ ხელებს ერთმანეთს და იხმობდნენ რომელიმეს სულს.

სტეფანეს ერთხელაც არ უხსენებია მათი მომავალი, სიტყვაც არ დასცდენია, რა ელოდა წყვილს წინ, როგორ გაეგრძელებინათ ცხოვრება.

ფიქრებში გართულს სტეფანემ ფეხზე დაადო ხელი.

_ ეი, სად ხარ? რაზე ჩაფიქრდი?

_ არც არაფერზე. უბრალოდ, ბანკის მენეჯერი უნდა მენახა დღეს და გადავაგდე. ხვალ შეიძლება არც დამელაპარაკოს გაბრაზებული.

_ არა უშავს, შეგირიგდება. ფულის გულისთვის ადამიანი ყველაფერზეა წამსვლელი. როგორ ფიქრობ, სანდო კლიენტს ბანკი ხელიდან გაუშვებს?

_ ჯერ არც ვიცი, რამდენად გამომივა. შეიძლება არც დამიმტკიცონ სესხი. ცოტას კი არ ვითხოვ.

_ ეგ არაფერი, ყველაფერი მოგვარდება, იქამდე კი რაღაც მინდა გითხრა. ვიცი, არ იქნება მთლად სასიამოვნო ამბავი, მაგრამ უთქმელობა უარესი გამოვა.

ტესს გული შეეკუმშა. ეს ალბათ სწორედ ის მომენტია, რომლისაც ყველაზე მეტად ეშინოდა _ სტეფი ახლა მომავალზე ალაპარაკდება და მათ ურთიერთობას ბოლო მოეღება.

_ მე შენს ყოფილ ქმარს ვიცნობდი.

ტესს თვალები გაუფართოვდა.

_ ვის, მურთაზს?

_ სხვა ქმარიც გყავდა? _ გაღიმება სცადა სტეფანემ.

_ რა თქმა უნდა, არა. საიდან იცნობდი?

_ ბავშვობაში ერთ უბანში ვცხოვრობდით, ერთმანეთის მეზობლად. ერთი სიტყვით, ძმაკაცები ვიყავით. მართალია, მე ცოტათი უფროსი ვიყავი, მაგრამ ამას ხელი არ შეუშლია ჩვენი მეგობრობისთვის.

ქალს უსიამოვნო ჩრდილმა გადაურბინა სახეზე.

_ მერე? _ ცივად იკითხა.

_ მერე დავიშალეთ. მე სხვაგან გადავსახლდი, ის დარჩა, სადაც იყო და ჩვენი გზებიც გაიყო. წლების შემდეგ ბაბუაჩემს დასჭირდა მისი დახმარება და კლინიკაში კვლავ შევხვდით ერთმანეთს. ოღონდ ესეც დიდი ხნის წინ იყო. როცა მითხარი, შენი ქმარი ვინც იყო, კინაღამ გავგიჟდი. ერთი ხანობა ვცადე, თავი ამერიდებინა შენთან ურთიერთობისთვის, მაგრამ არ გამომივიდა. შენი დათმობა ადვილი არ აღმოჩნდა. მაპატიე, რომ აქამდე არ გითხარი. იმედია, ეს სიახლე ჩვენს სიყვარულს ხელს არ შეუშლის.

_ ჩვენს დროებით სიყვარულს, _ ხაზგასმით აღნიშნა ტესმა.

_ დროებითია თუ მარადიული, ამას დრო გვიჩვენებს, _ არ გაშალა თემა სტეფმა, _ შენ ის მითხარი, რაც მაინტერესებს.

ტესმა ღრმად ამოიოხრა.

_ მურთაზთან ძალიან შორეულ წარსულში დავამთავრე ყველაფერი. მასთან აღარაფერი მაკავშირებს. ის ახლა კანადაშია, იქ ცხოვრობს, ცოლიც შეირთო და შვილებიც ჰყავს. როგორც ამბობენ, თავისი პროფესიით მუშაობს, სიმამრი დაეხმარა თურმე. ისიც ექიმია, კერძო კლინიკა აქვს და თავისთან ამუშავებს სიძესაც. ასე რომ, შეიძლება ისე დაბერდე, მას ვერასდროს შეხვდე. ჯობია, არ შეგაწუხოს სინდისის ქენჯნამ. ის ამას ალბათ ვერასდროს გაიგებს. მით უფრო, რომ მე საქართველოში დაბრუნებას არ ვაპირებ, ყოველ შემთხვევაში, უახლოეს ხუთ წელიწადში. _ ტესს მიეცა შესაძლებლობა, თავისი სათქმელი ეთქვა და გაიყურსა.

მისდა გასაოცრად, სტეფანემ სიტყვა ბანზე აუგდო.

_ წავიდეთ საღამოს რესტორანში? _ თითქოს არაფერი, არხეინად იკითხა მამაკაცმა.

ტესს გული ჩაწყდა. არ მოელოდა მისგან ასეთ რეაქციას. თითქოს არც აინტერესებდა, რას აპირებდა ტესი და რა გეგმები ჰქონდა სიყვარულთან დაკავშირებით.

_ არა, დღეს რესტორანი არ გამოვა. ჯერ ერთი, ძალიან დავიღალე და მეორეც, მნიშვნელოვანი საქმე მაქვს, აუცილებლად უნდა ვნახო ბანკის მენეჯერი.

_ ამ საღამოს? _ გაიკვირვა სტეფანემ.

_ ჰო, ამ საღამოს.

ისე გააგრძელეს გზა, მეტად აღარ უსაუბრიათ, ორივენი თავ-თავიანთ ფიქრებში ჩაიძირნენ.

არადა, ტესს ხინჯად ჰქონდა ბანკთან დაკავშირებული პრობლემები. ორი დღის წინ კრედიტზე უარი უთხრეს, მაგრამ გუშინ მენეჯერმა კვლავ დარეკა და შეატყობინა, თუ ცოტა მეტს უჩვენებდა შემოსავალს, მთლიანად საჭირო თანხას ვერა, მაგრამ მნიშვნელოვან ნაწილს უეჭველად მისცემდნენ. სწორედ ეს იყო მისთვის პრობლემა. სად ეშოვა ფული, რომ ანგარიშზე დროებით მაინც დაედო და ბანკი გაეცურებინა?

უნდოდა რჩევა სტეფანესთვისაც ეკითხა, მაგრამ ყოყმანობდა. ფიქრობდა, რომ ამით თავის დაუმოკიდებლობას საფრთხეს შეუქმნიდა. თავის თავს გამოუტყდა იმაში, რომ მამაკაცის სიყვარული გონებას უბინდავდა. აჯობებდა, ისევ მეიბლისთვის მიემართა დახმარების სათხოვნელად. მას ჰქონდა ფული და იმედოვნებდა, რომ სესხზე უარს არ ეტყოდა.

_ რაღაც ვერ გცნობ, ორ წამში შეიცვალე, _ რესტორანთან მიახლოებულმა სტეფანემ მანქანა პარკირების ადგილას გააჩერა და ტესს გადახედა.

_ ხვალ სააბაზანოს რემონტი მორჩება და მერე სასტუმროს გაფართოებაზე დავიწყებ ზრუნვას, _ შეფიქრიანებულმა მიუგო.

_ სულ ეს არის შენი შესევდიანების მიზეზი, თუ ჩემშია პრობლემა?

_ რა? _ ტესი თითქოს გამოაფხიზლა ამ შეკითხვამ.

_ ის, რომ მე შენს ნომერში ვცხოვრობ, გაფერხებს?

_ ღმერთო ჩემო! რას ამბობ, სტეფ! ეგ რამ გაფიქრებინა? _ შეშფოთებული მიაჩერდა მამაკაცს, ალბათ მიზეზს ეძებს, როგორ დამშორდესო. იქნებ უკვე მოჰბეზრდა მასთან ერთად?

_ წამო, რამე შევჭამოთ. _ ხმა გაებზარა სტეფანეს.

ამჯერად უარი ვერ უთხრა, ამაზეც შარი არ მომდოსო და უხმოდ გადავიდა მანქანიდან.

თავისუფალ მაგიდას მიუსხდნენ. ოფიციანტმა ორი მენიუ მოიტანა და წყვილს წინ დაუდო. ორივემ ერთდროულად გადაშალა მუყაოსყდიანი გრძელი წიგნაკი.

პაუზა გაიწელა.

_ აირჩიე რამე? _ შეეკითხა მამაკაცი.

_ მხოლოდ კარტოფილი ფრი მინდა, სხვა არაფერი.

_ ეგ ვერ დაგანაყრებს.

_ მე ვიცი, რაც დამანაყრებს, _ მკვახედ მიუგო ტესმა.

_ რატომ გახდი ასეთი აგრესიული? ჩანჩქერთან ისეთი მხიარული იყავი, ლამის დავიჯერე, რომ ბედნიერი ხარ. _ გულგრილად ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და ოფიციანტს შეკვეთა უკარნახა.

_ იქნებ ის გირღვევს სიმყუდროვეს, შენი სასტუმროს მახლობლად რომ შენდება ჩემი პროექტი?

_ ამაზე ჩვენ უკვე ვილაპარაკეთ, ეს არაფერ შუაშია, _ ტესი უფრო და უფრო უკმეხად პასუხობდა.

_ აბა რა გემართება? უკვე ვეღარ გცნობ, თითქოს ბზიკმა გიკბინაო.

_ ღამდება, _ ისე ჩაილაპარაკა ქალმა, თითქოს მისი შეკითხვა ვერ გაიგონაო.

_ ვერ მიგიხვდი. იმიტომ გადავარდი დარდთა საუფლოში, რომ ღამდება?

_ ჰო, _ მოკლედ მოუჭრა გაღიზიანებულმა ტესმა და შემწვარი კარტოფილი გადაიღო.

_ არ გიხდება ცუდი გოგოს როლის თამაში, ჭკვიანი ქალები ასე არ იქცევიან, _ გახუმრება სცადა სტეფანემ.

_ ამ ჭკუით სიამოვნებით დავბრუნდებოდი იმ წარსულში, _ ამოიოხრა ტესმა.

_ ასე მტკივნეულად გახსენდება შენი წარსული?

_ ჰო, არაჩვეულებრივი მეხსიერება მაქვს. _ ტესმა ჯიქურ გაუსწორა მზერა.

_ ჰმ, _ ჩაიცინა მამაკაცმა, _ მეხსიერება არაჩვეულებრივი მაშინაა, თუ წარსულის ცუდ მოგონებებს არ ეხება.

_ ესე იგი, ჩვეულებრივი მეხსიერება მქონია, _ ღიმილი ვერ შეიკავა ტესმა.

_ აი, ეს მომწონს, ძლივს არ დავიჭირე შენი ღიმილი? ისეთი ლამაზი იყავი იქ, ზემოთ, ჩანჩქერს რომ გაჰყურებდი… შენი თვალებიც ისეთივე თბილ სხივებს აფრქვევდა, როგორსაც მზისგან იღებდი. მიწიერ მზეს ჰგავდი.

_ მითხარი, სხვა ნომერში გინდა გადასვლა? _ მოულოდნელად შეცვალა ტესმა საუბრის თემა.

_ რატომ გგონია? _ მამაკაცმა წარბები შეჭმუხნა და გამჭოლი მზერა ესროლა.

_ რა ვიცი, _ მხრები აიჩეჩა ქალმა, _ იქნებ განმარტოება გინდა.

_ ტეს, ალალად მითხარი, გინდა ჩემთან იყო?

_ მინდა, _ დაუფიქრებლად მიუგო ქალმა და თვალები დახარა.

_ ის თუ გინდა, ჩემი იყო?

ამ შეკითხვამ საშინლად ააღელვა ტესი. სახეზე ღრუბელმა გადაურბინა. კარგა ხანს პასუხი არ გაუცია. თავის თეფშს დასცქეროდა და ფიქრობდა. უფრო და უფრო ემატებოდა დაძაბულობა მის ნაკვთებს, ალბათ საკუთარ თავთან ბრძოლა ჰქონდა გამართული, ჰო ეთქვა თუ არა. სტეფანე გაფაციცებული ადევნებდა თვალს ამ უხმო «მონოლოგს». ბოლოს შეამჩნია, ქალს თვალებში ფიქრი როგორ გაეყინა.

_ ტეს!

_ მითხარი, ოდესმე ქალისთვის სიყვარული აგიხსნია? _ შეკითხვას შეკითხვით უპასუხა ტესმა.

_ ამიხსნია.

_ ბევრჯერ?

_ თუკი ხშირად გაუმეორებ ადამიანს, მიყვარხარო, ეს სიტყვა ისე გაცვდება, რომ წყალგარეულ რძეს დაემსგავსება. ეს არის ჩემი პასუხი. _ სტეფანემ მადა დაკარგა, ჩანგალი და დანა დადო და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.

_ ალბათ ამიტომაც არ გამიმართლა, _ მწარედ ჩაიცინა ტესმა, _ მოგეწონა ჩანჩქერთან?

_ ძალიან. ასე ახლოს ჩანჩქერი პირველად ვნახე. როცა დავაცქერდი, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს მეც იმ წყალივით ავმოძრავდი და მისი ვარდნის საპირისპიროდ, მაღლა, ჰაერში დავიწყე აწევა.

_ წასვლა მინდა, დავიღალე, უნდა დავისვენო, თან არც მშია, _ მუდარით სავსე მზერა მიაპყრო ქალმა.

_ როგორც იტყვი, წავიდეთ, _ სტეფანემ ხელის მოძრაობით ანიშნა ოფიციანტს, ანგარიში მოეტანა და მის მოსვლამდე ჯიბიდან საფულე ამოიღო…

იცოდა სტეფანემ, რაც აწუხებდა ტესს, მაგრამ უნდოდა ამაზე თვითონ ალაპარაკებულიყო. ქალი კი ჯიუტად დუმდა. მამაკაცი ვერ მიმხვდარიყო მისი სიჯიუტის მიზეზს. არადა, მის გარეშეც შეეძლო ამ საქმის მოგვარება, უბრალოდ, უნდოდა, მასთან ერთად ემოქმედა და დახმარებოდა ჰარის მოტელის შესყიდვაში. ტესი ამას მარტო ვერ მოერეოდა, თანხას ვერ გამონახავდა საამისოდ. ბანკი სანუგეშოს ვერაფერს პირდებოდა. სხვა გზა არ იყო, ფარულად უნდა ემოქმედა და საყვარელი ქალისთვის სიურპრიზი მოემზადებინა, თუმცა არ იყო დარწმუნებული, რომ ეს სიურპრიზი ტესს გაახარებდა. თანაც, რთული საქმე იყო «ბერძნული კუნძულის» შესყიდვა. შენობა არაფრად არ ვარგოდა, იგი უნდა დანგრეულიყო და მის ადგილას, წესით, ახალი აშენებულიყო. ამას კი სტეფანეს ფინანსები ვერ მოერეოდა. სწორედ აქ იჭედებოდა იგი. ეს იყო მისთვის თავსამტვრევი. აგერ, სამი დღეა, ტესის ზურგს უკან აწარმოებს მოლაპარაკებას სოფისთან, ჰარის მიერ დაქირავებულ მაკლერთან. მოსწონდა სტეფანეს მიწის ეს ნაკვეთი და ცდილობდა, ხელიდან არ გაეშვა მისი შეძენის შესაძლებლობა. იცოდა, ტესი მას თავისებურად მიხედავდა და წალკოტს დაამსგავსებდა.

ოფიციანტმა ანგარიშთან ერთად ტრადიციული ჩინური ნამცხვარი მოიტანა, რომელსაც კლიენტებს უფასოდ ურიგებდნენ. თითოს თითო დაუდო წინ. საგულდაგულოდ შეფუთულ ორივე ნაჭერს ზემოდან ერთი და იგივე წარწერა ჰქონდა: «ბედის წინასწარმეტყველება».

ტესმა ორივე ნაჭერი აიღო.

_ თვალები დახუჭე და აირჩიე, _ შეხედა სტეფანეს.

_ თვალები რატომ უნდა დავხუჭო?

_ იმიტომ, რომ მხოლოდ მაშინ შეძლებ სწორი არჩევანის გაკეთებას.

_ გინდა თქვა, რომ ნამცხვრის არჩევა ჩემს ბედისწერაზე გავლენას მოახდენს? ასეთი რამეების არ მწამს.

_ როცა თვალებს ხუჭავ, გარე სამყაროსგან მოწყვეტილი ხდები. ერთადერთი, რასაც მნიშვნელობა აქვს, ისაა, გული რას გიკარნახებს. ეს იმას ნიშნავს, რომ, რომელ ნაჭერსაც აირჩევ, სწორედ ის იქნება შენთვის განკუთვნილი.

_ სისულელეა. ასეთ ნამცხვარს ყველას აძლევენ, ჩვენ კი არ ვართ გამონაკლისი.

_ მაგრამ ყველას სხვადასხვა რამეს უწინასწარმეტყველებს ბედი. ეს ორი კი ჩვენთვისაა განკუთვნილი. როგორ გგონია, რატომ სხვა ნაჭრები არ შეგვხვდა?

_ იმიტომ, რომ სხვა ნაჭრები სხვებს მიუტანეს.

_ ჰოდა, მეც მანდ ვარ. ესე იგი, ეს ჩვენთვის იყო განკუთვნილი და ეს არის ჩვენი ბედი.

_ კარგი, გნებდები, შენთან კამათი კარგს არაფერს მომიტანს, ისეთი ჯიუტი ხარ, მაინც გაიტან შენსას, _ გაიცინა სტეფანემ, თვალები დახუჭა და ხელი ტესისკენ გაიწოდა.

როცა ნაჭერი აირჩია, თვალები გაახილა.

_ გახსენი და წაიკითხე, რა წერია, _ ეშმაკურად მოწკურა თვალები ტესმა.

მამაკაცმა გახსნა და ხმამაღლა წაიკითხა: «არ დანებდე და ნახავ, როგორ ნებდებიან სხვები». მდაა. აბა, შენთან როგორაა საქმე?

ტესმაც შემოხსნა ქაღალდი ნამცხვარს და წაიკითხა: «ცხოვრებაში წარმატება დამოკიდებულია იმ ადამიანებზე, რომელსაც ენდობი».

_ და შენ გგონია, ამ წინასწარმეტყველებებზე ღირს ყურადღების გამახვილება? _ სტეფანემ ჩაიცინა.

_ რატომაც არა.

მამაკაცი ქალისკენ გადაიხარა და მრავალმნიშვნელოვნად გადაუკრა:

_ ჰოდა, მიუგდე ყური ამ წინასწარმეტყველებას, თუკი გსურს წარმატებული გახდე.

ტესი ისე გაწითლდა, თითქოს ტყუილში გამოიჭირესო.

_ წასვლის დროა, _ გულგრილად ჩაილაპარაკა და წამოდგა…

 

მეორე დილით სტეფანე სოფის ზარმა გამოაღვიძა.

_ მისტერ გაგუა, თქვენთან შეხვედრა მსურს.

_ ნახევარ საათში ოფისში ვიქნები, მის სოფი, დამელოდეთ! _ მიუგო მამაკაცმა და საწოლიდან წამოხტა.

საუზმისთვის დრო არ რჩებოდა, თან უნდოდა ისე გასულიყო ნომრიდან, რომ ტესს არ შეჩეხებოდა. უხმაუროდ მოქმედებდა, თუმცა მალე დარწმუნდა, რომ სულ ტყუილად _ ტესი თავის ოთახში არ იყო.

თავი მოიწესრიგა თუ არა, დინჯად ჩაიარა კიბე და ეზოს გაფაციცებული მზერა მოავლო. ტესი ვერც აქ დალანდა. შვებით ამოისუნთქა, არ უნდოდა ქალს გაეგო, ასე დილაადრიან რისთვის გადიოდა სასტუმროდან. სწრაფად გავიდა ეზოდან და ქუჩაზე გადაირბინა, რომ მოახლოებული ტაქსი გაეჩერებინა. მანქანის სადგომიდან გამოყვანა დროს დააკარგვინებდა…

 

სოფი ერთობ ექსტრავაგანტურად გამოიყურებოდა. სტეფს დიდად არ მოსწონდა ეს ქალი, იგი ისეთივე გაიძვერა იყო, როგორც ყველა მაკლერი, რომელიც შენობა-ნაგებობების ყიდვა-გაყიდვითაა დაკავებული. «მაკლერი ყველგან მაკლერია, საქართველოშიც და უცხოეთშიც», _ გულში ჩაეცინა.

_ მისტერ გაგუა, მოტელის მეპატრონე ჩამოვიდა და მინდოდა გამეგო, შედგება თუ არა გარიგება. ხომ არ გადაგიფიქრებიათ «ბერძნული კუნძულის» შეძენა? მფლობელს ერთი სული აქვს, როდის გაყიდის. შეძენის მსურველი ბევრია, რომ იცოდეთ.

სტეფანეს ღიმილი მოჰგვარა მისმა ნათქვამმა.

_ ამიტომ, თუ შეკითხვები გაქვთ, მკითხეთ, მე აქ ვარ, დრო კი არ იცდის. _ გააგრძელა სოფიმ.

_ თუ შეიძლება, დაბრძანდით, სოფი!

_ იცით? თქვენთან საქმის დაჭერა ძნელი გამოდგა. გუშინ მთელი დღე გეძებეთ, ორჯერ ვიყავი მშენებლობაზე და ვერ გამოგიჭირეთ. მერე მითხრეს, დღეს ისვენებსო.

_ მართალი უთქვამთ, გუშინ ვისვენებდი.

_ აბა, რა გადაწყვიტეთ?

_ იცით რა? წინააღმდეგი არ ვარ, ეს მოტელი შევიძინო, მაგრამ ერთი რამ მაფერხებს _ მისი მშენებლობა.

_ მერედა, რა პრობლემაა? დაანგრიეთ და ისეთი ააშენეთ, როგორიც გსურთ. _ ადვილად მოაგვარა პრობლემა მაკლერმა.

სტეფანემ უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი. იცოდა, რომ სოფის მისი პრობლემა ნაკლებად ადარდებდა. მისთვის მთავარი საკუთარი მოგების მიღება იყო.

_ პრობლემა ის არის, რომ ძალიან მყარად ნაგები შენობაა, მისი დანგრევა ადვილი არ იქნება და ორჯერ უფრო ძვირი დამიჯდება ტექნიკის დაქირავება.

_ ეს იმიტომ, რომ ეგ სასტუმრო ერთ-ერთი უძველესი რანჩოა მთელ რაიონში. მხოლოდ ათი წელია, რაც იგი მოტელად გადააკეთეს.

_ ანუ ადრე იგი საცხოვრებელი სახლი იყო? და რატომ არ აისახა ეს ამბავი ჩემს ანგარიშში?

_ რა მნიშვნელობა ჰქონდა? თქვენ ხომ მის დანგრევას აპირებთ?

სტეფანე ყოყმანობდა. ეს ამბავი ტესმა რომ გაიგოს, არასდროს აპატიებს, არც კი მოუსმენს, რატომ წავიდა ამ გარიგებაზე. იქნებ ახლავე გააცნოს მას საქმის ვითარება?

_ როგორც ჩანს, ახლა უკვე დანგრევაც პრობლემად გადამექცევა.

_ კი მაგრამ, რატომ?

_ იმიტომ, რომ ქალაქის ღირსშესანიშნავი ძეგლის დანგრევას ყოველთვის გამოუჩნდებიან მოწინააღმდეგეები. შეიძლება არც კი დამრთონ ამის ნება.

_ მაგას მე მოგიგვარებთ, გქონდეთ ჩემი იმედი. მით უფრო, არც ისეთი მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობაა, ისტორიული წარსული კი არა აქვს.

_ მოდით, მომეცით კიდევ ნახევარი საათი, რომ კარგად მოვიფიქრო. ჩემი აზრით, აჯობებს, იერსახე შევუნარჩუნო მოტელს, ბოლოს და ბოლოს, მისი გადაკეთება უფრო იაფი დამიჯდება. ვიფიქრებ, კარგი?

_ როგორც ინებებთ, _ უკმაყოფილება გაისმა სოფის ხმაში.

_ ნახევარ საათში მოტელთან შეგხვდებით. ასე აჯობებს და საბოლოო პასუხსაც იქ გეტყვით.

ქალი ამრეზილი სახით გატრიალდა კარისკენ, სტეფანე კი ღრმად ჩაფიქრდა…

 

ტესმა ჰარის ლოყაზე აკოცა და აუზის გასწვრივ მდგარ მაგიდასთან მის გვერდით ჩამოჯდა.

_ მაპატიე, რომ დავიგვიანე, მაგრამ რემონტი მაქვს და მუშებისთვის უნდა მიმეხედა, _ მოუბოდიშა ქალმა.

ჰარიმ ხელი აიქნია მის დასამშვიდებლად.

_ მიხარია, ასეთ საქმიანს რომ გხედავ. ახალი გეგმები გაქვს?

_ როგორც ყოველთვის.

_ ეს კარგია, მაგრამ სად გააქრეთ საფერფლეები? ვეძებ და ვერ მიმიგნია.

ტესმა ერთ-ერთი შეზლონგის ქვეშ შედგმული საფერფლე გამოიღო და ჰარის წინ დაუდო.

_ მეგონა, მიატოვებდით მოწევას, მოხუცო.

_ რისთვის? სიგარეტი ახლა ჩემთვის ერთადერთი განუყრელი მეგობარია. თუ მასაც მივატოვებ, სრულიად მარტო დავრჩები და მოვკვდები.

ჰარიმ კოლოფიდან ერთი ღერი დააძრო და მოუკიდა.

_ როგორ ვითარდება თქვენი რომანი? მეიბლმა მითხრა, რომ შენ და ის… მომიყვები, რა ხდება?

_ მეიბლი ზედმეტად ენაჭარტალაა, _ გაიღიმა ტესმა.

_ მაგრამ თვალები რომ ასე ძალიან აგიციმციმდა? მენდელსონის ვალსის ხმაც კი ჩამესმა, მგონი.

_ რას ამბობთ, ჰარი, ხომ იცით, რომ მე გათხოვება არ შემიძლია.

ჰარის პირთან მიტანილი სიგარეტიანი ხელი ჰაერში გაუშეშდა.

_ ვითომ რატომ?

ტესმა გაშლილი ხელებით წრე შემოხაზა:

_ ამ ყველაფრის მიტოვება არ შემიძლია. ეს სასტუმრო მთელი ჩემი ცხოვრებაა.

_ მიტოვება? მეგონა, ეს ყმაწვილი აქეთ აპირებდა გადმოსახლებას.

_ თქვენ არ იცნობთ ქართველ მამაკაცებს, ჰარი. მათთვის აქ გადმოსახლება ჩასიძების ტოლფასია. ისინი კი ზედმეტად ამაყები არიან ასეთი ნაბიჯის გადასადგმელად.

_ რაღაც ისე ვერ არის, როგორც ვხედავ. გიყვარს ის ბიჭი?

_ მიყვარს, _ ისე სწრაფად უპასუხა ტესმა, წამითაც არ შეყოყმანებულა.

_ და იმას?

_ ვფიქრობ, იმასაც, მაგრამ… მაგრამ ჩვენ შორის ჯერ არც ერთს…

_ აჰა, _ გააწყვეტინა ჰარიმ, _ ესე იგი, ელოდები, რომ პირველი ის გამოგიტყდეს სიყვარულში, არა?

_ არა, თქვენ ვერ გამიგეთ. მას უამრავი საქმე აქვს, ძალიან დატვირთულია. მე კი ჩემი სამუშაო მიყვარს. ვერც ერთი ვერ შეველევით ჩვენს საქმეს, ამიტომაც არ გვრჩება დრო სიყვარულისთვის.

_ თუ იმ ვალდებულებებისთვის, რასაც სიყვარული მოითხოვს? პასუხისმგებლობის აღების გეშინიათ? არ მესმის. რა არის რთული იმაში, რომ თან მართო შენი სასტუმრო, თან იმ ყმაწვილთან ურთიერთობა დაალაგო? მე და ჩემი ცოლი წლების განმავლობაში ერთმანეთს მხარში ვედექით, მაგრამ სიყვარული არ გაგვნელებია. რა თქმა უნდა, იყო პრობლემები, მაგრამ ვერეოდით. რა ჯობია, როცა ცოლი და ქმარი ერთად უძღვებიან საქმეებს.

_ მაგრამ ეს ჩემი სასტუმროა. მე შევქმენი იგი და არ შემიძლია უარი ვთქვა იმ დამოუკიდებლობაზე, რომელსაც მივაღწიე.

_ მერედა, ვინ გიშლის? იყავი დამოუკიდებელი საქმეში და დამოკიდებული სიყვარულში. ხელი ხელს ჰბანს.

ტესმა ამოიოხრა. როგორ აუხსნას მას ყველაფერი, როცა თავადაც ვერ გარკვეულა თავის შიშებში?

_ კარგი, გვეყოფა ამაზე საუბარი, _ თქვა ჰარიმ, _ არ ვაპირებ, მიგითითო, როგორ ააწყო შენი ცხოვრება, მაგრამ ერთი რამ დაიმახსოვრე _ ნამდვილი სიყვარული იშვიათი მონაპოვარია. როცა იგი გეწვევა, მტკიცედ უნდა ჩასჭიდო ხელი და შეეცადო, არ გაუშვა. სიყვარულის მთავარი არსი ისაა, რომ რაც შეიძლება დიდხანს შეინარჩუნო იგი.

_ საოცარი ადამიანი ხართ, ჰარი, დიდი მადლობა, _ ტესმა ხელი მტკიცედ ჩამოართვა მოხუცს.

ჰარიმ ნამწვი საფერფლეზე დადო და ხელები მოიფშვნიტა.

_ ახლა კი საქმეზე გადავიდეთ. როგორ მიდის ჩემს მოტელთან დაკავშირებული საქმეები?

_ არც ისე წარმატებულად. ბანკი დიდ იმედს ვერ მაძლევს კრედიტის გაცემასთან დაკავშირებით, _ ამოიოხრა ტესმა, _ საბოლოო პასუხს ხვალ მეტყვის მენეჯერი.

მოხუცი სკამზე აწრიალდა.

_ შენ ხომ იცნობ სოფის. ამ დილით დამირეკა, ძალიან იყო აღგზნებული, მითხრა, რომ რეალური მყიდველი გამოჩნდა. ვინ არის, არ ვიცი, მაგრამ შემპირდა, დღეს მოვიყვან და გაგაცნობო.

ამის გაგონებაზე ტესს თვალებში ნაპერწკლები ჩაუქრა. ახალმა ამბავმა საბოლოოდ გაუცრუა იმედი.

_ ჰარი, ვიცი, რომ მოტელის გაყიდვა როგორც ფინანსური, ისე პირადი მიზნებითაც სარფიანად გსურთ, მაგრამ თუკი სოფის წინადადება საქმიანია, ვფიქრობ, უნდა დათანხმდეთ.

_ მე თავს შევიკავებ გარიგებისგან მანამ, სანამ შენ საბოლოო პასუხს არ მიიღებ ბანკისგან. მინდა, რომ «ბერძნული კუნძულის» მფლობელი შენ გახდე და არა ვიღაც ვიგინდარა.

_ გმადლობთ, ჰარი, მაგრამ თუკი არაფერი გამოვა, ნაწყენი არ დავრჩები. მე მესმის თქვენი.

სწორედ ამ დროს მათ ზურგს უკან, აუზის კიდესთან ქალის მწივანა ხმა გაისმა:

_ აი, თურმე სად ყოფილხართ! როგორც ჩანს, იღბლიანი დღე მქონია _ ყველას ვხვდები, ვინც მჭირდება! _ სოფი მოსაუბრეებს მიუახლოვდა.

ჰარი წამოდგა და შუბლშკრული მიაჩერდა მაკლერს.

სოფიმ ჯერ ჰარის გაუწოდა ხელი და ჩამოართვა, შემდეგ ტესს და დააყოლა:

_ კარგია, რომ აქ ხართ. მალე ის კაცი მოვა, ჰარი, მე რომ გელაპარაკეთ, თქვენი მოტელის ყიდვა ვისაც უნდა.

_ მერე რა? _ უხალისოდ იკითხა, თან ადგილიდან არ დაძრულა.

_ როგორ თუ მერე რა? ის ტიპია, ვისაც თქვენი მოტელი აინტერესებს.

_ მაინცდამაინც ახლა რატომ მოუნდა ჩემი ნახვა? _ გაბრაზებული ტონით ჩაიბურტყუნა ჰარიმ.

_ მომისმინეთ. ის ძალიან დაკავებული ადამიანია, მისი გამოჭერა არც ისე ადვილია, ამიტომ როცა მოვიხელთე, მაშინ დავიბარე, _ სოფიმ მაჯის საათს დახედა, _ წესით, წამი-წამზე აქ უნდა იყოს. წავიდეთ, ვნახოთ!

ტესმა შეამჩნია, როგორ მოეღუშა სახე ჰარის და მიხვდა, ის დროის მოგებას ცდილობდა.

_ ძალიან გთხოვთ, ჰარი, ჩემ გამო საქმეს ნუ გაიფუჭებთ. წადით, დაელაპარაკეთ.

_ ვერ გავიგე, რა ხდება აქ? _ უცერემონიოდ ჩაერთო საუბარში სოფი.

_ არაფერი, გოგონი, ყველაფერი რიგზეა. შევხვდები იმ კაცს, აბა რას ვიზამ, მაგრამ საბუთებს მხოლოდ ხვალ მოვაწერ ხელს.

_ კი მაგრამ, რატომ? _ სოფის თვალები გაუფართოვდა გაოცებისგან.

სწორედ ამ მომენტში სტეფანე გამოჩნდა. ტესს გაუკვირდა მისი ამ დროს გამოჩენა. მამაკაცი, წესით, სამსახურში უნდა ყოფილიყო.

სტეფანე ყველას მიესალმა და ტესს ლოყაზე უჩქმიტა.

_ როგორი სასიამოვნო სიურპრიზია, _ თქვა ქალმა.

_ უკვე ისადილე? ცოტა ხანს თუ დამელოდები, სოფისთან საქმეს მოვაგვარებ და წავიდეთ, რამე შევჭამოთ.

ტესს შეამცივნა, გულმა რეჩხი უყო.

_ რა საქმეს? _ ჩამქრალი ხმით შეეკითხა.

_ მისტერ გაგუას სურს «ბერძნული კუნძულის» შესყიდვა. ჰარი, სწორედ ეს ყმაწვილია ჩემი კლიენტი, _ მის მაგივრად მაკლერმა გასცა პასუხი.

_ არა… _ ჩაიჩურჩულა გაფითრებულმა ტესმა.

სტეფანემ ჰარის ხელი ჩამოართვა და ტესს მიუბრუნდა:

_ კარგად ხარ, საყვარელო? _ ქართულად მიმართა, _ რა გჭირს?

ტესმა თავი ისე გაიქნია, თითქოს უსიამოვნო აზრების თავიდან მოშორება სურსო.

_ შენ ყიდულობ ჰარის მოტელს? _ ქალი საკუთარ ხმას ვეღარ ცნობდა.

_ ახლა ყველამ მომისმინეთ, თუ შეიძლება, _ ამ დროს ჰარი წამოდგა და განაცხადა, _ მე შევპირდი ტესს, რომ არც ერთ ქაღალდს არ მოვაწერ ხელს, სანამ ბანკიდან საბოლოო პასუხს არ მიიღებს სესხის თაობაზე. შეიძლება ჩემი წინადადება საქმიანად არ ჟღერს, მაგრამ ის პირველი იყო, ვინც მოტელის შეძენის სურვილი გამოთქვა, ამიტომ მასთან ვალში ვარ.

_ ვერ ვხვდები, რა საუბარია ეს? _ აღშფოთდა სოფი, _ როდის აქეთ გადაწყვიტა ტესმა მოტელის შეძენა? ჩემთვის ამის შესახებ არავის უთქვამს.

_ გითხარით, სოფი, თავიდანვე გაგაფრთხილეთ, რომ არსებობს ადამიანი, რომელსაც «ბერძნული კუნძულის» შეძენა სურს-მეთქი და ისიც დავამატე, ფულს ელოდება-მეთქი. იმასაც შეგპირდით, რომ ყველაფრის მიუხედავად, თქვენ მაინც მიიღებდით თქვენს პროცენტს, თუნდაც არ მოგეყვანათ ჩემთვის კლიენტი.

_ მაგრამ არ გითქვამთ, ტესზე თუ იყო საუბარი. ნებისმიერ შემთხვევაში, შევხვდებოდი მას და დაველაპარაკებოდი, რას ჰგავს ეს?

_ მართალი ხართ, რომ გცოდნოდათ, სიცოცხლეს მოუწამლავდით ამ გოგონას.

_ მე არავის ვუწამლავ სიცოცხლეს, ჰარი, _ იწყინა სოფიმ.

ტესს წარამარა ეცვლებოდა სახის გამომეტყველება. წეღანდელი შოკი ნელ-ნელა მრისხანებით შეიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ სტეფანესთვის არასდროს უთქვამს მოტელის შესყიდვის თაობაზე, მისი საქციელი მაინც ღალატად მიიჩნია. მართალია, ამის მიზეზი არ ჰქონდა, მაგრამ გრძნობდა, რომ თავისი ოცნებების ასრულების გზაზე საყვარელი მამაკაცი გადაეღობა. იქნებ იცოდა კიდევაც სტეფმა და იმიტომ შეაყვარა თავი, რომ კულმინაციურ მომენტში პრობლემა არ შექმნოდა? რადგან ტესი შეყვარებულია, ესე იგი, ადვილად დათმობს?

_ რატომ არ მითხარი, ამ მოტელის ყიდვა თუ გინდოდა? _ მსუბუქი საყვედური გაისმა სტეფანეს ხმაში.

_ რა? _ ტესი შეცბა, _ შენ რატომ არ მითხარი? გინდოდა, დაგემალა?

_ მაპატიეთ, ახალგაზრდებო, _ საუბარში ჰარი ჩაერია, არ ესმოდა, რაზე კამათობდა წყვილი მისთვის გაუგებარ ენაზე, მაგრამ ხვდებოდა, რომ მათი წაკინკლავების მიზეზი მისი მოტელი იყო, _ თქვენი პრობლემები თავად გადაწყვიტეთ, მე და სოფი კი წავალთ, ცალკე დავილაპარაკებთ.

სოფის უნდოდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ ჰარიმ საშუალება არ მისცა, გოგონას ხელკავი გამოსდო და მასთან ერთად ბილიკს დაუყვა.

_ ეს უსამართლობაა, _ თქვა ტესმა, _ რატომ გახადე ეს ამბავი ასე გასაიდუმლოებული?

სტეფანემ მხრები უხერხულად აიჩეჩა, თან გაურბოდა ქალის ანთებულ მზერას.

_ მგონი, აჯობებს, ნომერში ავიდეთ და მოწმეების გარეშე ვილაპარაკოთ, _ ტესმა თვალი მოავლო აუზის გარშემო შეკრებილ მობინადრეებს, რომლებიც ცნობისმოყვარე თვალებით მისჩერებოდნენ.

ნომერში ავიდნენ თუ არა, ტესმა კარი ზურს უკან მოიჯახუნა და მკერდზე ხელებგადაჯვარედინებული დაუდგა წინ მამაკაცს.

_ აკი ახალ ობიექტს ვაშენებო? ამისთვის ჩამოვედიო? მომატყუე? რისთვის გჭირდება მოტელი, აქ ცხოვრებას აპირებ? თავიდანვე გქონდა განზრახული, რომ სასტუმროების ქსელი გაგეკეთებინა და მე ჩაგეძირე? რას ჩუმჩუმელაობ? აღიარე, რატომ გაჩუმებულხარ?

_ მე კი არა, შენ ჩუმჩუმელაობ, _ არ დაუთმო სტეფანემ, _ ერთხელ არ გიხსენებია, მოტელის ყიდვა რომ გინდოდა, მეუბნებოდი, უნდა გავფართოვდე და ინტერიერის დიზაინი შევცვალოო. ასე არ იყო?

_ სულაც არ ვარ ვალდებული, შენ ან ვინმეს ავუხსნა, რას ვაპირებ. ეს ჩემი ბიზნესია და ისე ვაგვარებ მას, როგორც გამიხარდება.

_ არც არასდროს მიმითითებია შენთვის, როგორ აწარმოო შენი ბიზნესი. უბრალოდ, შეგეძლო, საქმის კურსში ჩაგეყენებინე.

_ რის საქმის კურსში, ერთი ამიხსენი! რა უნდა მეთქვა, რომ ვირივით ვმუშაობ, რათა ცოტაოდენი მოგება ვნახო? არ იცი, რომ ასეა? რატომ გადამეღობე გზაზე? მაინცდამაინც იმ ნაკვეთის ყიდვა რატომ მოგინდა, რომელიც ჩემთვის მინდოდა?

_ ჯერ ერთი, წარმოდგენა არ მქონდა, თუ შენ ამ მოტელს უმიზნებდი, მე რა, დამესიზმრებოდა? და მეორეც, ჯერ ხომ არ მიყიდია, რა გაცოფებს?

_ შენ რა, ომს მიცხადებ? ჯიბრში მიდგები? _ ტესმა დოინჯი შემოიყარა.

_ კარგი რა, ნუ მაცინებ, _ თავი ნელა გადააქნია სტეფმა, _ ჯერ არც კი ვარ დარწმუნებული, მინდა თუ არა «ბერძნული კუნძულის» შეძენა.

_ აჰაა… და უნდა დაგიჯერო? დამცინი, ხომ?

_ ჰოც და არაც. ჰო, უნდა დამიჯერო და არა, არ დაგცინი.

ტესი თვალს არ აშორებდა მამაკაცს. ხედავდა, უფრო და უფრო როგორ ეღუშებოდა სახე მას და ცოტა არ იყოს, შეეცოდა კიდევაც. მრისხანებამ თანდათან გაუარა. კარგად იცნობდა სტეფს და იცოდა, რომ ჯიბრით ვერ მოუგებდა, დაკარგვით კი ადვილად დაკარგავდა.

_ ღმერთო ჩემო, სტეფ, რა გვემართება? მე მგონი, საქმე მხოლოდ «ბერძნულ კუნძულს» არ ეხება. ასეა?

_ მართალია, მას კი არა ჩვენ, მე და შენ გვეხება. _ მიუგო და ქალს მაჯაში ჩაავლო ხელი, რომ მასთან ერთად ტახტზე ჩამომჯდარიყო, რადგან ტესი ერთიანად ცახცახებდა და მთელი ძალით ცდილობდა თავის ხელში აყვანას.

_ ჩემი ცხოვრების უმეტესი ნაწილი მარტომ გავატარე და მხოლოდ საკუთარი თავის მჯეროდა, _ დაიწყო მან, _ შემდეგ შენ გამოჩნდი და მოულოდნელად აღმოვაჩინე, რომ არათუ ვარსებობ, არამედ ვცოცხლობ, _ ამ სიტყვებით ქალისკენ მიტრიალდა და თვალებში ჩახედა, _ შენ გაავსე ჩემი სამყარო. მე ვიცინი და ვთამაშობ შენთან ერთად. ვცურავ შენ გვერდით და მეკობრის კოსტიუმსაც კი ვირგებ. ბოლო დროს საკუთარ თავს ვერ ვცნობ, ასე მგონია, სხვა ადამიანი გავხდი. ხანდახან ვეკითხები ჩემს მეორე მეს, ნუთუ ეს მე ვარ? და საერთოდ, ვინ ვარ ან ვინ გავხდი? სიმართლე გითხრა, ცოტათი მაშინებს კიდევაც ეს. ტეს, ვიცი, რომ გაწყენინე. ძალიან ვწუხვარ. ალბათ არ დამიჯერებ, მაგრამ უკვე რამდენი ხანია, მხოლოდ შენზე ვფიქრობ და კიდევ იმაზე, როგორ იმოქმედებდა შენზე, მე რომ ეს პატარა სასტუმრო შემესყიდა. ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც გავაჭიანურე მისი შეძენის პროცესი.

ტესი გაოგნებული იჯდა. მისმა მობოდიშებამ ბოლო მოუღო. როგორც ჩანს, მას სცოდნია ტესის გეგმების შესახებ.

_ ტეს, ჩვენ ორივე ბიზნესით ვართ დაკავებულები და არც ერთი ჩვენთაგანი არ მსჯელობს თავის გეგმებზე გარეშე პირებთან, ხომ ასეა?

_ გამოდის, რომ ორივეს გვქონდა მიზეზი, ჩვენი სურვილები დაგვემალა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ერთმანეთისთვის მე და შენ გარეშე პირები ვართ? ამის თქმა გინდა? _ ტესს მოუთმენლობა დაეტყო.

_ მომისმინე, პატარავ. მე რომ მცოდნოდა, შენ გსურდა მისი შეძენა, უარს ვიტყოდი ამ გარიგებაზე, ან სხვა რამეს შემოგთავაზებდი მის სანაცვლოდ. მთავარი ნდობაა, თუ ერთმანეთის ნდობა არ გვექნება, საერთოდ ზედმეტია რამეზე საუბარი.

ტესს რატომღაც, სიგიჟემდე მოუნდა, სტეფს შეხებოდა. ხელზე მოკიდა ხელი და შერბილებული ხმით უთხრა:

_ ვხედავდი, რომ ჩვენს ურთიერთობაში იყო პრობლემები. ეს ერთდროულად იმედს მიცრუებდა და მაშინებდა კიდევაც. ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თუ ვინმე ასე შემიყვარდებოდა. ახლაც არ მინდა, დავიჯერო, იმიტომ, რომ შეშინებული ვარ. რაც დრო გადის, უფრო და უფრო ვრწმუნდები, რომ ჩემი გულიც და სულიც შენს ხელშია და ერთხელაც გავნადგურდები. არ მინდა განმეორდეს ის ტკივილი, რომელიც უკვე გამოვცადე მურთაზთან.

_ მე არ ვარ მურთაზი და არ ვაპირებ შენს მიტოვებას. მიყვარხარ ისეთი, როგორიც ხარ.

_ რა? _ ტესი ამ სიტყვებმა ადგილზე გააქვავა.

სტეფანემ ჰაერი მკერდით ჩაისუნთქა და გაიმეორა:

_ მე შენ მიყვარხარ, ტეს, ოღონდ არ ვიცი, ეს როდის დაიწყო… მაგრამ… _ მამაკაცმა თმაში შეიცურა ხელი.

ტესი კარგად იცნობდა მას. იცოდა, სტეფანე ასე მხოლოდ მაშინ იქცეოდა, როცა ნერვიულობდა, ან გამოუვალ მდგომარეობაში იმყოფებოდა.

მან ახლოს მოიზიდა მამაკაცი და თვითონ მიეფერა თმაზე.

_ მეც მიყვარხარ, სტეფ. პირველსავე დღეს, ვესტიბიულში რომ დაგინახე, რაღაცამ შემძრა გულის სიღრმეში. ვიგრძენი, რომ შენ იყავი ის, ვისაც ალბათ შეუცნობლად მთელი ცხოვრება ველოდებოდი. ვებრძოდი ამ გრძნობას, როგორც შემეძლო, არ მინდოდა, ახლოს მომეშვი გულთან და გონებასთან. ვიფიქრე, მასთან ურთიერთობისთვის გულში მხოლოდ პატარა კუნჭულს დავიტოვებ და ამით დავკმაყოფილდები-მეთქი, მაგრამ არ გამომივიდა. რაცა უნდა გავაკეთო, ყველაფერი შენი სიყვარულითაა ჩემ გარშემო შეფერადებული.

_ რა უცნაურია, მეც სწორედ ასეთი განცდა მეუფლება, თითქოს ყველაფერი ჩემ გარშემო შენი სიყვარულითაა შეღებილი.

_ ძალიან ძნელი იყო თავის შეკავება და საკუთარ გრძნობებზე ლაპარაკი. მეგონა, თუ სიყვარულში გამოგიტყდებოდი, ყველაფერი უარესობისკენ წავიდოდა. მეჩვენებოდა, რომ ორივეს გვეშინოდა ამ ურთიერთობის და ვცდილობდით, ერთმანეთი არ შეგვეშინებინა.

_ იცი, რამდენჯერ მომადგა ენის წვერზე სიტყვა «მიყვარხარ»? _ სტეფანემ ნაზად გაუღიმა ქალს და ხელის ზურგზე თითები აუსვ-დაუსვა.

_ მგონი, გამიხარდებოდა ამის მოსმენა, _ მორცხვად შეჰღიმა ტესმა.

ახლა რა მოხდება, როცა ორივემ გადაუშალა ერთმანეთს გული? ნუთუ ურთიერთობის დასაწყისში დაშვებული შეცდომა დასასრულის მომასწავებელი უნდა გახდეს? ტესს ლამის გული გაუჩერდა.

_ ახლა რა ვქნათ? _ დაიჩურჩულა მან, _ არ მინდა შენი დაკარგვა. არ მინდა იმ ცივ და მარტოსულ არსებობაში დაბრუნება.

_ არა, ტეს, ეს არ მოხდება. შენ მე მჭირდები და მინდა, სულ გვერდით მყავდე.

ტესისთვის ეს სიტყვები არ იყო საკმარისი, გაურკვევლობის შიში ისედაც კლავდა.

_ და რა გველოდება?

_ დარწმუნებით ვერ გეტყვი, მაგრამ ვფიქრობ, შევძლებთ გამკლავებას. მე შენ არ გაგიშვებ. დრო მომეცი მოსაფიქრებლად, სულ ცოტა დრო და ჩვენ ყველაფერს გავარკვევთ. _ წარმოთქვა სტეფანემ და საყვარელი ქალი მკერდზე მიიხუტა.

 

შუაღამე გადასული იყო, ტესს რომ გამოეღვიძა. თავი სტეფის მკლავზე ედო. სიამოვნებისაგან გაიზმორა. ასეთი ბედნიერი არასდროს ყოფილა და არც ასეთი სექსი ჰქონია არავისთან, სტეფანესთანაც კი. ეს ნამდვილად ბობოქარი ღამე იყო, ნდომით გაჯერებული, მაგნოლიასავით სურნელოვანი და იმ ნამცხვარივით ტკბილი, რესტორანში რომ აჩუქეს და რომელსაც «ბედის წინასწარმეტყველება» ერქვა.

მძაფრი გამოდგა დღევანდელი დღე. ახლა აუცილებლად უნდა განმარტოვდეს, რომ ფიქრებთან მარტო დარჩეს და გაიაზროს მომხდარი. სიყვარულში გამოტყდომა ძალიან სასიამოვნოა, მაგრამ საქმიან მხარესაც სჭირდება მოგვარება.

ფრთხილად გადმოვიდა ტახტიდან და მძინარე მამაკაცს დახედა. მოეჩვენა, რომ სტეფანეს წამიერმა ღიმილმა გადაურბინა ტუჩებზე. რა ძვირფასი იყო მისთვის ეს კაცი! სწორედ მისი დამსახურებით გაილამაზა ცხოვრება და დააღწია თავი ჩაკეტილ სამყაროს, რომელშიც მარტოობა ემუქრებოდა. ახლა მისი ჯერია, თვითონაც უნდა დაეხმაროს მას. ტესისთვის ერთი რამ ნათელი გახდა. ვიღაც გიყვარდეს, სულაც არ ნიშნავს, დაკარგო საკუთარი დამოუკიდებლობა და შეიზღუდო თავისუფლება. გიყვარდეს _ ნიშნავს, გახდე მისი და ბოლომდე მიენდო.

რაც მოხდება, მოხდება. სურს სტეფს მოტელის ყიდვა? ტესი დაეხმარება. თუნდაც იმით, რომ ისტორიული შენობის გადაკეთებას ასე მარტივად ვერ შეძლებს, ამისთვის უამრავი ინსტანციის გავლაა საჭირო და ამდენივე ინსტანციის თანხმობა. ტესს შეუძლია ამის გაკეთება, შეუძლია უფრო ადვილად და ყოველგვარი სიძნელის გარეშე. ჰოდა, მისთვის გააკეთებს კიდევაც…

 

სტეფანეს ადრე გაეღვიძა. სანამ თვალს გაახელდა, ტესის ღიღინის ხმა გაიგონა და მიხვდა, რომ იგი შინ იყო… შინ… არ ახსოვს, ბოლოს როდის და რა ადგილს უწოდა «შინ»… მხოლოდ ტესმა შეძლო ეს. მან მოახერხა, სტეფანეს მის გვერდით შინაურულად ეგრძნო თავი, შეიფარა და თავისი წილი სიხარული და სიყვარული გაუყო. მისთვის სიყვარული მხოლოდ ერთ სიტყვაში ასოცირდებოდა ყოველთვის _ სითბო! აი, რა არის სიყვარული. და ეს სითბო ცხოვრებაში პირველად აქ იგემა, ტესის გვერდით. ალბათ ამიტომ გახდა ეს ქალი მისთვის განსაკუთრებული. ეს ის ქალია, რომელმაც ასწავლა, ცხოვრების კარგი მხარეებიც ეძებნა სამყაროში. ამ კარგმა მხარეებმა კი სულ სხვა ადამიანად აქცია იგი. მორჩა, ფიქრის დრო არ არის, უნდა იმოქმედოს. დღეს სიურპრიზი უნდა მოუმზადოს თავის გარდამქმნელს, თან ისეთი, რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე არ დაავიწყდება.

უხმაუროდ გადმოვიდა ლოგინიდან, სწრაფად ჩაიცვა და უჩუმრად გავიდა ოთახიდან. ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა თავი არ მოუწესრიგებია, მაგრამ ახლა ამის დრო არ იყო. ვესტიბიულში ჩავიდა და მეიბლი თითით მოიხმო. კარგა ხანს ილაპარაკეს საიდუმლოდ და ბოლოს ღიმილით გაშორდნენ ერთმანეთს. მამაკაცი კვლავ ნომერში ავიდა და ეგრევე სააბაზანოს მიაშურა.

 

დღე ნელ-ნელა გაილია. ტესი თავისი საქმეებით იყო დაკავებული, სტეფანე _ თავისით, ამიტომ მთელი დღის განმავლობაში ვერ მოახერხეს ერთმანეთის ნახვა, თუმცა, არც უცდიათ, გეგონებოდათ, ერთმანეთისგან დიდ საიდუმლოს მალავენო.

მოსაღამოვდა. ტესი გამალებული შეუდგა ჩაცმას. იცოდა, სტეფი მალე გამოჩნდებოდა და სურდა, კარგ ფორმაში დახვედროდა. თეძოებზე შემოტკეცილ მოკლე კაბაში ძალზე სექსუალურად გამოიყურებოდა, ამას დამატებული ღრმა დეკოლტე, საიდანაც ქალის მკვრივი და ქათქათა მკერდი მაცდურად იწონებდა თავს. ნეტავ თუ მოეწონება «მისტერ კონსერვატორს» ეს ჩაცმულობა? მისი აზიური სული თუ აიტანს ლამის ვულგარული ტესის დანახვას? ტესს გაეღიმა. ერთი საღამო როგორმე გადაიტანოს, არაფერი მოუვა.

სწორედ ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. მეიბლი უხმობდა ვესტიბიულში.

სასწრაფოდ ჩაირბინა ქვედა სართულზე.

_ რა მოხდა?

_ წუხელ ღამით რომაული ნომერი იქირავა ერთმა კლიენტმა და განსაკუთრებულ ყურადღებას მოითხოვს. შენთან დალაპარაკება სურს, ამბობს, სრული კომფორტისთვის ფული არ დამენანებაო. უნდა მიხვიდე, გელოდება.

_ რა ჰქვია?

_ რეი რობინსონი.

_ კარგი. იმედია, განსაკუთრებულ ყურადღებაში სხვ რამეს არ გულისხმობს, _ გაიხუმრა ტესმა, _ პოლიციას წინასწარ ხომ არ გამოვუძახოთ?

ორივეს გაეცინა.

 

დინჯად აიარა საფეხურები, დერეფანი და რომაული სტილით მოწყობილ ნომერს მიუახლოვდა. სანამ დააკაკუნებდა, კარი გაიღო და ზღურბლზე სტეფანე გამოჩნდა.

_ შენ? აქ რა გინდა? _ გაოცებული მიაჩერდა.

_ საღამო მშვიდობისა, მენეჯერო, _ ეშმაკური ღიმილი აუთამაშდა მამაკაცს.

ტესმა ნომერში შეიხედა და ადგილზე გახევდა. ოთახის შუაგულში მაგიდა ორ პერსონაზე იყო გაშლილი და იქაურობას სანთლების შუქი დალიცლიცებდა.

_ ეს შენ და მეიბლმა მოიფიქრეთ? _ ჩურჩულით შეეკითხა ქალი.

_ ჰო… შენთვის. _ მამაკაცმა მისი თმის სურნელი შეისრუტა და აკოცა.

_ ალბათ რამდენი დრო და ენერგია დახარჯე ამისთვის.

_ შენ ამად ღირხარ.

სუფრას მიუსხდნენ.

_ გავიგე, ბანკმა არ დააკმაყოფილა შენი თხოვნა.

_ ჰო, უარი მითხრეს. არა გაქვს საკმარისი ფინანსური შემოსავალი, რომ ამხელა კრედიტი გამოგიყოთო. შენ რატომ გადაწყვიტე ჰარის მოტელის ყიდვა? _ ტესი ჩინურად მომზადებულ სალათას გადასწვდა.

_ თავიდან აზრადაც არ მომსვლია მისი ყიდვა, მაგრამ შემდეგ რაღაც გარემოებებმა მაფიქრებინა, თუმცა ყიდვით პრობლემები არ მოგვარებულა. რაღაც მონახაზი მაქვს, რომელიც მარტო ჩემი გადასაწყვეტი არ არის.

_ ვიცი, მაგრამ ჩათვალე, რომ ეს საქმე მოგვარებულია. ნაცნობების დახმარებით საქმე გაგიიოლე. თავისუფლად შეგიძლია შენობა გადააკეთო ან დაანგრიო და ხელახლა ააშენო, როგორც მოგესურვება. საქმე ჩაწყობილია.

_ მართლა? რამ გაიძულა ამის გაკეთება, ტეს?

_ მე შენ მიყვარხარ, სტეფ. რაღაც მიწის ნაკვეთის გამო არ მინდა ურთიერთობა გაგვიფუჭდეს, მით უფრო, რომ მე ხელი არ მიმიწვდება მის შესაძენად.

_ მაგრამ მე რომ მის გადაკეთებას არ ვაპირებ?

_ მართლა? სხვა გეგმები გაქვს?

_ ხომ გითხარი, ეს ჩემზე არ არის დამოკიდებული-მეთქი.

_ აბა ვისზეა?

_ შენზე, _ გაუღიმა სტეფანემ და მოულოდნელად მაგიდაზე ნამცხვრით სავსე კალათა შემოდგა, _ აი, ნამცხვარი «ბედის წინასწარმეტყველება». თვალები დახუჭე და აირჩიე, რომელიც გინდა.

_ ღმერთო, რამდენია, _ ტესმა თვალები დახუჭა და კალათაში ხელი მოაფათურა.

_ იმ რესტორნიდან მოვატანინე მეიბლს, ჩვენ რომ ვიყავით. ახლა გახსენი, მაინტერესებს, რას გიქადის იღბალი, _ შეაგულიანა მამაკაცმა.

ტესმა ქაღალდი შემოაცალა არჩეულ ნამცხვარს და ხმამაღლა წაიკითხა: «მიყვარხარ. ცოლად გამომყვები?»

ქალი ენაჩავარდნილი მიაჩერდა.

_ «ბერძნული კუნძული» შენთვის მინდოდა, ტეს. შენთვის ვიყიდე იგი და არა ჩემთვის, უფრო სწორად, ჩვენთვის, მაგრამ ამის შესახებ მხოლოდ დღეს მინდოდა მეთქვა. იმედია, ახლა მაინც არ მეტყვი ცოლობაზე უარს.

_ მაგრამ მე…

_ ვიცი, ვიცი, ამაზე მოგვიანებით ვილაპარაკოთ. შენ წამოხვალ ჩემთან თუ მე დავრჩები შენთან, ეს დროის საკითხია. ნუ ვიჩქარებთ. ამაზე ნაჩქარევი პასუხი არ მჭირდება. რაზეც მჭირდება, იმაზე მიპასუხე, _ თან საჩვენებელი თითით წინასწარმეტყველების ქაღალდზე მიუთითა, _ ჰო თუ არა?

_ რა თქმა უნდა, ჰო, _ მთელი ხმით იყვირა ტესმა, წამოხტა და მამაკაცს კალთაში ჩაუხტა, _ მაგრამ მაინცდამაინც ეს წარწერა რატომ შემხვდა?

_ იმიტომ, ყველა წარწერა ერთნაირია. ესეც ერთგვარი ხრიკია, ქართველი მამაკაცის ქართული ხრიკი. რაც შეეხება მოტელს, რადგან იგი ისტორიული ნაგებობაა და ადრე იქ რანჩო იყო, ვიფიქრე, ჩვენთვის საცხოვრებლად რომ მოგვეწყო, მგონი, ლამაზი სახლი გამოგვივიდოდა, რას იტყვი? არც დანგრევა მოგვიწევს და არც გადაკეთება, თან ფულიც დაგვეზოგება.

ტესი ლამის გადაირია სიხარულისგან. ადგილს ვერ პოულობდა ბედნიერებისგან გადავსებული.

_ სტეფ, როგორ გგონია, ბოლომდე შევძლებთ ჩვენი სიყვარულის შენარჩუნებას?

_ თუ ვერ შევძლებთ, ამ სასტუმროში ყოველთვის მოიძებნება თავისუფალი ნომერი ჩვენთვის.

_ მაგრამ თუკი თავისუფალი ნომერი არ იქნება? _ ეშმაკურად მოჭუტა თვალები ქალმა.

_ რა პრობლემაა? კარგად ვიცნობ ამ სასტუმროს მენეჯერს. ჩემთვის ყოველთვის გამოინახება ერთი ოთახი, თუ არადა, მას შევუსახლდები.

ტესს თვალებზე ცრემლი გაუბრწყინდა, ასე იშვიათი ბედნიერების ცრემლი…

 

დასასრული

 

თუკი გსურს, იცოცხლო!..

353

 

ჰაერში გაზაფხულის სურნელი ტრიალებდა, რომელიც ჯერ არ ჩანდა, მაგრამ იგრძნობოდა, რომ მალე შემობრძანდებოდა მთელი თავისი დიდებულებით. მას უყვარდა დღის ამ მონაკვეთში სეირნობა, მზის ჩასვლისას. ამ დროს ქუჩაში ფარნების შუქი უფრო გამჭვირვალე ხდებოდა. ასეთ წუთებში, დღისა და ღამის გასაყარზე, ყოველთვის რაღაც უხაროდა და, ამავდროულად, აფრთხობდა, თუმცა, ფიქრობდა, რომ ჯერ ყველაფერი წინ ჰქონდა…

მაგრამ რაღა წინ, როცა ყველა სურვილი უკვე აუსრულდა? მწარედ ჩაეცინა.

აი, დღეს განსაკუთრებული საჩუქარი არგუნა ბედმა _ საიდანღაც ზლაზვნით გამოცურდა ლეგა ღრუბელი, თავზე გადმოაყარა ვეებერთელა თეთრი ფთილები და თავისი უხმაურობით ქუჩის ხმაური გადაფარა. ფანრები ისე ანათებდნენ, ვიკას ეჩვენებოდა, რომ წუთი-წუთზე ორკესტრს უნდა დაეწყო დაკვრა. თითქოს ხედავდა კიდეც, როგორ დაიწყებოდა უვერტიურა, ნელა გაიხსნებოდა ფარდა და სცენაზე ახალ, სხვანაირ, გასაოცარ ცხოვრებას დაინახავდა. როგორც ჩანს, მართლა მოუწევს ახალი ცხოვრების დაწყება…

მერე იდგა საკუთარი ბინის ჰოლში და დაჰყურებდა თავის ქურქს, რომელიც ერთნაირად იყო სველი თოვლისგანაც და ცრემლებისგანაც.

ახსოვს, სანამ ატირდებოდა, თითქოს ერთ ადგილს მიეყინა ორივე. როგორც ჩანს, გაუკვირდა, ქმარი ასე ადრე რომ დაბრუნებულიყო სამსახურიდან. მან უპასუხა, სპეციალურად მოვედი ადრე, რომ დაგლაპარაკებოდიო. ამან კიდევ _ თუ ასე მნიშვნელოვანია, ახლავე მითხარი, ვერ ვითმენო.

ახლავე!

მეტაფორულად თითქოს ცეცხლმოკიდებული ატომური ღრუბელი დაეკიდა თავს ზემოთ. თმაზეც მოედო ცეცხლი, კანიც ეწვოდა, ხოლო რადიაციამ ძვლის ტვინი ამოუსრუტა. საუბრის პირველი ნახევარი საათის განმავლობაში ნელ-ნელა დანახშირდა და ამობუგულ ცხედარს დაემსგავსა.

ქმარი კი ცდილობდა, შემპარავად ელაპარაკა, თან ამხნევებდა:

_ ეს ცხოვრების დასასრული არ არის, ვიკა. სხვა მამაკაცს იპოვი. შენ ახალგაზრდა და ლამაზი ხარ, მხოლოდ 35 წლის. მე კი შენთვის ბებერი ვარ, აღარ შეგეფერები… კარგი რა, არ იტირო, ფულს დაგიტოვებ, მთელ ჩემს ქონებას შენს სახელზე გადავაფორმებ, არ იტირო! ახლა მხოლოდ შენი შელახული თავმოყვარეობა გაწუხებს, თორემ არც ისე ძალიან გიყვარდი. მთლად თავს ნუ მოიკლავ, არ გინდა. ვიცი, ძნელია, როცა შენგან მიდიან, მაგრამ ასე გამოვიდა. ეს არავის ბრალი არ არის. ძალიან მალე თვითონაც მიხვდები ამას, აი, ნახავ!

_ რა ნახე მასში ისეთი, რაც ჩემში ვერ აღმოაჩინე? _ ვიკას ტუჩები უთრთოდა.

_ არაფერი.

_ მაგრამ მე მტოვებ და მასთან მიდიხარ. რა, ის უფრო ლამაზია?

_ არა.

_ უფრო ახალგაზრდაა?

_ პირიქით, ბევრად უფროსია. ვიკა, იქნებ დაწყნარდე და მერე ვისაუბროთ?

_ აბა რითია ჩემზე უკეთესი, რითი!

რატომღაც, ისევ ისე იდგნენ ჰოლში, ოთახში არ შედიოდნენ. ახლა აღარ ახსოვს, რატომ…

ახსოვს ის, რომ ტიროდა, მუშტებს მკერდზე უბრაგუნებდა ქმარს, ცრემლიანი კოცნებით უფარავდა სახეს იმ იმედით, რომ მისი სხეულის ვნებიან გამოძახილს იგრძნობდა, როგორც ადრე.

სულ ტყუილად… საპასუხო მოფერების ნაცვლად, მიშამ სამზარეულოში შეიყვანა, ძალით სკამზე დასვა და თვითონაც წინ დაუჯდა. ერთი სიტყვით, «მოლაპარაკების მაგიდას» მიუსხდნენ. შემდეგ «მიმტოვებელმა» «მისატოვებელს» ყველაფერი დაწვრილებით აუხსნა:

_ მასთან უფრო მიადვილდება. უფრო უბრალო ურთიერთობა გვაქვს. დამნაშავე ვარ შენ წინაშე, არ უნდა მომეყვანე ასეთი ახალგაზრდა ცოლად… დავიღალე, ვიკა, დავიღალე შენი ხასიათის შეთავსებით. 54 წლის ვარ. ყოველთვის ბევრს ვმუშაობდი, ბევრსაც მივაღწიე. ამასთან, ვცდილობდი, კარგი ქმარი ვყოფილიყავი, მაგრამ დავიღალე. შენ ისე გარბიხარ შენი აზროვნებით, ვეღარ გეწევი. ჰოდა, ახლა მსურს, დავისვენო. უნდა შეეგუო. და რადგან აწი მე ასაკი არ მომაკლდება, ამ სურვილსაც არ უწერია შეცვლა.

_ და მე? შენ დაისვენებ, მაგრამ მე? მე რა მეშველება?

იმდენი წლის ცოლქმრობა აკავშირებდათ, ვიკას ვერ წარმოედგინა, როგორ უნდა ეცხოვრა მიშას გარეშე. მიშამ ყველაფერი იცოდა და ყველაფერი გამოსდიოდა. თვითონ კი _ არაფერი. ოთახის ჭირვეული ყვავილივით იყო, რომელსაც განსაკუთრებული სასათბურე პირობები სჭირდება. და აი, რაღაც ძალამ ერთ ყინვიან დღეს ფანჯარა შემოგლიჯა და გამჭოლმა ქარმა წამში განდევნა ოთახიდან საჭირო ტემპერატურის ჰაერი. ვიკა კი კანკალებდა, რადგან ოთახი ნელ-ნელა ცივდებოდა, სითბოსგან იცლებოდა და მას გაყინვა ემუქრებოდა. დარწმუნებული იყო, ის ამ ყინვას ვერ გადაიტანდა, დაჭკნებოდა და გახმებოდა.

_ ვიკა, შეწყვიტე ეს დრამატიზება! მთავარია, რომ ფული გექნება. მეტი რაღა გინდა? არ იცი, როგორ ჩახვიდე მაღაზიაში და პროდუქტი იყიდო ან ტანსაცმელი? ნუ სულელობ, მშვენივრად იცხოვრებ უჩემოდ, შენ ხომ დიდი გოგო ხარ…

_ ის გიყვარს? _ ნაღვლიანი ხმით ჰკითხა.

_ ჰო.

ცრემლების ახალმა ნაკადმა მეტყველების უნარი წაართვა. მიშა კი იდგა და მოთმინებით ელოდა, როდის გადაუვლიდა უკვე ცოლყოფილს ცრემლების შემოტევა. თითქოს თანაგრძნობაც იკითხებოდა მის მზერაში. ჰო, ალბათ ასე იყო, თორემ სხვა დროს კარს გაიჯახუნებდა და გავარდებოდა. რომ არ მიდიოდა, ეს დასაფასებელი იყო მისი მხრიდან, ქმარი ხომ ვერასდროს იტანდა მის ცრემლებს.

_ ესე იგი, იმ ქალის გამო უნდა განვქორწინდეთ? _ მაინც ებღაუჭებოდა.

_ იცი? ჯენიფერი ამერიკელია. გვინდა, კალიფორნიაში სახლი ვიყიდოთ და მშვიდად ვიცხოვროთ. დავტკბეთ სიბერის მოახლოებით და ერთმანეთის სიყვარულით. ამისთვის კი დაქორწინება აუცილებელია. თუ შენთან ხელს არ გავაწერ, ეს ამბავი არ გამოვა. შენ არ ინერვიულო, არაფრის გაკეთება არ მოგიწევს, ყველაფერს მე მივხედავ. _ და რადგან ვიკამ ტირილს უმატა, რის გამოც კრინტი ვერ დაძრა, აღტყინებული ხმით გააგრძელა:

_ ფინანსურად არ დაზარალდები, ვიკა, თავად ვიზრუნებ ყველაფერზე. განცხადებასაც მე შევიტან და საბუთებსაც მე გავაფორმებ, შენი ჩარევის გარეშე, გესმის? მე ვიზრუნებ შენზე.

ო, ღმერთო! როგორ უნდა ეზრუნა მასზე, როცა შორდებოდა? როცა ტოვებდა და სხვა კონტინენტზე გადადიოდა საცხოვრებლად? ან კიდევ, მხოლოდ ფინანსური პრობლემებია პრობლემები? ამაზე რატომ არ ფიქრობს?

აი, თუნდაც, დღეს, მანქანა რომ გაუფუჭდა. როგორ სჭირდებოდა გვერდით კაცი. რა ექნა, თვითონ მიიყვანა ავტოსერვისში, სადაც ჟორა მუშაობს. მართალია, კაი აფერისტია ეს ჟორა, ბევრ ფულს ტეხავს, მაგრამ, სამაგიეროდ, მარჯვე ხელოსანია. მის გაკეთებულ საქმეს წყალი არ გაუვა. ვიკას კი მანქანის არაფერი გაეგება. 237 დოლარი დაგიჯდებაო, ისე უთხრა ჟორამ, თვალი არ დაუხამხამებია. აფერისტია, აბა რა. არასდროს მრგვალ ციფრს არ დაასახელებს, ვითომ ზუსტად ანგარიშობს, ხელობა რა უჯდება. აბა, მიშა ყოფილიყო და ერთად მისულიყვნენ? გაუბედავდა მას ამდენს? რა თქმა უნდა, ვერა. ვიკა კი მიატოვეს. ახლა მარტოხელაა და ეგუება ახალ ცხოვრებას. უჭირს, მაგრამ სხვა გზა არა აქვს.

რა სასაცილო იყო წეღან. რადგან მანქანის ავტოსერვისში დატოვებამ მოუწია, უმანქანოდ მოუხდა შინ წამოსვლა. ვერაფრით გადაწყვიტა, რით ემგზავრა _ მეტროთი თუ ტაქსით. მეტრო არასდროს უყვარდა. არც ახსოვს, ბოლოს როდის ჩავიდა მეტროში. რაღაცნაირი შიში ჰქონდა. ასე ეგონა, აუცილებლად წაიქცეოდა ესკალატორზე და ტრავმას ვერ ასცდებოდა. ან უარესიც _ ლიანდაგებში ჩავარდებოდა და მატარებელი გადაუვლიდა უმწეოს.

ტაქსის გაჩერება რომ მოინდომა, მისდა ჭირად, არც ერთი არ გამოჩნდა ჰორიზონტზე. იფიქრა, კერძო მანქანას ავიყვანო, მაგრამ ისევ შიში დაეუფლა. პირველი მანქანა, რომლისთვისაც ხელის დაქნევა გადაწყვიტა, დანჯღრეული «ოპელი» აღმოჩნდა და არ მოეწონა. მეორეში კი ორი ისეთი საშინელი ტიპი იჯდა, ლამის გული გაუსკდა. ისევ მეტრო არჩია და მიწისქვეშეთში ჩაყვინთა.

საბედნიეროდ, ისე იმგზავრა, არც ესკალატორზე დაცემულა და არც მატარებელს ჩავარდნია რელსებში. სამაგიეროდ, მეტროდან ამოსულს დაემართა საშინელება. იმდენად მიუჩვეველი იყო ქუსლებით გრძელი გზის გავლას, რომ ერთ ადგილას ჩაღრმავება ვერ შეამჩნია, წაიფორხილა და რომ არ წაქცეულიყო, ჰაერში გაიქნია ხელები. ამან არ უშველა, წაიქცა და გარდა იმისა, რომ ფეხი გადაუბრუნდა, ქუსლიც მოტყდა მის ძვირფას ფეხსაცმელს.

კოჭლობით გაუყვა გზას, მოტეხილი ქუსლი რელიკვიასავით ეჭირა ხელში. გამვლელები ღიმილით შესცქეროდნენ მიმავალს, იშვიათად თუ შეავლებდა ვინმე თანაგრძნობიან მზერას.

სახლს რომ მიუახლოვდა, ბომჟები შეამჩნია, სანაგვეს რომ შემოხვეოდნენ _ ორი მამაკაცი და ერთი ქალი. ისინი არაერთხელ დაუნახავს თავისი ოთახის ფანჯრიდან. ეს სანახაობა ყოველთვის უსიამოვნო განცდას ჰგვრიდა, ამიტომ ცდილობდა, როცა მანქანით იყო, უფრო სწრაფად გაევლო ის ადგილი და მათთვის არ შეეხედა…

ახლა კი ნელა მიდიოდა, ზედმეტად ნელა, თან უმანქანოდ, და ფრთხილად უნაცვლებდა ერთმანეთს ქუსლიან მარცხენა ფეხს უქუსლო მარჯვენას. ახლა უკეთ შეეძლო სიტუაციის შეფასება, სწორედ იმ სიტუაციისა, რომელსაც აქამდე თვალს არიდებდა. ზამთრისა და გაზაფხულის მიჯნაზე ბომჟების მდგომარეობა შედარებით შეცვლილიყო. საჭმლის ნარჩენები ეპოვათ სანაგვეში, შემოსხდომოდნენ მიწაზე ფეხმორთხმულნი ამ ნარჩენებს და გამოცოცხლებულები თან ილუკმებოდნენ, თან რაღაცაზე ხალისიანად საუბრობდნენ. ჩანდა, რომ თავს ძალზე კომფორტულად გრძნობდნენ, თითქოს სასიამოვნო პიკნიკი გაემართოთ.

კიდევ ერთხელ დაზვერა მხიარული პუბლიკა და უეცრად მიხვდა, რომ მათი გახალისების მიზეზი თავად იყო _ უქუსლო ქალის შემხედვარე, სამივე გულიანად იცინოდა.

_ ქალბატონო, სამი ლარი გადამიხადეთ და სახლამდე მიგიყვანთ, არ გინდათ? _ მოესმა ამ დროს.

ირიბად გახედა. ეს ხმა წვერიან მამაკაცს ეკუთვნოდა, რომელსაც საეჭვოდ გაბრწყინებული და მოელვარე თვალები ჰქონდა. ალბათ ერთი-ორი ჭიქა არაყი ან ღვინო ჰქონდა გადაკრული, რასაც ხუმრობის ხასიათზე დაეყენებინა. ნამდვილ ტყის კაცს ჰგავდა.

სწრაფად შეაქცია ზურგი. ბომჟების მომსახურებაღა აკლდა!

მერე კი, თავის ბინაში, რომელიც მყარად იყო დაცული უღიმღამო გარესამყაროსგან, ბინაში, სადაც ერთი კარადა მთლიანად გახლდათ სავსე ნაირნაირი კონფიგურაციის ფეხსაცმლით, საწოლზე მიესვენა, შალის პლედი გადაიფარა და აღრიალდა.

ცხოვრება უფრო და უფრო ამცირებდა მას… მას, ვინც ქმარმა მუხანათურად მიატოვა, ხსნას კი ვერსაიდან ხედავდა.

 

თუმცა, მეორე დღეს ცხოვრება არც ისეთი სასტიკი ეჩვენა, როგორც გუშინ. ამჯერად ისეთი ფეხსაცმელი შეარჩია, რომელიც არც წაფორხილებას უქადდა და არც ქუსლის მოტეხვას. ბოტასი ჩაიცვა და ისე გაეშურა ავტოსერვისისკენ, გამოიყვანა თავისი საყვარელი ავტომობილი, კმაყოფილი მოკალათდა მძღოლის კომფორტულ სავარძელზე და თავი თითქმის ბედნიერად იგრძნო.

მაგრამ მისი დადებითი განწყობა დიდხანს არ გაგრძელებულა. გზად სუპერმარკეტში შეიარა, რათა «სამაცივრე მარაგი» შეევსო და კარგა ხნის გამოლეული პროდუქტი ეყიდა. დიდხანს ივაჭრა. უამრავი საჭირო და არასაჭირო რამ შეიძინა და სავაჭრო ურიკიდან, არც დაფიქრებულა, ისე გადაუძახა ხორაგით სავსე პარკებს საბარგულში. მხოლოდ კორპუსთან მისულმა გაიაზრა, რომ ამ ყველაფრის ლიფტთან მიტანა მარტოს გაუჭირდებოდა. საჭეზე თავი ჩამოდო და ჩაფიქრდა. კარგი, დავუშვათ, ორ-ორად ან სამ-სამად წაუღია. მერე? ლიფტთან ხომ ვერ დატოვებს? სანამ უკან მობრუნდება, გამორიცხული არ არის, ვიღაცამ აწაპნოს. მერე კიდევ, ლიფტიდან ბინის კარამდეც ხომ უნდა მიიტანოს? ისედაც, ამდენჯერ ადი-ჩადი დამღლელია. რა დღეშია! აი, რას ნიშნავს, რომ პრაქტიკული ადამიანი არ არის. არასდროს მდგარა ასეთი პრობლემის წინაშე. არასდროს, რადგან მსგავს რამეებს ყოველთვის მიშა აგვარებდა. ბაზარშიც ის დადიოდა და სუპერმარკეტებშიც. ვიკას მოვალეობა მხოლოდ სახლის დალაგება და სადილების მომზადება იყო. და კიდევ _ ბუტიკების დავლა, ახალი ტანსაცმლით გარდერობის შევსება-გადახალისება და სილამაზის სალონების სტუმრობა.

წყევლიდა თავის თავს დაუფიქრებლობისთვის. აი, რამდენს ნიშნავდა მისთვის ქმარი. მის გარეშე სიცივისგან მობუზულ ბეღურას დამსგავსებოდა.

ოცი წუთი მაინც ფიქრობდა. იქნებ რომელიმე მეზობელს სთხოვოს დახმარება? არა, უხერხულია, ამას ვერ იზამს. უეცრად გონება გაუნათდა. მანქანა უკან დახია და ქუჩის გასწვრივ მდებარე სანაგვე ურნას მიაყენა. ბომჟები ადგილზე იყვნენ.

_ ეი! _ გასძახა ჩამოწეული ფანჯრიდან. _ ეი!

ყველამ ერთდროულად მოიხედა მისკენ. დღეს მხოლოდ ორნი იყვნენ _ ორი მამაკაცი. ქალი არ ჩანდა. ვიკამ წვერიანს მიაპყრო მზერა, იმას, ტყის კაცს რომ მიამსგავსა.

_ არ გინდა, ფული იშოვო? დახმარება მჭირდება…

ტყის კაცმა გაოცებულმა შეხედა, თუმცა თვალები ძველებურად უბრწყინავდა. თითქოს მზერით უცინოდა კიდევაც. წყალი არ გაუვა, ისევ მას დასცინის ეს უსახლკარო მარაზმი! ვიკას ბრაზი მოერია, ინანა, ამათ რომ მიმართა დახმარებისთვის, მაგრამ უკვე გვიან იყო. ტყის კაცი მისკენ მოემართებოდა.

_ აბა? რა არის გასაკეთებელი?

_ ჩანთები… ცელოფნები, _ ძლივს ამოთქვა, _ ლიფტამდეა მისატანი.

_ რამდენია?

_ რამდენია? არ ვიცი, არ დამითვლია… ცოტა არ არის.

_ ცელოფანი კი არა, ფული. რამდენს მიხდი?

_ ფულს? არც ეგ ვიცი… სამი ლარი არ არის საკმარისი?

წვერიანმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია. ვიკამ შვებით ამოისუნთქა და ხელით ანიშნა, მანქანაში ჩაჯექიო.

ტყის კაცმა იუარა. უყურე შენ! ჯერ კიდევ შერჩენია ცოტაოდენი დელიკატურობა, მთლად ხელიდან არ ყოფილა წასული. არადა, რომ წარმოიდგინა, რა სუნს შემოიტანდა ეს ბინძური კაცი მის მანქანაში და როგორ გაავსებდა ბაქტერიებით, კინაღამ გული აერია.

მაგრამ ის ასე არ მოიქცა. თქვა, რომ ფეხით მივიდოდა სადარბაზომდე.

ამ «წამოწყების» დარჩენილი ნაწილი წარმატებით დასრულდა. ტყის კაცს სამი გზობა დასჭირდა პარკების და ჩანთების ლიფტამდე მისატანად, მერე ლიფტიდან მისი ბინის კარამდე და როცა საქმეს მორჩა, გასამრჯელოც მიიღო.

 

რაც უნდა უცნაური იყოს, ცხოვრება მალე დალაგდა. ვიკა უფრო წინდახედული გახდა და უაზროდ ბევრ ხორაგს აღარ ყიდულობდა ერთ ჯერზე. შესაბამისად, არც ბომჟების დახმარება დასჭირვებია მეტად.

რაც შეეხება ქმარს, ვაჟკაცურად მოიქცა. არ მოუტყუებია ცოლი _ ქონება მის სახელზე გადააფორმა, ბანკში ფული ჩაურიცხა და ვიკა თავისი ბიზნესის ერთადერთ მფლობელადაც აღიარა. გარდა ამისა, მიშა იმაშიც მართალი აღმოჩნდა, რომ უთხრა, არც ისე ძალიან გიყვარვარ, ასე რომ განიცდიო. მართლა არ ჰყვარებია სიგიჟემდე. ალბათ უფრო შეჩვევის მომენტი იყო, ვიდრე სიყვარული. დაშორებიდან ორი თვის შემდეგ ვიკას წყენამ გაუარა, ხოლო სამი თვის შემდეგ _ დარჩენილმა სიყვარულმაც და ახალი ცხოვრებით ტკბობას შეუდგა. ის ახალგაზრდა იყო, მდიდარი, ახლა უკვე _ თავისუფალიც!

და აი, ჰორიზონტზე გამოჩნდნენ მამაკაცები, პოტენციური «შემბმელები». მართალია, უკვე ნაცნობები, მაგრამ აქამდე მიშას პატივისცემით რომ არ აგრძნობინებდნენ თავიანთ სიმპათიას. ესენი იყვნენ მიშას ბიზნესპარტნიორები თუ ბიზნესში კოლეგები. ამ კაცებმა ვიკას ამჯერად სხვა თვალით, ანუ «იმნაირად» დაუწყეს ყურება. მათ მზერაში დაუფარავი მადა იკითხებოდა, მათ საუბარში შამპანურის შუშხუნი მოისმოდა, ხოლო ქცევაში თითქმის რაინდული თავაზიანობა გამოსჭვიოდა. ყოველი მათგანი მეგობრულად გამოხატავდა მზადყოფნას, დახმარებოდა ქალს პრობლემების გადაჭრაში და სთავაზობდა, გაელამაზებინა მისი მარტოობა. მარტოობის გალამაზება კი, მათი მხრიდან რასაც ნიშნავდა, ვიკამ კარგად იცოდა. იღებდა მოპატიჟებებს, რომლებიც სხვადასხვა «ზომის, ფორმის თუ წონის» გახლდათ _ ინტიმური ვახშმიდან დაწყებული, თავისი სანთლის შუქებით, კორპორატიულ წვეულებებზე დაპატიჟებით დამთავრებული. ეს ყველაფერი იმ სისწრაფით და იმ რაოდენობით «ცვიოდა» მის ირგვლივ, როგორც პანდორას ყუთიდან ამოფრენილი ყოველგვარი სიავე. ვიკას უკვირდა კიდევაც, ნუთუ მართლა მოსწონდა იგი ამდენ მამაკაცს? როცა მიშა მისი ქმარი იყო, არც ერთს არასდროს გამოუვლენია ინტერესი მის მიმართ. რა თქმა უნდა, გასაგებიცაა, რატომ.

მით უკეთესი! ძველი შეგრძნებები დაუბრუნდა, ის შეგრძნებები, ოცი წლის ასაკში რომ აწუხებდა _ აღფრთოვანებული თაყვანისმცემლების «შემოტევითი აღლუმი», რომლებიც მის თანხმობას გაფაციცებით ელოდებოდნენ. ის კი, როგორც გვირგვინის მომლოდინე პრინცესა, ჭირვეულობდა არჩევანის გაკეთებისას _ რომელი გაებედნიერებინა, რომელი ერთი გაეხადა თავისი სიყვარულის ღირსი. რომელი მათგანი არ დაერიდებოდა, განრთხმულიყო მის ფეხებთან და მოწყალებით ეთხოვა, ის გაეხადა რჩეული და არა სხვა რომელიმე.

თითქოს ეიფორიაში იყო და მშვენივრად ხვდებოდა, რატომაც _ მისი ეიფორია გამოწვეული იყო არასრულფასოვნების კომპლექსით, რომელიც განქორწინების შემდეგ თითქოს მზითვად მოჰყვა. ქალური თავმოყვარეობა, ქმართან განშორებამ რომ შეულახა, ნელ-ნელა «დგებოდა ფორმაში». მას ახლა მხოლოდ ერთი რამ მოეთხოვებოდა _ გამოეყენებინა თავისი ხიბლი, გონიერება და საქმეს შესდგომოდა. და რა იყო ეს საქმე? რა თქმა უნდა, კაცების ჭკუიდან გადაყვანა.

ეს უკანასკნელნი კი უკვე იმდენნი მოგროვდნენ… რომ იტყვიან _ ვედრო მანეთად!

მაგრამ ეიფორია მალევე მინავლდა. ერთხელაც, მისდა უნებურად, აღმოაჩინა, რომ ადამიანს არა ასაკი, არამედ მხოლოდ გამოცდილება აბრძენებს. თავისი 35 წელი კი სრულიად არ იყო საკმარისი იმისთვის, მამაკაცებთან ურთიერთობაში გამოცდილება დაეგროვებინა. ამ მხრივ იგი 20 წლის გოგონას დონეზე გახლდათ, რადგან ნაადრევად გათხოვებამ გამოცდილების ის «დოზაც» დააკონსერვა, რომელიც გააჩნდა.

მიუხედავად ამისა, გუმანმა არ უმტყუნა და მიხვდა, რომ თვალებაციმციმებული თაყვანისმცემლები მისი საყვარელი სახითა და ასხლეტილი სხეულით კი არ იყვნენ აღფრთოვანებულნი, არამედ მისი ბრწყინვალე აპარტამენტებითა და სხვა მატერიალური სიკეთეებით, რომელიც ყოფილი მეუღლის წყალობით ერგო. მთლად ეგეთი მიამიტიც არ იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიანაც სექსუალურად გამოიყურებოდა, ერთადერთი რამ, რაც მასში არასექსუალური იყო, სული გახლდათ. სწორედ ეს შველოდა, საბედისწერო შეცდომა არ დაეშვა.

არადა, თაყვანისმცემლებს შორის ნორმალური მამაკაცების გამორჩევაც შეიძლებოდა, მაგრამ, სამწუხაროდ, ისინი ან უიღბლობები აღმოჩნდებოდნენ, ან ცოლიანები. ამ ორ კატეგორიაზე კი ვიკას ნეირონები და ეროგენული ზონები არ რეაგირებდნენ. გათხოვილი ქალის სტატუსი სულაც არ სჭირდებოდა, არ აღელვებდა, ქმარს გაცილებული რომ ერქვა, მაგრამ აი, რომანტიკულ სიყვარულზე სწორედ რომ არ იტყოდა უარს. ამ მხრივ, ჯერჯერობით არაფერი მოჩანდა ჰორიზონზე, ჯერჯერობით არავის შეყვარება არ გამოსდიოდა.

გარდა ამისა, თანდათან ისე შეეჩვია თავისუფლებას და მარტოობას, ბოლო ხანებში უარსაც კი ამბობდა ვინმესთან შეხვედრაზე. მარტოობა, შერწყმული სიმდიდრესთან და თავისუფლებასთან, მისთვის რაღაც ახალი, ენით გამოუთქმელი კმაყოფილება გახლდათ. იმასაც ხვდებოდა, რომ მარტოობის მთელი ბრწყინვალება მხოლოდ იმაში გამოიხატებოდა, რომ იგი დროებითი იყო. რომ მხოლოდ ერთი ზარი იყო საკმარისი, ოღონდ მოესურვებინა და გულამოვარდნილი მოვარდებოდნენ იმპოზანტური მამაკაცები, რომლებიც საღამოს გაულამაზებდნენ. ამ ეტაპზე კი ეს არ სჭირდებოდა. ახლა თავისი მდგომარეობით ტკბებოდა. სიმართლე რომ ითქვას, აქამდე არც ჰქონია ცხოვრებაში შესაძლებლობა, თავის თავთან მარტო დარჩენილიყო. მშობლების კალთას მოსწყდა თუ არა, პირდაპირ ქმარს ჩაუვარდა მკლავებში. უნდა ითქვას, რომ მაშინ მოსწონდა კიდევაც, რომ გათხოვდა და ოჯახი შექმნა. ახლა კი, მარტოობა ისეთი ღირებული გახდა მისთვის, რომ მოსამსახურე ქალსაც კი შეუთანხმდა: ნაცვლად იმისა, კვირაში სამჯერ დაელაგებინა სახლი, მხოლოდ ერთხელ მოსულიყო საქმის გასაკეთებლად. იმდენად ძვირფასი გახდა ვიკასთვის მარტოხელობის შეგრძნება, არ სურდა, უცხო ადამიანს დაერღვია მისი მყუდროება. თვითონ იტვირთა დიასახლისის ყველა მოვალეობა და ერთობ წარმატებულადაც ართმევდა თავს. საკუთარი თავის მომსახურება უფრო ადვილიც იყო, საინტერესოც და სასიამოვნოც.

დროის უმეტეს ნაწილს წიგნების კითხვაში ატარებდა, უყურებდა საყვარელ ფილმებს და ძრომიალობდა ინტერნეტში. სკოლისდროინდელი უბის წიგნაკებიც კი გამოჩხრიკა. არა, არანაირ «გოგოშკურ» საიდუმლოებებს არ ინახავდა ეს წიგნაკები, მხოლოდ მისი აზრები იყო ლამაზ ფრაზებად ჩამწკრივებული, რომელიც ძალუმად მოაწვებოდა ხოლმე გარდატეხის ასაკში და იწერდა, რათა არ დავიწყებოდა.

რამდენი წელია, არაფერი დაუწერია, ახლა კი უცებ მოაწვა. მოაწვა და დაიწყო ნაფიქრალის კვლავ ქაღალდზე გადატანა: «ჰაერში გაზაფხულის სურნელი ტრიალებდა, რომელიც ჯერ არ ჩანდა, მაგრამ იგრძნობოდა, რომ მალე შემობრძანდებოდა მთელი თავისი დიდებულებით. მას უყვარდა დღის ამ მონაკვეთში სეირნობა, მზის ჩასვლისას». ამ ჩანაწერს მალე ტყის კაცის დახასიათებაც მიემატა: «ეს ხმა წვერიან მამაკაცს ეკუთვნოდა, რომელსაც საეჭვოდ გაბრწყინებული და მოელვარე თვალები ჰქონდა. ალბათ ერთი-ორი ჭიქა არაყი ან ღვინო ჰქონდა გადაკრული, რასაც ხუმრობის ხასიათზე დაეყენებინა. ნამდვილ ტყის კაცს ჰგავდა». მოგვიანებით კი ყოველივეს თავისი ახალგამომცხვარი თაყვანისმცემლების სასაცილო პორტრეტებიც მიემატა…

 

ცოტა ხნის შემდეგ ვიკა მიხვდა, რომ რაღაც დონეზე კომპიუტერიც უნდა შეესწავლა. ჩვენს დროში ვიღა წერს ხელით, ყველა კლავიატურის კაკუნზეა გადასული. ჩვენს ეპოქაში იდეები ელექტროყუთებში ინახება მხოლოდ. ადგა და კომპიუტერის შემსწავლელ კურსებზე ჩაეწერა. თანდათან ისე გაერთო, რომ წიგნები იყიდა და დამოუკიდებლადაც შეუდგა სწავლას. დაიდებდა წიგნს გვერდით და დიდი ინტერესით ასრულებდა ყოველ მომდევნო ინსტრუქციას, იქნებოდა ეს ფანჯრის გახსნა თუ დახურვა, ტექსტების ამოჭრა, ჩასმა თუ გადაადგილება, წაშლა თუ აღდგენა… რამდენიმე კვირის შემდეგ ისე გაიწაფა ხელი და გონება, რომ თვითონაც სიამოვნებით ჩაუტარებდა გაკვეთილებს დილეტანტებს.

იმდენად გაიტაცა ტექნიკური პროგრესის ამ «შედევრმა», რომ ნელ-ნელა ჩამოშორდა ყველას, ვისთანაც კი ურთიერთობდა.

ამან ცუდი შედეგი გამოიღო. ერთ მშვენიერ დღესაც შეამჩნია, რომ ტელეფონი, რომელიც დღის განმავლობაში ასჯერ რეკავდა და თაყვანისმცემლები მოკითხვით თავს აბეზრებდნენ, თანდათან დადუმდა. ცოტა არ იყოს, გაუკვირდა. ადგა და თავად დაიწყო მათთან დარეკვა და თავის შეხსენება, მაგრამ ისეთი გულგრილობა შერჩა მათი მხრიდან, რომ გაოგნდა.

მიხვდა, რომ იგი კარგა ხანია, ამოშალეს თავიანთი უბის წიგნაკებიდან. მამაკაცების მისით დაინტერესებას თვითონ გადაუღობა გზა, ხოლო რაც შეეხება საქმიან მხარეს, ის არავის აინტერესებდა, რადგან არც არაფერს წარმოადგენდა ამ სფეროში. ის ახლა არავინ იყო. ყოფილი მეგობრის ყოფილი ცოლი, მორჩა და გათავდა!

ამ აღმოჩენამ დიდად არ გაახარა. ის კი არა, სამი დღე ტიროდა კიდევაც. ხოლო ერთი კვირის შემდეგ საბოლოო გადაწყვეტილებამდე მივიდა. ეს გადაწყვეტილება კი დევიზად ჩამოყალიბდა _ არავისთვის საჭირო ყველასთვის საჭირო გახდება!

ეს იმას ნიშნავდა, რომ ვიკამ ბიზნესლედობა დაისახა მიზნად.

 

წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რა ბიზნესი დაუტოვა ქმარმა. არასდროს დაინტერესებულა მიშას საქმიანობით. რაღაც აქციები, წილები, ფასიანი ქაღალდები, უძრავი ქონება… მისთვის ეს ყველაფერი ჩინურივით იყო. გარდა ამისა, მეუღლემ თავისი ბიზნესის 51-პროცენტიანი წილი მის სახელზე გადააფორმა, რომელსაც ერთ პატარა ფირმაში ფლობდა. სანამ ერთმანეთს საბოლოოდ დაშორდებოდნენ, ყოფილმა ქმარმა მისი თანდასწრებით დარეკა ფირმაში და მოადგილეს ვიკაზე ელაპარაკა, თან ხაზგასმით შეახსენა, რომ, როცა დრო მოვიდოდა, ლეოს თანამშრომლებისთვის ახალი უფროსი წესის და რიგის დაცვით უნდა წარედგინა.

მაგრამ რას საქმიანობდა ეს ფირმა, ვიკას წარმოდგენა არ ჰქონდა. მაშინ მისთვის სულერთი იყო ეს ყველაფერი, რადგან მხოლოდ ქმართან დაშორება აწუხებდა.

როგორც ჩანს, რაღაც დაცვითი საქმიანობა ევალებოდა ამ ფირმას, თუმცა ვიკას იქ კუნთებდაყენებული მამაკაცები არ შეუმჩნევია. მაგრამ იქნებ სულაც არ არის საჭირო დაცვის თანამშრომლებს ბატიბუტივით ეყაროთ კუნთები? გაახსენდა, მიშამ სავიზიტო ბარათი რომ დაუტოვა, თუ სირთულეები შეგექმნება, ამ ნომერზე დარეკე, ლეო დაგეხმარებაო.

სასწრაფოდ მოძებნა სავიზიტო ბარათი და დახედა. აი, საოცრება! ფირმას მისი სახელი ერქვა _ «ვიქტორია». ქვემოთ კი წვრილი შრიფტით ეწერა _ «თქვენი ბიზნესის საიმედო დაცვა». ესე იგი, არ შემცდარა _ პირადი და მსხვილი კომპანიების დაცვითი სამსახური ყოფილა.

თუმცა, მისთვის ამას რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარია, რომ ეს არის ფირმა, ფირმა აწარმოებს ბიზნესს, ბიზნესს კი ფული შემოაქვს. ხოლო ამ ფირმაში მისი წილის პროცენტულობასაც თუ გავითვალისწინებთ, სრული უფლება აქვს, ჩაერთოს საქმიანობაში და გაარკვიოს, როგორ ართმევს თავს კომპანია მასზე დაკისრებულ მოვალეობას და რამდენად საიმედოა მისი შემოსავალი. გამოდის, უნდა დაიკავოს ხელმძღვანელი თანამდებობა და საქმეს შეუდგეს.

წაიოცნება და წარმოიდგინა სურათი _ აი, ზის კაბინეტში და მდივან გოგონას მნიშვნელოვანი საბუთები შემოაქვს ხელმოსაწერად. ვიკა ლამაზად, გამოყვანილი ასოებით აწერს ხელს დოკუმენტებს, ხომ უნდა ნახონ, როგორი მოწესრიგებული ბიზნესლედია!

ცხოვრებაში არასდროს უმუშავია. სტუდენტი იყო, როცა გათხოვდა, ქმარი კი იმ დროს უკვე მყარად იდგა ფეხზე _ ის ხომ ბევრად უფროსი გახლდათ ცოლზე. ვიკა დარწმუნებული იყო, რომ სიყვარულით გათხოვდა. ერთი სიტყვით, თხუთმეტი წელი გაატარეს ერთად. როგორც ჩანს, ამ ხნის განმავლობაში სიყვარული მიჩვევაში გადაიზარდა. ალბათ ყოველთვის ასე ხდება, არა? ვიკა არც პირველია და არც უკანასკნელი.

და საერთოდ, რა არის სიყვარული?

ამა თემის განსჯა აღარ სურდა. ბოლოს და ბოლოს, მიშამ მიატოვა ის და არა მან. გაცვალა იგი არა ახალგაზრდა და ლამაზ ქალში, არამედ ვიღაც ამერიკელ ბებრუხანაზე, რომელიც თურმე სიკვდილამდე დაეხმარება, მიშამ ვიკასგან დაისვენოს!

დაე, ასე იყოს. საბოლოო ჯამში ის არაფერს ნანობს. სხვათა შორის, მიშა მართალი იყო. ათიოდე წელიწადში იგი მართლა დაბერდებოდა, ვიკა კი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა და «ქორფა მზეთუნახავად» დარჩებოდა. იქნებ იმ დროს თვითონვე მოესურვებინა ქმრის მიტოვება. ალბათ სწორედ ეს იწინასწარმეტყველა მიშამ და თავს უშველა, რომ ცოლისთვის დაესწრო.

ჰო, რა თქმა უნდა, მან ყველაფერი გაითვალისწინა და ამჯობინა, ცხოვრების დარჩენილი წლები თავისი ტოლი ადამიანის გვერდით გაეტარებინა, რომ მიტოვების ან ღალატის მწარე გემო არ ეწვნია ახლო მომავალში.

ძალიანაც კარგი. ახლა კი, როცა ვიკა თავისუფალია, ამასთან _ ლამაზი, წარმოსადეგი და ჭკვიანი, დროა, საქმეს მიხედოს _ სერიოზულ საქმიანობას მიჰყოს ხელი. სხვათა შორის, ეკონომიკური ფაკულტეტი დაამთავრა. მართალია, ცუდად სწავლობდა, ალღო ვერ აუღო კომერციულ მეცნიერებას, მაგრამ დრო შეიცვალა. ახლა უნდა გაერკვეს ვაჭრობის საიდუმლოებებში და დამოუკიდებელი ნაბიჯებიც გადადგას…

მაშ ასე, გაანალიზების დროა. ვიკა აქციების 51 პროცენტის მფლობელია, ხოლო დანარჩენი სამი, რომლებიც მის თანაპარტნიორებად მოიაზრებიან, დარჩენილ 49 პროცენტს თანაბრად იყოფენ. ეს იმას ნიშნავს, რომ თვითონ მათზე ბევრად მეტის უფლება აქვს. მის გარეშე ცხვირსაც ვერ ჩაყოფენ საქმეებში, ვერავინ გადაეღობება წინ გადაწყვეტილებების მიღებაში.

მიუხედავად ამისა, მაინც ყოყმანობდა. თხუმეტი წლის თანაცხოვრების განმავლობაში მას არაერთი პრობლემა გადაუჭრია დამოუკიდებლად, მაგრამ მაინც ისე არსებობდა, როგორც ქმრის დამატება და არა მისი ცხოვრების მთავარი შემადგენელი ნაწილი. ამაზე აქამდე არასდროს დაფიქრებულა, რადგან ქმრისგან ყურადღება არ მოჰკლებია. დროთა განმავლობაში მიხვდა, რომ მიშასთვის მხოლოდ აქსესუარს წარმოადგენდა და მეტს არაფერს. მას ეამაყებოდა, გვერდს ახალგაზრდა და ლამაზი მეუღლე რომ უმშვენებდა.

ახლა კი თავად მოუწევს თანამშრომლობა იმ მამაკაცებთან, ბიზნესში ქვას რომ კვნეტენ და რომლებიც ალბათ საქმიანობის დაწყებისთანავე კეთილად ურჩევენ, შინ დაბრუნდეს და საოჯახო საქმეებს მიხედოს.

შიშს ან მართლა დიდი თვალები აქვს, ან მას ეშინია სრულიად უსაფუძვლოდ.

რადგან მარტო ვერ გადაწყვიტა, როგორ მოქცეულიყო, დაქალს ესტუმრა და სთხოვა, რჩევა მიეცა მისთვის.

_ ტყუილად გეშინია, ვიკა, _ წარმოთქვა ნატამ, როცა ვიკამ თავისი მოსაზრება გააცნო, _ ყველა კაცი არამზადაა. ბიზნესი საზიზღარი რამეა. როცა ვიღაცას წილში ეცილები, ისინი ცდილობენ, ისე დაგელაპარაკონ, თითქოს ფსიქოდისპანსერიდან სიგიჟის დამადასტურებელი ცნობა გქონდეს მოტანილი.

_ ნუთუ მართლა ყველა კაცი ერთნაირია? _ შეწუხებული სახით გახედა დაქალს ვიკამ.

_ რა თქმა უნდა, არსებობენ გამონაკლისები, მაგრამ ისინი იმდენად ცოტანი არიან, რომ არც ღირს მათი სათვალავში ჩაგდება.

_ აბა რა უნდა ვქნა?

_ შეეშვი ამაზე ფიქრს, _ მკაცრად გააფრთხილა ნატამ მეგობარი.

_ მაგრამ მოწყენილობისგან მოვკვდები, ასე გაგრძელება აღარ შემიძლია!

_ არ მოკვდები. წადი, გაემგზავრე სადმე, ევროპის რომელიმე კურორტზე, მე თვითონ შეგირჩევ კარგ ტურს. ზაფხული კარსაა მომდგარი, ახლა მაღაზიებში უნდა დარბოდე და საცურაო კოსტიუმს ირჩევდე. შენ კიდევ ზიხარ აქ და იმაზე ფიქრით იღლი თავს, როგორ მოერგო ბიზნესს.

_ ნატა, 35 წლის ვარ. კიდევ ხუთი წელი თუ ვირბენ მაღაზიებში «კუპალნიკის» ასარჩევად და საყიდლად, მართლა მომიწევს ფსიქოდისპანსერიდან სიგიჟის დამადასტურებელი ცნობის აღება.

_ წადი, დაისვენე, ზღვის სანაპიროზე ამოხსენი «სუდოკუები» და ინტელექტს გაგივითარებს.

_ მომისმინე… _ ვიკას სიბრაზე ყელში მოაწვა, _ შენ გინდა თქვა, რომ… რომ ვერ შევძლებ? რომ მე ერთი სულელი და ქარაფშუტა ქალი ვარ? მთელი ცხოვრება ქმრის ზურგს ვიყავი ამოფარებული? ასე ფიქრობ, ხომ?

ნატა თავად ნამდვილი ბიზნესლედი გახლდათ. ათი წლის წინ თავის კომპანიონთან ერთად ტურისტული სააგენტო დააარსა, რომელიც მისი გონივრული მარკეტინგით წლიდან წლამდე ვითარდებოდა. ყოფილი მათემატიკის მასწავლებელი ამაყობდა, რომ ცხოვრებაში ყველაფერს თავისით მიაღწია, თავისი ცოდნისა და ორგანიზატორული ნიჭის წყალობით. გასაგები იყო, რატომაც არ ურჩევდა იგი დაქალს ბიზნესში ჩაბმას _ სათანადო ცოდნის და გამოცდილების უქონლობის გამო. ან იქნებ, ცოტა შურის გამოც?

ნატამ პასუხად გაუღიმა.

_ სულელი სულაც არ მგონიხარ, მაგრამ ბიზნესში ღრმა ცოდნა და ხასიათის გამოჩენაა საჭირო. შენ კი, არ გეწყინოს, მაგრამ არც ერთი გაგაჩნია და არც მეორე.

_ გასაგებია, _ ღრმად ამოიოხრა ვიკამ და თავი ჩაღუნა. ცოტა ხნის შემდეგ წამოდგა, ცივად დაემშვიდობა მეგობარს და დაბოღმილი გაუდგა გზას სახლისკენ.

«თურმე ხასიათი არ მქონია. აბა, უყურე, _ ფიქრობდა ქუჩაში მიმავალი, _ მაგას კი ჰქონდა, როცა სკოლაში მუშაობდა და დირექტორისგან ლანძღვა-გინებით დათრგუნვილი ჩემთან მოდიოდა და შემომჩიოდა? მერე ვინ ურჩია, მიეტოვებინა სკოლა და სხვა საქმისთვის მოეკიდა ხელი? ვინ დააძალა, მაინცდამაინც ტურისტული სააგენტო გაეხსნა? განა მე არ ვიყავი ის ადამიანი? განა რა, მაშინ ჰქონდა ცოდნა და ხასიათი? ეს ყველაფერი მერე გამოიმუშავა, თანდათან, ნაბიჯ-ნაბიჯ. აბა როგორ იწყებენ ადამიანები საქმეს? ყველას ხომ არა აქვს სათანადო გამოცდილება? ეჰ, არ ახსოვს, როგორ ვედექი გვერდზე, როცა პრობლემები წამოყოფდა თავს. ერთად ვმსჯელობდით, რა მოგვემოქმედა, როგორ გამომძვრალიყო რთული სიტუაციიდან. ის კი არა, ბიზნესის დასაწყებად საწყისი კაპიტალიც მიშამ მისცა. ისიც იმიტომ, რომ მე ვთხოვე. როგორც ჩანს, ნატას დაავიწყდა რაღაც-რაღაცები. აი, მეგობარიც ასეთი უნდა _ ის მე შტერად მთვლის. ყოველთვის ასეა. ადამიანი რაღაცას რომ მიაღწევს, ყველა წარმატებას თავის თავს მიაწერს და კეთილის მსურველები და გვერდში მდგომები ავიწყდება. არა უშავს, ნატა, შენი დახმარება არაფერში მჭირდება. თვითონ მივხედავ თავს და მივხვდები, როგორ მივუდგე ჩემს პრობლემებს!»

 

თავის კვარტალს რომ მიუახლოვდა, ძალაუნებურად გაიხედა ნაგვის ურნებისკენ. ბომჟები ადგილზე იყვნენ, უსაქმოდ ისხდნენ გაზონზე და ისვენებდნენ.

შეუძლებელი არაფერია. ვიკაც ამ ბომჟებივით მონახავს თავის ადგილს ცხოვრებაში. აი, ამათ, თითოეულ მათგანს აწერია სახეზე, რომ სულაც არ არის უკმაყოფილო თავისი საქმიანობით. მათთვის საკმარისია ურნების გადაქექვა და იქ ნაპოვნი ნადავლის მითვისება. ესაა მათი ცხოვრების წესი და არც ცდილობენ, უკეთესობისკენ შეცვალონ. ვიკაც შეეცდება. კომპიუტერი ხომ შეისწავლა? ხომ გამოუვიდა? სხვა საქმეებიც გამოუვა. აი, ნახავთ, თუ ასე არ მოხდეს!

როგორც ჩანს, დიდხანს შეჰყურებდა ბალახზე მიწოლილ მათხოვრებს, რადგან ტყის კაცმა ხორხოცით გამოსძახა:

_ სადილზე ხომ არ დაგვეწვევით, ქალბატონო? _ და პასუხად ორად გაკეცილი თონის ლავაში დაანახვა.

ვიკამ გადაწყვიტა, სიჩქარისთვის მოემატა და დროზე გასცლოდა ამ ხალხს, მაგრამ რატომღაც, უხერხულობა იგრძნო. განა ისინი ადამიანები არ არიან? განა წვერიანი არ დაეხმარა, როცა გაუჭირდა? ადამიანობა სწორედ იმაში გამოიხატება, რომ ასეთებსაც ადამიანურად მოეპყრა. ამიტომ სვლა უფრო შეანელა, ტყის კაცს გაუღიმა, _ შეგერგოთო, გასძახა და ხელი დაუქნია.

შინ მისულმა მაშინვე სააბაზანოს მიაშურა, რათა წყალი გადაევლო და ის უსიამოვნო შეგრძნება ჩამოერეცხა, ნატასთან საუბარმა რომ დაუტოვა.

სხვა არაფერი გაუკეთებია, მსუბუქად ივახშმა და დასაძინებლად დაწვა, რომ დილით, საღ გონებაზე მოეფიქრებინა, როგორ მოქცეულიყო.

 

მეორე დილით დასვენებულმა გაიღვიძა და პირველი, რაც მოაფიქრდა, პარტნიორებთან მოლაპარაკების მაგიდასთან მომავალი თანამშრომლობის განხილვა იყო. ამისთვის კი სწორი ტონის შერჩევა ხდებოდა საჭირო, დანარჩენი თავისით მოგვარდებოდა.

მაგრამ სწორედ ამ სწორ ტონზე უნდა დადებულიყო ყველა ფიშკა და იგი გამოიხატებოდა არა ხმაში, არამედ მანერებში, თავის დაჭერაში, გარეგნობასა და კიდევ რაღაცაში, რაც ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ თვალით არ ჩანდა და ვერც სახელს დაარქმევდი. ვიკა კი ამ მხრივ სრულიად გამოუცდელი იყო. არა მარტო გამოუცდელი, არასერიოზულიც, ქარაფშუტაც. განა ყველაფერში ტყუოდა ნატა. თუ დაქალი ასე ელაპარაკა, უცხო კაცებისგან რისი იმედი უნდა ჰქონოდა?

უნდა გამოსვლოდა. მტრის ჯინაზე უნდა გამოსვლოდა! იმისთვის, რომ საქმეს შესდგომოდა, პირველ რიგში, ტანსაცმლის შერჩევა დაიწყო. სამჯერ გამოიცვალა სამოსი სარკის წინ და როგორც იქნა, მისაღები ვარიანტი შეარჩია. მერე უაზროდ მხრებზე დაყრილი თმა აიწია და კეფაზე დაიმაგრა. ბოლო შტრიხი სათვალე გამოდგა, რომელიც მას მართლაც საქმიანი ლედის იერს სძენდა.

ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ ღირს კი იქ მარტო მისვლა? მიშას ხომ არ დაურეკოს? მართალია, ამერიკაშია, მაგრამ იქნებ მისი გულისთვის ჩამოფრინდეს? მიჰყვებოდა ფირმაში, კიდევ ერთხელ წარადგენდა უფროსებისა და თანამშრომლების წინაშე და მოითხოვდა, პატივისცემით მოპყრობოდნენ მის ყოფილ მეუღლეს, როგორც ახალ უფროსს და მიშას შემცვლელს.

რა ცუდი სიტყვაა «ყოფილი». სულაც არ უნდა, ახალ სამსახურში მივიდეს, როგორც ვიღაცის ყოფილი ცოლი. იქნებ ახალი ქმარი გამოაცხოს? ბრწყინვალე იდეა იყო, თუმცა განსახორციელებლად თითქმის შეუძლებელი. იმ თაყვანისმცემლებს შორის, რომლებიც ბოლო დროს თავს აბეზრებდნენ, ღირსეულ კანდიდატს ვერ ხედავდა.

პირადი მცველი ხომ არ დაიქირავოს? დაკუნთული ბრგე მამაკაცის თანხლებით რომ მივიდეს, ვერ მოახდენს ეფექტს? არა, არ გამოვა. აი, ძმა რომ ჰყოლოდა, სხვა ამბავია. ეჰ, ძმა არ ჰყავს და, შესაბამისად, არ ღირს ამაზე ფიქრით ტყუილუბრალოდ დროის ხარჯვა.

ყველაზე კარგი იქნებოდა, საყვარელი გაეჩინა. რატომაც არა? ჭკვიანური ნაბიჯიც იქნება და სოლიდურიც.

არა, არც ეს ივარგებს. ნაჩქარევად ამ ნაბიჯის გადადგმა არ გამოვა, მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმე შეხვედრაზე ვიღაცამ გვერდი დაუმშვენოს. კარგი იქნებოდა, ისეთი მეგობარი ჰყოლოდა გვერდით, რომელიც დაეხმარებოდა, საქმროს ან საყვარლის როლს შეასრულებდა და თან გაჰყვებოდა ამ ერთობ მნიშვნელოვან შეხვედრაზე, მაგრამ ვიკას ასეთი მეგობარიც არ ჰყავდა.

 

ერთ დღეს, როცა კვლავ ჩაუარა სანაგვე ურნებთან მოკალათებულ ბომჟებს, რაღაც გაახსენდა. ამას წინათ გაზეთში მოჰკრა თვალი სტატიას, ასეთ უსახლკარო ხალხს სპეციალურად ქირაობენ, ფულს უხდიან და არაფორმალურად ნიშნავენ ფირმების დირექტორებად, რომ თავიანთი ფული და სახელი არ გამოაჩინონო. თვითონაც ხომ არ მიემართა მათთვის დახმარების მიზნით? აი, მაგალითად, ის ტყის კაცი. რომ დაბანო, გაპარსო და ჩააცვა, მშვენიერი მამაკაცი დადგება. თუმცა, იმ სტატიაში ისიც იყო ნათქვამი, რომ ბომჟებისგან მხოლოდ პირადობის მონაცემებს ითხოვდნენ და მოლაპარაკებებსა და შეხვედრებზე არ დაჰყავდათ, მაგრამ მერე რა? ფულს გადაუხდის, თავის დაჭერას ასწავლის და გამოიყენებს.

მოეწონა იდეა. ახლა მთავარი იყო, გაერკვია, გამოადგებოდა თუ არა ტყის კაცი იდეის განსახორციელებლად.

ხუთჯერ მაინც გაიარ-გამოიარა ურნებთან და ყოველ გავლაზე გაუგებარ ღიმილს უგზავნიდა წვერიანს, ვითომ მისალმების ნიშნად. ბოლოს, როგორც იქნა, გადაწყვეტილება მიიღო და მანქანა გააჩერა.

_ ეი, ოჩოპინტრე! ერთი წუთით, თუ შეიძლება! _ გასძახა ტყის კაცს.

წვერიანი გაოცებული მიაჩერდა. რატომ უწოდეს ოჩოპინტრე, ვერაფრით მიხვდა, მაგრამ მაინც გამოემართა მისკენ. ალბათ იფიქრა, ისევ დასჭირდა ჩემი დახმარება ჩანთების ატანაშიო.

_ შენთან საქმე მაქვს, _ ვიკამ თავი ფანჯარაში გაყო და ბომჟს ამჯერად მეგობრული ღიმილით გაუმასპინძლდა.

ტყის კაცმა უხმოდ დაუქნია თავი და ნაცნობი მიმართულებით გაეშურა, მისი სადარბაზოსკენ. ვიკამ მანქანით გადაუსწრო და სარკიდან დაუწყო თვალიერება მომავალს. საკმაოდ შთამბეჭდავი კაცია, რა უჭირს? წამით წარმოიდინა კიდევაც, როგორი შესახედავი იქნებოდა გაპარსულ-დაბანილი წვერიანი.

როცა მანქანიდან გადმოვიდა, ტყის კაცი უკვე საბარგულთან იდგა და ელოდა, როდის გააღებდა პატრონი მას. ქალმა კი მხოლოდ ერთი სიტყვა ესროლა _ «წავედით!» და სადარბაზოსკენ მიუთითა.

 

როცა ბინაში შევიდნენ, ვიკა თითქოს რაღაცამ შებორკა. წამით ინანა კიდევაც, ასეთი სისულელე რომ წამოიწყო, ამიტომ საუბრის დაწყება დაუჭირდა.

_ აბა, რა უნდოდა ქალბატონს? _ მოუთმენლობა დაეტყო ტყის კაცს.

ვიკამ ძლივს გამოძებნა საჭირო სიტყვები, რომ მისთვის სიტუაცია აეხსნა.

_ ქალბატონო, მე უბრალო კაცი ვარ… ცოტა გასაგებად ვერ ამიხსნით, რაშია საქმე?

_ იცით? მე კაცი მჭირდება, რომელიც შეძლებს ჩემთან ერთად წამოსვლას… ნუ, მაგალითად, როგორც ჩემი ძმა…

_ და შენ რა, ძმა არ გყავს?

_ არა, არ მყავს, მაგრამ ისე უნდა მოვაჩვენო თავი, ვითომ მყავს. სადაც მივდივარ, იქ უნდა იცოდნენ, რომ მარტო არა ვარ. არადა, მარტოხელა ქალი ვარ. გესმის?

_ შენ რა, გცემეს? საქმის გარჩევა მოგვიწევს? _ ჩაიხითხითა ტყის კაცმა.

_ არა, რა საქმის გარჩევა! _ განერვიულებული ვიკა მიხვდა, რომ გამოუსწორებელი შეცდომა დაუშვა, რომ ამ კაცს ვერაფერს გააგებინებდა.

სწორედ ამ დროს ალაპარაკდა ბომჟი:

_ კარგი, ქალბატონო, თუ დაბანის საშუალებას მომცემ და ცოტა რამეს მაჭმევ, ვინც გინდა, ის ვიქნები.

ვიკა დადუმდა. საშინლად შერცხვა თავისი საქციელის. ისეთ სიტუციაში ჩაიგდო თავი, ახლა წვერიანის არც გაგდება გამოდიოდა და არც საქმისთვის გამოყენება. გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. ხომ ყოფილა უტვინო და სულელი? რას ერჩოდა ნატას, მართალი არ უთხრა?

წვერიანი მიხვდა, რომ ქალს რაღაცის შეეშინდა:

_ ისა და… შენ არაფრის შეგეშინდეს, ქალბატონო. მართალია, ვერ გავიგე, რა უნდა გავაკეთო, მაგრამ მაიტა, მაჭამე, დამბანე და იქნებ გამძღარმა შევძლო, რამეს მივხვდე. თუ ვერ მივხვდები, მერე შეგიძლია მითხრა, წადიო და წავალ, ნუ გეშინია, არაფერს დაგიშავებ.

ვიკამ არ იცოდა, დაეჯერებინა თუ არა მისთვის. ტყის კაცმა თავისებურად გაიგო მისი დუმილი.

_ რახან ასეა, მე წავალ… მგონი, უკვე გადაიფიქრე.

შეიძლება ვიკას ბევრი არაფერი გაეგებოდა ცხოვრებაში, მაგრამ ერთი რამ კარგად იცოდა _ როცა ვერ ხვდები, რა თქვა, სიმართლე უნდა ილაპარაკო.

_ ჯერ არ გადამიფიქრებია. მაგრამ პატიოსნად გეტყვი _ ეჭვი მეპარება, რამე გამოვიდეს. იდეა მომწონდა, თუმცა უკვე სისულელედ მეჩვენება.

_ კარგი, იფიქრე, რამდენიც გინდა, მე რაში მაინტერესებს. თუ დაგჭირდები, დამიძახე, შორს არ ვარ, _ მხრები აიჩეჩა ტყის კაცმა და კარისკენ გაემართა.

_ არა, არ წახვიდე. მოდი, დაიბანე, საჭმელს გაჭმევ, მე კი მოვიფიქრებ იქამდე, კარგი? _ საბოლოოდ გადაწყვიტა ვიკამ.

_ როგორც იტყვი, ქალბატონო, უფროსი აქ შენ ხარ.

_ წამოდი, _ ვიკა სააბაზანოსკენ გაუძღვა წვერიანს და კარი გამოაღო. მერე კარადასთან მიირბინა, პირსახოცი და ქმრის ნაქონი ხალათი გადმოიღო და მიაწოდა.

სანამ ბომჟი ბანაობდა, მისთვის ერთი ხელი ტანსაცმელიც გადაარჩია და გადაწყვიტა, ტყის კაცის ძონძები სანაგვეში მოესროლა, ვიდრე თავის სარეცხ მანქანაში შეედო გასარეცხად.

შემდეგ ვახშამი მოამზადა. შეწვა ხორცი, მოხარშა მაკარონი და მწვანილებიც დაჭრა. წვერიანი მთელი საათი ბანაობდა, ალბათ ცხელ წყალს დახარბდა. ამის გაფიქრებამ ღიმილი მოჰგვარა.

უსიამოვნო შეგრძნება არ სცილდებოდა. რას აიჩემა ეს გამყოლი? ან რაღა ეგ მათხოვარი შეარჩია? უნდოდა, არ ეფიქრა ამაზე, მაგრამ არ გამოსდიოდა. როცა სუფრა გაშალა, სკამზე ჩამოჯდა და ჩაფიქრდა. მერე რა, რომ უსახლკაროა და საწყალი? ეს ხომ არ ნიშნავს იმას, რომ ყველა ბომჟი ნამუსგარეცხილია და რადგან სახლში შემოიყვანა, აუცილებლად ავნებს? რა იცის მათ შესახებ? არც არაფერი. იქნებ მასზე უკეთესი ოჯახის შვილებიც კი არიან? იქნებ არ გაუმართლა ადამიანს ცხოვრებაში და აქამდე დაეცა? წესიერი კაცია, ნასწავლი, მაგრამ ღატაკი?

თავისსავე ნააზრევზე გაეცინა. იდიოტი გოგო! ოჯახის მცენარე, რომელსაც ყინვის ბოროტებაზე წარმოდგენაც არა აქვს, რომელიც ისე მსჯელობს, როგორც მდარე სერიალის ან უხარისხო რომანის გმირი. წესიერი და ნასწავლი მათხოვარი ვის გაუგია! ასეთები ნაგვის ურნის გარშემო არ დაწანწალებენ დღეღამის განმავლობაში და ნარჩენებით არ იკვებებიან.

«საქმე იმაშია, ჩემო ვიკა, რომ გადაწყვეტილებების დამოუკიდებლად მიღებას გადაეჩვიე. შენ მაგივრად ყველა საკითხს ქმარი წყვეტდა ოჯახშიც და მის გარეთაც. მან ყველაფერი იცოდა, შენ _ არაფერი. და ეს შენც გაწყობდა. ახლა კი ქარივით აწყდები აქეთ-იქით და არ იცი, როგორ მოიქცე. საკუთარ იდეებში იხლართები. ერთმანეთის საპირისპირო აზრები მოგდის თავში და ვეღარ აკონტროლებ, როდის რა მოიმოქმედო. დროა, გონს მოეგო, ისწავლო დამოუკიდებლად მოქმედება. ერთხელ გარისკე და გადადგი პირველი ნაბიჯი. თუმცა, იგი უკვე გადადგი და ახლა ეს შენი «პირველი ნაბიჯი» აბაზანაში წევს და ფრუტუნებს. ჰოდა, ასე გააგრძელე. კარგი გადაწყვეტილება იყო ეს თუ ცუდი, ამას დრო გვიჩვენებს!»

სწორედ ამ ფიქრებში იყო, როცა სააბაზანოს კარი გაიღო და ზღურბლზე, ორთქლის ოხშივართან ერთად, მიშას ხალათში გამოწყობილი ფეხშიშველა კაცი გამოჩნდა…

 

ტყის კაცი ისე გათეთრებულიყო, ვიკას გაოცებისგან ყბა ჩამოუვარდა. ჭუჭყს შეუჭამიაო, გაიფიქრა და რომ არ გაღიმებოდა, პირზე ხელი აიფარა. მამაკაცი ფეხშიშველი იყო. ვიკას გაახსენდა, რომ მისთვის ჩუსტის მიცემა დაავიწყდა და ფეხზე წამოხტა.

_ მოიცა, ახლავე! _ შესძახა და ჰოლში გავარდა.

_ არა უშავს, ასედაც მშვენივრად ვგრძნობ თავს, _ მოერიდა წვერიანს.

ქალმა ყური არ ათხოვა და ყოფილი ქმრის დათბილული ფაჩუჩი გამოუტანა.

_ მართალია, ჩემთან არ ცივა, მაგრამ მაინც არ გირჩევ ფეხშიშველა სიარულს. პლაჟზე ხომ არ ვართ!

მამაკაცმა კეფა მოიქექა და გაშლილ სუფრას გადახედა. თვალები გაუბრწყინდა. აშკარა იყო, შიოდა. ვიკას შეეცოდა. ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს უპატრონო ძაღლს აპურებდა.

_ დაჯექი! _ ხელით ანიშნა.

ტყის კაცი მაშინვე მაგიდას მიუჯდა და ჭამას ხელით შეუდგა. აბა რა ეგონა ვიკას? საინტერესოა, სხვას რას ელოდა? რომ დანა-ჩანგალს მოიმარჯვებდა და დახვეწილი ჟესტებით შეუდგებოდა ჭამას? ღმერთო, როგორ ძაღლივით ათქლაფუნებდა. ჰა-ჰა-ჰა! რა «იდიოტკა» ხარ, ვიკა! ეს ვინ შემოუშვი სახლში? ბომჟებიღა აკლდა შენს სრულ ბედნიერებას!

თავდაპირველად თვითონაც სტუმართან ერთად აპირებდა ვახშმობას, მაგრამ ეს პირველყოფილური პროცესი რომ დაინახა, გადაიფიქრა. უსიამოვნო სანახაობა იყო. მაცივრიდან ერთი ქილა იოგურტი გამოიღო და ფეხზე დამდგარი შეუდგა ჭამას, რათა შიმშილის გრძნობა ოდნავ მაინც მოეკლა.

_ შენ რატომ არ ჭამ, მადმაზელ? _ ლუკმით პირგამოტენილმა წვერიანმა ირიბად გახედა.

«მადმაზელზე» კინაღამ სიცილი წასკდა. ჯერ ქალბატონოო, თითქოს დიდი ინტელიგენტი ყოფილიყო, ახლა მადმაზელო… სწორი ფორმით მაინც დაემახსოვრებინა სიტყვა.

_ დიეტაზე ვარ, _ იცრუა.

როგორც იქნა, ტყის კაცი ჭამას მორჩა და ხელები ხალათზე შეიწმინდა.

_ ხელსახოცი შენგან ხელმარცხნივ დევს, _ დააკვალიანა.

_ ამაზე მეუბნები? _ ლამაზად დაკეცილ ხელსახოცს თითით შეეხო დანაყრებული წვერიანი.

_ ჰო. _ უკმაყოფილოდ გაისმა ვიკას ხმა.

გაოცება მერე უნდა გენახათ. მამაკაცმა ხელსახოცი აიღო, გაშალა და ცხვირი ხმაურით მოიხოცა.

ვიკა სასოწარკვეთილებამ შეიპყრო.

_ ხელსახოცი იმისთვისაა, _ დამოძღვრა სტუმარი, _ რომ ჭამის შემდეგ პირი მოიწმინდო, ან ხელები შეიწმინდო. ცხვირის მოსახოცად კი ცხვირსახოცებს იყენებენ. ახლა უკვე ქაღალდისას. აი, ასეთს, _ ვიკამ სერვანტზე შემოდებული ერთჯერადი ხელსახოცის შეკვრა აიღო და მამაკაცს წინ უდიერად დაუგდო.

უცნობი შეიშმუშნა. რა მნიშვნელობა აქვსო, ჩაიბურტყუნა და ასადგომად მოემზადა.

ვიკა გაჩუმდა. მართლაც, რა მნიშვნელობა ჰქონდა? რას გადაეკიდა? ქაღალდი ქაღალდია, იხმარ და სულერთია, ბოლოს მაინც სანაგვეში მოისვრი. რა ჭკუის სწავლება აუტყდა?

_ ჩაი მურაბით გინდა?

_ თუ გაქვს, ცუდი არ იქნებოდა, _ მეოცნებე ხმით წარმოთქვა ბომჟმა.

ვიკამ უხმოდ გამოიტანა სამზარეულოდან ორი ქილა მურაბა _ მარწყვის და ჟოლოსი და ჩაის ასადუღებლად კვლავ სამზარეულოს მიაშურა.

«როგორ ნთქავს მურაბას! ალბათ ბავშვობიდან აქვს მისი სიყვარული გამოყოლილი. ერთ დროს დედაც ეყოლებოდა და მამაც. ვინ იცის, რა ცხოვრება გამოიარა», _ ქალს უსიამოვნო ფიქრები ეძალებოდა.

ორი ფინჯანი ჩაი გაამზადა. გადაწყვიტა, ჩაი მაინც დაელია ახალ ნაცნობთან.

ასეც მოიქცა. მის პირდაპირ დაჯდა და უშაქრო ჩაი თვითონ დაიდო წინ, შაქარჩაყრილი კი ტყის კაცს დაუდგა.

_ თუ სიტკბო აკლია, შეგიძლია, ჩაამატო, _ საშაქრეზე ანიშნა.

საშინლად არაკომფორტულად გრძნობდა თავს. თითქოს თვითონ იყო სტუმრად ბომჟთან და არა ის მასთან.

_ აბა, რა გადაწყვიტე, მადმაზელ? _ მამაკაცმა ჩაი მოხვრიპა და ალმაცერად გახედა.

სანამ ვიკა მოიფიქრებდა, რა ეპასუხა, ტყის კაცმა მორიგი შეკითხვა დაუსვა:

_ ისე და… რა გქვია?

_ ვიკა.

_ ეს იგივეა, რაც ვიქტორია, არა?

_ ჰო.

_ ლამაზი სახელია… გამარჯვება.

«ერთი ამას დამიხედეთ!» _ გაიფიქრა ვიკამ, _ «რა მცოდნე ყოფილა!» _ უნდოდა, ირონიულად ეთქვა რამე, მაგრამ არ დასცალდა:

_ ბევრჯერ გაგიმარჯვია, ვიქტორია?

შეკითხვამ დააბნია. ეგღა აკლდა, ბომჟთან განეხილა თავისი პირადი ცხოვრება! გაღიზიანებულმა არ იცოდა, რა ეპასუხა, თუმცა აღარც დასჭირდა, ტყის კაცმა თავად გასცა პასუხი შეკითხვას:

_ არც ისე ბევრჯერ, ჩემი აზრით. აბა დახმარებისთვის ჩემნაირ მათხოვარს რატომ მიადგებოდი? ჰე, მითხარი ახლა, რა მოხდა, რა გაგჭირვებია ასეთი.

ვიკამ საოცრად თბილი ინტონაცია დაიჭირა მის სიტყვებში. აი, რას ნიშნავს უბრალო ადამიანი. ასეთები უკეთ გრძნობენ ყველაფერს, უკეთ შეუძლიათ ჩასწვდნენ ადამიანის სულს, გაიგონ მისი ტკივილი. მათში ნაკლებადაა სიყალბე. ამბობენ იმას, რასაც ფიქრობენ, სიძნელეების არ ეშინიათ, მიჩვეულნი არიან. თითქოს გამოწრთობილები, ამიტომ მეტი თავგანწირვით იბრძვიან გადარჩენისთვის. ამიტომაც იციან, რასაც ნიშნავს ურთიერთთანადგომა.

კინაღამ გაეცინა. როგორი პათოსი იგრძნობოდა მის ნაფიქრში. ასეთი რამ ხომ უნდა მოგივიდეს ადამიანს თავში!

_ ასე მგონია, _ ისევ გააგრძელა ტყის კაცმა, _ რახან დამიძახე, ესე იგი, სიძნელეც არსებობს. რახან მე ამომირჩიე, ესე იგი, სხვა უკეთესი არავინ გყავს ან არ ენდობი, ან ვერ ეუბნები. ახლა კი შეკითხვა: მე შემიძლია შენი პრობლემის გადაჭრა? ამაზე კი პასუხის გაცემას მხოლოდ მაშინ შევძლებ, ვიქტორია, როცა შენი გასაჭირის შესახებ მომიყვები. აბა, დაიწყე, თორემ ისე გამოვა, რომ სულ ტყუილად მიჭამია შენი ვახშამი.

ვიკა გამომცდელად მიაჩერდა. მართალი იყო ეს კაცი! რადგან ის აქაა, საქმე ლოგიკურ ფინალამდე უნდა მიიყვანოს. ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და ალაპარაკდა.

ტყის კაცი უსმენდა, თავი გვერდზე გადაეხარა, სწორედ ისე, ძაღლებმა რომ იციან, როცა პატრონი რაღაცას ეუბნება. ამწუთას იგი მართლაც ჰგავდა ძაღლს, ოღონდ მიტოვებულს, ქუჩაში გაგდებულს, მაწანწალას და მოშიებულს. თითქოს უპატრონო ცხოველი შეიფარა.

_ როგორც გავიგე, _ წარმოთქვა უცნობმა, როცა ვიკამ მოყოლა დაამთავრა, _ მე უნდა წამოგყვე იმ კანტორაში, სადაც შენი წილი სხვებზე მეტია. შენ კი გრცხვენია… თუ გეშინია, ვაითუ, კაცებმა საქმიდან მომტეხონო. მართალია?

მართალია! ზუსტად ასეა! ამ უსახლკარომ ზუსტი ფორმულირება ჩამოაყალიბა. არც ისე უტვინო ყოფილა, როგორც ეგონა. უმუშავებს გონება, როგორც ჩანს.

_ ჰოდა, გადაწყვიტე, მეტი სოლიდურობისთვის თან კაცი წაიყვანო, ხომ? სწორად მიმხვდარხარ, ვიქტორია. ქალს გვერდით კაცი უნდა ჰყავდეს, საქმისთვის ასე ჯობია. ჩვენთან კიდევ ხომ ხედავ, როგორ ხდება. ყველა ქალს თავი გენერალი ჰგონია, მაგრამ საქმე რომ გაფუჭდება, მერეღა ამოეფარებიან შეშინებულები კაცის ზურგს. ასეთი ბუნების ხართ თქვენ, ქალები, რას ვიზამთ. როგორც ვატყობ, მეგობრობის «პონტში» ვერავინ იშოვე და გადაწყვიტე, დაიქირავო ვინმე და ფული გადაუხადო. ის, ვინც უნდა დაიქირავო, მე აღმოვჩნდი. რამეს ხომ არ შემისწორებდი?

_ არა, შენ ყველაფერი სწორად გაიგე, ტყის კაცო.

_ ტყის კაცო… არ გეკითხები, ასე რატომ მეძახი, რადგან ვხვდები. ახლა ის მითხარი, რამდენი უნდა გადამიხადო?

_ ჯერ ის მითხარი, შეგიძლია ამ დავალების შესრულება?

_ და რა სირთულეა ამაში? _ მხრები აიჩეჩა გაკვირვებულმა.

_ სირთულე არის. ბომჟივით არ უნდა გამოიყურებოდე. სოლიდურ ადამიანს უნდა დაემსგავსო. ვითომ თეატრში ხარ, როლი უნდა შეასრულო. მე კიდევ ეჭვი მეპარება, შეძლებ კი?

_ გავიგე, რა დავალებასაც მთავაზობ. კიდევ არის რამე?

_ კიდევ? _ ვიკამ უარის ნიშნად თავი გააქნია.

_ რა, არა? მარტო ის ხომ არ არის საკმარისი, ინტელიგენტს დავემსგავსო. ვინ უნდა ვიყო შენთვის? მეზობელი? ქმარი? ძმა? მეგობარი თუ საყვარელი?

_ ჯერ არ გადამიწყვეტია ეგ საკითხი, _ ვიკა გაწითლდა.

_ მაშინ მომისმინე. მე შენ არაფერს გპირდები, გაიგე? მაგრამ ვსინჯავ. შევეცდები, შესაფერისად მოვიქცე. ყოველთვის მათხოვარი კი არ ვიყავი.

_ და ვინ იყავი? _ დაინტერესდა.

_ რა მნიშვნელობა აქვს. ვინც ვიყავი, ის აღარ ვარ. წავიდა ის დრო, ჩაიარა.

_ მაპატიე…

_ საპატიებელი რა არის? გინდოდა და მკითხე. მე კი, როგორც მინდოდა, ისე გიპასუხე. ამით არავინ დაზარალებულა. მაგრამ ასე თუ იხადე ბოდიშები, კაცები მართლა მოგასრიალებენ საქმიდან.

_ ჰო, ეგ ვიცი, _ ვიკას კვლავ გადაურა სიწითლემ.

_ ესე იგი, თუ საქმე კარგად წავიდა, რამდენს გადაგიხდიო, რა მითხარი? _ ირონიანარევი ღიმილით შეხედა ტყის კაცმა მის აფორაჯებულ ღაწვებს.

_ შენ რამდენს ითხოვ?

_ აპააა! ეგრე არ გამოვა. შენ დამიქირავე, ციფრიც შენ უნდა დაასახელო.

_ რა ვიცი… ათასი დოლარი არ იქნება საკმარისი?

_ მდააა. წავა… ოღონდ ლარები მომეცი, დოლარები არაფერში მჭირდება. მაგრამ ამის გარდა, კაი ბლომად ფული კი დაგიჯდება ჩემი საქმეში ჩაბმა. ასე ხომ არ წავალ? ტანსაცმლის ყიდვა მოგიწევს ჩემთვის. ერთი-ორჯერ რესტორანშიც უნდა წამიყვანო, ჰაი-ჰუი… ჰოდა, ნახე, შემომხედე. დარწმუნდი, გამოგადგები თუ არა.

_ კარგი, თანახმა ვარ, _ ამოიოხრა ვიკამ, _ ისე, რა გქვია?

_ გიორგი და არავითარი გია და გიკა და ეგეთები. მე ისეთი სახელი მქვია, რომელსაც არც შემოკლება სჭირდება და არც გადაკეთება. ახლა კი წავედი.

_ რას ამბობ! საით გაგიწევია?

_ საიდანაც მოვედი. რა, არ უნდა წავიდე?

_ კი, მაგრამ… შენი ტანსაცმელი… მე ის გადავყარე.

_ ჰეჰ! _ თავის გაქნევით წამოიძახა გიორგიმ, ხალათზე დაიხედა და ჩაიცინა. ეს ჩაცინება ცხენის ფრუტუნს უფრო ჰგავდა, ვიდრე ადამიანურ სიცილს.

_ ახლავე გავიქცევი მაღაზიაში, პიჯაკს და შარვალს გიყიდი, _ აწრიალდა ვიკა.

_ და მერე რა, პიჯაკით დავბრუნდე ჩემებთან?

_ ჯინსის შარვალს გიყიდი და რა ვიცი, უბრალო პერანგსაც, მითხარი, როგორი ჯობია, _ შეწუხდა ქალი.

_ კარგი რა, ახლა სად უნდა წახვიდე, ღამის ათი საათია, ყველა მაღაზია დაკეტილია. რა დღეში ხარ, მადმაზელ, საერთოდ არ უფიქრდები, როცა რამეს აკეთებ. შენს ქმარს არ დაუტოვებია ტანსაცმელი? იქნებ მომერგოს.

_ მხოლოდ ეს ხალათი, შენ რომ გაცვია. _ იცრუა ვიკამ და არ უთხრა, რომ წეღან მისთვის ერთი ხელი ტანსაცმელი სპეციალურად გადაარჩია, მაგრამ რატომ დამალა ეს, ვერ გეტყოდათ.

_ მდააა…

ტყის კაცი კარგა ხანს დუმდა. ვიკაც.

_ მაშინ ხვალისთვის… _ ამოღერღა ბოლოს ქალმა.

_ მაშინ ხვალისთვის, _ თუთიყუშივით გაიმეორა მამაკაცმა.

_ იქნებ…

_ იქნებ…

ასე ნაწყვეტ-ნაწყვეტ საუბრობდნენ, მაგრამ ორივე ხვდებოდა, რითიც უნდა დამთავრებულიყო ეს დანაწევრებული დიალოგი.

_ ოღონდ, ისა… _ წამოიკნავლა ვიკამ.

_ ჰო, ერთი სიტყვით… _ ამჯერად გიორგიმ აღარ გაიმეორა მისი სიტყვები, ისე გააგრძელა:

_ არ ინერვიულო, ვიქტორია, შენს გაძარცვას არ ვაპირებ და კიდევ ისა… არ ვიკბინები…

_ გასაგებია, _ ქალმა თვალი აარიდა, _ შეგიძლია ამ ოთახში დაწვე, ახლავე გაგიშლი თეთრეულს.

_ ძალიანაც კარგი. მეც ავდგები და ახალ თეთრეულში შიშველი ჩავწვები, _ გულიანად გაიცინა მამაკაცმა.

_ სერიოზულად? _ შიშისგან თვალები გაუფართოვდა ვიკას.

_ კარგი, ვიხუმრე, რა სისულელეს მეკითხები, _ ხელი აიქნია გიორგიმ.

_ მართალი ხარ, _ ამოიოხრა ქალმა, _ სისულელეებს ვაკეთებ და კითხვებსაც სულელურს ვსვამ.

_ სწორედ მაგაშია შენი უბედურება, მადმაზელ, _ ფილოსოფიურად შენიშნა ტყის კაცმა.

 

ღამემ წარმატებით ჩაიარა. რაც უნდა გასაკვირი იყოს, ვიკას დაწოლისთანავე ჩაეძინა, ხოლო დილით, თვალი რომ გაახილა და ფეთიანივით წამოხტა, გიორგი სამზარეულოში აღმოაჩინა _ პურსა და მურაბას მიირთმევდა. ღამით არც მისი გაძარცვის მცდელობა ჰქონია და არც გაუპატიურების. ამან ოდნავ დაამშვიდა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ტყის კაცთან თანამშრომლობა შეიძლებოდა.

საუზმის შემდეგ ვიკა მაღაზიაში წავიდა და გიორგისთვის ყველაზე იაფფასიანი ჯინსის შარვალი, მოკლესახელოებიანი პერანგი, წინდა და ფეხსაცმელი იყიდა. მართალია, შერცხვა, მაგრამ ქვედა საცვალიც არ დაივიწყა. მან კი ისე მიიღო საჩუქრები, წამითაც არ უგრძნია უხერხულობა. საქმიანად გამოიჯგიმა ახალ სამოსში და მხოლოდ ერთი სიტყვა წარმოთქვა _ «წავა!»

_ ახლა კი ერთად წავიდეთ ბაზრობაზე და ნორმალური «შარვალ-კოსტუმი» შევიძინოთ. დროა, საქმეს შევუდგეთ, _ წარმოთქვა გიორგიმ და დოინჯი შემოიყარა.

_ არა, ჯერ საპარიკმახეროში. ასეთი წვერით სად უნდა გამოგაჩინო? _ გაეღიმა ვიკას.

მამაკაცი შეყოყმანდა. როგორც ჩანს, გული ეთანაღრებოდა, თავის დიდებულ წვერთან რომ მოუწევდა გამოთხოვება.

_ გიორგი, ასე არ გამოვა! წვერი უნდა გაიპარსო! გარდა ამისა, თმაც შესაკრეჭი გაქვს, ლამის მხრებამდე გაყრია. ასეთ ფორმაში არ ჰგავხარ სოლიდურ მამაკაცს.

გიორგის აშკარად დაეტყო შეცბუნება. მზად იყო, ახლავე გაეხადა ახალი ტანსაცმელი და კვლავ ძონძები ჩაეცვა, ოღონდ კი თავის სანაქებო წვერს არ გამომშვიდობებოდა. ცოტათი გაცხარდა, მაგრამ ბოლოს მაინც დაჰყაბულდა ქალს. ათასი დოლარი ალბათ ღირდა ამად. ეს მის მზერაში იკითხებოდა. და ვიკამ, გამარჯვებულის იერით, იგი საპარიკმახეროში ჩაიყვანა.

ნათლად აუხსნა პარიკმახერს, რასაც ითხოვდა, მერე გიორგის ნიშნისმომგებიანი ღიმილით დაუქნია ხელი და მანქანაში დაბრუნდა, რათა იქ დალოდებოდა თავის ახალგამომცხვარ პარტნიორს.

ჰოდა… როცა ტყის კაცი სალონიდან გამოვიდა… არა, ეს ის არ იყო! უფრო სწორად, უკვე აღარ იყო ტყის კაცი. იქიდან ერთობ სიმპათიური, სასიამოვნო გარეგნობის მამაკაცი გამოჩნდა, რომელსაც ძალიან დაბნეული გამოხედვა ჰქონდა. თითქოს თავისი პირველყოფილი წვერის გაპარსვით ორიენტაცია დაკარგა და გზის გაგნება უჭირდა.

ვიკას აღფრთოვანების შეძახილი აღმოხდა. აი, კაცი! მისმა დაბნეულობამაც გაახალისა. არა უშავს, თვითონაც ასე ჰქონდა ორიენტაცია დაკარგული, როცა მიშამ მიატოვა. ეგ არაფერი, ამისგან არავინ კვდება, მიეჩვევა.

_ გიორგი, ახლა აღარ ხარ ტყის კაცი, ოჩოპინტრეს ვეღარ დაგიძახებ!

_ ვხედავ, _ უკმეხად ჩაიბურტყუნა მამაკაცმა.

რამდენიმე ბუტიკი მოიარეს, მაგრამ გიორგის მოსაწონი კოსტიუმი ვერ შეარჩიეს.

_ კარგი, როგორც გინდა, _ გაღიზიანდა ვიკა, _ მე მეტი აღარ შემიძლია. აჯობებს, ისევ შენს მშობლიურ აპარტამენტებში დაგაბრუნო. აქ დავამთავროთ ჩვენი ნაცნობობა.

გიორგიმ არც კი იკითხა, რას ნიშნავდა აპარტამენტები, რამაც ვიკა გააკვირვა. რატომ არ ჰკითხა? ნაკლებსარწმუნოა, მან ამ სიტყვის მნიშვნელობა იცოდეს. შერცხვა ვითომ? თუ, უბრალოდ, მიხვდა, რაც იგულისხმა?

_ მადმაზელ, ნუ, არ შემიძლია, რა! ასე მგონია, «პოლის» ჯოხს ვგავარ.

ვიკას წარბი არ შეუხრია.

_ მაშინ რა ვქნათ, დაგაბრუნო სანაგვესთან?

_ მოკლედ, რა ხარ, რააა. ნამდვილი მწამებელი!

_ გიორგი, ტვინი ნუ ამირიე. ან აირჩიე რამე, ან უკან დაგაბრუნებ.

მამაკაცმა უხმოდ შეაქცია ზურგი ქალს და ვიტრინასთან დადგა. რატომ არ სცემს პასუხს? თუ დუმილი თანხმობის ნიშანია? ვიკა გაწამდა ამდენი მარჩიელობით.

როგორც იქნა, მეოთხე ბუტიკში წააწყდნენ გიორგისთვის მისაღებ ვარიანტს. შემდეგ ფეხსაცმლის ყიდვა გაუჭიანურდათ. ასე რომ, დღის ბოლომდე მაღაზიიდან მაღაზიაში მოუწიათ სიარულმა. სამაგიეროდ, ვიკას მტანჯველი შრომა დაუფასდა _ როცა ბოლო ბუტიკიდან გამოვიდნენ, მის მანქანაში ერთობ სოლიდური და საინტერესო მამაკაცი ჩაჯდა. ვერც ერთი სულიერი ვერ მიხვდებოდა, რომ იგი ქუჩიდან აყვანილი ბომჟი იყო.

რჩებოდა ერთადერთი რამ. ლაპარაკის მანერა. მართალია, გიორგის მეტყველება არ იყო დატვირთული ჟარგონებით, რაც ძალიან აკვირვებდა, მაგრამ მაინც დასახვეწი ჰქონდა ლექსიკა და ვიკა შინ დაბრუნებისთანავე შეუდგა ამ საქმეს.

_ პირველ რიგში, სიტყვა «მადმაზელ» დაივიწყე, კარგი?

_ აბა რა დაგიძახო? _ მხრები აიჩეჩა მამაკაცმა.

_ რაც მქვია _ ვიკა, ვიქტორია, როგორც მოგესურვება.

_ კაი, გავიგე.

_ კაი კი არა, კარგი. გასაგებია? აბა, ჩემთან ერთად გაიმეორე!

და ასე გაგრძელდა მთელი საღამო. გარდა ამისა, აუხსნა, რომ ჭამის დროს პირის წკლაპუნი და ჩაის ხვრეპით დალევა უზრდელობა იყო. ყველაზე მეტად მაშინ გაუჭირდა, როცა დანა-ჩანგლის ხმარებაზე მიდგა საქმე. ამისთვის მთელი კვირა დასჭირდა. ასწავლა ასევე, სარეცხი მანქანის ჩართვა და სათანადო რეჟიმზე დაყენება, რათა მამაკაცს თავისი წინდები და პერანგები ხელით არ ერეცხა.

ამასობაში მეათე დღე მიილია. სწავლების პერიოდი მარტივი არ აღმოჩნდა, მაგრამ არც მთლად რთული ეთქმოდა, რადგან გიორგი ნიჭიერი, დამყოლი და რჩევების ადვილად ამთვისებელი «მოსწავლე» გამოდგა.

თავისუფალ დროს იგი ჭამდა, იძინებდა, ისვენებდა ან ტელევიზორს უყურებდა. ერთი სიტყვით, ცივილიზაციის სიკეთეებით ტკბებოდა. თუმცა, მთლად უსაქმოდაც არ იყო. სამზარეულოში ონკანი შეაკეთა, საიდანაც წყალი წვეთავდა, სააბაზანოშიც იტრიალა კარგა ხანს, ხან ერთ ჭანჭიკს წაუჭირა, ხან მეორეს. შეამოწმა, როგორ მუშაობდა წყლის ჩასარეცხი პომპა და ა.შ. უყურებდა ვიკა და ფიქრობდა, ალბათ წარსულში სანტექნიკოსი თუ იყო, ასე პეწიანად რომ უდგება საქმესო. ერთხელაც, როცა ამის შესახებ ჰკითხა, საკმაოდ უხეში პასუხი მიიღო _ «ეს შენ არ გეხება, ვიქტორია».

ყველაფერი კარგად მიდიოდა, მაგრამ ერთ დღეს მცირე ინციდენტი მაინც მოხდა. საღამოს, შინ დაბრუნებულმა ვიკამ შეამჩნია, რომ გიორგი დააბნია მისმა გამოჩენამ და საგულდაგულოდ ცდილობდა, ზურგს უკან რაღაც დაემალა. ეს «რაღაც» კი ვიკას უბის წიგნაკი აღმოჩნდა, რომელსაც ყოველთვის კარადაში ინახავდა. ეს სწორედ ის დღიური იყო, რომელშიც ჩანაწერებს აკეთებდა. განრისხდა, მაგრამ რა განრისხდა! რა არ გაიფიქრა იმწამს _ რა უნდოდა მის კარადაში? ფულს ეძებდა? ძვირფასეულობას? გამოდის, როცა შინ არ არის, ტყის კაცი მის უჯრებში იქექება და ეძებს და ეძებს, ღმერთმა უწყის, რას!

მთელი ხმით გაკიოდა. როცა იმ ფრაზამდე მივიდა, ჩემს გაძარცვას ხომ არ აპირებდიო, მხოლოდ მაშინ ამოიღო მამაკაცმა ხმა.

_ აი, ჩერჩეტი! შენი გაძარცვა, გაუპატიურება და კიდევ რა ვიცი, რას მოიფიქრებ, რომ მდომებოდა, აქამდე ასჯერ ვიზამდი და მქონდა ამის შანსიც და შესაძლებლობაც. ბოლოს ყელს გამოგჭრიდი, ისევ მოვუშვებდი ჩემს წვერს და ტუ-ტუუუ, ვერავინაც ვერ მომაგნებდა.

_ აბა ჩემი დღიური რატომ აიღე?

_ ვააა! არ ამიღია-მეთქი! აგერ იდო, კომპიუტერთან და ისე ჩავიხედე, «პროსტა». მე რა ვიცოდი, შიგ რა ეწერა.

 

 

მართალს ამბობდა გიორგი. ვიკას ახლაღა გაახსენდა, რომ წუხელ, კომპიუტერთან მუშაობის შემდეგ, უბის წიგნაკის შენახვა დაეზარა და იქვე დატოვა, მაგიდაზე. ტყის კაცისგან «ჩერჩეტი» რომ დაიმსახურა, დიდად არ მოეწონა, მაგრამ რადგან დამნაშავე იყო, ამაზე აღარ გაამახვილა ყურადღება.

_ მაპატიე… ტყუილად გაგინაწყენდი, _ ბოდიში მოუხადა, _ ამ დღიურში საინტერესო არაფერია, რაღაც აბდაუბდა მიწერია.

მამაკაცს პასუხი არ გაუცია და, საერთოდ, ვახშმამდე აღარ დალაპარაკებია. ვახშმობისას კი მოულოდნელად უთხრა:

_ მინდა გითხრა, რომ კარგად წერ.

ვიკას უნდოდა ეკითხა, შენ რა იცი, როგორ ვწერ, ამის რა გაგეგებაო, მაგრამ კიდევ ერთხელ მის განაწყენებას მოერიდა.

ერთი სიტყვით, ვიკა თავისი არჩევანით კმაყოფილი იყო. «მდგმური» ხელს არაფერში უშლიდა. პირიქით, საოჯახო საქმეებშიც კი ეხმარებოდა, განსაკუთრებით «კაცურ» საქმეებში. გიორგი მის მიმართ მამაკაცურ ინტერესს საერთოდ არ იჩენდა, არც მისი გაძარცვა უცდია და არც არაფრით დაუზარალებია. თეფშიც კი არ გავარდნია ხელიდან, გატეხვაზე რომ არაფერი ვთქვათ.

ვიკა გამუდმებით ფიქრობდა მასზე. იქნებ მართლაც პატიოსანი ადამიანია? ან იქნებ, არანაირი მოპარული ძვირფასეულობა არ უღირდა მას იმ კომფორტის ფასად, რასაც აქ ცხოვრებით იღებდა? ასე იყო თუ ისე, მისი გვერდით ყოფნა ვიკას დისკომფორტს არ უქმნიდა. პირიქით, სიამოვნებდა კიდევაც, შინ ასეთი მამაკაცი რომ ელოდებოდა, უფრო დაცულადაც გრძნობდა თავს, თითქოს მის სახლში დიდი და კეთილი როტვეილერი დასახლდა.

კარგი მანერებისა და გამართულად მეტყველების კურსები რომ გაიარეს, ვიკამ გადაწყვიტა, საქმეს შესდგომოდა. დრო დადგა, გიორგი შინიდან გაეყვანა. ასწავლა, როგორ ესარგებლა საკრედიტო ბარათით და როგორ გადაეხადა რესტორანში ვახშმის საფასური. ცოტა კი ეშინოდა, ვაითუ, ვეღარ გაართვას ბომჟმა ამ ყველაფერს თავიო, მაგრამ, მისდა გასაოცრად, გიორგიმ გამოცდა ხუთიანზე ჩააბარა _ დაწყებული დანა-ჩანგლის ხმარებით, ოფიციანტთან ურთიერთობით დამთავრებული.

მისგან მშვენიერი პარტნიორი გამოვაო, გაიფიქრა კმაყოფილმა.

ერთადერთი საშიშროება, რომელიც აწუხებდა, თვითონ იყო. ამ ელეგანტურ მამაკაცში ვერავინ ამოიცნობდა სამიოდე კვირის წინ სანაგვესთან მოხეტიალე ბომჟს, თვითონ ბომჟებიც კი ვერ იცნობდნენ თავიანთ «ამხანაგს», ცნობისმოყვარეები ამ ყველაფრისგან მხოლოდ ერთ დასკვნას გამოიტანდნენ, რომ ვიკამ საყვარელი გაიჩინა. თუმცა მაინც ამშვიდებდა ერთი რამ _ რომ ვერავინ გაბედავდა, ეკითხა მისთვის, სად დაითრია ასეთი კაცი. ეს არავის საქმე არ იყო.

 

დაბოლოს, დადგა დღე, როცა ვიკა მიხვდა, რომ მოქმედების დრო იყო. უნდა შესდგომოდა მთავარ საქმეს, რისთვისაც ეს ყველაფერი წამოიწყო. მაგრამ აქამდე ვერ მოეფიქრებინა, რა სტატუსით წარედგინა ფირმაში გიორგი, რა ლეგენდა შეეთხზა მასზე.

გადაწყვიტა, ამის შესახებ მასვე მოთათბირებოდა. გიორგი საღად აზროვნებდა, რაც, სამწუხაროდ, თავად არ შეეძლო, თავში ნამდვილი დომხალი უტრიალებდა.

_ რა საჭიროა რამის დაკონკრეტება? _ მხრები აიჩეჩა ტყის კაცმა, _ იტყვი _ «ჩემი თანმხლებია» და მორჩა.

_ მაშინ ისინი იფიქრებენ, რომ ჩემი საყვარელი ხარ.

_ და ეს რა, გადარდებს? გინდოდა, მარტო არ მისულიყავი? ჰოდა, არ მოგიწევს. ფიქრით კი იმათ იფიქრონ, შენ დაიკიდე.

მართალია. ვიკა გააოცა სიტუაციის ასეთმა სიმარტივემ. რატომ წვალობს ხოლმე, როცა რაღაცის მოფიქრება უნდა? რაში სჭირდება ამდენი თავის მტვრევა ასეთ უბრალო რამეს? როგორ დაეტყო, მარტოს ცხოვრებასთან გამკლავება რომ უჭირს. მიუჩვეველია დამოუკიდებლად ცხოვრებასაც, აზროვნებასაც და თვითგადარჩენისთვის ბრძოლასაც.

კარგი, ჯობია, დარეკოს. ყურმილი მოიმარჯვა და დინჯად აკრიფა საჭირო ნომერი. როცა უპასუხეს, დირექტორი, ბატონი ლევანი იკითხა.

_ შემიძლია მიღებაზე ჩაგწეროთ, _ უპასუხა მდივანმა, რომელიც, თუ ხმის მიხედვით ვიმსჯელებდით, ძალზე ახალგაზრდა უნდა ყოფილიყო, _ მაგრამ მომავალ ორშაბათამდე მოგიწევთ ლოდინი, მსურველთა რაოდენობა დიდია.

_ თქვენ ვერ გამიგეთ, გოგონი. მე ვიქტორია ვარ და ფირმა, რომელ…

_ გავიგე! _ გააწყვეტინა გოგონამ, _ ვიცი, ვინც ხართ, მაგრამ ბატონი ლევანი ძალიან დაკავებულია. როგორ მოვიქცე, ჩაგწეროთ?

ვიკამ დაბნეული მზერა გიორგის მიაპყრო, რომელიც გვერდით ედგა და ამ საუბარს ყურს უგდებდა. მამაკაცმა რაღაც უჩურჩულა, მაგრამ ვიკამ ვერაფერი გაიგო.

_ ერთი წუთით, _ ჩასძახა ყურმილში, მერე ხელისგული დააფარა და კვლავ ტყის კაცს მიაშტერდა.

_ უთხარი, რომ შენი დღის განრიგს გადახედე და ორშაბათი არ გაწყობს და მიღებაზე როგორმე ამ კვირაში ჩაგსვას.

ვიკამ ტყის კაცის რჩევა გაითვალისწინა, მაგრამ მდივანი გოგონა შეუვალი ჩანდა.

_ მაშინ უთხარი, მოგვიანებით ჩემი მენეჯერი დაგიკავშირდებათ-თქო.

ქალმა სიტყვასიტყვით გაიმეორა გიორგის ნათქვამი და სანამ პასუხს მიიღებდა, მამაკაცმა ტელეფონი გაუთიშა.

_ რას შვრები? მისი პასუხის მოსმენა ვერ მოვასწარი.

_ რა ფეხებად გჭირდება მისი პასუხი? ის ახლა უკვე ჩემს ზარს ელოდება.

როგორც ჩანს, გიორგის სტატუსი, რომელიც ასე აწუხებდა ვიკას, თავისთავად გამოიკვეთა _ მენეჯერი.

ტყის კაცმა ათი წუთის შემდეგ იგივე ნომერი გამეორების რეჟიმით აკრიფა. როგორც კი ფირმის მდივანმა სხაპასხუპით ჩამოარაკრაკა,

დირექტორის სამდივნო გისმენთო, დატკბილული ხმით მიესალმა გოგონას და სახელი ჰკითხა. როცა გაიგო, რომ მდივანს ლუდმილა ერქვა, ეგრევე გაიმკაცრა ტონი და პირდაპირ საქმეზე გადავიდა.

_ ძალიან კარგი, ლუდა, ახლა კი დირექტორთან გადამრთე!

ლევანის «მარცხენა ხელი» შეეცადა მისთვის აეხსნა, თუ რაოდენ დაკავებულია დირექტორი და ამწუთას მასთან ვერავის დააკავშირებდა, მაგრამ გიორგიმ ოფიციალური ტონით შეაწყვეტინა:

_ შენი აზრი, ჩემო ლუდა, არ მაინტერესებს. გითხარი, დირექტორთან შემაერთე-მეთქი!

როცა გოგონამ კვლავ დააპირა შეწინააღმდეგება, ტყის კაცმა მოთმინებადაკარგული ხმით კბილებში გამოცრა:

_ ახლავე თუ არ დამაკავშირებ ლევანთან, ხვალიდან სამსახურს დაკარგავ!

ამან გაჭრა. გოგონამ შეშინებული ხმით აუწყა, რომ ახლავე გადართავდა მის ზარს დირექტორთან.

_ შენ დაელაპარაკები, თუ მე მანდობ ამ საქმეს? _ გადაულაპარაკა გიორგიმ ვიკას.

_ შენ დაელაპარაკე, _ უჩურჩულა ვიკამ.

ქალი გაოგნებული იყო. ისე მოხერხებულად მოაგვარა ტყის კაცმა საქმე, ბომჟობის არაფერი ეტყობოდა. არა მარტო მოხერხებულად, გამოცდილადაც, თითქოს მთელი ცხოვრება სხვა არაფერი უკეთებია, თუ არა მდივნების მოთვინიერება. აქამდე რამდენჯერმე შეეპარა ეჭვი, რომ მთლად ბომჟთან არ ჰქონდა საქმე და ეს ეჭვი ახლა კიდევ უფრო გაუძლიერდა. საინტერესოა, ვინ იმალება ტყის კაცის უკან?

_ ლევან, გამარჯობა! _ გიორგი თან შინაურული, თან საქმიანი ტონით საუბრობდა, _ ვიქტორიას მენეჯერი გესაუბრებით. ვფიქრობ, საჭირო არ არის, დაგიკონკრეტოთ… დიახ, დიახ… მას სურს, ფირმის საქმიანობის დოკუმენტაციას გაეცნოს… არა, ამ კვირაში… მშვენიერია… გვაწყობს… კარგად ბრძანდებოდეთ.

მამაკაცმა ყურმილი ბერკეტზე თეატრალური ჟესტით დადო.

_ ხვალ, ორ საათზე გველოდება.

_ გიორგი, სინამდვილეში ვინ ხარ?

_ მშვენივრად იცი, ვინც ვარ. ბომჟი ვარ, ახლა გაიგე?

_ ბომჟები ასე არ საუბრობენ.

_ შენ თვითონ არ მავარჯიშებდი? დამღალე მთელი კვირა სწავლებით და.. _ ვიკას მოეჩვენა, რომ ტყის კაცი თვალს არიდებდა.

_ ერთ კვირაში შეიძლება ცხვირის მოხოცვა ასწავლო ადამიანს, მაგრამ ასე ლაპარაკი?

_ რა ჩემი ბრალია, თუკი ნიჭიერი ვარ და სწრაფად ავითვისე შენნაირებთან ურთიერთობის წესები? _ ცივად უპასუხა გიორგიმ და გაერიდა, რათა შემდეგი შეკითხვები დროულად აერიდებინა თავიდან.

მართლაც, რა მისი საქმეა? მათ ათასდოლარიანი შეთანხმება დადეს. ის გამოიმუშავებს თავის კუთვნილ ფულს. დანარჩენი ვიკას არ ეხება!

ამის შემდეგ ვიკა მხოლოდ იმაზე დაფიქრდა, რა ჩაეცვა. უნდოდა, ბიზნესლედის იმიჯით წარმდგარიყო დირექტორის წინაშე, ამიტომ ფოლადისფერი პიჯაკი აირჩია, რომელიც მის ნაცრისფერ თვალებს ყველაზე კარგად ეხამებოდა, ხოლო პიჯაკს შავი შარვალი და ამავე ფერის მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი მიუსადაგა.

 

არასდროს ყოფილა ქმრის სამსახურში. რატომღაც, ეგონა, მიშას ევროპული ყაიდის ოფისი ექნებოდა, ფართოშუშებიანი და მაღალჭერიანი, მაგრამ შეცდა. შენობა ჩვეულებრივი კორპუსის ბინას უფრო წააგავდა, ვიდრე სერიოზული შემოსავლების მქონე კომპანიას. ოფისს სულ ოთხი ოთახი ეკავა მცირე ფართობის ჰოლით, სადაც მდივანი ლუდმილა დასკუპებულიყო.

სასაცილო ის იყო, რომ გოგონა მათ დანახვაზე ღიმილად დაიღვარა. გეგონებოდათ, ვიკას გაცნობა მისი ბავშვობის ოცნება იყო.

_ მობრძანდით, ქალბატონო ვიქტორია, ბატონი ლევანი უკვე გელოდებათ.

როცა მდივანმა დირექტორის კაბინეტის კარი შეაღო, მათ შესახვედრად მსუქანი მამაკაცი დაიძრა, რომელსაც ისეთი მრგვალი მხრები ჰქონდა, კისერი ძლივს უჩანდა.

_ მიხარია თქვენი დანახვა, მიხარია. როგორც იქნა, გავიცანით ერთმანეთი, _ ლევანმა მძლავრად ჩამოართვა ორივეს ხელი, _ მე კი ვზივარ აქ და ვფიქრობ, როდის ინებებს ქალბატონი ვიქტორია ჩვენთან სტუმრობას-მეთქი. თანამშრომლებიც კი მეკითხებოდნენ, ჩვენი დიასახლისი როდის გამოჩნდებაო?

ასეთი შეხვედრით გაოცებულმა ვიკამ გიორგის გადახედა, მაგრამ მის სახეზე ვერაფერი ამოიკითხა. «მგონი, უკვე აღარაფერში მჭირდება», _ გაიფიქრა ქალმა და მსუბუქმა სინანულმა გაჰკრა სადღაც, გულის სიღრმეში.

_ შეგიძლიათ ლეოთი მომმართოთ. თქვენობითი ფორმა საჭირო არ არის, აქ ყველანი შენობით ველაპარაკებით ერთმანეთს. თანასწორობა, უპირველეს ყოვლისა, ეს ჩვენი დევიზია, არავითარი იერარქია. _ დაიწყო ლევანმა და ვიკას პასუხის გაცემა არ აცალა, ისე შეუდგა ოფისის «ექსკურსიამძღოლობას».

_ ეს მოლაპარაკებების დარბაზია, _ გააღო გვერდითა ოთახის კარი დირექტორმა, _ კლიენტებთან შეხვედრა და ჩვენი თათბირები აქ ეწყობა.

მოლაპარაკების «დარბაზში» რამდენიმე მამაკაცი მრგვალ მაგიდას მისჯდომოდა და საქმით იყო გართული.

_ რადგან ვიწროდ ვართ, როცა ამ ოთახს სცალია, თანამშრომლები იყენებენ სამუშაოდ, _ თავი იმართლა ლევანმა, _ ხანდახან ჩემი კაბინეტის ოკუპაციასაც კი ახდენენ ეს მამაძაღლები. ლამისაა, სადმე კუთხეში მივჯდე ხოლმე.

ლევანმა გზა გააგრძელა. შემდეგ ორ ოთახში კომპიუტერები განეთავსებინათ. ვიკას დანახვაზე თანამშრომლები ზეზე წამოიჭრნენ. ყველანი ცნობისმოყვარედ მისჩერებოდნენ აქამდე იდუმალ «დიასახლისს», როგორც ლევანმა მონათლა იგი.

ვიკამ უხვად დაარიგა თბილი ღიმილი. ეს ხალხი იმსახურებდა ამას, ისინი ხომ კეთილსინდისერად ასრულებდნენ თავიანთ მოვალეობას. წარმოუდგენია, რამდენი გააყოლებს შურით სავსე მზერას, მისი სახით ხომ მეტოქე გამოუჩნდათ თანამშრომელ ქალებს. ვიკა კი ყოველთვის პოპულარობით სარგებლობდა მამაკაცებში.

შემდეგ კვლავ დირექტორის კაბინეტში დაბრუნდნენ და «საყვარელმა» ლუდამ ყავა შემოიტანა. ლევანმა სეიფიდან შოკოლადის ორი ფილა გამოიღო, გახსნა და წვრილად დაამტვრია. მთელი ამ ხნის განმავლობაში გიორგის სიტყვაც არ უთქვამს. ყავაც კი არ დალია, ფანჯარასთან მდგარ სკამზე დაჯდა და ვიკასა და დირექტორის «ტკბილ» საუბარს ყურადღებით უსმენდა.

ისეთივე თავაზიანობით გამოისტუმრეს ვიკა ოფისიდან, როგორც მიიღეს. გაბრუებული იყო ასეთი მიღებით. სიხარულით მეცხრე ცაზე დაფრინავდა. არადა, როგორ შეაშინა იმ დღეს ნატამ, ახლოს არ გაეკარო შენი ქმრის ბიზნესს, თავს ვერ გაართმევო. ამ დროს რა კარგად ჩაიარა შეხვედრამ. გიორგის ჩართვა არც დასჭირდა. რა მაგარია!

შინ დაბრუნებულს სხვა სალაპარაკო არაფერი ჰქონდა, აღტაცებული უკვე მერამდენედ იხსენებდა ლევანთან შეხვედრას.

გიორგი პასუხს არ სცემდა, ზურგშექცევით იდგა, ფანჯარაში იყურებოდა ზურგზე ხელებდაწყობილი და ფეხსაცმლის წვერებზე აწეული მონოტონურად ქანაობდა.

ვიკა დაიძაბა.

_ რა, არ მოგეწონა, როგორ მიგვიღო იმ კაცმა?

გიორგიმ ქანაობა შეწყვიტა, მაგრამ არ შემობრუნებულა.

_ გიორგი!

_ ვიკა, ერთი ეს მითხარი, მე ჩემი საქმე შევასრულე თუ არა?

ქალი შეცბა. შეკითხვას არ მოელოდა.

_ მგონი, კი. შენ რას ფიქრობ?

_ გააჩნია, როგორ შეხედავ საქმეს. თუკი იმას ვიგულისხმებთ, რომ შენი თანმხლები უნდა ვყოფილიყავი, მაშინ გამოდის, რომ შევასრულე. მაგრამ თუ უფრო ჩავუღრმავდებით ამ ყველაფერს, _ არა.

_ ვერ გავიგე, რა უცნაურად ლაპარაკობ?

_ რა ვერ გაიგე? ის შენი ლევანი რაღაცას რომ ურევს, ვერ ხვდები?

_ საიდან მოიტანე?

_ ზედმეტად ტკბილი არ გეჩვენა?

_ მერე რა? მე ხომ 51 პროცენტის მფლობელი ვარ, სხვა რა გზა ჰქონდა? არ მომეფერება და მისი აჯობებს.

_ მე კი არ მომეწონა მისი ასე «მტკივნეულად» დატკბობა. რადგან ასე იქცევა, ესე იგი, რაღაც დაინტერესება აქვს.

_ შენ რა გესმის ამის? _ დამცინავად მიმართა ვიკამ, _ ერკვევი ბიზნესში თუ რა?

_ ბიზნესში არა, მაგრამ ადამიანებში კი. შენ კი ვერც ერთში ერკვევი და ვერც მეორეში.

_ ერთი ამას უყურე! შენ ვინ ხარ, რომ ასე მელაპარაკო?

_ ბომჟი. გელაპარაკები ისე, როგორც მჩვევია. არ მოგწონს? წავალ. გგონია, შენი აბაზანისა და ხარჩოს გარეშე ვერ გავძლებ? არც იფიქრო! როგორმე გავძლებ.

_ მაშანტაჟებ?

_ ვიქტორია, შემპირდი თუ არა ათას დოლარს?

_ ნუუ…

_ არავითარი «ნუ»! «ნუ» კი არა, შემპირდი. და რისთვის შემპირდი? არა იმისთვის, რომ შენს «ვანაში» მებანავა. ხომ მართალია? იმისთვის, რომ შენთვის ზურგი გამემაგრებინა იმ შემთხვევაში, თუკი რაღაც ისე არ გამოვიდოდა. პირადად მე ასეთი გულუხვი მიღება ეჭვს მიჩენს. თუ არ მეთანხმები, ესე იგი, აღარ გჭირდები. ჰოდა, წავალ.

ვიკა დუმდა. ეს კაცი ისე ელაპარაკებოდა, როგორც იდიოტს. ის კი ბომჟი იყო. სიბრაზე ყელში მოაწვა.

_ აბა? რას იტყვი?

_ არ ვიცი… _ მაინც შეყოყმანდა.

_ ოოოჰ, რა ხართ ეს ქალები! მომეცი დოკუმენტები, წავიკითხავ ერთი, რა წერია.

_ და მერე მე რა ვაკეთო? _ სუსტად შეეწინააღმდეგა ქალი.

_ შენ ვახშამი მოამზადე.

ვიკამ ქათამი შეწვა, სუფრა გაშალა და სასტუმრო ოთახში გამოვიდა, რათა გიორგი ვახშამზე მიეწვია, ის კი დაძინებული დახვდა. უდიერად გაწოლილიყო დივანზე, ფეხები განზე გაეშალა, ხელები თავქვეშ ამოედო, ხოლო თაბახები, რომლებიც ვითომ უნდა წაეკითხა, იატაკზე იყო მიმოფანტული.

«გამაცურა ამ კრეტინმა, _ ბრაზით აენთო თვალები, _ რაღაც ორი სიტყვა უსწავლია წარსულში და თავი მომაჩვენა, ვითომ რაღაც იცის. შთაბეჭდილების მოხდენა უნდოდა. თვითონაც ხვდება, რომ მისი დახმარება არ დამჭირდა და ახლა ცდილობს, როგორმე დამცინცლოს ათასი დოლარი».

მორჩა, მტკიცე გადაწყვეტილება მიიღო _ ახლა აჭმევს, კარგად დაანაყრებს, თავის წილს მისცემს და დაემშვიდობება. უკვე აღარაფერში სჭირდება. გადასარევად მიიღეს ფირმაში, მთავარი ეს იყო. დანარჩენს თვითონ მიხედავს, უტვინო კი არ არის, ნელ-ნელა გაერკვევა ყველაფერში.

ფრთხილად შეეხო მძინარეს და შეაღვიძა. გიორგი ადგა, ხელ-პირი დაიბანა და სუფრას მიუჯდა. სანამ არ დანაყრდა, ვიკას ხმა არ ამოუღია. გამოცდილებით იცოდა, რომ მშიერ კაცთან ლაპარაკი არ შეიძლებოდა. როცა გიორგიმ ვახშამს დესერტიც მიაყოლა მურაბის სახით, მხოლოდ მაშინ ამოიღო ხმა.

_ რა ქენი, ჩაიხედე დოკუმენტებში? ყველაფერი რიგზეა ჩემს ფირმაში? მიხვდი, რა საქმიანობას ეწევა?

_ აჰა.

_ გიორგი, ნუ მატყუებ. შენ ხომ გეძინა.

_ მერე რა? ჯერ წავიკითხე და მერე დავიძინე.

_ წაიკითხე? ასე სწრაფად? და ყველაფერი გაიგე? _ ურწმუნოდ გადააქნია თავი.

_ აჰა.

_ ჰოდა, მითხარი მაშინ, რა საქმიანობითაა დაკავებული ჩემი ფირმა?

_ შპიონაჟით.

_ რითი? _ ვიკა ყურებს არ უჯერებდა. _ ეს როგორ?

_ როგორ და ჩვეულებრივად. «კონკურენტული დაზვერვა» ჰქვია ასეთ საქმიანობას.

_ დაზვერვა?

_ კაი, რას შეშინდი?

_ კი მაგრამ, ისინი ხომ იცავენ ბიზნესს თუ რაღაც ჯანდაბას!

_ ასეცაა. იცავენ. ოღონდ კონკურენტებისგან.

_ აბა დაზვერვა რა შუაშია?

_ რომ დაიცვა, კონკურენტს უნდა იცნობდე. კონკურენტს რომ იცნობდე, უნდა დაზვერო. გაიგე?

_ ვერა.

_ ვააახ! შენ ვინ ყოფილხარ! ბავშვობაში თოჯინებით გითამაშია?

_ ეს რა შუაშია?

_ შუაში კი არა, თავშია. კარგი მაგალითია შედარებისთვის. თოჯინა ბარბი გაგიგია?

_ რა თქმა უნდა.

_ ჰოდა, მომისმინე. ლეგენდას თუ დავუჯერებთ, ვინმე რუთ ჰანდლერმა ეს თოჯინა მაშინ გამოიგონა, როცა თავისი გოგონას თამაშს აკვირდებოდა ხოლმე. მის ქალიშვილს ბარბარა ერქვა. ჰოდა, აღმოაჩინა, რომ გოგონა თამაშისას ისე ექცეოდა თავის სათამაშოებს, როგორც უფროსი ადამიანი. ჰოდა, შვილის პატივსაცემად შექმნა ბარბი, მაგრამ არა პატარა, არამედ ზრდასრული თოჯინა პატარა გოგონებისთვის. ოღონდ შენც არ დაიჯერო ეს ზღაპარი. ეს მხოლოდ სარეკლამო ტრიუკებისთვისაა მოგონილი. სინამდვილეში კი ბარბი გერმანიაში «დაიბადა» წინა საუკუნის 50-იან წლებში. მისი ავტორია რეინჰარდ ბიუტეინი, რომელმაც თოჯინაში თავისი მულტიპლიკაციური ფილმის პერსონაჟის, ლილის სახე გამოძერწა. მაგრამ თოჯინა ლილი არ იყო განკუთვნილი ბავშვებისთვის. ის გერმანელი მამაკაცების სექს-სიმბოლოდ მოიაზრებოდა. ამიტომაც მოიფიქრეს, როგორც სახუმარო სუვენირი, რომელიც თამბაქოს ჯიხურებსა და ბარებში იყიდებოდა. მოგვიანებით აღმოჩნდა, რომ ლილი მოსწონდათ არა მარტო მამაკაცებს, არამედ ბავშვებსაც და ქალებსაც. თოჯინა საოცარი სისწრაფით იყიდებოდა და არა მხოლოდ გერმანიაში, ევროპის სხვა ქვეყნებშიც. ერთხელ რუთ ჰანდლერი თავის გოგონა ბარბარასთან ერთად შვეიცარიაში გაემგზავრა დასასვენებლად. ბარბარამ ერთ-ერთ ვიტრინაში ლილი შეამჩნია, რომელიც ზრდასრულ გოგონას ჰგავდა და იქამდე არ მოეშვა დედას, სანამ არ აყიდვინა. დანარჩენს ალბათ თავადაც მიხვდები. ფაქტობრივად, გამოვიდა, რომ რუთმა ლილის პლაგიატი დაამზადა და მას ბარბი დაარქვა _ თავისი გოგონას სახელი. ამერიკული თოჯინას პოპულარობა ელვის სისწრაფით იზრდებოდა. მის ნამდვილ ავტორს თავდაპირველად უნდოდა, პლაგიატობისთვის ეჩივლა რუთისთვის, მაგრამ მერე გადაიფიქრა და გადაწყვიტა, პატენტი მოკრძალებულ ფასად გაეყიდა. ასეც მოიქცა, რის შედეგადაც გაკოტრდა, ამერიკელებმა კი ბარბით მილიარდები იშოვეს.

ახლა კი, ვიქტორია, გონებას ძალა დაატანე და დასკვნა გამოიტანე _ ბიუტეინს რომ ჰქონოდა ისეთი ფირმა, როგორიცაა ბიზნეს-დაზვერვა და გამოერკვია, რამდენად მასშტაბური იქნებოდა მისი თოჯინით მსოფლიო ბაზრის დაინტერესება, ან უჩივლებდა რუთს პლაგიატობისთვის, ან ძალზე ძვირად გაყიდდა თავის პატენტს. და იმდენ ფულს აიღებდა, მთელ მის მოდგმას ეყოფოდა.

_ გიორგი, ვინ ხარ სინამდვილეში, არ მეტყვი?

_ მე ბომჟი ვარ, «მადმაზელ», ილუზიებს ნუ იქმნი. თუ რამე ვიცი, ეს სულ იმის ბრალია, რომ ძალიან ბევრ გაზეთს ვკითხულობ. მეხსიერებას კი არ ვუჩივი. ვკითხულობ _ მამახსოვრდება. სულ ეს არის.

ვიკა ჩაფიქრდა. «კონკურენტული დაზვერვა» ამაზრზენად ჟღერდა. არადა, სულ სხვაგვარად ეგონა საქმე _ მისი ფირმა სხვების ბიზნესს იცავდა.

_ ეს კანონიერია? _ იკითხა ბოლოს.

_ თუ არ ვცდები, კანონიერი უნდა იყოს.

და თუ კანონიერია, მაგას რა ჯობია? ოცი წლის წინ მსგავსი არაფერი არსებობდა ქვეყანაში. არც კონკურენტული დაზვერვა და არც ბიზნესის დაცვა. ყველა ამ სპეციალისტმა ხომ ნოლიდან დაიწყო საქმიანობა? ისინი კითხულობდნენ, სწავლობდნენ, ეცნობოდნენ ამა თუ იმ ლიტერატურას, დადიოდნენ პრაქტიკაზე… თვითონ რატომ ვერ შეძლებს? უნიჭო სულაც არ არის!

_ მომისმინე, ვიქტორია, _ ფიქრი შეაწყვეტინა გიორგიმ, _ ვხვდები, რაც ჩაიფიქრე. მოგწყინდა უაზროდ ცხოვრება და გადაწყვიტე, ბიზნესს გაეთამაშო. თუ ასეა, ერთ რამეს გირჩევ _ გაყიდე ფირმაში შენი წილი და სილამაზის სალონი გახსენი ან სოლარიუმი, ან ყვავილების მაღაზია. რამე უფრო მარტივი. კონკურენტულ დაზვერვას შენ ვერ გაუძღვები.

_ იდიოტი ნუ გგონივარ! _ ზიზღით მობრიცა ტუჩები.

_ იქ არ არის შენი ადგილი, ვიკა, დამიჯერე! იქ პროფესიონალები მუშაობენ. ყოველთვის ისეთ საბუთებზე მოგიწევს ხელის მოწერა, რომლის აზრზეც არ იქნები. საქმე საქმეზე რომ მიდგება, პასუხისმგებელი შენ აღმოჩნდები!

_ პროფესიონალები! კარგი რა, იმათ თუ ისწავლეს, მეც ვისწავლი. ასეთი რთული რა არის? მით უფრო, რომ თვითონ არ ვივლი დაზვერვაზე, მე მხოლოდ თვალყურს მივადევნებ, ვინ რას გააკეთებს.

_ ცდები. ასეთ ფირმებში იურიდიული გამოცდილების მქონე ადამიანები მუშაობენ, ძირითადად, სპეცსამსახურიდან აყვანილი კადრები.

_ და საიდან იცი ეს ყველაფერი? _ აყვირდა ვიკა, _ მეუბნები, ბომჟი ვარო და ყველაფერში კი ერკვევი პროფესიონალივით! იქნებ შენც დაზვერვის თანამშრომელი ხარ? უცხოური დაზვერვის და ბომჟად ასაღებ თავს?

გიორგიმ კოპები შეკრა.

_ როგორც გინდა. ჩემი ხომ გამოვიმუშავე? მომეცი ფული და ჩემს გზას გავუდგები.

_ და ცოტა ხანს კიდევ რომ გთხოვო დარჩენა? ცოტა კიდევ რომ დამეხმარო და ფული დაგიმატო?

ტყის კაცს თვალები გაუნათდა.

_ მაშინ რაღაცები უნდა გადალაგდეს, _ ფრთხილად წარმოთქვა, _ ჩემი რჩევები უნდა გაითვალისწინო.

_ აი, ამაზეა ნათქვამი, თაგვმა თხარა, თხარაო… შენ გინდა, ჩემს ხარჯზე იშოვო ფული? ამ კუთხით გამოიმუშავო? გინდა, სულელად გამომიყვანო, ხომ? გგონია, შენს იქით გზა არა მაქვს? რა აფერისტი ხარ! წადი, დამეკარგე აქედან!

ვიკამ მაგიდაზე კონვერტში ჩადებული ფული მოისროლა და გიორგის ზურგი შეაქცია.

…ჯერ პიჯაკი და შარვალი გაიხადა, მერე სხვა დანარჩენი და როცა ტრუსის ამარა დარჩა, ის იაფფასიანი ტანსაცმელი ჩაიცვა, რომელიც თავიდან უყიდა ვიკამ. წამითაც არ მორიდებია, ქალის წინაშე ნახევრად შიშველი რომ «პოზირებდა». ამ ყველაფერს ისე აკეთებდა, სიტყვაც არ დასცდენია.

როცა გახდა-ჩაცმის რიტუალი დაასრულა, სარკეში ჩაიხედა, სახეზე ხელი ჩამოისვა და სინანულით გადააქნია თავი. აშკარა იყო, თავის საამაყო წვერს მისტიროდა.

ვიკას, ცოტა არ იყოს, შეეცოდა იგი. წარმოიდგინა, როგორ გააგრძელებდა ცხოვრებას ტყის კაცი სამრეცხაოს გვერდით განთავსებულ სანაგვეებთან. მაგრამ რა ექნა? შეცოდების გამო მთელი ცხოვრება ბომჟთან ერთად ხომ არ იცხოვრებდა? მით უმეტეს, მისი დახმარება უკვე აღარ სჭირდებოდა. აღარ სჭირდებოდა, აღარ!

ტყის კაცმა კონვერტიდან ფული ამოიღო, გადაუთვლელად ჩაიდო ჯიბეში, ვიკასკენ ისე გაიხედა, თითქოს იგი ინტერიერის რომელიღაც ნივთი ყოფილიყო და გავიდა. არც მადლობა, არც დამშვიდობება… უმადური!!!

ქუჩაში გასულს ფანჯრიდან გაადევნა თვალი. გიორგის ერთხელაც არ ამოუხედავს. ვიკას ცრემლები მოერია და ასლუკუნდა, თვითონაც არ იცოდა, რატომ, მაგრამ მალევე აიყვანა თავი ხელში და ფირმის დოკუმენტაციის შესწავლას შეუდგა.

კარგა ხანს ჩაჰკირკიტებდა საბუთებს. გაუჭირდა სპეციფიკური სიტყვებით შედგენილი ტექსტის გაგება და საბოლოოდ მხოლოდ ასეთი დასკვნა გამოიტანა: ერთ კომპანიას სურს, რაღაც გაიგოს მეორე კომპანიაზე. ეჭვიანი ქმრის პოზიციას წააგავდა ეს ყველაფერი. ამისთვის კომპანია ქირაობდა ბიზნესის დაცვის ფირმას, რათა თვალი ედევნებინა კონკურენტი კომპანიისთვის. ნამდვილი ქართული ხასიათი! შენზე მეტს აკეთებს? გაიგე მისი საიდუმლო და «გადაუჯოკრე»!

თან კითხულობდა, თან გამუდმებით ტყის კაცზე ფიქრობდა. მისი წასვლის შემდეგ ბინა თითქოს დაცარიელდა, გიორგიმ თითქოს ყველა კედელი თან გაიყოლა და ახლა ყოველი ხვრელიდან ქარი უბერავდა. სამი კვირა იცხოვრეს ერთმანეთის გვერდიგვერდ და ვიკას თამამად შეეძლო ეთქვა, რომ ასე კომფორტულად ცხოვრებაში თავი არასდროს არავისთან უგრძნია _ არც მშობლებთან, არც ქმართან, არც დაქალებთან… გიორგის გვერდით ყოფნა იმდენად სასიამოვნო და მსუბუქი იყო მისთვის, როგორც კარგი ჯაზის მოსმენა.

რატომ უთხრა ასეთი საზიზღრობები? უსამართლოდ მოექცა. სულელია, აბა რა!

კვლავ საბუთებს ჩააშტერდა. გარეშესთვის ფირმის საქმიანობა თითქოს არ იყო საეჭვო და ბუნდოვანი. მიშა, რა თქმა უნდა, თავი და თავი იქნებოდა ამ ყველაფრის, მაგრამ მას რა უნდა ეკეთებინა? როგორ მოება თავი საქმისთვის? მერე რა, რომ ფირმას მისი სახელი ერქვა? საიდუმლო მასალებთან მას არავინ მიუშვებდა. პროფესიონალებმა იციან, რა როგორ გააკეთონ, ამიტომ მისი რჩევა და რეკომენდაციები სასაცილოდ არ ეყოფათ. ალბათ მართლა ჯობდა, სილამაზის სალონი გაეხსნა. ალბათ დროა, დაელაპარაკოს ლევანს თავისი წილის გაყიდვის თაობაზე. მართალი გამოდგა ტყის კაცი, უნდა დაეჯერებინა მისთვის.

მეორე დღეს, სამრეცხაოს რომ ჩაუარა, ცალი თვალი გააპარა სანაგვისკენ. გიორგი გაზონზე წამოგორებულიყო და გაზეთს კითხულობდა. მეორე, გამხდარი კაცი, ქალთან ერთად დახეულ ჩანთაში იქექებოდა. ალბათ ვიღაცის გადაყრილ ხარახურაში რამე გამოსადეგს ეძებდნენ.

ვიკა ქალს დააკვირდა და გაოცდა. ის საკმაოდ ახალგაზრდა ჩანდა. თმა ზღარბივით ედგა თავზე. პირველად ნახა უქუდოდ. ნათლად ახსოვდა, ამ ქალს ყოველთვის მწვანე, ნაქსოვი ქუდი ეხურა. რატომღაც, გაპრანჭული მოეჩვენა. ტყის კაცთან ხომ არ გააბა რომანი? გაეცინა. ეგღა აკლია, ბომჟზე იეჭვიანოს. გაბრაზებულმა სასტიკად აუკრძალა თავის თავს გიორგიზე ფიქრი, გაზს ფეხი მიაჭირა და იქაურობას გაეცალა.

 

ლევანი ადგილზე დახვდა და ისევ ისე თავაზიანად მიიღო, როგორც გუშინ. თუმცა ვიკას შემოთავაზებაზე ცივი უარი განაცხადა.

_ თქვენი წილი გავყიდოთ? რას ამბობთ, ქალბატონო ვიქტორია, ეს შეუძლებელია!

_ რატომ, ამის უფლება არ მაქვს?

_ გაქვთ, მაგრამ მსგავსი რამეები ჩვენთან არ ხდება. ეს სიძნელეებთან არის დაკავშირებული. პირველი ის, რომ ჩვენ გარდა, კიდევ ორი ადამიანია წილში და მათი თანხმობა გახდება საჭირო. მეორეც _ ვინმე ხომ უნდა ვიპოვოთ, ვისაც თქვენი წილის ყიდვა მოუნდება? განა მცირე თანხაზეა ლაპარაკი! ყველაზე მთავარი კი ისაა, რომ ფირმა უნდა ენდობოდეს ახალ მეწილეს, სხვა შემთხვევაში გარიგება არ შედგება. სად ვიპოვოთ ასეთი კაცი?

ვიკა დადუმდა, დაბნეული მისჩერებოდა თანაპარტნიორს.

_ და რატომ მოგივიდათ თავში წილის დათმობა? _ შეეკითხა ლევანი.

_ იმიტომ, რომ არაფერი მესაქმება ისეთ ფირმაში, რომელიც შპიონაჟით არის დაკავებული და ვიღაცას ზვერავს.

_ შპიონაჟით? ისე მსჯელობთ, როგორც საბჭოეთის გადმონაშთი. როგორ გეკადრებათ! ჩვენი საქონელი ინფორმაციაა, რომელსაც სახელმწიფო საიდუმლოებასთან საერთო არაფერი აქვს. გესმით ჩემი? ჩვენი სფერო არის ბიზნესი და არა აგენტურა. იცით, რა თქვა ონასისმა? ბიზნესის საიდუმლო იმის ცოდნაში მდგომარეობს, რაც სხვებმა არ იციანო. მაგალითს მოგიყვანთ…

_ ბარბიზე?

_ არა, _ გაიკვირვა დირექტორმა, _   ბარბი რა შუაშია?

_ რა ვიცი, ისე.

_ ბარბი არ ვიცი, მაგრამ ნაოლეონის მაგალითი შეუდარებელია. როცა მან ვატერლოოს ომი წააგო, ამის შესახებ პირველებმა ძმებმა როტშილდებმა გაიგეს. სასწრაფოდ გაემგზავრნენ ლონდონში და მოკავშირეების ყველა აქცია გაყიდეს ბირჟაზე, სადაც დამარცხების ამბავი ჯერ კიდევ არავინ იცოდა. მათმა მოქმედებამ სხვებს აფიქრებინა, ნაპოლეონმა ალბათ გაიმარჯვაო, როტშილდებს მიჰბაძეს და თვითონაც მოიცილეს თავიდან მოკავშირეთა აქციები, რომელთა ფასი ელვის სისწრაფით ეცემოდა. და იცით, ვინ ყიდულოდა ამ აქციებს? ისევ როტშილდები, ოღონდ გარეშე პირის მეშვეობით. მეორე დღეს, როცა ნაპოლეონის დამარცხების ამბავი მთელ საფრანგეთს მოედო, როტშილდები კარგა გვარიანად იყვნენ გამდიდრებული, სხვები კი ერთმანეთის მიყოლებით გაკოტრდნენ. რამდენიმემ თავიც კი მოიკლა. და მთავარი ინსტრუმენტი ამ ისტორიაში იცით, რა იყო? ინფორმაცია.

_ რა უსინდისო საქციელია! _ აღშფოთდა ვიკა.

_ ბიზნესი თამაშია. აქ არ არსებობს კარგი და ცუდი. როგორ გგონია, კარგად აღზრდილმა მოჭადრაკემ არ უნდა მოუგოს მოწინააღმდეგეს იმიტომ, რომ მას არ აწყენინოს? _ გაიღიმა ლევანმა და ვიკა იძულებული გახდა, ეთქვა, მართალი ბრძანდებითო. მიშაც ასე მსჯელობდა. ყოველთვის ასე ლაპარაკობდა, _ ჩვენ საზოგადოებრივად სასარგებლო საქმეს ვაკეთებთ. კი არ ვატყუებთ ხალხს, პირიქით, ვეხმარებით, რომ მოტყუებული არ დარჩნენ.

_ და როგორ ახერხებთ კონკურენტი ფირმებისგან ინფორმაციის მოპოვებას?

_ აი, ხედავთ? უკვე დაინტერესდით. ეს კარგია… კომპრომატებს ვაგროვებთ.

_ და თუ არაფერი აღმოჩნდება ხელჩასაჭიდი?

_ როგორ თუ არაფერი? კომპრომატის მოპოვება ყოველთვის შეიძლება. შავი ლაქა ყველას გააჩნია. ბიზნესსა და პოლიტიკაში თეთრი საყელოებით არ მოდიან.

_ თქვენ როგორ ეძებთ კომპრომატებს?

_ როგორ? ამის გასაგებად უნდა მოხვიდეთ ჩვენთან და იმუშაოთ. ნელ-ნელა ყველაფერში გაერკვევით. ჩვენ გვყავს პროფესიონალი კადრები, რომლებმაც იციან, სად ეძებონ და რა ეძებონ. ჩვენი ყველა ინფორმაცია ღიაა და ხელმისაწვდომი.

_ გასაგებია… _ თავი დააკანტურა ვიკამ, _ ალბათ ვიდეოთვალს ამონტაჟებთ კონკურენტ ფირმებში, არა? ფილმებში მინახავს ღილის ფორმის ხოჭოებს რომ აკერებენ პიჯაკზე ან სიგარეტის კოლოფში რომ მალავენ.

_ აი, აქ კი ცდებით, ქალბატონო. ასეთი რამეები არაკანონიერია, შეიძლება ამის გამო ლიცენზია დავკარგოთ. ჩვენ კი კანონს პატივს ვცემთ. შეუდექით მუშაობას და თავად დარწმუნდებით, რომ ბინძური მეთოდებით არ ვმუშაობთ. დრო გაქვთ, ვიქტორია. თუ მაინც გადაწყვეტთ თქვენი წილის გაყიდვას, ჩვენ შევუდგებით საჭირო კანდიდატურის მოძებნას, რომელიც ჩვენს მოთხოვნებს დააკმაყოფილებს. თუ არადა… _ ლევანმა წინადადება აღარ დაამთავრა და ქალს კითხვით სავსე მზერა მიაპყრო.

ვიკა დანებდა. მისი შეგონების შემდეგ, ფაქტობრივად, გადაიფიქრა წილის გაყიდვა.

_ თუ დაინტერესდით, აგერ, კაბინეტი, შეგიძლიათ მოეწყოთ და მუშაობას შეუდგეთ. _ ლევანმა ვიკას თავისი კაბინეტისკენ მიუთითა, _ მოგცემთ რამდენიმე ძველ საქმეს, გადახედეთ, შეისწავლეთ. თუ შეკითხვები გაგიჩნდებათ, აგერ ვარ, მკითხეთ. მიგულეთ თქვენს სამსახურში. ყველა თქვენს განკარგულებას მოვაწერ ხელს და, როგორც ყოველთვის, ვიქნები ფირმის მოვალეობების შემსრულებელი.

_ ეგ როგორ? _ თვალები გაუფართოვდა ვიკას, _ თქვენ ხომ დირექტორი ხართ?

_ ადრე თქვენი მეუღლე იყო დირექტორი.

_ და ახლა?

_ ახლა თქვენ იქნებით.

_ მე-ე?

_ აბა რა! მიშამ არ გითხრათ? წასვლის წინ, თათბირზე, მან თქვენ გაგიწიათ რეკომენდაცია და ყველამ ერთხმად დაუჭირა მხარი. არ შეიძლება, მას ეს არ ეთქვა თქვენთვის.

_ არ მახსოვს, იცით? ეს განქორწინება ისეთი შოკი იყო ჩემთვის… _ დაიბნა ვიკა.

_ ვიცი და ამიტომაც არ შეგაწუხეთ აქამდე. ვიფიქრეთ, რომ დამშვიდდება, თავად მოგვაკითხავსო და მართალიც გამოვდექით.

ვიკა გაოცებული დარჩა. რა არ გააკეთა, აქ რომ მოსულიყო, ბომჟიც კი დაიქირავა თანმხლებად და ის კი თურმე კარგა ხანია, აქ დირექტორია! ამას როგორ წარმოიდგენდა? ტყუილად ეშინოდა ტყის კაცს. ახლა ხვდება, რატომ მიიღეს გუშინ ასეთი მოწიწებით.

დი-რექ-ტორი! _ ლამაზად ჟღერს. ნატა შურისგან გასკდება, ამას რომ გაიგებს. აი, თუ არ მოართვეს სინით დირექტორობა! ასე ადვილად, ასე უმტკივნეულოდ! ნატას ტურისტული სააგენტო აქვს, ბილეთებისა და სასტუმროების დაჯავშნაზე უნდა იწანწალოს, ვიკა კი დაჯდება კაბინეტში და გასცემს განკარგულებებს, როგორ დაიცვას სხვების მსხვილი ბიზნესი.

_ ხელის მოწერას გადამწყვეტი მნიშვნელობა არა აქვს, _ გააგრძელა ლევანმა, _ მთავარია, საქმე სწორად გაკეთდეს და მოგება მოიტანოს. ხომ მართალი ვარ? სამუშაო რთული არ არის, არ ინერვიულოთ. სიმართლე გითხრათ, სიტყვა დირექტორი შეგვიძლია არც გამოვიყენოთ. თქვენი თანამდებობა კოორდინატორობა უფროა. ჩვენი ბიჭები დამოუკიდებლად მოქმედებენ და ხშირ შემთხვევაში ისიც კი არ შეუძლიათ, კლიენტების ვინაობა გაგვიმხილონ. ბევრი მათგანი ინკოგნიტოდ დარჩენას ამჯობინებს.

_ ანუ შესაძლებელია, თვითონ დირექტორმაც არ იცოდეს, რა სახის დავალებას ასრულებს ესა თუ ის თანამშრომელი? არც ბრძანების გაცემაა საჭირო და არც ხელის მოწერა?

_ არა. გაქვთ წარმოდგენა, როგორ მუშაობს საადვოკატო ბიურო? კლიენტები მოდიან კანტორაში, მიმართავენ დირექტორს, ის კი მათ საქმეებს ადვოკატებს გადასცემს, იმის მიხედვით, ვინ როგორ გაართმევს თავს. ამავდროულად, ყველა ადვოკატს თავისი კერძო კლიენტი ჰყავს, ამ საქმეში კი დირექტორი არ ერევა. უბრალოდ, ბიურო რაღაც პროცენტს იღებს ადვოკატების მუშაობის შედეგად. სულ ეს არის. თქვენი მეუღლე სწორედ ასეთი დირექტორი იყო _ თვითონაც მუშაობდა და სხვებსაც უწევდა კოორდინირებას. და კიდევ… რაც შეეხება თქვენს მენეჯერს… მას ჩვენს საქმეებთან არაფერი ესაქმება. ის ფირმისთვის უცხოა. ეს გაითვალისწინეთ. არ ვიცი, კიდევ რა ბიზნესით ხართ დაკავებული და არც მაინტერესებს, მაგრამ ის ჩვენთვის გარეშე პირია, ხომ გესმით?

გიორგის გახსენებამ ვიკაზე უსიამოვნოდ იმოქმედა. შეეცადა, დაეფარა შეცბუნება და ღიმილით დაეთანხმა მამაკაცს…

ლევანმა კარადიდან საქაღალდე გადმოიღო და ვიკას მიაწოდა. ეს ერთ-ერთი ძველი საქმე იყო. როგორც აღმოჩნდა, ერთმა კომპანიამ ტენდერზე გაიტანა თავისი საუკეთესო პროექტი, მაგრამ გაიმარჯვა სხვამ და შემდეგ საქმე ისე განვითარდა, რომ იმ სხვამ სწორედ ისე წარმართა საქმეები, როგორც დამარცხებული კომპანიის პროექტში იყო წარმოჩენილი. ესე იგი, გაჟონა ინფორმაციამ. კომპანიამ დახმარებისთვისთვის ფირმა «ვიქტორიას» მიმართა. თანამშრომლებმა ძალისხმევა არ დაიშურეს და იპოვეს კაცი, ვისგანაც ინფორმაციამ გაჟონა. მართალია, კომპანიამ ტენდერი წააგო, მაგრამ დამარცხებულებმა სასარგებლო ინსტრუქციები მიიღეს სამომავლოდ, რათა მსგავსი რამ ისევ არ განმეორებულიყო.

აი, თურმე, როგორი სახისაა მისი ფირმის დაზვერვა! ამას რა ჯობია?

ვიკა სიხარულით მეცხრე ცაზე დაფრინავდა. კიდევ კარგი, არ დაუჯერა ნატას და გიორგის. ისეთი არაფერი ყოფილა. რა სალონი, რის სალონი! სალონი რა ვიკას საქმეა? ქალი პრესტიჟული ფირმის მეწილე და დირექტორია! არავითარ შემთხვევაში არ დათმობს თავის წილს და ხვალიდანვე შეუდგება მუშაობას.

სიამოვნებისგან გააჟრჟოლა. მოუთმენლობის შიმშილმა შეიპყრო თითქოს. ერთი სული ჰქონდა, რაც შეიძლება, სწრაფად დაეწყო მუშაობა და დირექტორის სავარძელში ჩაბრძანებულიყო.

მიუხედავად ამისა, გული მაინც სწყდებოდა, ტყის კაცს რომ დაშორდა. იქნებ როგორმე გამოეყენებინა რამეში? მაგალითად, პირად მცველად აეყვანა. არა, ეს სრულიად ზედმეტია. რაში სჭირდება პირადი მცველი? დასცინებენ. არა უშავს, სხვა რამეს მოიფიქრებს. გამოჩნდება მისთვის შესაფერისი ვაკანსიაც, ჯერ თვითონ დალაგდეს. რატომ აკეთებს ამას? რატომ ფიქრობს მასზე გამუდმებით? ვინმეს რომ ეკითხა, ხომ არ მოგწონს ის კაციო, ალბათ სიცილისგან ჩაბჟირდებოდა. ბომჟი მოეწონოს, როგორც მამაკაცი? ეს ხომ აბსურდია! რა თქმა უნდა, ვიკა ადამიანის სოციალურ მდგომარეობას დიდ ყურადღებას არ აქცევს, რადგან მისთვის პიროვნების სულიერებაა მთავარი, მაგრამ მაინც… არადა, ამ მხრივ ტყის კაცი მართლა გამოირჩეოდა სხვებისგან.

მიუხედავად ამისა, მასში მამაკაცს ნამდვილად არ ხედავდა. ამასთან, არც გიორგი ხედავდა მასში ქალს. უბრალოდ, ცხოვრობდა ვიკასთან მშვიდად, წყნარად, უპრეტენზიოდ, როგორც ერთგული ძაღლი, რომელსაც უნდა აჭამო, ასვა, დაბანო და ისიც სიყვარულით მოგემსახურება.

ასეთი აზრებით «დახუნძლული» მიეშურებოდა შინისკენ. სამრეცხაოს რომ ჩაუარა, თამამად გაიხედა იქითკენ. გიორგი დაინახა თუ არა, მანქანა გააჩერა და მამაკაცი ხელის დაუქნევით თავისთან მიიხმო. ტყის კაცი ადგილიდან არ დაძრულა. ვიკა გაოგნდა. თავდაპირველად წასვლა გადაწყვიტა, მაგრამ გადაიფიქრა. მანქანიდან გადმოვიდა და თვითონ გაემართა მისკენ. გიორგიმაც გადმოდგა საპასუხო ნაბიჯი და ისინი ნეიტრალურ ტერიტორიაზე შეხვდნენ ერთმანეთს _ ისეთ მანძილზე, რომ ბომჟის მეგობარი ბომჟები მათი საუბარს ვერ მოისმენდნენ.

_ იცი, რა ვიფიქრე? ერთდროულად რამდენიმე ფუნქცია შეგიძლია იკისრო. მეც დამიცვა, საქმეებშიც მომეხმარო და სახლსაც მიხედო. იცხოვრებ ჩემთან და პარალელურად, გადაგიხდი.

_ დიდი მადლობა, «მადმაზელ», _ მიუგო ტყის კაცმა, _ დახმარებას არ ვსაჭიროებ, ამის გარეშეც მშვენივრად ვგრძნობ თავს.

ვიკა აილეწა. უსიტყვოდ გატრიალდა და მანქანისკენ წავიდა. შინ მისულმა კი თავი ვერ შეიკავა და აღრიალდა. მისი თავმოყვარეობა შელახეს! ვიღაც ბომჟმა მას უარი უთხრა!

როცა დაწყნარდა, თავის გამხნევება დაიწყო _ ალბათ ასე ჯობია. რაში სჭირდება ქუჩის მაწანწალა? ის სოლიდური ფირმის დირექტორია, გიორგი კი უსახლკარო ბოგანო. სასაცილოა, აბა რა!

 

ვიკამ თავიდანვე მანერული პოზიცია აირჩია _ პრეტენზიების გარეშე ჩაება ფირმის საქმიანობაში. გულწრფელად გამოუცხადა თანამშრომლებს, რომ მათი საქმის არაფერი გაეგებოდა და ამიტომ ზემოდან ყურებას და ზედამხედველობას არ აპირებდა, რომ ყველა გააგრძელებდა მუშაობას ჩვეულ რიტმში და მისი გამოჩენა ხელს არავის შეუშლიდა საქმიანობაში. უბრალოდ, ითხოვა, რომ ლევანთან ერთად ისიც ჩაეყენებინათ საქმის კურსში იმ დოზით, რა დოზითაც ესა თუ ის საქმე მოითხოვდა.

მამაკაცებს მისი გამოსვლა მოეწონათ, თუმცა მათი ღიმილი ვიკას ოდნავ ირონიულად მოეჩვენა. სამაგიეროდ, მისმა გულწრფელმა აღიარებამ ნაყოფი გამოიღო და თანამშრომლები მის მიმართ პატივისცემით განიმსჭვალნენ.

და შეუდგა საქმეს. იჯდა კომპიუტერთან, ეცნობოდა ახალ-ახალ საქმეებს, ისმენდა კლიენტისა და დამკვეთის სატელეფონო საუბრებს. ხანდახან მათთან ერთად ადგილზეც მიდიოდა _ მაგალითად, საბაჟოზე, რათა თავისი თვალით ენახა, რა მეთოდებით მოიპოვებდნენ ინფორმაციას მისი სპეცაგენტები.

დღითიდღე უფრო და უფრო მოსწონდა თავისი საქმე. მშვენივრად ერთობოდა.

ტყის კაცი კი დაიკარგა. მას შემდეგ, ბოლოს რომ ესაუბრა, ერთხელაც არ მოუკრავს მისთვის თვალი. ნუთუ შეგნებულად სხვაგან გადავიდა, რათა მისგან შორს დაეჭირა თავი? ამის შესახებ არაფერი იცოდა და ვერც ვერასდროს გაიგებდა. მასზე ხომ არ დაიწყებდა ინფორმაციის მოგროვებას? რა სისულელეა!

ცდილობდა დაევიწყებინა ყველა ეპიზოდი, რომელიც გიორგისთან აკავშირებდა, ალბათ ღმერთმა საბოლოოდ გაწირა მარტოობისთვის. ტყის კაცი კი იმიტომ მოუვლინა დროებით, რომ განქორწინების შოკიდან უფრო ადვილად გამოსულიყო. გიორგიმ კი შეასრულა თავისი ფუნქცია და სამუდამოდ გაქრა ვიკას ცხოვრებიდან.

 

რამდენიმე ხნის შემდეგ ვიკამ ფრთხილად და დელიკატურად დაიწყო ფირმის თანამშრომელთა მსჯელობებში მონაწილეობა. მაგალითად, რომელიღაც შემოვიდოდა ოთახში და იტყოდა, ამა და ამ კაცზე მინდა ინფორმაცია, მაგრამ სამხედრო პირია და მისი დოსიე გასაიდუმლოებულია. რას მირჩევთ, როგორ მივუდგე? ვიკა იტყოდა, თუ დედამისი ცოცხალია, იქნებ მოძებნოთ და მას დაელაპარაკოთ. ყველა დედა მზადაა, დაეხმაროს შვილს, როცა უჭირს. ეტყვით, რომ ის უსამართლოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან და მორჩა, გზა გაკვალულია.

ლევანი აღფრთოვანებას ვერ მალავდა მისი გონებამახვილობით. საქებარ სიტყვებს არ იშურებდა. აი, რა სწრაფად აუღე საქმეს ალღოო, ეტყოდა. ვიკა კი ამით ამაყობდა. მით უფრო, რომ მის იშვიათ და ფრთხილ რჩევებს ხანდახან მართლა მოჰქონდა შედეგი. მადლობაც ბევრჯერ უთქვამთ თანამშრომელ მამაკაცებს. მათი კეთილგანწყობა თავიდანვე დაიმსახურა, მაგრამ ორ ქალს ვერ მოუხერხა ვერაფერი. არც უკვირდა. თვითონ ლამაზი იყო, ყველა ეფოფინებოდა, რის გამოც ფირმის ლამაზმანებმა უკანა პლანზე გადაინაცვლეს; კონკურენციას ვერ გაუძლეს. ამის გამო არ ბრაზდებოდა. თავის ისე აჩვენებდა ორივეს, თითქოს ვერც ხვდებოდა, რომ ვერ იტანდნენ.

და კიდევ _ მზვერავი ნიკას გული ვერ მოიგო ვერაფრით. როგორ არ ეცადა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. მას ვიკასი არაფერი მოსწონდა, სულ არაფერი. როცა ვიკას დაინახავდა, ისეთ გრიმასებს კერავდა, ქალი გაოგნებული რჩებოდა. ვერ გაეგო, ამ კაცს რა დაუშავა. გამარჯობასაც კი კბილებში გამოცრიდა, ღიმილზე ლაპარაკიც ზედმეტი იყო.

ვიკა თავს იმშვიდებდა. არა უშავს, ნამცხვარი ხომ არ არის, ყველას მოეწონოს. ასეთი რამეებიც ხდება ცხოვრებაშიო. თუ ასეთ წვრილმანებს არ ჩავთვლით, საქმე შესანიშნავად მიდიოდა. ვიკა ენთუზიაზმით ითვისებდა ახალი პროფესიის ნიუანსებს. ამასთან, ისე ეპყრობოდა ყველას, თითქოს დირექტორი კი არა, რიგითი თანამშრომელი ყოფილიყოს, ყავასაც კი უდუღებდა თანამშრომლებს, რაც კიდევ უფრო ამაღლებდა მათ თვალში.

ერთ დღეს ლევანმა ვიკა ფანჯარასთან მიიყვანა და გარეთ გაახედა.

_ ხედავ იმ შავ ჯიპს? ვიღაც გვითვალთვალებს, უკვე მეოთხე დღეა, აქ დგას.

_ რატომ? _ გაოცდა ვიკა.

_ ალბათ ელოდებიან, როდის გამოჩნდებიან მათი კონკურენტები.

_ ისინი რატომ უნდა გამოჩნდნენ? იქნებ ამათაც აქვთ კონკურენტული დაზვერვის ფირმა?

_ ჩემი აზრით, ვინც მანქანაში ზის, იმან გაიგო, რომ მისმა კონკურენტმა დახმარებისთვის უნდა მოგვმართოს და სურს, გადაამოწმოს ინფორმაცია.

_ იცით, ვის ეკუთვნის მანქანა?

_ გადავგზავნე მონაცემები საპატრულოში, მაგრამ უშედეგოდ. როგორც ჩანს, ისეთ ვინმეს ეკუთვნის, რომლის შესახებაც ინფორმაციას არ მოგვაწვდიან.

_ მაინც ვერ გავიგე, აქ რატომ ყურყუტებენ.

_ რატომ და, როგორც კი შემკვეთი ჩვენს ფირმაში გამოჩნდება, გასაგები გახდება, რაც ემუქრებათ და გაფრთხილდებიან.

_ და ჩვენ მუდმივ კლიენტს დავკარგავთ, არა?

_ დაახლოებით. ჩვენი ფირმა ხომ ერთადერთია ქალაქში, თანაც ძალიან პრესტიჟული. ყველას კონფიდენციალობას ვიცავთ და მათ იციან ეს.

_ ვაითუ, რამე ტექნიკა უყენიათ მანქანაში და ჩვენს საუბარს ისმენენ? _ შეშფოთდა ვიკა.

_ ეს შეუძლებელია. ამ მხრივ ჩვენ დაცვის ყველაზე მაღალი ზომები გვაქვს.

_ და ასე ღიად რატომ აფიქსირებენ თავიანთ პოზიციას?

_ იმიტომ, რომ კონკურენტმა შეამჩნიოს ისინი და ამით მიანიშნონ, ჩვენ ვიცით, რაც ჩაიფიქრეთო.

ვიკა მთელი დღე იმ მანქანაზე ფიქრობდა და საღამოს, სამუშაო საათების დამთავრების შემდეგ, გარეთ რომ გამოვიდა, პირდაპირ იქითკენ აიღო გეზი, სადაც ლაპლაპა შავი ჯიპი იდგა.

როცა ავტომობილს მიუახლოვდა, ჩამუქებულ მინაზე საჩვენებელი თითის ზურგით დააკაკუნა. ვიღაცამ მინა ნახევრად ჩამოწია. ვიკამ მძღოლის თვალ-შუბლის დანახვა შეძლო მხოლოდ.

_ აქ რატომ დგახართ? _ მკაცრად ჰკითხა, _ ეს ჩვენი ფირმის ავტოსადგომია.

_ რა მოხდა მერე? გაჩერება არ შეიძლება?

_ არა, არ შეიძლება!

_ კი მაგრამ, თქვენ ვინ ბრძანდებით?

_ მე ფირმის დირექტორი ვარ და, თუ შეიძლება, დატოვეთ ტერიტორია.

მინა კვლავ აიწია და მანქანა დაიძრა.

ვიკა ამაყად თავაწეული აბრუნდა შენობაში, თითქოს მსოფლიო გადაერჩინოს. მაგრამ ლევანმა მის «თავგანწირვას» ცივი წყალი გადაასხა:

_ აშკარად იჩქარეთ, ვიკა. ისინი აქედან ათ მეტრში გაჩერდებიან და ეს რას შეცვლის?

_ აბა რა გამოდის, ყველა ვარიანტში ვკარგავთ კლიენტს?

_ გააჩნია კლიენტს. თუ ის ჭკვიანია, არ მოვა ოფისში და ეგ იქნება. უამრავი ადგილია ქალაქში, სადაც შეხვედრა შეიძლება. დაგვირეკავენ და შევთანხმდებით.

_ კი მაგრამ, თუ ასეა, ეს მანქანა აქ რას იდგა? მათაც ხომ იციან, რომ შეხვედრა სხვაგანაც შეიძლება?

_ რა თქმა უნდა, იციან, მაგრამ მათ, როგორც ჩანს, არ იციან, მათი რომელი კონკურენტი აპირებს ჩვენთან მოსვლას. ეს რომ იცოდნენ, სწორედ იმ კონკრეტულს დაუწყებდნენ თვალთვალს და არა ჩვენს ოფისს. ამაშია საქმე.

ვიკამ იმ წუთას ყურადღება არ მიაქცია ამ ეპიზოდს, მაგრამ მოგვიანებით გაახსენდა, როცა უკვე გვიან იყო…

ქალი თავგამოდებით მუშაობდა და ოცნებობდა იმ დღეზე, როცა შეკვეთებს დამოუკიდებლად შეასრულებდა. თავი უკვე პროფესიონალ მზვერავად მიაჩნდა, სულ სხვა თვალით უყურებდა სამყაროს, დღითიდღე იღრმავებდა ცოდნას და ისრუტავდა ყველა ინფორმაციას, რასაც კი ყურს მოკრავდა. ინფორმაცია ამ საქმეში ყველაზე ძვირად ღირებული საქონელი იყო, ამას ხვდებოდა. ჩვეულებრივ შეკითხვაშიც კი, მაგალითად, «როგორ მიდის საქმეები?» კონკურენტის ფარული ზრახვები იმალებოდა. საკმარისი იყო, გულწრფელობა გამოგეჩინა და გეპასუხა, აი, ახალ ფილიალს ვხსნით ან შემკვეთების შეცვლას ვაპირებთო, იმას ნიშნავდა, რომ მისი ბიზნესისთვის სამგლოვიარო მარშის დაკვრის დრო დგებოდა, რადგან კონკურენტი ან მათზე ადრე გახსნიდა ფილიალს, ან უკეთეს დამკვეთს იპოვიდა, რათა ბაზარი დაეპყრო.

ჰო… ეს რთული სამყარო იყო _ პრაგმატული, ჭკვიანური, ცინიკურიც კი, ამასთან, აზარტით გაჯერებული, როგორც სპორტში, უფრო სწორად, ჭადრაკში. აკეთებ სვლას და დაძაბული აკვირდები მოწინააღმდეგეს. ეს ყველაფერი კი ვიკასთვის უდიდესი გასართობი გახდა.

 

ასე ფიქრობდა იგი იმ დღემდე, სანამ პირველ წინააღმდეგობას არ გადააწყდა. ერთ საღამოს, შინ დაბრუნებულმა, კარი გააღო თუ არა, ჰოლში კატას გადააწყდა, მკვდარ კატას, რომელსაც თავი ჰქონდა გაჩეხილი. კატა მკვდარი კი არა, მოკლული იყო.

პანიკურმა შიშმა აიტანა და გარეთ ისეთი სისწრაფით გამოვარდა, თითქოს კატა თავს დასხმოდა. ნაწილობრივ ასეც იყო _ ის მართლაც თავს დაესხა, ოღონდ ფსიქოლოგიურად. განა საშინელება არ არის, საკუთარ სახლში მოკლული ცხოველი დაგხვდეს?

ვერც გააცნობიერა, რას აკეთებდა და მექანიკურად ყოფილი ქმრის ტელეფონის ნომერი აკრიფა.

_ ვიკა, მთლად გაგიჟდი? მობილურით ამერიკაში მირეკავ? იცი მაინც, რა გიჯდება ეს საუბარი? _ გაუკვირდა მიშას.

_ მიშა, მიშველე. ჩემს სახლში ისაა… კატა… მკვდარი კატა!

ქმარყოფილი ერთხანს ხმას არ იღებდა, ალბათ აანალიზებდა ვიკას ნათქვამს.

_ მოიცადე… კი მაგრამ, სახლში საიდან გაჩნდა? საკეტი გატეხილია?

ვიკამ რამდენიმე საფეხურით მაღლა აიწია და კარს შეხედა.

_ თითქოს არ უნდა იყოს… არა, არა, ჩვეულებრივად გავაღე, ადვილად, ნაწვალებიც კი არ იყო, _ გაახსენდა, როგორ მოარგო კარს გასაღები რამდენიმე წამის წინ.

_ ამ დღეებში გასაღები ხომ არ დაგიკარგავს?

_ არა.

_ ვინმეს მიეცი?

_ არა, არა!

_ ჩანთა ხომ არ დაგიტოვებია უყურადღებოდ სადმე?

_ ჩანთა?.. რა ვიცი, შეიძლება სილამაზის სალონში ან მანქანაში, უკანა სავარძელზე. ასე ხშირად გამიკეთებია.

_ კარგი, ნუღარ პანიკობ. ყურადღებით იყავი, გაიგე? შეიძლება ვინმემ იმაიმუნა. ალბათ შენმა რომელიმე თაყვანისმცემელმა, _ მიშამ ჩაიცინა, _ და საკეტი სასწრაფოდ შეცვალე, გესმის?

_ პატრულს შევატყობინო?

_ კატის შესახებ? ნუ მაცინებ, გოგო!

როცა მიშასთან საუბარი დაასრულა, კარს მიუახლოვდა და საკლიტური კიდევ ერთხელ შეათვალიერა. არავითარი კვალი გატეხვის ან თუნდაც, მცირედი დაზიანების. კვლავ მოარგო გასაღები და გადაატრიალ-გადმოატრიალა. ყველაფერი რიგზე იყო, ნაწვალები არ ჩანდა.

მიუხედავად ამისა, შინ შესვლა არ შეეძლო. ეს მის ძალებს აღემატებოდა. ვინმეს უნდა სთხოვოს დახმარება, რომ კატა გაატანინოს, მაგრამ ვის?.. ტყის კაცს, სხვას ვის?

კისრისტეხვით ჩაირბინა საფეხურები და როგორც კი სანაგვეს მიუახლოვდა, მერეღა გაახსენდა, რომ გიორგი იქ კარგა ხანია, არ გამოჩენილა. თუმცა ფარ-ხმალი არ დაუყრია. მიეჭრა იქ მყოფ სხვა ბომჟებს, რომლებიც კოცონთან თბებოდნენ და რაც შეიძლებოდა, მშვიდი ხმით იკითხა:

_ გიორგის პოვნას სად შევძლებ?

ოთხმა მხართეძოზე წამოწოლილმა მამაკაცმა ერთდროულად შემოაბრუნა მისკენ თავი, მაგრამ პასუხი არც ერთს არ გაუცია.

ვიკა სასოწარკვეთილი შესცქეროდა მათ გაოგნებულ სახეებს. შეკითხვა გაიმეორა.

_ რამდენს გადაიხდი? _ როგორც იქნა, ამოიღო ხმა ერთმა.

_ ათ ლარს, _ მიუგო აცახცახებულმა.

_ ოცი, _ შეევაჭრა მეორე.

თავი დაუქნია. ასიც რომ ეთქვათ, გადაიხდიდა, ისე უნდოდა ტყის კაცის ადგილსამყოფლის გარკვევა. როცა ფული გადაიხადა, ყველაზე დაბალმა, რომელიც შეევაჭრა, შარვლის ჯიბიდან დაჭმუჭნილი ქაღალდის ნაგლეჯი ამოიღო და ვიკას გაუწოდა. გამოართვა ქაღალდი, გაშალა და წაიკითხა:

«თუ დაგჭირდები, ნებისმიერ საღამოს შეგიძლია მნახო სპორტის სასახლის გვერდზე, «მაკდონალდსის» უკან».

შვებით ამოისუნთქა. ოცი ლარი არ დანანებია. სიმწრით გაეცინა. ბომჟებმაც კი იციან, რომ ინფორმაცია ფული ღირს!

მანქანაში ჩაჯდა და საბურთალოსკენ აიღო გეზი. ცხრის თხუთმეტი წუთი იყო. კარგა გვარიანად შეღამებულიყო. საინტერესოა, ტყის კაცისთვის ეს დრო საღამოა თუ ღამე? დამხვდება კი?

მანქანა დააყენა და ფეხით გადაკვეთა სპორტის სასახლის წინა მხარე. მაკდონალდსის უკან მხოლოდ ავტომობილები იდგა, კაციშვილი არ ჭაჭანებდა. სად უნდა იპოვოს? იქნებ თვითონ შეამჩნიოს? კარგა ხანს იყურყუტა სიცივეში. გამალებით სცემდა ბოლთას, მაგრამ გიორგი არ გამოჩენილა. შესცივდა. ამასობაში ცხრაც გახდა. რატომ მიატოვა მიშამ? ახლა რომ გვერდით ჰყოლოდა, ხომ ყველაფერი მარტივად მოგვარდებოდა? ერთხელაც ხომ არ დაურეკოს? დააპირა კიდევაც, მაგრამ გადაიფიქრა. იმ სიშორიდან მაინც ვერ დაეხმარება, რა აზრი აქვს, ტყუილად ფულის ხარჯვაა და მეტი არაფერი…

ისე, უცნაურია, როგორ შეუგდეს კატა სახლში, თუკი საკეტი დაზიანებული არ არის? ერთადერთი გასაღები აქვს, რომელიც არავისთვის მიუცია. სახლის დამლაგებელი ქალი კვირაში ერთხელ მოდის, ისიც მაშინ, როცა თვითონაც შინ არის. არც ტყის კაცისთვის მიუცია არასდროს გასაღები. ყოველთვის ერთად გადიოდნენ სახლიდან. ერთი გასაღები მიშას აქვს, მაგრამ იგი ამერიკაშია. იქნებ გიორგიმ მოჰპარა, როცა მასთან ცხოვრობდა და ასლი გააკეთებინა? არაფერს გამორიცხავს. თუ ასეა, მხოლოდ მკვდარი კატის მიგდებას არ დასჯერდება. ერთხელაც იქნება და, მთელ ძვირფასეულობას გაზიდავს ბინიდან. ეს ახლაღა მოაფიქრდა. ჰოლის იქით არ დაძრულა წეღან და რა იცის, სხვა ოთახებში რა ხდება? იქნებ უკვე გატანილია ყველაფერი? ვაითუ, მთელი ბინა თავდაყირა დგას. ამის გაფიქრებაზე დაცეცხლა. წამითაც არ უფიქრია, გაჩქარებული ნაბიჯებით იმ ადგილისკენ გაემართა, სადაც მანქანა დააყენა. მოულოდნელად წინ მოხუცი ქალი აესვეტა ხელგამოწვდილი.

_ დაეხმარე გაჭირვებულს, ვიქტორია და მე ვილოცებ შენზე.

ვიქტორიაო? საიდან იცის მისი სახელი? ვიკა ქალს დააკვირდა.

_ მე თქვენ მიცნობთ?

_ არა, შვილო, ერთმა კაცმა მანიშნა შენზე, ის დაგეხმარებაო.

_ და სად არის ის კაცი?

_ დამეხმარე და დაგეხმარები.

ვიკამ ლარიანი ამოიღო ჩანთიდან და დედაბერს გამოწვდილ ხელისგულში ჩაუდო. ქალმა ჩიფჩიფით დალოცა, მერე ხელით ანიშნა, მომყევიო და გაცუხცუხდა. ვიკა უკან გაჰყვა. სანამ ქუჩას გადაჭრიდნენ, საპირისპირო მხარეს, ტროტუარზე, ლამპიონის ბოძს მიყრდნობილი ტყის კაცი შენიშნა, რომელიც ნიშნის მოგებით იღრიჭებოდა.

თვალთ დაუბნელდა სიბრაზისგან. შუქნიშნის მწვანე შუქს არ დაელოდა, სწრაფად გადაირბინა ქუჩაზე და გაცოფებული მიეჭრა მამაკაცს:

_ შენ იცოდი, მე რომ აქ ვიყავი, იცოდი და არ დამენახვე! მიყურებდი და მემალებოდი! ნამდვილი ჯალათი ხარ!

_ მდაა. იცი, რა? მთელი ამ ხნის განმავლობაში გადავეჩვიე შენს ინტონაციას. მახსოვს, მაშინ როგორ დამაყარე. ამიტომ, გირჩევ, შეწყვიტო წიკვინი, მით უმეტეს, თუ ჩემთან საქმე გაქვს.

მისმა თავხედობამ მეტყველების უნარი წაართვა ვიკას, მაგრამ პასუხის გაცემა არ დასცალდა, გიორგიმ ხელკავი გამოსდო და დაყვავებით უთხრა:

_ წამო, აქ ახლოს ერთი წყნარი კაფეა, დავსხდეთ და ვისაუბროთ. არ გვინდა უცხოების ყურადღების მიქცევა. ვერ ხედავ, ისე გაკივი, მთელი ქუჩა ჩვენ მოგვჩერებია.

_ არა, ჯერ მითხარი, მოკლული კატა შენ მომიგდე სახლში? _ ქალმა უხეშად მოიშორა მისი ხელი და წინ გადაუდგა.

_ მოკლული კატა? მე რა, ძნელად აღსაზრდელი მოზარდი ვარ, თუ რა?

_ აბა ვინ, თუ არა შენ?

_ ეეე, მადმაზელ, უკვე შორს შეტოპე! წამო, დავსხდეთ და იქ გავარჩიოთ მტყუან-მართალი.

რამდენიმე წუთის შემდეგ კაფეში ისხდნენ. ტყის კაცი მენიუს ათვალიერებდა, ვიკა კი კოპებშეკრული უყურებდა. გიორგიმ საცივი და ნიგვზიანი ბადრიჯანი შეუკვეთა. ვიკას ჭამა არ უნდოდა, ახლა ლუკმა არ გადაუვიდოდა ყელში. ამწუთას მხოლოდ იმას ნანობდა, მას რომ მიმართა დახმარებისთვის. აჯობებდა, პატრული გამოეძახა. თუმცა პატრული რას გახდებოდა? აი, ლევანისთვის რომ დაერეკა…

გიორგიმ ღვინოც შეუკვეთა და როცა ოფიციანტმა ყველაფერი მოიტანა, სასმელი ჭიქებში ჩამოასხა.

_ აბა, მომიყევი, რა მოხდა, ოღონდ მშვიდად, არ იყვირო, თორემ ყურები გამეხვრიტა წეღან.

_ ჩემთან, შემოსასვლელში, მკვდარი კატა გდია, საკლიტური კი გატეხილი არ არის.

_ და შენ იფიქრე, რომ მე გასაღების ასლი გავაკეთე და ასეთი საჩუქარი მოგიმზადე?

_ მსგავსმა აზრმაც გამიელვა… _ შეიშმუშნა ვიკა.

_ სულელური აზრია.

_ შეიძლება სულელურია, მაგრამ საკეტი რომ არ არის დაზიანებული? დამლაგებელს არა აქვს გასაღები, რომც ჰქონდეს, ასეთ რამეს რატომ გამიკეთებდა? ერთადერთი შენ რჩები. მით უმეტეს, რომ ნაწყენი ხარ ჩემზე.

_ მე არ მაქვს შენი ბინის გასაღები და არც ნაწყენი ვარ შენზე, _ თქვა გიორგიმ და თავისი შავი თვალებით შეხედა. ოდნავ წამოზრდილი წვერი ძალიან უხდებოდა ტყის კაცს, რომლის ფონზე მისი თვალები საოცრად უძირო ჩანდა. ამ მზერამ დააბნია.

_ კარგი, მჯერა შენი, მაგრამ ვის შეეძლო ამის გაკეთება? _ დანებდა ვიკა, _ და კიდევ… დამეხმარები, კატა სახლიდან გამატანინო? მეშინია, ხელს ვერ მოვკიდებ…

_ დაგეხმარები, ოღონდ ჯერ ვივახშმებ, თორემ შიმშილით კუჭი მიხმება.

ვიკამ თავი დაუქნია და მოთმინებით დაელოდა, როდის დაამთავრებდა გიორგი ვახშამს.

 

გიორგიმაც ადვილად გააღო კარი და შენიშნა, საკეტი ნაწვალები არ არისო. კატა ისევ ისე ეგდო ჰოლში, როგორც დატოვა. ღებინების შეგრძნება დაეუფლა და შებრუნდა, თან ცხვირზე თითები მოიჭირა. სისხლის სუნი აღიზიანებდა.

გიორგი კატასთან ჩაცუცქდა და ხელით ამოატრიალა.

_ ნახე, კისერზე რა აქვს?

ზურგშექცევით მდგარმა ვიკამ ძლივს ამოღერღა:

_ არა, არ შემიხედავს. რა აქვს?

_ აი, ზონარი აქვს ჩამოკიდებული, ზედ კი კულონი უკეთია.

ვიკა შემობრუნდა და ირიბად გახედა გიორგის, რომელსაც ხელში ტყავის წვრილ თასმაზე დაკიდებული იაფფასიანი კულონი ეჭირა.

_ შენია?

_ არა, მე ასეთ რაღაცებს არ ვხმარობ, _ თავი გადააქნია შეძრწუნებულმა.

_ იქნებ შენს რომელიმე დაქალს ეკუთვნის? არავისზე გახსენდება?

_ არა, მსგავსი არაფერი მახსენდება.

_ რამე ძველი ნაჭერი გაქვს? გავიტან ამ კატას და სადმე დავმარხავ.

ვიკამ შაქრის ცარიელი ტომარა გამოუტანა, სხვა ვერაფერი მოიძია. გიორგიმ კატა შიგ გაახვია და გავიდა.

ოცი წუთის შემდეგ დაბრუნდა.

_ ეზოში დავმარხე, ბუჩქების ქვეშ, დანით ძლივს ამოვთხარე მიწა, _ თქვა მან და ვიკას ჯიბის დანა დაანახვა, რომელიც მიწით იყო მოსვრილი. შემდეგ სამზარეულში უნებართვოდ გავიდა, ონკანიდან წყალი მოუშვა და გარეცხა.

ვიკა მთელი ამ ხნის განმავლობაში ადგილიდან არ დაძრულა. ისევ ისე იდგა კედელთან და დაზაფრული სახით ადევნებდა თვალს გიორგის ყოველ მოძრაობას.

ტყის კაცი მიუახლოვდა, ხელისგული გაშალა და კულონი ახლოდან დაანახვა.

_ აბა, კარგად დააკვირდი, დარწმუნებული ხარ, რომ ამისთანა არასდროს გქონია?

_ არა-მეთქი, ხომ გითხარი. ასეთ იაფფასიან სამკაულებს არ ვიკეთებ.

_ ცდები, ჩემო კარგო. ეს იაფფასიანი სულაც არ არის. საკმაოდ ძვირად ღირებულია, ბევრად ძვირად ღირებული. აი, შეხედე! _ მამაკაცმა კულონს გვერდიდან თითი მიაჭირა და ჰოი, საოცრებავ! კულონს თავი აეხადა. მის შიგნით ღილისმაგვარი რაღაც ნივთი იდო.

_ ეს რა არის?

_ ვიდეოკამერა. როგორც ჩანს, ობიექტივი სადღაც აქ არის შენიღბულად დამალული.

_ რას ამბობ! _ შეიცხადა ქალმა, _ კი მაგრამ, მე რა შუაში ვარ?

_ შენ შეიძლება არაფერ შუაში ხარ, მაგრამ უნდა ვივარაუდოთ, რომ ვიღაც ასე არ ფიქრობს. ტყუილად ხომ არ დააგდებდნენ კატას შენს ბინაში? ეს რაღაცის ნიშანია.

_ ნიშანი ვისთვის, ჩემთვის?

_ შენთვის ან შენი ფირმისთვის… სხვა ვარიანტს ვერ ვხედავ.

_ შეიძლება იმის გაგება, რას იწერდა ეს ვიდეოკამერა?

_ არა. ის მხოლოდ გამოსახულებას იწერს, ხმის ჩამწერი კი სხვაგან იქნება დამალული, ალბათ ვიღაცის ჩანთაში, ჯიბეში ან კიდევ სადმე, არ ვიცი. სავარაუდოდ, ამის პატრონი ქალი უნდა იყოს, რომელიც ამ კულონს ატარებდა.

_ მომეცი! ხვალ ლევანს ვაჩვენებ. ისინი ერკვევიან ასეთ რამეებში. კი მითხრეს, უკანონო მოსმენებს არ ვაწარმოებთო, მაგრამ…

_ ცოტა ძნელი დასაჯერებელია, _ თავის კანტურით შენიშნა გიორგიმ, _ საინტერესოა, შენ რატომ მოგიგდეს. ძალიან გამიკვირდება, შენი მზერავები რომ არ იყონ ამ საქმეში გარეული. მოიცა ერთი წუთით!

ამ სიტყვებით გიორგი ტელეფონისკენ გაემართა, მაგრამ არა იმისკენ, რომელიც სასტუმრო ოთახში იდო, არამედ სამზარეულოსკენ, კედელზე დაკიდებული აპარატისკენ და შესვლისთანავე კარი მოიხურა.

ვიკას გულმა არ მოუთმინა, ფეხის წვერებზე აწეული მიუახლოვდა სამზარეულოს კარს და ყური მიადო.

«საშა, ჰო, მე ვარ… შენს დეტექტივს როგორ დავუკავშირდე? მჭირდება».

ესეც ახალი ამბავი. საქმეებს აგვარებს ბომჟი, რომელიც მინიატიურული კამერების მოწყობილობებში ერკვევა, რომელსაც ჰყავს ნაცნობი, ვინმე საშა, რომელიც კერძო დეტექტივებთან მჭიდრო კავშირშია.

ამასობაში ტყის კაცმა სხვა ნომერი აკრიფა. ვიკას ესმოდა კლავიშების მელოდიური ხმა.

«მაპატიეთ, გყავთ ისეთი სპეციალისტი, რომელსაც შეუძლია გაიგოს, დაუზიანებლად არის თუ არა კარი გაღებული გასაღების გარეშე? მაგალითად, მავთულით?.. სამი საკეტი… არა უშავს, გადავიხდით».

კი, აბა რა! მაგას რა ენაღვლება, ვიკას ექნება გადასახდელი. როგორ უცერემონიოდ განაგებს მის ფინანსებს. მაგრამ რას უნდა ელოდე ბომჟისგან სხვას? არის კი ბომჟი? არადა, ნორმალური ადამიანი თვეობით რატომ უნდა იჯდეს სანაგვესთან და ურნებში რატომ უნდა იქექებოდეს?

ამ დროს კარი გაიღო და გიორგი სასტუმრო ოთახში გამოვიდა. ვიკა შეცბა.

_ მაყურადებდი? _ გაეღიმა ტყის კაცს, _ დასამალი არაფერი გამიკეთებია. ახლა მოვა დეტექტივი, ლექსო ჰქვია და საკეტების სპეციალისტსაც მოიყვანს ჩვენთან.

«ჩვენთან»… _ ეხამუშა ვიკას ეს სიტყვა.

_ ის შეეცდება, დაადგინოს, რა საშუალებით მოახერხეს კარის გაღება. ფულის გადახდა მოგიწევს.

_ შეგეძლო ჯერ გეკითხა… _ დაუღრინა ვიკამ.

_ არ შემეძლო, დრო არ იცდიდა. შენ რა, ფინანსური პრობლემები შეგექმნა? მაშინ გავაუქმებ გამოძახებას, რა პრობლემაა. მე ფული არ მაქვს, შენც იცი. ერთი მათხოვარი ვარ. ან შენ იხდი, ან არავინ. გავაუქმო?

_ არა, რადგან მოდის, ბარემ მოვიდეს. შენ კი მაგარი თავხედი ხარ.

_ რატომ? შენ მთხოვე დახმარება, მეც გეხმარები, როგორც ვიცი და როგორც შემიძლია.

_ მითხარი, ვინ ხარ. არ დაიწყო ახლა, ბომჟი ვარ და ასე და ისეო. არ მჯერა მაგ ზღაპრების. შემთხვევით, საიდუმლო აგენტი ხომ არ ბრძანდები?

_ რომელიც ბომჟებს შორის ეძებს საშიშ დამნაშავეებს? _ გულიანად გაეცინა გიორგის.

_ აბა ვინ ხარ? _ არ მოეშვა ქალი.

ტყის კაცმა თავი გააქნია, ამოიოხრა და უპასუხა:

_ კარგი, გეტყვი… პროფესიით ფილოსოფოსი ვარ. ვმუშაობდი ფრანგული ენისა და ლიტერატურის მასწვლებლად, მაგრამ ახლა აღარ.

_ და ბომჟებთან რა საქმე გაქვს?

_ ადრე ეს რომ ჩემთვის ვინმეს ეთქვა, სასაცილოდ არ მეყოფოდა, მაგრამ ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე. დაბალი ხელფასი მქონდა. ცოლმა მიმატოვა და შვილიც თან წაიყვანა. ქალიშვილი გვყავს. მერე განქორწინება მოითხოვა. არადა, ბინა მის სახელზე მქონდა გაფორმებული. ყველაფერი წამართვა, დავრჩი გარეთ გაგდებული ძაღლივით უარაფროდ. ჩაწერილიც კი არ ვიყავი არსად. ბოღმა მახრჩობდა. სმა დავიწყე. გავლოთდი. ავდექი და ბომჟობას მივყავი ხელი, რომ სასმლის ფული მაინც მომეგროვებინა. მერე სმა მივატოვე და აი, ახლა აქ ვარ, შენთან. _ უცნაურად გაიღიმა. _ ადამიანი ყველაფერს ეჩვევა, ვიქტორია.

_ მომისმინე, _ დაიწყო ვიკამ და თითებით კაბის ქამარს დაუწყო წვალება, _ დარჩი ჩემთან, დროებით ჩაწერას გაგიკეთებ. გამუშავებ. არ ვიცი, რად… შეიძლება პირად მცველად ან მენეჯერად. რა მნიშვნელობა აქვს… ერთი ხელი კარგი ტანსაცმელიც გაქვს, კიდევ გიყიდი…

გიორგიმ ზურგი შეაქცია და ფანჯარასთან დადგა.

_ გესმის? ეს საქმიანი გარიგებაა. არ მოგერიდოს. მამაკაცური თავმოყვარეობა აქ არაფერ შუაშია, როგორც მეგობარს, ისე გთავაზობ.

გიორგი დუმდა.

_ და კიდევ… როცა აქ იყავი, ისე კომფორტულად ვგრძნობდი თავს… ისე მყუდროდ…

ამ სიტყვებზე მამაკაცი შემოტრიალდა.

_ რომელი ზეციდან დამეცი თავს ასეთი, «მადმაზელ»?

_ რამე ისე ვერ ვთქვი?

_ ყველაფერი კარგად თქვი, ზედმეტად კარგადაც… ლამაზად, კეთილშობილურად…

_ მერე ეს გაბრკოლებს?

_ ალბათ.

_ არ შეგიძლია, ჩემგან ასეთი პირობები მიიღო? სიამაყის გამო?

_ თვითონაც არ ვიცი. _ ვიკას მოეჩვენა, რომ მამაკაცს თვალები აუწყლიანდა.

_ რა გითხრა… მე შემოგთავაზე, შენ იფიქრე, _ უხერხულად აიჩეჩა მხრები ვიკამ.

ამ დროს კარზე ზარი დაირეკა.

ვიკა უხალისოდ გაემართა ჰოლისკენ და კარი უკმაყოფილო სახით გამოაღო. სართულის მოედანზე საშუალო სიმაღლის, შუა ხანს მიტანებული ჩასკვნილი მამაკაცი იდგა აწოწილ ახალგაზრდასთან ერთად, რომელსაც ხელში იაფფასიანი ტყავის ჩანთა ეჭირა.

_ მოგესალმებით, ქალბატონო, ლექსო მურჯიკნელი, კერძო დეტექტივი. ეს ყმაწვილი კი საკეტების სპეციალისტია. ოქროს ხელები აქვს, ბევრჯერ დამეხმარა. აბა, გენო, შენ იცი, არ შემარცხვინო!

_ სამი საკეტი მიყენია, მათგან ერთი სეიფის პრინციპისაა, _ აუხსნა ვიკამ.

_ შევნიშნე, _ თავი დააქნია გენომ და უცერემონიოდ მიტრიალდა კარისკენ, იარაღებიანი ჩანთა მოიმარჯვა და საკეტების მოხსნას შეუდგა.

ვიკამ დეტექტივი ოთახში შეიპატიჟა. გიორგი ხელის ჩამორთმევით მიესალმა მოსულს.

_ ყავას ხომ არ ინებებთ?

_ მოგვიანებით, ჯერ დაველოდოთ, რას გვეტყვის ჩვენი მარჯვე ბიჭი.

გენო მალევე შემოვიდა ოთახში და მხოლოდ ერთი საკეტი შემოიტანა.

_ დანარჩენები? _ წარბები აზიდა ვიკამ.

_ ვიღაცას ან თქვენი ბინის გასაღები აქვს და სამივე იმითაა გაღებული, ან გასაღები არა აქვს და ასეთ შემთხვევაში, ერთის მოხსნაც საკმარისია, რომ თითის ანაბეჭდები ავიღოთ _ გენოს ნაცვლად ლექსომ უპასუხა, _ … კატა სად არის?

_ ეზოში დავმარხეთ.

_ თქვენი აზრით, ჯიშიანი კატა იყო თუ ჩვეულებრივი?

ვიკამ გიორგის გადახედა.

_ მე მგონი, ჩვეულებრივი, აი, «დვორნიაჟკას» რომ ეძახიან.

_ მაშინ არა უშავს.

_ კი, მაგრამ რა განსხვავებაა? _ გაუკვირდა ვიკას.

_ ჯიშიანი რომ ყოფილიყო, მისი ამოთხრა მოგვიწევდა, _ განმარტა ლექსომ, _ მასზე შეიძლებოდა ისეთი რამის აღმოჩენა, რაც პატრონის კვალზე გაგვიყვანდა. მაგალითად, ყელსაბამი ან დამღა ან რაღაც ამდაგვარი. გარდა ამისა, ბეწვის ანალიზის გაკეთებაც მოგვცემდა შედეგს. მინიშნებას მაინც მივაგნებდით, მაგრამ რადგან ქუჩის კატაა, არ ღირს…

_ კისერზე თოკი ჰქონდა შემოხვეული, რომლითაც, სავარაუდოდ, დაახრჩვეს.

_ გასაგებია. კულონი სად არის?

ვიკამ მაგიდისკენ თვალით მიანიშნა. დეტექტივმა ცხვირსახოცით ფრთხილად აიღო ხელში სამკაული და სპეციალურად მომზადებულ პატარა პაკეტში ჩაუშვა.

_ როგორც მივხვდი, თქვენ შეეხეთ მას, არა? _ გიორგის მიუბრუნდა.

_ ჯანდაბა! მაგდენი კი არ მიფიქრია! _ თავში ხელი შემოირტყა ტყის კაცმა.

_ თქვენც? _ ვიკას მიუბრუნდა ლექსო.

_ მეც.

_ რა გაეწყობა, მომიწევს თქვენი თითის ანაბეჭდების აღება, რომ შევძლო მათი სხვებისგან განსხვავება, თუკი, რა თქმა უნდა, აღმოვაჩენთ.

დეტექტივმა მაგიდაზე თაბახის მომცრო ფორმის ფურცლები და საღებავიანი კოლოფი დაალაგა. ვიკას თვალები შუბლზე აუვიდა. ასე ეგონა, კინოში იღებდნენ, როცა ლექსომ მისი თითების ბალიშები სათითაოდ ჯერ სველ ღრუბელზე გადაატარა, მერე კი ქაღალდზე. იმავე პროცედურა ჩაუტარა გიორგისაც.

_ ესეც ასე. თუკი თქვენ გარდა, სხვა ანაბეჭდებსაც აღმოვაჩენთ კულონზე, შეგატყობინებთ, მაგრამ ლაბორატორიული ანალიზის თანხის გადახდა მოგიწევთ.

_ არ არის პრობლემა, _ დაბნეულად დაეთანხმა ვიკა.

ამასობაში გენომ მუშაობა დაამთავრა და თქვა, რომ საკეტზე თითის ანაბეჭდები არ აღმოჩნდა.

_ მაშინ იმაზე იფიქრეთ, ვის შეიძლება ჰქონდეს თქვენი ბინის გასაღები და ვის შეეძლო მისი ასლის დამზადება, _ ხელები მოიფშვნიტა ლექსომ და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა.

ვიკამ გიორგის გახედა ირიბად. ტყის კაცი უხერხულად შეირხა.

_ გიორგის რომ ამ ყველაფერთან კავშირი ჰქონოდა, მე არ დამირეკავდა, _ შენიშნა ლექსომ, როგორც კი ვიკას მზერა დაიჭირა.

_ მაგრამ ხანდახან დამნაშავეც ხომ იძახებს პოლიციას? _ შეეპასუხა ქალი.

_ იძახებს, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როცა დარწმუნებულია, რომ ზედმიწევნით დაიზღვია თავი და ეჭვს მასზე არ მიიტანენ. მოცემულ შემთხვევაში კი გიორგი ნომერ პირველი ეჭვმიტანილი ხდება. ასე რომ, მას არანაირად არ აწყობდა ჩვენი გამოძახება, დამნაშავე რომ იყოს.

_ დამლაგებელსაც შეეძლო გასაღების ასლის გაკეთება, _ მხრები აიჩეჩა ვიკამ, _ მაგრამ რაში სჭირდებოდა?

_ თვითონ მას არაფერში, მაგრამ თუ მოისყიდეს, გამორიცხული არ არის. უკვე ვიცით, რომ არსებობს დაინტერესებული პირი, ვისაც თქვენი დაშინება სურს. თუ დამლაგებელს გამოვრიცხავთ, ნებისმიერ სხვა ადგილასაც შეიძლებოდა, ვინმეს თქვენთვის გასაღები ამოეცალა ჩანთიდან. ქალები ხშირად ტოვებთ ჩანთას უადგილო ადგილას. ასე არ არის? თქვენი გადასაწყვეტია, ქალბატონო. გსურთ, შევუდგე გამოძიებას, თუ ამ ყველაფერს უკვე აღარ ანიჭებთ დიდ მნიშვნელობას?

_ თქვენ როგორ ფიქრობთ? _ ვიკამ წამწამები აახამხამა.

_ მოდით, ასე მოვიქცეთ. წაიღეთ ეს კულონი თქვენს სამსახურში და გაიკითხეთ თანამშრომლებში, ვის რა ვერსია ექნება. ხომ გყავთ იქ პროფესიონალი, ეგრეთ წოდებული, მზვერავები? იქნებ რამე გითხრან.

_ იცით რა? მე კი მქვია დირექტორი, მაგრამ თითქმის ფორმალურად. აქამდე ვერ გამიგია წესიერად, რა საქმიანობას ეწევა ჩემი ფირმა. ყველა გაიძახის, კონფიდენციალური ინფორმაცია, კონფიდენციალური ინფორმაცია, უკვე გული მერევა ამისგან.

_ ყოველ შემთხვევაში, შეეცადეთ. კატა თქვენ შემოგიგდეს ოთახში, თან ამ კულონით. თუკი ეს ამბავი თქვენს ფირმასთან არ არის დაკავშირებული, მაშინ ვის ინტერესებში შედის საუბრების ფარული მოსმენა? უნდა იცოდეთ, რომ ყოველ ჟესტს თავისი დატვირთვა აქვს. კონკრეტულ შემთხვევაში კი ეს ასე ჟღერს: «ჩვენ გაგშიფრეთ, ამიტომ ჯობია, დაეტიოთ, სანამ გვიან არ არის». თქვენი შეშინება არ მინდა, მაგრამ ეს მუქარაა.

_ მაგრამ მე რა შუაში ვარ?

_ სწორედ ამის გაგებაა აუცილებელი, _ მოთმინებით ცდილობდა ლექსო საქმის ვითარების ახსნას, _ ასე რომ, თქვენ თქვენი მხრიდან შეეცადეთ რამის გაგებას, მე ჩემი მეთოდებით ვეცდები რაღაცების გარკვევას. მერე კი დავსხდეთ და მოპოვებული ინფორმაციის საფუძველზე გავაანალიზოთ, რა გზას დავადგეთ.

ვიკამ კვლავ გიორგის გახედა, მისი აზრი აინტერესებდა. ტყის კაცმა თავი უსიტყვოდ დაუქნია.

_ კარგი, თანახმა ვარ, _ ამოთქვა ვიკამ, _ შევეცდები.

_ საქმის კურსში ჩამაყენეთ, _ თქვა ლექსომ, როცა ვიკამ გენოს ფული მიუთვალა და სტუმრებმა ბინა დატოვეს.

_ არ გშია? _ ჰკითხა ვიკამ გიორგის, როცა ოთახში შემობრუნდა, არ უნდოდა, ტყის კაცი წასულიყო.

_ ხომ მავახშმე რესტორანში, არ იყო საკმარისი?

_ იქნებ ჩაი დაგველია?

_ ჩაი?

_ თუ გინდა, ლუდი.

_ ლუდი?

_ ერთი სიტყვით, მინდა აქ დარჩე, როგორც ადრე, _ ბოლოს პირდაპირ უთხრა, რასაც ფიქრობდა.

_ რაღაც ვერ ვხვდები, ვიკა… _ დაიწყო გიორგიმ, მაგრამ აღარ დაამთავრა.

_ რას ვერ ხვდები? _ შეეკითხა ქალი.

_ იცი რა? მე მართალია, ბომჟი ვარ, მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, კაცი ვარ. იმ სამი კვირაში, შენ გვერდით რომ გავატარე, ლამის ელამი გავხდი, რათა შენთვის თვალი ამერიდებინა. ხან ხალათით გამოხვალ, ხან ღამის პერანგით. არ შემიძლია, ნახევრად შიშველს გიყურო. შენ კი არაფრად მაგდებ და ძაღლივით მიყურებ. ახლა ისევ მეუბნები, დარჩიო. რა გინდა ჩემგან? შეგნებულად მაღიზიანებ? ჩემს ცდუნებას ცდილობ?

ვიკას შერცხვა. ისე უხერხულად იგრძნო თავი, არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო.

მოულოდნელად გიორგი ახლოს მიეჭრა, კედელთან მიიმწყვდია და ხელებით დაიჭირა.

_ აბა, მითხარი, რა გინდა ჩემგან, ა?

მამაკაცი ძალიან ახლოს აღმოჩნდა ქალთან. მისი თვალები _ კიდევ უფრო ახლოს. რაც უნდა გასაოცარი ყოფილიყო, ტყის კაცს სასიამოვნო სურნელი ასდიოდა, თითქოს ახალი ნაბანავები ყოფილიყოს. ვიკას უცნაურმა ტალღამ დაუარა სხეულში.

რა ძაღლი, რის ძაღლი. მის წინ მამაკაცი იდგა, თუნდაც ბომჟი, მაგრამ მამაკაცი. მისი ხელების ტყვეობაში მოქცეულმა ადვილად შეიგრძნო ეს.

მაინც შეეშინდა ამის აღიარების. ყველაფერი ჰორმონებს დააბრალა. დიდი ხანია, კაცი არ ჰყოლია და მისმა სიახლოვემ თავბრუ დაახვია. უსიყვარულოდ ხომ არ დაუწვება? ამის გაფიქრებაზე ვიკამ გიორგის ხელები გააშვებინა და გაერიდა.

ტყის კაცი წელში გასწორდა.

_ მე შენ წმინდა მეგობრული გაგებით გითხარი, _ ცრემლმორეულმა ამოთქვა, შეურაცხყოფილად იგრძნო თავი, _ ასეთი რამ როგორ იფიქრე? მინდოდა, ჩიხიდან გამომეყვანე, ნორმალურ ცხოვრებას გთავაზობ, ნუთუ ასე ძნელი გასაგებია? რა შუაშია ცდუნება? ღმერთო, რატომ გააჩინე მამაკაცები ასეთი სულელები?

_ გასაგებია… მადლობა ზრუნვისთვის, მაგრამ აჯობებს, წავიდე. ლექსოს ნომერი გაქვს, თუ რამე გაგიჭირდება, მასთან დარეკავ. მე შენ აღარაფერში გჭირდები, ვიქტორია, _ მამაკაცმა ცივად გაუღიმა ქალს, ხელი თეატრალურად დაუქნია და წავიდა.

ვიკას მთელი ღამე არ უძინია, სიცხიანივით წრიალებდა საწოლში და ტყის კაცზე ფიქრობდა. ფიქრობდა იმ უცნაურ სურვილზე, მისმა სიახლოვემ რომ აღუძრა. როგორ თავმოყვარე აღმოჩნდა?! ფრანგული ენის მასწავლებელი, რომელიც სანაგვეზე აღმოჩნდა, რომელსაც ფუფუნება შესთავაზეს და უარი თქვა. ვიკამ არ იცოდა, გაემართლებინა თუ არა მისი საქციელი. იქნებ ეს სულაც არ მიუთითებს მის სიამაყეზე და პირიქით, გიორგის სისუსტის მაჩვენებელია? იქნებ იმ ადამიანების კატეგორიას მიეკუთვნება, ბრძოლის უნარი რომ არ გააჩნიათ და პირველსავე წინააღმდეგობაზე ფარ-ხმალდაყრილნი ჭაობში ეფლობიან? აი, მიშა, მაგალითად, მებრძოლი სულის იყო. ის აუცილებლად იძიებდა შურს, თუკი ვინმე გზაზე გადაეღობებოდა ან უმუხლთებდა. არ მოისვენებდა, სანამ მიწასთან არ გაასწორებდა მისთვის მიუღებელ პიროვნებას. ვერ იტანდა მასზე ჭკვიანებს და მოხერხებულებს. ამიტომაც იყო ბიზნესის კაცი, ადვილად აღწევდა წარმატებას. მას მხოლოდ ერთი მიზანი ამოძრავებდა ცხოვრებაში _ რაც შეიძლება ბევრი ფული ეშოვა. ადამიანებთან დამოკიდებულება მისთვის არასდროს ყოფილა ღირებული. სულ ამბობდა, მთავარია, მიზნის არჩევა შეგეძლოსო. მისი მიზანი კი ბიზნესი იყო და არა მეგობრული ურთიერთობები.

რგორც ჩანს, ტყის კაცს ბიზნესთამაშები არ იზიდავდა. რთულ ცხოვრებას იოლი არჩია _ ბომჟი გახდა. იქნებ ასეთი ადამიანი უფრო იმსახურებს პატივისცემას, ვიდრე მისი ყოფილი ქმარი? ახსოვს, სადღაც წაიკითხა, ქართველი არისტოკრატები, როცა ემიგრაციაში მოხვდნენ და ძალიან გაუჭირდათ, სულით არ დაცემულან, ყველაზე მძიმე სამუშაოს ასრულებდნენ, რომ არსებობისთვის ებრძოლათ, ყველაზე დამამცირებელ საქმიანობასაც არ თაკილობდნენო. გიორგიც ასეთია, ინტელიგენტი, კეთილშობილი… წესიერი… მიუხედავად იმისა, რომ თავად უპოვარია, სრულიად უანგაროდ ეხმარება მდიდარ ქალს, «მადმაზელს» და სამაგიეროს არ ითხოვს.

თუ ეშმაკობს? იქნებ რამე უნდა მისგან და ჯერ არ იმჩნევს? იქნებ დაწოლა უნდა ვიკასთან, რომ მერე თავის ძმაკაც ბომჟებთან იმარიაჟოს? ხომ არიან ტრაბახა კაცებიც? არაააა! ის ასეთი არ არის. ვიკა გრძნობს ამას. ასეთი არ არის გიორგი, გიო, გია…

მხოლოდ გამთენიისას ჩაეძინა. თითქმის შუადღე იყო, როცა გამოეღვიძა და გადაწყვიტა, სამსახურში აღარ წასულიყო. კარგი რამეა დირექტორობა, ანგარიშის ჩაბარება არავისთან მოუწევს. გარდა ამისა, კულონი ლექსომ წაიღო და მხოლოდ ხვალ დაუბრუნებს. ნივთმტკიცების გარეშე რა აზრი აქვს ლევანთან დალაპარაკებას?

მოუნდა, გიორგის სანახავად წასულიყო, სპორტის სასახლესთან, უბრალოდ, ენახა, მეტი არაფერი, მაგრამ გადაიფიქრა. იფიქრებს, რომ მართლა რაღაც უნდა ვიკას მისგან. ეგღა აკლია! არავითარ შემთხვევაში. ამის მაგივრად მაღაზიების შემოვლა გადაწყვიტა. ახალი ტანსაცმლის ყიდვა ხომ საუკეთესო საშუალებაა ქალის ხასიათის გამოსაკეთებლად.

 

მეორე დღეს ლევანი გაოცებული ატრიალებდა კულონს ხელში.

_ კარგი ნამუშევარია, ვერაფერს იტყვი. წარმოდგენა არა მაქვს, ვის და რატომ დასჭირდა ამის გაკეთება. ასეთი ვიდეოკამერა მხოლოდ ფარული გადაღებებისთვისაა განკუთვნილი. ქუჩაში ან საზოგადოებრივ ადგილებში ყველას შეუძლია გადაღება, აკრძალული არ არის, ამიტომ რატომ უნდა დაემალა იმ ვიღაცას იგი კულონში? გამოდის, აგენტს იგი ისეთი ადგილისთვის სჭირდებოდა, სადაც გადაღება აკრძალულია. ჩვენ ასეთი ბინძური საქმეებით არ ვართ დაკავებული, ვიქტორია, უკვე გითხარი.

_ მაგრამ თქვენ ისიც მითხარით, რომ ჩვენს ფირმაში იციან საიდუმლოს შენახვა, რომ ყველა კარტს არ შლიან. ზოგი რამ თქვენც კი არ იცით. ასე არ არის?

_ ჰო, ვერც მე ვაკონტროლებ ყველა აგენტს, ამაში მართალი ხართ.

_ აქედან გამომდინარე, გამორიცხული სულაც არ არის, რომელიმე ჩვენი თანამშრომელი იყოს დაკავებული მსგავსი შპიონაჟით, ჩვენ კი საერთოდ არ ვიყოთ საქმის კურსში.

_ ამის დაშვება რთულია. ყველამ იცის, რომ თუ რომელიმე შემჩნეული იქნება მსგავს რამეში, აუცილებლად დატოვებს სამსახურს. ელემენტარულად, პრესტიჟის ამბავია. მარტო დაზვერვის სამსახური კი არ არსებობს, კონტრდაზვერვისაც არსებობს. ჩვენც დაგვდევენ კუდში, ჩვენც გვაკონტროლებენ. ცდილობენ, როგორმე გამოიჭირონ კონკურენტები ბნელ საქმეებში. იქნებ სწორედ ისინი ჩალიჩობენ მსგავს რამეს, რომ მერე ჩვენ ჩვენივე თანამშრომლებში ვეძებოთ ეჭვმიტანილი? არ ვიცი, ვერ გამიგია.

ვიკა ხვდებოდა, რომ ლევანის ნათქვამში რაღაც ვერ იყო რიგზე, რაღაც აკლდა მის მსჯელობას და უეცრად გონება გაუნათდა:

_ ამ კულონს, როგორც გაირკვა, ქალი ატარებდა. როგორც ჩანს, კონკურენტებმა გაშიფრეს არა მარტო კამერა, არამედ ის ქალიც, ვისაც კულონი ეკეთა. როგორც ჩანს, ქალმა აღიარა, რომ ჩვენზე მუშაობდა და ამიტომაც მოგვიგდეს იგი ჩვენ.

_ სისულელეა. ჯერ ერთი, მზვერავი არასდროს აღიარებს, ვისზე მუშაობს. მეორეც, ეს ხომ სისხლიანი ომი არ არის, ჩვენ ასე არ ვექცევით კონკურენტებს. იქნებ პირიქითაა? იქნებ ის ქალი სხვაზე მუშაობდა და თავისიანები რომ არ გაეთქვა, ჩვენი ფირმა დაასახელა?

ვიკა წამით ჩაფიქრდა, მერე კი მორიგი შეკითხვა დასვა:

_ გამოდის, ისინი საპასუხო რეაქციას ელოდებიან. როგორ უნდა მივახვედროთ, რომ ეს ჩვენ არ ვართ? ან ის როგორ გავიგოთ, ისინი ვინ არიან?

ლევანი მოიქუფრა. როგორც ჩანს, არ მოეწონა, ვიკა ასე უცებ რომ ჩახვდა საქმის არსს. აქამდე ის პირველკლასელ გოგონასავით მიამიტი და საყვარელი იყო, ბეჯითად რომ ცდილობდა ბიზნესის ანაბანის შესწავლას. სინამდვილეში კი ფირმას კვლავ თვითონ განაგებდა და არა ვიკა.

_ კარგი, ვიქტორია, მე შევისწავლი ამ საკითხს, _ ხელქვეითის ტონით ჩაილაპარაკა ლევანმა.

«ჰოდა, ძალიანაც კარგი, ლეო, _ გაიფიქრა ვიკამ ნიშნის მოგებით, _ შეეჩვიე, რომ მე შენი უფროსი ვარ!»

_ მამყოფეთ საქმის კურსში, თუ შეიძლება! _ მბრძანებლური ტონით მიმართა მოადგილეს და ამით მიანიშნა, შენთან საუბარი დავამთავრეო.

მაგრამ გავიდა სამი დღე და სასიკეთო არაფერი გამოჩნდა.

_ ვერაფერი გავაკვიე, _ ხელები უმწეოდ გაშალა ლევანმა, _ ჩვენს კონკურენტებს თავიანთი საიდუმლოებები აქვთ, რომელთა გაზიარებაზეც უარს ამბობენ. ამის უფლება აქვთ, ხომ მეთანხმებით?

_ არ გეთანხმებით, _ ყინულივით ცივი ტონით მიუგო ვიკამ, _ რას ნიშნავს მათ გაზიარებაზე უარს ამბობენ? განა თქვენს მოვალეობაში არ შედის ინფორმაციის მოპოვება? ჰოდა, მოიპოვეთ!

_ ინფორმაციის მოპოვება, სირთულის მიხედვით, საფეხურებად იყოფა, ქალბატონო ვიქტორია. შეიძლება ამ შემთხვევაში თამაშის არასწორ წესებთან გვაქვს საქმე. ასეთ შემთხვევაში გასაიდუმლოების ხარისხი უფრო მაღალია. გარდა ამისა, ინფორმაციის მოპოვება ერთია და შემდეგ მისი საიდუმლოდ შენახვა _ მეორე. _ უხეშად მიუგო მოადგილემ.

ვიკამ დირექტორისებურად აიმაღლა ხმა, რამაც ერთობ გააკვირვა ლევანი.

_ თქვენ აქ დაზვერვით ხართ დაკავებული, თუ რითი? ნუთუ არ შეგიძლიათ, გაშიფროთ ქალი, ვინც ამ სამკაულს ატარებდა? აბა რისი პროფესიონალები ხართ? როგორ ვერ უნდა გამოთვალოთ, ვისზე მუშაობდა იგი? და კიდევ _ უკანონო ვიდეოჩანაწერში ჩემი ფირმა რატომ ფიგურირებს? ვინმეს შეუძლია ამ კითხვაზე პასუხი გამცეს?

ვიკა ისე შეიჭრა როლში, სულ გადაავიწყდა, რომ მის გარდა ფირმაში კიდევ ორი მეწილე მოიაზრებოდა. თუმცა ლევანს არ გაუპროტესტებია მისი ულტიმატუმი. შეჰპირდა, ყველაფერს ვიღონებ, რომ გავიგო, ვინ, როდის და რატომ გამოიყენა ფარული კამერაო.

ვიკა გაღიზიანებული დაბრუნდა შინ. საშინლად მოუნდა, ტყის კაცი ეპოვა და ყველაფერი მოეთხრო მისთვის. მაგრამ თავმოყვარეობა არ აძლევდა უფლებას, ქუჩაში ეყურყუტა და საწყალი ობოლივით დალოდებოდა, როდის ინებებდა ტყის კაცი საფრიდან გამოსვლას და გამოლაპარაკებას. სამაგიეროდ, მისი წყალობით ჰყავს პროფესიონალი დეტექტივი, რომელსაც შეუძლია, რჩევა ჰკითხოს. ნუთუ ასე ძნელია ლევანისთვის, ეს ამბავი გაარკვიოს? თუ ვიკას უხვევს თვალს?

ბევრი არ უფიქრია, მობილური მოიმარჯვა და ლექსოს დაურეკა. დეტექტივმა ერთ საათში თავისთან დაიბარა.

 

ზუსტად ერთი საათის შემდეგ ვიკა გამომძიებლის კაბინეტში იჯდა. ლექსომ გულისყურით მოუსმინა, ბოლოს კი უთხრა:

_ ორი ვერსია მაქვს. ან თქვენს ფირმაში ტრიალებს ბნელი საქმეები და ლევანი მათ მფარველობს, რის გამოც ხელჩასაჭიდი, როგორც ამბობს, ვერაფერი იპოვა, ან კიდევ ეს კამერა მართლა სხვის თამაშებშია ჩართული და თქვენ უნდათ გადმოგაბრალონ.

_ ლეო დარწმუნებულია, რომ სხვები არიან ამაში გარეული.

_ გამორიცხული არაფერია. იქნებ ის, ვისაც ამ კამერით უღებდნენ, მართლა ფიქრობს, რომ თქვენი ფირმაა გარეული ამ საქმეში. შეიძლება ჰქონდა კიდევაც ამის მიზეზი. მაგრამ თუკი ასე არ არის, ვიღაცას ძალიან უნდა, თქვენ დაგბრალდეთ ყველაფერი და მან აგენტის დამქირავებელი ცრუ კვალზე დააყენა, ანუ დეზინფორმაცია მიაწოდა. ასეთ შემთხვევაში თქვენი ლევანი მართლაც უძლურია, ის ვერ გაიგებს, ვინ არის ამ თამაშში ჩართული.

_ არ გამიკვირდება, მართლა რომელიმე ჩვენი თანამშრომელი იყოს გარეული ამ საქმეში და ეს ლევანმაც არ იცოდეს. _ შენიშნა ვიკამ, _ იქ ისეთი ქაოსია… ყველა თავისთვის «უბერავს».

_ არც ეგ გამიკვირდება. მით უმეტეს, თქვენ ბევრი არაფერი იცით თქვენი ფირმის საქმიანობის შესახებ. მე კი ვიცი. ყველა მზვერავს თავისი ინფორმატორი ჰყავს ფირმის გარეთ, რომელსაც «კონტაქტით» მოიხსენიებენ. «კონტაქტი» ის ადამიანია, ვინც ინფორმაციის მოპოვებით არის დაკავებული და ოფისში არასდროს ჩნდება. მზვერავების ყველაზე დიდი საიდუმლო სწორედ «კონტაქტებია». შეიძლება ლევანი მათ მფარველობს. ხომ იცით, ქრთამის აღება როგორ ხდება? აღებული ქრთამი საბოლოოდ ხელმძღვანელობასთან მიდის და იქ ხდება გაყოფა. რატომ? იმიტომ, რომ ჩავარდნის შემთხვევაში უფროსობას შესწევს უნარი, ხელი გადააფაროს თავის ხელქვეითს. როგორი ურთიერთობა აქვს მას თანამშრომლებთან?

_ ჩვეულებრივი. ერთმანეთს ყველანი შენობით მიმართავენ. მხოლოდ მე და ლევანს გვაქვს ოფიციალური დამოკიდებულება. ჩემი აზრით, პატივს სცემენ. კეთილ მამასავით ექცევა ყველას, თანაც, ყელაზე უფროსია ოფისში.

_ მით უმეტეს. თუ ასეა საქმე, მან ყველაფერი უნდა იცოდეს.

_ იცით? არ მოეწონა, როცა მე ინიციატივა გამოვიჩინე. ეს მაშინვე შევნიშნე. ფაქტობრივად ხომ ის მართავს ფირმას, მე უბრალოდ, მქვია დირექტორი, თორემ საქმეებს ძველებურად ეგ განაგებს. მე მხოლოდ ვერთობი. არადა, ძალიან ჩამითრია ჩემმა სამსახურმა. როგორც კი მივანიშნე, აქ დირექტორი მე ვარ-მეთქი, არ მოეწონა. ალბათ ეშინია, არ შევავიწროვო.

_ ოოო, ტყუილად გგონიათ ასე, ვიქტორია. არ გეწყინოთ, მაგრამ თქვენ არასდროს გექნებათ ისეთი ავტორიტეტი, როგორიც მან მოიპოვა, ამიტომ ასე ადვილად ვერ შეაშინებთ. ისე, საიდან მოვიდა ეგ კაცი, იცით?

_ რას ნიშნავს, საიდან მოვიდა?

_ ადრე სად მუშაობდა? რა პროფესიისაა?

_ არ ვიცი. რატომ მეკითხებით?

_ იმიტომ, რომ კონკურენტულ დაზვერვაში მომუშავე ადამიანების უმეტესობა ორგანოებიდან არის წამოსული. ზოგი უშიშროებიდან, ზოგი თავდაცვიდან, ზოგი შინაგან საქმეთა სისტემიდან. აი, თქვენი მზვერავების პირადი საქმეები რომ გენახათ, ბევრ რამეს გაიგებდით და საჭირო დასკვნებსაც გამოიტანდით.

ლექსომ თავზე ხელი გადაისვა, წამით ჩაფიქრდა და გააგრძელა:

_ აი, თუ თქვენი ლევანი, დავუშვათ, სახელმწიფო დაზვერვის სამსახურიდან არის წამოსული, ის ისეთი «თეთრი მელა» იქნება, რომლის საიდუმლოებებსაც ვერც თქვენ და ვერც მე ვერასდროს გავიგებთ.

_ აბა რა უნდა ვქნათ? _ დაიბნა ვიკა, _ თქვენ არ მითხარით, შემოგდებული კამერა დაშინებისთვისაა გამიზნულიო? თუკი ეს გაფრთხილებაა, ხომ უნდა გავაგებინოთ მათ, რომ ჩვენი ფირმა არაფერ შუაშია?

_ ამ ეტაპზე მხოლოდ სამი წინადადების შემოთავაზება შემიძლია. თქვენ აირჩიეთ, რას მოიმოქმედებთ. პირველი _ დაურეკეთ ქმარს და შეეცადეთ, მისგან რამე გაიგოთ. მეორე _ დაინტერესდით თქვენი სხვა მზვერავების საქმიანობით, იქნებ რაიმე კვალს მიაგნოთ. და მესამე _ თუ გყავთ ფირმაში ისეთი ადამიანი, ვისაც სრულად ენდობით, გამოჰკითხეთ მას ყველაფერი, იქნებ კვალზე გაგიყვანოთ.

_ გასაგებია. და თითის ანაბეჭდების ანალიზმა რა უჩვენა? არის რამე საიმედო?

_ ლაბორატორიული დასკვნა ხვალ მექნება. დაგირეკავთ და გეტყვით.

დეტექტივმა გაიღიმა და წამოდგა, რათა სტუმარი კარამდე მიეცილებინა. ვიკამ დაჟინებით მოითხოვა, ჰონორარს გადაგიხდით გაწეული სამსახურისთვისო.

_ არავითარ შემთხვევაში! მე თქვენზე არ ვმუშაობ. აი, ერთხელაც, თუკი თქვენ დამიქირავებთ, აუცილებლად მოგიწევთ გადახდა, მაგრამ არა ამ შემთხვევაში. ახლა მხოლოდ მეგობრულ რჩევებს გაძლევთ და ესაა. თქვენი დახმარება ქალბატონმა საშამ მთხოვა. ჰოდა, მეც გეხმარებით.

_ საშამ? ესე იგი, საშა ქალია?

_ არა მარტო ქალია, არამედ ჩემი საყვარელი ქალი. რუსია, საშაც იმიტომ ჰქვია, ანუ ალექსანდრა.

ვიკა ლექსოს დაემშვიდობა და შინ მისული ეგრევე შეუდგა დეტექტივის მეგობრული რჩევების გათვალისწინებას.

პირველ რიგში, ყოფილ ქმარს დაურეკა და საქმის ვითარება დაწვრილებით აუხსნა.

_ ლევანი ყოველთვის ჩემი მარჯვენა ხელი იყო, _ უთხრა მიშამ, _ მას ისევე ვენდობოდი, როგორც საკუთარ თავს. მეც ვადევნებდი თვალს, რომ უკანონო ქმედებებს არ ჰქონოდა ფირმაში ადგილი. ხომ მიცნობ, როგორი ვარ. ჩემი ბიზნესი ჩემთვის ყველაფერი იყო. არალეგალური საქმეები რომ გვეწარმოებინა, მალევე დაგვხურავდნენ და ლიცენზიასაც ჩამოგვართმევდნენ. ლევანმა ეს მშვენივრად იცის. თავის ავტორიტეტს საშიშროების ქვეშ არ დააყენებს. არა მგონია, ჩემი წამოსვლის შემდეგ მისი პოზიციები შეცვლილიყო…

_ მიშა, შეიძლება ვინმე ისეთი მუშაობდეს ფირმაში, ვინც ჩუმად მაინც გამოიყენებს კანონით აკრძალულ მეთოდებს?

_ თეორიულად დასაშვებია, მაგრამ პრაქტიკულად არა… იყო ადრეც რამდენიმე მცდელობა, მაგრამ მე და ლევანმა დროზე გავიგეთ და აღვკვეთეთ. მას შემდეგ, ჩემი აზრით, მსგავს რამეს არ უნდა ჰქონდეს ადგილი. ვფიქრობ, რომელიღაც სხვა ორგანიზაცია ჩაგვიდგა კვალში, იმ ქალის მეშვეობით, ვინც გამოიჭირეს, ალბათ მან ჩვენს ფირმას შეახოცა ხელი, რომ თავისი არ გაეთქვა. გაჭირდება იმის გარკვევა, ვინ იყო ის ადამიანი, მაგრამ შევეცდები. დავუკავშირდები ლევანს და დაველაპარაკები. ნუ ნერვიულობ, ვიკა, ლევანი არ არის ის კაცი, ან შენ, ან ჩვენს ფირმას რამე ავნოს.

«ესეც ასე. დასაწყისისთვის არა უშავს». _ გაიფიქრა ვიკამ, როცა ქმარყოფილთან ლაპარაკს მორჩა. ასე იყო თუ ისე, დაამშვიდა მიშას ნათქვამმა.

მეორე დღეს კი, სამსახურში მივიდა თუ არა, ლევანს ნამდვილი დაკითხვა მოუწყო _ რითი არიან დაკავებული ცინცაძე და გაბესკირია, რომლებიც ფირმის მეწილეებად ითვლებიან და რატომ არასდროს ჩნდებიან სამსახურში. ამ კითხვაზე პასუხი დაჟინებით მოითხოვა.

ლევანმა მხრები აიჩეჩა.

_ მათ არ აინტერესებთ. ისინი თანამფლობელები არიან და არა თანამშრომლები. სხვათა შორის, მათ თქვენს კანდიდატურას დიდი სიამოვნებით დაუჭირეს მხარი. თვითონ კი არ უნდათ, მმართველობაში ჩაერთონ. ძალას ხომ არ დავატანთ? არც არაფერში გვჭირდება, ისინი ხომ პროფესიონალები არ არიან, ისედაც გვე…

ლევანმა მოულოდნელად გაწყვიტა სიტყვა და გაშრა. ვიკა მიხვდა, რის თქმასაც აპირებდა მოადგილე. ისედაც გვეყოფა ერთი არაპროფესიონალი შენი სახითო.

საპასუხოდ ვიკამ მხოლოდ თავი დაუქნია მეწილეს და მიახვედრა, აუდიენცია დამთავრებულიაო. ლევანმა მორჩილად დატოვა დირექტორის კაბინეტი, თუმცა მის თვალებში გაკვირვების წაკითხვა ადვილად შეიძლებოდა. რა თქმა უნდა, გასაკვირი იყო, ასე მოულოდნელად რომ აუღო ალღო არაპროფესიონალმა დირექტორმა საქმეს. როგორც ჩანს, ეს აშფოთებდა.

ვიკამ მალევე იპოვა თანამშრომლების პირად საქმეებში ორი მეწილის _ ცინცაძისა და გაბესკირიას დოსიეები და ტელეფონის ნომრები ამოიწერა. შემდეგ კი მობილური მოიმარჯვა და ორივეს დაურეკა.

ცოტა არ იყოს, გაოცდა, როცა გაიგო, რომ ცინცაძე ამჟამად ნიუ-იორკში იმყოფებოდა, გაბესკირია კი სტოკჰოლმში. ორივემ გულწრფელად აღიარა, რომ მის კანდიდატურას დაუჭირეს მხარი, მაგრამ ფირმის საქმიანობაში ჩარევას არ აპირებდნენ. მათთვის მთავარია, მოგება მიიღონ, დანარჩენი კი მათ ინტერესებში არ შედის.

რა გაეწყობოდა? თუკი ისინი არ ინტერესდებოდნენ ფირმის საქმეებით, ვიკა რატომ უნდა დაინტერესებულიყო თავისი კომპანიონებით?

შესასრულებელი დარჩა მესამე დავალება _ სანდო ადამიანის პოვნა ოფისში. ვიკა დერეფანს დაუყვა. ორი თვეა, მუშაობას შეუდგა. ასე თუ ისე, თანამშრომლების კეთილგანწყობა მოიპოვა, განსაკუთრებით მამაკაცებში. აბა, როგორ შეიძლება არ გაუღიმო ლამაზ ყვავილს, როცა ირგვლივ მხოლოდ ეკლიანი კაქტუსებია?

მიუხედავად ამისა, ადვილი არ იყო სამსახურში სანდო ადამიანის პოვნა. ისე დაახლოებული არავისთან იყო, რომ გული გადაეშალა, თუმცა გონებაში მაინც ამოუტივტივდა ერთი მამაკაცი, რომელსაც იშვიათი სახელი ერქვა _ ჟიული და თავადაც იშვიათი ადამიანი ჩანდა. ის ხშირად არ ჩნდებოდა ოფისში, მაგრამ როცა მოდიოდა, ყოველთვის კომპიუტერთან ჯდებოდა და მუშაობას იწყებდა. ჟიული დაახლოებით ვიკას ტოლი იყო ასაკით. რამდენჯერმე ისაუბრეს. ვიკამ ისიც გაიგო, რატომ დაარქვეს ეს სახელი. ბაბუას ჟიულ ვერნის სათავგადასავლო ლიტერატურა იზიდავდა თურმე და მის პატივსაცემად შვილიშვილს მისი სახელი დაარქვა. ვიკას მასში ყველაფერი მოსწონდა _ შეხედულებები პოლიტიკასა და ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებზე, მოსმენის მანერა, განსჯის უნარი და მისადმი კეთილგანწყობა.

დირექტორს გაუმართლა _ ჟიული იმ დღეს სამსახურში იყო. ამიტომ არც აცია, არც აცხელა და კომპიუტერში მოკირკიტეს თავზე წამოადგა.

მამაკაცი იმდენად იყო ჩაფლული ინტერნეტში, რომ ვიკას ორჯერ მოუწია მისი სახელის დაძახებამ.

_ ა, ვიკ, შენ ხარ? _ წამოხტა ჟიული, _ გამარჯობა, «დირექტრისა», როგორ ხარ? როგორ მიდის შენი მმართველობითი სადავეების მოჭერა-მოშვების საქმეები? ვინმე ხომ არ გაბრაზებს?

_ არა, _ გაუღიმა ქალმა, _ ჯერჯერობით ყველაფერი რიგზეა. ხუთ წუთს ვერ დამითმობ? წავიდეთ, ყავა დავლიოთ.

ჟიულს აშკარად შეეტყო, რომ ხუთი წუთი კი არა, ხუთი წამიც არ ეცალა, მაგრამ ვიკას რომ შეხედა, მიხვდა, რაღაც სერიოზული ხდებოდა და დათანხმდა.

შენობიდან გავიდნენ, სადაც, რამდენიმე მეტრში, ბარი ეგულებოდათ.

მაგიდას მიუსხდნენ თუ არა, ჟიული პირდაპირ საქმეზე გადავიდა:

_ აბა, მითხარი, რა ხდება…

_ ცოტა საჩოთირო შეკითხვა მაქვს, მაგრამ ადვილად დასასმელი, _ გაიხუმრა ვიკამ.

_ ვიკულია, საქმეზე გადადი, ხომ იცი, როგორი დაკავებული ვარ.

_ ლევანი მიმტკიცებს, რომ სისხლის სამართლის კოდექსით აკრძალულ მეთოდებს არ იყენებთ საქმეებში. მე თვითონ ამის შემოწმება რომ არ შემიძლია, შენც კარგად იცი. ჩემთან საქმეების მხოლოდ ზედაპირული ნაწილი აღწევს, დანარჩენში ან არ მახედებენ, ან არ მენდობიან. ყველაზე მნიშვნელოვან ნაწილზე «მზვერავები» მუშაობთ. ამიტომ, ვინმე თუ კანონს დაარღვევს, შეიძლება ვერც გავიგო. სამაგიეროდ, თუ მსგავსი რამ გამომჟღავნდა, პასუხისმგებლობა, პირველ რიგში, მე დამეკისრება, როგორც დირექტორს და როგორც ფირმის მეწილეს. ახლა მითხარი, ვარ თუ არა მართალი?

_ იცი, რა, ვიკა? დეტალებში შენ კი არა, ჩვენ, მზვერავებმა არ ვიცით, რომელი ჩვენგანი როგორ მოქმედებს. ყველა თავის მინდორზე თამაშობს, სხვების ჩაურევლად. რას ვიზამთ, ასეთია ჩვენი მუშაობის წესები. იცი, რომ ორი წლის წინ სერიოზული შეხლა-შემოხლა გვქონდა თანამშრომლებს ერთმანეთში? მათ შორის, შენს ქმარსაც. მიშამ რამდენიმე დაითხოვა კიდევაც სამსახურიდან უკანონო ქმედებისთვის, რამდენიმე გააფრთხილა.

_ შეგიძლია მათი გვარები დამისახელო?

_ სამწუხაროდ, აღარ მახსოვს, მაგრამ კომპიუტერში იქნება შენახული, მიშა ყველაფერს ინახავდა. ნახე მისი ფაილები და აუცილებლად იპოვი.

_ მადლობა, ჟიულ. ეს კარგი რჩევა იყო. კიდევ ერთ კითხვაზე მიპასუხე, თუ შეგიძლია. ცინცაძე და გაბესკირია ოდესმე გამოჩენილან ოფისში? ან იქნებ, თავიანთი ხალხი ჰყავთ აქ დასაქმებული? მათ, როგორც მეწილეებს, ხომ აქვთ უფლება, თვალი მიადევნონ, როგორ მუშაობს ფირმა, რომლიდანაც მოგებას იღებენ?

_ რატომ დაინტერესდი ამით? უსიამოვნებები გაქვს? _ დაეჭვდა ჟიული.

_ არა, უბრალოდ, ისე გკითხე, ყოველი შემთხვევისთვის.

_ სიმართლე გითხრა, ისინი არასდროს მინახავს და ხალხი ჰყავთ თუ არა, არც ამის შესახებ ვიცი არაფერი. თუმცა, მეეჭვება. ისინი უბრალოდ, ბიზნესმენები არიან, რომლებმაც საქმეში ფული ჩადეს, მორჩა და გათავდა, მეტი არაფერი აინტერესებთ. უფრო მსხვილი ბიზნესით არიან დაკავებულნი და მთელ ყურადღებას იქით მიმართავენ. კიდევ რისი გაგება გინდა «ისე, ყოველი შემთხვევისთვის»? _ გაიღიმა ჟიულმა.

_ მადლობა, სულ ეს იყო.

_ მაშინ გავიქეცი, თორემ დამერხევა.

კაცი ისე გაქრა ბარიდან, თითქოს ქარმა წაიღოო. ვიკამ აუჩქარებლად გადაიკიდა მხარზე ხელჩანთა და გასასვლელისკენ დაიძრა. ის იყო, კარი გამოაღო და უკან მობრუნებული ჟიული ლამის ზედ შეასკდა.

_ ვხედავ, რომ რაღაც გაღელვებს. ეს აშკარად გეტყობა. აჯობებს, ყველაფერი მითხრა, იქნებ გამოგადგე რამეში.

ვიკა შეყოყმანდა. არ იცოდა, რა ეპასუხა.

_ კარგი, როგორც გინდა. თუ გადაიფიქრებ, მოდი და მოგისმენ, _ ქოშინით ამოთქვა მამაკაცმა და კვლავ გაქრა.

 

ოფისში დაბრუნებისთანავე ვიკამ მიშას ფაილები გახსნა და თათბირების ჩანაწერები მოიძია. მართლაც მიაგნო იმ საბუთებს, რომელზეც ჟიულმა მიანიშნა, მაგრამ დათხოვნილ თანამშრომელთა გვარები არსად ფიგურირებდა.

სამაგიეროდ, ორი სხვა გვარი იყო მოხსენიებული, რომელთა მუშაობის სტილს ფირმა არ ეთანხმებოდა და პირველ ჯერზე მხოლოდ მათი გაფრთხილებით შემოიფარგლებოდა. მათგან ერთ-ერთი იყო მზვერავი ნიკა, რომელიც დირექტორს დანახვის დღიდან ვერ იტანდა. ეს სწორედ ის ნიკა იყო, ღიმილიც რომ არ უღირსებია ვიკასთვის არასდროს. მეორის სახე კი, ვინმე ლაბაძის სახე, ძლივს აღიდგინა მეხსიერებაში, რდგან მხოლოდ ერთხელ ჰყავდა ნანახი.

ნიკა პატარიძის საქმე მოძებნა და ჩაიკითხა. არაფერი განსაკუთრებული. ფოტოდან სუპერმამაკაცური სახე შემოჰყურებდა, რომელიც იდუმალ ღიმილს მალავდა არარსებულ ულვაშში.

დავუშვათ, ამ ორმა ყურად არ იღო მიშას გაფრთხილება და ძველებურად აგრძელებენ უკანონო მეთოდების გამოყენებას მუშაობისას. დავუშვათ, მათ დაიქირავეს ის ქალი, რომელსაც ვიდეოკამერა ჰქონდა ყელზე ჩამოკიდებული და ევალებოდა რომელიღაც ფირმის თვალთვალი. გამორიცხული არაფერია, მაგრამ ვინ არის ის ქალი? იქნებ მართლა ვერ გაუძლო დაკითხვას და სიმართლე აღიარა? იქნებ მართლაც ამ ორთაგან რომელიმეს დავალებას ასრულებდა და ტყუილუბრალოდ არ მიუთითა «ვიქტორიაზე»?

აქაური თანამშრომელი ქალები ეგრევე გამორიცხა ვიკამ. მათზე ეჭვის მიტანა სისულელედ მიიჩნია. ისინი პრაქტიკულად, ოფისს არასდროს ტოვებდნენ. დილიდან საღამომდე ისხდნენ თავ-თავიანთ ადგილას, ან თავაუღებლად მუშაობდნენ, ან ყავას წრუპავდნენ და ჭორაობით ირთობდნენ თავს.

ორივე მზვერავი რომ გამოიძახოს და დაკითხოს, არც ეს გამოიღებს შედეგს. გამორიცხულია, რომელიმე მათგანი გამოტყდეს და სიმართლე აღიაროს. ყოველ შემთხვევაში, უნდა სცადოს. იქნებ გაუმართლოს და იმას მაინც მიხვდეს, სიმართლეს ეტყვიან თუ მის მოტყუებას შეეცდებიან…

ასეც მოიქცა. მდივანს დაავალა, ნიკოლოზ პატარიძე და ვასილ ლაბაძე მეორე დღისთვის სამსახურში დაებარებინა დირექტორთან შესახვედრად.

საღამოს, სანამ ოფისიდან წამოვიდოდა, ლექსომ დაურეკა და სთხოვა, შეხვედროდა. ვიკა მიხვდა, დეტექტივს ტელეფონით არ სურდა საქმის დეტალებზე საუბარი. ესე იგი, რაღაც მნიშვნელოვანი გაიგო. ეს კარგია, ძალიან კარგი! ლექსო ათ წუთში ოფისთან მოვა და კუთხეში დაელოდება მანქანით. შემდეგ ვიკა უკან გაჰყვება თავისი მანქანით და ერთმანეთს საბურთალოზე, ერთ-ერთ ლუდის ბართან შეხვდებიან.

ასეც მოიქცნენ და ნახევარი საათის შემდეგ ვიკა და ლექსო ცივი ლუდით და მოხალული თხილით იგემრიელებდნენ პირს.

_ კარგია, აქ რომ შეგხვდით. ვვერავინ მოგვისმენს. ვეჭვობ, თქვენი სატელეფონო საუბრები ისმინება. ამიტომ არ დაგისახელეთ ამ ბარის ზუსტი მისამართი. ერთი სიტყვით, გიორგის თითის ანაბეჭდების გარდა, კიდევ ორი ადამიანის ანაბეჭდებია ნაპოვნი. ერთი, თუკი ზომებს გავითვალისწინებთ, ქალის უნდა იყოს. სავარაუდოდ, მისი, ვისაც კულონი ეკუთვნის. შინაგან საქმეთა სამინისტროს კართოტეკის მიხედვით შევძელით მისი ვინაობის დადგენა და სულაც არ მიკვირს, რომ მეძავი აღმოჩნდა. მეორე ანაბეჭდი მამაკაცს ეკუთვნის, მაგრამ სამწუხაროდ, მისი იდენტიფიცირება ვერ მოვახერხეთ. როგორც ჩანს, მონაცემთა ბაზაში დროზე გააქრო თავისი მონაცემები. დაგვასწრო.

_ ალბა ყველაზე სულელი ქალი ვარ მსოფლიოში, იცით? არ ვიცი, როგორი რეაქცია უნდა მქონდეს ამ ინფორმაციაზე. _ ცხვირი ჩამოუშვა ვიკამ.

_ ჩვეულებრივი. ახლა თქვენ საბაზო ინფორმაციას ფლობთ _ მეძავის ვინაობა იცით. დაავალეთ თქვენს «მეძებრებს» მისი მოძებნა. შეეცადონ მასთან დალაპარაკება და გაიგონ, საიდან ჰქონდა ვიდეოკამერა. ვინ დაიქირავა იგი და ვისთვის უნდა ეთვალთვალა. კიდევ ის გაიგონ, ვინ გამოიჭირა დავალების შესრულებისას და წაართვა კამერა. მეეჭვება, რამეში გამოტყდეს, მაგრამ მაინც სცადონ. თუკი მისგან ვერაფერს გაიგებენ, შეეცადონ, მის კლიენტურაზე მოაგროვონ ინფორმაცია. მაინც მგონია, რომ რომელიღაც თავისმა კლიენტმა მისცა მას კამერა.

_ და ფიქრობთ, რომ წაშლილი თითის ანაბეჭდების პატრონიც ის კლიენტია?

_ არა, პირიქით. ეს ანაბეჭდები იმას კი არ ეკუთვნის, ვინც დაიქირავა, არამედ იმას, ვინც კულონი მოხსნა.

_ ეგ როგორ?

_ ასე გამოდის. ვინც იგი დაიქირავა, როგორც ჩანს, მშვიდად იყო და ცდილობდა, მისი სახელი არსად ამოტივტივებულიყო. სამაგიეროდ, ის გაბრაზდა, ვინც ამ ქალს ვიდეოთვალი მოხსნა. შესაბამისად, გაუფრთხილებლობით თითის ანაბეჭდებიც დატოვა. ეს გვიან გაახსენდა და რომ არავის მიეგნო მისთვის, მონაცემთა ბაზაში თავისი ანაბეჭდები სასწრაფოდ წაშალა. არადა, შეეძლო კულონი გაეწმინდა და იქვე წაეშალა კვალი.

_ გამოდის, მეძავის კლიენტი ერთ მხარეს წარმოადგენს და ის, ვისაც თითის ანაბეჭდები ეკუთვნის, მეორეს?

ლექსოს გაეღიმა.

_ ზუსტი ფორმულირება ასე იქნება: კლიენტი, ამა თუ იმ სახით, რომელიც ჯერ არ ვიცით, ეკუთვნის ინფორმაციის დამკვეთ ბანაკს. ხოლო ის, ვინც მას კულონი-კამერა წაართვა, იმ ბანაკის წარმომადგენელია, რომლითაც კლიენტია დაინტერესებული. ამიტომ აუცილებლად მეძავზე უნდა ვიმუშაოთ. არის შანსი, მის კლიენტებში სასურველ გვარს გადავაწყდეთ.

_ თქვენ აიღებთ ამ საქმეს თქვენს თავზე, ლექსო?

_ რა აზრი აქვს? თქვენ ხომ «მზვერავების» მთელი ბრიგადა გყავთ სამსახურში? გარდა ამისა, ხომ მითხარით, მათ ვენდობიო?

_ ჰო, მაგრამ ორი დამრჩა გამოსაკითხი. ხვალისთვის დავიბარე.

_ და ისინი რაში არიან შემჩნეული?

_ წარსულში კანონსაწინააღმდეგო ქმედებებში. მხოლოდ ეს ვიცი. მგონი, ვიდეოთვალთვალსა და მოსმენებში იყვნენ შემჩნეული.

_ მაშინ ადვილი შესაძლებელია, მათი გვარები მეძავის კლიენტურის სიაში ამოტივტივდეს.

_ როგორ… ისინი მეძავებში დარბიან?

_ თქვენ ეს გიკვირთ?

_ რა ვიცი, აბა… მე ისინი წესიერი ხალხი მგონია. _ მხრები აიჩეჩა ვიკამ.

_ თუკი საქმისთვის იყენებენ მათ, გამორიცხული არაფერია. ამ მხრივ, სწორედ ეგეთი «წესიერი ხალხი» ამყარებს კავშირს მეძავებთან.

_ და რას მირჩევთ? პირდაპირ ვკითხო მათ ამის შესახებ? რა ჰქვია ამ ქალს? _ ვიკამ ქაღალდებში ჩაიხედა, _ ანა კაციტაძე…

_ არა, არ გირჩევთ. თუკი ისინი არალეგარულად მუშაობას ირჩევენ, მაინც არაფერს იტყვიან. უბრალოდ, უფრო დაიძაბებიან და მეტ სიფრთხილეს გამოიჩენენ. შესაძლოა, კვალი სამუდამოდ გააქრონ და ეს გოგო თავიდანაც მოიშორონ.

_ იქნებ თქვენ გაგეგრძელებინათ გამოძიება? _ სცადა მოლაპარაკება ვიკამ.

_ აჯობებს, თავად მიხედოთ ამ საქმეს. ვისაც ენდობით, იმას სთხოვეთ. ისინი უფრო ადვილად იპოვიან ანას. რაში გჭირდებათ ზედმეტი ხარჯი? ჩემი დაქირავება ცოტა არ დაგიჯდებათ, მე ხომ კერძო დეტექტივი ვარ. თანაც, გიორგის ახლობელი ხართ. ცოტა არ იყოს, მეუხერხულება თქვენთან ფულზე ლაპარაკი.

ვიკამ ტუჩები მოკუმა.

 

გზად სახლისკენ კვლავ ტყის კაცზე ჩაფიქრდა. რაღაც ვერ იყო აქ რიგზე, რაღაც ისე არ ეწყობოდა. ჯერ იყო და, გიორგიმ საშას დაურეკა, რომელიც, როგორც აღმოჩნდა, ლექსოს «საყვარელი ქალი» ყოფილა. მაგ საშამ ტყის კაცს ლექსოს ნომერი მისცა, რომელსაც დაურეკა და ორ წუთში მოვიდა. როგორც ჩანს, საშას თვალში ლექსოს დიდი ავტორიტეტი აქვს, ამიტომაც ურჩია გიორგის მასთან დაკავშირება. ესე იგი, მისთვის გიორგიც ღირებული ადამიანია… და ამის შემდეგ დაიჯეროს, რომ ტყის კაცი უბრალო ფრანგულის მასწავლებელია, რომელმაც ყველაფერი დაკარგა და გალოთდა? ბომჟი, რომელსაც დღემდე პატივს სცემენ ძველი მეგობრები? ცოტა უცნაურია. ჩვენს დროში ასე არ ხდება. როცა ადამიანი ყველაფერს კარგავს, მათ შორის მეგობრებსაც კარგავს. უქონელი და უპოვარი არავის სჭირდება.

ვიკას ნატა გაახსენდა. დავუშვათ, ნატა ჩავარდნილიყო გასაჭირში. წაერთმიათ მისთვის ფირმა, სახლი, ქონება… როგორ მოიქცეოდა? ზურგს აქცევდა მეგობარს? არა, რა სისულელეა, ვიკა აუცილებლად დაეხმარებოდა დაქალს, ყველა კავშირს გამოიყენებდა, რომ მისთვის დახმარების ხელი გაეწოდა. მაგრამ ეს თვითონაა ასეთი და იმიტომ. აბა, მიშა რომ ყოფილიყო? არა, არავითარ შემთხვევაში არ დაეხმარებოდა ასეთ ვითარებაში არავის. მშვიდად გადაშლიდა უბის წინაკიდან მისთვის უკვე გამოუსადეგარი მეგობრის ტელეფონის ნომერს და მიივიწყებდა. მიივიწყებდა, რადგან ბიზნესი თამაშია, ბინძური თამაში. ამ თამაშს კი ჰყავს, ერთი მხრივ, მოთამაშეები, მეორე მხრივ კი მიამიტი, პათოლოგიურად პატიოსანი ადამიანები, რომლებიც ვერასდროს იეჭვებენ, რომ ეთამაშებიან. როგორც გიორგი, მაგალითად, რომელიც გააბითურეს, რომელსაც «ბიზნესმენებმა» ბინა და მთელი ქონება წაართვეს. ეს «ბიზნესმენები» მისი საკუთარი ცოლი და სავარაუდოდ, სიდედრი აღმოჩნდნენ, ანუ მოთამაშეები… პრობლემა ის იყო, რომ ტყის კაცი არ გამოდგა მოთამაშე…

თამაშს კი მხოლოდ მაშინ აქვს მუღამი, როცა ორივე მხარე ჭკვიანურად თამაშობს, როცა ერთმაც და მეორემაც იცის თამაშის მისაღები და მიუღებელი წესები. მაგრამ როცა ერთი თამაშობს, მეორე კი ბრმად ენდობა მოთამაშეს და აგებს, ეგ თამაში აღარ არის. ეგ აფერაა, მოტყუება და სხვა არაფერი! რა საზიზღრობაა!

«არადა, ჩემთანაც წამოიწყო ვიღაცამ ცალმხრივი თამაში. _ გაიფიქრა ვიკამ ძილის წინ, _ მკვდარი კატა _ ეს საჭადრაკო სვლაა, ლაზიერის წინ წაწევა. მე კი დღემდე არ ვიცი, რომელი ფიგურა დავძრა, რომ საპასუხო სვლა გავაკეთო».

 

 

დილით სამსახურში მისული ვიკა მეხივით დაატყდა თავს თავის მოადგილეს:

_ იცით რა, ბატონო ლევან? რადგან თქვენ ვერ ართმევთ თავს ამ თავსატეხს, იძულებული ვხდები, ყველა ჩვენი თანამშრომელი ჩავრთო საქმეში.

«სვლა ლაზიერით», _ გაიფიქრა ვიკამ. კარგია, რომ არ დაავიწყდა წუხანდელი ჩანაფიქრი.

_ და ფულს ვინ გადაიხდის, ვიქტორია? მზვერავებს თავიანთი დავალებები აქვთ, ამიტომ თქვენი კერძო დავალების აღება ძვირი დაგვიჯდება.

ვიკამ მხრები ჩამოყარა, თითქოს განაიარაღეს. გადაწყვიტა, ჟიულისთვის ეკითხა რჩევა. ამჯერად თანამშრომელს დაწვრილებით გააცნო საქმის ვითარება, არაფერი დაუმალავს.

_ აი, თურმე, რატომ მეკითხებოდი ამას წინათ დარღვევებზე… უსიამოვნო ისტორიაა, _ თავი გააქნია მამაკაცმა.

_ ჰოდა, მეთანხმები, რომ ჩვენი ფირმის რეპუტაცია ეჭვქვეშ დგება?

_ რა თქმა უნდა.

_ ესე იგი, სრულიად ლოგიკურია, დავავალო ჩვენს «მზვერავებს», გამოიძიონ ეს საქმე? ლევანი მეუბნება, ამის გაკეთება დიდი ფუფუნებაა ჩვენთვის, სოლიდური თანხის დახარჯვა მოგვიწევს, რასაც ვერ შევწვდებითო.

ჟიული ჩაფიქრდა.

_ ჩემი აზრით, ეს ფირმის ღირსების საკითხია და არა შენი პირადი ინტერესები. მაგრამ თანამშრომლები სხვა საქმეებს ჩამოაშორო და ამ მიმართულებით გადაისროლო, არ იქნება მართებული. ხომ იცი ჩვენი მუშაობის სტილი. კითხვაზე, «როდის გჭირდებათ შედეგები», მხოლოდ ერთი პასუხი არსებობს _ «გუშინ», _ ჟიულმა გაიღიმა.

_ იქნებ შენ აგეღო შენს თავზე ეს საქმე? პრემიას გამოგიწერ, _ არც ვიკამ დაიშურა ღიმილი.

_ ვიკა…

_ რა, არ მითხრა, რომ დრო არ გაქვს…

_ დრო მე არასდროს მაქვს. მაგრამ საქმე სხვა რამეშია. ნიკა ჩემი ნათესავია, გესმის? არ გამოვა ლამაზი, მასზე ინფორმაციების მოძიება დავიწყო და მერე კომპრომატები დავდო. უხერხულია ჩემი მხრიდან.

_ ესე იგი, ეს მან ჩაიდინა, არა? მისგან მივიღე გაფრთხილება?

_ მე ეს არ მითქვამს. არ არის გამორიცხული, გარეული იყოს ამ საქმეში და უკანონოდაც მოქმედებდეს, მაგრამ ამას დამტკიცება უნდა. შეიძლება იმ მეძავს არანაირი შეხება არ ჰქონდეს ჩვენს ფირმასთან, მაგრამ ყველაფრის გარკვევის მერე ნიკა რომ აღმოჩნდეს დამნაშავე, თავს საშინლად ვიგრძნობ. სხვათა შორის, ძალიან კარგი ადამიანია და არაჩვეულებრივი მუშაკი. უბრალოდ, ერთი შეხედვით ჩანს ასეთი პირქუში.

_ და მეორე? ლაბაძე?

_ მას ნაკლებად ვიცნობ. არც ისე დიდი ხანია, აქ მუშაობს, მესამე წელია. ნიკა, ლევანი, შენი მიშა და კიდევ რამდენიმე ადამიანი კი პირველივე დღიდან მუშაობენ აქ. არ ვიცი, რა გითხრა. ნიკა და ვასო კი იყვნენ შემჩნეული უკანონო ქმედებაში, მაგრამ მას შემდეგ დიდი დრო გავიდა. ვერაფერს გეტყვი. ისე, ცუდი ტონია, როცა საკუთარი ფირმის წინააღმდეგ თამაშობ, ამაში გეთანხმები.

_ მითხარი, როგორ მოვიქცე? ვის ვთხოვო დახმარება? _ ლამის ცრემლები მოადგა სასოწარკვეთილ ქალს.

ჟიული ჩაფიქრდა. დიდხანს ფიქრობდა.

_ რთული საკითხია… იცი რა? ნიკა გამოცდილი მზვერავია, ძნელია მასზე ეჭვის მიტანა, მით უფრო, ერთხელ უკვე მიიღო გაფრთხილება. აი, ახალბედებზე კი რა გითხრა… არაა გამორიცხული, სულაც მათი წამოწყებული იყოს ეს თამაში, მათ შორის ლაბაძის. არის კიდევ ერთი ნიუანსი. არ გეწყინოს, მაგრამ შენ აქ მაინც უცხო ხარ. მართალია, პატივისცემით სარგებლობ და მამაკაცებიც თავს გევლებიან, მაგრამ საკმარისია, ვინმეს დაავალო ამ საქმის გამოძიება, შენი რეპუტაცია წამში დაიმსხვრევა. ის «ვინმე» იმ ვიღაცას გააფრთხილებს, ვინც გარეულია ამ ისტორიაში და ეტყვის, რომ შენ მის საქმეებში იქექები. ეს კარგს არაფერს მოგიტანს. ხომ იცი, ნათქვამია, ძაღლი ძაღლის ტყავს არ დახევსო…

_ და ქალები? ისინი რომ ჩავრთო საქმეში?

_ გაგიჟდი? ეს მთლად უარესია. შენ მათზე ათი თავით მაღლა დგახარ, არა მგონია, რომელიმემ მოინდომოს შენს მხარეს თამაში. შურით სკდებიან, რომ გიყურებენ.

_ ჩემს მხარეს კი არა, ფირმის მხარეს! ეს ხომ ჩვენი საერთო საქმეა, მე რა შუაში ვარ? _ აღშფოთდა ვიკა.

_ ვიკა, შენ რა, არასდროს გიმუშავია კოლექტივში? არა, ხომ? გასაგებია… აქ ძალიან მჭიდრო ურთიერთობა აქვთ თანამშრომლებს. სიმპათია-ანტიპათია ჩვეულებრივი მოვლენაა. ვიღაც ვიკას ვიღაც ნიკა მოსწონს, დავუშვათ. შენ თუ ვიკას დაავალებ, ნიკა ჩაუშვას, ის ადგება და შენ ჩაგიშვებს მასთან. გესმის ჩემი? უცხო ხარ მათთვის, დამიჯერე. ახალი მოსული ხარ, ბოლომდე არავინ გენდობა.

_ აბა რა ვქნა?

_ არც არაფერი, საყვარელო. უთხარი ლევანს, რომ ეს ფირმის რეპუტაციას ეხება და თვითონ მიხედოს. განა არ ესმის, რომ ასეა? დაამუნათე, რომ ეს მისი ღირსების საკითხიცაა და მთელი პასუხისმგებლობა მას დააკისრე. მერწმუნე, აუცილებლად მიიღებს ზომებს.

ვიკამ დაუჯერა, კვლავ ლევანთან შებრუნდა და მკაცრად მოსთხოვა, ეს საქმე პრიორიტეტულია ფირმისთვის და როგორც გინდა, ისე გამოიძიეო.

_ არ მაინტერესებს, ვის დაავალებ. შენ თვითონ შეარჩიე კანდიდატურა და საქმეს შეუდექი! _ შეუვალი ხმით გამოუცხადა მოადგილეს.

ამჯერად ლევანს წინააღმდეგობა არ გაუწევია, უხმოდ დაუქნია თავი.

 

ათი წუთი დარჩა შეხვედრამდე. პატარიძე და ლაბაძე უნდა მოსულიყვნენ. ვიკა სარკესთან მივიდა, თმა გაისწორა, პომადა გადაისვა ტუჩებზე და თავისი გარეგნობით ერთობ კმაყოფილი დარჩა. თუმცა, დირექტორს სულაც არ ჰგავდა. ვერა და ვერ ისწავლა, მკაცრი იერი მიეღო საქმიანი საუბრის დროს. იმდენად რბილი ხასიათის იყო, «დაუნდობელი დირექტორის» ნიღბის აფარება არ შეეძლო. მით უმეტეს, ცხოვრებაში არასდროს დასჭირვებია თამაში.

კარისკენ გაემართა და გამოაღო. პატარიძე უკვე მოსულიყო და მოსაცდელში იცდიდა. ვიკამ შემოიპატიჟა. შესავალი არ გაუკეთებია, მოკლედ აუხსნა საქმის ვითარება. ნიკა ისე უყურებდა, როგორც არაპროფესიონალს, სულაც არ ადარდებდა, რომ მის წინ უბრალოდ ქალი კი არა, ფირმის დირექტორი იდგა.

როცა პატარიძემ საქმის არსი მოისმინა, მშვიდად თქვა, რომ შეუძლებელია, მათი ფირმა ასეთ ინციდენტში მონაწილეობდეს.

_ რაც შეეხება კულონს, ვფიქრობ, ეს მხოლოდ პროვოკაციაა. მათი მიზანია, ნახონ, რა რეაქცია გვექნება ამაზე და რას მოვიმოქმედებთ. და თუ ჩვენ დავიწყებთ იმის მტკიცებას, რომ «ვიქტორია» აქ არაფერ შუაშია, უფრო მეტ ეჭვს გამოვიწვევთ. ჩემი აზრით, ჯობია, რეაგირება არ მოვახდინოთ ამ ამბავზე, ვიყოთ ჩუმად და ყურადღება არ მივიქციოთ. თუ არ დამიჯერებთ და თქვენსას გაიტანთ, ამით მხოლოდ თანამშრომელთა უნდობლობას დაიმსახურებთ. არადა, ჩვენი თანამშრომლობის საფუძველი მხოლოდ ურთიერთნდობაა.

ვიკამ ბოლომდე მოუსმინა ნიკას, შემდეგ კი მშრალად შენიშნა, რომ მის აზრს გაითვალისწინებდა და მიახვედრა, აუდიენცია დამთავრებულიაო.

ვასილ ლაბაძეც მოსულიყო და თავის რიგს უცდიდა. ასე იყო თუ ისე, ისინი ემორჩილებოდნენ დირექტორის ბრძანებას, მიუხედავად იმისა, აღიქვამდნენ თუ არა სერიოზულად ვიკას სტატუსს.

_ ბატონო ვასილ, მაინტერესებს, გაქვთ თუ არა კონტაქტი მეძავებთან? _ პირდაპირ საქმეზე გადავიდა დირექტორი.

_ რა თქმა უნდა, _ მსწრაფლ მიუგო მამაკაცმა, _ ჩვენ ყველას გვაქვს მათთან კონტაქტი, საქმეში ყველაზე საჭირო ხალხია, ისევე როგორ დამლაგებლები, მეზობლები, კონსიერჟები, მენაგვეები…

ვასოს გამოხედვაში იკითხებოდა, რომ ვიკამ არაპროფესიონალური შეკითხვა დასვა, თუმცა ამის გამო ვიკას წარბიც არ შეუხრია.

_ და მათთან ურთიერთობაში შეიძლება ისე შორს შეტოპოთ, რომ კანონით აკრძალული საქმე დაავალოთ? მაგალითად, არალეგალური ვიდეოგადაღება?

_ რა თქმა უნდა, არა. ის ცირკიც მეყოფა, თქვენმა მეუღლემ რომ მომიწყო რამდენიმე წლის წინ.

_ გამოდის, ანა კაციტაძეზე არაფერი გსმენიათ?

_ ეგ ვინ არის?

_ მეძავი. ვიდეოკამერა, რომელიც კულონში იყო ჩამონტაჟებული და კატას კისერზე ეკიდა, სავარაუდოდ, მას ეკუთვნოდა, რომელიც შემდეგ ჩემს ბინაში მოხვდა და თან სრულიად გამიზნულად.

_ ეს სახელი და გვარი არაფერს მეუბნება, მაგრამ თუ საჭიროა, შემიძლია მასზე ინფორმაციის მოძიება.

_ მოიძიეთ! იპოვეთ იგი და დაკითხეთ. უნდა გავიგოთ, რატომ მომიგდეს კულონი მე, ფირმის დირექტორს!

_ ახლავე შევუდგები საქმეს, რა პრობლემაა, _ თავი დაუქნია ვასომ და ქალი წმინდა მამაკაცური ინტერესით შეათვალიერა, _ მით უფრო, როცა ეს პირადად თქვენ გეხებათ, _ ინტიმური ტონით დაამატა.

_ მე კი არა, _ განრისხდა ვიკა, _ ჩვენი ფირმის რეპუტაციას ეხება, გასაგებია?

_ გასაგებია, _ ლაბაძეს თვალებში ნაპერწკლები ჩაუქრა, _ რეპუტაცია ყველაზე ძვირფასი რამეა. დღესვე შევუდგები საქმეს.

«ძალიანაც კარგი, მე კი თვალს მიგადევნებ, ძვირფასო», _ კმაყოფილებით გაიფიქრა ვიკამ და უეცრად გონებაში გენიალურმა იდეამ გაუელვა. უკვე ყელში ამოუვიდა ამათი «ნდობობანას» თამაში, ეს «იქსები» და «იგრეკები». აჩვენებს ყველას, ერკვევა თუ არა საქმეში და არის თუ არა პროფესიონალი კადრი. ადგება და დამოუკიდებლად შეუდგება დაზვერვას. აი, ამ ლაბაძეს მიადევნებს თვალს. რატომ მანიცდამაინც მას, ვიკამ არ იცოდა. იქნებ იმიტომ, რომ მის მიმართ სიმპათია გაუჩნდა, ხოლო ნიკას პირველი დღიდანვე ვერ იტანდა? ვასო მომხიბვლელი მამაკაცი იყო, თან აშკარად ჩანდა, როგორ ცდილობდა დირექტორის მოჯადოებას. ეს რაღაცნაირად, დამაინტრიგებელიც კი იყო მისთვის. იყო ამ მამაკაცში რაღაც, რასაც ვიკა მის «საიდუმლო იარაღთან» აიგივებდა _ მომნუსხველობა და თავისებური მიდგომა ქალებთან.

ჟიული ერთ რამეში მართალი იყო _ ნებისმიერ თანამშრომელს შეეძლო, კანონის გვერდის ავლით ემოქმედა. ვიკა ნებისმიერზე ეჭვს ნამდვილად ვერ მიიტანდა, მაგრამ აი, ლაბაძეზე კი შეეძლო. ის შედარებით ახალი იყო ფირმაში და ერთხელ უკვე შემჩნეული უკანონო ქმედებაში. თანაც, ეს მისი «საიდუმლო იარაღი» ბევრ რამეზე მეტყველებდა. მისი ხიბლისგან ვიკას თითქოს ცუდი გემო დარჩა პირში. გეგონებოდათ, დამპალი ვაშლი ჩაკბიჩაო _ ვასოსგან სიყალბე იგრძნობოდა.

სწორედ ამან გადააწყვეტინა, ლაბაძისთვის თვალი ედევნებინა.

 

ცხოვრებაში არავის ჩადგომია კვალში, არავის ნაბიჯები დაუთვლია, მაგრამ იმას კი ხვდებოდა, რომ იმწამსვე არ უნდა შესდგომოდა საქმეს. დაიცადა, სანამ ვასო მანქანას დაქოქავდა და გზას გაუდგებოდა. შემდეგ კი სწრაფად გავიდა კაბინეტიდან, საჭეს მიუჯდა და თანამშრომელს უკან მიჰყვა. სათანადო მანძილი დაიჭირა, რომ «მზვერავს» არ შეემჩნია და ცდილობდა, ეს მანძილი არ დაერღვია. ამასობაში ცირკის მიმდებარე ტერიტორიას მიუახლოვდნენ, ვასომ ასახვევთან გააჩერა მანქანა და იქვე, გაზონზე მდგარ სამ გოგოს მიუახლოვდა. ვიკამ სვლა შეანელა, კარგად დააკვირდა ქალებს, მერე ხიდს გასცდა და გზა განაგრძო. კმაყოფილი დარჩა, რომ ლაბაძემ დავალება პირნათლად შეასრულა. ერთგვარად, ტვირთი მოეხსნა მხრებიდან. არ უყვარდა, როცა ვინმეში ეჭვი შეეპარებოდა, ახლა კი ამის საფუძველი არ ჰქონდა _ ვასო კეთილსინდისიერად შეუდგა დავალების შესრულებას.

 

მეორე დღეს ვასო მასთან გამოცხადდა და სამწუხარო ამბავი ამცნო _ არც ერთმა მეძავმა ანა კაციტაძეზე არაფერი იცოდა. მის ნაცნობ მსუბუქი ყოფაქცევის ქალებს შორის ანას არავინ იცნობდა. ვასომ დანანების ნიშნად ხელები ფართოდ გაშალა. ვიკას მისი ჟესტი ერთობ თეატრალური ეჩვენა და რატომღაც, ყალბიც. კვლავ გაკენწლა ეჭვმა _ ვაითუ, ლაბაძე მის მოტყუებას ცდილობდა. ვერც ლევანმა უთხრა სახარბიელო რამე. ჯერჯერობით ეძებენ ჩვენი ბიჭებიო და მორჩა.

მთელი დღე ფიქრობდა, როგორ მოქცეულიყო. საღამო ხანს, როცა სამსახურიდან გამოვიდა, მტკიცედ გადაწყვიტა, თავად გამოეკითხა ქუჩის ქალები.

სანამ ცირკამდე მიაღწევდა, იმაზე ფიქრობდა, როგორ დალაპარაკებოდა მათ. ცხოვრებაში არ ჰქონია შეხება მეძავებთან, არ იცოდა, როგორ მიდგომოდა ასეთებს. ისინი იმავე ადგილას იდგნენ, სადაც გუშინ. ვიკამაც ვასოს ხერხს მიმართა _ მანქანა ასახვევში გააჩერა და გადავიდა.

_ გამარჯობათ, გოგოებო, _ მიესალმა სამივეს და როცა მათი ცნობისმოყვარე მზერა დაიჭირა, იგრძნო, რომ შეეშინდა _ ვაითუ, ლესბოსელად მიიჩნიონ და კლიენტი ეგონოთ? დაიბნა, რადგან ამ სფეროზე მცირე წარმოდგენაც არ ჰქონდა.

_ თქვენთან პატარა საქმე მაქვს, _ სწრაფად წარმოთქვა, _ ანა კაციტაძეს ვეძებ. იცნობთ ასეთს?

გოგოებმა ერთმანეთს გადახედეს და მხრები აიჩეჩეს. პასუხის ღირსადაც არ გახადეს. ვიკამ კითხვა გაუმეორა და, როგორც იქნა, ამჯერად «არა» აღირსეს.

გამოდის, ლაბაძემ სიმართლე უთხრა. მერე? ამათ თუ არ იციან, ხომ შეიძლება, სხვებმა იცოდნენ? რატომ მაინცდამაინც ამათ ჰკითხა ვასომ და არა სხვებს?

გაბრაზდა. მანქანაში ჩაჯდა და ვასოს დაურეკა. მან კი ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე მიახალა, ყველა ცნობილი «ტოჩკა» მოვიარე და ყველგან ვიკითხე, მაგრამ ანას არავინ იცნობსო. ერთი-ორი ადგილი კიდევ დამრჩა და მაგას საღამოს მივხედავო.

ვიკას ეჭვი მაინც ღრღნიდა. გადაწყვიტა, კვლავ მიედევნებინა მისთვის თვალი. ამჯერად სათვალთვალოდ სხვა გზა აირჩია. სამსახურიდან ვასოზე ადრე გამოვიდა და ავტოსადგომთან ჩაუსაფრდა თანამშრომელს.

ლოდინმა დიდხანს მოუწია, მაგრამ ვიკა ისეთ აზარტში იყო, რომ არც გაუგია, როგორ გავიდა ერთი საათი. როგორც იქნა, ლაბაძის «ფოლკსვაგენიც» გამოჩნდა და გავიდა თუ არა ავტოსადგომიდან, ვიკა უკან მიჰყვა. პიკის საათი დაწყებული იყო, ამიტომ ვიკას არ გასჭირვებია შეუმჩნევლად დარჩენა.

მისდა გასაოცრად, ლაბაძეს სულაც არ უცდია იმ რამდენიმე ადგილის მონახულება, ტელეფონში რომ უხსენა. მზვერავმა ამჯერად თავისი მანქანა პირდაპირ კაზინოს მიაყენა.

დირექტორი შეყოყმანდა. ვითომ თვითონაც შევიდეს? კაზინოში მეძავებს რა უნდათ? სამორინე მისთვის უცხო ხილი არ იყო. მიშასთან ერთად რამდენჯერმე ყოფილა აქ და დარბაზის ინტერიერი კარგად ახსოვდა. რაც იქნება, იქნება, გარისკავს. შეეცდება, ისე მოიქცეს, რომ ვასომ ვერ დაინახოს.

 

კაზინოში ლაბაძის თვალთვალი უფრო ადვილი აღმოჩნდა, ვიდრე ეგონა. ირგვლივ იმდენი ხალხი ირეოდა, ვიკას ადვილად შეეძლო რომელიმეს ზურგს ამოფარებოდა და ისე მიედევნებინა თვალი ვასოსთვის. ეს უკანასკნელი ერთ მაგიდას მისჯდომოდა და თამაშობდა. არავისაც არ დალაპარაკებია. რას ნიშნავდა მისი საქციელი? ნუთუ მოთამაშეა? იცოდა ვიკამ, რომ კაზინოში თამაში ბევრისთვის ერთგვარ სენს წარმოადგენდა. ნუთუ ლაბაძეც მათ რიცხვს ეკთვნის?

მამაკაცის სახის გამომეტყველება აშკარად მიანიშნებდა, რომ იგებდა. ვიკა სინანულმა შეიპყრო. როგორც ჩანს, ტყუილად დაკარგა დრო. ლაბაძეს არც უცდია, ვინმესთან კონტაქტი დაემყარებინა… დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ მან კაზინო ერთობ კმაყოფილი სახით დატოვა. მისი პირადი საქმის გაცნობით ვიკამ იცოდა, რომ ვასოს მეუღლე და ორი შვილი ჰყავდა. ნუთუ მთელ თავის ბიუჯეტს თამაშში ფლანგავს? ცოტა არ იყოს, შეეცოდა «მზვერავის» ცოლ-შვილი.

ნეტავ ტყის კაცი სად არის? ის თუ ნახულობს თავის ქალიშვილს? საინტერესოა, სასკოლო თემებში რას წერს მისი გოგონა, მამაჩემი მათხოვარიაო? ან მისი ცოლი რას ფიქრობს, ასე რომ მოიძულა ქმარი? ან შვილს რას ეუბნება, სად წავიდა მამაშენიო? როგორ უხსნის ბავშვს, მამა რომ არ ჰყავს? _ რატომღაც, გიორგიზე ფიქრი აეკვიატა ვიკას.

ეს საშა კარგი ადამიანი ჩანს, დღემდე რომ მეგობრობს ტყის კაცთან. ალბათ მას გააჩნია ისეთი მამაკაცური ღირსებები, რომ ახლო მეგობრებმა დასაკარგავად ვერ გაიმეტეს. არცაა გასაკვირი. გიორგი ხომ ჩვეულებრივი ბომჟი არ არის. ის ყოფილი მასწავლებელია, ფრანგულის მასწავლებელი _ ესე იგი, ინტელიგენტი ბომჟია. თანაც, როგორი დელიკატურია. მოგონებებმა წალეკა: როგორ ეხმარებოდა საოჯახო საქმეებში, როგორ შეუკეთა ონკანი, დააწება აცვენილი პარკეტი, გაამაგრა კარადის ჩამოვარდნილი კარი…

ამ ფიქრებში საშინლად მოუნდა გიორგის ნახვა. იქნებ წავიდეს და ნახოს? იქნებ გაუმართლოს და დიდხანს ლოდინმა არც მოუწიოს? რა დროს სიამაყეა, როცა ასე სჭიოდება იგი. არა, მორჩა, თავის სიამაყეს დროებით გვერდზე გადადებს და ხვალვე შეეცდება მის მოძებნას! ეს გადაწყვეტილია!

შინ დაბრუნებული პირდაპირ საძინებლისკენ გაეშურა, რათა ტანსაცმელი გამოეცვალა. ის იყო, ოთახში შესულმა შუქი აანთო, რომ შიშისა და გაოცებისგან ჩაიკეცა _ მის საწოლში ქალი იწვა.

შავგვრემანი, მოკლედ შეჭრილი თმით, საცოდავი გამომეტყველების ქალი იმ ბომჟებს ჰგავდა, რომელთანაც გიორგი მეგობრობდა. ქალს გულაღმა ეძინა.

რა უბედურებაა? რა ხდება მის თავს? რა სითავხედეა! ნუთუ გიორგიმ თავისნაირი უგვანო მოუყვანა? და რისთვის? ნერვები რომ მოუშალოს? ნუთუ ტყის კაცმა აიღო გასაღების ასლი და ახლა უკითხავად შემოდის ვიკას ბინაში?

რა თქმა უნდა, ვიკას ესმოდა, რომ მათხოვრობა სიტკბოება არ იყო, ხვდებოდა, როგორ უჭირდათ უსახლკარო ადამიანებს, მაგრამ ისიც კარგად იცოდა, რომ მათთან ზედმეტი გულისხმიერების გამოჩენა კარგს არაფერს მოუტანდა. ღორის ტილის არ იყოს, იქამდე არ უნდა მიეყვანა საქმე, რომ თავზე აცოცებოდნენ.

საწოლს მიუახლოვდა და უცნობის გაღვიძებას შეეცადა.

_ გოგონი, გოგონი! გაიღვიძეთ!

მძინარე არც შერხეულა. უფრო და უფრო მოუარა სიბრაზემ. დაუპატიჟებელ სტუმარს ყვირილით გადახადა საბანი და ადგილზე გაშეშდა. ქალი შიშველი იყო, სრულიად შიშველი და, ამავდროულად, ულამაზესი სხეულის პატრონი. უცნაური ისიც იყო, რომ მთელი სხეული სილურჯეებით ჰქონდა დაფარული.

ვიკამ შეკივლა და შეშინებული უკან გახტა.

_ გოგონი, გაიღვიძეთ, ძალიან გთხოვთ! _ ამჯერად კი არ ყვიროდა, ყმუოდა, მაგრამ პასუხი არავის გაუცია.

აკანკალებული კვლავ მიუახლოვდა უცნობს და ხელი შეახო. სიმწრის ოფლმა დაასხა… ქალს ყინულივით ცივი ხელი ჰქონდა… და გაშეშებული…

აცახცახებულმა უკან დაიხია. მის საწოლში გვამი იდო…

 

დაახლოებით ნახევარი საათი იჯდა გარეთ, ეზოში, ერთადერთი ხის ძირში და აცახცახებული თითებით სიგარეტს სიგარეტზე ეწეოდა. პატრულის გამოძახების შეეშინდა, მე არ დამბრალდეს უცხო ქალის სიკვდილიო. არც მიშასთან დარეკვა იყო კარგი იდეა. ამერიკიდან რაღას უშველიდა? ამწუთას მისი ერთადერთი მსხნელი მხოლოდ ლექსო შეიძლებოდა ყოფილიყო, მაგრამ ყველაზე დიდი უბედურება ის გახლდათ, რომ დეტექტივის სავიზიტო ბარათი სახლში ჰქონდა დატოვებული, მაგიდაზე. იქ ვერასდიდებით ვერ ავიდოდა. მიცვალებულების ყოველთვის ეშინოდა. გადაწყვიტა, ლევანისთვის დაერეკა.

როგორც კი მოადგილემ გაიგო, რაც ხდებოდა, იმწამსვე კატეგორიულად მოსთხოვა, პოლიცია გამოძახეო.

ვიკა შეყოყმანდა. სულაც არ უნდოდა, მარტო დახვედროდა პოლიციელებს და მათი ამაზრზენი შეკითხვებისთვის ეპასუხა. ამწუთას არავის ენდობოდა, ერთი ადამიანის გარდა. ტყის კაცი იყო ერთადერთი, რომელიც ყველაზე მეტად სჭირდებოდა. მით უმეტეს, რომ მიხვდა, გიორგი მიცვალებულს არ «შეუსახლებდა» ბინაში. ეს ყველაფერი სულ სხვა თამაშის ნაწილი იყო, სრულიად სხვა თამაშის.

ხელები უარესად უკანკალებდა, როცა საჭეს მიუჯდა. არ გაითვალისწინა ლევანის რჩევა, არ გამოუძახა პოლიციას. ამის მაგივრად გიორგის საძებნელად გაეშურა. სპორტის სასახლესთან მისულს ტყის კაცის მოძებნა არ გაძნელებია. ამჯერად გაუმართლა. გიორგი იქვე, ქუჩის მეორე მხარეს იდგა და ვიღაცას თუ რაღაცას ელოდებოდა. ვიკამ დაუსიგნალა და, როგორც კი მან შეამჩნია, ხელი დაუქნია.

ერთი წუთის შემდეგ ტყის კაცი მანქანაში, მის გვერდით იჯდა.

_ ჩემს საწოლში მკვდარი ქალი ასვენია, _ ძლივს ამოთქვა.

_ რაო?.. ლექსოს არ შეატყობინე?

_ არა, ტელეფონის ნომერი სახლში დამრჩა.

ტყის კაცმა მისი მობილურით ისარგებლა და თვითონ დაურეკა გამომძიებელს, საქმის ვითარება გააცნო და სთხოვა, ვიკას კორპუსთან მოსულიყო.

როცა ისინი სადარბაზოს მიუახლოვდნენ, ლექსო უკვე იქ იყო. ერთმანეთისთვის ხმა არ გაუციათ, ისე ავიდნენ ბინაში. ქალმა გასაღები ჩვეულებრივად მოარგო კარს და გააღო.

 

ლექსომ გვამი დაათვალიერა. ქალი დიდი ხნის გარდაცვლილი აღმოჩნდა. ამასთან, უცნობი ძლიერად ნაცემი ჩანდა. აუცილებელი გახდა პოლიციის გამოძახება, რათა მიცვალებულისთვის ექსპერტიზა ჩაეტარებინათ.

ლექსო ვიღაცას დიდხანს ელაპარაკა. მათი საუბრიდან ირკვეოდა, რომ დეტექტივი იმ ვიღაცას კარგად იცნობდა. ამან ვიკა დაამშვიდა. რახან ასეა, მას აღარ მიიჩნევენ ეჭვმიტანილად…

ლექსომ ტელეფონზე საუბარი ამ სიტყვებით დაამთავრა:

_ დიახ, ჩემი აზრით, ეს საქმე თქვენთვის საინტერესო იქნება.

«რა უცნაურია, _ გულში გაივლო ვიკამ, _ ვიღაცისთვის გვამი საშინელი განცდაა, შიში და სატანჯველი, ვიღაცისთვის _ საინტერესო საქმე».

შემდეგ დეტექტივმა ვიკასთვის უვე ნაცნობი მეთოდით აიღო ანაბეჭდები მიცვალებულის თითებიდან.

_ ესეც ასე, დანარჩენს ლაბორატორია მიხედავს, _ თქვა ლექსომ და მას მიუბრუნდა, _ იცნობთ ამ ქალს?

_ არა… თავიდან ბომჟი მეგონა. _ ვიკა შეიშმუშნა და ალმაცერად გახედა გიორგის, თითქოს ბოდიშს უხდიდა, _ ის მეგონა, სანაგვესთან რომ ვხედავდი ხოლმე, მაგრამ ის არ არის.

_ ის არ არის, _ დაადასტურა ტყის კაცმაც.

_ სანაძლეოს ჩამოვდივარ, რომ ეს ის მეძავია, რომელსაც კულონი ეკუთვნის, _ ამოიხვნეშა გამომძიებელმა, _ გიორგი, შეიძლება ერთი წუთით დაგელაპარაკოთ?

მამაკაცები სამზარეულოში განმარტოვდნენ. ვიკას უნდოდა, ყური დაეგდო მათთვის, სმენა დაძაბა, მაგრამ მხოლოდ კანტიკუნტად არჩევდა სიტყვებს

_ ეს ჩემი საქმე არ არის, მაგრამ რადგან თქვენ მთხოვეთ…

_ სუუუ, _ ასე ხმამაღლა ნუ საუბრობთ, აქ ზედმეტად კარგი სმენადობაა.

ლექსომ რა უპასუხა, ვიკას არ გაუგონია. ვერ მოითმინა და თითის წვერებზე აწეული კარს მიუახლოვდა.

_ უკვე ისე განვითარდა მოვლენები, უფრო და უფრო იძაბება სიტუაცია, _ ამბობდა დეტექტივი.

_ ჰო, ვხედავ, _ უპასუხა გიორგიმ, _ ხომ წარმოგიდგენიათ, მისთვის რამხელა სტრესია. და კიდევ უარესი წინ ელოდება. არ ვიცი, როგორ გაუძლებს ამ ყველაფერს მისი ნერვები. უნდა გამოვუტყდე.

_ პოლიციის მოსვლამდე დრო გვაქვს?

_ ცოტა გვაქვს.

ვიკას შიშისგან სუნთქვა შეეკრა. ნეტავ ამაზე უარესი რაღა ელოდება? კიდევ რა საშინელებას უმზადებენ?

სწრაფად მოშორდა კარს, სასტუმრო ოთხაში დაბრუნდა და სავარძელში ჩაჯდა, ვითომ არაფერი გაეგონოს.

ტყის კაცი პირველი გამოვიდა სამზარეულოდან.

_ ვიქტორია, როგორ ხარ? რამეს ხომ არ დალევდი?

_ არა, მე არ ვსვამ. არა უშავს, ყველაფერი რიგზეა.

_ მალე პოლიცია მოვა.

_ ჰო.

_ ვიკა… რაღაც მინდა გითხრა… _ გიორგი გაჩუმდა, თითქოს მის რეაქციას ელოდებაო და ქალს შეხედა.

_ რა? _ უაზრო მზერით ახედა ვიკამ.

გიორგი სავარძლის სახელურზე ჩამოჯდა და ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.

_ იცი? მე არასდროს ვყოფილვარ ფრანგულის მასწავლებელი… ფრანგული, უბრალოდ, სკოლაში ვისწავლე, _ აღსარებასავით გაისმა მისი ხმა.

ქალმა მძიმედ ასწია თავი და მამაკაცი შეათვალიერა.

_ რა თქმა უნდა, _ სიმწრით ჩაიცინა, _ მიკვირს, მაშინვე როგორ ვერ მივხვდი. საერთოდ არ ჰგავხარ მასწავლებელს. ალპინისტს უფრო გამსგავსებ.

გიორგიმ ჩაიღიმა და მის ხელს დასწვდა.

_ არა, არც ალპინისტი ვყოფილვარ…

სწორედ ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. ვიკა ყურმილს გადასწვდა.

_ ვიმედოვნებ, ეს ფაქტი მაინც გახდება შენთვის გაკვეთილი, არა? _ ყურმილში უცნობი მამაკაცი ალაპარაკდა, _ შენ ხომ არ გინდა, მსგავს სიტუაციაში აღმოჩნდე შენსავე საწოლში? დროზე მორჩი გამომძიებლობანას და შეეშვი ყველაფერს. ახლავე გაამზადე ყველა მოპოვებული მასალა! ხვალ, ხუთ საათზე, ჩემი კაცი მოვა შენთან და გამოატანე. არც იფიქრო, რომ პოლიციას შეატყობინო, გასაგებია?

გაფითრებულმა პასუხის გაცემა ვეღარ შეძლო. გიორგიმ ხელიდან გამოსტაცა ყურმილი.

_ ვინ ლაპარაკობს? რაშია საქმე, ვინ ხარ?

მაგრამ პასუხად მხოლოდ წყვეტილი ზუმერი გაისმა.

_ რა გითხრა? _ მხრებში ჩააფრინდა ტყის კაცი ვიკას.

_ მემუქრება. მოითხოვს, ყველა მასალა გავანადგურო.

ვიკას წინადადება დამთავრებული არ ჰქონდა, რომ კარზე ზარი დაირეკა. ეს პოლიცია იყო…

 

დაკითხვა დიდხანს გაგრძელდა. ქალი თითქოს ბოდავდა, ისე პასუხობდა პოლიციელების შეკითხვებს. კიდევ კარგი, გიორგი და ლექსო ეხმარებოდნენ კომენტარებით, თორემ ალბათ თავს ვეღარ მოაბამდა სათქმელს.

როგორც იქნა, დაკითხვა დამთავრდა, გვამი გაიტანეს, ექსპერტებმა ფოტოები გადაიღეს, ვიკასთვის უცხო ნათურებით გაანათეს საწოლი, კარგა ხანს იჩხირკედელავეს და წავიდნენ…

როცა პოლიცია წავიდა, ვიკამ იგრძნო, ძალა როგორ გამოეცალა. აპათიაში ჩავარდა. დაძინება უნდოდა, მაგრამ ვერასდიდებით ვერ ჩაწვებოდა იმ საწოლში, სადაც სულ რამდენიმე წუთის წინ მიცვალებული ესვენა.

ლექსო რაღაცას უხსნიდა, მაგრამ ნახევარი არ ესმოდა. მხოლოდ ერთი წინადადება მისწვდა ქალის გონებას _ მე დამოუკიდებელ ექსპერტიზას ჩავატარებ და შედეგებს მოგახსენებო.

ვიკა თავს უქნევდა გამომძიებელს და მხოლოდ ერთ რამეს ნატრობდა _ ოღონდ დაეძინა, მაგრამ სადმე სხვაგან.

ცოტა ხანში ლექსოც წავიდა და ვიკა და გიორგი მარტონი დარჩნენ.

ვიკა ხვდებოდა, რომ დაძინების ასეთი გადაულახავი სურვილი მხოლოდ შოკით იყო გამოწვეული. უკვე ვეღარ ერეოდა თავს, თვალები თავისით ეხუჭებოდა, არც ფიქრი უნდოდა არაფერზე და არც არაფრის დანახვა სურდა. ბოლოს უაზრო მთქნარებაც აუტყდა.

_ გეძინება, ვიკა… ხელს არ შეგიშლი… დაგემშვიდობები და წავალ, კარგი?

_ მოიცა! _ ისე იყვირა ვიკამ, თითქოს დანის დარტყმას უპირებდნენ.

_ რა მოგივიდა?

_ აქ მარტო ვერ დავრჩები, დაძინებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია!

_ მეორე ოთახში დაწექი, გინდა, დაგეხმარო?

_ ა-რა…

ქალი კანკალმა აიტანა. მსგავსი არასდროს არაფერი განუცდია. სხეულს ვეღარ იმორჩილებდა.

_ აქ ა-ღარ შე-მი-ძლი-აა… წა-მი-ყვვვა-ნე აქქქე-დან… _ ატირებული ეხვეწებოდა ტყის კაცს და კბილს კბილზე აცემინებდა.

_ კარგი, დამშვიდდი, რა მოგდის? შეეცადე, თავი ხელში აიყვანო, გესმის? ერთი კარგი წინადადება მაქვს, მაგრამ მეშინია, ისევ შოკში არ ჩავარდე.

_ ნებისმიერ წინადადებაზე თანახმა ვარ, გიო, ოღონდ აქედან წამიყვანე, სადაც გინდა, იქ წამიყვანე. ყველგან წამოვალ.

_ ყველგან ვერ წაგიყვან, _ გაუღიმა ტყის კაცმა, _ ერთადერთი, სადაც შენი წაყვანა შემიძლია, მხოლოდ ჩემთან.

_ შენთან? სად, სანაგვეებთან? _ ამ შემოთავაზებამ ქალი თითქოს გამოაფხიზლა.

_ არა, ჩემთან, სახლში.

_ სახლში?

_ ჰო, ჩემს ბინაში.

ვიკამ ვერ გაიაზრა _ «ჩემს ბინაშიო? მერედა, სადა აქვს ბინა? აკი უსახლკარო ვარო?»

გონებას ვეღარ იმორჩილებდა. ვერაფრით შეძლო ერთმანეთზე გადაება აზრები. თუმცა ამწუთას მისთვის ყველაფერი სულერთი იყო, ოღონდ აქაურობას მოშორებოდა და ცხრა მთას იქითაც სიამოვნებით გადაიხვეწებოდა. მისთვის მთავარი იყო, თვალით არ დაენახა ის საწოლი, მისი საწოლი, რომელშიც მკვდარი ქალი ესვენა. ეს ისეთი კოშმარი იყო, გადახარშვა უჭირდა.

გიორგი ქურთუკის ჩაცმაში მიეხმარა, ბინიდან გაიყვანა, კარი ჩაკეტა და ლიფტი გამოიძახა.

ეზოში რომ ჩავიდნენ, მამაკაცი თავად მიუჯდა ვიკას მანქანის საჭეს, მის დაუკითხავად და დაახლოებით ოცი წუთის შემდეგ დოლიძეზე აღმოჩნდნენ.

მხოლოდ ახლა გაიაზრა ვიკამ, რატომ დახეტიალობდა გიორგი სპორტის სასახლის მიმდებარე ტერიორიაზე. ეს ხომ ახლოს იყო მის სახლთან.

ტყის კაცის ბინა ერთოთახიანი აღმოჩნდა, კოხტა, გემოვნებით მოწყობილ პატარა ბუნაგს ჰგავდა.

მამაკაცმა ქურთუკი გახადა, შემდეგ თავისი ხალათი და ჩუსტები მოუტანა და სანამ ვიკა სააბაზანოში წყალს გადაივლებდა, ლოგინიც გაუშალა.

როგორც კი ქალმა თავი ბალიშზე მიდო, შვებით ამოისუნთქა. ეს არ იყო ის საწოლი, რომლის გახსენებაც შიშის ზარს სცემდა.

თვალები მილულა თუ არა, წამსვე ჩაეძინა, მაგრამ ეს არ იყო მისთვის ჩვეული მშვიდი ძილი. წარამარა ეღვიძებოდა, შემდეგ ისევ ძილი წაართმევდა თავს და კოშმარების ბურანში ეხვეოდა. სიზმარში თავისსავე თავს ხედავდა, საწოლზე მიგდებულს, ყელგამოჭრილს. მერე თვითონვე უახლოვდებოდა საკუთარ გვამს, ხელს იწვდიდა მისკენ და ყინულივით ცივ სხეულს ეხებოდა…

ასე გაატარა მთელი ღამე _ ბორგვასა და კვნესაში… გიორგის მასთან ახლოს, გასაშლელ სავარძელში ეძინა.

შუაღამე გადასული იყო, კიდევ ერთხელ რომ გამოეღვიძა. საშინლად მოწყურებოდა. საწოლიდან ადგა და ფეხაკრეფით გაემართა სამზარეულოსკენ წყლის დასალევად. როცა უკან მობრუნდა, გიორგის ხმა შემოესმა:

_ მოდი ჩემთან.

ვიკა მიუახლოვდა. მამაკაცმა ხელი მოჰკიდა და გვერდით მოისვა.

_ საძილე საშუალება არ მაქვს. გინდა, რძე აგიდუღო?

_ არ მიყვარს რძე…

_ მაშინ… ცოტა არაყი გადაკარი, ან თაფლიან ჩაის გაგიკეთებ.

_ არაყი მიშველის?

_ უნდა გიშველოს.

გიორგიმ შუქი აანთო და ვიკამ მხოლოდ ახლა დაინახა, რომ მამაკაცის პიჟამა ეცვა, ოღონდ ვერაფრით გაიხსენა, როდის ან ვინ ჩააცვა.

გიორგიმ სამზარეულოდან ბოთლით არაყი და ორი სირჩა გამოიტანა. სასმელი ჩამოასხა, ქალს მიუჭახუნა და დაარიგა, სულმოთქმელად დალიეო. შემდეგ არაყი კვლავ სამზარეულოში გაიტანა და მაცივარში მიუჩინა ადგილი.

_ აბა, როგორ ხარ? უკეთ არ გრძნობ თავს? _ ჰკითხა, როცა შემობრუნდა.

_ არ ვიცი…

_ არა უშავს, ალკოჰოლი რამდენიმე წუთში იმოქმედებს. მიდი, ჩაწექი, _ საწოლისკენ მსუბუქად უბიძგა, _ მე გვერდით მოგიწვები, ასე უფრო მშვიდად იგრძნობ თავს.

ვიკამ თავი დაუქნია.

მალე მართლაც იმოქმედა არაყმა და გიორგის თბილმა ხელმაც, რომელიც მამაკაცს მისთვის წელზე ჰქონდა შემოხვეული და ჩაეძინა…

დილით ადრე გაეღვიძა. გიორგის იმავე პოზაში ეძინა. ფრთხილად გამოძვრა ლოგინიდან, ჩაიცვა და კარისკენ ფეხაკრეფით გაემართა, რათა მამაკაცი არ გაეღვიძებინა, ამიტომ ვერ შეამჩნია მისკენ მომზირალი ტყის კაცის თვალები. გონებაში მხოლოდ ერთი ფრაზა უტრიალებდა _ «ხუთ საათზე»…

 

როცა ვიკა თავის კაბინეტში შევიდა, საათი ათის ნახევარს უჩვენებდა. მხოლოდ მისი მდივანი იყო მოსული, სხვა თანამშრომლები ჯერ არ ჩანდნენ. არც გაჰკვირვებია, მუშაობა ხომ ათი საათიდან იწყებოდა. მის მდივანს უცნაური სახელი ერქვა _ ლედი. არადა, სრულიადაც არ ჰგავდა ლედის, სახე ნაყვავილარს მიუგავდა, ისე ჰქონდა ფერიმჭამელებისგან დაკენკილი, მაგრამ კარგი ბუნების გოგონა იყო და ვიკას მოსწონდა იგი. რაც მთავარია, მოწესრიგებული თანამშრომელი იყო, არასდროს აგვიანებდა და არც დროზე ადრე ტოვებდა ხოლმე სამსახურს. ლევანის მდივანს კი არ ჰგავდა, ლუდას, საზიზღრად დათხაპნილი დ ცხვირაწეული რომ დადიოდა ყოველთვის.

პირველი, რაც ოფისში მისვლისთანავე გააკეთა, ის იყო, რომ ლედის დაავალა, სათითაოდ ყველას დაურეკე და სასწრაფოდ გამოცხადდნენ ჩემთანო.

_ აბსოლუტურად სუყველას დაურეკე, გადადონ ყველა საქმე და აქ მოვიდნენ. გასაგებია, ლედი?

სანამ ყველანი მოგროვდებოდნენ, ვიკა იმ ხელზე ფიქრობდა, მთელი ღამე მის სხეულს რომ ათბობდა. გიორგის ხელი, რომელმაც თავისი მზრუნველობით და სითბოთი ენერგია აღუდგინა. ამავდროულად, აანალიზებდა მომხდარს. ერთი, რასაც მიხვდა, ის იყო, რომ მზვერავების საქმეში ჩარევის უფლება არ ჰქონდა. სწორედ ამას მოითხოვდნენ მისგან, მაგრამ მტკიცედ გადაწყვიტა, თავისი თანამდებობა გამოეყენებინა და გაურკვევლობისთვის ერთხელ და სამუდამოდ მოეღო ბოლო. ასე მუშაობის გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა.

თხუთმეტიოდე წუთში ყველანი შეიკრიბნენ, ნიკა პატარიძის გარდა. ვიკა ხვდებოდა, რატომაც არ გამოცხადდა იგი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ნიკა მას დირექტორად და თავის უშუალო უფროსად არ მიიჩნევდა. ამან საშინლად განარისხა, მაგრამ თავის შეკავება შეძლო და ლედის უბრძანა, კიდევ ერთხელ აეკრიფა მისი ნომერი, რათა თავად დალაპარაკებოდა, თუმცა უშედეგოდ. პატარიძის მობილური გამორთული აღმოჩნდა, ხოლო სახლის ტელეფონს არავინ პასუხობდა.

«მე ვუჩვენებ მაგას, როგორ უნდა ჩემი ფეხებზე დაკიდება!» _ გაბრაზებულმა გაიფიქრა და სათათბიროში შევიდა, სადაც უკვე ელოდებოდნენ თანამშრომლები.

ვიკამ ხმას აუწია და მისთვის უჩვეულოდ მკაცრი ტონით დაიწყო იმის მოყოლა, რაც მის თავს ხდებოდა. როცა სიტყვით გამოსვლა დაამთავრა, დაუყოვნებლივ მოითხოვა, პასუხი გაეცათ შეკითხვაზე _ რა იყო მისი დაშინების მიზეზი.

მიუხედავად ამისა, პასუხი ვერავისგან მიიღო. «რამდენადაც ვიცი, ჩვენთან არაკანონიერად არავინ უდგება საქმეს», _ დაახლოებით ასე ეუბნებოდა ყველა.

«რამდენადაც მე ვიცი»… ეს იმას ნიშნავდა, რომ ვიღაც შეიძლებოდა უკანონოდ მოქცეულიყო, მაგრამ მავანისთვის შეუმჩნეველი დარჩენილიყო. ან კიდევ, იცოდნენ, მაგრამ ამ ადამიანებზე კომპრომატების გაცემა არავის სურდა.

_ თქვენ რა, არ გესმით? _ გაცოფდა ვიკა, _ მე მოკვლით მემუქრებიან, თუკი საქმეს თავს არ დავანებებთ და მთელ მასალებს მათ არ გადავცემთ. თან იმ მასალებს ითხოვენ, რომლებიც არ გვაქვს!

_ ჩვენ კი არა, თქვენ არ გესმით, ქალბატონო, _ ღიმილით გამოხედა ლაბაძემ და კალამი აათამაშა ხელში, _ ჯერ ერთი, აშკარაა, რომ იმ მისტერ იქსს, ასე რომ გემუქრებათ, ვიღაცამ დეზინფორმაცია მიაწოდა. მას რატომღაც, ჰგონია, რომ კონკურენტმა დახმარებისთვის ჩვენ მოგვმართა, მაგრამ რის საფუძველზე ჰგონია ასე, არ ვიცით. მეორეც, თქვენ, უბრალოდ, გაშინებენ, დირექტორო. ადრეც მომხდარა ჩვენთან მსგავსი რამ, მაგრამ ქვეყანა არ დაქცეულა. დამიჯერეთ, არც კი ღირს ყურადღების მიქცევა. რამდენჯერაც ვიღაც ჩვენგან კომპრომატებს მოითხოვს, იმდენჯერ რომ გადავცეთ საქმეების მასალები, რომლებიც უდიდესი შრომის შედეგად გვაქვს მოპოვებული, რას მოვიგებთ? ყველა კლიენტს საშიშროების წინაშე დავაყენებთ და ჩვენი ფირმის რეპუტაციას ჩვენ თვითონ მივაყენებთ ჩრდილს. მერე ვიღა გვენდობა? და მესამე _ ვის შეუძლია დაამტკიცოს, რომ ეს ვიღაც იქსი მართლა საშიში ადამიანია? ტელეფონში ყველას შეუძლია მაგარი იყოს.

_ ეგრე მეც დავმუქრებივარ ვიღაც-ვიღაცებს, მაგრამ უბრალოდ, ისე, შესაშინებლად, მართლა კი არ მომიკლავს, _ გაილაზღანდარა ერთმა სათვალიანმა ტიპმა, რომელსაც ვიკა კარგად არ იცნობდა, სულ ორჯერ თუ ჰყავდა ნანახი.

_ მე ყველა ჩვენს თანამშრომელს ვენდობი, _ წამოაყრანტალა ერთმა ქალმა, რომელსაც თვალებში ეტყობოდა, რომ დირექტორი გულზე არ ეხატებოდა, _ ვიღაცის ხუშტურების გამო ნამდვილად ვერ გავწირავ გვერდში მდგომს. ჩვენი მთავარი დევიზი ერთმანეთი ნდობაა. აქამდე ასე მოვსულვართ.

«ეს ხალხი ვერ მიტანს, _ გაიფიქრა ვიკამ და დარბაზს თვალი მოავლო, _ აქამდე ამას როგორ ვერ ვამჩნევდი?» _ თუმცა უკან მაინც არ დაიხია. ცრემლები ახრჩობდა, მაგრამ ტირილს როგორ გაბედავდა. ეს უპატიებელი შეცდომა იქნებოდა მისი მხრიდან.

_ ვიქტორია, ბიჭები მართალს ამბობენ, _ როგორც იქნა, ლევანმაც ამოიდგა ენა, _ მაგ კაცს ისიც კი არ უთქვამს, რომელ საქმეზეა ლაპარაკი, რა კომპრომატებს მოითხოვს ჩვენგან. ვისზე სჭირდება ინფორმაცია?

_ რატომღაც, ყველას ერთდროულად დაგავიწყდათ, ჩემო ლევან, რომ მე თავდაპირველად მკვდარი კატა მომიგდეს, რომელსაც ყელზე ვიდეოთვალი ჰქონდა ჩამოკიდებული. გუშინ იყო და, საკუთარ საწოლში გვამი აღმოვაჩინე, რომელიც, სავარაუდოდ, იმ კულონის პატრონია, რომელშიც კამერა იყო ჩამონტაჟებული. ის, რასაც ის ქალი ფირზე აღბეჭდავდა, არ მოეწონა მისტერ იქსს, როგორც თქვენ უწოდებთ, მაგრამ დარწმუნებულია, რომ ამ საქმეში ჩვენი ფირმაა გარეული. ანუ, ერთ-ერთი ჩვენთაგანი. როგორ ფიქრობთ, ეს ყველაფერი შემთხვევითობაა?

_ დავუშვათ, არ არის შემთხვევითობა, _ შეეპასუხა ლევანი, _ დავუშვათ, ჩვენ შორის მართლაც არსებობს ადამიანი, რომელიც კონფიდენციალურად მოქმედებს და ამასთან, უკანონოდ. ისიც დავუშვათ, რომ, რადგან აქ მყოფებმა მასზე არაფერი ვიცით, იგი შეიძლება დღეს სულაც არ გამოცხადდა სამსახურში. რა უნდა გავაკეთოთ? ასეთ შემთხვევაშიც კი არ ღირს იმ ვიღაცაზე ყურადღების გამახვილება. თუ ჩვენ ახლავე დავუხრით თავს თუნდაც ჩვენს კონკურენტს, გამოდის, რომ ჩვენი ფირმის ფასი გროშია.

_ ძალიან ლამაზად გამოგივიდა, ლევან, აპლოდისმენტებს იმსახურებ, _ ირონიულად გახედა ვიკამ, _ მაგრამ მე რომ მომკლან, მერე?

_ კარგი რა, _ წამოხტა სქელტუჩება «მზვერავი» ქალი, _ ვის რაში სჭირდებით? კრიმინალური გარჩევების დრო დიდი ხანია, წავიდა. ახლა ყველა ანალიტიკურ მეთოდს იყენებს მუშაობაში.

_ მართლა? _ თვალები დააკვესა ვიკამ, _ გამოდის, მე და თქვენ სხვადასხვა ქვეყანაში ვცხოვრობთ? მე სხვანაირად აღვიქვამ მოვლენებს და თქვენ სხვანაირად? თუ სხვადასხვა გაზეთს ვკითხულობთ და თქვენამდე არ მოდის კრიმინალური შემთხვევების ცნობები?

_ მაგრამ ოდესმე სადმე წაგიკითხავთ, რომ ბიზნესის დაცვის სამსახურის თანამშრომელი გაესაღებინოს ვინმეს? _ წამოხტა ისევ სათვალიანი, _ ერთმანეთში ურევთ ფაქტებს, ქალბატონო დირექტორო. თუკი ვინმეს კლავენ ამ ქვეყანაში, ან ბიზნესმენებს, ან ჟურნალისტებს და არა კონკურენტული დაზვერვის სპეციალისტებს.

ასე დამცირებულად თავი არასდროს უგრძნია. გულს ურევდა ეს მტრული ტონი, ეს ქედმაღლური ირონია. და რატომ? მერე რა, რომ ახალია კოლექტივში. ის ხომ თბილად ექცეოდა ყველას, დელიკატურად, არასდროს არვისთვის უწყენინებია, არც სამსახურიდან გაუთავისუფლებია ვინმე და არც ხელფასი შეუმცირებია. რატომ მიიღეს ასეთი აგრესიით? ელემენტარულ სიმპათიას ვერ გრძნობდა მათგან.

თვალებით ჟიული მოძებნა. მას აქამდე კრინტი არ დაუძრავს, მის მზერაში მხოლოდ თანაგრძნობა იკითხებოდა. ის ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ადამიანურად ექცეოდა და ესმოდა მისი. ლამის ატირდა. უეცრად ჟიულმა რაღაც ანიშნა. ვიკა მიუხვდა, მამაკაცი თათბირის შემდეგ შეხვედრას უნიშნავდა.

_ გამოთქმული მოსაზრებებისთვის ყველას დიდი მადლობა, _ ნაძალადევად გაიღიმა, _ თავისუფალი ხართ. იმედია, ჩემს პანაშვიდზე მოხვალთ და დამაფასებთ! _ ცინიზმისგან ვერ შეიკავა თავი და დარბაზიდან პირველი გავიდა.

თავის კაბინეტს რომ მიაშურა, ლედიმ აცნობა, ვინმე ლექსომ დაგირეკათ და გთხოვათ, შეეხმიანოთო.

ოთახში შესულმა მსწრაფლ დაურეკა დეტექტივს.

_ წუხელ ისეთ მდგომარეობაში იყავით, ვერ მოვახერხე თქვენთან დალაპარაკება, ვიკა, _ უთხრა ლექსომ, _ მაგრამ მინდა გაგაფრთხილოთ. ეს უკვე მეორედ დააპირეს თქვენი დაშინება. არ ვიცი, რამდენად რეალურია მუქარა, მაგრამ ჩემი თხოვნა იქნება, მაინც დაიცვათ სიფრთხილის ზომები.

სიფრთხილის ზომები… და რა ქნას, როგორ დაიცვას? რა მოიმოქმედოს? უჩინმაჩინის ქუდით იაროს, თუ პარიკი დაიხუროს? ის კი არ იცის გამომძიებელმა, რომ დღეს ხუთ საათზე მასთან ვიღაც უნდა მოვიდეს. რა ქნას, შეატყობინოს მას ამის შესახებ? თუ სიფრთხილისთვის აჯობებს, ჩუმად იყოს? მისტერ იქსმა ხომ გააფრთხილა, პოლიციას არ შე