black-dog (1)

დედას შავი გოგო

 სულ ორი თვის იქნებოდა, მეგობარმა რომ მაჩუქა. კუნაპეტ ღამესავით შავი იყო, მბზინავი ბეწვი და ყავისფერი თვალები ჰქონდა. დედაჩემი გადაირია, რა საყვარელი შავი ლეკვიაო. დედას ძალიან უყვარდა ცხოველები, ფრინველები, მცენარეები და, საერთოდ, სიცოცხლე და ადამიანები. ჩემი შავი გოგოო, ასე ეძახდა ლეკვს და შერჩა ეს სახელი _ შავი.

თავიდანვე მიეჯაჭვა დედას. აბა, მე სად მეცალა, ვმუშაობდი და მთელი დღე გასული ვიყავი სახლიდან. დედაც მუშაობდა, მაგრამ შინ _ მთარგმნელობით საქმიანობას ეწეოდა და ღამეებს ათენებდა კომპიუტერთან. ზამთარი იყო, რომ მოვიყვანე და, ფაქტობრივად, ოთახში გაიზარდა. დედას არ შორდებოდა, სულ კუდში დასდევდა თავისი პარტყუნა ყურებით. ღამითაც დედასთან იწვა. ისე უვლიდა დედაჩემი, როგორც შვილს, სულ ეფერებოდა და ელაპარაკებოდა. შავი რომ წამოიზარდა, გაცელქდა, ყეფდა, დარბოდა, სულ ფეხებში გვებლანდებოდა. რომ დაიღლებოდა, მიუწვებოდა დედას გვერდით, თავს კისერზე გადააჭდობდა და ისე იძინებდა. სასაცილო სანახაობას წარმოადგენდა ერთმანეთს ჩახუტებული ქალი და ძაღლი. საკმარისი იყო, ამ დროს მოსაფერებლად მივახლოებოდი, ეგრევე ღრენას იწყებდა, თითქოს მაფრთხილებდა, ეს ჩემი დედაა და არ წამართვაო. :)))

 

მერე გაზაფხულდა და უკვე გაზრდილი შავი ეზოში გავიდა. პატარა ეზო გვქონდა, მაგრამ მას ჰყოფნიდა. დარბოდა და ყეფა-ყეფით ჩიტებს დასდევდა. დედამ წითელი საყელური უყიდა _ შავი რომ არის, მოუხდება, სტენდალის ფერებში იქნებაო. მართლაც მოუხდა.

კარის გაღება ისწავლა. როცა დედა შინ შესვლას დააპირებდა, შავი წინ გამოიქცეოდა და კართან დახვდებოდა. დედა შეგნებულად არ აღებდა კარს, ეუბნებოდა, მიდი, შენ თვითონ გააღეო. შავი გაოცებული მისჩერებოდა, რა უნდაო, მაგრამ მერე ნელ-ნელა მიხვდა, რაც უნდა გაეკეთებინა და ეგრევე თათებით შეახტებოდა კარს და აღებდა. როცა ოთახიდან უნდოდა გამოსვლა და კარი დაკეტილი იყო, ცხენივით ყალყზე შედგებოდა და ფხოჭნიდა, გამიღეთო, მაგრამ თუ ოდნავ მაინც იყო გამოღებული, თათით გამოწევდა და ბოლომდე გამოაღებდა.

ჯოხის მოტანაც ისწავლა. გადაუგდებდა დედა ჯოხს, გაეკიდებოდა ესეც, მოიგდებდა კბილებში და მოჰქონდა, მაგრამ პირველ ხანებში ცოცხალი თავით არ უშვებდა პირიდან. ექაჩებოდა დედა, მომეციო, ის კი არ თმობდა. მერე თანდათან ამასაც მიეჩვია და ჯოხს პირდაპირ ფეხებთან დაუდებდა დედას და ელოდებოდა, კიდევ როდის გადაუგდებდა.

როცა «ჯოხობანას» თამაში მოუნდებოდა, ყეფას იწყებდა, გარშემო ურბენდა დედას და თუ ვერ გააგებინებდა, რა უნდოდა, გაიქცეოდა, ჯოხს მოუტანდა და წინ დაუდებდა, მეთამაშეო.

 

დილაობით მისი აშვება ჩემს მოვალეობაში შედიოდა. ღამენათევი დედა ზოგჯერ შედარებით გვიან იღვიძებდა. მის გაღვიძებამდე შავი თავისთვის ერთობოდა ეზოში, მაგრამ მანამდე, როგორც კი ავუშვებდი, ეგრევე დედას ოთახში შერბოდა, ლოგინს დინგით გადაუწევდა და ეწკმუტუნებოდა, ადექი, მაჭამეო. დედაც, თუ ძალიან დაღლილი არ იყო, თავს წამოწევდა, ხელს ბეწვზე სიყვარულით გადაუსვამდა და ალერსიანად ეტყოდა: «რაო, ჩემი შავი გოგო, მოგშივდა?» მხოლოდ დედას ხელით გამზადებულს ჭამდა. ჩაუყრიდა დედა ჯამში პურს, მოხარშული ქათმის კისერს დაუქუცმაცებდა, მოუსხამდა ზედ ბულიონს და ესეც თქვლეფდა დიდი სიამოვნებით. ხანდახან მე გავუმზადებდი შავს საჭმელს, როცა დედას ადგომა დაუგვიანდებოდა, მაგრამ არ მოსწონდა ჩემი ნახელავი _ ნახევარს ტოვებდა. ვერ ვხვდებოდი, რატომ _ მეც ხომ ზუსტად ისე ვაკეთებდი, როგორც დედა.:)

ასე გრძელდებოდა მანამ, სანამ… ერთ მშვენიერ დღეს, მაღაზიაში საყიდლებზე გასულ დედას მოულოდნელად თრომბი გაუსკდა და ადგილზე გარდაიცვალა.

დამთავრდა ცხოვრება… ჩემთვისაც, შავისთვისაც…

დედა რომ მოვასვენეთ, შავი დავაბი, რადგან ეზოში სულ ვიღაცები ტრიალებდნენ და შემეშინდა, ვინმესთვის არ ეკბინა. დღედაღამ გაბმით ყმუოდა. უკვირდა, რატომ დამაბესო. კი არ ყმუოდა, რაღაცნაირად, თითქოს ქალივით მოთქვამდა, ადამიანურად «ტიროდა». ვინც არ იცოდა, მართლა ქალის ხმას ამსგავსებდა მის მოთქმას.

დავასაფლავეთ დედა და დავრჩით მე და შავი მარტო. არ დამავიწყდება დასაფლავების მეორე დღე, პირველად რომ ავუშვი. ეგრევე დედას ოთახში შევარდა. ჯერ შედგა, საწოლს შეხედა. მერე ნელა მიუახლოვდა ლოგინს და დასუნა. დედა იქ არ დახვდა. ცოტა წაიწკმუტუნა და ჩემკენ გამოიხედა.

_ რაო, შავი, არ არის დედა?

ამის თქმაზე ჯერ თათებით შედგა ლოგინზე, მერე ახტა და ზედ მოკალათდა. თავი ისე დადო ბალიშზე, როგორც იცოდა ხოლმე, თითქოს დედას კისერში ჩაეხუტა.

ასე გრძელდებოდა დანარჩენი დღეებიც. ყოველ დილით დედას ოთახში შედიოდა, საწოლთან შედგებოდა და გაირინდებოდა. ელოდებოდა, საბანი როდის შეირხეოდა, რომ დედას «გაღვიძებოდა». როცა ეს არ მოხდებოდა, ან საზოლზე დაწვებოდა, ან თავჩაღუნული გამოლასლასდებოდა გარეთ. ჭამით ისევ ისე ჭამდა ჩემს გაკეთებულ საჭმელს, როგორც ადრე _ ნახევარს ტოვებდა.

ერთხელ, ორმოცამდე რამდენიმე დღით ადრე, სასაფლაოზე ავედი, რომ ახალმოპირკეთებული საფლავი საბოლოო სახით მენახა. შავიც წავიყვანე.

მარმარილოზე მიმაგრებული სურათიდან დედა სათნოდ გვიღიმოდა. უეცრად შავი შედგა, თავი ასწია და გაიხედა. როგორც ჩანს, დედას სურათს მისჩერებოდა. მერე ყეფა ატეხა, რამდენჯერმე შემოურბინა საფლავის ქვას, სურათს მიახტა და თათებით ფხოჭნა დაუწყო. გავუწყერი, აქეთ გამოდი-მეთქი. გამიკვირდა, რომ დამიჯერა. იქვე დაწვა, თათები ზედ დაალაგა საფლავზე, თავი კი თათებზე ჩამოდო. მე ჩემთვის ვსაქმიანობდი, მივასუფთავ-მოვასუფთავე იქაურობა და როცა მოვრჩი, დავუძახე შავს, წავედით-მეთქი. ერთ გამომხედა, თან ისე, რომ თავიც არ აუწევია და ისევ გააგრძელა წოლა. კიდევ დავუძახე. თქვენც არ მომიკვდეთ, ყურიც არ გაიპარტყუნა. გავბრაზდი, როგორ არ ესმის-მეთქი და მივუახლოვდი, რომ საყელურში ვწვდომოდი. უეცრად ისე დამიღრინა, ყველა კბილი ბოლომდე გამოაჩინა. ცოტა არ იყოს, შემეშინდა, არ ეკბინა. ისევ დავუყვავე, იქნებ გამიგონოს და გამომყვეს-მეთქი. ყველა ჩემი მცდელობა ამაო გამოდგა. მანქანისკენ წავედი და შორიდან დავუძახე. არ გაიგონა. დავქოქე მანქანა, იქნებ ახლა მაინც გამოიქცეს-მეთქი. არც ამაზე ჰქონია რეაქცია.

საგონებელში ჩავვარდი. სასაფლაოზე ხომ ვერ დავტოვებდი ძაღლს? ვიმტვრიე თავი, რა ვიღონო-მეთქი და ბოლოს მომაფიქრდა. ჩავედი პირველსავე მაღაზიაში, ძეხვი ვიყიდე, იქვე დავაჭრევინე და ავბრუნდი სასაფლაოზე. როგორც დავტოვე, ისევე დამიხვდა. იწვა საფლავს ჩახუტებული და არ ინძრეოდა.

_ აი, რა მოგიტანე, შავი! _ ხმამაღლა ვუთხარი და ძეხვის ნაჭერი გადავუგდე.

ერთი გამომხედა… ცხვირი შეაცმაცუნა, მაგრამ ისევ ისე დარჩა. მეორე ნაჭერიც გადავუდგე, ახლა უფრო ახლოს.

მეტად ვეღარ გაუძლო ცდუნებას. ზანტად აითრია წელი და ძეხვს მიუახლოვდა. ჯერ დასუნა, მერე მოსდო ყბა და გადასანსლა. მივხვდი, რომ მეშველა. ახლა უფრო მოშორებით დავუგდე ნაჭერი, ერთი, ორი, სამი… და ასე გამოვიტყუე მანქანამდე. ბოლოს მანქანის კარი გავაღე და ორი ნაჭერიც შიგ შევაგდე.

აი, ახლა კი შედგა. ჯერ შიგნით შეიხედა, ძეხვის ნაჭრები შეათვალიერა, მერე საფლავისკენ გაიხედა. კარგა ხანს გარინდებული იყურებოდა იქით, მერე მე შემომხედა და დაიწკმუტუნა, თითქოს მეუბნებოდა, როგორ მოვიქცეო.

_ მიდი, შავი, ჭამე! _ შევაგულიანე მეც, მაგრამ გული ხელით მეჭირა, ისე ვიყავი აფორიაქებული.

მოულოდნელად ისევ საფლავისკენ გაიხედა, შემზარავად დაიყმუვლა, თითქოს დედას ბოდიშს უხდის, საჭმელში რომ გაცვალაო და მანქანაში შეხტა ძეხვის ნაჭრების გადასასანსლად. მეც დრო ვიხელთე და კარი მივუკეტე…

 

ახლა, როცა ამას ვწერ, დედას გარდაცვალებიდან ექვსი თვეა გასული. ვცხოვრობთ მე და შავი ისევ მარტო.

ის ძველებურად ელოდება დედას. მე აღარ.

მას ჰგონია, რომ ერთ მშვენიერ დილას აუცილებლად შეირხევა საბანი, დედას გაეღვიძება და ეტყვის: «რაო, ჩემი შავი გოგო, მოგშივდა?»

მას ჰგონია, მე აღარ.

და ვართ ამ ყოფაში მე და შავი, გაგვაქვს დღეები და არც ერთმა არ ვიცით, სანამ გაგრძელდება ასე.

სამაგიეროდ, ორივემ ვიცით ერთი რამ _ მე და «დედას შავ გოგოს» დედა გვენატრება ძალიან…

 

თამაში ბედისწერასთან

Mike Abbate, 17, Grade 12, Lakeridge High School Hands: After the cold of winter, you can see the departure of two individuals who needed to hold on tight for warmth.

ახლა რა უნდა გაეკეთებინა, არ იცოდა. მთელი ორი საათი იჯდა სკვერში, თვალგაშტერებული მისჩერებოდა მაგნოლიის ერთ უზარმაზარ ფოთოლს და დროს უაზროდ კლავდა. მხოლოდ ერთი შეკითხვა უბურღავდა გონებას _ ახლა რა ვქნა? და პასუხს ვერ პოულობდა.

გასაგები იყო, რომ უახლოეს ერთ საათში უნდა მიბრუნებულიყო სოსოსთან, მის ნაქირავებ ბინაში და თავისი ბარგი წამოეღო. წამოეღო და წამოსულიყო, მაგრამ სად? და მერე? რა მოემოქმედებინა მერე?

ყველაფერი მისი ბრალია, რატომ ჩამოვიდა ერთი დღით ადრე? თავის დროზე რომ დაბრუნებულიყო, ამხელა ტკივილით არ გაევსებოდა გული, ვერ გაიგებდა იმ საზიზღარ სიმართლეს, რომლის მოწმეც ორი საათის წინ გახდა, და სოსოსაც ეცხოვრა თავისი ტკბილი ფარისევლობით, რასაც ლელი აქამდე ვერ ხვდებოდა. ხომ გაგრძელდებოდა ყველაფერი ძველებურად? მამაკაცი ეტყოდა, მიყვარხარო და ესეც დაუჯერებდა, გაუღიმებდა, აკოცებდა და შემდეგ სადილს მოუმზადებდა…

თუმცა… ვითომ ჯობდა ასე გაგრძელებულიყო? დღემდე თვალდახუჭულს სჯეროდა მისი, ენდობოდა და ხვალინდელი დღის გეგმებს აწყობდა. ახლა კი ფერადი მომავლისგან აღარაფერი დარჩა, სრულიად არაფერი.

მწარედ ჩაეცინა, როცა გაიხსენა, როგორ ჩქარობდა სამუშაოს დამთავრებას საგურამოში, იონა ნემსაძის სახლში, რათა დროზე დაბრუნებულიყო თბილისში, სადაც სოსო ელოდებოდა. ძალიან მოენატრა, მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ორი კვირის განმავლობაში ყოველდღე ურეკავდა და საათობით საუბრობდნენ. ლელი უყვებოდა ყველაფერს _ რომელ დღეს რა გააკეთა, როგორ მოუწონა ოჯახის უფროსმა იდეა, რა დაუწუნა… სოსო კი მხოლოდ უსმენდა, რადგან, როგორც ეუბნებოდა, არც არაფერი ჰქონდა მოსაყოლი. არ იყო ლელი, არ არსებობდა მისთვის ირგვლივ არაფერი _ მხოლოდ მოსაწყენი სიმარტოვე და მორჩა. მასაც ეცოდებოდა, მარტო რომ მიაგდო საყვარელი მამაკაცი და სწორედ ამიტომაც ახსენებდა ყოველდღე თავს. ჰო, მხოლოდ ახლა გააანალიზა, რომ ყოველთვის თვითონ ურეკავდა პირველი, მისგან კი არც ერთი ზარი არ შემოსულა, რაც საგურამოში იყო. საინტერესოა, ლელის რომ არ დაერეკა, გაახსენდებოდა კი საერთოდ მისი არსებობა?

აი, თურმე რატომ… აი, თურმე, სად ყოფილა ძაღლის თავი დამარხული…

არადა, ერთი დღით ადრე დაამთავრა საქმე და არც ავტობუსის ლოდინმა მოუწია და არც სამარშრუტო ტაქსის _ იონა თბილისში მოდიოდა და ლელიც თან გამოიყოლა. გამოიყოლა და პირდაპირ სახლის სადარბაზოსთან მიაბრძანა. საღამომდე დიდი დრო იყო დარჩენილი, ამიტომ სუპერმარკეტში შეირბინა, სადილისთვის საჭირო სანოვაგე იყიდა და გადაწყვიტა, სოსოსთვის სიურპრიზი დაეხვედრებინა _ რომანტიკული სუფრა ორისთვის. სული ეხუთებოდა, სანამ მესამე სართულზე აირბენდა და ბინის კარს გააღებდა. ეჩქარებოდა, რათა დროზე მოესწრო კერძების მომზადება.

ბედის ირონიაც ამას ჰქვია! როგორც კი კარი შეაღო, მაშინვე ქალის სუნამოს სურნელმა შეუღიტინა ცხვირში, მისთვის უცხო სურნელმა. რას უნდა ნიშნავდეს ნეტავ ეს? _ გაიფიქრა უსიამოვნოდ. შემდეგ ქალის კლაჩი დაინახა _ წითელი, ნიანგის ტყავის. ასეთი მას არ ჰქონდა. სამაგიეროდ, მის დაქალს, ქეთის ჰქონდა. სტუმრად მოვიდა? ცოტა უცნაურია, რატომ მაინცდამაინც მაშინ, როცა ლელი თბილისში არ იმყოფებოდა? კიდევ რამდენიმე ნაბიჯი… ოთხი, ხუთი, ექვსი… ჰოპ! ეს საძინებელის კარია… ფრთხილად შეაღო… შეაღო და ადგილზე გაქვავდა.

ორკაციან ფართო საწოლზე, რომელიც მან და სოსომ ერთი წლის წინ შეიძინეს ფასდაკლებებზე, მისი უახლოესი მეგობარი ქეთი იწვა. შიშველი ქეთი. სახე არ უჩანდა გულდაღმა მწოლიარეს, მაგრამ თმით იცნო, ფაფუკი, ლამაზი, გრძელი ქერა თმით. თვალში მოხვდა ასევე მისი გარუჯული ზურგი და მკლავები. ცოტა არ იყოს, გაუკვირდა _ ქეთის გარუჯვა არ უყვარდა. უფრო სწორად, ექიმმა აუკრძალა მზის აბაზანები, რადგან ჩიყვის ოპერაცია ახლახან გაიკეთა და მისთვის არ შეიძლებოდა დიდხანს მზეზე წოლა. ესეც რომ არა, ქეთი ისედაც ყოველთვის უფრთხილდებოდა თავის თავს _ მისი დილა ჭიქა წყლით იწყებოდა, ყავას არ სვამდა, არ ეწეოდა, ვარჯიშობდა და ჯანსაღად იკვებებოდა, დიეტოლოგის დანიშნულებისამებრ. ამიტომაც იყო, რომ ოცდარვა წლის ასაკში ოცი წლის გოგოსავით გამოიყურებოდა. ახლაც მძინარე მზეთუნახავს ჰგავდა, ოღონდ პირქვე დამხობილს. რა თქმა უნდა, გაუხარდებოდა ლელის მეგობრის ნახვა, მის გვერდით სოსოს რომ არ სძინებოდა. შიშველ სოსოს. ის გვერდულად იწვა, ცალი ხელი თავქვეშ დაედო, მეორე კი ქეთის ზურგზე.

ერთხანს გაქვავებული მისჩერებოდა ლელი ამ სურათს და თვალს ვერ აშორებდა წყვილს. არადა, ლამაზი სანახავი იყო ორი შიშველი სხეული. მისთვის, როგორც დიზაინერისთვის, ეს სილამაზე ადვილი აღსაქმელი იყო, მაგრამ როგორც ქალისთვის _ მომაკვდინებელი. მერე, რომ არ დაეყვირა, ხელისგული პირზე მიიფარა, ფეხის წვერებზე აწეულმა უკან, კარისკენ დაიხია, ოთახიდან გავიდა და თავის პროდუქტებით სავსე პარკიანად სასწრაფოდ დატოვა ბინა.

 

სანამ უნდა იჯდეს აქ? მთელი ღამეც რომ გაათენოს პარკში, არავინ არაფერს ეტყვის, მაგრამ ამით სიტუაცია ხომ არ შეიცვლება? აჯობებს, გონებას მოუხმოს, ძალები მოიკრიბოს და იფიქროს იმაზე, როგორ წამოვიდეს სოსოსგან ღირსეულად. არა, სკანდალის ატეხას არ აპირებს, ეგღა აკლია, თუმცა ამის დიდი სურვილი გაუჩნდა, როცა საძინებელში შევიდა. როგორ მოიფხანდა გულს, გემრიელად რომ გამოელანძღა ორივე, ეთქვა ყველაფერი, რასაც იმწუთას მათზე ფიქრობდა…

წელიწად-ნახევარია, რაც ერთმანეთი გაიცნეს. მართალია, მაშინ ლელი ოცდაშვიდის ხდებოდა და სოსომდეც ჰქონია ერთი-ორი რომანი, მაგრამ ასე ახლოს არასდროს ყოფილა სხვა მამაკაცთან. სოსო იყო ის ერთადერთი, ვისაც დაუწვა. ასევე, ის ერთადერთი, რომელიც შეუყვარდა და მის გარდა ქვეყანაზე ვერავის ამჩნევდა. ასე არასდროს არავინ ჰყვარებია. გაიცნო სოსო და მიხვდა, რომ სწორედ ეს იყო ნამდვილი სიყვარული, დიდი სიყვარული, რომელსაც ამდენ ხანს ელოდა.

ლელი ხომ სულ მარტო იყო. ყოველთვის. თუ გამოვრიცხავთ იმ რამდენიმე წელს, როცა ჯერ კიდევ მოზარდი, აუცილებლად თვლიდა, გვერდით ვიღაც ჰყოლოდა. ბავშვური რომანები და მორჩა. ახლა აღარც კი ახსოვს ის წლები, სახელებიც კი არ ახსოვს იმ ბიჭების, კოცნას რომ ვერ უბედავდნენ გოროზ გოგონას. არა, განმარტოებულად კი არ ცხოვრობდა, მხოლოდ თავის სამყაროში, უბრალოდ, ყოველთვის მარტო გრძნობდა თავს _ გოგონა კი არ იყო, არამედ რაღაც ნივთი, რომელიც ყუთშია ჩაკეტილი. ვერ იტყვის, რომ ძალიან აწუხებდა ეს მდგომარეობა _ ბავშვობის და მოზარდობის პერიოდში იგი მიეჩვია ასეთ ყოფას, ეგონა, რომ ასე იყო საჭირო.

ქეთის გაცნობა იყო პირველი ნაბიჯი, რომელიც «ადამიანებისკენ» გადადგა. ან იქნებ მაშინ იმიტომ გადადგა ეს ნაბიჯი, რომ კარდინალურად გადაწყვიტა თავისი ცხოვრების შეცვლა? ხოლო შემდეგ, როცა ასპარეზზე სოსო გამოჩნდა, ბოლომდე გათავისუფლდა მარტოობის შეგრძნებისგან. იგრძნო, რომ ვიღაცისთვის საჭირო იყო, ვიღაცას უყვარდა. დიდი ხანია არ გამოეცადა მსგავსი რამ. როგორც ჩანს, სწორედ ამან დაახვია თავბრუ და გადაისროლა თავდავიწყებაში. დარწმუნებული იყო, რომ საოცნებო მამაკაციც ასე ფიქრობდა, რომ მისთვისაც არავინ არსებობდა ამქვეყნად ლელის გარდა. აბა როგორ უნდა ყოფილიყო სხვანაირად, როცა მამაკაცმა გაცნობიდან ზუსტად ერთ თვეში შესთავაზა, ყოფილიყვნენ ერთად და ერთადვე გაეზიარებინათ ჭირიც და ლხინიც? რომ არ ჰყვარებოდა, რა ძალა ედგა, შეეთავაზებინა ერთად ცხოვრება?

და მართლაც, წელიწად-ნახევარია, ერთად არიან. ისიც უნდა აღიაროს, რომ ბევრი, ძალიან ბევრი სიხარული და ბედნიერი დღე აჩუქა სოსომ, ამას ვერ დაუკარგავს. იმდენად ბევრი, რომ ეშინოდა კიდევაც, ასე არ ხდებაო, აი, ასე, რომ ყველაფერი კარგად იყოს. დღეს კი დარწმუნდა თავისი ფიქრების სისწორეში _ მართლა არ ხდება თურმე ასე. როგორც ჩანს, ადამიანებს შეუძლიათ მოჩვენებითი ბედნიერებით ცხოვრება. საინტერესოა, დიდი ხანია, ქეთისთან ღალატობს? როგორ ვერაფერი შეამჩნია ან ერთს, ან მეორეს? იქნებ მის გარდა სხვა ქალებსაც ხვდებოდა და ვერც ამას ამჩნევდა? ვინ იცის, ვინ იცის… ტკივილიანი ოხვრა აღმოხდა და, როგორც იქნა, მზერა მოაცილა მაგნოლიის ფოთოლს.

დაბრუნების დროა, მართლა აქ ხომ არ დაიღამებს. თითები ერთმანეთში გადახლართა, დააწვა ჯერ ერთ მხარეს, მერე მეორე მხარეს და როცა ორივე ხელის სახსრებმა გაიტკაცუნა, წამოდგა. პროდუქტებით სავსე პარკს თვალი შეავლო. შეყოყმანდა, ვერ გადაეწყვიტა, აქ დაეტოვებინა თუ თან წაეღო.

დატოვა… იქნებ ისეთმა ვინმემ იპოვოს, ვისაც მასზე მეტად სჭირდება…

მძიმე ნაბიჯებით გაუყვა ნაცნობ მარშრუტს. ასე არასდროს დაზარებია შინ მისვლა, ასე არასდროს დარჩენია ფეხები უკან. მექანიკურად შედგა, როცა შუქნიშანზე წითელი აინთო და ასევე მექანიკურად გადაკვეთა ქუჩა მწვანე შუქზე. გაუღიმებლად დაუქნია თავი მეზობელს, რომელიც მხიარულად მიესალმა… კართან ორი-სამი წუთით შედგა, რომ სული მოეთქვა და გამბედაობა შემატებოდა. შემდეგ ზარი დარეკა…

კარი გაიღო და სოსო დაინახა. მის თვალებში დაბნეულობა გაკრთა, მაგრამ მხოლოდ წამიერად.

_ ლელი? ადრე რატომ ჩამოხვედი? რატომ არ გამაფრთხილე? დაგერეკა, დაგხვდებოდი… კარი შენი გასაღებით რატომ არ გააღე, ხომ არ დაკარგე?

მიაყარა და მიაყარა სოსომ შეკითხვები ისე, რომ პასუხს არ დალოდებია. ლელის არც სურდა პასუხის გაცემა, არც უცდია. აღარ შერჩა ძალა, სიტყვების უაზრო რახარუხისთვის დაეხარჯა, მით უფრო, როცა სრულიად ზედმეტი გამხდარიყო ეს სიტყვები.

არც კი მიესალმა მამაკაცს, უხმოდ გაეშურა საძინებლისკენ. გზად მის საყვარელ სავარძელ-საქანელას გამოედო, ასე რომ უყვარდა შიგ ნებივრობა. როგორც კი ოთახში შევიდა, კარადა გამოაღო და თავისი ტანსაცმლის გადმოყრას შეუდგა.

სოსო მის ზურგს უკან იდგა.

_ რა მოხდა? საით გაგიწევია?

_ შენგან მივდივარ, _ ორი სიტყვა გადაუგდო და საწოლის ქვემოდან ტყავის ჩემოდანი გამოიღო, რომელიც წელიწად-ნახევარია, არ დასჭირვებია.

უყვარს ლელის ეს ჩემოდანი. დედამ უთხრა, მამაშენმა სპეციალურად ჩამომიტანა იგი ბულგარეთიდან, სნამ ჩემგან წავიდოდაო. ამიტომაც უყვარს _ ეს ჩემოდანი და ლელი ტოლები არიან, თან მამის ნაყიდია, ვიღაცის კი არა. ამიტომაც ამ ჩემოდანს არასდროს მიატოვებს. მართალია, ალაგ-ალაგ ცოტა გადაიქექა ტყავი, მაგრამ არა უშავს, კიდევ დიდხანს შეძლებს პატრონის მომსახურებას. ლელი მზად იყო, ყველაფერზე ეფიქრა, თუნდაც ჩემოდნის გადაქექილ ადგილებზე, მხოლოდ არა იმაზე, რაც ამწუთას მასა და სოსოს შორის ხდებოდა. ის კი ამ დროს დაკითხვას განაგრძობდა:

_ ამიხსენი ბოლოს და ბოლოს, რა ბზიკმა გიკბინა?

ჰმ… აინტერესებს თურმე! იგრძნო, როგორ ერეოდა ბრაზი, რომელსაც ნელ-ნელა განრისხება ცვლიდა. გულში ათამდე დაითვალა, რომ თავი როგორმე მოეთოკა, ღრმად ამოისუნთქა და როგორც კი მორიგი მაისური ჩემოდანში ჩააგდო, მკვეთრად შემობრუნდა.

_ კარგი, აგიხსნი, თუ ასე ძალიან გინდა. რამდენიმე საათია, რაც ჩამოვედი. მოვედი შინ, შემოვაღე ეს კარი და იცი, რა სურათი გადამეშალა თვალწინ? შენ და ქეთი ერთად იწექით, სრულიად შიშველი აი, ამ ლოგინზე, ჩვენს ლოგინზე!

სოსომ სასაცილოდ გაშალა ხელები. ღმერთო, რა საზიზღრად გამოუვიდა, სულ არ შეუძლია მსახიობობა.

_ აი, თურმე რა ყოფილა! დიდი ამბავი, შენს დაქალთან თუ დავწექი! კარგი თოჯინაა და ცდუნებას ვერ ვძლიე. სამაგიეროდ, სხვა რამეში შენთან ახლოსაც ვერ მოვა _ ვერც ჭკუით, ვერც ნიჭით, ვერც ხასიათით. ცოტათი თუ გახდები, საერთოდ, ქალი ვერ გაჯობებს!

ლელიმ ჩაიცინა და უეცრად საოცარი სიმშვიდე დაეუფლა. თითქოს ვიღაცამ უჩურჩულა, სწორად იქცევიო. კვლავ შეაქცია ზურგი მამაკაცს და განაგრძნო ჩემოდნის ჩალაგება.

სოსო ახლოს მივიდა ქალთან, მხრებში ჩაავლო ხელი და შეანჯღრია.

_ ნუ სულელობ, საყვარელო, დარჩი.

ოდნავ შეუტოკდა გული, როცა მისგან ეს სიტყვები მოისმინა, მაგრამ მაშინვე უხეშად მიუგო:

_ არა.

მამაკაცმა ჩაახველა და განზე გადგა.

_ ტრაგედიისთვის მიზეზს ვერ ვხედავ, _ თქვა ცოტა ხნის შემდეგ, _ როგორც გინდა. თუ წასვლა გსურს, წადი, არავინ გაკავებს.

ლელიმ ჩემოდანი დახურა და ბინიდან გავიდა, თუმცა წარმოდგენა არ ჰქონდა, საით უნდა წასულიყო. ის კვლავ მარტო აღმოჩნდა.

ისევ პარკისკენ აიღო გეზი. ყოველთვის უყვარდა აქ განმარტოება. მოკირწყლული ბილიკები, მაგნოლიის ხეები და დეკორატიული მარადმწვანე ბუჩქები სულს უფორიაქებდა. არა უშავს, ბოლოს და ბოლოს, ერთ ღამეს აქ გაათენებს, არაფერი მოუვა. ანგარიშზე ფული აღარ აქვს, იონა ხვალ გადმოურიცხავს ჰონორარს, ჯიბეში კი სულ რამდენიმე ლარიღა დარჩა. რომ მიდიოდა, მთელი დანაზოგი სოსოს საუტოვა, რადგან ისიც უკაპიკოდ იყო, მან მხოლოდ სამი კვირაა, რაც მუშაობა დაიწყო. და რადგან ოჯახს, თუკი ამას ოჯახი ერქვა, ძირითადად ლელი უძღვებოდა, დაგროვებას ვერ ახერხებდა. იქნებ ამიტომაცაა, რომ დანაზოგი არასდროს აქვს.

ეს საკითხი დღემდე არ აღელვებდა. აბა როგორ უნდა ყოფილიყო სხვანაირად? ახლობელ ადამიანებს შორის ასეთ წვრილმანებზე ლაპარაკი განა შეიძლება? არასდროს წამოუყვედრებია მისთვის, ჩემს ხარჯზე ცხოვრობო… და ისიც ცხოვრობდა, ლაღად და უზრუნველად. სოსოს, დღე არ გავიდოდა, არ ეთქვა, მიყვარხარო და ისიც დარწმუნებული იყო, წამითაც არ ეპარებოდა ეჭვი, რომ სოსოსთვის სასურველ ქალს წარმოადგენდა. როგორც აღმოჩნდა, სულაც არ ყოფილა ასე. როგორც ჩანს, ის მის კილოგრამებს ითვლიდა. თურმე მხოლოდ მორიგი ქალი ყოფილა მისთვის.

სადღაც არის სიმართლის მარცვლები სოსოს შენიშვნაში _ ბოლო დროს ძალიან მიუშვა თავი, ტკბილეულს მიეძალა და ძროხას დაემსგავსა. ქეთისთან ახლოსაც ვერ მივა, ის ნამდვილი სრულყოფილებაა, თოჯინა! ეს კი ძროხა, მსუქანი ძროხა, ქეთი კი თოჯინა. კარგა ხანს მხოლოდ ეს ორი ეპითეტი უტრიალებდა გონებაში: _ თოჯინა, მსუქანი ძროხა, თოჯინა, მსუქანი ძროხა…

ის იყო, პარკის შესასვლელს მიუახლოვდა, რომ მუხრუჭების ღრჭიალი გაიგონა, მერე კი ნაცნობი ხმა:

_ ლელი?

ლელი გაჩერდა და თავი გზისკენ მიაბრუნა. მანქანიდან იონას გადმოეყო თავი.

_ საით შენი მგზავრობა ჩემოდნითურთ?

ქალმა ხელი აიქნია და ოხვრით მიუგო:

_ არ ვიცი.

მამაკაცი მანქანიდან გადმოვიდა და სიტყვა არ უთქვამს, ისე ჩამოართვა ჩემოდანი, რომელიც მაშინვე საბარგულში მოათავსა.

_ რას აკეთებ? _ გაოცებულმა ლელიმ ხელები გაშალა.

_ შენთვის სამუშაო მაქვს.

_ მაგრამ მე დღეს დავამთავრე შენთან მუშაობა.

იონამ პასუხი არ გასცა, საბარგული ჩაკეტა და მანქანის წინა კარი გამოაღო.

_ ცდები. შენ მხოლოდ სახლის ფასადის წინა ნაწილი მოაწყვე. ვიფიქრე, რაღა შუა გზაზე მივატოვო საქმე-მეთქი და გადავწყვიტე, დარჩენილი ტერიტორიაც მოვაწყო. ასე რომ, ხვალიდან შეგიძლია საქმეს შეუდგე. მხოლოდ ბაღი კი არ არის მთავარი, ეზოს მთელი შემოგარენია მოსაწყობი. შენ რა, გინდა სხვა დიზაინერი დავიქირაო?

_ გმადლობ, _ ლელის შვება მოჰგვარა მისმა ნათქვამმა.

რა თქმა უნდა, ხვდებოდა, რომ იონას გეგმებში უახლოეს ხანებში სულაც არ შედიოდა ეზოს მთლიანი დაგეგმარება, რომ მას მხოლოდ მისი დახმარება სურდა. ამიტომაც მადლიერებით აივსო. ისედაც, ძალიან მოსწონდა ეს ადამიანი, რომელსაც სულ რაღაც ორი თვეა, იცნობდა. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი შრომა გასწია მის სახლში და მამაკაცის ჭირვეულობის გამო ბევრი რამის თავიდან გადაკეთება მოუხდა, მაინც მოსწონდა. მოსწონდა, რადგან იონა დახვეწილი გემოვნებით გამოირჩეოდა. არც ერთი მისი შენიშვნა არ ყოფილა უადგილო და ლელი ამას მხოლოდ მას შემდეგ ხვდებოდა, როცა ბოლომდე დაამთავრებდა ეზოს იმ მონაკვეთის მოწყობას, რომელზეც მამაკაცს პრეტენზია ჰქონდა.

ძალიანაც კარგი. სანამ საგურამოში სამუშაოს დაამთავრებს, იქამდე მოიფიქრებს რამეს. რაც მთავარია, თავზე ჭერი ექნება.

 

უზარმაზარ აბაზანაში ნებივრად გაწვა და მარტინი მოსვა. მართალია, დალევა დიდად არ უყვარს, მაგრამ დღეს ეპატიება. დღეს მან ყველაფრის რწმენა ერთად დაკარგა _ სიყვარულის და მეგობრობისაც.

ქეთის ასი წელია, იცნობს. ჰო, კარგი, კარგი, ასი არა, მაგრამ ექვსი ხომ არის? ის მისი ერთადერთი ახლო მეგობარი იყო ამ ხნის განმავლობაში. მაგისტრატურაზე ჩააბარა თუ არა, პირველსავე დღეს გაიცნო, მასთან ერთად იჯდა ლექციებზე, მერე ერთად დაიწყეს კაფეში სიარული, ამას ერთად მეცადინეობა დაერთო და ასე, თანდათან განუყრელი მეგობრები გახდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად განსხვავებულები არიან. ქეთი პრაგმატულია, თავდაჯერებული, იცის თავისი სილამაზის ფასი. ლელი კი ენერგიულია, ოღონდ საქმე აკეთებინე და სხვა არაფერი ქვეყანაზე არ აინტერესებს, არც თავის მოვლას უთმობს დიდ დროს და არც გართობას ეძალება. მისი ოცნებების ნუსხა ერთობ უცნაურია _ სურს თავისი ოფისი ჰქონდეს ან დიზაინერთა სააგენტო, დადიოდეს აფრიკაში ფოტოკამერით ვეფხვებზე «სანადიროდ» და კვირაში ერთხელ მაინც ხტებოდეს პარაშუტიდან. ამ გიჟურ იდეებს იგი გატაცებით უზიარებდა დაქალს, ეს უკანასკნელი კი მაშინვე ცივ წყალს გადაასხამდა მის ოცნებებს და ცაში აფრენილს ძირს, მიწაზე დაუშვებდა უბოდიშოდ. ჰო, ქეთი მართალია, გაიფიქრებდა თავისთვის. ჩემი იდეების განხორციელებას საწყისი კაპიტალი სჭირდება. ან კი რა დროს სავანაში ფოტოების გადაღებაა. სანამ მე ფოტოაპარატს მოვიმარჯვებ, ხომ დამახტა ვეფხვი თავზე? არც პარაშუტით ხტომაა უსაფრთხო _ ერთხელ შეიძლება ისიც არ გაიხსნას. ღირს გარისკვად? არა, არ ღირს.

ახლა კი იჯდა გრეიპფრუტის სურნელით გაჟღენთილ ქაფში, იონას აბაზანაში და ფიქრობდა, რომ აუხდენელი ოცნება არ არსებობს. უბრალოდ, ყოველთვის ანგარიშს უწევდა დაქალის რჩევებს და მის ჩრდილში რჩებოდა. ეს ბავშვობის ბრალია. წრუწუნასავით ყოველთვის შეუმჩნევლად ამჯობინებდა ყოფნას და ცდილობდა, არავის ყურადღება არ მიექცია. აშკარაა, რომ თვითშეფასების უნარი დაქვეითებული აქვს, მაგრამ როგორ აიმაღლოს იგი?

ლელიმ მარტინიანი ჭიქა გამოცალა, აბაზანიდან ამოვიდა და თეთრი, ფუმფულა პირსახოცით სხეულის და თმის გამშრალებას შეუდგა. როცა საქმე მოითავა, სარკეს მიუახლოვდა. აბა, რა პლუსები გვაქვს ჩვენ? _ გაიფიქრა და ქამარი შეიხსნა. ხალათი იატაკზე დაეფინა.

ქერა თმა, თუმცა მთლად ქერა არ არის, ქვიშისფერი უფრო ეთქმის. მაღალი შუბლი, უფორმო წარბები, ცისფერი თვალები. უცნაურია, მისი თმის ფერთან შედარებით წარბები და წამწამები მუქი აქვს. ეს ერთი პლუსია, _ გაეღიმა.

შემდეგ რა გვაქვს? სწორი ცხვირი, ესეც პლუსია. ტუჩები? ჰმ, ჩვეულებრივი, ისეთი ბუთქუნა არა აქვს, როგორიც ქეთის. აი, კანი კი პირდაპირ საშინელებაა. როგორი ფერმკრთალია, ავადმყოფურად ფერმკრთალი. ეს რაღაა? _ დაფეთებული წინ გადაიხარა, უფრო ახლოს მიიწია სარკესთან. ნაოჭები! ნაოჭები გასჩენია თვალის უპეებთან. ჰო, ძვირფასო, ხომ არ დაგავიწყდა, რომ მალე ოცდაცხრა წლის გახდები? შენ კი აქამდე არ გიფიქრია, რომ უკვე გჭირდება სახის მოვლის საშუალებები და ნაოჭების საწინააღმდეგო კრემები. როგორც ჩანს, დროა!

ყელს არა უშავს, მაღალი ყელი ქალის მშვენებაა. მკერდსაც არ ვუჩივით, სამი ზომა ნებისმიერი მამაკაცისთვის სასურველი ზომაა. შემდეგ რა გვაქვს, უფრო დაბლა? მუცელი. ოოო, ეს კი კრიტიკული ზონაა, რადგან იგი სულაც არ არის გლუვი. ისეა წინ გამოწეული, სამი თვის ფეხმძიმეს მიუგავს. ლელი შეეცადა, მუცელი შეეწია, რაც შეეძლო, ღრმად შეისუნთქა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. გვერდებზეც კატასტროფული მდგომარეობაა, ბარძაყებზე «გალიფეები» აზის, თეძოებზე ქონი დასდებია… რა თავში იხლის გრძელ ფეხებს, თუ ასეთი სქელი ექნება? მოდი და აიმაღლე ამის შემდეგ თვითშეფასების უნარი, თუ მაგარი გოგო ხარ!

გაბრაზებულმა ჩამოხსნა საკიდიდან ხალათი, ჩაიცვა და სააბაზანოდან გამოვიდა. როდის მოასწრო ასე გასუქება? ასე როგორ ჩაეშვა? ადრე წონის პრობლემები არასდროს შექმნია. მასზე სულ ამბობდნენ, გამხდარიაო, კოხტაო, პროპორციულიო, კარგი ტან-ფეხი აქვსო, ახლა კი ძროხას დამსგავსებია, უფორმო მასას. ალბათ იმის ბრალია, რომ ბოლო წლინახევრის განმავლობაში ისე დაფრინავდა ბედნიერების ღრუბლებში, საერთოდ დაკარგა კონტროლი საკუთარ თავზე. გარეგნობას დიდად არ აქცევდა ყურადღებას. ძალიან ბევრს მუშაობდა, თავს არ იზოგავდა, რომ მასა და სოსოს კომფორტულად ეცხოვრათ. არადა, უცნაურია, ამდენი ფიზიკური შრომის შედეგად წონაში როგორ მოიმატა. ახლა ოცდაცხრა წლისას კი არა, სიმართლე რომ ითქვას, ოცდათხუთმეტისას უფრო ჰგავს.

სავარძელში ჩაეშვა და თვალები დახუჭა. ცრემლი დაედინა ღაწვებზე, გონება კი, თითქოს რობოტი ჩაუსახლესო, მონოტონურად გაჰკიოდა ერთსა და იმავე ფრაზას: _ მსუქანი ძროხა, მსუქანი ძროხა…

_ ეს რა არის, მსოფლიო წარღვნა დაიწყო? _ უეცრად იონას ხმა გაიგონა. თავი ასწია და ხალათის სახელოთი ცრემლები სწრაფად ამოიმშრალა.

_ შემოსვლის წინ აკაკუნებენ ხოლმე, _ უკმაყოფილოდ ჩაიბურტყუნა და თავი კვლავ ჩაქინდრა.

_ ოოო, _ თანაგრძნობა გაისმა იონას ხმაში, _ საქმე უფრო ცუდად ყოფილა, ვიდრე მეგონა. როგორც ჩანს, ისე ჩაგძირა საკუთარმა ფიქრებმა, რომ კაკუნი კი არა, საარტილერიო ზალპიც კი ვერ გამოგაფხიზლებდა, _ და მამაკაცმა ხაზგასმით დააკაკუნა კარზე, ამჯერად შიდა მხრიდან.

_ უკაცრავად, კაკუნის ხმა არ გამიგონია.

_ მაგას მივხვდი. არ გინდა მითხრა, რა გჭირს? მომიყევი, რა მოხდა, ცოტათი მაინც შეგიმსუბუქდება ეგ შენი პატარა დარდი.

მართლაც, როგორ მოუნდა ამწუთას, მიყრდნობოდა იონას ფართო მკერდს, სახე შიგ ჩაემალა და მოეყოლა, როგორ ცუდად არის და რატომ არის ცუდად. მაგრამ სურვილი უმალვე ჩაიკლა გულში. რა საშინელება იქნება, თავის დამქირავებელს მივარდეს, მკერდში ჩაეკონოს და საკუთარ უიღბლობაზე დაუწყოს წუწუნი. ის ისედაც კეთილშობილურად მოიქცა, როცა აქ მოიყვანა და ახალი სამუშაო მისცა, თორემ მათხოვრად მოუწევდა გადაქცევა, ან უკეთეს შემთხვევაში _ სოფელში, დედასთან დაბრუნება. თუმცა დღის «მთავარ პრობლემაზე» მაინც ალაპარაკდა.

_ არაფერი ისეთი არ მომხდარა, _ ასლუკუნდა, _ გარდა იმისა, რომ ძროხას დავემსგავსე.

იონამ გაოცებული მზერა მიაპყრო. უცნაური ის იყო, რომ ქალმა მის გამოხედვაში ვერც შეცოდება დაიჭირა და ვერც ზიზღი, რაც ალბათ ლოგიკური იქნებოდა.

_ გასაგებია, _ ჩაილაპარაკა მამაკაცმა, _ წამოდი, ჯერ ვივახშმოთ და ძროხებზე მერე ვილაპარაკოთ.

_ დამცინი? გეუბნები, გავსუქდი-მეთქი, შენ კი საჭმელზე მეპატიჟები?

_ სულაც არ დაგცინი. ჯერ ერთი, შეგიძლია მსუბუქად ივახშმო, ეჭვი მაქვს, რომ დღეს საერთოდ არ გისადილია. ასე რომ, ამით არაფერი დაშავდება. მეორეც, გაგაცნობ ადამიანს, რომელიც დაგეხმარება.

_ რაში დამეხმარება?

_ ნახავ, რაშიც. წამოდი!

_ კარგი, ჩავიცვამ და ხუთ წუთში ჩამოვალ, _ დანებდა ლელი.

იონა გავიდა თუ არა, ჩაცმას შეუდგა. გრძნობდა, სიმძიმე როგორ უმსუბუქდებოდა ნელ-ნელა, თითქოს მხრებიდან მძიმე ტვირთი ჩამოხსნესო. დაიჯეროს, იონას შემოსვლამ იმოქმედა მასზე ასე? რა ადვილია მასთან ურთიერთობა. არც კი უყოყმანია, ისე შესჩივლა თავისი გასუქების ამბავი. მანაც მეგობარივით მიიღო მისი საწუხარი. არ შეეცადა, ყალბი კომპლიმენტებით აევსო და ემტკიცებინა, რომ სულაც არ არის მსუქანი, რომ ძალიან ლამაზი და ტანადი გოგოა. აი, სწორედ ასეთი ადამიანები მოსწონს ლელის, სწორედ ასეთი და არა სოსოსნაირი ფარისევლები და მოღალატეები.

ლურჯი კაბა-ბალახონი ჩაიცვა, რომ თვალში საცემი გამოწეული «გალიფეები» დაეფარა თეძოებზე. საქმიანი ვახშამი ხომ არ არის, რომ გამოიპრანჭოს. ეს ბალახონი წავა, მშვენივრად გამოიყურება მასში. ისე, სიმართლე რომ ითქვას, არც არაფერი აქვს ისეთი ჩასაცმელი, საქმიანი ვახშმისთვის რომ გამოადგეს. ბოლო დროს მხოლოდ ჯინსის შარვლით დადის, სპორტული მაისურებით და სრული, ორი ზომით დიდი პერანგებით, თავისუფლად რომ დაფაროს სხეული.

სარკეში აღარ ჩაიხედა, ახალს და კარგს რას დაინახავდა იქ?

სასტუმრო ოთახში ვერავინ დალანდა. არც გაჰკვირვებია, იონას ჯერ ბოლომდე არ ჰქონდა სახლი მოწყობილი. რამდენიმე ოთახში და მათ შორის აქაც, ავეჯი ჯერ კიდევ შეფუთული იდო. მხოლოდ საძინებლები და სამზარეულო ჰქონდა წესრიგში მოყვანილი. ლელიც სწორედ სამზარეულოსკენ გაემართა.

_ ლელი, მოდი, მაშო გაგაცნო.

პატარა, მოკლედ შეკრეჭილი შავთმიანი, საოცრად პროპორციული აღნაგობის გამხდარი გოგონა მაგიდაზე ჭიქებს ალაგებდა. მან მეგობრულად გაუღიმა ლელის და თავი ოდნავ დააქნია.

_ გამარჯობა. მობრძანდი, შემოგვიერთდი, _ ეგრევე გაუშინაურდა ახალგაცნობილი.

_ გაგიმარჯოს, _ ლელიმაც შენობით მიმართა, თავადაც გაუღიმა პასუხად და მაგიდას მიუჯდა.

_ პიცა შევუკვეთე და ეს წუთია, მოიტანეს, მაგრამ იონამ მითხრა, რომ დიეტაზე ხარ. სალათა ხომ არ დავჭრა? ყველიც გვაქვს და მაწონიც.

სწორედ ამ მომენტში იგრძნო, როგორ მოშიებოდა. ახლა სიამოვნებით მიირთმევდა პიცის ერთ მოზრდილ ნაჭერს, ჭირსაც წაუღია დიეტა. რაც არის, არის, ხვალიდან დაიწყებს დიეტის დაცვას, ეს მისი ნოყიერი დანაყრების ბოლო საღამო იქნება.

_ არა, იყოს, სიამოვნებით შემოგიერთდებით და მეც პიცას შევჭამ. _ მიუგო ლელიმ.

მაშომ სწრაფი მზერა ესროლა იონას, მაგრამ არაფერი თქვა. იონამ კი გაკვირვებით გახედა ლელის, თუმცა არც მან თქვა არაფერი, მხოლოდ მხრები აიჩეჩა.

_ დღეს პიცას დავჯერდეთ, ხვალიდან კი მზარეული მოვა და ის იზრუნებს, რომ ამ სახლში მშიერი არავინ დარჩეს.

ჯერ კიდევ გზაში უყვებოდა იონა, რომ რაც შეიძლება სწრაფად უნდა დაემთავრებინა სახლის მოწყობა და საბოლოოდ გადმოსულიყო აქეთ საცხოვრებლად, რადგან თბილისის ბინძური ჰაერის ყლაპვა აღარ სურდა.

_ მაშ ასე, გოგონებო, _ იონამ ტაში შემოკრა, _ რას დალევთ?

_ რას შემოგვთავაზებ? _ დაინტერესდა მაშო.

მამაკაცი ბარს მიუახლოვდა, გამოაღო და თავისი სასმელების კოლექციის დემონსტრირება მოახდინა.

_ მე მარტინის დავლევ, თუ შეიძლება, _ თქვა ლელიმ, როცა ნაცნობ ბოთლს მოკრა თვალი. წესით, არ უნდა დაელია, მაგრამ თუ ქეიფია, ქეიფი იყოს.

_ მე _ წითელ ღვინოს, _ განაცხადა მაშომ.

_ მეც. _ თქვა მამაკაცმა, ბარიდან ორი ბოთლი გამოიღო და მაგიდაზე შემოდგა.

როცა ჭიქები შეავსო, თავისი ბოკალი ასწია და სადღეგრძელო წარმოთქვა:

_ ახალ ცხოვრებას გაუმარჯოს, უფრო სწორად, თითოეული ჩვენგანის ცხოვრების ახალ ეტაპს, წარმატებები გვქონოდეს.

_ გაუმარჯოს, _ მიუჭახუნა მაშომ, _ მე, პირადად, როგორც იქნა, ავისრულე ჩემი დიდი ხნის ოცნება და ფიტნეს-კლუბი გავხსენი. შეგიძლიათ მეწვიოთ. სხვათა შორის, პირველი ორი კვირა ორმოცდაათპროცენტიანი ფასდაკლებაა. ასე რომ, იჩქარეთ, _ გაიხუმრა გოგონამ და იონას შემდეგ ლელის მიუჭახუნა თავისი ბოკალი.

აი, თურმე რატომ უთხრა იონამ, ისეთ ვინმეს გაგაცნობ, ვინც დაგეხმარებაო. ლელის თავში აზრადაც არ მოსვლია, სპორტით დაკავებულიყო, ამისთვის დრო არასდროს ჰქონდა. გარდა ამისა, სიმართლე რომ ითქვას, ფულის ხარჯვაც ენანებოდა ასეთი რამეებისთვის. ის კი არა, სილამაზის სალონებსაც არ სტუმრობდა ბოლო დროს, რათა ეკონომია გაეწია და როგორმე გაეზარდა თავისი დანაზოგი. ძალიან უნდოდა, თბილისში ბინა ეყიდა და საბოლოოდ აქ დაფუძნებულიყო. აღარ სურდა სამეგრელოში დაბრუნება და სოფელში ცხოვრება. ყელში ამოუვიდა იქაური ატმოსფერო _ ტალახიანი შუკები და ძროხების ფუნით გაჟღენთილი ჰაერი. იმისთვის კი არ ისწავლა, რომ სოფელში გათხოვდეს, კალოშები ჩაიცვას და საქონელი გარეკოს საძოვარზე, ან ყველი ამოიყვანოს. მას ქალაქური ცხოვრება იზიდავს, განათლებულ ხალხთან სურს ურთიერთობა და ელიტასთან დაახლოება, რომ თავისი თავის წარმოჩენა შეძლოს. ეს იმას კი არ ნიშნავს, რომ მაინცდამაინც მდიდარ საქმროს ეძებს. არა, ასე სულაც არ არის. აი, მაგალითად, სოსო. ის არც მდიდარია და არც თბილისელი, მასავით ჩამოსულია და ნაქირავებში ცხოვრობს, მაგრამ შეიყვარა და ცხოვრობდა კიდევაც მასთან ორი წლის განმავლობაში, მთლად ორი თუ არა, წელიწად-ნახევარი მაინც… როგორ წყდება გული. სოსო მისთვის პირველი მამაკაცი იყო, პირველი მამაკაცი და პირველი ძლიერი სიყვარული. მან კი იმედები გაუცრუა. როგორც კი დრო იხელთა, ეგრევე უღალატა. ღალატიც არის და ღალატიც _ ლელის ყველაზე ახლო მეგობართან. ამის პატიება როგორ შეიძლება? საინტერესოა, ქეთი როგორ შეხედავს თვალებში, როცა შეხვდება?

ამის გაფიქრებაზე ისე შეაჟრჟოლა, კანი აეხორკლა.

არა უშავს, რაც მოხდა, მოხდა. აი, ახლა დალევს ამ სადღეგრძელოს და ხვალიდან მართლა დაიწყებს ახალ ცხოვრებას მკაცრი დიეტით. სულ სხვა ადამიანი გახდება, ზედმეტ კილოგრამებს ჩამოიფერთხავს, კომპლექსებისგანაც გათავისუფლდება და მერე სოსო მუხლებზე დაჩოქილი მოხოხდება მასთან. შეურიგდება კი? ამაზე იფიქრებს. ეღირება თუ არა პატიება, ამას დრო აჩვენებს. თავისი გულის ამბავი რომ იცის, ალბათ აპატიებს, მაგრამ არა ამ ეტაპზე, ახლა ამისთვის მზად არ არის, ახლა ძალიან გაბრაზებულია.

მარტინი დალია თუ არა, თავი ბევრად უკეთ იგრძნო. კარგი ვახშამი, კარგი კომპანია _ რატომღაც ამ კომპანიაში თავის ერთობ კომფორტულად გრძნობდა. იქნებ იმიტომ, რომ მტკიცე გადაწყვეტილება მიიღო? აბა ის არის უკეთესი, დაჯდეს და თავის გასუქებაზე დაიწყოს წუწუნი? მადლობა ღმერთს, ოცდამეერთე საუკუნეა, სამუშაო არ ელევა, ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ფულიც ექნება. ერთგან რომ კარგად გააკეთებს, სხვაც გაიგებს, მერე ის სხვა დაიქირავებს, მერე კიდევ სხვა და ასე… ის არავისზე არაა დამოკიდებული, არც დედაზე, არც სოსოზე და არც ქეთიზე. თავად შეუძლია გადაწყვეტილების მიღება და თავისი ცხოვრების ისე წარმართვა, რომ უკან არ მოიხედოს. წარსულზე ფიქრი დროის ფუჭად ფლანგვაა, მომავალზე ფიქრი კი პერსპექტიულია. მას აქვს უფლება, იზრუნოს თავის თავზე.

_ მაშო, შეიძლება ჩემთვის სპეციალურად შეიქმნას ინდივიდუალური პროგრამა? _ დაინტერესდა ლელი.

_ რა თქმა უნდა. თუ გინდა, მე თვითონ ვიქნები შენი პირადი ინსტრუქტორი, მხოლოდ ერთი პირობით _ ჩემი რეკომენდაციები უპირობოდ უნდა მიიღო, ჭირვეულობის გარეშე უნდა მომყვე და დამიჯერო. მხოლოდ ასე შემიძლია გარანტიის მოცემა, რომ ფორმაში ჩაგაყენებ.

ლელიმ უნდობლად შეხედა. ასეთი პატარა და საქმიანი? რაღაც არ სჯერა. განა რამდენი წლის იქნება? ოცის? ოცდაორის?

_ ეჭვი არ შეგეპაროს მის შესაძლებლობებში, _ ჩაერთო საუბარში იონა, _ მას სამედიცინო აქვს დამთავრებული, ენდოკრინოლოგია. გარდა ამისა, ფიტნესის სპეციალური კურსები გაიარა ამერიკაში და ნებისმიერ საქმეს საფუძვლიანად ეკიდება. ასე რომ, თუ გადაწყვეტ, არ ინანებ.

_ იქვე სილამაზის სალონიც მაქვს გახსნილი. _ დააყოლა მაშომ.

უყურე შენ! თუ სამედიცინო დაამთავრა და უკვე დიპლომიანი ექიმია, ლელიზე უმცროსი არ უნდა იყოს. რომ არ ეტყობა? მთლად ბავშვს ჰგავს. დაიჯეროს, რომ შავი თმა უფრო აახალგაზრდავებს ქალს? არა, რა სისულელეა, ქეთისაც მასავით ქერა თმა აქვს და ისიც ბევრად ახალგაზრდულად გამოიყურება თავის ასაკთან შედარებით. ასე რომ, თმის ფერი არაფერ შუაშია. უფრო რადიკალური ზომების მიღებაა საჭირო.

_ ძალიან კარგი, _ თქვა ბოლოს, _ ახლა სწორედ ეს მჭირდება, სხვა არაფერი.

შემდეგ სხვა თემაზე გადაიტანეს საუბარი. ამასობაში ძილის დროც მოვიდა. ლელი დაემშვიდობა ორივეს და თავის ოთახს მიაშურა. დილით მუშაობა უნდა დაეწყო, საღამოს კი ფიტნეს-კლუბი დაელაშქრა.

 

ადრე გაეღვიძა. ტკბილად გაიზმორა და ადგა. თავი დამძიმებოდა. ეგრეც მოუხდება. ლამის მთელი ბოთლი მარტინი დალია. ახლა ყავა თუ უშველის, სხვა ვერაფერი.

დაიბანა და სამუშაო ტანსაცმელი ჩაიცვა _ ჯინსი და ბამბის პერანგი, თან პლანშეტი ამოიჩარა იღლიაში. ამგვარი საქმიანი ფორმით მიაშურა სამზარეულოს.

სახლში სიწყნარე სუფევდა. ჩანდა, სხვებს ჯერ კიდევ ეძინათ. ეს არც იყო გასაკვირი, ჯერ შვიდი საათიც არ გამხდარიყო. ყავის მადუღარა ჩართო. სასიამოვნო სურნელმა ცხვირში შეუღიტინა და ეგრევე მხნედ იგრძნო თავი…

ის იყო, ბოლო ყლუპი მოსვა, რომ მაშოს ხმა მოესმა:

_ აი-აი-აი! ჩემო კარგო, ყავის მაგივრად ყოველ დილით ახალგამოწურული წვენის დალევა მოგიწევს, სასურველია _ სტაფილოსი.

ლელი შეცბუნებული მიაჩერდა.

_ კარგი, ყოველდღე თუ არა, ყოველ მეორე დღეს მაინც.

_ ყავა რა, სულ არ შეიძლება?

_ არა, ყავა საერთოდ გამორიცხე რაციონიდან სულ ცოტა, ორი თვის განმავლობაში. მაპატიე, მაგრამ თუ უკვე ჩემი კლიენტი ხარ, პირდაპირ და გულახდილად გეტყვი, რომ არ მომწონს შენი სახის ფერი, ძალიან ფერმკრთალი ხარ და უნდა ვიმუშაოთ ამაზე. ეს ერთი, და მეორე _ წონასთან დაკავშირებით სერიოზული პრობლემები გვაქვს.

_ ვიცი, _ ხმადაბლა მიუგო ლელიმ.

_ თავდაპირველად ეს ორი პრობლემა უნდა მოგვარდეს. კიდევ ერთხელ გიმეორებ _ თუკი მსხვერპლის გაღება გსურს, ვიმუშავებ შენთან, _ ამ სიტყვებით ახალგამომცხვარმა ინსტრუქტორმა თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა, _ პოტენციალი, ღვთის მადლით, გვაქვს _ არაჩვეულებრივი ნაკვთები და მშვენიერი სხეული, მაგრამ შრომა მოგვიწევს. თუკი იცი, რომ ორი კვირის შემდეგ ვარჯიშს შეწყვეტ და კლუბში სიარულს გადაიფიქრებ, აჯობებს, საერთოდ არ დაიწყო, თორემ უფრო მოიმატებ.

_ არა, რას ამბობ, _ მტკიცედ განაცხადა, როცა გაახსენდა, როგორი დამცირება განიცადა გუშინ, სოსოს საძინებლის კარი რომ შეაღო, _ არ გადავიფიქრებ, მზად ვარ.

_ საღამოსთვის პირველი კვირის მენიუს შევადგენ სპეციალურად შენთვის და იოს ვეტყვი, რომ მზარეული გააფრთხილოს.

«იოს ვეტყვი» განსხვავებულად მოხვდა ყურში, ასე შინაურულად პირველად მოიხსენია მაშომ იონა.

_ არა, არა, რა საჭიროა, _ შორს დაიჭირა ლელიმ, _ მე თვითონ მოვიმზადებ ჩემთვის, მზარეულის შეწუხება არ მინდა.

_ მაგაზე არ იღელვო. მენიუ ისეთი იქნება, დიდი გარჯა არ დასჭირდება. შენ სად გეცლება მაგისთვის, თავზე გაყრია სამუშაო.

_ არა, უხერხულია, მაშო. იონამ ისედაც ბევრი გააკეთა ჩემთვის, არ მინდა მისი ზედმეტად შეწუხება.

მაშომ გაიღიმა.

_ მე მგონი, შენ ფსიქოთერაპევტიც გჭირდება. ამასაც გავწვდები, არ არის პრობლემა, ოღონდ მითხარი, რატომ იკომპლექსებ თავს?

_ არ ვიკომპლექსებ, ეს არაფერ შუაშია. უბრალოდ, მე აქ ვმუშაობ და არ მინდა სახლის პატრონს ჩემი მოთხოვნები წავუყენო. სულ ეგ არის.

_ დაიკიდე. მე თვითონ მოვაგვარებ ამ საქმეს, შენ მაგაზე არ იდარდო.

ერთი უყურეთ, რა რკინის ლედი ყოფილა, არადა, როგორი მატყუარა გარეგნობა აქვს. გეგონება, ძალიან მიამიტი და რბილი გოგონააო, ამ დროს… ნეტავ თვითონ თუ შეძლებს ოდესმე ასეთი თავდაჯერებული და მტკიცე ხასიათი გამოავლინოს?

იონასაც იოდ მოიხსენიებს. საინტერესოა, რა აკავშირებთ ერთმანეთთან? მეგობრები არიან თუ საყვარლები? თუმცა ეს მისი საქმე არ არის.

ლელი სახლიდან გამოვიდა და ტერიტორიის გამოკვლევას შეუდგა. იდეები, როგორ მოეწყო დარჩენილი ტერიტორია, ჯერ კიდევ მაშინ გაუჩნდა, როცა ეზოს წინა ნაწილზე მუშაობდა. მაშინ ამაზე არ ულაპარაკია იონასთან, თავისთვის შეინახა, რომ სახლის პატრონს არ ეფიქრა, იძულებულს მხდის, სამუშაო გავუგრძელოო, ახლა კი აი, როგორ გამოადგა.

სულ რამდენიმე წუთი და ისეთ აზარტში შევიდა, როგორიც ეუფლებოდა ხოლმე, როცა საინტერესო სამუშაოს იწყებდა. ყველა ეზოს როდი ჰქონდა ამგვარი შესაძლებლობა, აქ ფართობი მეტი იყო, შესაბამისად _ ბევრი კარგი რამის განხორციელება ხდებოდა შესაძლებელი. გამწვანება კი იყო ეზოში, მაგრამ მას დიზაინერის ხელი აკლდა. მწკრივად დარგული ხეები და დეკორატიული ბუჩქები ტერიტორიას სილამაზეს უკარგავდა, საჭირო იყო მათთვის ფორმის შერჩევა და მერე გადარგვა, ან ძველის ახლებით შეცვლა და დამატება.

შარვლის ჯიბეში მობილური აწკრიალდა. ეკრანზე ქეთის სახელი დაიწერა. უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა. ესღა აკლდა! თვალწინ გუშინდელი სურათი წარმოუდგა _ ორნი საწოლში. რაზე ელაპარაკოს? არა, ახლა არა, იცის, რომ საჭირო სიტყვებს ვერ იპოვის, დაიბნევა და ხმაც აუკანკალდება, როგორც ემართება ხოლმე ნერვიულობის დროს. აჯობებს, სხვა დროისთვის გადადოს, თორემ ხასიათი გაუფუჭდება და ვეღარ იმუშავებს. მობილურს ხმა გაუთიშა და ჯიბეში ჩააბრუნა. კიდევ დარეკა ქეთიმ, მაგრამ ლელიმ არ უპასუხა. ამჯერად ხმა კი არ გათიშა, არამედ პირდაპირ ზარის გათიშვას დაააჭირა თითი, რომ ქეთი მიმხვდარიყო _ ლელის მასთან ლაპარაკი არ სურდა. ექვსჯერ მაინც დარეკა დაქალმა, მაგრამ ლელიმ ექვსჯერვე ჯიუტად გაუთიშა. სიამოვნებით გამორთავს მობილურს, მაგრამ სხვა ნომერი არ აქვს, კლიენტებიც და დედაც ამ ნომერზე ურეკავენ და ქეთის გამო ტელეფონს ვერ დაადუმებს. გარდა ამისა, იგი ერთ _ ყველაზე მნიშვნელოვან ზარსაც ელოდება, ზარს, რომელმაც შეიძლება თავდაყირა დააყენოს ყველაფერი…

 

ტერიტორიის აზომვის პარალელურად ლელის გონება სოსოს და ქეთის საქციელით იყო დამძიმებული. გაღვიძებისთანავე სოსოს ღალატზე ფიქრები აეკვიატა. ძილშიც კი არ დავიწყებია ეს ამბავი, მაგრამ იმ მტანჯველ ტკივილს, გუშინ საღამოს რომ მოიცვა, უკვე აღარ გრძნობდა. ამას ქეთის ზარებიც მოყვა. ნეტავ რა ჯანდაბა უნდოდა?

ბაღში ერთადერთი საღებავაქერცლილი მერხი იდგა, ძველი პატრონებისგან შემორჩენილი. ლელი მერხზე ჩამოჯდა და ცას ახედა. ცა უკიდეგანოდ ვრცელი იყო, ცისფერი და ისეთივე მარადიული, როგორიც სამყარო. სამყარო, რომელშიც ლელი კვლავ მარტო დარჩა. ისე შეეცოდა თავისი თავი, რომ ატირდა. რატომ, რატომ მოეწყო ასე მისი ცხოვრება? იმედგაცრუება და ტკივილი შლეიფივით დასდევს ბავშვობიდან _ ჯერ იყო და, მამამ მიატოვა ოჯახი, დედა გაუუცხოვდა, ახლა სოსომაც გამოუსვა დანა ყელში. ქეთიზე ხომ აღარაფერს ამბობს, არ ეგონა, ეგეთი ფარისეველი თუ აღმოჩნდებოდა დაქალი. ალბათ ისევ მასშია პრობლემა, თორემ რატომ უნდა აქცევდნენ ზურგს ყველაზე ახლობელი ადამიანები?

ფიქრისგან მანქანის დაქოქვის ხმამ გამოაფხიზლა. თავი ჭიშკრისკენ მიაბრუნა. იონა იყო, თბილისში მიემგზავრებოდა. გვერდითა სავარძელზე მაშოს მოჰკრა თვალი. მორჩა, საკმარისია წუწუნი, ბოლოს და ბოლოს, არც ისე ცუდადაა საქმე. ყოველ შემთხვევაში, ამწუთას მარტო სულაც არ არის. მის გვერდით არიან იონა და მაშო, რომლებიც სითბოს არ აკლებენ. ორივენი ძალიან კეთილები არიან. ისინი მისთვის თითქმის არავინ არიან და მათ თითქმის არ იცნობს ლელი, მაგრამ მათთან ერთად ოჯახურ სიმყუდროვეს გრძნობს, მშვიდ ატმოსფეროში უწევს ყოფნა და ეს კარგია, საოცრად კარგი. მხოლოდ ისაა საჭირო, რომ სულში არავინ ჩაახედოს. ახლა ნამდვილად იცის ეს.

რაც მთავარია, მას სამუშაო აქვს, აკეთებს საყვარელ საქმეს, რომელსაც არა მარტო მატერიალური კეთილდღეობა მოაქვს მისთვის, არამედ სიხარულსაც ანიჭებს. ასე რომ, საწუწუნო არაფერია, ტყუილად სცოდავს ღმერთს. გოგონამ თავი გაწუწულ წიწილასავით სწრაფად გააქნია, მერხიდან ადგა და გაიღიმა. მორჩა ცუდზე ფიქრი, წინ ახალი ცხოვრება ელოდება!

 

ახალი ცხოვრება კი იმით დაიწყო, რომ მაშომ საღამოს ერთი ტრენაჟორი შინ მოიტანა და ლელის გამოუცხადა, მე და შენ ეს გვეყოფა სავარჯიშოდო.

_ თბილისში ყოველდღე სიარულს როგორ შეძლებ, როცა ამდენი სამუშაო გაქვს? მე ადრე გავდივარ სახლიდან და გვიან მოვდივარ. განა მეზარება შენი ტარება, მაგრამ… ხომ გესმის. იო კიდევ თავისი საქმეებითაა დაკავებული. ამიტომ გადავწყვიტე, აქ გავარჯიშო. ნუ გეშინია, ისე გაგახდუნებ, რომ ვერავინ გიცნობს, _ მაშომ ამ სიტყვებით მხარზე გადახვია ხელი და მიიხუტა.

იმ საღამოსვე დაიწყეს ვარჯიში.

_ ტემპი ააჩქარე… კიდევ… კიდევ… _ მაშო ველოტრენაჟორის გვერდით იდგა, რომელზეც ლელი «გარბოდა», ხოლო თვითონ პროცესს აკონტროლებდა.

მეორე დღიდან ტრენაჟორებს სხვა პროცედურებიც დაემატა. მაშომ სიტყვა შეასრულა და ულმობლად დატვირთა ლელი, ყოველგვარი დათმობის გარეშე. ხელების, მკერდის, ფეხების, თეძოების კუნთების გამკვრივება, მუცლის პრესი… ვარჯიშის დამთავრების შემდეგ აუზი, მერე აბაზანა და ბოლოს მასაჟი. გვიან ღამით მაშო თავის სახლში მიდიოდა, იშვიათად თუ რჩებოდა იონასთან ღამის გასათევად. გარდა ამისა, კვირაში ერთხელ მაშოს იგი თავის სილამაზის სალონში მიჰყავდა, სადაც კოსმეტოლოგი მის სახეს აჯადოებდა, ხოლო სტილისტი თმას ნიღბებით უტენიანებდა და უვარცხნიდა.

ერთი კვირის შემდეგ ლელი მიეჩვია დატვირთვას, ხოლო ორი კვირის შემდეგ ისეთ ფორმაში ჩადგა, სარკეში ზიზღით აღარ ათვალიერებდა თავის თავს. პირველი შედეგები რეალურად შესამჩნევი იყო და ხედავდა, რომ რადიკალურად შეიცვალა.

_ მაშო, მგონი, მართლა დავიწყე გახდომა, არა? _ ჰკითხა ერთხელ მაშოს, როცა სილამაზის სალონიდან ერთად ბრუნდებოდნენ.

მაშომ გაუღიმა.

_ მგონი, ორი-სამი კილოგრამი ჩამოვფერთხეთ. ისე, უნდა გითხრა, რომ ძალიან ყოჩაღი ხარ, არ ზარმაცობ, ვარჯიშზე უარს არასდროს ამბობ, მიუხედავად იმისა, რომ დღის განმავლობაში საკმარისად იღლები. გულახდილად რომ გითხრა, არ ველოდი შენგან ასეთ შეუპოვრობას. თავიდან მომეჩვენა, რომ… _ მაშო შეყოვნდა, შესაფერის სიტყვას ეძებდა, რათა არ გაენაწყენებინა, _ მომეჩვენა, რომ არც ისეთი ძლიერი ნებისყოფის იყავი. მიხარია, რომ შევცდი.

_ არადა, _ ამოიოხრა ლელიმ, _ ძალიან სუსტი ვარ. არასდროს ვყოფილვარ ძლიერი, მაგრამ ყოველთვის მინდოდა, ასეთი ვყოფილიყავი. მშურს ძლიერი ქალების.

_ მაგაში არ გეთანხმები, _ შეეწინააღმდეგა მაშო, _ სუსტი რომ ყოფილიყავი, მეორე დღესვე უარს იტყოდი ვარჯიშის გაგრძელებაზე. სპეციალურად მაქსიმალური დატვირთვით დავიწყე, რომ მიმხვდარიყავი, რაც გელოდა. შენ კი არც მეორე დღეს თქვი უარი და არც შემდგომ, მიუხედავად იმისა, როგორ გტკიოდა კუნთები, ძლივს დალასლასებდი, დაგავიწყდა? _ მაშომ გულიანად გაიცინა, _ უბრალოდ, თავდაჯერება გაკლია, საკუთარი თავის რწმენა არ გაქვს. თუმცა ამის გამოსწორება ადვილია. არ შემეკამათო, ვიცი, რასაც ვამბობ.

_ მართლა ასე ფიქრობ? _ თვალები გაუნათდა ლელის, _ ესე იგი, მთლად წყალწაღებული არ ვყოფილვარ.

_ რა სისულელეა, მთავარია, რწმენა არ დაკარგო. წარმატების რწმენას მივყავართ წარმატებამდე. მამაჩემი ამბობს ხოლმე ასე. მე კი მას ბოლომდე ვეთანხმები.

მაშო ყოველთვის პოულობდა სიტყვებს, რომ ლელისთვის ხასიათი გამოეკეთებინა. მან ფსიქოთერაპევტის როლიც იკისრა და ლელიზე სერიოზულად დაიწყო მუშაობა. ის უბრალოდ, ლაპარაკობდა იმას, რასაც ფიქრობდა და ისე ხდებოდა, რომ რასაც ფიქრობდა, სწორედ ეს სჭირდებოდა ლელის იმ მომენტში.

ამ ხნის განმავლობაში ლელიმ მაინც ვერ გაარკვია, ვინ იყვნენ ერთმანეთისთვის იონა და მაშო. არადა, ერიდებოდა, რომელიმესთვის ეკითხა, მიუხედავად იმისა, რომ ცნობისმოყვარეობა კლავდა. ისეთი სინაზით ექცეოდნენ ერთმანეთს, ისეთი პატივისცემით, რომ ლელი გაოგნებული რჩებოდა. ამასთან, ერთხელაც არ შეუმჩნევია, რომ მაშოს ღამე იონას საძინებელში გაეთიოს. თუკი საყვარლები იყვნენ, რაღაცაში ხომ უნდა გამოვლენილიყო? არადა, ძალიან შინაურულად ექცეოდნენ ერთმანეთს. იონა ხანდახან ისე გააჯავრებდა მაშოს, რომ ეს უკანასკნელი მივარდებოდა და მკერდზე მუშტებს უბრაგუნებდა სიცილ-კისკისით.

გუშინწინ საღამოს ლელი ასეთ სურათს გადააწყდა: მაშო და იონა აუზის კიდესთან იდგნენ. გოგონას მამაკაცის მკერდში ჩაერგო თავი და ტიროდა. იონა თავზე ხელს უსვამდა და რაღაცას ეჩურჩულებოდა, შიგადაშიგ ლოყაზე კოცნიდა. ლელის სიტყვები არ ესმოდა, მაგრამ მიხვდა, მაშო ძალიან იყო აღელვებული. ნუთუ მისნაირი ძლიერი ქალებიც ტირიან? ლელის უჭირდა ამის დაჯერება. მათი შემხედვარე კაცი იფიქრებდა, ცოლი და ქმარი სერიოზული ჩხუბის შემდეგ რიგდებიანო. როგორც ჩანს, მართლა საყვარლები არიან და იომ რატომღაც, აწყენინა საყვარელ ქალს, ახლა კი ბოდიშს უხდის და ურიგდება.

მთელი ამ ორი კვირის განმავლობაში ლელი მაშოს უფრო ხშირად ხედავდა, ვიდრე იონას. ეს უკანასკნელი ხშირად ისეთი დაღლილი მოდიოდა, ლაპარაკის თავიც არ ჰქონდა, ეგრევე საწოლს მიაშურებდა ხოლმე. ხანდახან კი დაუჯდებოდა ლელის და მასთან ერთად განიხილავდა ეზოს პროექტს. კორექტირება იშვიათად შეჰქონდა, ბოლოს კი ისიც უთხრა, შენ როგორც მიგაჩნია საჭიროდ, ისე გააკეთე, მე აღარაფერი მკითხოო.

_ ხომ იცი, რომ ამ საქმის არაფერი გამეგება. არც დრო მაქვს ამაში გასარკვევად და არც სურვილი. მთლიანობაში ხომ მოვიწონე პროექტი და დეტალები საერთოდ არ მაინტერესებს.

მაგრამ ლელიმ გააპროტესტა.

_ არა, ასე არ გამოვა. შემკვეთი შენ ხარ, ფულს შენ იხდი. ბოლოს და ბოლოს, შენ უნდა იცხოვრო აქ და არა მე. ვფიქრობ, ყველაფრის საქმის კურსში უნდა იყო.

მაშინ იონა წამოდგა, წვენით სავსე ჭიქა ხელში საზეიმოდ დაიჭირა და ხმამაღლა გამოაცხადა:

_ როცა საქმეს ხელს ჰკიდებს ლანდშაფტის ისეთი დიზაინერი, როგორიც ლელი ალანიაა, იდიოტი უნდა იყო, რამეში ეჭვი შეგეპაროს.

_ ხუმრობ? _ წამოხტა ლელი, _ მე სერიოზულად გეუბნები, იონა!

მამაკაცი დაჯდა, წვენი მოსვა და ჩვეულებრივი ტონით განაგრძო:

_ მეც სერიოზულად ვამბობ. შენ იმწუთასვე მიხვდი, მე რაც მინდოდა, მაშინვე აუღო ალღო ჩემს გემოვნებას, მიუხედავად იმისა, რომ არეულ-დარეულად გიხსნიდი ყველაფერს. ამიტომაც მგონია, რომ მშვენივრად მიხვდები, რა ზომის ქვები უნდა განალაგო შადრევნის ირგვლივ ან როგორი ფორმა მისცე, მაგალითად, აი, იმ ბუჩქს, ხეივნის ბოლოში რომ იზრდება.

მიუხედავად ამისა, ლელი ჯიუტად განაგრძობდა იონასთვის ინფორმაციის მიწოდებას ყოველ ჯერზე, როცა კი სალაპარაკოდ მოიხელთებდა. მამაკაცი ხანდახან თბილისში რჩებოდა, თავის ოთხოთახიან ბინაში და ლელის სრულ მარტოობაში უწევდა მუშაობაც და დაძინებაც. ასეთ დღეებში დღის განმავლობაში სახლში მხოლოდ თვითონ და მოსამსახურე რჩებოდნენ, რომელსაც საჭმლის მომზადება, სახლის დალაგება და რეცხვა-გაუთოება ევალებოდა. ქალი შუახნის იყო და სულიკო ერქვა. თავისუფალ დროს ლელი მასთან ერთად ყავას სვამდა და საუბრობდა. საღამოობით კი, ვახშმის შემდეგ, ადიოდა თავის ოთახში და ნოუთბუკში ინტერნეტსაიტებს ლაშქრავდა, მაგრამ მცირე ხნით. მაშომ გააფრთხილა, თერთმეტ საათზე გვიან არ დაწოლილიყო, და რადგან ლელისთვის გახდომა მთავარი მიზანი იყო, მორჩილად ასრულებდა მაშოს მითითებას. უნდოდა, ისეთ ფორმაში ჩამდგარიყო, რომ ერთ მშვენიერ დღეს, როცა იგი სოსოს თუნდაც შემთხვევით სადმე გადაეყრებოდა, პირი ღია დარჩენოდა.

_ აი, მოვედით! _ მაშომ ჭიშკარში შეიყვანა მანქანა და ფარეხის გვერდით დააყენა, რომ შინ დაბრუნებულ იონას თავისი ავტომობილის ფარეხში შეყვანა არ გაძნელებოდა.

ცოტა ხნის წინ წვიმამ დაუშვა, ამიტომ ლელიმ, გადმოვიდა თუ არა მანქანიდან, ხელჩანთა თავზე დაიფარა და ისე შევარდა სახლში, რომ ერთი საათის წინ დავარცხნილი თმა არ დასველებოდა.

უკვე ბნელოდა, მაგრამ ეზო მთლიანად იყო განათებული ლამპიონებით, რომელიც თავის დროზე იონას გემოვნებით შეერჩია. კარის ზღურბლთან ლელი შეჩერდა, რათა მაშოს დალოდებოდა და ამ დროს დაინახა იონა, ხეივანს რომ მოუყვებოდა. წამით თითქოს სუნთქვა გაუჩერდა _ ნეონის ნათურების შუქსა და ირიბი წვიმის ვერცხლისფერ წვეთებში იონა ისე უცნაურად გამოიყურებოდა, სხვა პლანეტიდან ჩამოფრენილს ჰგავდა. როგორი სიმპათიური ყოფილა, მომნუსხველად ლამაზი, ლელი კი ამას აქამდე ვერ ამჩნევდა. მაღალი, მხარბეჭიანი, ცოტათი მკაცრი და… საიმედო. რატომღაც, ამწუთას მოეჩვენა, რომ იგი ძალიან საიმედო იყო. სოსოს კი არ ჰგავდა. როგორ გაუმართლა მაშოს, ასეთ მამაკაცს რომ უყვარს, გაიფიქრა დანანებით და უმალვე შეეშინდა თავისი აზრების. ლელი, ლელი! შემთხვევით თვალი ხომ არ დაადგი ამ კაცს? რა თქმა უნდა, არა, ეს მის გეგმებში არ შედის. მან ისევ უნდა დაიბრუნოს სოსო, ეს არის ჯერჯერობით მისი «შეუსრულებელი მისია». მისი ოცნების მამაკაცი ხომ მხოლოდ სოსოა. მერე რა, რომ უღალატა. ეს დროებით იყო, ლელი ამაში დარწმუნებულია. კაცი დაიბნა, თავის თავში გარკვევა სჭირდება. იგი ვერ ხვდება, რომ სინამდვილეში მას ლელი სჭირდება და არა სხვა ქალი, თუნდაც ქეთი. ლელი დაამტკიცებს ამას.

ამასობაში იონა მოუახლოვდა.

_ საღამო მშვიდობისა, ლელი. კართან რას დამდგარხარ?

_ მაშოს ველოდები. _ ცოტა არ იყოს, დაიბნა.

რატომ უღიმის ეს კაცი ასე უცნაურად? ნუთუ შეამჩნია, როგორ უყურებდა და მიხვდა, რაზეც ფიქრობდა? როგორ გაება…

იონამ კარი გააღო და ლელი წინ გაატარა.

_ შემოდი, თორემ ცივა გარეთ, შენ კი თხლად გაცვია. შენი ავად გახდომა სულაც არ მინდა.

ცხოვრებაში პირველი შემთხვევა იყო, როცა ვიღაცისთვის სულერთი არ იყო მისი ავად გახდომა. შეიძლება იონამ ისე, გულის გარეთ თქვა ეს სიტყვები, ზრდილობის გულისთვის, მაგრამ ლელის მაინც გაუთბა სული.

 

მუშაობა წინ მიიწევდა. ლელი თავს არ ზოგავდა. თუმცა ჯერ ყველაფერი არ იყო გამოკვეთილი და მხოლოდ ლელიმ იცოდა, რა გამოვიდოდა საბოლოოდ. ყველაფერს თავად აკონტროლებდა _ მიწის ყოველ სანტიმეტრს, ყოველი ქვის თუ ფილის ადგილმდებარეობას, ბუჩქების განლაგებას და ფორმების მიცემას, ბილიკების წყობას და მოკირწყლვას. იმედოვნებდა, რომ არა მხოლოდ თვითონ, იონაც კმაყოფილი დარჩებოდა შედეგით. ყველაზე ძალიან ეს უნდოდა.

მას შემდეგ, ერთ წვიმიან დღეს რომ აღმოაჩინა იონა ნემსაძის სიმპათიურობა და მომნუსხველობა, მოსვენება დაკარგა. დაკარგა, რადგან მიხვდა, რომ ისეთ რამეებზე დაიწყო ყურადღების გამახვილება, რაზეც არ ღირდა, არ შეიძლებოდა ან ზედმეტი იყო. მაგალითად, ერთ დილით, როცა ლელი სტაფილოს წვენს წურავდა სამზარეულოში, იონა შემოვიდა ყავის დასალევად. გოგონამ შეათვალიერა იგი და გულში აქამდე უჩვეულო რამ გაივლო _ რომ იო, როგორც მას მაშო ეძახდა, ძალიან მამაკაცური იყო სოსოსგან განსხვავებით. მუქი, მოკლედ შეკრეჭილი თმა, მაღალი შუბლი, ჭკვიანურად მომზირალი თვალები და ლამაზად მოხაზული ვნებიანი ტუჩები.

_ აბა, როგორ მიდის გახდომის საქმეები? _ ხუმრობანარევი ტონით შეეკითხა მამაკაცი და გაუღიმა, _ ქურციკს კიდევ ვერ დაემსგავსე?

ლელის შეეშინდა, ალბათ კვლავ გამოიცნო ჩემი ფიქრებიო და მკვახედ მიუგო:

_ როგორც ხედავ, ისევ ძროხად ვრჩები.

მამაკაცს ღიმილი სახეზე შეეყინა. ყავა დაისხა და მაგიდას მიუჯდა.

_ მომისმინე, ლელი, _ სრული სერიოზულობით მიუბრუნდა გოგონას, _ ჩემი აზრით, შენ ძალიან ამუქებ შენს ეგრეთ წოდებულ ტრაგედიას. მილიონობით გოგო იქნებოდა ბედნიერი, შენნაირი გარეგნობა რომ ჰქონოდა.

ლელის შერცხვა. რაში დასჭირდა ასეთი ენამწარობა? რას «ეიაზვება» ამისთანა კაცს?

_ კარგი, არ გინდა, _ შემრიგებლური ტონით უპასუხა, _ არ არის საჭირო ჩემი დამშვიდება. ვიცი, რომ მსუქანი ვარ, მაგრამ ისიც ვიცი, რომ სულ ასეთი არ ვიქნები.

_ სულაც არ ხარ მსუქანი, _ ისევ გააპროტესტა იონამ, _ მით უმეტეს, ძროხა, რატომღაც, ასე რომ გიყვარს შენი თავის ძროხასთან შედარება.

_ მიყვარს, როგორ არა, _ ჩაიცინა ლელიმ, რადგან გაახსენდა, რატომაც ადარებდა თავის თავს ძროხას _ ეს სოსოს დამსახურება იყო, სწორედ მან შეადარა ძროხას და აუხილა თვალები.

_ აჰა, ისევ… _ უსაყვედურა მამაკაცმა.

ლელიმ გაიღიმა.

_ მოდი, აღარ ვილაპარაკოთ ამაზე. პირობას გაძლევ, მაშოს დახმარებით დავიკლებ და ფორმაში ჩავდგები. მერე კომპლექსებიც თავისთავად მომეხსნება.

_ აი, ასეთ უფრო მომწონხარ, _ გამხიარულდა იონა, _ სხვათა შორის, სამ კვირაში ახალი ფარმაცენტრი იხსნება და დაპატიჟებული ხარ პრეზენტაციაზე. გასაგებია?

რა პრეზენტაცია, რის პრეზენტაცია! რა თავში იხლის ფარმაცენტრის პრეზენტაციას? ლელიმ რა უნდა აკეთოს იქ? _ ეს კი გაიფიქრა, მაგრამ წამსვე უკუაგდო აზრები და რატომაც არაო, თავის თავს უთხრა.

_ ძალიან კარგი, აუცილებლად წამოვალ, იონა, დიდი მადლობა.

როგორც ჩანს, თავისი ქსელის გაფართოებაზე ფიქრობს. რა ჭკვიანი კაცია, იცის თავისი საქმე. იქნებ იმასაც იცნობდეს, ლელი ამდენ ხანს რომ დაეძებს? ხომ არ ჰკითხოს? ის იყო, უნდა ეკითხა კიდევაც, მაგრამ ბოლო წამს გადაიფიქრა და გამოწურულ სტაფილოს წვენს მოწყურებულივით დაეწაფა…

 

სამშაბათ დილით თავს თავს დასვენების დღე მოუწყო. დაე, დღეს მხოლოდ მუშებმა იმუშაონ. მან სათითაოდ აუხსნა ყველას, ვის რა უნდა ეკეთებინა, კომპიუტერიდან გადმობეჭდილი ეზოს მოდელირებული პროექტი რიგრიგობით დაურიგა ოთხივეს და სთხოვა, ყურადღებით მოკიდებოდნენ თითოეულ დეტალს.

_ ლელი, ჩვენ ხომ პირველად არ ვმუშაობთ შენთან, _ შენიშნა ერთ-ერთმა, ბრიგადირმა, _ ხომ იცი, რომ ყველაფერს ზუსტად გავაკეთებთ. შენ დაისვენე, ყველაფერი კარგად იქნება.

ლელიმ იცოდა, რომ ბიჭები არ დააღალატებდნენ, ამიტომ ტანთ ჩაიცვა და გულდამშვიდებული გზას გაუდგა. მაშო არ გამოჩენილა გუშინ საღამოს, იონა კი დილაადრიან წავიდა, ამიტომ სამარშრუტო ტაქსით მოუწევდა თბილისში გამგზავრება. დრო იყო, ბინის დაქირავებაზე ეზრუნა, სულ იონასთან ხომ ვერ იცხოვრებდა, მით უმეტეს მას შემდეგ, რაც წუხელ მოხდა.

ინტერნეტში ოთხი ბინა შეარჩია და ახლა სწორედ მათ სანახავად მიდიოდა. ფასები აკმაყოფილებდა და თუ რომელიმე მაინც მოეწონებოდა, აუცილებლად იქირავებდა. ფულის პრობლემა აღარ ჰქონდა, არც მომავალში ექნებოდა, რადგან იმდენი შეკვეთა დაუგროვდა, მთელი წლის განმავლობაში, ზამთარ-ზაფხულ, საქმე არ დაელეოდა. როცა ბინებს მოივლის, მაღაზიებშიც უნდა შეიაროს. აუცილებლად სჭირდება საღამოს კაბა, რათა პრეზენტაციაზე ჩაიცვას. ერთ მომენტში თითქოს გადაიფიქრა წასვლა, მაგრამ ბოლოს მაინც გადაწყვიტა, მიუხედავად იმისა, რაც წუხელ მოხდა…

მხოლოდ მესამე ბინა მოეწონა. მეტ-ნაკლებად მისაღები იყო მისთვის ფასითაც და ინტერიერითაც. ერთოთახიან მყუდრო, ნათელ ბინაში ყველაფერი იყო, რაც დიასახლისს ესაჭიროება. ნორმალური ავეჯი, სარეცხი მანქანა, მაცივარი, ტელევიზორი, ცხელი წყალი, გათბობა, ინტერნეტი… მაქსიმუმ ერთ კვირაში უნდა გადმოვიდეს. მისი საგურამოში ყოველდღე ყოფნა საჭირო უკვე აღარ არის, კვირაში ერთხელ ან ორჯერ თუ დახედავს მომუშავე ბრიგადას და ესაა. მართალია, იონა არ აგდებს სახლიდან, მაგრამ მაინც ჩქარობს, მით უფრო მას შემდეგ, რაც წუხელ მოხდა…

წუხელ კი, აი, რა მოხდა… სულიკოსთან ყავა დალია და ქალი ჭიშკრამდე მიაცილა, თვითონ კი ეზოს დათვალიერებას შეუდგა. სიამოვნებდა თავისი ნახელავის ყურება. ძალიან მოსწონდა, რაც გააკეთა. უხაროდა ისიც, რომ ატმების ბაღი გადაარჩინა, რომლის ამოძირკვასაც იონა ითხოვდა. ისე გაალამაზა ტერიტორიის ეს მონაკვეთი, ავ თვალს არ ენახვებოდა. შადრევნის შემოგარენიც ლამაზი გამოვიდა, მაგრამ ყველაზე ორიგინალური მაინც პატარა წყარო იყო, რომელიც მოგრძო ქვებით შემოაშენებინა მუშებს და ზემოდან ხავსი ჩამოაყოლა. სახლს ამ მხრიდან მომცრო კლდე ებჯინებოდა, რომელიც ყოველთვის სველი იყო ნაჟური წყლით. ერთი პატარა ნახვრეტი და იქიდან წყალი რაკრაკით წამოვიდა. სწორედ ამან აფიქრებინა ლელის აქ ხელოვნური წყაროს გაკეთება. არც შემცდარა. თანაც, წყაროსთან ახლოს, ორიოდე მეტრში გაკეთებულმა ფანჩატურმა და უკვე არსებულმა ალადასტურის ტალავერმა ერთობ ინტიმური გარემო შექმნა. ვარდისფერი კალისტემონის მოზრდილი, უკვე აყვავილებული ნერგები აყიდვინა იონას და წყაროს გასწვრივ ჩარგო. ბუსუსაყვავილებიანმა მცენარემ სულ სხვა ხიბლი შემატა აქაურობას. წყაროს თიხის დეკორატიული დოქები შემოუწყო ირგვლივ. თუ ვინმეს წყლის დალევა მოუნდებოდა, თამამად შეუშვერდა დოქს მოწანწკარე წყაროს და წყურვილს მოიკლავდა.

წყაროსთან რომ მივიდა, სწორედ მაშინ დასცხო კოკისპირულმა წვიმამ, თბილმა ზაფხულის წვიმამ. ლელის ისე უხაროდა თავისი ნამოღვაწარის თვალიერება, რომ თავი ბედნიერადაც კი იგრძნო, ბედნიერებას კი ანიჭებდა არა მისი ახლანდელი მდგომარეობა, არამედ სრულიად სხვა გრძნობა, რომელიც წინ ელოდა, ძალიან მაცდუნებელი, სასიამოვნო და აქამდე არგანცდილი, რომელიც ეს-ესაა, უნდა დაწყებულიყო. ამიტომ, წვიმამ რომ დაუშინა, კი არ დაემალა მას, პირიქით, თვალები დახუჭა და სახე შხაპუნა ვერცხლისფერ წვეთებს მიუშვირა. გრძნობდა, როგორ ეცემოდა წვეთები ლოყებზე, ყელზე, მკერდზე, როგორ უსველებდა სხეულს და როგორ ატანდა სისველე მაისურსა და შორტში.

რამდენიმე წუთი ასე იდგა. როცა თვალები გაახილა, მის თვალწინ აცეკვდნენ ონავარი ვერცხლისფერი წვეთები, რომლებიც ლამპიონების შუქზე ბრილიანტებივით ბრწყინავდნენ. იონა გაახსენდა, სწორედ ასეთ წვიმაში რომ მოაბიჯებდა რამდენიმე ხნის წინ აკაციების ხეივანში.

_ ლელი! _ მოესმა უეცრად მამაკაცის ხმა.

მოულოდნელობისგან მკვეთრად შემოტრიალდა, ამ დროს ფეხი გაუსრიალდა სველ მიწაზე და იმის შიშით, წყაროში არ ჩავარდნილიყო, ხელებგაშლილმა წონასწორობის შენარჩუნება სცადა. წამით წარმოიდგინა, რა მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდა წყალში თავით გადაშვებული და როგორ დაინახავდა ამ ყველაფერს იონა, რომლის ხმა თანდათან უფრო და უფრო ახლოს ისმოდა. ასეთი პერსპექტივა ნამდვილად არ ხიბლავდა, ამიტომ მთელი ძალისხმევით შეეცადა ბალანსის დაცვას. ხედავდა, რაოდენ სასაცილოდ გამოიყურებოდა, მაგრამ თავს ზემოთ ძალა არ იყო, როგორმე უნდა შეემაგრებინა თავი, თუმცა ეს სასაცილო აკრობატული ილეთები ვერაფერს უშველიდა, იონას რომ არ მოესწრო. მამაკაცმა მოირბინა, წელზე ხელი სტაცა და, როგორც იქნა, წყალში ჩავარდნას გადაარჩინა.

_ მადლობა, _ ძლივს ამოილუღლუღა სირცხვილისგან თვალებდახრილმა.

_ არაფრის, რა მადლობა, _ ისე გაიცინა იონამ, აშკარა იყო, მისი მდგომარეობით ხალისობდა, _ მშვენიერი ადგილი შეგირჩევია საბანაოდ. ჩემი აზრით, ზღვა უფრო სასიამოვნო იქნებოდა.

იონა თან ელაპარაკებოდა, თან უფრო ძლიერად უჭერდა ხელს ქალის წელს. ამასობაში ლელი აზრზე მოვიდა და შეამჩნია, რომ მჭიდროდ იყო მამაკაცის მკერდს მიხუტებული. სახეზე ალმური მოედო. ამას ლოყების სიმხურვალით მიხვდა. ახლა მხოლოდ ერთი რამ სურდა _ იოს არ შეემჩნია ეს. ოდნავ შეირხა.

_ კარგად ვარ, შეგიძლია ხელი გამიშვა, _ თქვა და საკუთარი ხმა ვერ იცნო, რომელიც უცნაურად ჩახრინწვოდა. ნუთუ ასე უცებ გაცივდა?

იონამ ისე ნელა გაუშვა ხელი, თითქოს ამის გაკეთება სულაც არ უნდოდა. ლელიმ სწრაფად გაიწია განზე და ასევე სწრაფად ალაპარაკდა, რომ უხერხული სიტუაცია განემუხტა:

_ მინდოდა შემემოწმებინა, რა და როგორ გაკეთდა დღეს, ჩემს არყოფნაში, რამე შეცდომა ხომ არ დაუშვეს მუშებმა. წამოვედი სანახავად, მერე კი აი, ეს წვიმა…

ლელიმ დარცხვენით შეხედა იონას და შეცბა. ლამპიონის შუქი. თითქოს ჯინაზე, პირდაპირ ეცემოდა ქალს, ხოლო იონა დაუფარავი მამაკაცური ინტერესით ათვალიერებდა მისი სხეულის თითოეულ ნაკვთს. არადა, თავიდან ბოლომდე იყო გალუმპული, სველი ტანსაცმელი ტანზე მიკრობოდა და ისეთი შეგრძნება რჩებოდა, თითქოს შიშველი იყო.

_ ღმერთო ჩემო, რას დავემსგავსე, _ წამოიძახა და ფანჩატურისკენ გაიქცა, სადაც ლამპიონის შუქი სუსტად აღწევდა და წვიმისგან თავის შეფარებაც იყო შესაძლებელი.

ლელი მოწნულ ტახტზე დაჯდა და ხელები ლოყებზე აიფარა, რომლებზეც თითქოს ცეცხლი მოსდებოდა. ესეც კარგი ვინმეა, რაღა! ატეხილი მოზვერივით ათვალიერებდა, თითქოს ქალი არ ენახოს.

_ შეიძლება? _ ამ დროს ფანჩატურში იონამაც შემოაბიჯა.

_ არა, _ ლამის იყვირა.

მამაკაცმა მისი უარი არაფრად ჩააგდო და გვერდით მიუჯდა. მერე მის ხელს დასწვდა, მაგრამ ქალმა ელდანაკრავივით გამოგლიჯა თითები ხელისგულიდან და განზე გაიწია. ისე რცხვენოდა, არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო.

_ მდაა… უნდა გითხრა, რომ არაჩვეულებრივი სხეული გაქვს, _ წარმოთქვა იონამ და კვლავ დასწვდა მის ხელს.

ამჯერად ლელის წინააღმდეგობა არ გაუწევია.

_ დამცინი?

_ დასაცინი რა გჭირს? აქამდე ყოველთვის ფართხუნა ტანსაცმელში გხედავდი და შენი ფიგურის შემჩნევა ადვილი არ იყო. დღეს კი წვიმა დამეხმარა და შეგამჩნიე… _ მერე ხმას დაუდაბლა და მრავალმნიშვნელოვნად შენიშნა, _ შეგამჩნიე ისეთი, როგორიც სინამდვილეში ხარ.

ლელი მიუხვდა ქარაგმას და მხარზე ხუმრობით გაჰკრა მუშტი მამაკაცს.

_ ეს ჩემს გეგმებში არ შედიოდა. არ ველოდი, თუ ამ საღამოს დაბრუნდებოდი.

_ დავბრუნდი, გეძებე, ვნახე, რომ სახლში არ იყავი და შენს საძებნელად გამოვეშურე. და მოგძებნე…

უეცრად იონა მისკენ ნელა გადაიხარა და ტუჩებით ლელის ტუჩებს შეეხო, ხოლო მარჯვენა ხელი მის სველ მაისურზე გაასრიალა.

ლელიმ მხოლოდ ერთი რამის გაფიქრება მოასწრო _ რას ვაკეთებ? _ და მის კოცნას კოცნით უპასუხა. თუმცა იმწამსვე თითქოს მოულოდნელი ზარივით ჩაესმა ყურში _ მაშო! _ და მაშინვე განერიდა მამაკაცს.

_ რა მოხდა? _ იონამ ისევ მიიჩოჩა მისკენ.

ლელი კვლავ განერიდა.

_ ლელი, რა გჭირს?

_ კარგია, რომ ახლა არაჩვეულებრივი ფიგურა მაქვს, _ თქვა მან, თან ცდილობდა, აღელვება არ შეემჩნია, _ შენ ხომ იცი, რომ მხოლოდ ერთადერთი მიზნით გადმოვბარგდი შენთან და ეს მიზანი სოსოს დაბრუნებაა. იმედი მაქვს, რომ გამომივა.

იონა სწრაფად გასწორდა წელში და მშრალად მიუგო:

_ წამითაც არ მეპარება ეჭვი, _ შემდეგ ოდნავ შერბილებული ხმით დაამატა, _ წადი, სახლში შედი, გამოიცვალე, თორემ გაცივდები.

კიდევ ერთხელ შეუტოკა გული მისმა მზრუნველობამ, მაგრამ მაშო, მაშო… იონასთან ასეთ ურთიერთობაზე რომ წავიდეს, ქეთიზე უკეთესი არაფრით იქნება. მით უფრო, რომ მას მართლა უყვარს სოსო…

 

ორ საათზე მეტი დაჰყო პეკინზე მაღაზიებში, მაგრამ მაინც ვერ მიაგნო იმისთანა კაბას, როგორსაც ეძებდა. ერთმანეთის მიყოლებით ახლაც უგუნებოდ სწევდა პლასტმასის საკიდებზე ჩამოცმულ სამოსს, იქნებ რამე განსაკუთრებულისთვის მოეკრა თვალი. არც ერთი არ მოსწონდა. ზოგის ფერი იყო უღიმღამო, ზოგის სტილი, ან საერთოდ, არაფრად არ ვარგოდა. უკვე გასვლას აპირებდა ბუტიკიდან, რომ მოულოდნელად თვალი მოჰკრა გამყიდველს, რომელსაც მკლავზე ზღვის ტალღისფერი სიფრიფანა კაბა გადაეკიდა.

_ გოგონა! _ საჭიროზე ხმამაღლა დაუძახა, _ შეიძლება, ეს კაბა ვნახო?

_ რა თქმა უნდა. საუკეთესო არჩევანია, ქალბატონო. ეს ერთადერთი გვაქვს, თუ ზომა მოგერგებათ, თან ძვირიც არ ღირს.

ძალიანაც კარგი. იმედია, პრეზენტაციაზე მისნაირი სხვასაც არ ეცმევა, თორემ კიდევაც გაუსკდება გული.

საყელო ამოაბრუნა და ტანსაცმლის ზომას დახედა. იგი ორი ზომით პატარა იყო იმაზე, რასაც ჩვეულებრივ ატარებდა. მაგრამ იქნებ მოერგოს? ცოტათი მაინც ხომ დაიკლო წონაში? ოღონდ მოერგოს, ოღონდ, ოღონდ…

დაიტანჯა, სანამ გასახდელი გათავისუფლდებოდა. სამაგიეროდ, სიხარულისგან აღარ იყო, როცა კაბა ტანზე ზუსტად მოერგო. გაოცებული მისჩერებოდა თავის თავს სარკეში. მეორე მუცელი თურმე გაქრობია და აქამდე ვერ შეამჩნია. აშკარად პოზიტიურია ცვლილებები. ვარჯიშების შემდეგ მკერდიც აუმაღლდა, გვერდები ჩამოეთალა და ფეხებიც დაუწვრილდა. ამისთვის მადლობა მაშოს.

ტალღისფერი კაბა ხაზს უსვამდა მის ფიგურას. მხოლოდ დეკოლტე არ მოეწონა, ძალზე ღრმად მოეჩვენა გულისპირი ამოჭრილი. მკერდის ასე გამოჩენის სურვილი არასდროს ჰქონია. არა უშავს, ერთხელ ხომ უნდა გაბედოს. შეიძლება ცოტა უხერხულად იგრძნოს თავი, მაგრამ თანდათან მიეჩვევა. სხვა მხრიდან თუ შეხედავს თავის თავს, არ ახსოვს, ოდესმე ასეთი ლამაზი ყოფილიყოს. რამდენი რამე შეუძლია სიგამხდრეს. გულზე დედის ნაჩუქარ ბრილინტისთვლიან ბროშს დაიბნევს, ერთადერთ ოჯახურ რელიკვიას. იგი დედამ სკოლის დამთავრების დღეს აჩუქა. კიდევ კარგი, სოსოს არ დაუჯერა და არ დაალომბარდა, თორემ ვეღარც მოახერხებდა მის გამოხსნას. როგორ გაუჭირდათ მაშინ, ექვსი თვის წინ, როცა არც ლელის ჰქონდა შეკვეთა და არც სოსოს _ სამუშაო.

კაბაზე მოსაცმელად ნაცრისფერი პიჯაკი ამოარჩია. მის მზემოკიდებულ კანს ძალზე მოუხდა ფერთა წყობა. ესეც ასე. გარდერობის განახლებამ მასზე დადებითი გავლენა მოახდინა.

ლელიმ სალაროსთან ფული გადაიხადა, მუყაოს ჩანთას ხელი დაავლო და ის იყო, გასასვლელისკენ გაემართა, რომ პირდაპირ ქეთის შეეჯახა, რომელიც იმწუთას შემოვიდა ბუტიკში.

_ აუ, ლელი, გამარჯობა! _ მხიარულად შესძახა დაქალმა, _ სად დაიკარგე? მთელი თვეა, ვერ გპოულობ.

ერთი უყურეთ! ვითომ არაფერი მომხდარა. კიდევ კარგი, არ გადაეხვია. ესეც საყიდლებზე დარბის ალბათ, როგორც ყოველთვის. დღესაც ბრწყინვალედ გამოიყურება, რა ლამაზია ეს დამპალი! ნეტავ როგორ ახერხებს?

მიუხედავად იმისა, რომ ქეთიზე ბრაზი ოდნავადაც არ განელებოდა, სრულიად არ აღელვებულა, თუმცა აშკარად ცივად შეხვდა საუკეთესო მეგობარს.

_ გაგიმარჯოს, გაგიმარჯოს, _ ამ სიტყვებით აგდებულად შეათვალიერა, _ სად უნდა დავკარგულიყავი, ვმუშაობ.

_ და რატომ არ მპასუხობ, როცა გირეკავ?

ვერ მიხვდა ლელი, რატომ არაფერს იმჩნევდა ქეთი. ჰგონია, ასეთი მიამიტია? ჰგონია, არაფერი იცის მისი და სოსოს ურთიერთობის შესახებ?

_ დავიჯერო, ვერ ხვდები, რატომაც? _ თავი გვერდზე გადახარა და ეჭვნეულად ჩახედა თვალებში.

_ ვერა, _ მხრები აიჩეჩა აშკარად გულწრფელად გაოცებულმა ქეთიმ.

ოჰოო, მძიმე შემთხვევასთან აქვს ლელის, როგორც ჩანს, საქმე. რას იზამს, მოუწევს ყველაფრის ახსნა.

_ მაშინ სოსოს ჰკითხე და ის უკეთ აგიხსნის.

_ სოსოს? _ გაორმაგდა ქეთის გაკვირვება, _ სოსო რა შუაშია?

_ მომისმინე, ქეთი. არ გვინდა კომედიის თამაში. არ მითხრა, რომ სოსო ყველაფერს არ მოგიყვა.

_ რა უნდა მოეყოლა? წარმოდგენა არა მაქვს, რაზე მელაპარაკები.

_ იმაზე, რომ შენ და სოსო ერთად გნახეთ ჩემს საწოლში.

ქეთის თვალები შუბლზე აუცვივდა.

_ შენ რა, გაგიჟდი? რა საწოლში, როდის, საიდან მოგაქვს ეს სისულელე!

ლელის ახლა კი წამოუარა სიბრაზემ, სახე ერთიანად წამოუწითლდა და კბილი კბილს დააჭირა, რომ შუა მაღაზიაში, ამდენი ადამიანის თანდასწრებით არ ეკივლა.

_ როგორც ჩანს, მე კი არა, შენ გაქვს პრობლემა, ან ამნეზია გჭირს, ან სკლეროზი. აი, ასეა საქმე, _ ნიშნის მოგებით წარმოთქვა ლელიმ.

ქეთიმ ამოიოხრა და მიმოიხედა. მისდა უნებურად, ლელიმაც მიმოიხედა ირგვლივ. ყველანი მათ მისჩერებოდნენ.

_ მოდი, გავიდეთ აქედან და სადმე დავსხდეთ, ყავა დავლიოთ და ვილაპარაკოთ. როგორც ჩანს, რაღაც გვაქვს სალაპარაკო, რაც მე არ ვიცი.

ლელიმ ჩაიცინა.

_ შენთან საუბარი არ მსურს, ქეთი. ამის ოდნავი სურვილიც არ გამაჩნია, _ ხმადაბლა მიუგო და მაღაზიიდან გავიდა.

როგორც კი ქუჩაში აღმოჩნდა, პირველივე შემხვედრი ტაქსი გააჩერა და ვაგზლის მიმართულებით აიღო გეზი. სტადიონთან ჩამოვიდა და ბაზრობას მიაშურა. აქაც კარგა ხანს იხეტიალა მაღაზიიდან მაღაზიაში, თან ქეთისა და სოსოზე ფიქრობდა. თითქოს გულზე მოეშვა, დაქალს სათქმელი პირში რომ მიახალა. ახლა შვება იგრძნო და ის ტკივილიც მოშორდა, სოსოს მიტოვების დღიდან რომ აწუხებდა.

თბილისში მას ქეთიზე ახლო მეგობარი არ ჰყავდა. მხოლოდ მან იცოდა მისი ყველა საიდუმლო, ყველა ტკივილი, ყველა სიხარული. სწორედ ქეთი იყო ის ერთადერთი, რომელმაც სოსოს გაცნობის დღიდან ურჩია მეგობარს, მისგან თავი შორს დაეჭირა. ქეთი იჟინებდა, სოსო მხოლოდ გამორჩენის მიზნით მეგობრობს შენთან, რადგან არც სახლი აქვს, არც კარი და არც მყარი სამსახურიო.

ლელის მაშინ ეგონა, ქეთის შურდა მისი. დარწმუნებული იყო, რომ მხოლოდ მისი თანდასწრებით ლანძღავდა სოსოს, ხოლო ზურგს უკან აღმერთებდა. რა სულელი აღმოჩნდა. მთელი წლის განმავლობაში როგორ ვერაფერი შეატყო ან ერთს, ან მეორეს? ქეთის ისე ეჭირა თავი, თითქოს სოსო საერთოდ არ აინტერესებდა. ბოლო ხანებში კი გამუდმებით არიდებდა თავს ლელის მიპატიჟებებს მაშინ, როცა ადრე სულ ერთად დადიოდნენ თეატრშიც, კლუბებშიც და კინოშიც.

მორჩა, საკმარისია საკუთარი თავის ტანჯვა. ქეთი მისთვის აღარ არსებობს. სოსოს კი აუცილებლად სამაგიეროს გადაუხდის. ამისთვის მთავარია, სადმე შეხვდეს. როგორ მოახერხოს ეს? როგორმე მოიფიქრებს რამეს. ბოლოს და ბოლოს, სამსახურში მიადგება, სადაც არა მხოლოდ თვითონ, ყველა მისი თანამშრომელი დაინახავს და გაოცებას ვერ დამალავენ, ეს როგორი ლამაზი შეყვარებული ჰყოლიაო ჩვენს დონჟუანს… მოახერხებს, მოახერხებს…

ფიქრი საყიდლებში ხელს სულაც არ უშლიდა. სანამ გეგმებს აწყობდა, პიჯაკის შესაფერისი შარფი შეიძინა და ბოლოს, როგორც იქნა, ფეხსაცმელიც ამოარჩია. ესეც ასე, ახლა თამამად შეუძლია ფარმაცენტრის პრეზენტაციაზე გამოცხადდეს და ყველას თვალები დაუბრმავოს…

 

დაახლოებით რვა საათი იყო, საგურამოში რომ დაბრუნდა. ისე დაიღალა, ფეხებს ძლივს მოათრევდა. განსაკუთრებით ქეთისთან შეხვედრამ იმოქმედა მასზე. ამას გარდა, წუხანდელი ამბის ეიფორიიდანაც არ იყო გამოსული. ნეტავ მაშო მაინც დახვდებოდეს ჩამოსული, რომ ამ უსიამოვნო მოგონებებისგან გათავისუფლდეს. ისე, რატომ განიცდის ასე? დიდი ამბავი, მამაკაცმა აკოცა. განა პირველი კოცნაა მის ცხოვრებაში? დარწმუნებულია, რომ იონას არც ახსოვს გუშინდელი თავგადასავალი. მართალია, ასეც იქნება, ამიტომ თვითონაც ისე უნდა დაიჭიროს თავი, ვითომ არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა. არადა, უნდა აღიაროს, რომ მართლაც კარგი კოცნა იყო, ლელის ძალიანაც ესიამოვნა…

შეეცადა, სახლში შეუმჩნევლად შესულიყო. ფეხის წვერებზე აიარა კიბის საფეხურები. მტრედივით მსუბუქ ნაბიჯებს ადგამდა. უეცრად სასტუმრო ოთახიდან ლაპარაკი შემოესმა. მაშოს ხმა იცნო.

_ იო, ხომ არ დაგავიწყდა, ხვალ რა დღეა? ჩვენ ერთად უნდა გავატაროთ ეს დღე, ჩემო კარგო.

მდააა. ძალზე საინტერესოა… მაგრამ არ უყვარს მიყურადება, როცა ვიღაცის პირად ცხოვრებას ეხება საქმე. ასეც მოიქცა. სწრაფად აიარა დარჩენილი საფეხურები და თავის ოთახში შეიჭრა. ახლა უკვე ნათელია, იონას და მაშოს რა აკავშირებთ ერთმანეთთან. ღმერთმა ხელი მოუმართოს ორივეს, ეს მას არ ეხება. მაშინ რატომაა ასე გულდაწყვეტილი? ნუთუ რამის იმედი ჰქონდა? არა, არა, არც უფიქრია. მისი ერთადერთი ამოცანაა, როგორმე სოსოს შეხვდეს, მას სხვა არაფერი აინტერესებს.

მიუხედავად ამისა, ოთახში შესულმა შუქი აანთო, რათა შინ მყოფებს მისი დაბრუნება შეუმჩნეველი არ დარჩენოდათ. მართლაც, დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ კარზე ვიღაცამ დააკაკუნა.

_ ლელი, აქ ხარ? _ ეს მაშოს ხმა იყო.

ლელი იმ წუთის გამოსული იყო სააბაზანოდან, ამიტომ თავზეპირსახოცწაკრული გაემართა კარის გასაღებად. როცა მაშო დაინახა, ნაძალადევად გაიღიმა.

_ შემო, აქ ვარ, აბა სად ვიქნები.

_ რას აკეთებ? _ მაშომ ოთახი შეათვალიერა.

_ რა ვიცი, არაფერს. დღეს მთელი თბილისი მოვიარე, რომ კაბა მეყიდა. იმ შაბათს ხომ პრეზენტაციაა, ვიფიქრე, გარდერობს განვაახლებ-მეთქი.

_ მართლა, სულ ამომიფრინდა თავიდან, _ შესძახა მაშომ, _ მეც მაქვს რაღაცები საყიდელი. აბა, მაჩვენე რა იყიდე, ძალიან მაინტერესებს.

ლელი უხერხულად შეიშმუშნა, მაგრამ პარკიდან მაინც ამოალაგა შენაძენი.

_ აუ, რა კარგი ფერებია. ჩაიცვამ? მაინტერესებს, როგორ გადგას ტანზე.

უარი ვერ უთხრა. თავიდან პირსახოცი მოიძრო და თმა ჩამოუშვა, მერე კაბა აიღო და გარდერობის გამოღებულ კარს მოეფარა გამოსაცვლელად.

_ აბა, როგორია? _ ლელიმ გარდერობის კარი მიხურა და მაშოს თვალწინ კეკლუცად დატრიალდა.

მაშო მიუახლოვდა, საყელო გაუსწორა, მერე უკან დაიხია და ისე შეათვალიერა.

_ შოკია. ნამდვილი მზეთუნახავი ხარ. ხედავ, როგორ მოგიხდა გახდომა? მოდელს დაემსგავსე. ერთადერთი, რასაც გირჩევდი, შენს ადგილას თმას ცოტათი გავიმუქებდი. ან სულაც, მელირებას გავიკეთებდი, უფრო ეფექტური იქნება.

_ აი, ეს ფეხსაცმელიც ვიყიდე და პიჯაკიც, შარფიც, _ დააყოლა ქათინაურით შეცბუნებულმა.

_ მაგარია, მიდი, ეგენიც ჩაიცვი, მე კი მანამდე იონას დავუძახებ.

_ არა! _ არანორმალური ხმით იყვირა შეშინებულმა.

_ კარგი, კარგი, არ დავუძახებ, მაგრამ რატომ ასეთი საშინელი რეაქცია?

_ მაპატიე, _ დაიბნა ლელი, _ უბრალოდ, მერიდება. არ მიყვარს, როცა ჩემი ჩაცმის სტილს კაცები აფასებენ.

_ ა, გასაგებია. არადა, სულ ტყუილად. კაცის თვალი მაინც სხვაა. მგონი, იოსაც მოეწონებოდა.

ამაში ლელის ეჭვიც არ ეპარება. ტანზე მოყვანილი და ღრმადეკოლტეიანი კაბა იოს ნამდვილად მოეწონება. მაგრამ მაშომ ეს არ აღნიშნა. უფრო სწორად, ხმამაღლა არ თქვა. იგი ლელის პირდაპირ სკამზე დაჯდა. ფეხი ფეხზე გადაიდო და თითქოს რაღაცის თქმას აპირებსო, შეფიქრიანებული მზერით შეხედა ლელის.

_ შეიძლება რაღაც გკითხო? პირადული?

ლელის შეამცივნა. ნუთუ რამეს ხვდება?

_ შეიძლება, რატომაც არა, _ თქვა და ყურებამდე გაწითლდა.

_ შეყვარებული გყავს?

კიდევ კარგი, სხვა რამე არ ჰკითხა. ეს ადვილი შეკითხვაა, გაართმევს თავს.

_ მყავს, წელიწადზე მეტია, ერთად ვცხოვრობთ. უფრო სწორად, მალე ორი წელი გახდება. ახლა ნაჩხუბრები ვართ და რამდენიმე კვირაა, არ მინახავს, მაგრამ რაც დრო გადის, უფრო და უფრო ვრწმუნდები, რომ მის გარეშე არ შემიძლია.

_ გა-სა-გე-ბია… _ ოდნავ გაჭიანურებულად წარმოთქვა მაშომ, თან ისეთი ინტონაციით, თითქოს ლელის აღსარებამ იმედები გაუცრუაო.

ნეტავ რა ეწყინა? წესით, უნდა გახარებოდა. ცოტა არ იყოს, გაუკვირდა მისი რეაქცია ლელის და დაბნეულმა ჰკითხა:

_ რატომ მეკითხები?

ახლა მაშო დაიბნა, მოუსვენრად აწრიალდა სკამზე და პასუხი დააყოვნა, გეგონებოდათ, დროს წელავს მის მოსაფიქრებლადო.

_ რა ვიცი, ისე… იქნებ პრეზენტაციაზე ისიც წამოგეყვანა?

ლელი ანკესზე არ წამოეგო. იგი მიხვდა, რომ მისი პირადი ცხოვრებით მაშოს დაინტერესების მიზეზი სოსოს პრეზენტაციაზე მოპატიჟება სულაც არ იყო, თუმცა იდეა მშვენიერი გამოუვიდა. ამიტომაც თავისი ნაფიქრი ხმამაღლა გაახმოვანა:

_ მშვენიერი იდეაა.

_ ძალიან კარგი. ვეტყვი იოს, რომ მარტო არ იქნები და შენი მეგობარიც გაითვალისწინოს, _ ამ სიტყვებით მაშო წამოდგა და კარისკენ გაემართა. სანამ გავიდოდა, წამით შეყოვნდა, თითქოს კიდევ უნდოდა რაღაცის თქმა, მაგრამ ბოლო მომენტში გადაიფიქრა, ღამე მშვიდობისა უსურვა ლელის და გავიდა.

 

და აი, დადგა გადამწყვეტი მომენტი. ლელი სოსოს სამსახურის წინ დგას. გამჭვირვალემინებიანი შენობა სამსართულიანია. სოსო მეორე სართულზე მუშაობს. იქ ერთი საერთო დარბაზია, ყველა თანამშრომელი ერთ სივრცეშია თავმოყრილი. მუხლები უკანკალებს. ნეტავ როგორ შეხვდება? ზედაც რომ არ შეხედოს, სირცხვილისგან სულს განუტევებს. ადგილზე მოკვდება. არა, სოსო ასე არ მოექცევა, ეგეთები არ ეშლება. ბოლოს და ბოლოს, ლელის არაფერი დაუშავებია მისთვის. ეს მას აქვს ბოდიში მოსახდელი და არა ლელის.

გამოიპრანჭა დღეისთვის. სალათისფერი პიჯაკი ჩაიცვა. იქამდე სილამაზის სალონში იყო, მაშოსთან, თმა დაივარცხნა, მაკიაჟი გაიკეთა, ქალს დაემსგავსა… სექსუალურ ქალს…

ანერვიულდა. ძალიან ანერვიულდა. აბა რა იქნება, მთელი თვეა, საყვარელ მამაკაცს არ შეხვედრია, მამაკაცს, რომელთანაც დაუვიწყარი წელიწად-ნახევარი გაატარა და… დაუვიწყარი ფინალითაც გაშორდა…

მხოლოდ ერთხელ მიბრუნდა იქ, იმ ბინაში, სადაც მასთან ერთად ცხოვრობდა, მიბრუნდა მხოლოდ იმიტომ, რომ თავისი ნივთები წამოეღო _ ტანსაცმელი და რამდენიმე ნახატი, რომლებიც ძალიან უყვარდა. ერთი განსაკუთრებით, რომელიც ორი წლის წინ დახატა და დაარქვა «ისევ იასამნისფერი გაზაფხულია». გაახსენდა, როგორ გაუჭიანურდა საგაზაფხულო ხასიათის გადმოცემა. თითქოს ყველაფერი იყო ტილოზე, მაგრამ მაინც არ იყო ისე, როგორც უნდოდა. რაღაც აკლდა. როცა ყველა იმედი გადაეწურა და დაასკვნა, რომ ნახატს ვერ დაასრულებდა, სრულიად მოულოდნელად ეწვია შთაგონება და სურათმა სულ რაღაც ორ საათში დასრულებული სახე მიიღო. თითქოს სული შთაბერესო, ნამდვილ იასამნისფერ გაზაფხულს დაემსგავსა თავისი ადამიანებით, ყვავილებით, ცითა და მიწით… ამიტომ უყვარდა ლელის ეს სურათი, ამიტომაც არ უნდოდა იმ ბინაში მისი დატოვება. სოსოს ალბათ უკვე ეყოლებოდა ლელის შემცვლელი, რომელიც დაიკავებდა ნახევარ საწოლს, ლელის წილ სარეცელს. არა, არ უნდა ამაზე ფიქრი. აჯობებს, იმაზე იფიქროს, როგორ მოახდინოს «ყოფილზე» შთაბეჭდილება.

მშვიდად, მშვიდად… აი, აიარა პირველი სართულის კიბე… დარბაზის შუშის კარიც შეაღო და იქაურობას თვალი მოავლო. რატომ უკანკალებს მუხლები ასე? თითქოს თავის მოსაკვეთად მიჰყავდეთ. რა სულელია. რა იცის, რა განცდაა თავის მოკვეთა? მარიამ სტიუარტსაც მოჰკვეთეს თავი, მასაც უკანკალებდა მუხლები, როცა სასიკვდილო ფიცარნაგზე ადიოდა, მაგრამ მაინც დედოფალივით ეჭირა თავი. თვითონაც ასე უნდა მოიქცეს, ვინ ხედავს მის მუხლებს? არც არავინ. რაო, რას ეუბნებოდა ამას წინათ მაშო? არასდროს შეყოყმანდე, არასდროს შეგეპაროს ეჭვი შენს გადაწყვეტილებაში. იმ შემთხვევაშიც კი, როცა ყველაზე სასაცილო სიტუაციაში აღმოჩნდები, თავი პრინცესასავით გეჭიროსო. სწორედ ასეა. ის პრინცესაა, ის დედოფალია. ჰოდა, წინ!

მხრებში გაიმართა, თავი მაღლა ასწია, ყელი მოიღერა და თამამად გადადგა ნაბიჯი. რამდენიმე ათეული წყვილი თვალი ინტერესით მიაჩერდა… არ დასჭირვებია კითხვა, სოსოს ნახვა სად შეიძლებაო, ის ფანჯარასთან იდგა, სახით მისკენ და ვიღაცას ელაპარაკებოდა. მოსაუბრე ლელის ყურადღების მიღმა დარჩა… ათობით ცნობისმოყვარე წყვილი თვალიც. ის ამწუთას მხოლოდ სოსოს ხედავდა. მამაკაცს გაოცების ჩრდილმა გადაურბინა სახეზე. ეტყობა, უცებ ვერც იცნო. ლელიმ ძლივს შესამჩნევად გაიღიმა. არა, არც ეთქმოდა ღიმილი იმას, რაც მისმა ტუჩებმა გამოსახა, ეს უფრო ბაგეთა სიფრთხილით გამოწვეული შერხევა იყო, მზადყოფნა იმისთვის, რომ თუ სოსო ამდენი ადამიანის წინაშე მის დამცირებას განიზრახავდა, თავი დაეზღვია და ღიმილში გესლი გაერია. თუმცა, «გადარჩა», დაცინვისმაგვარი არაფერი დამუქრებია. სოსომ წარბები ასწია, ხელი წამოზრდილ წვერზე მოისვა და ხმადაბლა, მხოლოდ მის გასაგონად თქვა:

_ გამარჯობა, პატარავ.

_ გაგიმარჯოს.

_ მოხვედი?

_ მოვედი.

_ ყავა ხომ არ დაგველია სადმე?

_ დაგველია, _ მოკლე რეპლიკებით პასუხობდა ლელი.

_ მაშინ გასასვლელთან დამელოდე, ახლავე ჩამოვალ.

ლელიმ თავი უსიტყვოდ დაუქნია, გაბრუნდა და გამხნევებულმა ამჯერად თამამად გადაიარა დარბაზი.

კარგა ხანს ალოდინა სოსომ, თხუთმეტი-ოცი წუთი მაინც. გამოვიდა თუ არა, პირველი, რაც გააკეთა, ლელის ლოყაზე უჩქმიტა, როგორც ადრე იცოდა.

ახლომდებარე ბარში შევიდნენ, მაგიდას მიუსხდნენ. ლელი ელოდებოდა. რას ელოდებოდა, თავადაც არ ჰქონდა გააზრებული. ალბათ აღფრთოვანების სიტყვებს, ქათინაურებს, მონანიებას, ბოდიშს, თავის მართლებას… მაგრამ მსგავსი არაფერი მოუსმენია. რატომღაც, საერთოდაც არ აეწყო საუბარი.

_ სად ცხოვრობ?

_ ჯერჯერობით ჩემს კლიენტთან, პროექტზე ვმუშაობ, მაგრამ მალე ახალ ბინაში გადავალ.

_ იქირავე?

_ ჰო.

ლელი რატომღაც ვერ გრძნობდა იმ აღტაცებას, რომელსაც ყოველთვის განიცდიდა ადრე, როცა სოსოს გვერდით იყო. მაინც დარჩა წყენის ნამსხვრევები, რომლებიც ვერა და ვერ გახვეტა გულიდან. მაგრამ არა უშავს, ამასაც მოერევა ნელ-ნელა. შეეცდება, დაივიწყოს, თუ, რა თქმა უნდა, მის ყოფილ ვაჟბატონს ასე სურს. ცეცხლს გაატანს ტკივილს. როგორ არის იმ ფილმში? რაღაც ფილმი გაახსენდა, რომლის სათაური ვერა და ვერ აღიდგინა მეხსიერებაში. ახსოვდა მხოლოდ ის, რომ ფილმი სიყვარულზე იყო, ნახევრად მიწიერ და ნახევრად არამიწიერ სიყვარულზე, მხოლოდ ფილმებში რომ არსებობს და რომანებში, ისეთზე. იქ ერთი პერსონაჟი ამბობს, როცა ვინმეს ვერ ივიწყებ და ამის დიდი სურვილი გაქვს, დაწერე ქაღალდზე, რისი თქმაც მისთვის გინდოდა, წაუკიდე ცეცხლი და ქარს გაატანე, რომ შენი ტკივილი თან გაიყოლოსო.

_ ძალიან შეცვლილხარ.

როგორც იქნა, შეამჩნია სოსომ.

_ ჰო, შევეცადე.

_ შენ… ისა… მარტო ხარ, თუ… გყავს ვინმე?

_ არა, არავინ. შენ?

_ არც მე.

_ აბა ქეთი?

_ ის ქეთი არ იყო, მოგეჩვენა. მინდოდა შენთვის ეს მეთქვა, მაგრამ არ მომეცი საშუალება.

_ ნუ იტყუები, არ მიყვარს, როცა თავის გამართლებას ცდილობენ, განსაკუთრებით ტყუილებით.

_ არ ვიტყუები, მაგრამ ვიცი, მაინც ვერ დაგაჯერებ.

ლელიმ შეხედა. სოსოს თვალები გულწრფელობით იყო სავსე. შეეცადა, სიმართლე წაეკითხა ამ თვალებში. ზედმეტად მართალი მოეჩვენა მისი მზერა. «ყველანაირად ცდილობს, რომ დამაჯეროს. რატომ? იმიტომ, რომ მატყუებს თუ იმიტომ, რომ ჩემი დაბრუნება ძალიან უნდა»?

ლელი ნერვიულად ათამაშებდა თითებს მაგიდაზე. სოსო ფრთხილად შეეხო ამ თითებს, ხელისგული გადაუსვა. ლელი გაქვავდა. სოსო დაიხარა და შუათითზე აკოცა.

_ მაპატიე. რაღაც მაინც უნდა მეღონა შენს შესარიგებლად. მაპატიებ?

ლელის გული აუჩუყდა. «როგორც ჩანს, ისევ ვუყვარვარ, მაგრამ ასე ადვილად ვერ მოიპოვებ გამარჯვებას, ძვირფასო. მოგიწევს, ისევ მოიპოვო ჩემი ნდობა».

_ ვეცდები.

კმაყოფილმა ღიმილმა გადაირბინა სოსოს ტუჩებზე.

_ წავიდეთ ჩემთან? ძალიან მომენატრე.

კიდევ რა უნდა? ნუთუ ჰგონია, რომ ერთი «მაპატიე» საკმარისია საპატიებლად? ასე ადვილად არ დნება ლელის გულის ყინულის კედელი.

უარის ნიშნად თავი გააქნია.

_ მეჩქარება, ბევრი საქმე მაქვს.

სოსომ განაწყენებული სახე მიიღო. ასეთი გამომეტყველება ადრე ლელის გულს უჩვილებდა, გრძნობას უმძაფრებდა, ახლა კი ნერვიც არ ატოკებია. მან ხელი გამოსწია და ნათქვამს დაამატა:

_ იცი? პრეზენტაციაზე დამპატიჟეს შაბათს. წამოხვალ ჩემთან ერთად?

_ აბა რას ვიზამ, _ გამოცოცხლდა სოსო, _ მაგრამ შაბათამდე ვერ შევხვდებით ერთმანეთს?

_ ვერა. ხომ გითხარი, ბევრი სამუშაო მაქვს-მეთქი. შაბათამდე დაგირეკავ.

_ კარგი, როგორც იტყვი, _ მორჩილად დაეთანხმა სოსო.

გაჩერებამდე მიაცილა მამაკაცმა. დამშვიდობებისას კვლავ უჩქმიტა ლოყაზე, კოცნა ვერ გაუბედა.

ჩაჯდა თუ არა სამარშრუტო ტაქსიში, ლელის გაახსენდა იმ ფილმის სათაური _ «სამი მეტრი ცის ზემოთ». ჰო, ასე ერქვა. მაგრამ მისი სიყვარული სამი სანტიმეტრითაც კი არ გასცდენია ცას… იქნებ არც კი ასულა ცის კაბადონამდე?

მთელი გზა შეხვედრაზე ფიქრობდა. უნდოდა, საბოლოოდ გარკვეულიყო თავის გრძნობებში. ადრინდელი მღელვარება რომ არ დაუფლებია, ეს აშკარა იყო. არც მის შეხებას გაუხარებია დიდად. როცა ჩემთან წავიდეთო, შესთავაზა მამაკაცმა, შინაგანმა პროტესტმა მოიცვა მისი სხეული. ისე, სიმართლე რომ ითქვას, მასთან სექსი არასდროს ჰგვრიდა ისეთ სიამოვნებას, წიგნებში რომ წაუკითხავს ან ფილმებში რომ უნახავს. თუმცა, სოსო მისით უკმაყოფილო არასდროს დარჩენილა. ის ყოველთვის იღებდა თავის წილ სიამოვნებას. ლელის კი ამხნევებდა, ჯერ ყველაფერი წინ გაქვს, მოვა დრო და შენს ორგანიზმში მიძინებული ვნებათა ღელვა ერთ მშვენიერ დღეს ერთბაშად ამოხეთქავსო. ეს სულაც არ აწუხებდა ლელის. ის სექსის გარეშეც არაჩვეულებრივად გრძნობდა თავს საყვარელ მამაკაცთან. მოსწონდა, როგორ ზრუნავდა სოსო მასზე, როგორი მგრძნობიარე იყო. მაგრამ ახლა ეს სურვილი სადღაც გამქრალიყო. ალბათ ვერასდროს აპატიებს ღალატს და იმის ბრალია. ალბათ იმ ქალთა კატეგორიას ეკუთვნის, პატიება რომ არ შეუძლიათ. მაგრამ ხომ გადადგა შესარიგებლად ნაბიჯი? ეს ხომ არავის დაუძალებია მისთვის, რატომღა არ გამოდის?

ლელი ამას ჯერ ვერ ხვდებოდა…

 

იონა შინ არ დახვდა, არადა, წესით, დღეს უნდა მოსულიყო, თბილისში დარჩენას არ აპირებდა. ლელის უნდოდა, რაც შეიძლება მალე ეთქვა მისთვის, ახალ ბინაში რომ გადადიოდა. რა თქმა უნდა, შეეძლო, ევროპულადაც წასულიყო, არც გაეფრთხილებინა ისე, მაგრამ ეს უსაქციელობა იქნებოდა მისი მხრიდან. მამაკაცმა დაასაქმა, თავშესაფარი მისცა, როცა ძალიან უჭირდა. უნამუსოდ ვერ მოექცეოდა.

თავის ოთახში ავიდა და განმარტოვდა. კომპიუტერი ჩართო, ფეისბუკზე შევიდა, წერილებს გადახედა, მერე ფოსტაც შეამოწმა და ამოიოხრა. არაფერი საინტერესო, ყველაფერი ძველებურად. სწორედ ამ დროს დედამ დაურეკა, მოიკითხა, როდის აპირებ ჩამოსვლასო, ჰკითხა. მომენატრეო, რამდენი თვეა, არ მინახავხარო, სოფელი სულ დაივიწყეო… გულზე მოხვდა მისი საყვედურები. შეჰპირდა, მალე ჩამოვალ და ერთი კვირით დავრჩებიო… და მორჩა, დაამთავრა ლაპარაკი. მშრალად ელაპარაკა, ემოციების გარეშე. ბოლო დროს ლელის ეჩვენებოდა, რომ დედასთან ნაკლებად ნახულობდა საერთოს, უფრო და უფრო შორდებოდა მას. განა დედა იყო დამნაშავე, მამამ ორსული ქალი რომ მიაგდო და სხვასთან გაიქცა? არა, ამაში არ ადანაშაულებდა მშობელს, უფრო იმაში, რომ მამის შესახებ მოზარდობის ასაკში მყოფს დედა არაფერს უყვებოდა და არც მისი მოძებნის უფლებას აძლევდა. გვიან მოხდა ეს ყველაფერი, ძალიან გვიან. სწორედ ამაში ადანაშაულებდა დედას.

კომპიუტერი გამორთო და ფანჯარას მიადგა. ცხელი საღამო იდგა. ხარბად ჩაისუნთქა ჰაერი და ეზოს გახედა. მოსწონდა თავისი ნახელავის თვალიერება. დასიცხულს აუზში ჩასვლა მოუნდა. ცუდი არ იქნებოდა ახლა წყალში ჩაყვინთვა. იონა ხომ არ გაბრაზდება, მის უკითხავად რომ ჩავიდეს აუზში? იქ ჯერ არავის უბანავია. ყოველ შემთხვევაში, ლელის არავინ უნახავს იქ ჩასული. სულ ახლახან დამთავრდა მისი რემონტი და მხოლოდ სამი დღეა, რაც წყალი ჩაუშვეს.

თუმცა, მოიცა! ეს ხომ იონაა. როგორც ჩანს, მოსულა. პირსახოცი მხარზე გადაუკიდია და აუზისკენ მიემართება. ლელი ფანჯარაში გადაიხარა და მამაკაცს თვალი მიადევნა. იონამ პირსახოცი სკამ-ლოგინზე მიაგდო და თავით გადაეშვა წყალში. ერთი ბილიკი, ორი, სამი… იქით, აქეთ, იქით, აქეთ… ოცი გასვლა-გამოსვლა დათვალა ლელიმ. შემდეგ იონა წყლიდან ამოვიდა, პირსახოცი ზურგზე მოიგდო და ენერგიულად შეუდგა ტანის გამშრალებას. მხრები, მკლავები, სხეული _ ყველაფერი დაკუნთული, ათლეტური, გრამი ზედმეტი წონა არა აქვს.

სწორედ ამ დროს ასწია იონამ თავი და თვალი მოკრა ფანჯარაში გადმოყუდებულს. ლელის უნდოდა, უკან გამხტარიყო, მაგრამ მიხვდა, რომ სულელურად გამოუვიდოდა და გაღიმებულმა ხელი დაუქნია.

მანაც გაუღიმა პასუხად.

_ არ გინდა გაცურო? _ ამოსძახა.

_ მინდა, _ არ დამალა ლელიმ სურვილი და გაიფიქრა, იოს რა კარგი ღიმილი აქვსო.

_ მაშინ ჩამო!

_ ახლავე!

სწრაფად მოძებნა კარადაში საცურაო კოსტიუმი, ჩაიცვა და სარკეში მოესიყვარულა თავის გაახლებულ ფიგურას, რა სასიამოვნოა ამის ყურებაო, გაიფიქრა და პირსახოცით ხელში დაბლა ჩავიდა.

იმ ავად სახსენებელი კოცნის შემდეგ სულ რამდენჯერმე ნახეს ერთმანეთი და ისიც წამიერად. წესიერად არც დალაპარაკებია. როგორც ჩანს, იონას გადაავიწყდა კიდევაც ის საღამო, ასე რომ, ამაზე გოდება არ ღირდა.

_ აბა, როგორ არის საქმე? ჩემმა ექსკლუზიურმა დიზაინერმა ცურვა იცის თუ არა?

_ ვიცი, მაგრამ ცუდად. _ აღიარა ლელიმ.

_ არა უშავს, ეს შენი ყველაზე დიდი ნაკლი არ არის, _ შენიშნა იონამ, თან ქალს თვალს არ აცილებდა.

_ და რომელია ყველაზე დიდი? _ ლელი წყალში ჩავიდა, რომ ალმურმოდებული სახე გაეგრილებინა.

_ ზედმეტად ლამაზი ხარ.

ამის გაგონებაზე ისე დაიბნა, წყლის ზედაპირზე აფართხალდა და კინაღამ ფსკერისკენ დაეშვა. მართლა ასე ფიქრობს? მოულოდნელი იყო, მაგრამ სასიამოვნო. როგორ დაარიგა მაშომ? კომპლიმენტები ისე მიიღე, თვალიც არ დაახამხამო. ჩათვალე, რომ ის შენ დაიმსახურეო. ასეც მოიქცევა, ლელი მზადაა ამისთვის. ხომ უნდა დაამტკიცოს, რომ მისი თვითშეფასების უნარი საგრძნობლად ამაღლდა?

_ ჩემი აზრით, ეს სულაც არ არის ნაკლი.

_ ნუ… ვისთვის როგორ, _ ცალი მხარი აიჩეჩა იონამ.

ლელი მალევე ამოვიდა წყლიდან. მამაკაცმა ხელი გაუწოდა ამოსვლისას.

_ რაო სოსომ, დააფასა შენი ძალისხმევა? _ შეეკითხა იონა, თან თავიდან ფეხამდე დაჟინებით შეათვალიერა.

_ შენ რომ იცოდე, დააფასა, _ ლელიმ პირსახოცს ხელი დაავლო და სწრაფად შემოიხვია ტანზე.

_ აბა რატომ ბრაზობ?

_ სულაც არ ვბრაზობ, საიდან მოიტანე?

_ ბრაზობ, ბრაზობ.

ნუთუ მართლა ბრაზობს? უნდა აიყვანოს თავი ხელში. ჩასუნთქვა, ამოსუნთქვა და… მომაჯადოებელი გაღიმება.

_ ჩვენ ერთად მოვალთ შენი ბიზნესცეტრის პრეზენტაციაზე და დარწმუნდები, რომ არ ვბრაზობ.

_ მიხარია, თუ ასეა.

_ ჰო, მართლა, სულ დამავიწყდა. მინდოდა, მადლობა გადამეხადა შენთვის, რომ შემიფარე და რა ვიცი…

_ და ასე შემდეგ, არა? _ გადაიხარხარა იონამ.

_ ჰო, ასე შემდეგ. გარდა ამისა, ხვალ გადავდივარ აქედან, ვტოვებ შენს სტუმართმოყვარე სახლს.

ასეთი გაოცებული იონა ლელის ჯერ არ ენახა.

_ რა, უკვე გადადიხარ მასთან?

მოატყუოს თუ არ ღირს? არ ღირს, თორემ იფიქრებს, რომ იაფფასიანი ქალია, რომელიც ხელის ერთი დაქნევა და კაცთან გარბის.

_ არა, ცალკე გადავდივარ, ბინა ვიქირავე.

_ ოოო, _ იონას მეტი არაფერი უთქვამს.

ალბათ არ დაიჯერა. არ სჯერა და ნუ სჯერა, რა მნიშვნელობა აქვს.

_ რაც შეეხება დარჩენილ სამუშაოს, _ ლელიმ სწრაფად გადაიტანა საუბარი სხვა თემაზე, _ ჩემი აქ ყოფნა აუცილებელი არ არის, პერიოდულად მოვალ და დავხედავ, გავაკონტროლებ მუშებს.

_ კარგი. _ მშრალად ჩაილაპარაკა იონამ, პირსახოცი კისერზე ჩამოიცვა და სწრაფად გაშორდა აუზთან სახტად დარჩენილ ლელის.

 

მაშ ასე. დღეს პირველი დღეა ახალი ლელის დღის სინათლეზე გამოსვლის. განა ადრე არ ყოფილა წვეულებებსა და საღამოებზე, მაგრამ აქამდე თავს ვერასდროს გრძნობდა კომფორტულად. არ ეხერხებოდა ნაცნობობის გაბმა, უცხო საზოგადოებაში მხიარულების გამართვა, ახალ ნაცნობებთან სწრაფად გაშინაურება. უნდა აღიაროს, რომ ასეთ საღამოებზე ლელის ყოველთვის ქეთი ჩრდილავდა. დღეს კი სულ სხვა საქმეა.

საბოლოოდ ჩაიხედა სარკეში და კმაყოფილი დარჩა. მსუბუქი მაკიაჟი ამჯობინა _ მცირეოდენი ჩრდილი თვალის უპეებში, ტონალური _ თხლად, ვარდისფერი პუდრი ღაწვებზე და ბაცი ვარდისფერი პომადა ტუჩებზე. მხოლოდ დღეს შეიძინა ის ხიბლი, რაც ასე აკლდა აქამდე, რასაც არასდროს ანიჭებდა დიდ მნიშვნელობას და რასაც დედამ მიაჩვია. ერთადერთი, რაც აკლდა, თავდაჯერებულობა იყო.

სოსოს დაურეკა და შეხვედრა რესტორანთან დაუთქვა, სადაც პრეზენტაცია უნდა გამართულიყო. არ უნდოდა თავისი ახალი ბინის მისამართი მიეცა. ჯერ ვერ ენდობოდა. ჯერ ადრე იყო ნდობაზე საუბარი.

პრეზენტაციაზე მაშოსთან ერთად წავა, ის გამოუვლის მძღოლთან ერთად. მართალია, ლელიმ ჯერ ვერ გაარკვია, მაშოს პირადი მძღოლი ემსახურება, თუ იონასი ან მამამისის, მაგრამ ეს ნაკლებად აინტერესებდა.

მაშომ ზუსტად დანიშნულ დროს დაურეკა.

_ ჩამოდი, სადარბაზოსთან გელოდები, _ გაისმა მობილურში მისი ხმა.

_ მოვრბივარ, _ ჩასძახა ტელეფონში ლელიმ და მაშინვე გამოვიდა ბინიდან.

ქუჩაში ერთ-ერთი ბოლო მოდელის «ვოლვო» იდგა, მუქი ნაცრისფერი, პრიალა-პრიალა. სოსო ასეთ მანქანებს «გაზიპინებულს» ეძახდა ხოლმე, ოღონდ ეგ იყო, რომ ლელიმ ამ სიტყვის ნამდვილი მნიშვნელობა არ იცოდა. ისიც კი არ იცოდა, სინამდვილეში არსებობდა თუ არა ასეთი სიტყვა ლექსიკონში.

მაშომ კარი გამოაღო და ხელი დაუქნია.

_ ეს მამაჩემის მანქანაა, _ უთხრა ლელის, როცა იგი უკანა სავარძელზე, მის გვერდით მოკალათდა, _ გინდა თუ არა, ჩემი მძღოლი მოგემსახურებაო, ამიჩემა. მეც დავთანხმდი, ჩვენი რა მიდის, არა? _ გადაიკისკისა მაშომ.

_ ალბათ ძალიან უყვარხარ და იმიტომ.

_ ალბათ. დედას ვგავარ ძალიან და ამიტომ უფრო. დედა აღარ არის ცოცხალი, ის კი დღემდე განიცდის ამას. ზედმეტად ზრუნავს ჩემზე, თითქოს ისევ პატარა ვიყო, ეს კი ხანდახან მაღიზიანებს.

_ მაგას რა ჯობია, _ სევდიანად მიუგო ლელიმ, _ მე კი საერთოდ არ ვიცი მამაჩემი, თვალითაც არასდროს მინახავს. დედა ორსულად იყო, რომ მიგვატოვა.

მაშომ ხელზე ხელი მოუჭირა და ჩასჩურჩულა:

_ სამწუხაროდ, ცხოვრებაში ხშირად ხდება ისეთი რამეები, რისი შეცვლაც ჩვენ არ შეგვიძლია.

 

ლელისგან განსხვავებით, სოსო არასდროს ყოფილა პუნქტუალური. უკვე მერამდენედ გამოვიდა გარეთ მის შესახვედრად, ის კი იგვიანებდა. არც ზარებს პასუხობდა. დარბაზში ბევრი სტუმარი ირეოდა, ლელი კი მაშოს გარდა არავის იცნობდა. მალე ისიც სადღაც გაქრა. იონას შორიდან მოკრა თვალი, ვიღაც ასაკოვან მაღალ მამაკაცს გაცხარებით ელაპარაკებოდა. ამ ორს ცოტა ხანში კიდევ ორი შეუერთდა. სწორედ ამ მომენტში ვიღაც სიმპათიური ყმაწვილი აესვეტა წინ.

_ მარტო ხართ?

_ არა, მეგობარს ველოდები, _ თავაზიანად გაუღიმა უცნობს.

_ თქვენს მეგობარს მარტო დარჩენა ემუქრება, თუ დროზე არ გამოჩნდა. მე პირადად სიამოვნებით გაგიტაცებდით, _ ელიტურად გაიხუმრა უცნობმა.

ლელის ესიამოვნა. ესე იგი, ვიღაცამ შეამჩნია, გაეფლირტავა. ერთი მხრივ, ეს სასიამოვნოა, მეორე მხრივ არა, იმიტომ, რომ საშინელ ხასიათზეა. სულ სხვა გეგმები ჰქონდა და არ გამოვიდა. აი, ახლა კიდევ ერთხელ გავა გარეთ და სოსო თუ არ იქნება მოსული, მართლა მარტო დარჩება. რა უნდა აკეთოს მთელი საღამო მარტომ? არც მაშოს ეცლება მისთვის და არც იონას. უარესად მოეშხამა გუნება.

სოსო მოსულიყო. კიდევ კარგი. მის დანახვაზე შვებით ამოისუნთქა.

_ პატარავ, ათი წუთია, აქ ვდგავარ, რატომ არ გამოხვედი?

_ რას მელაპარაკები? _ ირონიულად შენიშნა ლელიმ, _ და სად იყავი აქამდე?

მამაკაცმა გაოცებით შეხედა. ადრე ლელის ასეთი ტონით არასდროს მიუმართავს მისთვის.

_ საცობში გავიჭედე, რა მოხდა, ქვეყანა დაიქცა?

ლელიმ ამოიოხრა.

_ კარგი, შევიდეთ.

«ნეტავ საერთოდ არ მოსულიყო. რა უგემოვნოდაა ჩაცმული, შეგარცხვენს ადამიანს!»

 

მართალია, სოსოს ძვირად ღირებული პიჯაკი ეცვა, მაგრამ სპორტული სტილის, რაც სრულიად არ შეეფერებოდა ასეთ საღამოს, რადგან ის არ იყო მიჩვეული გლამურულ წვეულებებს, ალბათ ჯობდა, თავიდანვე გაეფრთხილებინა. კი არავინ არაფერს იტყოდა, მაგრამ მაინც. განსაკუთრებით იონასი ერიდებოდა. ის აუცილებლად გამოიტანდა დასკვნას თავისი შემფასებლური მზერით და ვინ იცის, იქნებ გულში დაეცინა კიდევაც ლელისთვის, ეს პიჟონი რამ შეაყვარაო. ახლა ერთადერთი გამოსავალიღა დარჩენია _ რაც შეიძლება გაითქვიფოს სტუმრებში და იონას თავი მოარიდოს.

ფიქრებში გართული ავიდა სოსოსთან ერთად მეორე სართულზე, სადაც ოფიციალური ცერემონია უნდა დაწყებულიყო. სწორედ ამ დროს პირდაპირ შეეჩეხა იონას. ბედის ირონიაც ამას ჰქვია. განგება თითქოს განგებ უწყობდა უსიამოვნო სიუპრიზებს.

_ ლელი! _ წამოიძახა მან, _ შენ, როგორც ყოველთვის, ბრწყინვალედ გამოიყურები! _ შემდეგ მამაკაცმა მზერა მის თანამგზავრზე გადაიტანა, _ გამაცნობ შენს მეგობარს?

_ ეს სოსოა, ჩემი ახლობელი. ეს კი იონაა, ფარმაკოლოგიური კორპორაციის ხელმძღვანელი. _ მშრალად წარუდგინა ქალმა კაცები ერთმანეთს.

სოსომ იონას ხელი ჩამოართვა.

_ მაპატიეთ, ახლა უნდა დაგტოვოთ, _ მოიბოდიშა იონამ და წყვილს გაეცალა.

სოსომ ხელი გადახვია ლელის და მიიხუტა, მაგრამ ქალმა ცივად მოიშორა მამაკაცი.

_ ცხელა აქ, _ თქვა და განზე გადგა.

მისთვის უსიამოვნო იყო ეს დემონსტრაციული ჩახუტება. სხვათა შორის, ჯერაც არ უპატიებია მისთვის უღირსი საქციელი და ვერც გადაეწყვიტა, საერთოდ აპატიებდა თუ არა. როგორც ჩანს, თვითონ არაფერსაც არ ნანობს და ჰგონია, რომ ლელის წყენამ გაუარა. ჰგონია, რომ ყოფილი საყვარელი არსადაც არ გაექცევა და წარსულს დაივიწყებს. ელოდოს!

ამ დროს იონას გვერდით ისევ ის წარმოსადეგი მამაკაცი დაინახა. არ იცოდა, ვინ იყო, მაგრამ ეტყობოდა, საკმაო წვლილი მიუძღოდა დღევანდელ საღამოში. ალბათ ერთ-ერთი მეწილეაო, ლელიმ გაიფიქრა.

_ ა, ამ კაცს ვიცნობ, _ სოსომ საჩვენებელი თითი სწორედ იმ კაცისკენ გაიშვირა, რომელიც იონას ელაპარაკებოდა.

_ მართლა? ვინ არის?

_ რამაზ ნიშნიანიძეა, ბიზნესმენი, რომელიღაც სააფთიაქო ქსელის მფლობელია, ზუსტად არ მახსოვს, რომლის.

_ ალბათ იმის, რომლის პრეზენტაციასაც მე და შენ ვესწრებით, _ შეფიქრიანებული ტონით მიუგო ლელიმ და უცნობი კიდევ ერთხელ შეათვალიერა.

საშუალო ასაკს გადაცილებული მამაკაცი მხნედ გამოიყურებოდა. თან ძალიან სიმპათიური იყო. არა, ეს დაუჯერებელია! ეს კაცი მამამისი არ იქნება! განა ამ სახელისა და გვარის კაცი ცოტაა საქართველოში? თანაც დედამ უთხრა, მამაშენი რუსეთში ცხოვრობს და მუშაობსო. მას ძალიან უჭირს, ამიტომ ვერ ახერხებს ჩამოსვლას და შენს გაცნობასო. ჰო, ალბათ ასე იქნება. იმ პოლიციელმაც არ დაურეკა, ამას წინათ ქეთიმ რომ გააცნო და შეჰპირდა, გავიგებ, ვინ არის მამაშენი და მისამართსაც მოგაწვდიო. თვითონ კი ერთხელაც ვერ გაბედა, დაერეკა და შეეხსენებინა მისთვის, ახალი ხომ არაფერიაო. არ სურდა, შორეული ნაცნობი ვალდებული გაეხადა, მისთვის სამსახური გაეწია. მიუხედავად ამისა, მის ზარს ყოველ წამს ელოდებოდა. ქეთისთან ძველებური ურთიერთობა რომ ჰქონოდა, ჰკითხავდა, მაგრამ ახლა უკვე აღარ გამოდიოდა…

ვიღაცები სიტყვით გამოდიოდნენ, სტუმრები ტაშს უკრავდნენ ყოველ გამომსვლელს. ლელის აღარაფერი ესმოდა, ერთიანად ფიქრებში იყო ჩაძირული.

_ მომისმინე, _ ხელზე მოქაჩა სოსომ, _ რისთვის მომიყვანე აქ? დავიჯერო, მართლა გაინტერესებს ეს სისულელეები? ან ჩემი აქ დაპატიჟება ვინ გირჩია?

ლელიმ თავი ძლივს შეიკავა, რომ არ გამოელანძღა. შეეცადა, რაც შეიძლებოდა, მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ ეთქვა:

_ თუ გინდა, წადი, არ მეწყინება.

სოსომ გაოცებით შეხედა. მართალია, არსად წასულა, მაგრამ იმ წუთიდან ხმაც არ ამოუღია.

 

ბანკეტი გრძელდებოდა. ლელიმ მაშო შეამჩნია, რომელიც სწორედ იმ მაგიდას მისჯდომოდა, სადაც იონა და რამაზი ისხდნენ. რამაზი გულიანად იცინოდა. ლელის დანახვისთანავე მოეწონა იგი. ნეტავ მართლა ასეთი მამა ჰყავდეს. რა ბედნიერი იქნებოდა, ეს კაცი რომ მამამისი ყოფილიყო. თვითონაც ხომ იმ სუფრასთან იჯდებოდა ახლა, მისი საყვარელი ადამიანების გვერდით და სოსოსთან ყურყუტი არ მოუწევდა…

თვალებით სოსოს დაუწყო ძებნა. იგი იქვე, კუთხის მაგიდასთან მიმჯდარიყო და კონიაკს აგემოვნებდა, თითქოს ლელის არსებობა აღარც ახსოვდა. ვაითუ, დათვრეს! როგორმე უნდა გააფრთხილოს, რომ ბევრი არ დალიოს და არ შეარცხვინოს. მაგრამ ცოტა უხერხული ხომ არ იქნება, თითის ქნევა დაუწყოს ამდენი ადამიანის თანდასწრებით? ბოლოს და ბოლოს, ერთად აღარ არიან და რა უფლება აქვს? არც თვითონაა პატარა ბიჭი, იმდენი შეგნება უნდა ჰქონდეს, რომ იცოდეს, სად როგორ მოიქცეს, მით უფრო _ სრულიად უცხო ხალხში.

მოულოდნელად მხარზე ვიღაც ფრთხილად შეეხო. თავი მოაბრუნა და ის ყმაწვილი კაცი დაინახა, წეღან რომ წაეფლირტავა, გაგიტაცებო.

_ შეიძლება გაგეცნოთ? მე მირიანი მქვია. წეღან ვერ მოვასწარით ერთმანეთის გაცნობა.

_ სასიამოვნოა, _ ლელიმ გაუღიმა და ხელი გაუწოდა, _ არა უშავს, მაშინ ვერ მოვასწარით, მაგრამ ახლა გამოვასწოროთ. ლელი.

_ როგორი ლამაზი სახელია, ძალიან ლამაზი. «ქარი კვლავ არხევს ნაცნობ ლელიანს»… თქვენი სახელი ამ სიმღერას მაგონებს. და ძალიან ჰგავხართ ამ სიმღერის ჰანგებს, რომ იცოდეთ.

ლელი გაწითლდა.

_ ხომ არ გვეცეკვა? _ მამაკაცს ჯერაც ხელში ეჭირა მისი ხელი.

_ სიამოვნებით. _ გაუღიმა ლელიმ და მორჩილად გაჰყვა ახალგაცნობილს.

ზედიზედ ორჯერ იცეკვეს. შემდეგ მირიანმა ქალი თავის მაგიდასთან მიიპატიჟა და შამპანური შესვეს. მირიანი იონას მეგობარი და თანაკომპანიონი აღმოჩნდა.

აი, დამთხვევაც ამას ჰქვია.

_ შენ საიდან გაჩნდი აქ? ჩვენს რომელიმე ქსელში მუშაობ? _ გაუშინაურდა მამაკაცი.

ლელიმ უეცრად მოიწყინა, თავადაც არ იცოდა, რატომ.

_ მე აქ, შეიძლება ითქვას, სრულიად შემთხვევით მოვხვდი. საერთოდ, დიზაინერი ვარ, ლანდშაფტისა და ინტერიერის, იონამ დამპატიჟა.

_ ვა, მართლა? როგორი დამთხვევაა? აი, ისიც, ჩვენი საერთო მეგობარი! _ წამოიძახა მირიანმა და მათკენ მომავალ იონას ხელი დაუქნია.

_ შენ, ძმაო, თურმე როგორ ლამაზ გოგოებს შენთვის მალავ, მოყუჩებულში და ძმაკაცებს არ აცნობ. არ გაპატიებ, იცოდე! _ გაეხუმრა მირიანი მეგობარს.

_ სწორედ შენ უნდა დაგიმალოს კაცმა ლამაზი გოგოები, ისეთი მუსუსი ხარ, _ არც იონა დარჩა ვალში მირიანს, მერე კი მრავალმნიშვნელოვნად დაამატა, _ მით უფრო _ დაკავებული გოგოები. ჰო, მართლა, ლელი, რაღაც ვერ ვხედავ შენს პარტნიორს.

ლელიმ ვერაფერი უპასუხა, ერთი კია, ღაწვები გაუხურდა.

_ მის პარტნიორს დავასწარი და დროებით მოვტაცე ლელი. ხომ კარგად მოვიქეცი?

_ აი, თურმე რა ყოფილა, _ ირონიულად შენიშნა იონამ, _ მაშინ ახლა მე მოგტაცებ დროებით ამ ლამაზმანს და მასთან ვიცეკვებ, თუ ამის ნებას დამრთავს.

_ დაგრთავ! _ ჯიბრიანად წამოიძახა ლელიმ, ადგა და შარფი, რომელიც აქამდე დეკოლტეს უფარავდა, ხელის ერთი გაქნევით მხარსუკან გადაიგდო, რომ შიშველი მკერდი გამოეჩინა.

იონა წამით ადგილზე გაქვავდა. ისე უყურებდა ქალს, თითქოს პირველად ხედავდა, ან ხედავდა მასში ისეთ რამეს, რაც აქამდე არ ენახა.

_ წავიდეთ? _ ჩაეკითხა ლელი და მრავლისმეტყველად გაუღიმა.

შამპანური არ უყვარდა ლელის, არასდროს არ სვამდა. ახლა, უბრალოდ, ხათრი ვერ გაუტეხა მირიანს. ამიტომაც იყო, შეუჩვეველმა სასმელმა სწრაფად რომ გააბრუა და შეათრო. გონს მოსულმა იონამ ხელები ქედზე მოხვია ქალს და ნელა დაატრიალა. ლელის თავბრუ დაეხვა. ამწუთას სულ გადაავიწყდა თავისადმი მიცემული პირობა, რომ ამ კაცზე აღარასდროს ეფიქრა. როგორც კი მამაკაცი შეეხო, ლამის გონი დაკარგა სიამოვნებისაგან. ახლა სხვა აღარაფერი უნდოდა, გარდა იმისა, რაც შეიძლება დიდხანს ენებივრა მის მკლავებში.

_ რატომ შეყოყმანდი წეღან? გინდოდა, ჩემთან ცეკვა გადაგეფიქრებინა? _ ეშმაკურად ახედა ლელიმ.

_ არა, უბრალოდ, შენმა სილამაზემ გამომაშტერა.

ვითომ? _ გაიფიქრა ლელიმ. მეფლირტავება თუ დამცინის?

დარბაზში თავბრუდამხვევი მელოდია იღვრებოდა. წყვილიც თავბრუდამხვევად ცეკვავდა. «და მამაკაციც თავბრუდამხვევი», _ კვლავ ფიქრებმა წაიღო ლელი. იონასაც მოჰკიდებოდა სასმელი. იგი უფრო და უფრო იზიდავდა თავისკენ ქალს, დაუფარავად ეფერებოდა მის ზურგს და დაჟინებით ჩასცქეროდა თვალებში. ამ სიახლოვისგან ლელის გონება ერეოდა, გული გამალებით უცემდა. ლამის იყო, ფეხები მოკვეთოდა. თითქოს სანთლის გაუხდა სხეული, ნელ-ნელა იღვენთებოდა იონას მკლავებში. ახლა რომ ეთქვა მამაკაცს, ქვეყნის დასალიერამდე გამომყევიო, უყოყმანოდ დათანხმდებოდა.

მაგრამ მან მხოლოდ ეს თქვა:

_ წამო, ჰაერზე გავიდეთ, აქ ძალიან ცხელა. _ მერე მაჯაში ჩასჭიდა გოგონას ხელი და გაიტაცა.

ლელი არ გასძალიანებია, ნელა გაჰყვა უკან. აივანზე გავიდნენ. მუსიკის ხმა აქამდეც აღწევდა, მაგრამ ცოტა ხალხი ირეოდა. იონა არც აქ გაჩერდა, ქვემოთ ჩაუყვა კიბეს და ცოტა ხნის შემდეგ ორივენი მომცრო ბაღში აღმოჩნდნენ, სადაც უამრავი დეკორატიული ბუჩქი და ერთადერთი მაგნოლიის ხე იდგა.

_ აქ რატომ… _ დააპირა ლელიმ შეკითხვის დასმა, მაგრამ იონამ არ აცალა.

უცნაურად გიჟური ლტოლვით დააცხრა მის ტუჩებს, კოცნით დაუფარა ყელი, მკლავები, მკერდი… ლელის ძალა აღარ შერჩა, წინააღმდეგობა გაეწია მისი ველური ჟინისთვის. ქალი დაჰყვა მის ნებას და გრძნობდა, რამდენად ტკბილი და ჩამთრევი იყო ეს ალერსი. მოულოდნელად მამაკაცმა ხელი შეუშვა, ისეთი მკვეთრი მოძრაობით მოიცილა, რომ ლელიმ გააზრება ვერ მოასწრო. ქალმა წონასწორობა დაკარგა და წატორტმანდა. იონას ხელს რომ არ დაყრდნობოდა, იქვე წაიქცეოდა.

_ რა იყო? _ ამის კითხვაღა მოახერხა.

მამაკაცმა ნელა შეათვალიერა.

_ მაპატიე, ლელი, _ თქვა მან და მცირე პაუზის შემდეგ გაიმეორა, _ მაპატიე… წამოდი, შენს მაგიდასთან მიგიყვან.

ლელი ვერ მიხვდა, რა ხდებოდა. როგორც ჩანს, სუფთა ჰაერმა იონა გამოაფხიზლა და მიახვედრა, რომ სისულელეს სჩადიოდა. ალბათ მაშო გაახსენდა და ინანა, რაც ჩაიდინა. ლელის კი სულაც არ გახსენებია მაშო. კიდევ კარგი, მათ შორის რომელიღაცას მაინც შერჩა აზროვნების უნარი. აჯობებს, სოსო იპოვოს და აქაურობას გაეცალოს, სანამ არაფერი გაუფუჭებია.

სოსო ისეთი მთვრალი იყო, ძლივს იდგა ფეხზე. როგორც კი მოახლოებული ლელი და იონა დაინახა, უაზრო მზერა მიაპყრო იონას და ლუღლუღს მოჰყვა:

_ იონა, არა? ჰო, იონა… ისე, რომ იცოდე, ეს ჩემი ქალია… გაიგე, ბიჭო? გეკითხები, გაიგე-მეთქი?

იონამ დამცინავი მზერა შეავლო მოლუღლუღეს, მაგრამ პასუხი არ გაუცია. იგი ლელის მიუბრუნდა:

_ შენს მეგობარს ვუბრუნებ შენს თავს, უვნებელს და თითდაუკარებელს.

როგორ შერცხვა ლელის. რამხელა ცინიზმი გამოსჭვიოდა იონას ნათქვამში! დამპალი სოსო! ღორივით გამოთვრა და რას ლაპარაკობს, არ ესმის. ღმერთო, რა ცუდად მოიქცა ბაღში. იონა რომ არ გაჩერებულიყო, ეგრევე, იქვე გაუწვებოდა, მაგნოლიის ძირში. რას იფიქრებს ის კაცი? ქუჩის ქალივით მოიქცაო, არ იტყვის? კიდევ კარგი, იონასთან მუშაობას მალე ამთავრებს. ერთი-ორჯერ თუ მოუწევს აწი მასთან შეხვედრა და მორჩა, ცხოვრებაში ახლოსაც არ გაეკარება. ამ ყველაფერს კი როგორმე გადაიტანს, დაივიწყებს, რაც მოხდა.

ლელი სოსოს მხარში შეუდგა და გასასვლელისკენ გაემართა. მამაკაცი ძლივს მოათრევდა ფეხებს. კიდევ კარგი, მათთვის ყურადღება არავის მიუქცევია. ზოგი ცეკვით იყო გართული, ზოგი სმით ან ლაპარაკით.

ის იყო, თითქმის გადაკვეთეს დარბაზი, რომ სოსო ერთიანად მოეშვა და ლელიმ ვეღარ შეძლო მისი დაჭერა. ცოტაც და, მამაკაცთან ერთად ისიც იატაკზე მოადენდა ზღართანს. სასოწარკვეთილმა ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა, არ იცოდა, რა ექნა. ახლა ყველა მას შემოხედავდა და საქვეყნოდ მოეჭრებოდა თავი. მოულოდნელად ვიღაცის ძლიერმა მკლავებმა დაიჭირა ქალი და ზეზე წამოაყენა.

_ ლამაზო ქალბატონო, დაცემა აუცილებელი არ არის. მოდით, დაგეხმარებით.

ლელიმ თავი ასწია და რამაზ ნიშნიაძე შერჩა ხელთ. მის თვალებში ლელიმ დაცინვა ვერ ამოიკითხა. პირიქით, მამაკაცი კეთილად უღიმოდა.

_ არა უშავს, ხდება ხოლმე, ვინ არ დამთვრალა. წამოდი, გავიყვანოთ გარეთ, _ რამაზი მის გამხნევებას შეეცადა.

_ მადლობა, _ ძლივს მოიკრიბა ძალა ქალმა მადლობის გადასახდელად.

როგორც იქნა, გაიყვანეს სოსო გარეთ და კი არ ჩასვეს, ჩადეს ტაქსიში. ლელიმ კიდევ ერთხელ გადაუხადა მადლობა ნიშნიანიძეს.

სწორედ ამ დროს შეამჩნია ლელიმ, როგორ დაჟინებით დასჩერებოდა მამაკაცი მის დეკოლტეს. ლელი შეიშმუშნა, ყელზე შემოხვეული შარფი ჩამოუშვა და შიშველი გულისპირი დამალა.

_ რა გქვია, ლამაზო ქალბატონო?

ღმერთო ჩემო, ეს კაცი რა, შებმას ხომ არ უპირებს? ესღა აკლდა. როგორ არ ერიდება ამ ხნის კაცს, შვილისტოლა გოგოს რომ ეფლირტავება?

მოულოდნელად რესტორნის ჭიშკართან იონა დალანდა, ალბათ მათ თუ ადევნებდა თვალს.

_ დიდი მადლობა დახმარებისთვის, მართლა დიდი მადლობა, მაგრამ ჩემი წასვლის დროა, _ ჩქარ-ჩქარა მიაყარა მამაკაცს და სასწრაფოდ ჩაჯდა მანქანაში.

 

უცნაური რაღაც ხდებოდა… და დიდი ხანია, ეს უცნაური რაღაც ხდებოდა. თავიდან ცდილობდა, არ მიექცია ამისთვის ყურადღება, გამოერთო ემოციების ღილაკი და საღი გონების ჩაერთო. ამაოდ. მასზე ფიქრი არ შორდებოდა, მის აზრებში უფრო და უფრო მეტი სიხშირით ფიგურირებდა იგი, თანაც, ყველაზე არახელსაყრელ მომენტებში. მაგალითად, როცა თათბირზე იჯდა, ან როცა მნიშვნელოვან მოლაპარაკებას აწარმოებდა ამა თუ იმ კომპანიის ხელმძღვანელთან. და იონა იძულებული გახდა, ეღიარებინა, რომ ის, ოცდათორმეტი წლის იონა ნემსაძე, მსხვილი ბიზნესმენი, მყოფი სრულ გონებაზე და ჯანსაღი აზრის მატარებელი, პატარა ბიჭივით იყო შეყვარებული. დიახ, სწორედ ასე. მსგავსი გრძნობა მხოლოდ თხუთმეტი წლის ასაკში გამოსცადა, როცა პარალელური კლასელი გოგონა შეუყვარდა. რა თქმა უნდა, მაშინ სიყვარულში გამოტყოდა ვერ გაუბედა, მაგრამ სამაგიეროდ, ლექსებს უწერდა, რომელიც იმ გოგონას არასდროს წაუკითხავს, რადგან იონას არავისთვის უჩვენებია იგი. ის გოგონა იონასთვის ოცნებასავით იყო _ ლამაზი და მიუწვდომელი. ასეთადვე დარჩა დღემდე მის წარმოსახვაში.

შემდეგ იყო გატაცებები, ლტოლვა, სიმპათიები, გართობა, სურვილები… როგორც ნებისმიერ ნორმალურ მამაკაცს, მასაც ჰყავდა ქალები. მაგრამ ის შეგრძნება, ნათელი, წმინდა და სუფთა სიყვარულის, აღარ განმეორებულა. არც ეგონა, ოდესმე თუ განმეორდებოდა. ასეთი რამეები მხოლოდ ახალგაზრდობაში ხდება და ახალგაზრდობასთან ერთად გადის. ხოლო ოცდახუთი და, მით უფრო, ოცდათორმეტი წლის ასაკში, წესით, სხვა საზრუნავით იტვირთება გონება. მის ცხოვრებაში კი საოცრება მოხდა და ის, რაც მოზარდობისას მეხსიერებაში ტკბილად და მიუწვდომლად დარჩა, კვლავ განმეორდა.

ამ ასაკში მისი ხასიათი ორი რამით იყო გაკაჟებული. ერთი მხრივ ეს იყო ბიზნესი, მეორე მხრივ _ სპორტი. თავის დროზე პროფესიონალ წყალბურთელად მიიჩნეოდა, მაგრამ ჩაება თუ არა მამის ბიზნესში, წყალბურთს თავი დაანება და მთლიანად საქმეში ჩაეფლო. ისე, ცურვისთვის თავი არ დაუნებებია, საჭირო დოზით ადრენალინის გამოყოფა მისთვის დღესაც მთავარ პირობად რჩება, ამიტომ ხშირად სტუმრობს საცურაო აუზებს, ზღვებს თუ ოკეანეებს. ბიზნესმა და სპორტმა ისიც კი ასწავლა, როგორ აიყვანოს თავი ხელში კრიზისულ სიტუაციებში, თან ისე, რომ წონასწორობა არ დაკარგოს და გულგრილობა შეინარჩუნოს.

ჰოდა, როცა მიხვდა, რომ შეყვარებული იყო, ლამის შოკში ჩავარდა. აბა რა დაემართებოდა, როცა ხედავდა, რომ ხანდახან სწორედ გადამწყვეტ მომენტებში ეფანტებოდა გონება და კარგავდა საღ აზროვნებას…

ეს ყველაფერი კი დაახლოებით ორი წლის წინ დაიწყო. სწორედ იმ დღეს, როცა ოფისიდან გამოსულმა სასწრაფოდ სადმე წახემსება გადაწყვიტა. ორი ღამის უძინარი ფეხზე ძლივს იდგა.

ნელა დაუყვა ალვის ხეების ხეივანს, რომლის ბოლოში პატარა, მყუდრო კაფე ეგულებოდა. შეფიქრიანებულმა მოულოდნელად რაღაცას გაკრა ხელი და თითქოს ფიცრის დავარდნის ხმა გაისმა…

შემცბარმა გვერდზე გაიხედა და დაინახა, რომ მიწაზე მოლბერტი ეგდო. იონა სწრაფად დასწვდა მოლბერტს და თავის ადგილას დააბრუნა. სწორედ ამ დროს შეამჩნია დოინჯშემოყრილი გოგონა, რომელიც გაკვირვებული შესცქეროდა.

_ მაპატიეთ, ვერ შევამჩნიე, _ მოუბოდიშა უცნობს მამაკაცმა, ამავე დროს გაიფიქრა, «ვისაც გაუხარდება, ყველა აქ დაყიალობს, ვითომ დიდი მხატვრები იყვნენ და შედევრებს ქმნიდნენ… ისე, ეს მშვენიერი არსებაა, ვერაფერს იტყვი, ტანი, მკერდი, ფეხები… ოჰოოო».

_ თქვენც მაპატიეთ, _ უხერხულად გაუღიმა გოგონამ, _ ცოტა აქეთ უნდა გამომეწია, რომ გამვლელთათვის ხელი არ შემეშალა, ვხვდები, რომ ჩემი ბრალია, ვერ გავითვალისწინე.

_ არა უშავს, ხდება, _ შემრიგებლური ტონით მიუგო იონამ, რადგან გაბრაზება წამში სადღაც გაქრა.

გოგონას გაღიმებისას ლოყებზე ფოსოები დაასხდა, რამაც თავბრუ დაახვია მამაკაცს. გიჟდებოდა ქალებზე, რომლებსაც გაღიმებისას სადღაც მიმალული ფოსოები უჩნდებოდათ. მოუნდა, ასე მდგარიყო და ეცქირა ამ ლამაზმანისთვის, როგორც ხელოვნების ნიმუშისთვის. რა თქმა უნდა, თექვსმეტი წლის რომ ყოფილიყო, ალბათ ასედაც მოიქცეოდა, მაგრამ ის მაშინ ოცდაათის გახლდათ. სოლიდურ ბიზნესმენს კი არ შეშვენოდა ქუჩაში შემთხვევითი გამვლელი გაეცნო და «ვერტერის ვნებანი» ეთამაშა. ისღა დარჩენოდა, თავადაც გაეღიმა პასუხად და გზა განეგრძო.

როცა უკან ბრუნდებოდა, კვლავ შეამჩნია გოგონა. მას გზიდან მოშორებით გადაენაცვლებინა, თავი მოლბერტისკენ დაეხარა და ხატავდა. გულმა არ მოუთმინა და მიუახლოვდა… ეს იყო თითქმის დასრულებული ნახატი _ თბილისური გაზაფხულის პეიზაჟი _ აყვავებული იასამნები, მრავალსართულიანი კორპუსები და ქუჩაში მიმავალი ადამიანები. ცასაც თითქოს იასამნისფერი დაჰკრავდა. ლამაზი სურათი იყო, იონა თვალს ვერ წყვეტდა ნახატს. გოგონა ხატვას განაგრძობდა, იგი ირგვლივ ვერაფერს და ვერავის ამჩნევდა.

იონას ამჯერად აღარ შეუწუხებია უცნობი მხატვარი. უჩუმრად გაეცალა გოგონას და გზა გააგრძელა.

მას შემდეგ ამ ხეივანში რამდენჯერმე მოუწია გავლამ, მაგრამ გოგონა არ გამოჩენილა. ცოტა არ იყოს, ნანობდა, რომ არ გაიცნო და ტელეფონის ნომერი არ გამოართვა, ან ვახშამზე არ მიიპატიჟა. მთლად დარწმუნებული არ იყო, რომ გამოუვიდოდა ან ერთი, ან მეორე, მაგრამ მცდელობას წინ რაღა ედგა? ახლა კი უკვე გვიან იყო. ლამაზი მხატვარი გაქრა, თითქოს ცამ ჩაყლაპაო, დროთა განმავლობაში კი მისი სახეც წაიშალა მისი მეხსიერებიდან.

 

_ იონა, შენ ეს უნდა ნახო! _ ეჩიჩინებოდა მაშო, _ უკეთეს ადგილს ვერ იპოვი. თანაც, არც ისე ძვირია, ეჩქარება პატრონს და იაფად ყიდის. მართალია, რემონტი ძვირი დაგიჯდება, მაგრამ საგურამო ამად ღირს, დამიჯერე, რა.

_ კარგი, თანახმა ვარ, _ დანებდა იონა, _ ასი წელია, ქალაქგარეთ სახლის ყიდვას ვაპირებ და თავი ვერ მოვაბი. რატომაც არა? იყოს საგურამო, მართლა მაგარი ადგილია, გეთანხმები.

და აი, ასე, სწორედ დის დაჟინებული თხოვნით შეიძინა იონამ საგურამოში კარ-მიდამო. სახლის რეკონსტრუქციას მაშინვე შეუდგა. ერთსართულიანი აგურის სახლი ორსართულიანად აქცია და ვილას დაამსგავსა. ამ საქმეს მთელი ორი წელიწადი დასჭირდა, მაგრამ შედეგი ლოდინად ღირდა. გარდა ამისა, საჭირო იყო ეზოს მოწესრიგება, დასაწყისში თუნდაც მხოლოდ ფასადის. იცოდა, რომ ამისთვის ლანდშაფტის დიზაინერისთვის უნდა მიემართა. შევიდა ინტერნეტში და კანდიდატურის ძებნას შეუდგა. რამდენიმე მისამართმა ფეისბუკში გადაიყვანა. არც ისე ცოტა აღმოჩნდა ამ საქმით დაკავებული. ყველას ნამდვილად ვერ დაათვალიერებდა, ამის დრო არ ჰქონდა, ამიტომ ამორჩევითი პრინციპით ჩაუყვა გრძელ სიას. განსაკუთრებით ერთმა დასახელებამ დააინტერესა «ია-სამანი». ეს ერთი სიტყვა მრავლისმეტყველად ეჩვენა _ ერთდროულად ყვავილსა და ქვას დაუკავშირა. წამით წარმოიდგინა ქვებს შორის ამოსული იები და ირგვლივ იასამნის ბუჩქები. გარდა ამისა, თვითონ დასახელებამ სწორედ ის მხატვარი გაახსენა, მოლბერტი რომ წაუქცია და რომელიც იასამნებს ხატავდა ხეივანში. ფეისბუკზე დიზაინერის მხოლოდ ნამუშევრები იდო. გემოვნებით გაკეთებული რამდენიმე ეზო მაშინვე თვალში მოხვდა. ბევრი არ უფიქრია, იქვე მითითებული ტელეფონის ნომერი ამოიწერა, დარეკა და ავტორი მეორე დღეს საგურამოში შეხვედრაზე დაითანხმა.

დიზაინერი, მისდა მოულოდნელად, პუნქტუალური აღმოჩნდა, ერთი წამითაც არ დაუგვიანია. სანამ მოვიდოდა, ხუთი წუთით ადრე დარეკა, ახლოს ვარ და თუ შეიძლება, ჭიშკართნ დამხვდით, რომ ადვილად მოგაგნოთო.

მამაკაცი მაშინვე გარეთ გავიდა.

_ იონა ნემსაძე, _ წარუდგინა თავისი თავი.

_ ლელი ალანია, _ გაისმა პასუხად.

ის არის, თუ არ არის? როგორც კი გოგონა დაინახა, მხოლოდ ეს აზრი აეკვიატა. მას ბუნდოვნად ახსოვდა, როგორ გამოიყურებოდა ხეივანში ნანახი მხატვარი. არადა, ეს დიზაინერი რატომღაც მას მიამსგავსა. განსხვავება ის იყო, რომ ის გოგონა გამხდარი იყო, თვალებციმციმა, რითიც მოიხიბლა მაშინ, ეს კი პუტკუნა გახლდათ, ასაკითაც უფროსი და რაღაცნაირად შეწუხებულსახიანი. თუმცა ახლა ამაზე ფიქრის დრო არ იყო. ადამიანი სამუშაოდ მოვიდა და არა მასთან ფლირტის გასაბმელად, რა დროს მარჩიელობა იყო? ამიტომ იონამ იგი შინ შეიპატიჟა და პირდაპირ საქმეზე გადავიდა. საქმე კი ეზოს დათვალიერებით დაიწყო…

ლელის ერთობ პრაქტიკული აზროვნება აღმოაჩნდა. ისეთი რამეები შესთავაზა იონას, მამაკაცი გაოცდა. მინიმალური დანახარჯებით გოგონა მაქსიმალურად ლამაზ დიზაინს ჰპირდებოდა. მონახაზი წამში, მის თვალწინ გააკეთა. როცა საქმეს მორჩნენ, მამაკაცმა გოგონა სადილად მიიპატიჟა. საუბარი სხვა თემებსაც შეეხო. ლელის სხვა მხრივაც მოწესრიგებული ჰქონია ცხოვრება. ჰყავდა მეგობარი მამაკაცი, ვინმე სოსო, რომელთანაც თავს ბედნიერად გრძნობდა. მართალია, იონას დიდად არ აინტერესებდა დიზაინერის პირადი ცხოვრება, მაგრამ ეტიკეტს გვერდს ვერ აუვლიდა, ზრდილობის გულისთვის ვალდებული იყო, მოესმინა მისთვის და შიგადაშიგ რეპლიკებიც მოეშველიებინა, როგორიცაა, მაგალითად «კარგი», «ყოჩაღ», «მშვენიერია», «აბა რა», «სასიამოვნოა»…

და აი, გაცნობიდან ორ საათში ლელი უკვე იონას ავტომობილში იჯდა და თბილისიდან კვლავ საგურამოში ბრუნდებოდა. რატომ მოიქცა იონა ასე? მხოლოდ იმიტომ, რომ დრო არ დაეკარგათ და რადგან ლელის ამ ეტაპზე სხვა შეკვეთა არ ჰქონდა, დროზე შესდგომოდა საქმეს. სწორედ ეს იყო მიზეზი, რომ მან ლელი თბილისში ჩაიყვანა, ჩემოდანი ჩაალაგებინა და მაშინვე უკან წამოიყვანა.

 

არადა, მხოლოდ დროის დაკარგვა არ იყო მიზეზი, თუმცა ამას იონა ოდნავ მოგვიანებით მიხვდა. მიხვდა მაშინ, როცა სოსოსგან წამოსულს ჩანთებით ხელში ისევ გადაეყარა თბილისში და სასოწარკვეთილი მანქანაში ჩაისვა. რადგან გოგონა გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდა, შეეცოდა და უყოყმანოდ გაუჩინა ახალი საქმე _ მთლიანი ეზოს მოწყობა. ფულის პრობლემა არ ჰქონდა, ამიტომ წამითაც არ დაფიქრებულა.

მეორედ მაშინ დაკრა გულის ზარმა, როცა ლელი წყაროსთან შეამჩნია. ის ერთიანად გალუმპული იდგა წვიმაში, თავი უკან გადაეგდო, ხელები გაეშალა და თითქოს თავის თავს წვიმის წვეთებს სთავაზობდა. იმდენად ინტიმური იყო პოზა, იმდენად ვნებიანი ჩანდა ლელის სხეული, იონას თავგზა აებნა. ხელებგაშლილი გოგონა თითქოს რაღაცას შესთხოვდა წვიმიან ცას, რაღაცას ემუდარებოდა და იონა იმწუთას მზად იყო, ყველა ის სურვილი შეესრულებინა ლელისთვის, რასაც იგი ღამის უვარსკვლავო ცას შესთხოვდა, ყველა ის სურვილი, რომელიც მის ძალებს არ აღემატებოდა.

რამდენიმე წუთის განმავლობაში, სანამ ლელი ვერ ხედავდა, მამაკაცი ნეტარებით უყურებდა სველ ქალს და მხოლოდ მაშინ ამოქმედდა, როცა წონასწორობადაკარგულ ლელის წყალში ჩავარდნა დაემუქრა. იგი მსწრაფლ მიეჭრა გოგონას, წელზე ხელი მოხვია და იგრძნო, რომ უცნაურმა ტალღებმა დაუარა სხეულში. მსგავსი რამ აქამდე არ უგრძნია. რა იყო ეს? ნუთუ ისევ თექვსმეტი წლისაა? არა, რა თქმა უნდა. მთელი იმ დროის განმავლობაში, როცა ქალს ლამპიონის შუქზე აკვირდებოდა, მისადმი საოცარმა ლტოლვამ დარია ხელი. ჰო, სწორედ ასე იყო და ის ამას მიხვდა.

_ მინდა სოსოს შევურიგდე, _ თქვა ლელიმ, როცა მისი მკლავებისგან თავი გაითავისუფლა.

აი ამ მომენტიდან უნახავად შეიძულა მამაკაცი, რომელსაც სოსო ერქვა. დარწმუნებული იყო, რომ ის კაცი ამ ქალის სიყვარულს არ იმსახურებდა, სხვანაირად ეს ქალი იმ კაცის გამო ქუჩაში არ აღმოჩნდებოდა. ძნელი დასაჯერებელი იყო, ამ ქალს იმ კაცის დაბრუნების სურვილი ჰქონოდა. არ უნდოდა, ასე ყოფილიყო, არ უნდოდა, რადგან ეს ქალი სხვა კაცს უყვარდა. სხვა კაცი კი თვითონ იყო…

 

იმ საღამოდან რამდენიმე დღის შემდეგ იონამ მაშო დაიმარტოხელა და ჰკითხა:

_ მაშო, შენ რამე იცი სოსოს შესახებ?

კვირა დღე იყო და და-ძმა მამასთან შესახვედრად მიდიოდა, სადაც, ტრადიციისამებრ, მთელ ოჯახს ერთად უნდა ესადილა. იქიდან მობრუნებულები იაპონურ რესტორანს ესტუმრნენ სავახშმოდ. გეიშებს დამსგავსებული ოფიციანტები გრაციოზულად მიმოდიოდნენ მაგიდებს შორის, უკრავდა წყნარი მუსიკა და იყო მშვიდი გარემო.

_ სოსო? _ წარბები აწკიპა მაშომ, _ ვინ არის სოსო? რაღაც არ მახსენდება.

_ მე როგორც ვიცი, ლელის მეგობარია.

_ და რატომ დაგაინტერესა? ან ლელის თავად რატომ არ ჰკითხავ? მან უკეთ არ იცის?

_ არა, რა საჭიროა, მასთან არაფერი მესაქმება, ისე გკითხე. _ ყრუდ მიუგო იონამ, გაღიზიანებულმა იმით, რომ და ვერ მიუხვდა გულის ნადებს.

მიუხედავდა იმისა, რომ დასა და ძმას ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ, იონა არასდროს უყვებოდა მას თავისი ამურული თავგადასავლების შესახებ. ინტიმური ამბების განდობაში დიდი გამოცდილება არასდროს ჰქონია და აზრზე არ იყო, რომელი მხრიდან შეიძლებოდა მაშოს მისდგომოდა. არადა, ქალები მისი ცხოვრების ყოველ ეტაპზე ბლომად ირეოდნენ, თუმცა ის, რასაც ნამდვილი სიყვარული ჰქვია, აქამდე არ სწვეოდა.

მაშომ მრავალმნიშვნელოვნად ჩაიღიმა, მერე კი ვერ მოითმინა და თქვა:

_ იო, ასე მგონია, რომ მოგწონს შენ ის გოგო, არა?

იონამ ლუკმა გადაყლაპა, წყალი დააყოლა და მიუგო:

_ მეც ასე მგონია.

მაშოს თვალები გაუფართოვდა. ასეთ პასუხს არ მოელოდა. ძმას მისთვის გული არასდროს გადაუშლია, თუმცა არც თვითონ შეუწუხებია ზედმეტი შეკითხვებით არასდროს. ჯერ კიდევ ოცი წლის იყო, იომ რომ განაცხადა, მხოლოდ ერთ გოგოს გავაცნობ ჩემი ოჯახის წევრებს, როცა დრო მოვა და ეს გოგო ჩემი საცოლე იქნებაო. მაშო მიხვდა, რომ ძმას გაუძნელდა თავისი ახალი გატაცების აღიარება, მაგრამ რადგან გამოტყდა, ესე იგი, უფრო სერიოზულად იყო საქმე, ვიდრე ოდესმე.

_ მე შემიძლია რამით დაგეხმარო? _ შერბილებული ტონით შეეკითხა მაშო ძმას და ხელზე ხელი მოუჭირა.

_ ალბათ, _ თავი დაუქნია იონამ, _ ვერ ვიგებ, რა ურთიერთობა აქვს იმ კაცთან. რატომღაც, მგონია, რომ მაგარი ახვარი კაცია. არ შეიძლება ლელის მისნაირი უყვარდეს… იქნებ შენ გითხრას რამე?

მაშო ჩაფიქრდა.

_ შევეცდები, მაგრამ ცოტა მეეჭვება. ლელი ძალიან ჩაკეტილია თავის თავში, განსაკუთრებით, როცა საუბარი გრძნობებს შეეხება. არასდროს მიცდია მის სულში ჩაძრომა, რადგან მგონია, რომ არ ესიამოვნება. არადა, ვგრძნობ, როგორი მარტოსულია, თუმცა ყველანაირად ცდილობს ამის დამალვას. ძალიან კი მინდა დავეხმარო, თუ ახლოს მიმიშვებს. მინდა შენც დაგეხმარო. მე თუ მკითხავ, მაგრად უხდებით ერთმანეთს, კარგი წყვილი იქნებით.

იონამ ამოიხვნეშა. კარგი და ჰყავს, ისინი ბევრ რამეში ჰგვანან ერთმანეთს. ორივე ძალზე მიზანსწრაფული და შეუპოვარია, ამასთან _ ორივე ჯიუტი. რამეს თუ დაისახავენ მიზნად, ერთიც და მეორეც თავის გზას არ გადაუხვევს, სანამ მიზანს არ მიაღწევს.

ბავშვობაში არასდროს უთმობდნენ ერთმანეთს. აიწეოდა ხოლმე ერთი წივილ-კივილი. მათი გამშველებელი მხოლოდ მამა იყო, მხოლოდ მას შეეძლო და-ძმას შორის ზავის ჩამოგდება. ამიტომაც დღემდე აქვთ მამის რიდი, დღესაც ანგარიშს უწევენ მის ყოველ სიტყვას. ამავდროულად, ორივენი სრულიად განსხვავებულები იყვნენ და არიან. იონა თავდაჭერილი, მშვიდი, გაწონასწორებული ადამიანია, უცებ არასდროს იღებს გადაწყვეტილებებს და ერთადერთი პრინციპით ცხოვრობს _ ასჯერ გაზომე, ერთხელ გაჭერი. მაშო კი იმპულსურია, ხშირ შემთხვევაში სპონტანურად მოქმედებს, მაგრამ თუ რამე ძალიან მოუნდა, ყველა დაბრკოლებას გადალახავს და აუცილებლად მიაღწევს თავისას. მისი ყველაზე კარგი თვისება ისაა, რომ ძალიან სანდოა და ნებისმიერი საიდუმლოს შენახვა შეუძლია. ასე რომ, იონას თამამად შეეძლო მაშოს სახით მოკავშირე გაეჩინა სასიყვარულო საკითხებში…

და არც შემცდარა.

ზუსტად ერთი დღის შემდეგ მაშო საგურამოში ჩამოვიდა. ბოლო დროს ხშირად სტუმრობდა ძმას, მით უფრო, რომ ქმარს დაშორდა და მასზე ზრუნვა აღარ უწევდა. დაშორება იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა მაშოსთვის, რომ ერთხანს დეპრესიაში ჩავარდა. როგორია, ბრმად გიყვარდეს ადამიანი, ყოველ საღამოს ელოდებოდე, როდის მოვა სამსახურიდან და ამის ნაცვლად მოვიდეს და გითხრას, აღარ მიყვარხარ, შენგან მივდივარ, რადგან სხვა ქალი გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაშიო. მაშინ ისე ცუდად იყო, რომ საერთოდ გადაიკარგა საქართველოდან. მამას ფული გამოართვა და გოაში გაემგზავრა. მოგზაურობამ დადებითად იმოქმედა მასზე, გვარიანად დაამშვიდა და უკან დაბრუნებულმა, პრაქტიკულად, ახალი ცხოვრება დაიწყო. სწორედ ის პერიოდი იყო, საკუთარი ფიტნეს-კლუბი და სილამაზის სალონი რომ გახსნა. ახალი საქმიანობა კი წარსულის დავიწყებაში დაეხმარა.

მერე იომ ლელი გააცნო. პრინციპში, ლელი მისი პირველი კლიენტი გახდა, რომელთანაც ინდივიდუალურად მოუწია მუშაობამ. მაშომ მასში მთელი სული და გული ჩააქსოვა. თუმცა, ლელისთან მუშაობა არც გაძნელებია, გოგონა ძალზე მონდომებული გამოდგა და ყველა მის რჩევას ითვალისწინებდა. ორთვიანი მუშაობის შედეგმაც არ დააყოვნა _ საყვარელი პუტკუნა ლელისგან მაშომ მოდური ლამაზმანი გამოჩარხა. ამიტომ არ უკვირდა, რომ იონა ლელით გახდა გატაცებული.

ცუდი ის იყო, რომ ლელი გულთან ახლოს არავის უშვებდა. ის სიამოვნებით უყვებოდა ხოლმე მაშოს თავის სამუშაოზე, პროექტებზე, გატაცებებზე, ოცნებებზე, მაგრამ არასდროს _ თავის წარსულზე, მშობლებზე, ახლობლებზე, მით უფრო _ სიყვარულზე.

მაშომ გადაწყვიტა, სწორედ ასეთ თემებზე დალაპარაკებოდა ლელის, ამიტომ ძმის თხოვნა გაითვალისწინა და მეორე დღესვე ჩავიდა საგურამოში. აუცილებლად უნდა გაერკვია, ვინ იყო ეს სოსო, მის სათაყვანებელ ძმას გზაზე რომ გადაეღობა.

 

მაშომ და იონამ მარტო ისადილეს. ლელი თბილისში წასულიყო დილით და გვიან საღამოს დაბრუნდა. მაშომ ცოტა ხანს დაიცადა, სანამ ნამგზავრი მაშო სულს მოითქვამდა და დაისვენებდა, მხოლოდ ამის შემდეგ მიუკაკუნა კარზე…

იონა ელოდებოდა, როდის გამოვიდოდა ლელის ოთახიდან მისი და. საუბარი კარგა ხანს გაგრძელდა და ეს დრო იონას საუკუნედ მოეჩვენა.

როგორც იქნა, მაშო დაბლა ჩამოვიდა და სამზარეულოს ზღურბლზე გაჩერებულმა მხოლოდ ორი წინადადება თქვა:

_ სოსო ნამდვილად არსებობს, არის ასეთი პიროვნება ლელის ცხოვრებაში.

_ ეს ვიცი, იყო დრო, როცა ლელი რაღაც-რაღაცებს მიყვებოდა თავის ცხოვრებაზე. _ მიუგო იონამ და ჩაი მოხვრიპა.

_ მართლა? ცოტა არ იყოს, ძნელი დასაჯერებელია. მას არ უყვარს თავის თავზე ლაპარაკი. მოკლედ, ეს სოსო სინამდვილეში არსებობს, მაგრამ ახლა ნაჩხუბრები არიან.

_ და?

_ და ის, რომ ლელი მასთან შერიგებას აპირებს.

_ გასაგებია. აი, თურმე როგორი გმირი შეყვარებული გვყოლია, _ ირონიულად ჩაიცინა იონამ.

_ ნუ ბრაზდები. იცი, რა შევამჩნიე? ისე ცდილობდა დავერწმუნებინე იმ სოსოს სიყვარულში, რომ სრულიად საპირისპიროში დამარწმუნა. მას სოსო არ უყვარს. უფრო მეტიც, ამ ეტაპზე ყველაზე მეტად შენ აინტერესებ. არ ვიცი, რამდენად ძლიერია ეს ინტერესი, მაგრამ ერთ რამეს შეუმცდარად ვგრძნობ _ მას შენდამი ლტოლვა აშინებს.

_ რატომ? _ ჩაფიქრდა იონა.

_ ვერაფერს გეტყვი, _ მხრები აიჩეჩა მაშომ, _ იქნებ რამით დავალებულია იმ სოსოსგან? ამაზე სიტყვაც არ დაუძრავს. მე, უბრალოდ, ქალური ინტუიციით მივხვდი, რომ ქვეცნობიერად შენზე მეტს ფიქრობს, ვიდრე იმ სოსოზე. და თუ მეტი გაინტერესებს ამ ყველაფერზე, მასთან ერთად დაპატიჟე პრეზენტაციაზე და გაიცნობ შენს მეტოქეს.

_ მეტოქე, _ ჩაიცინა იონამ, _ ცოტა ხმამაღალი ნათქვამი ხომ არ არის?

_ შეიძლება, საპირისპიროს მტკიცებას ვერ დავიწყებ, _ მხიარულად მიუგო მაშომ და ჩაი თვითონაც დაისხა…

 

«ის არის! ეს ნამდვილად ის არის!» _ გაიფიქრა იონამ, როცა ლელი საცეკვაოდ გაიწვია. რაღაც მომენტში გოგონამ თავი უკან გადაიქნია, გაიღიმა და ლოყებზე ფოსოები დაასხდა, თვალები კი სწორედ ისე აუციმციმდა, როგორც მაშინ, ხეივანში, როცა მოლბერტი წაუქცია და გამოელაპარაკა. «ის არის!» _ იონას ამაში ახლა იოტისოდენა ეჭვიც კი არ ეპარებოდა. ეს ყველაფერი თითქოს ბედისწერის არჩევანი იყო. გამოდის, შემთხვევითი არ ყოფილა მაშინ მათი შეხვედრა. განგებამ ინება ასე. მას უფრო ადრე უნდა გაეცნო ლელი, სულ სხვა ადგილას და სულ სხვა ატმოსფეროში, რომ იონას დამახსოვრებოდა იგი, დიდხანს ეფიქრა უცნობ ლამაზმანზე და გარკვეული დროის შემდეგ კვლავ შეხვედროდა. ის, რაც რომანებში ხდება, თურმე რეალურ ცხოვრებაშიც შეიძლება მოხდეს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ბედისწერამ მას ნიშანი მისცა. და რა კარგია, რომ ის მშვენიერი უცნობი გოგონა ახლა აქ არის, მის გვერდით, უფრო სწორად, მის წინ, მის მკლავებში და გატრუნული ეცეკვება. მას მეტად აღარ სჭირდება მის მოძებნა, თუმცა დიდად არც უცდია. ეს ქმნილება მისთვისაა დაბადებული. განგებამ ლელი მას გამოუგზავნა და სამუდამოდ მასთან უნდა დარჩეს.

იონამ მჭიდროდ მიიკრა გოგონა მკერდზე და იგრძნო, როგორ უთრთოდა ლელის სხეული, როგორ უცემდა გული. იმწუთას თითქოს მხეცურმა ინსტინქტმა შეიპყრო. ახლავე, ამწუთასვე უნდოდა ქალი მისი გამხდარიყო. მაჯაში ჩაავლო ლელის ხელი და გარეთ გაიყვანა. ახლავე, ამ საღამოსვე, ხვალისთვის ამის გადადება არ შეიძლება! ამწუთას მისთვის სულერთია, სად იმყოფება, ვინმე უყურებს თუ არა, ვინ რას იფიქრებს მასზე. იმიტომ, რომ ეს ის არის!

ბაღში ჩასული გრძნობამორეული კოცნიდა ლელის, თვალებიდან გადავიდა ლოყებზე, ტუჩებიდან ჩაუყვა ყელს, მერე მკერდს მიადგა და მხოლოდ ცივი ლითონის შეხებამ გამოაფხიზლა. ეს ლელის ბრილიანტის გულსაბნევი იყო, რომელიც ტუჩებზე გამოედო. სწორედ მაშინ მოეგო გონს და თავისი საქციელის შერცხვა. რას აკეთებს? ასე უხეშად, ასე საქვეყნოდ, შუა ბაღში შეიძლება დაეუფლო ქალს, რომელიც გიყვარს? ველური ხომ არ არის? ამის გაფიქრება და იონამ ცივად უშვა გოგონას ხელი…

 

ლელის არასდროს სჯეროდა ბედისწერის. სისულელედ მიაჩნდა, როცა ამბობდნენ, ბედმა შეჰყარა, ბედმა გაჰყარა… მიაჩნდა, რომ ადამიანი თავად ქმნის თავის ცხოვრებას, საკუთარი ხელებით, საკუთარი გონებით… ეს იყო მისი პრინციპი. მხოლოდ ბედისწერაზე რომ ყოფილიყო დამოკიდებული, არც დიზაინერის პროფესიას აირჩევდა და არც მამის ძებნას დაიჩემებდა.

ექვსი წლის წინ, როცა სტუდენტური წლები უკან მოიტოვა და დამოუკიდებლობა თავისუფლად შეიგრძნო, მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, რომ სრულიად განსხვავებულ ცხოვრებას დაიწყებდა.

ხვდებოდა, რომ გაიზარდა, ძალიან გაიზარდა. ახლა აღარ იყო ის პატარა, მორიდებული და მშიშარა გოგონა, განზე გახედვას და მტკიცე ნაბიჯის გადადგმას რომ უფრთხოდა. სახლში, სადაც იზრდებოდა, რატომღაც, სტუმარივით გრძნობდა თავს. შეიძლება იმიტომ, რომ მეორედ გათხოვილი დედა ახალ ქმარზე მეტად ზრუნავდა, ვიდრე ქალიშვილზე. შემდეგ ბიბი გაჩნდა, ნახევრძმა და დედის ყურადღება მთლიანად მასზე გადაერთო. რამდენჯერ სცადა, დედას დალაპარაკებოდა ნამდვილ მამაზე, ვინ იყო, სად შეიძლებოდა მისი მოძებნა, მაგრამ ლაკო ამ საკითხზე ძალიან ცოტას ლაპარაკობდა. ქალს სურდა, ერთხელ და სამუდამოდ დაევიწყებინა მამაკაცი, რომელმაც ორი თვის ორსული ცოლი მიატოვა და გაქრა. ეს მისთვის წარმოუდგენელი სტრესი იყო. ახლა ერთადერთი, რაც ყოფილ ქმართან აკავშირებდა, ლელი იყო და ამას ვერსად გაექცეოდა.

არადა, იყო დრო, როცა ლაკოს და რამაზს ერთ დროს ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი, მშვიდი და თბილი ოჯახი ჰქონდათ. რამაზი მოხერხებული მამაკაცი იყო, ფულს კარგად შოულობდა. სამეგრელოს ყველა ქალაქში ცნობილი იყო მისი უზარმაზარი მაღაზია, სადაც ყველაფრის შეძენა შეიძლებოდა, რაც ადამიანის სულსა და გულს გაუხარდებოდა. რამაზს პროდუქცია ჯერ რუსეთიდან, მერე კი   თურქეთიდან შემოჰქონდა, ხანდახან ჩინეთიდანაც, ამიტომ ხშირად უწევდა მივლინებაში ყოფნა. ოჯახში დისკომფორტს მხოლოდ ის ქმნიდა, რომ ოთხი წლის თანაცხოვრების განმავლობაში ლაკო არა და არ დაორსულდა. ერთ მშვენიერ დღეს, როცა მორიგი მივლინებიდან დაბრუნდა, დედას იგი სრულიად შეცვლილი მოეჩვენა. ქალს გულმა უგრძნო, რომ მის ბედნიერებას საფრთხე დაემუქრა. წინათგრძნობამ არ უმტყუნა. რამაზმა გამოუცხადა, მაღაზიას ვყიდი და საცხოვრებლად მოსკოვში გადავდივარო. ლაკოს გულზე შემოეყარა. სულაც არ სურდა საქართველოს გარეთ ცხოვრება, მით უფრო _ რუსეთში. სცადა, ქმარი გადაერწმუნებინა, სთხოვდა, ნუ წავალთ ქვეყნიდან, თუ მაინცდამაინც სამეგრელოში არ მოგწონს ცხოვრება, გადავიდეთ თბილისში, იქ ვიყიდოთ ბინა და ვიცხოვროთო. ქმარმა კი სრულიად გულგრილად მიუგო, შენ არსად არ მოგიწევს წასვლა, ვინაიდან შენგანაც მივდივარო…

ლაკოს ისტერიკა დაემართა. ყვიროდა, ტიროდა, ყველაფერს ამსხვრევდა… არაფერმა გაჭრა. როგორც აღმოჩნდა, რამაზი თავის ძველ სიყვარულს შეხვედრია და მასთან დაბრუნება განუზრახავს…

_ შენ არაფერი დაგაკლდება, _ უმტკიცებდა ქმარი, _ ახალგაზრდა ხარ, ლამაზი, აუცილებლად შეგიყვარდება სხვა და გათხოვდები. ხომ ხედავ, ჩემთან შვილიც კი არ გეყოლა, იქნებ სხვასთან მაინც გაგიმართლოს. ვყიდი მაღაზიას და მთელ თანხას შენ დაგიტოვებ. როგორც გაგიხარდება, ისე გამოიყენე. გინდა აქ დარჩი, გინდა სხვაგან გადადი საცხოვრებლად. თუ ასე გიყვარს თბილისი, წადი, იქ იყიდე ბინა და გააგრძელე ცხოვრება.

რამაზის გადაწყვეტილება ურყევი აღმოჩნდა. იმ დღესვე ჩაალაგა თავისი ნივთები და უგზო-უკვლოდ გაქრა…

რამდენიმე დღეში კი საოცრება მოხდა. ლაკოს უცნაური შეგრძნებები დაეუფლა, ღებინებები დაეწყო, გულის წასვლები… როცა ექიმთან მივიდა გასასინჯად, აღმოჩნდა, რომ ორსულად იყო. წარმოუდგენელი ამბავი მოხდა. რაღა მაინცდამაინც მაშინ გაიგო დაორსულების შესახებ, როცა ქმარი გაექცა? რა იქნებოდა, ერთი კვირით ადრე შეეტყო ეს ამბავი? იქნებ ამას მაინც შეენარჩუნებინა მათი ოჯახი? ლაკო სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა. ვერ გადაეწყვიტა, გაეჩინა ბავშვი თუ მოეცილებინა. მთელი თვე ებრძოდა თავის თავს. ამასთან, ცდილობდა, რაღაც მაინც გაეგო ქმრის შესახებ, მაგრამ რამაზს ვერსად მიკვლია. ბოლოს მაინც გადაწყვიტა ბავშვის გაჩენა. ეს პატარა შურისძიება გამოვიდოდა. ერთ დროს ხომ აუცილებლად გაიგებდა მისი ყოფილი ქმარი, რომ შვილი ჰყავდა? იქნებ სინდისის ქენჯნას ემძლავრა?

და ლელი გაჩნდა _ ლამაზი, საყვარელი გოგონა, მკვირცხლი, მოუსვენარი, მხიარული და ჭკვიანი. თუმცა, გადიოდა წლები და რამაზისგან არაფერი ისმოდა. მხოლოდ ერთხელ, სრულიად შემთხვევით, ერთმა მეზობელმა უთხრა, შენი ქმარი მოსკოვში შემხვდა, ვიღაც ქალთან ერთად იყო, თან ორი ბავშვი ახლდათო. ეს იყო და ეს… ლელი კი იზრდებოდა…

დედა წყნარი ქალი იყო, ხმას არასდროს უწევდა, მაგრამ იშვიათად იცინოდა. ყურადღებას არ აკლებდა გოგონას მანამ, სანამ ქალის ცხოვრებაში ფრიდონი არ გამოჩნდა… აი, სწორედ იმ დღიდან შეიცვალა ლელის ცხოვრება. იმ დღიდან მოაკლდა დედის სითბო, სიყვარული და ყურადღება. იმ დღიდან გახდა დედა მხიარული, მოცინარი და ენერგიული.

ფრიდონი ჩუმი კაცი იყო, გულჩათხრობილი. მართალია, ციდან ვარსკვლავებს არ წყვეტდა, მაგრამ სამსახური ჰქონდა, კარგად გამოიმუშავებდა და ოჯახის რჩენასაც ახერხებდა. იგი კავშირგაბმულობის ინჟინერი გახლდათ.

მაშინ ლელი ცამეტი წლის ხდებოდა… გავიდა ორი წელი და ლაკოს ვაჟი შეეძინა, ბიბი. ფრიდონის სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. არანაკლებ ბედნიერი იყო დედაც, რომელიც ახალდაბადებულ ჩვილს თავზე ევლებოდა. აი, მაშინ კი საბოლოოდ ეულად და მარტოსულად იგრძნო ლელიმ თავი. ამიტომაც გრძნობდა სახლში თავს სტუმარივით. თუმცა დედას ერთ რამეში ვერ უსაყვედურებდა. ლაკომ ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ გოგონას მატერიალური კეთილდღეობა არ მოჰკლებოდა. სკოლა წარჩინებით დაამთავრა, ემზადებოდა ყველა საგანში, რომელიც მას უმაღლეს სასწავლებელში გამოცდების ჩასაბარებლად სჭირდებოდა. გარდა ამისა, გახდა თუ არა სტუდენტი, დედამ საკუთარი ანგარიში გაუხსნა გოგონას ბანკში და მამის დანატოვარი ფულიდან გადანახული სამი ათასი ლარი ჩაურიცხა. ლელის სწავლის ფულის გადახდა არ უხდებოდა, ამიტომ ამ თანხას საჭიროებისამებრ მოიხმარდა. იხდიდა ბინის ქირას და თავს ირჩენდა. თუმცა, რადგან საბანკო ანგარიშს თანხა მხოლოდ აკლდებოდა და არ ემატებოდა, ერთხელაც ეს ფული გამოილია. გამოილია და ლელის მუშაობის დაწყებამ მოუწია…

როცა ჯერ კიდევ პატარა იყო, ხშირად ეკითხებოდა დედას, მამა სად არისო და ყოველ ჯერზე ერთსა და იმავე პასუხს ისმენდა _ მოსკოვში. სხვა განმარტებებს დედა არასდროს აკეთებდა და ბოლოს ბავშვმაც შეწყვიტა ამ კითხვის დასმა. დედას ეგონა, გოგონამ დაივიწყა მამა, მაგრამ მწარედ შეცდა.

ლელის ხატვის ნიჭი პატარაობიდანვე აღმოაჩნდა. მის ნახატებში კი გამუდმებით ფიგურირებდა მამის სახება _ ხან ხელიხელჩაკიდებული ლელისთან, ხან თოჯინით ხელში, ხან უცინოდა გოგონას, ხან ხელს უქნევდა…

თორმეტი წლის იყო, საახალწლო სურვილებში თოვლის ბაბუას რომ მისწერა, მინდა, მამაჩემი ჩამოვიდესო… მეორე დღეს კი დედამ, რომელსაც ხელში მისი სურვილების ბარათი ეჭირა, ცრემლიანი თვალებით აუწყა, რომ მამა არასდროს დაბრუნდებოდა. სწორედ მაშინ გაიგო ლელიმ პირველად, რომ მამამ მაშინ მიატოვა, როცა დაბადებულიც არ იყო… ჩვენ მას არ ვჭირდებით, მას სხვა ოჯახი ჰყავს, სხვა ცოლი და სხვა შვილებიო, _ დასძინა დედამ. სწორედ მაშინ მოეჩვენა ლელის, რომ ის სამყარო, რომელშიც მამასთან ერთად ცხოვრობდა და რომელსაც ნახატებში აცოცხლებდა, დაიმსხვრა. მას ეგონა, რომ მამა დროებით იყო წასული, რომ ის ერთ მზიან დღეს აუცილებლად დაბრუნდებოდა. აღმოჩნდა, რომ ეს აუხდენელი ოცნება იყო, რომ მამას სხვა შვილები ჰყავდა და ლელი სრულიადაც არ უყვარდა. აი, მაშინ შესძულდა ის სხვა შვილები, ეგონა, ის ბავშვები იყვნენ დამნაშავენი იმაში, რომ მამას ლელი არ ახსოვდა. ლელი გონებაში ხშირად წარმოიდგენდა ხოლმე მამას იქ, უცნობ ქვეყანაში, თავის სხვა შვილებთან ერთად მოისეირნეს, გაღიმებულს, ბედნიერს და ეს წარმოდგენა გულს უკლავდა. მერე ამავე წარმოსახვით დაუშვებდა, როგორ შეცურავდნენ ზღვაში მამის ახალი შვილები და როგორ დაიხრჩობოდნენ, მამა კი მათ გადარჩენას ვერ შეძლებდა. ან ავტობუსით მგზავრობისას დიდი ავარია მოხდებოდა და ისინი კლდეზე გადაიჩეხებოდნენ. შემდეგ მამას აუცილებლად გაახსენდებოდა ლელი და ჩამოაკითხავდა…

ყველაფერ ამას ლელი დეტალებში წარმოიდგენდა ხოლმე, მერე კი ფუნჯით ქაღალდზე გადაჰქონდა… შემაძრწუნებელი ნახატები გამოსდიოდა დასახიჩრებული ბავშვების გვამებით. ლელის კი ეს ამშვიდებდა… თან თავს ინუგუშებდა, რომ მამამ არ იცოდა, როგორ ენატრებოდა ლელის, როგორ დაუცველად გრძნობდა თავს მის გარეშე, თორემ აუცილებლად დაბრუნდებოდა. სწორედ მაშინ მისცა თავს პირობა, როცა გაიზრდებოდა, აუცილებლად მოძებნიდა მამას და თავს შეახსენებდა…

თოვლის ბაბუამ კი სურვილი უცნაურად შეუსრულა _ ერთი წლის შემდეგ დედა გათხოვდა და ლელის ახალი მამა მოევლინა…

თექვსმეტი წლისამ უკვე იცოდა, რომ დიზაინერი გახდებოდა. ამის შესახებ დედას გამოუცხადა, თან დააყოლა, რომ სწავლის გაგრძელება მოსკოვში სურდა. დედა გაქვავდა.

_ რატომ შვილო, ასე შორს რატომ გინდა ჩემგან ყოფნა?

_ მინდა, მამა მოვძებნო, _ მტკიცედ დადგა თავისაზე.

_ მაგრამ ჩვენ ამის საშუალება არ გვაქვს, თანაც ახლა არც ისე ადვილია მოსკოვის უნივერსიტეტებში საბუთების შეტანა. ხომ იცი, რა დროა…

ლელიმ გაიაზრა დედის ნათქვამი და გადაიფიქრა. იცოდა, მის ამ ოცნებას ფრთებს ვერასდროს შეასხამდა, ამიტომ სწავლის გაგრძელება თბილისში გადაწყვიტა, ხოლო შემდეგ, როცა ცნობილი გახდებოდა, შეკვეთებს დააყრიდნენ და ფულს დააგროვებდა, აუცილებლად გაემგზავრებოდა მოსკოვში და მამას მოძებნიდა…

_ მაინც რატომ გინდა მასთან შეხვედრა? _ ვერ მოისვენა დედამ, _ მან შენ მიგატოვა, მეც მიმატოვა. ჩვენ მისთვის უცხო ადამიანები ვართ. წარმოიდგინე, რა სასაცილო სიტუაციაში აღმოჩნდები, როცა სრულიად უცხო ადამიანს მიადგები და ეტყვი, «გამარჯობა, მე შენი შვილი ვარ». გგონია, დაგიჯერებს?

_ დედა, შენ ყოველთვის გაურბოდი მამაზე საუბარს. ერთ-ორ სიტყვას გადმომიგდებდი და თავიდან მიშორებდი. მაგრამ ახლა მე პატარა აღარ ვარ. ვიცი, რასაც ვაკეთებ. მან ხომ არც იცოდა ჩემი არსებობის შესახებ. მინდა, ვნახო, ვუთხრა, რომ მე ვარსებობ. ვნახოთ, როგორ მიმიღებს, ვნახოთ, რა რეაქცია ექნება. ამაში ცუდს ვერაფერს ვხედავ.

_ ღმერთო ჩემო, ლელი, ნუთუ თავმოყვარეობის ნატამალი არ გაგაჩნია?

_ როცა საქმე ღვიძლ მამას ეხება, არ გამაჩნია. იმაზე დიდი ტკივილი რა უნდა მომაყენოს? ხელს მკრავს და უარს იტყვის ჩემზე? ამას ჩემს თავმოყვარეობასთან საერთო არაფერი აქვს, მას კი სინდისი დატანჯავს. ის აუცილებლად ინანებს, რომ მიგვატოვა, აი, ნახავ.

_ არა, ლელი, არაფერსაც არ მოიმოქმედებ, სანამ ცოცხალი ვარ! _ იყვირა ლაკომ, _ გიკრძალავ ამ თემაზე საუბარს და იმ კაცზე ფიქრსაც. არ მინდა გული გეტკინოს. შეიძლება იდეალური დედა ვერ ვარ, მაგრამ შენ ჩემი პირმშო ხარ, ყველაზე ტკივილიან წლებში გაჩენილი და ყველაზე ტკივილიანად გაზრდილი. არ მინდა, ჩემსავით იმედაგცრუება დაგეუფლოს და სიცოცხლის ბოლომდე გაგყვეს. მინდა, ბედნიერი იყო. მე ის გავაკეთე შენთვის, რაც შევძელი, დანარჩენი შენზეა დამოკიდებული.

_ შენ რა გენაღვლება, დედა! _ ვერ მოითმინა მაშინ ლელიმ და პირში მიახალა ლაკოს, რასაც ფიქრობდა, _ შენ ქმარი გყავს, ბიბი გყავს, მე გყავარ… კარგად ხარ, კომფორტულად. მე კი… მე კი, მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც მარტო ვარ. მაწვალებს იმაზე ფიქრი, რომ სადღაც მამა მყავს და რომელმაც არაფერი იცის ჩემ შესახებ. ამიტომ აუცილებლად მოვძებნი მას, დანარჩენი მერე გამოჩნდება.

და ლელი მოთმინებით დაელოდა, როდის გავიდოდა წლები, როდის წამოვიდოდა თბილისში და დამოუკიდებელ ცხოვრებას შეუდგებოდა. სწორედ მომავალ წლებს უნდა გადაეწყვიტა მისი მომავალი…

იმ დღიდან ლელიმ წლების ათვლა დაიწყო…

 

ჩაირიცხა თუ არა, საშინელებების ხატვას თავი დაანება. აღარ წარმოიდგენდა გარდაცვილ დედმამიშვილებს, მაგრამ გულის სიღრმეში მათ მიმართ სიძულვილს მაინც გრძნობდა.

თბილისში ჩამოსვლის შემდეგ დედას იშვითად ეხმიანებოდა, ასე უფრო მშვიდად იყო. ახალი მეგობრების შეძენას გაურბოდა, მხოლოდ ერთ-ორ გოგონას დაუახლოვდა, მათ შორის იყო ქეთი. ჰქონდა რამდენიმე პატარა რომანიც, რომელიც დიდხანს არასდროს გაგრძელებულა, რადგან ურთიერთობის დაწყებიდან ცოტა ხანში ხვდებოდა, რომ ეს არ იყო სიყვარული და სწრაფად წყვეტდა ურთიერთობას მამაკაცებთან. სამაგიეროდ, გულმოდგინედ სწავლობდა. მესამე კურსიდან მუშაობაც დაიწყო, რომ გზის და საჭმლის ფული არ მოჰკლებოდა. პარალელურად მამას ეძებდა, თუმცა ამაოდ. ქეთის მეშვეობით მოსკოვშიც გაიჩინა ნაცნობები, მაგრამ რამაზის კვალს ვერ მიაგნო. მერე ქეთის მეგობარმა პოლიციელმაც აღუთქვა დახმარება. ესეც ფუჭი დაპირება აღმოჩნდა. იქნებ აღარც არის ცოცხალი და ტყუილად ირჯება ლელი? არა უშავს, თუ ღმერთს უნდა, აუცილებლად შეახვედრებს მამას, ეს განგების გადასაწყვეტია და არა მისი. თუ ვერასდროს იპოვის მას, ლელი თავის ცხოვრებას გააგრძელებს. რა მოხდა მერე, განა ცოტა ადამიანი იზრდება ამქვეყნად უმამოდ და უდედოდ? ყველაფერი ხდება, ამიტომ გული არ უნდა გაიტეხოს.

აი, სულ ეს იყო მისი ცხოვრების მინი-ნოველა, რომელსაც სოსოს გაცნობა და მასთან დაახლოება მოჰყვა.

ახლა ხვდება, რომ დიადი სიყვარული არც სოსოსთან აკავშირებდა. ეს ყველაფერი მან გამოიგონა მხოლოდ იმისთვის, რომ მარტოობას გაჰქცეოდა. ასე რომ არ იყოს, იონა რატომ უნდა მოსწონებოდა? თუ ერთი უყვარდა, სხვაზე რატომღა უნდა ეფიქრა? ეს იმის დამადასტურებელი იყო, რომ სოსო არ უყვარდა, ან ისე არ უყვარდა, როგორც წესით და რიგით უნდა ჰყვარებოდა.

იონა კი სწორედ მაშინ დაუდგა გვერდით, როცა გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოჩნდა, როცა ყველაზე ძალიან გაუჭირდა და სასოწარკვეთილებას მიეცა. ის თბილად ეპყრობოდა, ყურადღებას იჩენდა მის მიმართ, კომპლიმენტებსაც არ აკლებდა. ჰოდა, იფიქრა, რომ სწორედ იონა იყო მისი ოცნების მამაკაცი. თუმცა ამაში ახლა ნამდვილად ეპარებოდა ეჭვი. მას მაშო ჰყავდა, ისინი სხვა წრის წარმომადგენლები არიან, ელიტამდე ლელის ბევრი უკლია, ამისთვის თავდაუზოგავი მუშაობა, სახელის მოხვეჭა და პროფესიონალიზმია საჭირო. თუ ერთს კარგად გაუკეთებს ეზო-ბაღს, ის მეორეს ეტყვის, მეორე _ მესამეს და ასე, თანდათანობით აიწევს საფეხურიდან საფეხურამდე. მერე ვიღაც ინტერვიუს აიღებს მისგან, ვიღაც ეკრანზე გამოაჩენს და… ასე გაკეთდება კარიერა. ლელიმ ეს იცის და ამიტომ მიისწრაფვის ასე შეუპოვრად მიზნისკენ.

მასა და იონას შორის კი ისეთი არაფერი მომხდარა. ის მამაკაცია, ცოტათი გაერთო ლელისთან. მერე რა? ამდენი ხანია, ერთ სახლში ცხოვრობენ. იო მიეჩვია, მერე მისი მოფერებაც მოუნდა. გასაკვირი არაფერია, ასეთები ყოველი ფეხის ნაბიჯზე ხდება. დროებით გადაერთო მასზე და მორჩა. იონას ოცნების ქალი რომ მაშოა, წყალი არ გაუვა, ამას ლელი თვალნათლივ ხედავს, ამიტომ არ აპირებს მათ ეკალივით გადაეღობოს. ქეთი კი არ არის, ორ საუკეთესო მეგობარს შორის ხიდი ჩატეხოს. აი, ეს არის უპირველესი მიზეზი, რის გამოც იონას არ უნდა შეხვდეს და არც ფლირტის საშუალება მისცეს. ის სათამაშო არ არის. ამიტომ წინა პლანზე მხოლოდ საქმიანი ურთიერთობებია საჭირო.

 

ლინდა საგურამოში ჩავიდა და მუშებთან ერთად კიდევ ერთხელ დაიარა იონას ეზოს ტერიტორია. ყველაფერი ბლოკნოტში ჩაინიშნა, რა იყო კარგად გაკეთებული და რაში უნდა შეეტანა კორექტივები. იონამ დაურეკა და უთხრა, საღამოს, ხუთი საათვისთვის მოვალთ მე და მაშოო. რა თქმა უნდა, ერთ დღესაც ორივენი სამუდამოდ გადმოვლენ აქ საცხოვრებლად. სწორედ ამისთვის ემზადება იონა.

როცა მუშებს გამოემშვიდობა, სასტუმრო ოთახში შევიდა, სულიკოსთან ცოტა ხანს ისაუბრა, ყავა დალია და თავის ნოუთბუკს მიუჯდა. გუშინ ახალი შეკვეთა მიიღო და დამკვეთს წერილი გაუგზავნა, რათა თავისი მოსაზრებები გაეცნო და თუ მოიწონებდნენ, პროექტის შედგენასაც შეუდგებოდა.

_ დიზაინერული ხელოვნების ოსტატებს   მივესალმებით, _ გაისმა მოულოდნელად იონას ხმა.

ღმერთო, რა კარგია ამ პიჯაკში, როგორ უხდება ნათელი ფერები! _ გაიფიქრა აღტაცებულმა, როცა მამაკაცს შეხედა. როგორი მართალია გამოხედვა აქვს. შეუძლებელია, ასეთი თვალები ტყუოდნენ. შეეცადა, გონებაში აღედგინა, რა ფერის თვალები ჰქონდა სოსოს. რა თქმა უნდა, ახსოვდა _ თაფლისფერი. და რა იკითხებოდა მის თვალებში? უსაფრთხოება, უშფოთველობა, სიმშვიდე… მაგრამ სიყვარული? სინაზე? მზრუნველობა? სამწუხაროდ, არა.

_ გაგიმარჯოს, იო, _ სახელის შემოკლებული ვარიანტი უნებურად წამოსცდა და დაფრთხა. ასე მხოლოდ მაშო მიმართავდა მამაკაცს, მას ამის უფლება არ ჰქონდა.

იონას ჩაეღიმა… უცნაურად. ამ ღიმილში კმაყოფილებაც იგრძნობოდა და გულდაჯერებულობაც.

იონამ მინერალური წყალი დაისხა და ლელის გვერდით მიუჯდა, დივანზე.

_ დავამთავრეთ სამუშაო?

_ მგონი კი. მცირე შენიშვნები მქონდა და მას ხვალვე გაასწორებენ ბიჭები.

_ მიხარია.

_ არ დაათვალიერებ?

_ ეჭვიც არ მეპარება, რომ ყველაფერი ისე გააკეთე, როგორც მე გამიხარდებოდა. რაც შეეხება მცირე შენიშვნებს, ხომ იცი, მე მაინც ვერ მივხვდები ამას, ასე რომ, აზრი არა აქვს.

_ იქნებ მაშოს მაინც ენახა? _ შეყოყმანდა ლელი.

_ მაშო რა შუაშია? თანაც, ის დღეს ვერ მოვა. ნუ ნერვიულობ, მე მჯერა შენი კეთილსინდისიერების. ვიცი, რომ ზერელედ არ უდგები საქმეს.

_ და მერე რამე რომ არ მოეწონოს? _ გაჯიუტდა ლელი.

იონამ მხრები აიჩეჩა.

_ ეს ჩემი სახლია და მთავარია, მე მომეწონოს. ასე რომ, საქმეს ნუ ართულებ.

_ მაგრამ მანაც ხომ უნდა იცხოვროს ამ სახლში… _ სუნთქვა შეეკრა ქალს, სანამ ამას იტყოდა.

მამაკაცს, რომელიც ამ დროს წყალს სვამდა, ყლუპი სასულეში გადასცდა და ხველა აუტყდა.

_ ამ სახლში რატომ უნდა იცხოვროს? ჩემს გეგმებში არ შედის საკუთარ დასთან ერთად ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება, მას თავისი ბინა აქვს.

_ საკუთარ დასთან? _ გაოგნებულმა ლელიმ მეტყველების უნარი დაკარგა.

ნუთუ ეს მართალია? ნუთუ მაშო იონას დაა და არა საცოლე ან საყვარელი? ესე იგი, შეუძლია, სცადოს? მხოლოდ სცადოს, დაუახლოვდეს იონას და ამის გამო თავი მოღალატედ არ იგრძნოს? ეს სასწაულია!

_ მაპატიე, _ შვებამოგვრილმა გაიცინა, _ ამდენი ხნის განმავლობაში მეგონა, რომ მაშო შენი… შენი საცოლე იყო.

_ აბა შენა ხარ, რა! განა ასეთი ურთიერთობა გვქონდა? ჩვენ შორის მსგავსი რამე იგრძნობოდა? ვერც წარმოვიდგენდი, ასეთი მდიდარი ფანტაზია თუ გქონდა.

_ მაგრამ სხვადასხვა გვარი რომ გაქვთ?

_ მაშო ქმრის გვარზეა და იმიტომ. ჯერ განქორწინება არ გაუფორმებიათ და გვარი ამიტომაც შერჩა. ეჰ, შენ ბევრი რამ არ იცი ჯერ, მაგრამ მოვა დრო და ყველაფერს გაიგებ, ჯერ ადრეა შენთვის მეტის ცოდნა, _ ეშმაკურად გაუღიმა იონამ.

ლელიმ კვლავ იგრძნო ბედნიერების ცდუნება, სწორედ ისე, როგორც იმ საღამოს, იონამ რომ პირველად აკოცა და როცა კინაღამ წყალში ჩავარდა. ამწუთას საშინლად მოუნდა, ემღერა და ეცეკვა ყოველგვარი მიზეზის გარეშე. სიამოვნებით ავიდოდა ახლა მაგიდაზე და იქ დაუვლიდა. მაგრამ ამას ვერ იზამდა. ხომ არ აფიქრებინებდა იონას, რომ ქალი გაგიჟდა და სასწრაფოდ ფსიქიატრიულშია წასაყვანიო. სამაგიეროდ, შეეძლო ეცქირა მამაკაცისთვის თამამად, ყოველგვარი მორიდების გარეშე. ამიერიდან სინდისის ქენჯნა აღარ შეაწუხებდა, რომ სხვის კაცს დაადგა თვალი. ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, თითქოს მხრებიდან მძიმე ტვირთი მოეხსნა, არა, ტვირთი კი არა, მთელი მთა _ თავისი ხეებითა და ქვა-ღორღით. რადგან მაშო მისი დაა, ლელის არაფერი უშლის ხელს იონას გულის მოსანადირებლად.

მაგრამ იონამ იგი უცებ ჩამოხსნა მეცხრე ციდან.

_ როგორ არის ჩვენი ძვირფასი სოსო?

თითქოს ყინულიანი წყალი გადაასხესო. ღიმილი მწრაფლ გაუქრა სახიდან. ბედნიერების შეგრძნება მოულოდნელად სადღაც გაქრა. ამ ტონით რატომ ელაპარაკება? მას არა აქვს უფლება, ასეთი ცინიზმით მიმართოს ლელის.

საკმაოდ ცივად მიუგო:

_ არაჩვეულებრივად არის, დიდი მადლობა.

იონას აშკარად ეტყობოდა, ართობდა ლელის გამოხედვა. იგი თვალს არ აშორებდა მის სახეს.

_ ისევ მიბრაზდები? ვხედავ, რომ საყვარელი ადამიანის სახელის ხსენება სიხარულს კი არ განიჭებს, პირიქით, სრულიად საპირისპირო გრძნობებს იწვევს შენში. ხომ არ ვცდები?

_ რატომ მეირონიავები? შენ რა იცი, მე რას ვგრძნობ? _ აფეთქდა გოგონა, _ ჩვენ კარგად ვართ ერთმანეთთან! მას მე ვუყვარვარ, მე _ ის.

იონამ გაიღიმა. დამცინავად, რა თქმა უნდა, ასე მოეჩვენა ლელის. რატომაც არა. თუნდაც ასე იღიმოდეს, მაინც იმ პრინცს ჰგავს, კონკიას რომ დაეძებდა ქოშით ხელში. უეცრად ხელზე მამაკაცის თითების შეხება იგრძნო. ეს დამამშვიდებელ ჟესტს ჰგავდა. ისეთი თბილი და რბილი თითები ჰქონდა იონას, რომ… მაგრამ არა, ლელიმ ცდუნებას გაუძლო და ხელი გამოსტაცა.

_ ტყუილად ნერვიულობ. რა შუაშია ირონია? განა ჩემს ინტონაციაში ირონია იგრძნობოდა? ცილს ნუ მწამებ. იცი? ორ-სამ კვირაში ახალსახლობა უნდა აღვნიშნო და შენ დაპატიჟებული ხარ, მაგრამ შენი სოსო _ არა. მაპატიე. ვიმედოვნებ, ჯერ ნიშნობა არ გქონიათ?

_ ვერ მოვასწარით, _ ნიშნის მოგებით მიუგო ლელიმ, _ მოპატიჟებისთვის მადლობა, მაგრამ მის გარეშე არ მოვალ.

იონამ კვლავ გაიღიმა, კვლავ ირონიულად.

_ გამიხარდება, თუ გადაიფიქრებ.

ლელი წამოდგა, ქვედაბოლო მუხლებამდე ჩამოიქაჩა და ამოოხვრით თქვა:

_ ჩემი წასვლის დროა.

 

წარსულში, როცა ერთად იყვნენ, ლელი სოსოს მხოლოდ დადებით მხარეებს ამჩნევდა. ახლა პირიქით, მისი ნაკლოვანებების აღნუსხვა დაიწყო. თანდათან იხსენებდა, რას ლაპარაკობდა მასზე ქეთი, როგორ ახასიათებდა, შიგადაშიგ ლანძღავდა კიდევაც, რაც ლელის აღიზიანებდა. სამაგიეროდ, ახლა ხვდებოდა, რომ ქეთი ბევრ რამეში მართალი იყო. ერთ რამეს ვერ ხვდებოდა მხოლოდ, რატომ ცხოვრობდა სოსოსთან, რადგან მისი სიმპათიურობაც აღარ ეჩვენებოდა ისე მომაკვდინებლად, როგორც ადრე. ჰო, მაღალია, მაგრამ ზედმეტად აწოწილი. სპორტით არ არის გატაცებული, სმით კი იცოცხლე, დღეს არ «გამაზავს». ლამაზი სახე აქვს, თუმცა ლელის ბოლო დროს ძალიან ნაზი და ქალური ეჩვენება მისი სახე. მის ქალურობას კიდევ ერთი დეტალი ავსებდა _ სოსო როკერივით გრძელ თმას ატარებდა, თუმცა როკთან საერთო არაფერი ჰქონდა. იქნებ იმიტომ ეჩვენება ასე, რომ ქვეცნობიერად იონას ადარებს? ეს უკანასკნელი კი სრულიად განსხვავებული ტიპაჟია. თითქოს სხვა პლანეტიდან არის ჩამოსული, ზღაპრიდან გადმომხტარი პრინცია. ამჯერადაც ხომ არ ცდება? ერთ დროს სოსოსაც ასე აღმერთებდა… ლელის ვერ გაეგო, რა ემართებოდა.

სხვანაირი გახდა მათი ურთიერთობა. ლელი იმასაც მიეჩვია, რომ ისე აღარ ემორჩილებოდა სოსოს, როგორც ადრე, როცა მისი გულისთვის ბევრ რამეზე ხუჭავდა თვალს და თავზე დაჰფოფინებდა საყვარელ მამაკაცს. ის აღარ იყო სოსოს მფარველი ანეგლოზი, ამასთან, არც დამლაგებელი, არც მზარეული და არც მრეცხავი. ის ახლა იყო ქალი, რომელმაც თავისი თავის ფასი იცის. სოსომ შესთავაზა, ჩემთან გადმოდი საცხოვრებლად, ან მე გადმოვალ შენთანო, მაგრამ უარი უთხრა. მამაკაცმა ვერა და ვერ მოიგო მისი გული. ლელის რაღაც აკავებდა.

აი, დღესაც, სოსო სერიოზულად გაბრაზდა. ჩინურ რესტორანში სადილობდნენ, როცა სოსომ კვლავ ძველ თემაზე ჩამოუგდო საუბარი.

_ პატარავ, ბოლოს და ბოლოს, დაფიქრდი, რა გინდა. მე საცდელი კურდღელი კი არ ვარ, მსურს, ქალი მყავდეს გვერდით.

ლელის გული უცნაურად შეუქანდა.

_ კარგი, სოსო, შაბათ-კვირამდე მოვიცადოთ. ცოტათი გავთავისუფლდები და მერე აღვნიშნოთ ჩვენი შერიგება.

სოსო გამოცოცხლდა.

_ მაგარია! მოდი, კარგი საღამო მოვაწყოთ და ჩემს თანამშრომლებსაც დავპატიჟებ, გაგაცნობ.

ლელის იდეა არ მოეწონა.

_ კი მაგრამ, თუ ჩემთან ყოფნა გინდა, სხვების დაპატიჟება რა საჭიროა?

_ კარგი, მაშინ მათთან ერთად სადმე კაფეში დავსხდეთ და მერე მე და შენ ჩემთან წავიდეთ.

_ თუ ასე გინდა, იყოს ასე, _ უხალისოდ დაეთანხმა ლელი, _ ოღონდ ცოტა ხნით და იმ პირობით, რომ არ დალევ.

_ კარგი, მოვილაპარაკეთ.

სოსომ ბოლო ყლუპი ჩაი მოსვა, ლელის ხმაურით აკოცა ტუჩებში და უნდა გავიქცეო, გამოუცხადა. დანახარჯის გადახდამ ლელის მოუწია. ადრე ამას ყურადღებას არასდროს აქცევდა, ხან თვითონ იხდიდა, ხან სოსო. ახლა კი… რაც დრო გადიოდა, მით უფრო ემსგავსებოდა სოსო ალფონსს, რომელიც ცდილობდა, ლელის ხარჯზე ეცხოვრა. იქნებ არ არის ასე? ხომ არ აჭარბებს? იქნებ ეჩვენება?

 

შაბათს გამოიპრანჭა. ლურჯი კაბა ჩაიცვა, ახალი ნაყიდი. ბოლო დროს ხშირად აახლებდა გარდერობს. რატომღაც, ჩაცმის მანიამ შეიპყრო. უნდოდა, ყოველდღე ახალი ტანსაცმელი სცმოდა. ქეთის ხომ არ ჰბაძავდა? მეგობარს, რომელიც ყოველთვის ფორმაში იყო, მაკიაჟის გარეშე წამითაც რომ არ გავიდოდა ქუჩაში. იქვე, კორპუსის ქვეშ მდებარე მარკეტშიც კი არ ჩავიდოდა საშინაო სამოსით, აუცილებლად უნდა გამოეცვალა.

დღეს განსაკუთრებულ ფორმაში სურს ყოფნა. სოსოს თანამშრომლები მოვლენ და ფურორი უნდა მოახდინოს. გარდა ამისა, გუშინ სოსომ ფული სთხოვა, ხელფასამდე მასესხეო. როგორც ჩანს, წვეულებას მის ხარჯზე იხდის. ლელიმ კი ვერა და ვერ ისწავლა ჭკუა, უარი ვერ უთხრა და ორასი ლარი ჩაახუტა ბოიფრენდს.

 

ლელიმ ოდნავ დააგვიანა, შეგნებულად. როცა კაფეში შევიდა, ეგრევე მოკრა თვალი სოსოს მეგობრების კომპანიას, ორი მაგიდა ერთმანეთისთვის მიედგათ და ქეიფობდნენ. მათ ხორხოცს ხმამაღალი მუსიკა ერთვოდა. სოსო მიეგება ქალს და თავის თანამშრომლებს წარუდგინა. ლელის არ გამოჰპარვია სოსოს უფროსის დაჟინებული მზერა. მამაკაცი მთელი საღამო კუდში დასდევდა ქალს და მოსვენებას არ აძლევდა. ლელიმ რამდენჯერმე თვალით ანიშნა სოსოს, ეს კაცი მომაშორეო, მაგრამ სოსო ისე იქცეოდა, ვითომ ვერაფერს ხვდებოდა. სხვა თანამესუფრეები _ ორი ბიჭი და სამი გოგო საკმაოდ თავაზიანები გამოდგნენ, ისინი თბილად შეხვდნენ ლელის და მალევე გაიშინაურეს.

როცა უფროსის ყურადღება მოსაბეზრებელი გახდა, ლელიმ სუფრა მიატოვა და ჰოლში გავიდა, საიდანაც სოსოს დაურეკა.

_ რაო, პატარავ, სად გაქრი?

_ კი მაგრამ, ვერ ამჩნევ, ეს შენი უფროსი რომ მეტორღიალება? ძალიან ვიძაბები, რომ იცოდე!

_ კარგი, რა, ლელი. რაებს იგონებ. რა მოხდა მერე, ლამაზი გოგო ხარ და მოეწონე ადამიანს, რატომ ქმნი ამისგან ტრაგედიას?

ქალს სიბრაზისგან ღაწვები წამოენთო.

_ ესე იგი, შენ ეს არ გაღელვებს, _ გამოცრა კბილებში და მობილურს ისე მოუჭირა ხელი, თითქოს დამტვრევას უპირებსო, _ ძალიანაც კარგი. უჩემოდ გააგრძელეთ მოლხენა. სულ კარგად ბრძანდებოდე.

_ ლელი, ლელი! _ გაისმა ტელეფონში სოსოს ყვირილი, მაგრამ ლელიმ გათიშა. ქუჩაში გამოსულმა კი ტაქსი გააჩერა და შინ წავიდა.

ეგონა, ეს შემთხვევა წონასწორობიდან გამოიყვანდა, აფეთქდებოდა, იტირებდა, თავს დამცირებულად იგრძნობდა. მსგავსი არაფერი მომხდარა. ისე მშვიდად მივიდა სახლში, გული არაფერზე დასწყვეტია. თითქოს გაუხარდა კიდევაც _ საბაბი გამოუჩნდა, სოსო საბოლოოდ გაექრო თავისი ცხოვრებიდან.

გვიან ღამით მამაკაცმა დაურეკა, მაგრამ ლელიმ მის ზარს არ უპასუხა, მერე კი მესიჯი გაუგზავნა, ახლოს აღარ გამეკარო, ჩვენ შორის ყველაფერი დამთავრდაო. პასუხი არ მიუღია…

 

ამასობაში ორი კვირა გავიდა. დადგა დღე, რომელსაც მოუთმენლად ელოდა. იონა ახალსახლობას იხდიდა საგურამოში. ლელი მიპატიჟებული იყო, თან სოსოს გარეშე და ამჯერად ხელს არაფერი უშლიდა, იონას თხოვნა შეესრულებინა _ იქ მარტო მისულიყო.

რატომაც არა, სიამოვნებით წავა. ერთხელაც ნახავს იონას და ამით ყველაფერი დამთავრდება. ამის მერე მასთან შეხება აღარ ექნება. ლელის გულისთვის ახალ სახლს ხომ არ იყიდის ეზოს კიდევ ერთხელ მოსაწყობად? ნაღვლიანად გაუღიმა თავის თავს სარკეში. არა უშავს, ცხოვრება გრძელდება. თუ სოსოს გარეშე შეუძლია, იონას გარეშეც შეძლებს. მით უფრო, რომ იოსთან სიყვარული არ აკავშირებს. სამაგიეროდ, მაშოსაც ნახავს. უყვარს ეს გოგო, მან დიდი როლი ითამაშა ლელის ცხოვრებაში. ცოტას წაიჭორავებენ და ეგ იქნება.

ნახევარ საათში უკვე საგურამოში იყო. იონას სახლი ისეთი გაჩირაღდნებული დახვდა, ესიამოვნა. კარგია, რომ მის შრომას ფუჭად არ ჩაუვლია. ლამპიონების შუქზე მთელი ეზო თითქოს ხელისგულზე მოჩანდა. მაგიდები აუზის გარშემო განელაგებინათ, იდგა ერთი მხიარულება და გადაძახილ-გადმოძახილი. ზოგი ფეხზე იდგა, ზოგი სუფრას მისჯდომოდა. აუზის მეორე მხარეს, სადაც მუსიკალური ცენტრი იდგა, წყვილები ცეკვავდნენ. არა, აქ დიდხანს ვერ დარჩება. არ უყვარს უცხო გარემო. მთავარია, იო ნახოს, მიულოცოს, ცოტა ხანს მაშოს გაესაუბროს და წავა.

რადგან არავის იცნობდა, გეზი პირდაპირ ხეივნისკენ აიღო, იქ, სადაც თავისი მოპირკეთებული წყარო ეგულებოდა, სადაც პირველად იგემა იონას ტუჩების სიმხურვალე და სიტკბო. გულმა საგანგაშო ბაგაბუგი ატეხა, ხოლო მამაკაცის ნახვის სურვილი ერთიორად გაუძლიერდა.

წყაროსთან არავინ იყო. აქ საოცარი სიჩუმე გამეფებულიყო, მხოლოდ შორიდან ისმოდა მუსიკის ხმა. უკან გამობრუნდა.

მოულოდნელად მისკენ მომავალი მამაკაცი დალანდა, სწორედ ის, ვის ნახვასაც ასე ეშურებოდა, მაგრამ მოულოდნელად ადგილზე გაქვავდა. იონას გვერდით ქალი მოჰყვებოდა, რომელიც მის ხელს დაყრდნობოდა და კეკლუცად მოაბიჯებდა. დაზაფრულმა ლელიმ ირგვლივ მიმოიხედა. აქ ვერსად დაიმალებოდა ისე, რომ იონას ვერ შეემჩნია. როგორმე უნდა გადაეტანა ეს შეხვედრა, სხვა გზა არ იყო. მთავარია, სიმშვიდე შეინარჩუნოს. ახლა ჩაისუნთქავს, მერე ამოისუნთქავს და ბოლოს თავაღერებული გაიღიმებს. აი, იონამაც შეამჩნია.

ლელი უკვე იღიმოდა.

_ საღამო მშვიდობისა, იონა, გილოცავ ახალსახლობას.

_ აქ რატომ ხარ? მადლობა და საღამო მშვიდობისა.

_ მინდოდა, უკანასკნელად შემეთვალიერებინა ჩემი ნახელავი და რა ვიცი, გავიარ-გამოვიარე ეზოში.

_ და, რა თქმა უნდა, დატკბი, არა? მაგარი ხელი გაქვს, ლელი, უნდა ვაღიარო. აქაურობა დადიანების სასახლეს დაემსგავსა. ჰო, მართლა, გაიცანი, ეს ვანდაა.

ლელიმ იონას თანამგზავრს შეხედა და წამით თვალთ დაუბნელდა. მის წინ ქეთი იდგა, მისი საუკეთესო მეგობარი. ეს რა ბოროტი ხუმრობაა? რაში დასჭირდა ქეთის სახელის შეცვლა? ან… ან… აქ საიდან გაჩნდა? ნუთუ იონას…

ფიქრი გაუწყდა, ხმა ჩაუწყდა და ძლივს ამოთქვა:

_ სასიამოვნოა.

ქეთი-ვანდა კი ისე შესცქეროდა, თითქოს პირველად ხედავდა ლელის. ძალიან მხიარულად მიესალმა:

_ კეთილი იყოს ჩვენი გაცნობა.

უბიწო ქალწულის როლს არ თამაშობს? მთლად წასულა ეს გოგო ხელიდან. ლელი ამას არ ელოდა. ცოტათი მოსუქებულა და კანიც გამუქებია. ალბათ გარუჯულია. სხვა მხრივ ისევ ის ქეთია, რომელსაც იცნობდა. არადა, ადრე არასდროს ირუჯებოდა, კანს აბერებსო. როგორც ჩანს, ახალი წესები დანერგა ცხოვრებაში. ამას ლელისთვის არავითარი მნიშვნელობა არა აქვს. მთავარი ისაა, რომ მან კვლავ აჯობა. სოსოს ხომ დააშორა და ახლა იონა დაუთრევია, თან ისე იქცევა, თითქოს ლელის სულაც არ იცნობდეს. ალბათ სულელივით გამოიყურება. ქეთი კი, როგორც ჩანს, გულში გამარჯვებას ზეიმობს. რა უნდა ნეტავ მისგან, რა დაუშავა?

_ კარგი, წავალ, დაგტოვებთ, _ ნაძალადევად გაიღიმა ლელიმ და წყვილს გვერდი აუარა.

რაც უფრო შორდებოდა ქალსა და მამაკაცს, მით უფრო უჩქარებდა ნაბიჯს. ერთი სული ჰქონდა, დროზე გასცლოდა აქაურობას და თბილისში გაქცეულიყო. მოულოდნელად ჭიშკართან მაშოს შეეჩეხა.

_ ლელი, სად მიიჩქარი? გენაცვალე, როგორ მომენატრე, როგორ ხარ? _ მაშომ გადაკოცნა, _ რამდენი ხანია, არ მინახავხარ. როდის მოხვედი? ამაღამ ხომ დარჩები ჩვენთან? შენი ოთახი, ხომ იცი, ისევ შენს განკარგულებაშია. იონა არავის გვაძლევს შენი ოთახის დაკავების უფლებას, რატომღაც… _ და გოგონამ ეშმაკურად გაიღიმა.

პასუხად ლელი იძულებული გახდა, გაეღიმა, მაგრამ თვალებში ცრემლი გაუბრწყინდა, რაც მაშოს შეუმჩნეველი არ დარჩენია.

_ რამე შეგემთხვა? ვინმემ ხომ არ გაწყენინა? წამოდი ერთი ჩემთან! _ შეშფოთებული ხმით დააყარა შეკითხვები მაშომ და სახლისკენ წაიყვანა.

ორივენი იონას სამუშაო კაბინეტში შევიდნენ. აქ კი თავი ვეღარ შეიკავა ლელიმ და აქვითინდა.

_ მეტის ატანა აღარ შემიძლია, მაშო, _ სლუკუნით დაიწყო, _ ჯერ იყო და, სოსო წამართვა. ნუ კარგი, ეს უკეთესიც გამოდგა ჩემთვის, დროულად დავინახე, ვისთან მქონდა საქმე და საბოლოოდ გაწვყვიტე მასთან კონტაქტი. მაგრამ ახლა… წეღან იონასთან ერთად დავინახე. ხელგადახვეულები ერთად… მე კი მის სანახავად მოვედი… მოვედი იმიტომ, რომ… ის კი მასთან ერთად…

სიტყვებს ერთმანეთს ვერ აბამდა. ერთი წინადადებაც ვერ წარმოთქვა დასრულებულად. თვალებიდან კი ღაპაღუპით სდიოდა ცრემლები, რომლებიც შავ კვალს ტოვებდნენ მის ღაწვებზე. დახატული თვალები ერთიანად ამოუშავდა.

_ მოიცა, საყვარელო, დაწყნარდი და ისე მომიყევი, რა მოხდა. ვინ ნახე, რაზე მელაპარაკები, ვერაფერს მივხვდი.

_ ქეთიზე გეუბნები. ის ჩემი დაქალია, უფრო სწორად, ყოფილი დაქალი.

მაშომ უჯრა გამოაღო, ქაღალდის ხელსახოცი ამოაძვრინა და ლელის თვალები ამოუმშრალა.

_ დარწმუნებული ხარ? ქეთი არ ვიცი, ვინაა, მაგრამ იო ვისთანაც ახლა სეირნობს, ქეთი არაა. მას ვანდა ჰქვია და იოს ძმაკაცმა მოიყვანა სტუმრად.

_ არა, რა ვანდა, რის ვანდა. ის ქეთია. არ ვიცი, სხვისი სახელი რატომ დაირქვა.

_ ზუსტად იცი, რასაც ამბობ? _ კიდევ ერთხელ დაეკითხა მაშო.

ლელი ამჯერად შეყოყმანდა. არა, ნამდვილად არ ეშლება. ქეთი სხვაში როგორ შეეძლებოდა? თუმცა… რაღაც სხვანაირი ხმა კი ჰქონდა, არა ისეთი, როგორიც ქეთის. თან ეს კანის ფერიც… დაეჭვებული ფანჯარას მიუახლოვდა და ეზოში გადაიხედა. იონა და ქეთი უკან მობრუნებულიყვნენ და აუზის კიდესთან დამდგარიყვნენ განცალკევებით. ლელიმ ჩანთიდან მობილური ამოიღო და დარეკა. რამდენიმე წამში ნაცნობი ხმა გაისმა.

_ ჰო, ლელი, გამიხარდა, რომ დამირეკე. ძალიან მინდა შენთან შეხვედრა.

_ ქეეთ… _ ლელიმ მისი სახელი ძლივს წარმოთქვა, _ ახლა სად ხარ?

_ სახლში ვარ, ლელი. მოიცა, არ გამითიშო, რაღაც მაქვს შენთვის სათქმელი.

სწორედ ამ დროს ქეთი-ვანდამ გადაიკისკისა. ღია ფანჯრიდან ადვილად შემოაღწია ამ სიცილის ხმამ. ლელი თვალს არ აშორებდა იონას თანმხლებს. არა, ეს აშკარად არ იყო მისი ქეთის სიცილი. ეს სხვა ვიღაც იყო, მაგრამ ძალიან ჰგავდა ქეთის…

_ მგონი, მეც მაქვს შენთან სალაპარაკო, _ შეფიქრიანებულმა უპასუხა მეგობარს, _ ახლა არ მცალია, ქეთი, ხვალ დაგირეკავ. აუცილებლად დაგირეკავ.

ლელიმ მობილური გათიშა და გაოგნებული სავარძელში ჩაეშვა.

_ მაშო, მართლა შემშლია. ეს ის არ არის. მაგრამ ვერაფერი გამიგია. ასეთი მსგავსება შესაძლებელია? სრულიად უცხო ორი ადამიანის?

_ ტყუპისცალები ხომ არ არიან?

_ არა, გამორიცხულია, ქეთის და არ ჰყავს, მით უფრო _ ტყუპისცალი.

ამ დროს კარი გაიღო და ლელის დღევანდელი დღის ამფორიაქებელი გამოჩნდა.

_ აი, თურმე სად იმალებით. ლელი, რატომ გამექეცი ასე უცებ?

ლელიმ ცივად გახედა იონას.

_ არ მინდოდა შენთვის ხელი შემეშალა, ისე სასიამოვნოდ ატარებდი დროს.

მაშომ დრო იხელთა და უჩუმრად გავიდა ოთახიდან, რათა წყვილი მარტო დაეტოვებინა, კარი კი მჭიდროდ მოიხურა.

_ გასაგებია… ესე იგი, ეჭვიანობ.

_ რა-ა? _ შეცბუნებულს სუნთქვა შეეკრა, _ ძალიან დიდი წარმოდგენა ხომ არ გაქვს შენს თავზე?

_ არა, _ იონა ღიმილით მისჩერებოდა ლელის, _ ადეკვატური შეხედულება მაქვს ჩემს თავზე. შენ კი ეჭვიანობ.

რა საყვარელი ღიმილი აქვს! არა, ლელის სულაც არ სურს მასზე გაბრაზდეს, ამიტომ სასაუბრო თემა უნდა შეცვალოს.

_ იონა, სულ რამდენიმე წუთით შემოვიარე, რომ მომელოცა. საჩუქარი არ მომიტანია, მაგრამ ამ დღეებში აუცილებლად მოგიტან. უბრალოდ, რომ არ მოვსულიყავი, არ შემეძლო. საჩუქარი კი მოგეწონება. _ სხაპასხუპით მიაყარა.

იონა მიუახლოვდა და წელზე ხელი შემოხვია. ლელი ოდნავ გაუძალიანდა. იონამ უფრო მჭიდროდ მიიკრა მკერდზე მისი სხეული.

_ ჩემი საუკეთესო საჩუქარი შენ ხარ, დღეს, ხვალ და ყოველთვის.

ლელი საკუთარ ყურებს არ უჯერებდა. გაოცებული მზერით ახედა მამაკაცს. ახედა და იმწამსვე მიხვდა, რომ მისი მოლურჯო-მომწვანო თვალების სიღრმეში იძირებოდა. და, რატომღაც, სულაც არ შეეშინდა ამის. იონას თვალები, ორ ნატეხ კამათლისტოლა ყინულს რომ დამსგავსებოდა, თავისკენ იზიდავდნენ ლელის, ნუსხავდნენ და აჯადოებდნენ.

მამაკაცი ოდნავ შეეხო ტუჩებით მის ტუჩებს და თქვა:

_ ჩემო საყვარელო დიზაინერო, იცი, როგორ მინდა, ბოლოს და ბოლოს, ჩემი საძინებელი გაჩვენო?

_ მაგრამ სტუმრები?

_ სტუმრები გაერთობიან, წამითაც არ მოიწყენენ უჩემოდ. მე კი ახლა მათთვის სწორედაც რომ ამ მცალია…

 

თვალები არ გაუხელია, ისე გაიღიმა. რამდენიმე წუთის წინ გაეღვიძა, იონამ ლოყაზე რომ აკოცა მაშინ, მაგრამ არ განძრეულა. მამაკაცი სააბაზანოში მიიმალა, იქიდან გამოსულმა კი ჩაიცვა, გარეთ გავიდა და ფრთხილად გაიხურა კარი, ეგონა, რომ ლელის ისევ ეძინა. მიუხედავად იმისა, რომ ადრიანი დილა იყო, მზის სხივები თავს ესხმოდნენ ლელის ბედნიერებით გაბადრულ სახეს და თვალის გახელის საშუალებას არ აძლევდნენ.

არ უნდოდა ადგომა, მაგრამ სხვა გზა არ იყო, თავს ძალა დაატანა და სწრაფად წამოიმართა. ჯერ გემრიელად გაიზმორა, მერე კი საწოლიდან გადმოხტა და სააბაზანოს მიაშურა. ჯერ კიდევ ასდიოდა იონას გამაბრუებელი სურნელი _ შოკოლადივით ტკბილი და ბადაგივით მათრობელა. სააბაზანოს კედელზე ორი პირსახოცი ეკიდა. ერთი ნამიანი იყო, ალბათ ის, რომელიც იონამ იხმარა, მეორე კი, კრემისფერი, სავარაუდოდ, ლელისთვის განკუთვნილი. გაეღიმა. მართალია, წვრილმანია, მაგრამ სასიამოვნო. უხარია, რომ იო ასე ზრუნავს მასზე… ცხელი წყლის გადავლებამ მოთენთილობა მოუხსნა.

თავისთვის განკუთვნილი პირსახოცი თმაზე ჩალმასავით შემოიხვია, მეორე, იონასი კი წელზე და საძინებელში გამოსულმა ფანჯარას მიაშურა, რათა ჟალუზები აეწია. ოთახი განათდა. ეზოში გადაიხედა, იონა აუზში ჩასულიყო და ცურავდა. «ეს ჩემი კაცია», _ გაიფიქრა კმაყოფილმა და კიდევ უფრო ბედნიერად იგრძნო თავი. ვნებიანად დაიკვნესა. წუხანდელი ღამე გაახსენდა და წამოწითლდა. ასეთი დაბნეული არასდროს ყოფილა. დაბნეული და ცოტათი უსირცხვილოც, მაგრამ ეს მერე, როცა მამაკაცის ალერსს ფეხი აუწყო და გაუთამამდა.

ხომ არ იჩქარა, ასე უცებ რომ დაუწვა? იმედია, იო ცუდს არ იფიქრებს მასზე. ყველაფერი ისე მოულოდნელად მოხდა, გააზრებაც ვერ მოასწრო. ის იყო, ჩაცმა დააპირა, რომ უეცრად მიხვდა, ჩასაცმელი არაფერი ჰქონდა. ამ დილით საღამოს კაბაში გამოწყობა ცოტა უცნაური იქნება. რას იფიქრებდა, ასე მოულოდნელად თუ შემოტრიალდებოდა სიტუაცია. ნეტავ როგორ მოიქცევა იონა დღეს სხვების თანდასწრებით? იმედია, სტუმართაგან ზოგიერთები დარჩებოდნენ. გაუკეთებს თუ არა აფიშირებას მათ ურთიერთობას? იქნებ მხოლოდ ვნებათაღელვას აჰყვა და ლელი მისთვის დიდად არაფერს ნიშნავს? დილა გათენდა და იქნებ დამშვიდობების დროც მოვიდა? ლელის გაეცინა. იოტისოდენადაც არ გაუკვირდება, ასე თუ მოხდა. მიუხედავად ამისა, მაინც მადლობელია იონასი, მან განუმეორებელი ღამე აჩუქა. პირველად შეიგრძნო ცხოვრებაში, რომ ვიღაცისთვის სასურველი ქალი იყო. ამიერიდან თვითონაც შეუძლია მოჰყვეს, რას ნიშნავს არამიწიერი სიამოვნება, რაზეც მხოლოდ წიგნებში წაუკითხავს.

ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ ახლა როგორ მოიქცეს? ისევ დაწვეს, თუ რაც წუხელ ეცვა, ის ჩაიცვას?

ფიქრის დრო აღარ იყო. თვალებით თავის საცვლებს დაუწყო ძებნა. ისინი სავარძელზე ეყარა. ის იყო, ბიკინი ამოიცვა, რომ კარი იონამ შემოაღო.

_ ეს ზედმეტია, _ მრავალმნიშვნელოვანი ღიმილით მიუახლოვდა მამაკაცი და ხელები დაუჭირა.

ორი წუთის შემდეგ კი ლელის სრულიად აღარ ადარდებდა, რომ საღამოს კაბის გარდა ჩასაცმელი არ ჰქონდა…

 

_ არ ავდგეთ? _ შეეკითხა ჩურჩულით იონას და თავი მკერდზე დაადო.

მამაკაცმა კისერზე, თმის ძირში აკოცა.

_ მე შენ მიყვარხარ, _ თქვა მან.

ამ მოულოდნელ აღიარებაზე ლელის გააჟრჟოლა, სუნთქვა გაუჩერდა და ინსტინქტურად უფრო მჭიდროდ მიეკრა იონას მკერდს.

_ რატომ? _ სულშეგუბებულმა ჰკითხა.

_ არ ვიცი.

ლელი თვალდახუჭულიც გრძნობდა, მამაკაცი როგორ იღიმებოდა.

_ ძნელია ამის ახსნა. ან კი არის შესაძლებელი? _ გააგრძელა იონამ.

ლელიმ ოდნავ გვერდზე გაიწია და იდაყვს დაყრდნობილმა ზემოდან დახედა.

_ მეც მიყვარხარ, მაგრამ ვიცი, რატომაც.

_ და რატომ? _ იონას ხმაში დაუფარავი ინტერესი იგრძნობოდა. მამაკაცმა თავქვეშ ამოსდო ხელი ქალს და თითები მის მკლავზე აათამაშა.

ლელიმ საჩვენებელი თითი მსუბუქად მიადო მის ტუჩებს და კონტური ნაზად მოხაზა.

_ იმიტომ, რომ შენ საუკეთესო მამაკაცი ხარ მსოფლიოს ყველა მამაკაცს შორის.

იონამ მოულოდნელად მხრებში ამოსდო ხელები, გულაღმა გადააწვინა და მისკენ დაიხარა.

_ ასე არ გამოვა. მე უნდა მეთქვა შენთვის, რომ ყველაზე სასურველი ქალი ხარ დედამიწის ზურგზე.

_ რას იზამ, შენ უნდა გეთქვა, მაგრამ ახლა ვერაფერს შეცვლი, ამიტომ სხვა, უფრო დამაჯერებელი არგუმენტის მოძებნა მოგიწევს, _ გადაიკისკისა ლელიმ.

_ რამეს მოვიფიქრებ, _ დაეთანხმა მამაკაცი, _ ახლა კი წამოვხტეთ და რამე შევჭამოთ, თორემ შიმშილით სული გამძვრა. მერე კი ერთად გავცუროთ.

იონა ადგა და კარადისკენ დაიძრა.

_ წავიდეთ, მაგრამ… _ კვლავ გაახსენდა ლელის თავისი პრობლემა, _ შესაფერისი ტანსაცმელი არ მაქვს, მით უფრო, _ საცურაო კოსტიუმი.

_ ეგ მართალია, _ იონამ კარადა გამოაღო და თაროებს დაუწყო თვალიერება, _ მაისურს ან პერანგს როგორმე ვიშოვით… ო, მოიცა!

იგი ოთახიდან გავიდა და მალევე მობრუნდა. ხელში თეთრი შორტი ეჭირა, რომელიც ლელის გაუწოდა.

_ ჩაიცვი, ვფიქრობ, მოგერგება.

ლელის წამით ეჭვმა გაკრა გულში. ნეტავ ვის შორტს სთავაზობს? შეცბუნება, როგორც ჩანს, სახეზე გამოეხატა, რადგან იომ სიცილით აუწყა:

_ მაშოსია, ნუ იჯღანები.

გულზე მოეშვა. რა თქმა უნდა, ლელი დარწმუნებული იყო, რომ ოცდათორმეტი წლის განმავლობაში იონა ქალის გარეშე ვერ გაძლებდა, მაგრამ სახლში სხვა ქალთან ურთიერთობის დამადასტურებელი საბუთის აღმოჩენა დიდად არ გაახარებდა. არა, რა სისულელეა, არც აპირებს, წარსულზე რამე ჰკითხოს. ეს მისი საქმე არ არის. ის კი არა, თვითონაც დაივიწყებს თავის წარსულს. ყველაფერს გადახაზავს გასული დღეებიდან, რაც აქამდე იყო და რაც უსიამოვნოდ აგონდება.

 

_ დილა მშვიდობისა, _ სამზარეულოში შესულმა ლელიმ მაშო დაინახა, რომელიც ჭურჭელს რეცხავდა.

_ დილა მშვიდობისა, ლელი! _ მხიარულად მიესალმა მაშო და და ცხელი წყლის ონკანი გადაკეტა, _ როგორც იქნა, მოვრჩი რეცხვას. ცუდია, რომ სულიკო დავითხოვეთ, ყველაფრის გაკეთებამ მე მომიწია.

_ ეგ არაფერი, როგორმე ავუვალთ. არ ვჭამოთ? ძალიან მოგვშივდა, _ გამოაცხადა იონამ, ლელის ზურგიდან დაუდგა და ხელები მხრებზე დააწყო.

ლელიმ უხერხულად იგრძნო თავი. იონამ აშკარად გრძნობინა მაშოს, რომ მათი ურთიერთობა სხვა ეტაპზე გადავიდა.

მამაკაცმა მაცივარს მიაშურა და გამოაღო. იგი ერთიმეორის მიყოლებით იღებდა კერძებით სავსე კონტეინერებს მაცივრიდან და ყოველ ჯერზე ეკითხებოდა ქალებს, «ამას შევჭამთ»? და მერე თვითონვე პასუხობდა _ «შევჭამთ».

მაშომ გაზქურაზე ტაფა შემოდგა, ზედ ხორცი დაყარა და გაცხელებას შეუდგა. ლელიმ სუფრის გაშლა დაიწყო.

_ აბა, რა გადმოგიღო? _ იონა დას მიაჩერდა, როცა მაგიდას მიუსხდნენ.

_ უღრმესი მადლობა, ძმაო, მაგრამ როგორმე უშენოდ გავართმევ თავს, აჯობებს, შენს გოგოს მოემსახურო.

«მე უკვე მისი გოგო ვარ, რა სასიამოვნოა ამის მოსმენა», _ გაიფიქრა წამოჭარხლებულმა ლელიმ, ხმამაღლა კი თქვა:

_ მე მხოლოდ მჭადს და ყველს შევჭამ, არ მინდა ისევ გავსუქდე.

_ დაიკიდე, _ შენიშნა იონამ, _ არავითარი დიეტა, მე მგონი, ჭამის გამო არ გასუქებულხარ. შენ ხომ ადრე არასდროს გქონია წონის პრობლემა?

_ არა, არასდროს, _ მიუგო ლელიმ და გაოცებით შეხედა, _ შენ საიდან იცი?

იომ ისე გაიღიმა, თითქოს დიდ საიდუმლოს ფლობსო.

_ ვიცი.

_ არა, მართლა, _ დაინტერესდა მაშოც, _ ცოტა უცნაურია, საიდან გაიგე?..

_ სხვათა შორის, როცა აღმოვაჩინე, რომ წონაში ვიყავი მომატებული, ძალიან გამიკვირდა.

_ ნეტავ რა იყო მიზეზი? _ იკითხა მაშომ, _ რამე ისეთ წამალს ხომ არ სვამდი?

_ არა, არა, ავად არ ვყოფილვარ, საერთოდ არ ვუჩივი ჯანმრთელობას. თუ არ ჩავთვლით… _ თქვა ლელიმ და ენას კბილი დააჭირა. არ უნდოდა, იონას თანდასწრებით ეთქვა, რომ ჩასახვის საწინააღმდეგო აბებს ყლაპავდა.

მაშო მიუხვდა.

_ გასაგებია, არაფრის ახსნა არ არის საჭირო.

_ მაგრამ მე ვერაფერი გავიგე, _ გააპროტესტა იონამ, _ ეს რა ქალური საიდუმლოებების დილა გამიმართეთ?

_ აუცილებელი არაა, ყველაფერი იცოდე, _ თითი დაუქნია დამ ძმას, _ არის წამლები, რომლებიც გვერდით მოვლენებს იწვევს. გასაგებია?

_ რა თქმა უნდა, გასაგებია. როგორც მივხვდი, ეს ის წამლებია, რომელთა მიღება ლელის უახლოეს წლებში არ მოუწევს, _ ეშმაკური ღიმილით წარმოთქვა იონამ.

_ ვითომ რატომ? _ მაშო დარწმუნებული იყო, რომ მისი ძმა ვერაფერსაც ვერ მიხვდა.

_ იმიტომ, რომ მე შვილები მინდა მყავდეს, _ ნიშნის მოგებით უპასუხა იონამ და ლელის დაჟინებით ჩააცქერდა თვალებში.

ქალს ღაწვები აუფორაჯდა. თავი დახარა, რომ სიწითლე როგორმე დაემალა. თითქოს ბედნიერების აზვირთებული ტალღა მოასკდა მოულოდნელად და თან ჩაითრია. უეცრად შიში დაეუფლა. ნუთუ ასე ხდება ხოლმე? აი, ასე _ რომ ყველაფერი ზედმეტად კარგად იყოს? შეეცადა, შიში განედევნა. ოდესმე ხომ უნდა იყოს ყველაფერი კარგად. ნუთუ არ დაიმსახურა?

 

საუზმის შემდეგ მაშო წყვილს დაემშვიდობა და თბილისში გაემგზავრა. ლელი და იონა კი ეკლესიაში წავიდნენ სანთლების დასანთებად. ლელის კვლავ მოუწია ტანსაცმლის გამოცვლამ, ეკლესიაში შორტით ვერ წავიდოდა, ამიტომ იძულებული გახდა, ისევ მაშოს გარდერობით ესარგებლა.

როცა ეკლესიიდან გამოვიდნენ, იონამ მზის სათვალე გაიკეთა, მაგრამ ლელიმ წაართვა.

_ შენნაირ სიმპათიურ კაცს ნაოჭებიც უხდება, მე კი მზის სხივებს უნდა გავუფრთხილდე, ჯერ ახალგაზრდა ვარ, _ კეკლუცად გაიცინა და სათვალე ცხვირზე დაიკოსა.

იონამ სინანულის გარეშე დათმო სათვალე, ქალს ხელი გადახვია და ვნებიანად უჩურჩულა:

_ მზად ვარ, ყველაფერი დავთმო შენი გულისთვის. _ და ყელზე მხურვალედ აკოცა.

ლელის რაღაცნაირი, არარეალური შეგრძნებები ეუფლებოდა _ თითქოს ეს ყველაფერი მის თავს ხდებოდა, მაგრამ ამასთანავე, შორიდან უყურებდა საკუთარ თავს და მოვლენებს აკვირდებოდა. იონას კოცნაზე კოცნით პასუხობდა, დადიოდნენ ხელიხელჩაკიდებულნი, დაცურავდნენ აუზში და მერე მზეზე ირუჯებოდნენ, წუწაობდნენ წყლის შხეფებით და ბოლოს კვლავ ერთმანეთს კოცნიდნენ…

აი, ახლაც აუზის პირას არიან, შეზლონგზე გაწოლილები. მოულოდნელად იო წამოხტა, გოგონას ხელი დასტაცა და წყალში გადაუძახა. შემდეგ თვითონაც ჩახტა აუზში და როცა ლელიმ თავი ამოყო წყლიდან, მასთან მიცურა. ქალმა კისერზე შემოხვია მამაკაცს ხელები და თვალებში ჩახედა. ამწუთას იოს აუზის წყლისფერი ჰქონდა თვალები _ მომწვანო-მოცისფრო. ჭკვიანი თვალები, ჭკვიანი და ძალიან კეთილი. ასეთი თვალები ქვეყნად არავის აქვს. ასეთი მამაკაცი მეორე არ დადის…

ლელი წყლიდან ამოვიდა და კვლავ შეზლონგზე გაწვა.

_ იმედია, ხელს არ შეგიშლი… _ ზედ ყურთან მოესმა მამაკაცის ჩურჩული.

პასუხად მხოლოდ გაუღიმა, ხმის ამოღება დაეზარა. იონა არც ელოდა პასუხს. მან აუზის კიდესთან გრძელი პლედი გაშალა, რომელიც იქვე, სკამზე იდო დაკეცილი, გოგონას ხელი დაავლო, მსუბუქად ასწია შეზლონგიდან და მასთან ერთად პლედზე დაეშვა.

_ შენს კითხვაზე პასუხი ისევ გაინტერესებს? _ შემპარავი ხმით შეეკითხა მამაკაცი.

_ სიმართლე გითხრა, დიდად არა, _ გაუღიმა ლელიმ და სველი ქოჩორი გაუსწორა, _ ისედაც ყველაფერი ნათელია. _ მერე გვერდზე გადაბრუნდა, შეზლონგის ფეხთან დადებული მობილური ტელეფონი აიღო და საათს დახედა. გაახსენდა, რომ ქეთის შეჰპირდა, ხვალ დაგირეკავო.

_ დასარეკი მაქვს, _ წყნარად თქვა და წამოიწია.

იონა თითქოს რაღაცის თქმას აპირებდა, მაგრამ თავი შეიკავა. ალბათ იფიქრა, რომ ლელი სოსოსთან აპირებდა დარეკვას. ამიტომ ლელიმ ნათქვამს მეტი დამაჯერებლობა შემატა:

_ ჩემს დაქალს უნდა ველაპარაკო.

_ დაქალს? _ მრავალმნიშვნელოვნად შეხედა იონამ, _ ლამაზია შენი დაქალი?

_ ძალიან. შენს გემოვნებაში ჯდება.

_ ასე კარგად იცნობ ჩემს გემოვნებას?

_ რადგან მისი სილამაზით დაინტერესდი, ესე იგი, ვიცნობ, _ ნიშნის მოგებით უპასუხა ლელიმ და ტელეფონის ღილაკს თითი მიაჭირა.

_ მე ჩემს ძმაკაცებზე ვზრუნავ. იცი, რამდენი მარტოხელა მეგობარი მყავს? _ «თავი იმართლა» იონამ.

_ საწყლები, _ «შეიცოდა» მისი ძმაკაცები ლელიმ.

_ დაპატიჟე ჩვენთან, უთხარი, ტალიკ-ტალიკა ბიჭებს გაგაცნობ-თქო.

ლელის ჩაეცინა. წარმოიდგინა, რა დაემართებოდა იონას, როცა ქეთის დაინახავდა და იფიქრებდა, ლელიმ ჯიბრზე ვანდა გამოიძახა, რომ სამაგიერო გადამიხადოსო.

_ კარგი, დავპატიჟებ, _ ჩუმი ხმით დაამატა და მობილური ყურთან მიიდო.

 

ქეთი შეჰპირდა, ხვალ, საღამოს ხუთისთვის მოვალო. ლელიმ სადილის მომზადება დილიდანვე გადაწყვიტა. მესამე დღეა, იონასთან არის და ისე კარგად გრძნობდნენ თავს, სულ არ აწუხებთ, სულიკო რომ არ ემსახურებათ.

_ შენ რა, დიასახლისობაც გეხერხება? _ ირონიულად აზიდა წარბები იომ.

_ ეჭვი გეპარება?

_ არა, მაგრამ მე მინდოდა სადილის მომზადება.

_ შენც გეხერხება ეგეთი რამეები? _ არ დაიჯერა ლელიმ.

_ მეხერხება რომელია! მე ნამდვილი მზარეული ვარ. შენ არ იცი ჩემი კულინარიული შესაძლებლობები. ძალიან მაგარი ვარ და ახლავე დაგიმტკიცებ. შენ დაისვენე მანამდე, მე კი საქმეს შევუდგები.

რა სასიამოვნოა, როცა საყვარელი ადამიანი ზრუნავს შენზე. ლელის სოსო გაახსენდა. მისთვის სულერთი იყო, ლელი დაღლილი ბრუნდებოდა შინ თუ დასვენებული, თუკი შიოდა, ლელი ვალდებული იყო, მისთვის საჭმელი მიერთმია, მოემზადებინა ან გაეცხელებინა და სუფრაც გაეშალა. არასდროს არაფერში მიხმარებია. ქალიც ისე უყურებდა ამას, როგორც ჩვეულებრივ ამბავს. ის ქალი იყო და უნდა «ებზრიალა» სამზარეულოში. მოგონებამ უსიამოვნოდ გაკრა გულში… ლელი პლედზე მიწვა და მზის სხივებით მოთენთილს მალევე ჩაეძინა.

იონას ხელის შეხებამ გააღვიძა. მამაკაცი თავზე წამოდგომოდა.

_ ადექი, თორემ დაიხრუკები ამ გაგანია სიცხეში, _ იომ მისი წამოყენება სცადა.

_ როგორ ვარ გაოფლიანებული, _ მკერდზე დაიხედა ლელიმ.

_ აბა რა იქნება, ადე, ადე! _ მამაკაცმა ხელზე მსუბუქად მოქაჩა და წამოახტუნა. _ თან სტუმარი გვყავს, მიხედვა ხომ უნდა.

_ ვინ სტუმარი?

_ მიკი მოვიდა, მირიანი, ჩემი ძმაკაცი. ხომ იცნობ მას?

_ შორიდან, _ დაიმორცხვა ლელიმ და მაშოს ხალათი მხრებზე მოისხა, _ ავალ, წყალს გადავივლებ და ჩავიცვამ.

კიბის თავთან მირიანი შენიშნა. იგი მხოლოდ ორჯერ ჰყავდა ნანახი. ერთხელ _ პრეზენტაციაზე, როცა ეცეკვა, მეორედ _ ახალსახლობაზე. მის დანახვაზე გოგონა გაწითლდა და დაბნეული მიესალმა სტუმარს. მიკი მისალმებისას წელში ოდნავ მოიხარა და ლელის ხელზე აკოცა.

_ ახლავე ჩამოვალ და ცივ ყავას მოგიმზადებთ, _ თავაზიანი ღიმილით მიმართა ლელიმ შეყვარებულის მეგობარს და კიბეზე აირბინა.

 

ექვსის ნახევარი იყო, ქეთიმ რომ დაურეკა და უთხრა, შემოვედი საგურამოში და ხუთ წუთში შენთან გავჩნდებიო. ლელი სამანქანო გზაზე გავიდა, რათა დაქალს დახვედროდა. იონა სულ ორიოდე წუთის სავალზე ცხოვრობდა მთავარი გზიდან. აი, ქეთიც. სამარშრუტო ტაქსიდან ჩამოვიდა თუ არა, ქეთიმ მაშინვე მიიპყრო იქვე, მაღაზიასთან თავმოყრილი მამაკაცების ყურადღება. გოგონა, როგორც ყოველთვის, არაჩვეულებრივად გამოიყურებოდა. მოტკეცილი ნაცრისფერი შარვალი ეცვა და ვარდისფერი უსახელო მაისური, ისეთი ლამაზი იყო, ჟურნალიდან გადმომხტარს ჰგავდა.

_ როგორ მიხარია, რომ ის გოგო შენ არ იყავი, _ გადაეხვია ლელი მეგობარს.

ახლაღა გააანალიზა, როგორ აკლდა მეგობარი. რამდენი რამ დაკარგა, რაც მას არ შეხვედრია. არადა, ბევრი დაუგროვდა სალაპარაკო. უხაროდა, რომ ქეთის მისთვის არ უღალატია, რომ ეს მხოლოდ გაუგებრობა იყო და სხვა არაფერი.

_ ღმერთო, როგორ მომენატრე, _ გულში იკრავდა ქეთი ლელის.

_ მეც საშინლად მომენატრე. შენი უადგილო რჩევები და ჭკუის დარიგებებიც კი მომაკლდა, იცი?

გოგონებმა გულიანად გაიცინეს. ქეთიმ ირგვლივ მიმოიხედა.

_ პირველად ვარ საგურამოში, რა ლამაზი ყოფილა აქაურობა.

_ შენ იონას სახლი უნდა ნახო, გააფრენ, _ თავი შეიქო ლელიმ.

_ ეჭვიც არ მეპარება, შენ ისეთი ხელი გაქვს, უდაბნოსაც კი ოაზისად აქცევ.

_ ოხ, კარგი ახლა, მთლად ზედმეტი ნუ მოგივა ჩემი ქება.

_ შენს კაცს თუ ჰყავს კარგი ძმაკაცები? _ ეშმაკურად მოჭუტა თვალები ქეთიმ.

_ ჰყავს რომელია, ერთი უკვე სულმოუთქმელად გელოდება, _ მხარი აუბა ლელიმ და ხელი ხელში ჩასჭიდა, _ რომ იცოდე, როგორი ბედნიერი ვარ… ორმაგად.

_ მიხარია ამის მოსმენა. გული მისკდებოდა, როცა მივხვდი, რომ გკარგავდი.

_ ეს აღარ მოხდება. წამო, ბევრი მაქვს შენთვის მოსაყოლი.

_ მეც. დავსხდეთ სადმე მოფარებულში და ვიჭორაოთ, როგორც ადრე. ისე, როგორ გამხდარხარ, ძალიან ლამაზი ხარ, ლელ! თითქოს შიგნიდან ანათებ.

_ ასე იცის სიყვარულმა, ჩემო კარგო, _ გადაიკისკისა ლელიმ.

_ ბედნიეროოოო! მშურს შენი, რომ იცოდე.

დაქალებმა შუკაში ჩაუხვიეს.

 

მამაკაცები ბაღში ისხდნენ, მოწნული მაგიდის ირგვლივ და ლუდს სვამდნენ.

ქალების დანახვაზე ორივე ფეხზე წამოდგა.

_ ქეთი, გაიცანი, ეს იონაა, ეს კი მიკი.

_ გამარჯობათ, ძალიან სასიამოვნოა, _ ქეთიმ სათითაოდ ჩამოართვა ხელი ორივეს.

მიკის მის დანახვაზე სახე ჩამოუგრძელდა.

_ გა-გი-მარჯოს…

_ ეს… ეს შენი დაქალია? _ იონას თვალები გაუფართოვდა.

_ ჰო, ჩემი დაქალი ქეთი. _ ლელი ღიმილით აკვირდებოდა კაცების რეაქციას და გულში ეცინებოდა.

მიკი და იონა თითქოს გონს მოეგნენ.

_ ყველაფერი რიგზეა, _ გაიღიმა იონამ, _ გთხოვთ, შინ შემობრძანდეთ.

_ მე კი გაგაცილებთ, _ თავი გამოიდო მიკიმ და ფეხზე წამოხტა.

გაოცებულმა მამაკაცმა ქეთის ხელკავი გამოსდო და ისინი წინ წავიდნენ.

_ ხომ ვამბობდი, მიკის გემოვნებაში ჯდება-მეთქი, _ გაიცინა ლელიმ.

_ საოცარია. არადა, როგორ ჰგავს იმ გოგოს, მიკის რომ ჰყავდა მოყვანილი იმ დღეს. გახსოვს? ვანდა ერქვა.

_ მეც სწორედ ეს მიკვირს. მაგის გამო კინაღამ დაქალი დავკარგე. შემთხვევით ტყუპისცალები ხომ არ არიან? _ შენიშნა ლელიმ.

_ შეუძლებელია. განა შეიძლება, ტყუპისცალები იყვნენ და ერთმანეთს არ იცნობდნენ?

_ გამორიცხული არაფერი არ არის. _ მხრები აიჩეჩა ლელიმ და ორივენი მიკისა და ქეთის კვალს მიჰყვნენ.

 

ქეთის ძალიან მოეწონა იონას სახლი. ლელიმ მთელი ტერიტორია დაათვალიერებინა, თან უხსნიდა მეგობარს, რაში რამდენი თანხა დაიხარჯა და რამდენმა შრომამ მოუწია. დაქალმა მოუწონა ნამუშევარი. ლელის სიამოვნებდა ქეთის შექება, რადგან ქეთი ყოველთვის იმას ამბობდა, რასაც ფიქრობდა. როცა წყაროს მიუახლოვდნენ, ლელი შეჩერდა.

_ მოდი, აქ ვისაუბროთ. ხელს ვერავინ შეგვიშლის.

_ მოდი, _ დაეთანხმა ქეთი.

ლელი ყველაფერს მოუყვა მეგობარს. როგორ შეუსწრო სოსოს და მას ლოგინში, როგორ დაინახა შემოსასვლელში მისი წითელი კლაჩი, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ერთად იყიდეს. და ახალსახლობაზე როგორ გამოეცხადა იონას გვერდით თავისი დაქალის ტყუპისცალივით მსგავსი ქალი.

_ ჰო, ეგ ამბები უკვე ვიცი. ოღონდ წარმოდგენა არა მაქვს, ვინ არის ეს ვანდა. არადა, ისეთი მსგავსებაა, რომ ვნახე, პირი დავაღე. გავიცანით ერთმანეთი, თუმცა აღმოჩნდა, რომ არაფერი მაკავშირებს მასთან. ერთი საერთო ნაცნობიც კი ვერ აღმოვაჩინეთ საახლობლოში, სოსოს გარდა.

_ სად გაიცანი?

_ სოსომ გამაცნო. თავიდან თურმე მასაც მე ვეგონე და გაუკვირდა, გოგო რომ გაეპრანჭა. იცის, რომ მე ვერ ვიტან. რესტორანში ყოფილან და ვანდას საცეკვაოდ გაუწვევია. ქეთი, შენ აქ საიდან გაჩნდიო, სოსოს რომ უკითხავს, იმას ჯერ გაჰკვირვებია, მერე კი უთქვამს, ციდან ჩამოვფრინდი შენს სანახავადო.

_ ეგ როდის გითხრა სოსომ?

_ როცა შენ წახვედი მისგან. დამირეკა, შენ გამო შენი დაქალი დამშორდაო. გავგიჟდი, მე რა შუაში ვარ-მეთქი. რას ამეტორღიალე იმ დღეს რესტორნიდან, რას მერჩოდიო. სპეციალურად იქცეოდი ლელისთან ისე, ვითომ ვერ მიტანდი, სინამდვილეში თურმე ჩემი დათრევა გინდოდაო. არ იცი, როგორ გავმწარდი. ეგრევე დავადექი სახლში და მაგრად გამოვლანძღე. ყველაზე უცნაური კი ის არის, რომ კლაჩიც კი ჩემნაირი ჰქონია იმ ვანდას. _ ქეთის გაეღიმა, _ ნუთუ ასეთი რამეები ხდება ცხოვრებაში? ძლივს დავარწმუნე სოსო, რომ მე არ ვიყავი. ვანდას მისთვის ტელეფონის ნომერი დაუტოვებია, ამიტომ ჩემი თანდასწრებით დაურეკა და მოიყვანა. უნდა გენახა, როგორი გაფართოებული თვალებით მოგვჩერებოდა ორივეს. ჩვენც ძალიან დავიბენით. აბსოლუტურად არაფერი არ გვაკავშირებს ერთმანეთთან. ის მოსკოვში დაიბადა, თან ორი წლით უფროსია ჩემზე. ერთადერთი ისაა, რომ ქართველი მამა ჰყავს და უკრაინელი დედა. მამამისი სულ სხვა გვარის კაცია, არ ვიცი, რა ხდება, ვერაფერი გამიგია. შარშან ჩამოსულა თბილისში და დროებით აქ ცხოვრობს, მამასთან.

_ დედაშენს ელაპარაკე? ან მამაშენს?

_ ისინიც გაოცებულები არიან. მამა ჯერ დაიბოღმა, დედას ეჭვის თვალით დაუწყო ყურება, მშობიარობისას რამე ხომ არ მიჰქარე და ტყუპისცალი ხომ არ გააჩუქეო. დედა აიფოფრა. მერე დედამ დაუწყო «შპილკაობა», შენ რომ დაეთრეოდი რუსეთში, იქ ხომ არ გააჩინე ვინმესგანო. მოკლედ, იყო ერთი ამბავი.

_ უცნაურია ეს ყველაფერი.

_ ჰო, უცნაურია, მაგრამ არა დაუჯერებელი. ხომ არსებობენ ერთმანეთის მსგავსი ადამიანები? მსახიობებს, მაგალითად, ჰყავთ დუბლიორები, რომლებიც ძალიან ჰგვანან მათ. ისე, რომ დააკვირდე, ასე ძალიანაც არ მგავს. ერთი შეხედვით ჩანს მხოლოდ, რომ ერთმანეთის ასლი ვართ, თორემ სხვა თუ დაგვაკვირდება, ადვილად შეამჩნევს, რომ მთლად ერთნაირები არ ვართ.

_ ჰო, თან ხმაც სხვადასხვანაირი გაქვთ. ბოლოს მეც მივხვდი, რომ შევცდი და ამიტომაც დაგირეკე.

_ წარმოგიდგენია? ვიღაც დეგენერატი გოგოს გულისთვის კინაღამ ერთმანეთი დავკარგეთ. არა, ისე რამ გაფიქრებინა, რომ სოსოს დავუწვებოდი? ხომ იცი, როგორ მეჯავრება ეგ ბიჭი? _ გაიცინა ქეთიმ და მეგობარს მხარზე მიადო თავი.

_ რა ვიცი. განა ცოტაა ასეთი შემთხვევები? ვიფიქრე, ალბათ თვალს მიხვევდა და იმიტომ აძაგებდა სოსოს, თვითონ იყო შეყვარებული და ჩვენი დაშორება უნდოდა-მეთქი. სხვა რა უნდა მეფიქრა?

_ მთავარია, ახლა მაინც იცი სიმართლე.

_ იცი, რა ცუდად ვიყავი? ვერა და ვერ შევეგუე შენს დაკარგვას. სოსოსთან დაშორებას ისე არ განვიცდიდი, როგორც შენთან.

_ გგონია, მე ნაკლებად ვინერვიულე? ღამეები არ მეძინა. რომ დაგირეკე და არ ისურვე ჩემთან საუბარი, კინაღამ მოვკვდი. არ ვიცოდი, როგორ ამეხსნა შენთვის ყველაფერი, როგორ მოგდგომოდი.

_ კიდევ კარგი, ბოლო მოეღო ამ გაუგებრობას. ისე, ერთი მხრივ, მადლობელიც უნდა ვიყო მაგ ვანდასი. ეგ რომ არა, ალბათ ისევ სოსოსთან ვიქნებოდი და იონას ვეღარ დავუახლოვდებოდი. ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ.

_ აი, ეს კი არის შენი სიყვარულის ღირსი, მაგარი კაცია, _ ცერა თითი გაფშიკა ქეთიმ, _ იონაზე ხომ არ გეუბნები არაფერს. ამჯერად მომწონს შენი არჩევანი.

_ მართლა? მიკვირს. პირველად მესმის შენგან ჩემი «პაკლონიკის» ქება.

_ შენ ხომ მიცნობ, როგორი პირდაპირი ვარ. შენს კაცებს და ჩემს კაცებსაც მკაცრი კრიტერიუმებით ვაფასებ. სამწუხაროდ, არც მე მიმართლებს. საშუალო კრიტერიუმებსაც კი არ აკმაყოფილებენ ჩემი თაყვანისმცემლები. რა ვიზამ, ალბათ ასე დამებედა. აი, შენ კი, როგორც იქნა, გაგიმართლა და მიხარია, გეფიცები.

გოგონები ერთმანეთს გადაეხვივნენ. ლელის თვალებში ცრემლი გაუბრწყინდა.

_ რა კარგია, ქეთი, შენ რომ მყავხარ. არ ვიცი, უშენოდ როგორ უნდა მეცხოვრა.

_ აბა, აბა, ეგეთები არ იყოს. მინდა, რომ ყოველთვის გქონდეს ჩემი იმედი. შენ ხომ იცი, მაგარი «სტერვა» ვარ, მაგრამ არა შენთან. ეს ყოველთვის გახსოვდეს.

_ ვიცი.

_ ახლა კი დავბრუნდეთ, თორემ კაცები გაგიჟდებიან. ისე, ეს მიკი მომწონს, არ ჩანს ცუდი ბიჭი. თუ ჩემი კრიტერიუმებით შევაფასებთ, საშუალოზე ოდნავ მეტი მაჩვენებელი აქვს. მოდი, შევამოწმოთ, ვარ თუ არა მართალი. რას იტყვი? _ აკისკისდა ქეთი.

_ გამოუსწორებელი ხარ, _ აჰყვა დაქალს ლელი და წამოდგა.

 

წყვილები გვიან ღამემდე აუზთან ისხდნენ, სუფრაც იქ იყო გაშლილი. იონამ მწვადი შეწვა და შავ ღვინოსთან ერთად გემრიელად მოულხინეს.

ქეთი და მიკი მთელი საღამო ხელოვნებაზე საუბრობდნენ. ცოტა წაიკამათეს კიდევაც. ლელი გაოცებული მისჩერებოდა მათ.

_ როგორ მიკვირს, რომ ერთმანეთს ასე შეეწყვეთ, _ გაკვირვება ვერ დამალა ლელიმ.

_ რა არის აქ გასაკვირი? _ მიკიმ ხელი გადახვია ქეთის და თავი თავზე მიადო.

_ ის მიკვირს, რომ ქეთის მოსაწონი მამაკაცი ჯერ არ დაბადებულა, _ ღიმილით მიუგო ლელიმ.

_ ცდები, მეგობარო, ცდები, _ ნიშნის მოგებით დაუქნია საჩვენებელი თითი მირიანმა, _ თურმე დაბადებულიც ყოფილა, გაზრდილიც და დავაჟკაცებულიც, _ ამ სიტყვებით მომუშტული მკლავები ასწია და კუნთები გამოაჩინა, _ თან როგორი მაგარი ვაჟკაცი!

ყველას გაეცინა მის ხუმრობაზე.

_ კარგია, რომ საერთო ენა გამონახეთ.

_ არა მარტო ენა, ბევრი რამ აღმოგვაჩნდა საერთო, _ დაამატა მიკიმ და მრავალმნიშვნელოვანი მზერა ესროლა ქეთის.

ლელი მართლა ვერ ცნობდა მეგობარს. ადრე, როცა მას რომელიმე მამაკაცთან ერთად ხედავდა, დაქალს თითქოს სახეზე ეწერა, როგორ მომაბეზრე თავიო, ახლა კი გამოცოცხლებულიყო, თვალები უბრწყინავდა და მის მზერაში მიკის მიმართ დაუფარავი ინტერესი იგრძნობოდა. «რა კარგია, თუ ერთმანეთს შეეწყობიან, _ გაიფიქრა ლელიმ, _ სულ ერთად ვიქნებით ოთხივენი და არასდროს დავშორდებით».

_ ვინ რას დალევს? _ იკითხა იონამ.

მიკიმ კონიაკი ისურვა, ქეთიმ _ ჩაი. ლელისაც ჩაი მოუნდა. ცხოვრებაში არ გასჩენია ჩაის დალევის სურვილი, მაგრამ რატომღაც, ახლა ძალიან მოუნდა.

_ წავალ, მოვამზადებ და ახლავე ყველას მოგართმევთ, _ ზეზე წამოხტა და სამზარეულოსკენ სირბილით წავიდა. ქეთი უკან გაეკიდა და მამაკაცები მარტო დატოვა.

_ აბა, რას იტყვი? _ კითხვით სავსე მზერა მიაპყრო ლელიმ მეგობარს და კარადიდან ჩაის ჭიქების გადმოღებას შეუდგა.

_ არის მასში რაღაც, _ აღიარა ქეთიმ, _ სხვებივით სექსზე არ აკეთებს აქცენტს, გადაკვრითაც არ უგრძნობინებია არაფერი. ათას რაღაცაზე ვისაუბრეთ და დრო ისე გავიდა, ვერც კი გავიგე.

_ უკვე კარგია, _ შენიშნა ლელიმ.

_ არ ვიცი. _ მხრები აიჩეჩა ქეთიმ, _ მე საერთოდ არ ვარ რომანტიკოსი. თუკი მამაკაცი მომეწონება, მასთან სექსზე ეგრევე თანახმა ვარ. არ ვარ მიჩვეული გაჭიანურებულ ურთიერთობას.

_ სამაგიეროდ, ისეთები გყოლია, ვისთანაც სალაპარაკო თემას ვერ პოულობდი ხოლმე.

_ ეგეც მართალია. მოკლედ, მე თვითონ არ ვიცი, როგორი მინდა და რა ჯობია, _ გაიცინა ქეთიმ, _ ვნახოთ, ვნახოთ, ცუდი ვარიანტი ნამდვილად არ არის, ან შეიძლება, მე ვარ გამოუსწორებელი «სტერვა». ჯერ მაინც საწოლში უნდა შევამოწმო, როგორი იქნება, ისე არაფერი გამოვა. რომ არ მომეწონოს მერე? რა, კარგი მოსაუბრე რომაა, ეგ მიშველის? _ ქეთი სიცილით კვდებოდა.

ლელიმ თავი გადააქნია, მაგრამ არაფერი უთქვამს. იცოდა, ასეთი იყო მისი დაქალი და მას ვერაფერი შეცვლიდა.

 

_ ხვალ წამიყვან თბილისში? _ შეეკითხა ლელი იონას, როცა მის საძინებელში განცალკევდნენ.

_ რამე საჩქარო საქმე გაქვს?

_ საჩქაროც და აუცილებელიც. კლიენტს უნდა შევხვდე.

_ კარგი, _ ამოიხვნეშა იონამ, _ როცა გათავისუფლდები, ეგრევე დამირეკე და უკან წამოგიყვან.

ლელი წამით შეყოყმანდა და გამომცდელი მზერა მიაპყრო მამაკაცს.

_ რა იყო, ასე რატომ მიყურებ? _ გაიოცა იონამ.

_ იო, მე სხვაგან ვცხოვრობ, ხომ არ დაგავიწყდა?

_ და მერე რა პრობლემაა? წამოვიღოთ შენი ნივთები და ბინა პატრონს ჩავაბაროთ.

_ ანუ შენ მთავაზობ, შენთან გადმოვბარგდე საცხოვრებლად? _ დააზუსტა ლელიმ.

_ რა თქმა უნდა. თუ გინდა აქ, თუ გინდა, თბილისში. ხომ იცი, რომ ბინა იქაც მაქვს. და კიდევ… არ არის აუცილებელი, რომ იმუშაო. აწი აღარ მოგიწევს მუშაობა, ეს ჩვენ არაფერში გვჭირდება.

აი, თურმე რა ყოფილა! იონა მას თანაცხოვრებას სთავაზობს, ყოველგვარი დაქორწინებისა და ჯვრისწერის გარეშე, როგორც საყვარელს და არა როგორც ცოლს. თითქოს რომელიღაც ძალიან მგრძნობიარე სიმი გაწყდა გულის სიღრმეში. გადასარევია! ჰმ… არა, ცუდი პერსპექტივა ნამდვილად არ არის, მაგრამ მას რომ სხვა მოლოდინი ჰქონდა? ეგონა, მათ შორის უფრო სერიოზული ურთიერთობა იყო. ეგონა, მის ცოლობაზე ექნებოდა პრეტენზია, თურმე შემცდარა. თანაც, არ იმუშაოო. რას მიქვია, არ იმუშაოს? ლელის სულაც არ სჭირდება იონას ფულები. მან თვითონ უნდა არჩინოს თავისი თავი, სხვის კმაყოფაზე არც აქამდე უცხოვრია და არც მომავალში აპირებს.

_ მაპატიე, მაგრამ ასე არ გამოვა, _ ცოტა არ იყოს, ცივად წარმოთქვა, _ შენთან ცხოვრებას არ ვაპირებ… და არც მუშაობის მიტოვებას… _ მცირეოდენი პაუზის შემდეგ კი დაამატა, _ და საერთოდ, წავალ, ჩემს ძველ საძინებელში დავიძინებ.

_ რა მოგივიდა, ლელი? ისეთი რა გითხარი? გაწყენინე რამე?

_ არა, არ მაწყენინე, უბრალოდ, მინდა კარგად გამოვიძინო. შენს მკლავებში ამას ვერ მოვახერხებ, _ გაღიმება სცადა, _ მაპატიე.

_ როგორც გინდა. წადი, რახან არ იშლი, _ არ დააძალა იონამ.

ლელი საწოლიდან გადმოვიდა და ოთახი დატოვა, თუმცა მიხვდა, რომ გამოძინების იმედი არ უნდა ჰქონოდა. დერეფანში მიმავალს ისე დაუმძიმდა გული, ტირილი მოუნდა. თვითონაც ვერ ხვდებოდა, რატომ იმოქმედა მასზე იონას სიტყვებმა ასე. სოსოსთან რა, სხვა ურთიერთობა აკავშირებდა? მასთანაც საყვარელივით არ ცხოვრობდა? არც მის ცოლობაზე უფიქრია არასდროს. არ დაუხატავს ოცნებებში მასთან ოჯახური იდილიის სურათი და არც ის აზრი გაუვლია გულში, რომ მისგან შვილებს გააჩენდა. ვერც კი წარმოედგინა, როგორი ქმარი და მამა უნდა ყოფილიყო სოსო ან ოჯახის უფროსი. სასაცილოა. როგორც ჩანს, ქვეცნობიერად ყოველთვის გრძნობდა, რომ მასთან ურთიერთობა მხოლოდ დროებითი იყო, არასერიოზული, ხანმოკლე. მას აწყობდა ყველაფერი ისე, როგორც იყო.

ახლა რაღა მოხდა? იქნებ იოს სიტყვებმა იმოქმედა მასზე, მაშოს რომ უთხრა, შვილები მინდა მყავდეს და ჩასახვის საწინააღმდეგო აბები აღარ დასჭირდება ლელისო? და თვითონაც ეგრევე მის მეუღლედ წარმოიდგინა თავი? ისე, რომ დაუფიქრდეს, რაში სჭირდება იონას ლელი ცოლის ამპლუაში? ასეთ მამაკაცს უფრო მაღალი წრის ქალი შეეფერება, ლელისთვის კი საყვარლის როლიც საკმარისია.

მაგრამ… აბა, დაიდოს ხელი გულზე ლელიმ და თქვას, შეუძლია იონაზე უარი თქვას? წამით წარმოიდგინა თავისი ცხოვრება მის გარეშე და ისე მოეწურა გული, თავი ბალიშში ჩარგო და ატირდა. არა, იონას გარეშე ვერ გაძლებს. მისი ყველა უჯრედი იოს სიყვარულითაა გავსებული და გაჯერებული. და თუკი მას სურს, ლელი მისი საყვარელი იყოს, დაე, ასე იყოს, ლელი ამაზეც თანახმაა.

 

დილით, სარკეში ჩაიხედა თუ არა, მიხვდა, რომ ისევ ტირილი უნდოდა. სახე შესივებოდა, თვალები ჩასწითლებოდა. თითის წვერებზე ჩაიარა კიბე და სამზარეულოში შეიპარა, რომ არავინ გაეღვიძებინა. საყინულე გამოაღო, ყინულის ნატეხები აიღო, ჭიქაში ჩაყარა და კვლავ ოთახში აბრუნდა. საწოლზე წამოწოლილმა ყინულის კუბები თვალის გარშემო დაიწყო, ყველაზე მოზრდილი ნატეხით კი სახის დაზელვას შეუდგა, თან თითებს იტყაპუნებდა ღაწვებზე. როცა პროცედურას მორჩა, თბილი წყლით ჩამოიბანა პირისახე და დილის კრემი წაისვა.

ახლა უკეთ გამოიყურება, აღარ ჰგავს ნაცემ-ნაგვემს. თანდათან უფრო გაუვლის და ცოტა ხანში წუხანდელი უძილობის კვალი აღარც დარჩება.

ქეთი არ გააღვიძა. მას არსად ეჩქარებოდა და დაე, გემრიელად გამოეძინა. ამასთან, წუხელ უთხრა ლელის, ხვალ თბილისში მიკი წამიყვანსო.

დერეფანს დაუყვა. იონას ოთახთან შეჩერდა. წამით შეყოვნდა, მაგრამ მერე მაინც დააკაკუნა. პასუხად დუმილი მიიღო. იფიქრა, ალბათ დამასწრო და დაბლა ჩავიდაო.

იონა მართლაც სამზარეულოში დახვდა.

_ დილა მშვიდობისა, _ მიესალმა მამაკაცი, მიეახლა, ხელები მოხვია და ყვრიმალზე აკოცა, _ უკვე მომეწყინა უშენოდ.

იგრძნო, როგორ დადნა. აბა, როგორ თქვას ასეთ რამეზე უარი? ეს, უბრალოდ, შეუძლებელია.

_ მეც. _ ჩურჩულით მიუგო.

იონამ ხელი შეუშვა.

_ წვენი გამოგიწურე, ალუბლის. გემრიელი გამომივიდა, უკვე გავსინჯე. _ წარმოთქვა ჩაალუბლებული ხმით.

_ მადლობა.

_ მაპატიე, _ მამაკაცი მის ორივე ხელს დასწვდა და თითებზე ეამბორა, _ მე, ალბათ, ძალიან ვაჩქარებ მოვლენებს. თუ გინდა, ჯერ დარჩი შენს ბინაში და მერე ვნახოთ.

_ კარგი, _ დაეთანხმა ლელი და თავი მხარზე დაადო.

 

ოთახი უცებ დაცარიელდა. საწოლშიც იგრძნობოდა ეს სიცარიელე… სიცარიელე და სიცივე, მიუხედავად იმისა, რომ გაგანია ზაფხული იდგა. იონამ ლოყა ბალიშზე მიდო, სწორედ იმ ადგილას, სადაც ცოტა ხნის წინ ლელის ედო თავი. ბალიშს ჯერ კიდევ შეენარჩუნებინა ქალის სითბო და სურნელი _ მინდვრის ყვავილების ოდნავ შესაგრძნობი სურნელი.

რატომ გაერიდა ასე მოულოდნელად? რატომ წავიდა? განა რა აწყენინა? მან ხომ ერთად ცხოვრება შესთავაზა, რაც სრულიად ლოგიკური იყო ამ სამი დღის გადასახედიდან? ისე შეეწყვნენ ერთმანეთს, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად გაეტარებინოთ. იგრძნობოდა, რომ ერთმანეთის გარეშე ვერ გაძლებდნენ ვერასდროს. იქნებ ეს მხოლოდ მისი შეგრძნებაა და არა ლელის? ან იქნებ, ისევ სოსოსთან უნდა დაბრუნება და ბოლომდე ვერ გარკვეულა თავის გრძნობებში? ეჭვიანობამ დარია ხელი. არა, ეს შეუძლებელია. ის ისეთი ბედნიერი თვალებით შემოხედავს ხოლმე… თან უთხრა, მიყვარხარო. არც ბავშვების გაჩენის იდეა გაუპროტესტებია. ახლაც თვალწინ უდგას იონას ლელის ანთებული მზერა, როცა ამ თემაზე ჩამოაგდო საუბარი.

ალბათ დრო უნდა მისცეს. როგორც ჩანს, არ არის მზად, ასე მკვეთრად და უცებ შეცვალოს თავისი ცხოვრება. არა უშავს, დაელოდება. იმდენ ხანს დაელოდება, რამდენიც ლელის დასჭირდება.

 

ლელი თბილისში დაბრუნდა. იონა საგურამოში დარჩა. იგი დღეში რამდენჯერმე ურეკავდა ქალს. ურეკავდა დილით, რომ დილა მშვიდობისა ეთქვა. ურეკავდა შუადღეს, რომ მოეკითხა, და საღამოს, რომ ღამე მშვიდობისა ესურვა.

მთელი ორი დღე არ უნახავთ ერთმანეთი. თითქოს ორივე გაურბოდა შეხვედრას. ამ ორი დღის განმავლობაში იონა საბოლოოდ მიხვდა, რომ ლელი იყო ის ერთადერთი, რომელსაც ცოლად შეირთავდა. მსგავსი სურვილი სხვა დროს არ გასჩენია, მიუხედავად იმისა, რომ არაერთ ქალთან ჰქონია ურთიერთობა, მათ შორის _   სასიამოვნოც და ხანგრძლივიც. ამიტომ დღეს ამ თემაზე მამას უნდა მოელაპარაკოს. როგორც ჩანს, დადგა დრო, ოჯახი შექმნას.

მამა საცაა, მოვა. დღეს თათბირი აქვთ და იქამდე როგორმე მოასწრებს დალაპარაკებას. იშვიათად უხდება მამასთან საუბარი, ამისთვის არასდროს ჰყოფნით დრო, სულ გადარბენაზე არიან. განსაკუთრებით მამა, რომელსაც წარამარა შეხვედრები აქვს, როგორც საქართველოში, ისე მის საზღვრებს გარეთ. დაახლოებით ერთი წლის წინ მამამ კომპანიის მართვის სადავეები პრაქტიკულად მას გადასცა, მაგრამ ნომინალურ პრეზიდენტად ჯერჯერობით ისევ თვითონ დარჩა, საქმეს ასე სჭირდება და იმიტომ. მას მეტი კონტაქტი აქვს და მართვის საქმეებშიც უფრო გამოცდილია, ვიდრე იონა.

იონამ მდივანი გამოიძახა.

_ ნანი, მამაჩემი რომ მოვა, ეგრევე ჩემთან შემოვიდეს, კარგი?

_ გასაგებია, ბატონო იონა.

ხუთი წუთიც არ გასულა, რომ რამაზმა შვილის კაბინეტში შეაბიჯა. იონა მიეგება მამას.

რამაზ ნიშნიანიძეს საფეთქლები გაჭაღარავებოდა, მაგრამ ჯერ ისევ წარმოსადეგი მამაკაცი იყო. მას ჯერ სამოციც არ შესრულებოდა. ცოლის გარდაცვალება ძალიან განიცადა, რადგან საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა. იონასთვის მათი სიყვარული თითქოს მაგალითის მიმცემი იყო, უნდოდა, თვითონაც გამოეცადა მსგავსი და მთელი ცხოვრება ისე ჰყვარებოდა მომავალი ცოლი, როგორც მის მშობლებს უყვარდათ.

_ გავიგე, ამ თვის გეგმა კარგად შეგვისრულებია. _ გაიღიმა რამაზმა.

_ ზაფხული რომ არა, უფრო კარგად წავიდოდა საქმე, _ თავი გააქნია იონამ, _ მაგრამ არა უშავს, შემოდგომიდან გამოსწორდება მუშაობა.

_ მაგაზე თათბირზე ვილაპარაკოთ.

რამაზი მაგიდას მიუჯდა, თითები ერთმანეთში გადახლართა და ვაჟს მიაჩერდა.

_ შენი ამბები როგორ მიდის? ახალი რა არის? როგორ ჩაიარა სუფრამ? კიდევ ერთხელ მაპატიე, რომ დროზე ვერ ჩამოვფრინდი.

_ ვიცი, მამა, რას მებოდიშები… ყველაფერი ნორმალურადაა და ერთი კარგი ამბავიც მაქვს.

მამაკაცმა წარბები აწკიპა და გამომცდელად მიაჩერდა შვილს.

_ ოჰო, ესე იგი, საქმე სერიოზულადაა. სხვა დროს შენ ძალიან მოკლედ მპასუხობდი ხოლმე, ყველაფერი რიგზეაო და მორჩა.

იონამ ჩააახველა.

_ გახსოვს, დედა რომ ცოცხალი იყო, ორივეს გითხარით, ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ გაგაცნობთ ჩემს მეგობარ გოგოს-მეთქი?

_ და ის ჩემი საცოლე იქნებაო, _ მისი სათქმელი მამამ გააგრძელა, _ მახსოვს, როგორ არ მახსოვს.

_ ჰოდა, შევხვდი ასეთ გოგოს.

_ ამას რა ჯობია. ერთხელაც ხომ უნდა მომხდარიყო ეს. ნამდვილად გამახარე, იო. ცუდია, დედაშენი რომ ვერ მოესწრო ამ დღეს. სიყვარული ერთადერთია, რასაც აზრი აქვს ამქვეყნად.

_ მადლობა, მამა. ამ დღეებში გაგაცნობ.

_ გამიხარდება, _ რამაზი წამოდგა, შვილს მხარზე დაჰკრა ხელი და კაბინეტიდან გავიდა.

 

რამაზი თემქაზე ცხოვრობდა, კერძო დასახლებაში, სამსართულიან სახლში. მას აქ ყველაფერი ჰქონდა, რაც შეიძლება ადამიანმა ინატროს. ერთი კაცისთვის ბევრიც კი იყო ამხელა სახლი, მაგრამ მას შეეძლო თავისი თავისთვის ამხელა ფუფუნების უფლება მიეცა. ოცდაექვსი წლის განმავლობაში იმდენი დააგროვა, რომ არა მხოლოდ თვითონ, არამედ მისი შვილებიც უზრუნველად ცხოვრობდნენ. გარდა ამისა, გარდაცვლილ ცოლთან ერთად სწორედ აქ გაატარა საუკუთესო წლები და ამ სახლთან განშორება ამიტომაც არ სურდა, თორემ თბილისის ცენტრში ბინის შეძენა მისთვის პრობლემას არ წარმოადგენდა.

იონამ ლელი გააფრთხილა, შაბათისთვის სიურპრიზს გიმზადებ და არაფერი დაგეგმოო. შუადღეს კი, როცა მანქანით ქალის ნაქირავებ ბინას უახლოვდებოდა, სინანულმა შეიპყრო, რომ ლელი საქმის კურსში არ ჩააყენა. უნდა ეთქვა მისთვის, მამამისის გასაცნობად რომ მიჰყავდა. იქნებ იუხერხულოს ლელიმ და ეწყინოს, რატომ ადრე არ მითხარიო? იქნებ იგი სულაც არ არის ამისთვის მზად? სამამათილოს გაცნობა ხომ ყოველდღე არ ხდება? ისე, მაშოს ბრალია. ეს მან ურჩია, წინასწარ არაფერი უთხრა, არ ინერვიულოსო. მიუხედავად ამისა, ახლა ეჭვი ეპარებოდა, რომ სწორად მოიქცა.

იონამ მანქანა ტროტუართან მიაჩერა და უკანა კარი გამოაღო, სადაც შავ-წითელი ვარდების თაიგული იდო. მესამე სართულზე კიბით ავიდა და კარზე მიმაგრებული ზარის ღილაკს თითი ორჯერ მიაჭირა. წამიც არ გასულა, რომ კარი გაიღო.

_ რა იყო, ჩასაფრებული მელოდი? _ გაეცინა იონას და ბუკეტი გაუწოდა, _ ეს შენ.

ლელიმ მადლობა გადაუხადა და თაიგული დაყნოსა.

_ აუ, როგორი სურნელოვანი ვარდებია, გავგიჟდი! _ შესძახა თვალებგაბრწყინებულმა და მამაკაცი შინ შეიპატიჟა.

იონა აქ პირველად იყო. მოეწონა ბინა, სიკოხტავე და სიმყუდროვე სუფევდა ირგვლივ, მაგრამ იგი ლელის ამ ბინაში დიდხანს დატოვებას არ აპირებდა.

_ იო, სანამ გავემზადები, აი, ამ ვაზაში წყალი ჩაასხი და შიგ ჩადე ვარდები, კარგი? _ მორცხვი ღიმილით სთხოვა გოგონამ.

_ ვა, რა ლამაზი რამეა, _ ლარნაკი შემფასებლური მზერით შეათვალიერა იონამ.

_ ჩინურია, მაგრამ ეტყობა, კარგი ნაკეთობაა. ხომ იცი, ჩინელები ჭურჭლის წარმოებას ძალიან ფაქიზად უდგებიან.

_ ფაქიზად იმ შემთხვევაში უდგებიან, თუკი განვითარებულ ევროპულ ქვეყნებში გააქვთ პროდუქცია, თორემ გადი აბა, ჩვენს ბაზარზე ან ჩინურ მაღაზიებში და ნახავ, რა ხარისხისაც იყიდება. შენია?

_ არა, ჩემი «ხაზეიკისაა». ეტყობა, თვითონ ჩამოიტანა იქიდან ან ჩამოუტანეს. _ გამოსძახა ლელიმ ლოჯიიდან, სადაც სარკის წინ იდგა და თვალებს იხატავდა.

_ ქეთი როგორ გყავს?

_ კარგადაა, წეღან ველაპარაკე.

_ ის შენი ყველაზე ახლო მეგობარია? _ დაინტერესდა იონა.

_ ერთადერთი ახლო მეგობარი, _ დაუდასტურა ლელიმ.

იონამ ვარდები ვაზაში ჩააწყო და კამოდზე შემოდო. ამასობაში ლელიც შემოვიდა და ვარდებს სათითაოდ დაუწყო გაცალკევება. სანამ ქალი საქმით იყო გართული, მამაკაცს დრო არ დაუკარგავს. ლელის თმა გადაუწია და ნაზად დაუწყო კოცნა კისერზე, ყვრიმალზე, ყურის ბიბილოზე. ლელი წამით გაირინდა, მერე კი ნელა შემობრუნდა და თვალებდახუჭულმა იონას ხელები მხრებზე შემოაწყო.

 

_ სად მივდივართ, იო? _ შეეკითხა ლელი, როგორც კი მანქანაში ჩასხდნენ, _ რატომ მთხოვე საღამოს კაბის ჩაცმა, რომელიმე ოფიციალური სადილი გველის, თუ?

_ ჯერ რესტორანში მივდივართ. ფრანგული სამზარეულოს საწინააღმდეგო ხომ არაფერი გაქვს? ქართველ ქალებს, როგორც ვიცი, საფრანგეთი ძალიან უყვართ. პარიზი ჩემი მეორე სამშობლოა, _ ხმა დაიწვრილა მამაკაცმა და ქალებს გამოაჯავრა, _ ასე იცით ხოლმე თქმა.

ლელის სიცილი აუტყდა.

_ არ ვიცი, პარიზში არასდროს ვყოფილვარ.

_ გგონია, ვინც ამას ამბობს, ყველა ნამყოფია პარიზში? მგონი, ბევრმა ისიც არ იცის, პარიზი საფრანგეთის დედაქალაქია თუ ბრაზილიის, _ იონასაც გაეცინა.

_ პარიზის რა მოგახსენო, მაგრამ აი, რომსა და ვენეციას კი სიამოვნებით ვნახავდი, _ მეოცნებე ხმით ჩაილაპარაკა ლელიმ.

_ ჰოდა, ვნახავთ კიდევაც, _ გვერდულად გამოხედა იონამ, _ თანაც სიამოვნებით.

_ იტალიელები ძალიან მომწონს, განსაკუთრებით მამაკაცები, _ თქვა ლელიმ, _ ახალგაზრდები და ტემპერამენტიანები, _ ეშმაკურად დაამატა.

_ ვინაიდან და რადგანაც ქართველი და იტალიელი მამაკაცები ტემპერამენტით და კიდევ ბევრი სხვა რამით ძალიან ჰგვანან ერთმანეთს, უნდა ვივარაუდოთ, რომ რაღაცით მეც ვარ მათი მონათესავე. ასე რომ, ახალგაზრდა და სიმპათიური, ტემპერამენტით სავსე თითქმის იტალიელი იო მზადაა, ახალგაზრდა და ლამაზი ქართველი ლელის სიყვარულის მისაღებად, დღისითაც და ღამითაც.

_ ეშმაკო! _ აკისკისდა ლელი და მხარზე ნაზად დაჰკრა ხელი. _ და სიურპრიზი? შენ რომ სიუპრიზს შემპირდი?

_ მალე იქნება. თუ გითხარი, რაღა სიუპრიზი გამოვიდა?

რესტორანი იმაზე ფეშენებელური აღმოჩნდა, ვიდრე ლელი ელოდა. თვალებგაფართოებული ათვალიერებდა უზარმაზარ დარბაზს.

_ ასეთ რესტორანში არასდროს ვყოფილვარ, _ აღიარა ლელიმ. _ ვშიშობ, თავს უხერხულად ვიგრძნობ. ძალიან ფოი-ფოი ხალხი გველოდება?

_ ნუ გეშინია, მეც იშვიათად დავდივარ ასეთ ადგილებში. _ იონამ ხელი მხარზე გადახვია, _ უბრალოდ, დღეს მომინდა, რაღაც განსაკუთრებული გამეკეთებინა შენთვის. დედაჩემს უყვარდა აქ მოსვლა. ეს რესტორანი ხომ სასტუმროს ეკუთვნის და მამა თურმე ორი-სამი დღით ნომერს ქირაობდა დედასთვის, რათა განმარტოებულიყვნენ. ჰოდა, სადილობაც აქ უწევდათ. ამიტომ, ცოტა არ იყოს, ჩემთვის სიმბოლურიც კი არის შენი აქ მოყვანა.

_ გასაგებია, _ დაიძაბა ლელი, მაგრამ არ შეიმჩნია.

აღმოჩნდა, რომ იონას მაგიდა ადრევე დაეჯავშნა. ოფიციანტმა როგორც კი დაინახა იგი, მაშინვე წინ წარუძღვა და ფანჯარასთან მდგომ მაგიდასთან გაჩერდა, რომელზეც მუყაოს სამკუთხა ქაღალდი იდო წარწერით _ «დაკავებულია».

მაშინვე მეორე ოფიციანტი მოუახლოვდა წყვილს და ორი მენიუ დადო მაგიდაზე. იონამ ერთი ლელის გაუწოდა. ლელიმ თვალი გადაავლო საჭმელ-სასმლის სია-პრეისკურანტს და მალევე დახურა.

_ არ ვიცი, რა შევუკვეთო. აქ ისეთი უცნაური დასახელებებია, წარმოდგენა არ მაქვს, რა რა არის. შეგიძლია, ჯერ მხოლოდ რომელიმე სალათა შეუკვეთო ჩემთვის? დიდად არ მშია.

_ კარგი, სალათით დავიწყოთ. _ დაეთანხმა მამაკაცი, _ სასმელი?

_ რომელიმე მინერალური.

_ ეგ რა სასმელია? ცოტა არ შევთვრეთ?

_ გინდა, დამათრო?

_ არა, უბრალოდ, მინდა, რაღაც მნიშვნელოვანი გაცნობო.

_ ოოო, როგორ დამაინტრიგე. და სადღა არიან შენი სტუმრები?

_ ვინ სტუმრები?

_ მე რა ვიცი, მეგონა, რამე საერთო საღამოზე აღმოვჩნდებოდი.

_ როცა შენთან მინდა განმარტოება, სხვების მოპატიჟება რა საჭიროა? გეგონა, ოფიციალურ წვეულებაზე მომყავდი? ჩაგივარდა კოვზი ნაცარში, პატარავ. აქ მხოლოდ მე და შენ ვართ. მე და შენ, მეტი არავინ.

სალათები მოიტანეს და იონამ ჭიქებში შავი ღვინო ჩამოასხა. წყვილმა ერთმანეთს მიუჭახუნა, ჩვენს შეხვედრას გაუმარჯოსო და დალიეს. უფრო სწორად, იონამ დალია, ლელიმ კი მხოლოდ ოდნავ მოსვა. მერე მამაკაცმა პიჯაკის გულისჯიბეში ჩაიყო ხელი და იქიდან წითელი ფერის ხავერდის პაწაწინა კოლოფი ამოაძვრინა. მამაკაცმა კოლოფი მაგიდაზე დადო და ლელის შეხედა.

ქალს გულმა რეჩხი უყო. იგრძნო, როგორ აღელდა. არანაკლებ ღელავდა იონა. მსგავსი რამ პირველად ხდებოდა მის ცხოვრებაში. ცოლობა არასდროს არც ერთი ქალისთვის არ უთხოვია. რამდენს იცინებს, ახლა ლელიმ რომ უარი უთხრას. ყველაფერია მოსალოდნელი. შეიძლება მას ჯერ არ უნდა გათხოვება, ან, უბრალოდ, როგორც ქალებმა იციან, იტყვის, ამისთვის მზად არ ვარო. თუმცა ეგ ნაკლებმოსალოდნელია. როდის იყო, ქართველი ქალი გათხოვებაზე უარს ამბობდა. მით უფრო, თუკი შეყვარებულია.

კოლოფში ბრილიანტისთვლიანი ბეჭედი იდო. ეს ბეჭედი მაშომ შეარჩევინა ძმას, ლელის ამის მსგავსი ბრილიანტის ბროში აქვს და ორივეს ერთად კარგად მოიხდენსო. იონამაც დაუჯერა დას და იყიდა. მართლაც იყო მსგავსება ბროშსა და ბეჭედს შორის _ ორივეს ცრემლის ფორმა ჰქონდა.

და აი, ახლა, სანამ მამას გააცნობს ლელის, ცოლობას სთხოვს და ბეჭედსაც აჩუქებს. ვნახოთ, როგორი იქნება მისი საყვარელი ქალის რეაქცია.

ლელი კოლოფს თვალს არ აშორებდა. ცალი ხელით ნერვიულად ჭმუჭნიდა ნაჭრის ხელსახოცს, მეორე კი გაუნძრევლად ედო მაგიდაზე. იონამ თავისი ხელისგულით ერთიანად დაფარა გოგონას მეორე ხელი და ხმადაბლა უთხრა:

_ შემომხედე.

ლელიმ თვალები ასწია.

_ მე მინდა, _ ოდნავ მოუჭირა ხელი მამაკაცმა მის ხელს, _ შენ ჩემი ცოლი გახდე.

ლელი ისედაც ცვილის ქანდაკებასავით გაქვავებული იჯდა. ახლა კი იმდენად უძლური გახდა, თითქოს მართლა ცვილის იყო და ჩამოიღვენთა. ნელ-ნელა დაპატარავდა და მოკუნტულმა მხრები ჩამოყარა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში ხმა ვერ ამოიღო, ენა წაერთვა. მერე ოდნავ ჩაახველა, მამაკაცს მზერა აარიდა და ლამის ჩურჩულით ამოთქვა:

_ იო… ნუთუ მართლა გინდა ეს? შენ ხომ წესიერად არც მიცნობ. თანაც… მე არც მდიდარი ვარ და არც ცნობილი ადამიანების წრიდან გამოსული… და, საერთოდ…

_ და საერთოდ… _ გააგრძელა იონამ და წინადადების დამთავრების საშუალება არ მისცა, _ შენ ჩემი ხარ, ჩემი საყვარელი ქალი, მე მიყვარხარ და სხვა ვიღაც, როგორი წრიდანაც უნდა იყოს, არ მჭირდება. თუ შენც გიყვარვარ, მინდა შენგან მხოლოდ ერთი სიტყვა მოვისმინო _ «ჰო».

იონამ შეამჩნია, რომ ლელის მეორე ხელი ლამის ჩააფრინდა ხელსახოცს, თვალებში კი ცრემლი გაუკრთა.

_ ოჰ, იო… ძალიან, ძალიან მინდა, შენი ცოლი მერქვას…

_ «უხერხულია, შენ გერქვას ცოლი»… _ პოეტური პათოსით წამოიწყო იონამ და ჩვეულებრივი ტონით დაამთავრა, _ მაგრამ სხვანაირად არაფერი გამოვა, _ ამ სიტყვებით მამაკაცმა კოლოფს თავი ახადა, ბეჭედი ამოიღო და ქალს მარჯვენა ხელის არათითზე ჩამოაცვა.

შემდეგ მის ორივე ხელს დასწვდა, ქალს თვალებში ჩახედა და იდუმალი ხმით წარმოთქვა:

_ მე შენ ყოველთვის მეყვარები. მინდა, ეს იცოდე.

თვითონ დანამდვილებით იცოდა, რომ ასე იქნებოდა.

 

რვა საათი იქნებოდა, რესტორანი რომ დატოვეს. იონას თითქოს სული გაუთბო ლელის თანხმობამ. გრძნობდა, რაღაცით იყო სავსე და ეს რაღაცა მხოლოდ ერთი კომპონენტისგან არ შედგებოდა. ეს რაღაცა, სიხარულის გარდა, სიყვარულს შეიცავდა, სითბოს, კმაყოფილებას, ხოლო მთლიანად კი ბედნიერებას ქმნიდა. ჰო, ის ბედნიერი იყო და მის ბედნიერებას კიდევ უფრო აორკეცებდა ლელის დამფრთხალი, მაგრამ აგზნებული მზერა, რაც მოწმობდა, რომ ქალი სიხარულისა და მოულოდნელობისგან მეცხრე ცაზე დაფრინავდა.

იონა მანქანაში ჩაჯდა და ლელის გახედა. აი, გვერდით უზის საყვარელი ქალი, თითქმის ცოლი, მას აქვს სახლი, აქვს ფული, ისინი ახალგაზრდები და ჯანმრთელები არიან _ ბედნიერება ეს არის და ამ ბედნიერებას საზღვრები არა აქვს. ახლო მომავალში კი მოუწევს ცოტა გარჯა, რასაც ქორწილის წინა სამზადისი გამოიწვევს, მაგრამ იგი ამისთვის მზადაა და წამითაც არ შეუშინდება, რადგან ეს სასიამოვნო გარჯაა. ის აუცილებლად გაითვალისწინებს მომავალი ცერემონიისთვის ორი ქალის გემოვნებას _ ლელის და მაშოსი. უხარია იონას, რომ ქალები დამეგობრდნენ, უხარია, რომ კარგად უგებენ ერთმანეთს და ზოგიერთი რძალ-მულივით ომს არ გააჩაღებენ. მოსწონს, რომ ქალებმა ასე ადვილად გამონახეს საერთო ენა, რომ მაშოს უყვარს ლელი და წამითაც არ შეწინააღმდეგებია ძმას, როცა მათი სიყვარულის ამბავი გაიგო.

ერთი სიტყვით, იონას ცხოვრება გეგმის მიხედვით მიდიოდა. ყოველთვის იღბლიანი იყო და არც ახლა უმტყუნა ბედმა. ახლა ისეთ ხასიათზეა, შეიძლება საკუთარი თავისაც კი შეშურდეს. ამის გაფიქრებაზე ღიმილი გამოესახა სახეზე.

ლელი მისკენ არ იყურებოდა, ამიტომ მამაკაცის ღიმილი არ შეუნიშნავს. ათი წუთის შემდეგ იონამ აუწყა საცოლეს, რომ მისთვის მამა უნდა გაეცნო და ახლა სწორედ მასთნ მიდიოდნენ. ლელი შესამჩნევად ანერვიულდა, თუმცა არაფერი უთქვამს, ისევ ისე ჩუმად იჯდა და სიმშვიდის შენარჩუნებას ცდილობდა. «როგორც ჩანს, მორალურად ემზადება», _ გაიფიქრა მამაკაცმა.

იონამ ხელი მუხლზე დაადო.

_ ნუ განიცდი ასე. მე ძალიან მაგარი მამა მყავს და ძალიან თანამედროვე. თუმცა, რას გიხსნი, შენ ხომ იცნობ მას.

_ ვიცნობ? _ ლელიმ გაოცებისგან წარბები აზიდა, _ საიდან ვიცნობ?

_ პრეზენტაციიდან.

_ მართლა? არ ვიცი. ვინ არის მამაშენი?

_ რამაზი გახსოვს?

_ ნიშნიანიძე? _ ლელის გულმა ცემა შეწყვიტა.

_ ჰო. რამაზი მამაჩემია.

_ მაგრამ… ეგ როგორ? შენ ხომ ნემსაძე ხარ, ის კი…

_ მე დედის გვარზე ვარ, ესაა და ეს. გრძელი ისტორიაა, ოდესმე მოგიყვები.

ლელის ნირი წაუხდა. ეს რა ესმის? ნუთუ იონა სინამდვილეში ნიშნიანიძეა? ეგ როგორ შეიძლება? თვითონაც ხომ წესით და რიგით ნიშნიანიძეა. მერე რა, რომ მამის გვარზე არაა, მასაც დედის გვარი აქვს. რა უცნაურია, არც მაშო და არც იონა მამის გვარს არ ატარებენ. ლელიც დედის გვარზეა. ეს რა უცნაური ნასკვი გაჩნდა მის ცხოვრებაში? ღმერთო, რა საშინელებაა, ნუთუ მოგვარე შეუყვარდა? არა, არ არსებობს. ეს შეუძლებელია! აი, რატომ არ უნდა დაეჩქარებინა ეს ურთიერთობა. ჯერ წესიერად არც იცნობდნენ ერთმანეთს. ცოლობას ვინ ჩივის, მაგრამ ფიზიკური სიახლოვეც რომ ჰქონდათ? რატომ ადრე არ დაინტერესდა მისი ცხოვრებით? რატომ იჩქარა ასე, რატომ?

ლელი აწრიალდა, ყველაფრის ხალისი წაუხდა. სახეზე ფერი დაკარგა. იონამ მისი აღელვება მამამისთან მოულოდნელ შეხვედრას დააბრალა. იგი მხოლოდ იღიმოდა და ვერც წარმოიდგენდა, რა მწარე სიურპრიზი ელოდა წინ.

რამაზი ჭიშკართან დახვდა შვილს. იონამ მანქანა ეზოში შეაყენა და ლელის ღიმილით მიუბრუნდა.

_ ნუ ღელავ, ყველაფერი კარგად იქნება.

ლელიმ ძლივს დაუქნია თავი და ნაძალადევად გაუღიმა.

_ აი, მამაჩემიც. _ შესძახა მამაკაცმა და მანქანიდან გადავიდა.

ლელი აცახცახდა.

_ რა იყო, ცუდად ხომ არ ხარ? _ შეშფოთდა იონა, როცა დაინახა, რა დღეშიც ჩავარდა მისი საყვარელი ქალი.

ლელი მოულოდნელად შედგა, თავზე ხელი ისე შემოიჭირა, ძლიერი თავის ტკივილის დროს რომ იციან ქალებმა და წაბარბაცდა. მამაკაცი მსწრაფლ მიეჭრა ქალს და წელზე ხელი მოხვია.

_ ლელი, რა გემართება?

_ მაპატიე, თავი ამტკივდა. ვიცი ხოლმე, როცა ვნერვიულობ.

_ ჩემი ბრალია, ადრევე უნდა გამეფრთხილებინე. გეხვეწები, ნუ ნერვიულობ, ყველაფერი კარგად იქნება, დამიჯერე. შევიდეთ სახლში და წამალს დაგალევინებ, გაგივლის ეგ თავის ტკივილი, არა უშავს.

_ ჰო, ჰო, რა თქმა უნდა, _ მუგო აღელვებულმა ქალმა.

რამაზი ხელგაშლილი გამოეგება ორივეს.

_ საღამო მშვიდობისა, ბავშვებო! _ მისმა ომახიანმა ხმამ უარესად იმოქმედა ლელიზე. ერთიანად დაეჭიმა სხეული.

_ ეს მამაჩემია, რამაზ ნიშნიანიძე. ეს კი, _ იონამ ლელი ჩაიხუტა, _

ჩემი მომავალი ცოლი, ლელი. ლელი ალანია.

_ ძალიან სასიამოვნოა, _ თითქოს სხვისი ხმით ჩაილაპარაკა ლელიმ.

_ ალანია? სადაური ალანია ხარ? _ შუბლი მოეღუშა რამაზს და მზერა შეშფოთებით შეუთამაშდა, ოღონდ წამიერად, ისე, რომ ეს არავის შეუმჩნევია.

_ ზუგდიდელი, _ მიუგო ლელიმ ჩამქრალი ხმით.

_ ძალიან მიხარია, ძალიან, ძალიან. _ მამაკაცმა კიდევ ერთხელ დაკვირვებით შეათვალიერა გოგონა, მერე კი გულში ჩაიხუტა. _ შენ ძალიან ლამაზი ხარ, _ თქვა ოდნავ შეფიქრიანებული ხმით.

ლელიმ გაჭიანურებულად გაიღიმა და თავი დახარა.

რამაზმა კარი შეაღო და წყვილს სახლში შეუძღვა.

_ მამა, თავის ტკივილის გაქვს რამე? ლელის თავი ასტკივდა.

_ როგორ არა მაქვს, მე ყველაფერი მაქვს, _ მიუგო რამაზმა, _ წამოწოლა ხომ არ გინდა, უფრო მალე გაგივლის.

_ არა, გმადლობთ, ისედაც გამივლის, _ მიუგო ლელიმ, კბილი კბილს დააჭირა და ოთახში შევიდა თუ არა, ღონემიხდილი ჩაესვენა ვეება სავარძელში…

თავზარდაცემული ლელი გონზე არ იყო. სულ ახლახან გული სიხარულით უთრთოდა, იონამ ცოლობა სთხოვა, მამის გასაცნობად მოიყვანა… ახლა კი უღონოდ იყო მისვენებული სავარძელში და არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო. წასულიყო და არავისთვის არაფერი აეხსნა, არ გამოვიდოდა, ხოლო ყველაფრის ასახსნელად აღარც ძალა შერჩენოდა და აღარც სურვილი. უფრო ჭვიანური ვერაფერი მოიფიქრა, თავის ატკივების გარდა. თუმცა, ტყუილი არ უთქვამს, მართლა ისე ასტკივდა თავი, ლამის გასკდომოდა. გული ეკუმშებოდა იმის გახსენებაზე, რა ჯოჯოხეთური ტკივილი ელოდა, სიცოცხლე აღარ უნდოდა.

როგორ გადაიტანს ამ სირცხვილს? საკუთარი მოგვარე შეუყვარდა! განა კაცი დაილია ქვეყანაზე? სირცხვილით თავი არ გამოეყოფა.

_ მშობლები სად ცხოვრობენ? _ მტანჯველი ფიქრებისგან რამაზის ხმამ გამოარკვია.

_ მშობლები? _ ლელი გვიან ჩასწვდა მამაკაცის შეკითხვის არსს, _ დედა ზუგდიდშია, მამა კი… მამა არ მყავს.

_ გარდაიცვალა? _ რამაზმა წარბები ასწია და დაკვირვებით მიაჩერდა.

_ ა-არააა, უბრალოდ, არ მყავს. გაშორებულები არიან დედა და მამა.

_ დიდი ხანია? _ არ ეშვებოდა ნიშიანიძე.

_ დიახ… მე დაბადებულიც არ ვიყავი, _ ლელიმ გამშრალი ტუჩები შეარხია.

_ დედას რა ჰქვია?

_ მამა, რა დაკითხვას უწყობ? ჯობია, მითხრა, წამალი სად გაქვს? _ იონამ სიტუაციის განმუხტვა სცადა.

_ სამზარეულოს ზედა უჯრაშია, სადაც წამლებს ვინახავ ხოლმე, _ უპასუხა რამაზმა, თან თვალი არ მოუცილებია გაფითრებული გოგონასთვის.

_ ლაკო… _ ძლივს გასაგონი ხმით დაიჩურჩულა ლელიმ, _ დედას ლაკო ჰქვია.

რამაზმა თავი გააქნია, თითქოს უსიამოვნო ფიქრებისგან გათავისუფლება სურსო და შუბლზე ხელი გადაისვა. მერე ახლოს მივიდა ლელისთან და მის ბროშზე გამოსახულ მბრწყინავ ბრილიანტის ცრემლს დააკვირდა.

_ ეს დედამ გაჩუქა? _ მამაკაცმა ჩაიმუხლა და ბროშს ხელი შეავლო.

_ დიახ, დედის საჩუქარია. მას კი მამამ აჩუქა, _ მიუგო ლელიმ და უცებ რაღაცას მიხვდა, ელდანაკრავივით ზეზე წამოიჭრა. _ რატომ მეკითხებით?

_ ლამაზი სამკაულია, _ ორაზროვნება გაისმა რამაზის ხმაში, რომელიც წამოდგა და ოთახში შემობრუნებულ იონას მიაჩერდა, _ ნახე?

_ ჰო, ვნახე. აჰა, დალიე და მალე გაგივლის, _ იონამ წყლით სავსე ჭიქა და ხელისგულზე დადებული აბი მიაწოდა გოგონას.

ლელიმ უსიტყვოდ ჩამოართვა მამაკაცს ჭიქა, აბი ენის წვერზე დაიდო, წყალი მიაყოლა და გადაყლაპა.

რამაზი კი განაგრძობდა მის დაკითხვას. დაინტერესდა, რას საქმიანობდა ლელი, უყვარდა თუ არა თავისი პროფესია და მოსწონდა თუ არა თბილისში ცხოვრება.

მერე სუფრას მიუსხდნენ, რომელსაც დაახლოებით ლელის ასაკის გოგონა ემსახურებოდა. სუფრა არ იყო მდიდრული, ყავა, ნამცხვარი, ხილი და ნაყინი იდო მაგიდაზე. ლელიმ არ იცოდა, თავი როგორ დაეჭირა ამ მიღებაზე, რომელიც მისთვის ძალიან გაჭიანურდა. იგი თვალს ვერ უსწორებდა იონას, გაურბოდა მის მზერას და ეს უკანასკნელიც ხვდებოდა, რომ რაღაც ისე ვერ იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ვერაფრით ვერ ხვდებოდა, რატომ იქცეოდა ლელი ასე.

ვახშამმა უღიმღამოდ ჩაიარა. ყველა ერიდებოდა ლაპარაკს. იონამ რამდენჯერმე შეამჩნია მამის დაჟინებული მზერა _ რამაზი თითქოს შემფასებლურად ათვალიერებდა მის საცოლეს, განსაკუთრებით დიდხანს მის მკერდს აკვირდებოდა. ცოტა არ იყოს, ეხამუშა მამისგან მსგავსი საქციელი. «რატომ იქცევა ასე? _ ფიქრობდა იონა, _ ხომ ავუხსენი, რამდენს ნიშნავს ჩემთვის ლელი?»

გუნება გაუფუჭდა, მოიმიზეზა, ლელი თავს შეუძლოდ გრძნობს და აჯობებს, წავიდეთო. გოგონამ შვებით ამოისუნთქა. ერთი სული ჰქონდა, რაც შეიძლებოდა, ჩქარა გასცლოდა აქაურობას.

გამოსვლისას, სანამ იონა მანქანას დაქოქავდა და ეზოდან გაიყვანდა, რამაზმა დრო იხელთა, ლელის ხელზე ხელი მოუჭირა და იდუმალი ხმით უჩურჩულა:

_ შენ ალბათ ყველაფერს მიხვდი. ასე რომ, გამოდის, ჩვენ ბევრი გვაქვს სალაპარაკო, ჩემო გოგო. ხვალ სამ საათზე გელოდები, კარგი?

ლელის ლამის გული შეუღონდა. «ჩემო გოგომ» სული შეუგუბა. უაზრო თვალებით ახედა მამაკაცს და ხელი გაითავისუფლა.

_ მოვალ. _ ჩამწყდარი ხმით მიუგო და ჭიშკრისკენ არეული ნაბიჯებით დაიძრა.

_ მამა არ დააღალატო, _ დაადევნა რამაზმა და შუბლზე ისე გადაისვა ხელი, თითქოს ღვარად ჩამოსულ ოფლს იწმენდსო.

ლელიმ ძლივს მიაღწია მანქანამდე…

 

მთელი გზის განმავლობაში, სანამ ბინამდე მიაღწევდნენ, ლელი ისე აჩვენებდა თავს იონას, თითქოს ტკივილისგან ძალა გამოლეოდა. თვალებდახუჭული მიყრდნობოდა სავარძლის საზურგეს და ხმას არ იღებდა. როცა იონამ სადარბაზოში შეაცილა, ლელი მოუბრუნდა და სევდიანი ხმით უთხრა.

_ მაპატიე… ახლა მარტო მინდა ყოფნა. დღეს იმდენი რამე მოხდა…

_ მაგრამ შენ ხომ ცუდად ხარ. ექიმის გამოძახება რომ დაგჭირდეს? მოდი, დავრჩები, ხელს არაფერში შეგიშლი, უბრალოდ, შენ გვერდით ვიქნები.

როგორ უნდოდა ლელის ეთქვა, მინდა, რომ დარჩე, მინდა, რომ მიყვარდე, მინდა, რომ ყოველთვის შენთან ერთად ვიყოოო, მაგრამ გულის სიღრმეში კარგა ხანია, ბედნიერების სიმები ერთმანეთის მიყოლებით გაუწყდა და სასიამოვნო შეგრძნების მაგივრად განგაშის ზარი რეკდა გონებაში: არასდროს, არასდროს, არასდროს.

_ არ ღირს, იო… ბევრად უკეთ ვარ, ექიმი არ დამჭირდება.

ამ სიტყვებით თითის წვერებზე აიწია, ლოყაზე აკოცა მამაკაცს, ღიმილისმაგვარი გამოისახა ტუჩებზე და კიბეს აუყვა.

 

ღამის გრილმა ნიავმა დაუბერა, ლელი კი, ემოციებისგან დამძიმებული, ფანჯარასთან იდგა, სივრცეს გაყინული მზერით მისჩერებოდა და ცდილობდა, ჭკუაზე არ შეშლილიყო. თითქმის ხუთი თვის წინ, როცა სოსოს ღალატის ამბავი გაიგო, ძალიან ეტკინა გული, საშინლად ცუდად იყო, მაგრამ იმედი არ დაუკარგავს, რომ ყველაფერი წინ ჰქონდა და ცხოვრება უნდა გაეგრძელებინა, ევლო თამამად, ემოქმედა და მიეღწია დასახული მიზნისთვის. ახლა კი არაფერს, სრულიად არაფერს გრძნობდა, გარდა ამ მჩხვლეტავი ტკივილისა, რომელსაც მის სულამდე ჩაეღწია. აღარ დარჩა არავითარი იმედი, თუნდაც სულ მცირედი, თუნდაც მტვრისოდენა… მხოლოდ განუსაზღვრელი დარდი და სევდა დარჩა, რომელიც მოსვენებას უკარგავდა. ირგვლივ ყველაფერი შავ-თეთრი გახდა _ ცაც თავის ვარსკვლავებიანად, მიწაც, ყვავილებიც, სახლიც და კარიც…

თურმე საკუთარი ძმა შეუყვარდა. ცოლად ძმას უნდა გაჰყოლოდა თურმე. და ყველაზე უარესი _ ის იწვა მასთან. როგორ ჩამოირეცხოს ეს საშინელი ცოდვა? რომელ ეკლესიას მიაშუროს? როგორი სანთლები დაანთოს?

მართალი ყოფილა დედა, უნდა დაეჯერებინა მისთვის. არ უნდა შესდგომოდა მამამისის ძებნას, არ იყო ეს საჭირო. როგორ დასცინა განგებამ, როგორ ეთამაშა ბედისწერა. არა, მამის ძებნა აქ არაფერ შუაშია. თვითონ გაითხარა სამარე, რომელშიც ჩავარდა _ მილიონ მამაკაცს შორის, რომელიც ამ სამყაროში დადის, ლელიმ ის ერთადერთი შეარჩია, მაინცდამაინც ის, ვისთანაც სისხლით ნათესაობა აკავშირებდა. რაღა იონას შეხვდა ცხოვრების გზაზე? რატომ სოსოსთან არ გაუმართლა? სოსო რომ გვერდით ჰყოლოდა, ხომ აიცდენდა ამ უბედურებას?

მოულოდნელად გადაწყვეტილება მიიღო და საძინებელში შევარდა. ის უჯრა გამოაღო, სადაც წამლებს ინახავდა და რაც კი ფირფიტები ნახა, ხელისგულზე დაიხვავა. მერე საწოლზე ჩამოჯდა და აბების გახსნას შეუდგა. როცა საქმეს მორჩა, ყველა ერთმანეთში აურია და დააჩერდა. ერთხანს ჩაფიქრებული იჯდა. წვეთი ცრემლი არ გადმოსვლია თვალებიდან, ტირილის თავიც აღარ ჰქონდა. იჯდა მოკუნტული და საჩვენებელ თითს აბებში აფათურებდა. აი, დალევს ახლა ყველას ერთად და მისი წამებაც დამთავრდება…

წამით თავი ასწია, ფანჯრიდან მომზირალ ღამეს გახედა და მობილური მოიძია. ნაცნობი ნომერი აკრიფა. რამდენიმე ზარის შემდეგ ნამძინარევმა, ოდნავ გაკვირვებულმა ხმამ უპასუხა.

_ ლელ, ხომ კარგად ხარ? რა მოგელანდა ამ შუაღამისას?

_ ქეთი… _ თითქოს ყელში ლუკმა გაეჩხირაო, მეგობარს პასუხი ვერ გასცა.

_ რა გჭირს? _ შეშფოთებით ჩაეკითხა დაქალი, _ სად ხარ, რა დაგემართა?

_ ცუდად ვარ, ქეთ… ძალიან ცუდად. მიშველე, გთხოვ… უნდა მოხვიდე ჩემთან.

_ დამელოდე, ახლავე წამოვალ.

დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ ქეთი მასთან გაჩნდა. მეგობარს რომ შეხედა, თვალები გაუფართოვდა.

_ რა დაგემართა, გოგო! ადამიანის სახე აღარ გაქვს, მკვდრისფერი გადევს. კარგი, დაწყნარდი, ნუ ცახცახებ. მოდი, მომიყევი, რატომ წამომაგდე ამ შუაღამისას ლოგინიდან. რა, მიგატოვა თუ ორსულად ხარ? იქნებ ომი დაიწყო?

თან ელაპარაკებოდა ქეთი, თან ზურგს უზელდა მეგობარს. ამ დროს თვალი მოჰკრა ლოგინზე დაყრილ აბებს და გაგიჟდა.

_ ქალო, ვატყობ, რაღაც სისულელე ჩაგიფიქრებია. შემთხვევით, ხომ არ გააფრინე? გგონია, ქვეყნიერების დასასრული მოახლოვდა? ამოიღე ხმა, მითხარი, თავს რისთვის იკლავ, ვიცოდე მაინც! _ ამ სიტყვებით აბებს ერთ ადგილას მოუყარა თავი, მოხიკა და უნიტაზში გადაუძახა.

_ მამაჩემი რამაზ ნიშნიანიძეა, _ ჩაილაპარაკა ლელიმ ძლივს გასაგონი ხმით. იგი სადღაც იყურებოდა და ხელებს ანგარიშმიუცემლად იფშვნეტდა.

_ ვინ არის ეს რამაზ ნიშნიანიძე, რას წარმოადგენს? _ დაინტერესდა ქეთი და რადგან არც ისე საგანგაშოდ ეჩვენა ლელის შეშფოთების მიზეზი, სასტუმრო ოთახიდან საჟურნალე მაგიდა შემოიტანა და სუფრის გაშლას შეუდგა. _ ცოტა წავუქეიფოთ მე და შენ, თან მომიყევი, რა კაცია მამაშენი, სად გაიცანი. არ გაღიარა შვილად? ერთი მაგის დედაც. მის გარეშე აქამდე მოხვედი და არც აწი დაიკარგები, მაგაზე ნერვიულობ? _ თან ამშვიდებდა ქეთი, თან საქმიანობდა.

_ რამაზ ნიშნიანიძე იონას მამაა.

ქეთი თეფშებით ხელში ადგილზე გახევდა.

_ ჯანდაბას!.. ეგ როგორ? კი მაგრამ, იონა ხომ ნემსაძეა? _ გაოგნებული გოგონა ლელის საწოლზე ჩამოუჯდა. _ კარგი, როგორმე თავი ხელში აიყვანე, რამეს მოვიფიქრებთ. აუცილებლად მოვიფიქრებთ რამეს, გესმის ჩემი? თვითმკვლელობა გგონია, გამოსავალია? ასე არაფერი გამოვა. აჰა, დალიე და ცოტა მოგეშვება. _ ქეთიმ ღვინით სავსე ჭიქა მიაწოდა დაქალს და დაელოდა, როდის დალევდა.

ლელიმ ბოლომდე დალია ღვინო და ტუჩები ხელის ზურგით მოიწმინდა.

_ ვიფიქრე, არავის ვეტყვი-მეთქი, მაგრამ ვერ მოვითმინე, ქეთ… შენთვის რომ არ გამენდო, გული გამისკდებოდა. რა ძნელი ყოფილა ასეთი საიდუმლოს მარტო ზიდვა, ძნელი კი არა, შეუძლებელი. არ ვიცი, რა მეშველება, დავიღუპე და ეგაა. გესმის, რა მოხდა? ჩემს საკუთარ ძმასთან სექსი მქონდა. დღეს ცოლად გამომყევიო, ბეჭედი მაჩუქა, აი, შეხედე! _ ლელიმ მარჯვენა ხელი გაფშიკა და არათითზე წამოცმულმა ბრილიანტის ცრემლმა გაიბრწყინა.

_ მან იცის? _ ჩურჩულით შეეკითხა ქეთი.

_ არა, რას ამბობ და კიდევ კარგი, არ იცის. არავითარ შემთხვევაში არ ვეტყვი, გამორიცხულია. ხვალ მამამისმა დამიბარა და…

ლელი სვენებ-სვენებით ყველაფერს მოუყვა. როცა თხრობა დაამთავრა, თვალები ცრემლით აევსო, მეტი ვეღარ მოითმინა და გულამოსკვნილი ატირდა.

_ კარგი, დაწყნარდი, ტირილით საქმეს არ ეშველება, _ მხრებზე ხელი მოხვია ქეთიმ მეგობარს და გულზე მიიკრა.

_ მინდა, ყველაფერი დავივიწყო, როგორც კოშმარული სიზმარი. არაფერი არ მინდა ქვეყანაზე, გესმის? არაფერიიიი!

ქეთი წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემას მოჰყვა.

_ მშვიდად, მშვიდად, მშვიდად… _ ბურტყუნებდა კარგა ხანს, მერე შედგა, _ იქნებ შეცდომაა? სხვის გვარზე რატომ უნდა იყოს, თუ მისი შვილია?

_ დედის გვარზე ვარო.

_ ესე იგი, მაშოც მისი შვილია? ის შენი დაა?

_ ასე გამოდის.

_ ის მაინც არის მამის გვარზე?

_ არა, ქმრის გვარზეა, ოღონდ გაყრილები არიან. არასდროს მიკითხავს მისთვის, რა გვარის ხარ-მეთქი. იომ მითხრა, ქმრის გვარზეაო.

_ მოდი, ასე გავაკეთოთ. ხვალ წახვალ, შეხვდები იმ კაცს და ყველაფერს გაიგებ, ასე აჯობებს. _ ქეთი ფარ-ხმალს არ ყრიდა.

_ მერედა რაში მჭირდება ეს, ქეთ? ისედაც ნათელია ყველაფერი. თავიდან ვადანაშაულებდი, როგორ არ გაუჩნდა ჩემი მოძებნის სურვილი-მეთქი, მაგრამ მან ხომ არაფერი იცოდა ჩემი არსებობის შესახებ, როგორ დავადანაშაულო? არც დედამ მიაწვდინა თავის დროზე ხმა. ისეთი ამაყია, რომ არ იკადრა თავისი ჭკუით. მე კი სწორედ მისმა სიამაყემ დამღუპა, თორემ აქამდე საქმე არ მივიდოდა.

_ მე მგონი, აუცილებლად უნდა შეხვდე მას, გაიგე? შენ თუ არ წახვალ, მე წავალ, იცოდე. მაგის ბრალია, ასე რომ დაგენგრა ცხოვრება. ერთხელ მაინც რომ დაინტერესებულიყო დედაშენის ბედით, დღეს საკუთარ ძმას არ შეიყვარებდი. ღმერთო, რა საშინელებაა ამის მოსმენა, თავი სიზმარში მგონია.

_ წავალ, შევხვდები. იმას მაინც ვეტყვი, რომ მისგან არაფერი მინდა. და იმასაც ვეტყვი, რომ ყველაზე დიდი ნაძირალაა. გულს მოვიოხებ, სხვა თუ არაფერი.

_ აი, სულელი! რას მიქვია, არაფერი გინდა? ის კაცი მდიდარია, ფული ჩეჩქივით აქვს და შენ არაფერი გინდა? პირიქით, უნდა დაწველო!

_ არა, ქეთი, მისი დანახვაც არ მინდა, ფულზე საერთოდ არა მაქვს ლაპარაკი. რა თავში ვიხლი მის ქონებას, როცა ასეთ უბედურებაში გავეხვიე? _ ლელიმ მძლავრად ამოიკვნესა, მეორე ჭიქაც ბოლომდე გამოცალა და მოცელილივით გადავარდა საწოლზე, თან მთელი ხმით აღრიალდა…

 

მეორე დღეს, ზუსტად სამ საათზე, ლელი რამაზ ნიშნიანიძის ჭიშკარს მიადგა. ჩანთიდან მრგვალი პატარა სარკე ამოიღო და ჩაიხედა. ფერმიხდილს თვალები გამოცარიელებოდა, თვალის უპეებში აშკარად ეტყობოდა უძილობის კვალი, თუმცა, წუხანდელთან შედარებით, უფრო დამშვიდებული გამოიყურებოდა. როცა კარი გაუღეს და სახლისკენ მიმავალ ბილიკს დაუყვა, ეჩვენებოდა, თითქოს ძალიან დიდი ხნის წინ იყო აქ და არა გუშინ, თითქოს სხვა ცხოვრებაში სტუმრობდა რამაზ ნიშნიანიძეს და არა იონასთან ერთად.

მამაკაცი მრგვალ მაგიდას მისჯდომოდა ყავის ფინჯნით ხელში და გამჭოლ მზერას არ აშორებდა მისკენ მომავალ გოგონას. ლელი უახლოვდებოდა და არ იცოდა, როგორ უნდა დაეწყო საუბარი. ბოლოს და ბოლოს, რა მნიშვნელობა აქვს, როგორ გაიჟღერებს პირველი ფრაზა? _ ფიქრობდა ლელი, _ მისთვის განა სულერთი არაა, რა მოჰყვება ამ შეხვედრას?

რამაზმა ფინჯანი ლამბაქზე დადგა და შეეგება.

_ მიხარია შენი ნახვა, _ თბილად გაუღიმა გოგონას.

_ დღე მშვიდობისა, _ მიესალმა ლელი და გულში დაამატა: «მამა».

რამდენიმე წამის განმავლობაში მდუმარედ შეჰურებდნენ ერთმანეთს. ლელის გამომწვევი გაუხდა მზერა. ამწუთას ყველაზე მეტად სწორედ ეს კაცი და დედა ეზიზღებოდა. არც ერთი უნდოდა თვალის დასანახად და არც მეორე.

_ სახლში შევიდეთ თუ აქ დავსხდეთ? _ კითხვით სავსე თვალები მიაპყრო რამაზმა.

_ სულერთია, _ მხერბი აიჩეჩა ლელიმ და იქვე, სკამზე ჩამოჯდა.

რამაზი მის წინ დაჯდა და მაშინვე ალაპარაკდა, თითქოს წლებია, ამ შეხვედრას ელოდაო:

_ დაგინახე თუ არა, მაშინვე მივხვდი, რომ ჩემი ქალიშვილი იყავი. ამაში შენი ბროში დამეხმარა. იქ, პრეზენტაციაზეც ეს გეკეთა. ვიცი, რომ დედაშენის სამკაულია, რადგან მე ვაჩუქე. თბილისში გავაკეთებინე ეს ბროში ერთ ოქრომჭედელს. ძალიან ჰგავხარ ლაკოს, მისი ასლი ხარ, ლამაზი, როგორც პრინცესა.

_ მერედა, რატომ მიატოვე ასეთი პრინცესები? _ დამცინავი ღიმილით შეეკითხა ლელი.

რამაზმა ღრმად ამოიოხრა და ხმაგაბზარულმა მიუგო:

_ შენზე არაფერი ვიცოდი, ლელი, დედაშენის წინაშე კი მართლაც დამნაშავე ვარ. წლებია, სინდისი მქენჯნის, მოსვენება მაქვს დაკარგული.

_ რაღაც არ მჯერა.

_ იცი? ცხოვრება რთული რამეა, ყველაფერი როდია იოლი. შენ ჯერ ახალგაზრდა ხარ, ვერ გაიგებ.

_ რა თქმა უნდა, ვერ გავიგებ მე, რომელმაც არ ვიცი, რა არის მამის სიყვარული; მე, რომელიც უკაცო ოჯახში დავიბადე და გავიზარდე; მე, რომელიც მთელი შეგნებული ცხოვრება დავეძებდი დაკარგულ მამას და უცნაურ გარემოში, სრულიად შემთხვევით გადავაწყდი. შენ კი ამასობაში ოჯახური სითბოთი ტკბებოდი და წარმოდგენაც არ გქონდა, რომ სადღაც კიდევ ერთი ქალიშვილი გყავდა…

_ ეს არ არის ჩემი დანაშაული. არ ვიცი, ლაკომ რა გითხრა, მაგრამ მე შევეხმიანე მას ჩვენი დაშორებიდან რამდენიმე თვის შემდეგ. მან კი ჩემთან საუბარი არ ისურვა, მითხრა, აღარასდროს დამირეკოო და ყურმილი დამიკიდა. რა უნდა მექნა? ჩემი ბრალი არ არის, რომ ლაკოზე მეტად ნანი მიყვარდა. ის ჩემი ბავშვობის დროინდელი სიყვარული იყო. წლების შემდეგ სრულიად შემთხვევით შევხვდით ერთმანეთს და მივხვდით, რომ უერთმანეთოდ ვერ გავძლებდით. გგონია, დალხენილი ცხოვრება მქონდა? მეც ბევრი რამ გადამხდა, ოდესმე ყველაფერს მოგიყვები. ახლა ამის დრო არ არის.

«და რას შეცვლის ეს? _ გაიფიქრა ლელიმ, _ იონას მაინც ვერ დამიბრუნებს». რა უცნაური ბედი ერგო. წლების განმავლობაში ოცნებობდა მამასთან შეხვედრაზე და აი, როგორ შემოტრიალდა ყველაფერი.

_ გასაგებია, _ ლელი წამოდგა, _ უაზროა ეს საუბარი. ჩემი წასვლის დროა, შეხვედრა მაქვს დანიშნული.

_ ვწუხვარ… თუმცა, ჩვენ კიდევ შევხვდებით ერთმანეთს, თანაც ძალიან სასიამოვნო ატმოსფეროში, ამას გპირდები.

ლელის ირონიულმა ღიმილმა გადაურბინა სახეზე. პასუხად მხოლოდ წარბები აზიდა და ჭიშკრისკენ გაემართა.

_ მძღოლს ვთხოვ, წაგიყვანოს, უარი არ მითხრა, _ უთხრა რამაზმა, რომელიც გვერდით მიჰყვებოდა თავის ქალიშვილს.

ლელიმ მხრები აიჩეჩა. სანამ რამაზი მძღოლს ელაპარაკებოდა, ქუჩაში გავიდა. მალე მამაც წამოეწია, წინ გადაუდგა ქალიშვილს და მის ხელებს დასწვდა.

_ მაპატიე, ჩემო გოგო. ძალიან ბევრი მაქვს შენთვის მოსაყოლი. არც ისე ადვილია ეს ყველაფერი, ვიდრე შენ წარმოგიდგენია. მაპატიე, თუ შეგიძლია.

ლელიმ შეხედა. მამაკაცის თვალებში ტკივილი ამოიკითხა და დაუჯერა.

_ შევეცდები, _ მხოლოდ ეს სიტყვები მოსწყდა მის ტუჩებს.

რამაზი გოგონას მოეხვია და სადღაც, ყელთან აკოცა. მოულოდნელად ლელიმ თითქოს ნაცნობ მანქანას მოკრა თვალი. მოეჩვენა, რომ იონა დალანდა სახლთან ახლოს, მაგრამ მალევე უკუაგდო ფიქრები. ალბათ შეეშალა, განა ცოტას ჰყავს იონასნაირი ავტომობილი?

მაგრამ გული უფრო მოეწურა, როცა მანქანაში ჩაჯდა. კვლავ მოეძალა წყენა, რომელიც მამამისთან შეხვედრამ დაუტოვა. ბოლოს თავი ვერ შეიკავა და ბოღმა გადმოანთხია:

_ ნეტავ საერთოდ არ გავჩენილიყავი! შენ ჩემთვის მხოლოდ უსიამოვნება და უბედურება მოგაქვს! შენი დამსახურებით ლამის ობლად ვიზრდებოდი! ახლა კი, იმის ნაცვლად, რომ ბედნიერებისგან ვცეკვავდე, სიკვდილი მინდა, რადგან საკუთარი ძმა შემიყვარდა! არ ვიცი, ამას როგორ გადავიტან ან როგორ გაპატიებ რამეს! _ მიახალა მამას და კარი ცხვირწინ მიუჯახუნა.

მანქანის უკანა სარკიდან დაინახა, რომ მამამ რაღაც მოაძახა, მაგრამ სიტყვები ვერ გაიგონა…

 

გასაკეთებელი რჩებოდა ყველაზე მთავარი _ იონასთვის ბეჭდის დაბრუნება, ამასთან, არავითარ შემთხვევაში არ ეტყოდა, რატომ იქცეოდა ასე. ღმერთმა ქნას, მამამ არაფერი უთხრას თავის შვილს, არ მოუყვეს ლელის შესახებ, არც ახლა გახსნას წარსულის საიდუმლოება. დაე, ჩათვალოს იონამ, რომ ლელი თავქარიანი, ქარაფშუტა გოგოა, არასერიოზული და მოღალატე _ სულერთია, სიმართლეს მაინც ეს სჯობია. ის ლელის გარეშეც შეძლებს, ბედნიერი იყოს, მოძებნის ვინმეს, ვისაც სუფთა წარსული აქვს და ლამაზ და მშვიდ ოჯახს შექმნის, არ გაუჭირდება. ლელი კი… ვინ იცის, იქნებ შეურიგდეს კიდევაც სოსოს, ყოველ შემთხვევაში, ეცდება მაინც. რაც უნდა იყოს, წელიწად-ნახევარი ხომ იცხოვრეს ერთად და არცთუ მთლად წყალწაღებულია. მართალია, ისეთი რომანტიკული არ არის, როგორიც მას უნდა, მაგრამ რა მოხდა მერე? წიგნის გმირი კი არაა, რომანტიკა ეძებოს. ყველაზე მთავარი კი ისაა, რომ სოსო მისი ნათესავი არ არის… და ეს მისი ყველაზე დიდი პლუსია დღესდღეობით…

მაგრამ სჭირდება კი სოსო? რა დროს სოსოა, როცა ამხელა ბედნიერება თავზე ჩამოემხო? რა წყალწაღებულივით ხავსს ებღაუჭება? აშკარად ბოდავს, არ იცის, რომელ ქვას ახალოს თავი და იგონებს რაღაცებს.

აჯობებს, ახლავე შეიაროს იოს ოფისში, დაუბრუნოს ბეჭედი და მერე სოსოს ესტუმროს. ნუთუ მართლა სერიოზულად ფიქრობს სოსოსთან შერიგებაზე? ყოველ შემთხვევაში, გულს მაინც გადააყოლებს ცოტა ხნით. მან ხომ რამდენჯერმე დაურეკა და თავი მოაბეზრა თხოვნით, ერთხელ მაინც შემხვდიო. ჰოდა, შეხვდება, ერთი შეხვედრით არაფერი დაშავდება.

დაბნეულია, ძალიან დაბნეული და არ იცის, რას აკეთებს. ეს აშკარაა. მისი ცხოვრება ბრაზილიურ სერიალს დაემსგავსა. აქამდე სიზმარში ეგონა თავი, ახლა აღარ. ახლა უკვე ხვდება, რომ რეალურ ცხოვრებაში გადახდა თავს ასეთი საშინელება.

რესეფშენის დახლს მიუახლოვდა და ითხოვა, იონა ნემსაძისთვის მოეხსენებინათ მისი მოსვლა. გააჟრჟოლა, ცივად, სწორედ ისე, როგორც ადრე, დამთრგუნველად. მსგავსი ჟრჟოლა ყოველთვის ხელს უშლიდა, თავი ხელში აეყვანა. «მშვიდად, ლელი, მშვიდად! _ აწყნარებდა თავის თავს, _ ეს მხოლოდ და მხოლოდ იონაა, მას ბეჭედი უნდა დაუბრუნო, არ უნდა აღელდე და ცრემლები არ უნდა მოგადგეს თვალზე». ავტოტრენინგმა არ უშველა, სხეული ერთიანად დაეჭიმა და მუხლებაკანკალებული მიადგა საყვარელი მამაკაცის კაბინეტის კარს.

 

ის მაგიდასთან იჯდა, დაძაბული მისჩერებოდა კომპიუტერის მონიტორს და არანაირი რეაგირება არ მოუხდენია ლელის გამოჩენაზე.

_ იო… მე მოვედი და… _ ხმა ჩაუწყდა და დადუმდა, წინადადების გაგრძელება ვერ მოახერხა.

მან თავი ასწია და მშრალად მიუგო:

_ ვხედავ. დაჯექი. გისმენ.

სამი სიტყვა უთხრა, რომელიც სამ წინადადებას უდრიდა. და ისე წარმოთქვა სამივე ერთმანეთის მიყოლებით, თითქოს უცხო ადამიანს ელაპარაკებაო.

ლელის შეამცივნა. რას ნიშნავს ასეთი მიღება? ნუთუ უკვე იცის ყველაფერი? რამაზმა მოასწრო და უამბო, რაც ხდებოდა? როგორც ჩანს, ასეა.

ლელი დაჯდა, აცახცახებული ხელებით ჩანთა გახსნა, კოლოფი ამოიღო და თავისი არშემდგარი ბედნიერების ნიშანი მაგიდაზე დაუდო მამაკაცს.

_ აი… გიბრუნებ… შენ ხომ გესმის… ყველაფერი შეიცვალა…

_ ჰო, _ ყრუდ უპასუხა იონამ, _ ეს ნაჩქარევი გადაწყვეტილება იყო, _ დაეთანხმა მამაკაცი, ბეჭდის კოლოფი აიღო და უდიერად ჩააგდო პატარა მოწნულ კალათში, რომელშიც კალმები ეყარა. მერე კვლავ გულგრილი გამომეტყველებით მიაჩერდა მონიტორს.

გაუსაძლისი სიჩუმე ჩამოწვა. თითებგადახლართული ლელი ისე უჭერდა ხელებს ერთმანეთს, ძვლებს ტკაცატკუცი გაუდიოდა. იონა ჩუმად იყო, იოტისოდენა ყურადღებას არ აქცევდა გოგონას. მისი დუმილი აუტანელი გახდა, სიჩუმე კი მეტყველი. ასეთი მეტყველი სიჩუმე პირველად იგრძნო ლელიმ. თითქოს ცხადად ჩაესმოდა ყურში, როგორ საყვედურობდა მამაკაცი. ადგა და კარისკენ გაემართა. კაბინეტის შუამდე რომ მიაღწია, გაჩერდა და შემობრუნდა.

_ ასე ძალიან აუტანელი გავხდი შენთვის?

შეამჩნია, როგორ აუკანკალდა მამაკაცს მარჯვენა ხელის თითები, თუმცა სრულიად აუღელვებლად მიუგო:

_ შენ როგორ ფიქრობ?

_ მაგრამ მე ხომ… მე ხომ არ ვარ ამაში დამნაშავე.

_ რა თქმა უნდა, _ ირონია გაისმა იონას ხმაში, _ შენ არ ხარ დამნაშავე, იდიოტად რომ გამომიყვანე. შენ არ ხარ დამნაშავე, რომ სოსოსნაირი ცხვირმოუხოცავი კრეტინები მოგწონს ან მამაჩემისნაირი ზრდასრული კაცები. შენს ადგილას, ჩემო კარგო, ფსიქოთერაპევტს მივაკითხავდი და რამდენიმე გონივრულ სეანსს ჩავიტარებდი.

მამაკაცმა მზერა მოსწყვიტა მონიტორს და დამცინავად გახედა შუა ოთახში გახიდულ ქალს, რომელიც თავის გამართლებას არ აპირებდა. არადა, ლელი დაამუნჯა მისმა ნათქვამმა. აი, თურმე რა ყოფილა! იონა ფიქრობს, რომ მას მამამისთან აქვს რომანი. ესე იგი, არ შეშლია, როცა დღეს, მის ჭიშკართან იოს მანქანა დალანდა. იონამ დაინახა ისინი და დასკვნაც თავისებური გამოიტანა. გასაგებია… იქნებ ეს სულაც არ არის უარესი ვარიანტი? შეიძლება ჯობია კიდევაც, მან ასე იფიქროს? ნაღვლიანად გაიღიმა.

_ მშვიდობით, იო.

_ მშვიდობით.

ლელის თვალთ დაუბნელდა…

 

ანგარიშმიუცემლად მიაბიჯებდა ქუჩაში. არ უკვირდებოდა, საით მიდიოდა. მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როცა პარკში შევიდა და იმ მერხზე ჩამოჯდა, სადაც პირველად შეხვდა იონას. ოღონდ ამჯერად არც პალიტრა ეჭირა ხელში და არც მოლბერტი იდგა მის ახლოს. გაახსენდა, როგორ წააქცია მამაკაცმა მისი მოლბერტი და როგორ დააბნია თავისმა საქციელმა. ეს მათი პირველი შეხვედრა იყო, რომელიც ლელის მასთან არასდროს უხსენებია. შეეშინდა, ვაითუ, ვერ გამიხსენოს და გული დამწყდესო. ახლა ცუდად იყო, ძალიან ცუდად. ასე ცუდად არასდროს უგრძნია თავი, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ცხოვრება ია-ვარდებით მოფენილი არ ყოფილა. ცხოვრებას არასდროს გაუნებივრებია, სიხარულით ფრთების შესხმა და აღმაფრენის მომენტები დიდად არ ჰქონია, მაგრამ, ასე თუ ისე, გაწონასწორებული ეტაპები ჰქონდა, ყოველგვარი ზედმეტი პერიპეტიების გარეშე. ერთადერთი დიდი ტკივილი, რაც აქამდე გამოსცადა, სოსოს ღალატი იყო, რომელიც ამწუთას სასაცილოდ ეჩვენებოდა. ბოლოს და ბოლოს, სოსო ჯერ კიდევ არ არის დაღვინებული. როგორ უწოდა იონამ? ცხვირმოუხოცავი კრეტინიო? ჰო, ასეც არის. პატარა ბავშვივით იქცევა ხანდახან, თუმცა ეს დროებითია. გავა დრო და დადუღდება.

დიდხანს ვერ გაძლო პარკში. ქუჩაში გავიდა და ტაქსი გააჩერა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ სოსოს ბინის კართან იდგა ხელაწეული და ყოყმანობდა, დაერეკა თუ არა ზარი. ბოლოს გადაწყვიტა, დაერეკა…

კარი სოსომ გაუღო. უსიტყვოდ შეხედეს ერთმანეთს. ლელიმ ოთახში შეაბიჯა. საოცარი სისუფთავე სუფევდა ირგვლივ, რასაც ლელი არ ელოდა. ერთად თანაცხოვრების განმავლობაში სოსოს ერთხელაც არ უცდია აქაურობის დალაგება. ყველაფერი ისევ ისე იყო, როგორც ლელიმ დატოვა, არაფერი შეცვლილიყო მისი წასვლის შემდეგ.

_ როგორ ხარ, პატარავ? _ გამხიარულდა სოსო, მხარზე გადახვია ქალს ხელი და ლოყაზე აკოცა, _ რამეს დალევ? კარგი ღვინო მაქვს.

_ არა, მადლობა, არაფერი არ მინდა. _ ამოიოხრა ლელიმ და იქვე მდგარ ნაცნობ სარწეველა სავარძელში ჩაჯდა. თვალები დახუჭა და რაღაც მომენტში ყველაფერი, რაც ბოლო ხუთი თვის განმავლობაში გადახდა, სიზმრად მოეჩვენა. თითქოს არც კი გასულა ამ ბინიდან, თითქოს აქ, თავის საყვარელ სარწეველაში ეძინა აქამდე და მხოლოდ ახლა გამოიღვიძა. სოსოც ხომ აგერაა, მის გვერდით…

_ გაფითრებული ხარ. რამე მოხდა? რატომ დამეკარგე ბოლო დროს, სად გაუჩინარდი? _ დააყარა მამაკაცმა შეკითხვები.

_ ყველაფერი რიგზეა, სოსო. უბრალოდ, ბევრი სამუშაო მქონდა. იცი? შემკვეთები უკვე რიგში დგანან, ამდენი კლიენტი არასდროს მყოლია, _ ნაღვლიანი ღიმილით ახედა თავზე წამომდგარს, _ ასე რომ, როგორც დიზაინერი, არნახული პოპულარობით ვსარგებლობ.

_ მაგარია! ძალიან მიხარია შენი წარმატებები, ლელი! _ წამოიძახა სოსომ, მის წინ ჩაიცუცქა და თავი მუხლებზე დაადო ქალს.

_ არ იცი, როგორ მომენატრე.

ლელიმ თავზე ხელი გადაუსვა.

_ არ ვიცი, რატომ მოვედი, ამას ვერ აგიხსნი… უბრალოდ, მინდოდა, ძველი დრო გამეხსნებინა, იქნებ ცოტათი მაინც მომგვაროს შვება, _ დაიჩურჩულა თვალზე ცრემლმომდგარმა და ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა, რომ არ ატირებულიყო.

_ მესმის, ჩემო პატარავ, ყველაფერი მესმის, _ დაუყვავა სოსომ, _ ვიცი, ადვილი არ არის ჩვენი ურთიერთობის აღდგენა, მაგრამ ხომ შეიძლება, ვცადოთ? მე არ გაჩქარებ, დრო თავზე საყრელად გვაქვს. ვიფიქროთ, გავაანალიზოთ… _ და მამაკაცმა ერთგული ძაღლივით საწყალობელი მზერა მიაყრო.

ლელის ტუჩის კუთხეში ძლივს შესამჩნევი ღიმილი გაუკრთა. მას ახსოვდა მსგავსი სცენა იმ ძველ, დამპალ «პიესაში», როცა პირველად მოვიდა სოსოსთან შესარიგებლად…

უარესად გააღიზიანა მისმა მზერამ და თვალები დახუჭა, რომ მეტად აღარ დაენახა იგი…

 

სოსოსთან დიდხანს არ გაჩერებულა. ათიოდე წუთის შემდეგ დაემშვიდობა მამაკაცს და სახლისკენ გასწია. მხოლოდ შინ მისულმა იგრძნო, როგორ გამოლეოდა ძალ-ღონე, ერთიანად გამოფიტულიყო, თითქოს მთელი დღე ფიზიკურად ეშრომოს. ქეთის დაურეკა და სთხოვა, ცოტა ხნით მასთან ეცხოვრა. გრძნობდა, რომ მარტო ყოფნა ბოლოს მოუღებდა. ქეთი მაშინვე მოვიდა და დაინახა თუ არა, რა ყოფაშიც იყო მისი დაქალი, ლამის ძალით შეაგდო სააბაზანოში, თვითონ კი სადილის მომზადებას შეუდგა. ქალი შიშმა შეიპყრო, ვაითუ, რამე აუტეხოს ლელიმ თავსო და წამით არ შორდებოდა. წარამარა აკაკუნებდა სააბაზანოს კარზე, ხომ კარგად ხარ, გული არ წაგივიდესო. ლელიც უღონოდ გამოსძახებდა, მალე გამოვალო.

 

_ რა ქენი, დაუბრუნე ბეჭედი? _ შეეკითხა ქეთი, როცა სუფრას მიუსხდნენ.

_ დავუბრუნე, _ თავი დაუქნია ლელიმ და უხალისოდ ჩაკბიჩა ცხელი მჭადი, _ ჭამის სურვილიც აღარ მაქვს, არადა, როგორი გემრიელია, _ დააყოლა.

_ შენ ყველი უნდა ნახო, რა მაგარია, ჩემს თანამშრომელს გამოუგზავნა დედამისმა სოფლიდან და ერთი თავი მაჩუქა. ნახევარი შენ წამოგიღე. გასინჯე, ჭამით ვერ გაძღები, ისეთია.

ლელიმ ყველი მოიტეხა.

_ ოუ! მართლა უგემრიელესია.

_ აბა, მე რას გეუბნებოდი! მერე, მერე? მომიყევი, რაო, რა გითხრა, ბეჭედი რომ დაუბრუნე?

_ არაფერი, თქვა, რომ სწორად მოვიქეცი.

ქეთის თვალები დაუმრგვალდა.

_ ეგ როგორ? მართლა ასე გითხრა? რა, მამამისმა ყველაფერი უამბო? გაუხსნა კარტები?

_ თავიდან მეც ასე მეგონა, მაგრამ შევცდი. უფრო მარტივად გადაწყდა საქმე. იონას ჰგონია, რომ მე მამამისთან რომანი გავაბი.

_ ოუფ! _ გაეცინა ქეთის, _ როგორი მიხვედრილი ყოფილა! და არ აუხსენი, რომ ასე არ არის?

_ რისთვის? _ მხრები აიჩეჩა ლელიმ და მჭადი და ყველი თეფშზე დადო, _ დაე, ეგონოს, ჩემთვის სულერთია.

_ არ ვიცი, არ ვიცი… _ ეჭვნარევი ხმით გაწელა სათქმელი დაქალმა, _ როგორი პასიური ხარ, ლელი, რა. შენს ადგილზე მე მაგათ სეირს ვუჩვენებდი.

_ რა საჭიროა, ქეთი? იონა არაფერ შუაშია, ის ისეთივე მძევალია სიტუაციის, როგორიც მე. რაც შეეხება მამას, არ ვიცი, უნდა მოვიფიქრო, როგორ გავაგრძელებ მასთან ურთიერთობას.

_ როგორ და მშვენივრად! _ წამოიძახა ქეთიმ, _ მაგას რა დიდი ფიქრი უნდა? კეთილი ინებოს და გაგიხსნას დიზაინერული სააგენტო, შენ ხომ სულ ამაზე ოცნებობდი?

_ ოხ, ქეთი, ქეთი, _ თავი გააქნია ლელიმ, _ ალბათ არ დამიჯერებ, მაგრამ ახლა ყველაზე ნაკლებად მაღელვებს სააგენტოც და მამაჩემის ფულებიც.

ქეთიმ თანაგრძნობით შეხედა მეგობარს.

_ მესმის შენი, მაგრამ უნდა შეეგუო სიტუაციას და შენსას უნდა შეეცადო. ყველაფერი უნდა მოსთხოვო, რაც გეკუთვნის. ისე აგისრულებს ეგ შენი რამაზი სურვილებს, როგორც დაგიბარებია. იქამდე კი დაისვენე და ცოტა აზრზე მოდი, დანარჩენს შენ თუ არა, მე მივხედავ.

 

დილიდან არ გაჩერებულა. ჯერ გამოგავა ოთახი და სამზარეულო, მერე გამოწმინდა. ბოლოს მაგიდის ტილო მოიმარჯვა და მტვრიან ავეჯს დაუარა. თან იმაზე ფიქრობდა, როგორმე დროზე დაემთავრებინა აღებული საქმე. კიდევ კარგი, პროექტი დროზე გააკეთა და საქმეს იქამდე შეუდგა, ვიდრე ეს ამბები მოხდებოდა, თორემ ალბათ ვეღარ იმუშავებდა. არც ახლა ეხალისებოდა საქმის კეთება, მაგრამ თავს ძალას ატანდა, რომ არ შერცხვენილიყო. აი, მორჩება ამ ერთ შეკვეთას და მერე ცოტა ხნით დაისვენებს, თორემ ასე ვეღარ გააგრძელებს მუშაობას. თავისი ინერტულობით შეიძლება ყველაფერი გააფუჭოს და ძლივს მოპოვებული პოპულარობა წყალს გაატანოს. ფაქტია, რომ გონებაში ერთი საღი აზრიც არ უტრიალებს. რასაც უნდა კეთებდეს, თვალწინ სულ იონა და მამამისი უდგას. გულს ვერაფერს უდებს და ასე თუ გააგრძელა, ყველა კლიენტს დაკარგავს. არა, ეს არ უნდა დაუშვას.

ამ ფიქრებში გართულს სოსომ დაურეკა.

_ პატარავ, შენთან მინდა გამოსვლა, მარტო ხარ?

_ გამოდი, საღამომდე მარტო ვარ, ქეთი სამსახურშია.

_ ოკეი, მოვრბივარ.

ლელიმ გარდერობი გამოაღო და ტანსაცმელს თვალი შეავლო. რაც უნდა იყოს, სოსო მისი ყოფილი მამაკაცია და ფორმაში უნდა დახვდეს. რატომ უნდა აფიქრებინოს, ეს გოგო რას დაემსგავსაო? აჯობებს, ლამაზად გამოეწყოს და ისე დახვდეს. თუმცა, რამდენიმე წამში გადაიფიქრა. მისთვის მართლა არ ჰქონდა მნიშვნელობა, მოეწონებოდა თუ არა სოსოს. ახლა ეს აღარ აღელვებდა.

 

სოსო ქარივით შემოიჭრა ოთახში. სახე გაბადროდა, ხელში ერთი ბოთლი შამპანური და ქაღალდის მოზრდილი პარკი ეჭირა.

_ სოკო მოვიტანე, ხომ გააკეთებ? ზეთისხილიც მოვაყოლე, შენ რომ გიყვარს, _ საზეიმო ხმით გამოუცხადა.

_ გავაკეთებ, სამზარეულოში გაიტანე, _ სევდიანი ხმით მიუგო ლელიმ და შამპანურის ბოთლი ჩამოართვა.

_ ეს რაღად გინდოდა? ხომ იცი, რომ შამპანურს არ ვსვამ?

_ რა ვიცი, ვიფიქრე, ჩვენი შერიგების აღსანიშნავად საუკეთესო ვარიანტია-მეთქი, _ უშნოდ გაიღრიჭა მამაკაცი.

ლელიმ თავი უკმაყოფილოდ გადააქნია. ამის გამოსწორება არ იქნებაო, გაიფიქრა, მაგრამ არაფერი უთქვამს.

_ ხვალ საღამოს ჩემთან მაგარი ქეიფი აიწევა, _ გამოსძახა სოსომ სამზარეულოდან, _ ჩემი თანამშრომლები მოდიან, ხომ გამოხვალ? ჩემი უფროსი გაგიჟებულია შენზე, ძალიან მინდა ახლოს გავიცნოო.

ლელი შეკრთა. გაახსენდა, როგორ აბამდა მისი უფროსი და უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა.

_ შენს უფროსს რა ხელი აქვს ჩემთან? _ ხელები გადაიჯვარედინა და სამზარეულოს კარის ძგიდეს მიეყრდნო გაგულისებული, _ თუ დაგავიწყდა, როგორ მექცეოდა?

_ კარგი რა, პატარავ. მოეწონე კაცს, რა არის ამაში ცუდი? მე ვამაყობ, ყველას რომ მოსწონხარ. აბა, ისეთი ქალი რად მინდა, ზედ არავინ უყურებდეს? თანაც, თვის ბოლოს დაწინაურებას შემპირდა.

ლელიმ ჩაიცინა. რამდენიმე წამში ამ ჩაცინებას ხმამაღალი სიცილი მოაყოლა, რომელიც თანდათან ისტერიკულ ხარხარში გადაიზარდა. ქალი ვერ ჩერდებოდა, თვალები ცრემლით აევსო. სოსო ჯერ გაოცებული მიაჩერდა, მერე მზერა დაუფრთხა, ბოლოს შეეშინდა.

_ კარგი, კარგი, ჩემთვის ყველაფერი გასაგებია, _ შემრიგებლური ტონით წარმოთქვა, _ ზედმეტი მომივიდა, ასეთი რამე არ უნდა მეთქვა.

ლელიმ მეტის მოთმენა ვეღარ შეძლო და იფეთქა:

_ შე დამპალო ვირთხა! როგორ ბედავ ჩემთან ასეთ ლაპარაკს! მე შენ ვინ გგონივარ? აბა, აუდე ახლავე აქედან და ჩემმა თვალებმა მეორედ არ დაგინახოს. შე ნაბიჭვარო! ცხვირმოუხოცავო კრეტინო! წაათრიე შენი შამპანური და სოკო და აახვიე აქედან! _ ქალის არანორმალურმა ყვირილმა გააყრუა იქაურობა.

სოსო ენაჩავარდნილი იდგა. ისე შეშინდა, ხმის ამოღება ვეღარ გაბედა. არც პარკისთვის უხლია ხელი, არც შამპანურისთვის, თავი დაღუნა და სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა ჰოლისკენ.

ლელი უკვე ელოდა გამოღებულ კართან. როგორც კი მამაკაცი გავიდა, კარი მთელი ძალით მიუჯახუნა ზურგს უკან და ცხარე ცრემლით ატირდა. იგი მისტიროდა თავის უსარგებლო და უაზრო ცხოვრებას, რომელიც აღარაფერში სჭირდებოდა…

 

სოსოს სახლიდან გაგდება უკანასკნელი წვეთი გამოდგა. ლელის ეჩვენებოდა, რომ სხვა განზომილებაში გადასახლდა. ის დადიოდა, იჯდა, ლაპარაკობდა, მაგრამ ამასთან არაფერს, სრულიად არაფერს გრძნობდა. არც მხიარული იყო და არც ნაღვლიანი _ თითქოს საყინულეში შეაგდეს რამდენიმე საათით, მერე კი გამოიღეს, მაგრამ მისი გაყინული სხეული არა და არ ლღვებოდა.

ალბათ დედამისიც ამავეს განიცდიდა, როცა ქმარმა მიატოვა. მხოლოდ ახლა გაიაზრა, როგორი აუტანელი ტკივილი გადაუტანია დედას იმ პერიოდში. რა გასაკვირია, ქალისთვის ცხოვრება სწორედ იმ მომენტში დამთავრებულიყო, როცა უქმროდ, უსიყვარულოდ და უმომავლოდ დარჩა. ლელი მიხვდა ამას და იგრძნო, რომ დედას აპატია. და რადგან აპატია, დროა, ჩავიდეს მასთან, მის წინაშე მუხლებზე დაემხოს და პატიება სთხოვოს. დედა ყველაფერს გაიგებს. დედა ერთადერთია, ვინც გაუგებს და ბოლომდე მის გვერდით დარჩება. დედებს ღალატი არ სჩვევიათ.

ბევრი არ უყოყმანია. როგორც კი შეკვეთა დაამთავრა და გაწიკწიკებული ეზო-კარი ჩააბარა კლიენტს, სამუშაოს საზღაური აიღო და ავტოსადგურში გავარდა ბილეთის ასაღებად…

შინ დაბრუნებულმა კი მობილური მოიმარჯვა და დედას დაურეკა.

_ დე, როგორ ხარ?

_ ლელი, საყვარელო. არა მიშავს, შენ როგორ ხარ? რამდენი ხანია, არ დაგირეკავს.

_ ჰო, არ მეცალა. ხვალ შენთან მოვდივარ.

_ მართლა? შვებულება გაქვს?

_ ჰო და ცოტა ხნით დავრჩები.

_ ძალიან გამახარებ, ლელი.

_ მე ის ვიპოვე, დედა.

ერთხანს სამარისებური სიჩუმე ჩამოვარდა, ლაკო ხმას არ იღებდა.

_ გელოდები, _ როგორც იქნა, ყრუდ გაისმა დედის ხმა…

 

დედა-შვილი ერთმანეთს გადაეხვია, შემდეგ სახლში შევიდნენ. ლაკო შესამჩნევად ნერვიულობდა. ლელის ეს არ გამოჰპარვია და შეეძლო დაეფიცა, რომ დედა ადრე მსგავს მდგომარეობაში არასდროს ენახა; ყოველ შემთხვევაში, არ ახსენდებოდა. ლელიმ ოჯახის წევრები მოიკითხა, მამინაცვალი, ნახევარძმა… დედა ისე პასუხობდა მის შეკითხვებს, თითქოს არც უსმენდა. ქალი აშკარად სხვაგან იყო ფიქრებით. ხვდებოდა ლელი, რაც აწუხებდა ლაკოს და მისდა უნებურად, წელავდა დროს, რომ მთავარ თემას რაც შეიძლება, გვიან შეხებოდა.

_ ალბათ გშია, სადილს გავაწყობ. _ თქვა დედამ.

_ კარგი იქნებოდა, ძალიან მომშივდა.

_ ჩაის დალევ თუ ყავას?

_ ყავას, დედა, როდის იყო, ჩაის ვსვამდი, _ გაეღიმა ლელის.

_ რა ვიცი, გადამავიწყდა, რა გიყვარს და რა არა, იმდენი ხანია, არ გამოჩენილხარ, _ სევდა გაერია ლაკოს ხმაში და სამზარეულოში გაუჩინარდა.

ლელიმ ფანჯრიდან გადაიხედა. აქედან კარგად მოჩანდა მთავარი ქუჩა, რომელიც სავსე იყო გამვლელ-გამომვლელებითა და აქეთ-იქით მქროლავი მანქანებით. ცხრა თვეა, სახლში არ ჩამოსულა, მთელი ცხრა თვე. თუმცა არც არაფერი შეცვლილა ამ პერიოდში. უცნაურია, ამ ხნის განმავლობაში ერთხელაც არ მონატრებია დედა. შერცხვა. განა რა დაუშავა დედამისმა ისეთი, რომ ასე გულგრილად ექცევა? ახლა რომ უფიქრდება, არც არაფერი. დედა ყველაფერში მართალი ყოფილა. თავის დროზე რომ დაეჯერებინა მისთვის, იქნებ არც აღმოჩენილიყო ამ მდგომარეობაში.

მზერა მეზობლის სახლზე გადაიტანა. დეიდა თამარს ოთახის ყვავილები აივანზე გამოეტანა და რწყავდა. მეორე მეზობელი კი, ლალი, რომელიც მარჯვნივ ცხოვრობდა, ფანჯრის მინებს წმენდდა. გაიღიმა. აი, როგორ მშვიდად ცხოვრობენ ადამიანები. არაერთხელ უნახავს ეს სურათი ლელის. როგორც ჩანს, მეზობლები ძველებურად განაგრძობენ ცხოვრებას, ისევ ისე მყუდროდ და კომფორტულად არიან, ყოველგვარი დაძაბულობის გარეშე მიჰყვებიან ყოველდღიურ დინებას. ლელის კი ვინ იცის, მერამდენედ აეწეწა ცხოვრება.

_ მოდი, ლელი, სუფრა გაშლილია, _ გამოსძახა ლაკომ.

ლელი შებრუნდა. დედას ფინჯანი ყავა მოჰქონდა მისთვის.

_ შეცვლილი მეჩვენები, _ თქვა დედამ, როცა მაგიდას მიუსხდნენ.

_ ვიცი. _ მიუგო ლელიმ და დედა ყურადღებით შეათვალიერა, _ სამაგიეროდ, შენ გამოიყურები ძველებურად, წლები ვერაფერს გაკლებს.

ლაკომ ჩაიცინა. ორმოცდაცამეტი წლის ასაკში მართლაც შესანიშნავად გამოიყურებოდა, ისევ ისეთი ლამაზი და მიმზიდველი იყო.

ლაკომ თავისთვის ჩაი დაისხა, მოსვა და გაუბედავად იკითხა:

_ და მამაშენი? ის როგორ გამოიყურება?

_ ოოო, _ გაწელა სათქმელი ლელიმ, _ ის ოცი წლის გოგოს ოც წუთში შეაბამს, ისე კარგადაა შენახული.

ორივეს გაეცინა.

_ როგორ მიაგენი?

_ ნუ, რა ვიცი, როგორღაც. ალბათ უფრო შემთხვევით, ვიდრე მიზანმიმართულად. ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე, ხომ იცი.

_ ალბათ… _ პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა ქალმა.

_ დე, იცი, მამამ რა მითხრა? როცა ერთმანეთს დავშორდით, რამდენიმე თვეში შევეხმიანე დედაშენს და ლაპარაკი არ ისურვა ჩემთანო. ეს მართალია?

ლაკომ თვალები დახარა და თავი ჩაღუნა. ერთხანს ჩუმად იჯდა, მერე ამოიოხრა და ჩუმად წარმოთქვა:

_ რა აზრი ჰქონდა მასთან საუბარს? ვიცოდი, რომ უკან არ დაბრუნდებოდა, ამიტომ ვამჯობინე, საერთოდ გამქრალიყო ჩემი ცხოვრებიდან.

_ მაგრამ მე? ჩემზე რატომ არ იფიქრე? რომ გეთქვა, ბავშვს ველოდებიო, იქნებ შეცვლილიყო სიტუაცია? ყოველ შემთხვევაში, იქნებ მამობა მაინც გაეწია და ასე ჰაერში არ ვყოფილიყავი გამოკიდებული, _ თავი ვერ შეიკავა ლელიმ და საყვედური დასცდა.

_ შენ ამას ვერასდროს გაიგებ, ლელი. მე თავმომწონე გოგო ვიყავი, არ მინდოდა, შენით მევაჭრა, გესმის? შეიძლება არც დაეჯერებინა, რომ ორსულად ვიყავი და ეფიქრა, რომ მის დაბრუნებას ვლამობდი. არ მინდოდა, მისი სამადლო გავმხდარიყავი. მე შენთვის არაფერი დამიკლია, შვილო, რაც შემეძლო, ყველაფერი მოგეცი… შეძლებისდაგვარად, _ დააყოლა მცირეოდენი პაუზის შემდეგ.

_ მაგრამ მე მაინც არშემდგარი ცხოვრება მქონდა, _ არ დაუთმო ლელიმ, _ ბევრი რამ დამაკლდა, დედა. შენ მეორე ქმარი იშოვე, მეორე შვილიც გეყოლა, მე კი… დიდად ვერ აეწყო ჩვენი დედაშვილური ურთიერთობა, ხომ მეთანხმები? ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მე და შენ მეგობრები არასდროს ვყოფილვართ. ერთხელ არ დაავმსხდარვართ ასე და გულახდილად არ გვისაუბრია.

_ იმიტომ, რომ შენ გამირბოდი. ვიცი, რომ ყოველთვის მადანაშაულებდი, მამაშენს შენი დაბადება რომ დავუმალე… რა ვიცი, იქნებ მართლიც იყავი… მაპატიე, თუ რამე დაგაკელი, _ ნაწყენი ხმით მიუგო ლაკომ, ადგა და სამზარეულოში გავიდა.

ლელი უკან გაჰყვა, მხრებზე ხელი მოხვია აცრემლებულ დედას და ჩაეხუტა.

_ არ გეწყინოს, გთხოვ… და არ გეგონოს, რომ გსაყვედურობ. ახლა საყვედური ძალიან გვიანი და უადგილოა. უბრალოდ, ეს ფაქტია, რომელსაც ვერ გავექცევით. თვითონაც კარგად იცი, რომ ასეა.

_ მას სიგიჟემდე უყვარდა ის ქალი. როცა ცოლ-ქმარი ვიყავით, ხშირად მიყვებოდა თავის პირველ სიყვარულზე და ეს ყოველთვის გულს მტკენდა. რა ვიცი, ალბათ წინათგრძნობა მქონდა, რომ ჩვენი ურთიერთობა ბოლოს ასე დამთავრდებოდა. ვერ ვაპატიე. ვერ ვაპატიე ჩემი მიტოვება და, სიმართლე გითხრა, შენი ამბავი რომ დავუმალე, მეგონა, ამით შური ვიძიე მასზე.

_ სამაგიეროდ, მას ჩემ გარდა კიდევ ორი შვილი ჰყავს.

_ მართლა? _ რაღაცნაირად, ირონიულად თუ დაცინვით წამოიძახა ლაკომ, _ ეგეთი შვილების ყოლას, საერთოდ რომ არ ჰყავდეს, ალბათ ის ჯობია.

_ რატომ, დედა? ძალიან კარგები არიან, მე მათ ვიცნობ.

ლაკომ გამომცდელი მზერა მიაპყრო შვილს. თითქოს დააპირა რაღაცის თქმა, მაგრამ პირი გააღო თუ არა, მაშინვე დამუწა.

_ ჰოდა ჰყავდეს, ვინ ართმევს? ღმერთმა კარგად უმყოფოს. _ სახე აელეწა ქალს და მზერა აარიდა შვილს.

_ რატომ ამბობ ასე, დე? _ გაუკვირდა ლელის.

_ იცი რა? მე მყავხარ შენ, ჩემი პირველი სიყვარულის ნაყოფი ხარ და გაგაჩინე ჩემი ერთადერთი საყვარელი მამაკაცისგან. სიმართლე თუ გინდა, გულის სიღრმეში მინდოდა კიდევაც, რომ გეპოვა მამაშენი და მისთვის სიმართლე გეთქვა. უბრალოდ, მე არ მინდოდა ამ საქმეში გავრეულიყავი. რადგან იპოვე, მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ ვფიქრობ, ახლა უფრო მეტად ვიძიე შური მასზე, ვიდრე მაშინ, როცა შენი არსებობის ამბავი დავუმალე.

_ ეგ როგორ? _ ვერაფერი გაიგო ლელიმ.

_ როცა ახლოს გაიცნობ მამაშენს და თავისი ცხოვრების შესახებ მოგიყვება, თავად მიხვდები.

_ შენ ახლაც გიყვარს იგი, დედა, არა?

ლაკომ უხალისოდ გაიღიმა და შვილს თმა აუჩეჩა.

_ როგორ გაზრდილხარ, საყვარელო. მოდი, სევდიან ამბებზე ნუ ვილაპარაკებთ. შენზე მომიყევი, როგორ მიგდის საქმეები… ან ის მითხარი, როგორ შეგხვდა მამაშენი, გაუხარდა თუ ეწყინა შენი გამოჩენა?

_ არ ვიცი. მაინცდამაინც დიდი სიხარული ვერ შევატყვე, მაგრამ არც წყენა დასტყობია. უბრალოდ, მისთვის ძალიან მოულოდნელი იყო ჩემი აღმოჩენა. თუმცა, თურმე იმაზე ადრე მიხვდა, მისი შვილი რომ ვიყავი, სანამ მე ვეტყოდი ამას.

_ როგორ მიხვდა?

_ ჯერ ერთი, აი, ამ ბროშით მიხვდა და მეორეც, მე და შენ ხომ ძალიან ვგავართ ერთმანეთს, დედა, _ თითქოს კომპლიმენტს ეუბნებაო, ისე გაუღიმა ლელიმ დედას.

_ ჰო, ეგ მართალია. დღევანდელ დღესავით მახსოვს, ეს ბროში რომ მაჩუქა. სპეციალურად ჩემთვის გააკეთებინა.

_ იცი? პატიება მთხოვა. ასე მითხრა, შენი დაბადების ამბავი არ ვიცოდიო. თითქოს თავი იმართლა.

_ კარგია, მამა რომ გყავს, არა?

_ არ ვიცი. ჯერ არ ვიცი, რას ვგრძნობ მის მიმართ. ხომ იცი, როგორ მინდოდა მისი მოძებნა, რამდენი წელი ვნატრობდი ამას, მაგრამ შევხვდი და… არაფერი. ჯერჯერობით ისევ ისეთი უცხოა ჩემთვის.

ლაკომ თავი დაუქნია, მესმის შენიო.

_ და ცოლი?.. ისევ ჰყავს? გაიცანი?

_ არა, ის უკვე გარდაცვლილია.

დედას სახეზე ჩრდილმა გადააურბინა.

_ მარტო ცხოვრობს?

_ კი, მარტო. შვილები ცალ-ცალკე არიან, თავიანთთვის.

_ ისინი კარგად შეგხვდნენ? _ გამომცდელი მზერა ესროლა ლაკომ.

_ კი, კარგად. ვმეგობრობთ უკვე, _ თქვა ლელიმ და წამოწითლდა. საუბარი სწრაფად გადაიტანა სხვა თემაზე, _ იცი? მინდა, ცოტა ხნით შენთან დავრჩე, მომენატრა აქაურობა.

_ ცოტა ხანი რამდენია? მერედა, სამსახური?

_ დაახლოებით ერთი თვე, სანამ შვებულება დამიმთავრდება.

_ როგორც გინდა, შვილო, სანამდეც გაგიხარდება, იყავი, ოღონდ საქმე არ გაიფუჭო და თუ გინდა, სულ დარჩი. ბინის ქირას ბევრს იხდი?

_ ისე რა, _ სასაცილოდ დაეჯღანა სახე ლელის.

_ იქნებ ისინდისოს მამაშენმა და შენც გიყიდოს ერთი ბინა.

_ დედა!

_ ჰო, კარგი, კარგი, მეტჯერ აღარ ვიტყვი ამას. _ ლაკომ ტუჩებზე მიიფარა ხელისგული, მერე შვილს ჩაეხუტა და თავზე აკოცა.

 

ერთი კვირა გავიდა და ლელის ეჭვები გაუმძაფრდა. რაღაც ისე ვერ გრძნობდა თავს, როგორც ადრე. აი, დილით, ჭურჭელს რეცხავდა და უეცრად თავბრუ დაესხა. ეგრევე სკამზე ჩამოჯდა და მაგიდის კიდეს ჩაეჭიდა, რომ არ წაქცეულიყო. მერე კალენდარს ეცა, სამზარეულოს კედელზე რომ ეკიდა და თითებით ჩაუყვა ციფრებს. არა, არ ეშლება. ან კი რა გამოთვლა უნდა მაგას. ახლა უკვე ზუსტად იცის, რომ ექვსი კვირის ორსულია. თავისი ეჭვის დაგვირგვინება კი სულ რაღაც ერთი საათის წინ მოხდა. გული აერია და ძლივს შეასწრო ტუალეტში. კიდევ კარგი, დედა არ იყო შინ, თორემ შეაშინებდა ქალს. ის ალბათ ვერასდროს წარმოიდგენდა ლელის დაორსულებას, უბრალოდ, იფიქრებდა, მოიწამლაო და გამოკითხვას დაუწყებდა, რა ჭამე, რამ გავნო, კუჭი გამოირეცხე და ათას მსგავს რამეს ეტყოდა.

თავზე ხელები შემოიჭირა. ნუთუ ეს მოხდა? ასე რატომ დასაჯა ცხოვრებამ? განა საკმარისი არ იყო, რაც მოხდა? ეს დაორსულება რაღა საჭირო იყო? მის ცოდვებს ბავშვიღა აკლდა! არა, რა სისულელეა, იონა მისი ძმა რომ არ ყოფილიყო და ისე დაშორებოდნენ ერთმანეთს, ამ ბავშვს აუცილებლად გააჩენდა, მაგრამ ახლა? არავითარ შემთხვევაში! ისედაც თავზარდაცემული დადის. სიტყვა ინცესტის გახსენება ზარავს.

საწოლზე წამოწვა და თავი ბალიშში ჩარგო. ძლივს დაუახლოვდა დედას, ძლივს იგრძნო თავი ოჯახის სრულფასოვან წევრად, მამინაცვალთანაც გამონახა საერთო ენა… თითქოს ცოტათი დამშვიდდა და უცებ ეს საშინელება! ღებინების შეგრძნება არა და არ შორდებოდა. ყველაფრის კეთების ხალისი წაერთვა. საღამოობით ბიბის ეხმარებოდა ხოლმე გაკვეთილების მომზადებაში, ახლა ამის სურვილიც გაუქრა. არა, სურვილი კი არ გაუქრა, თავი აღარ ჰქონდა.

ამას წინათ დედას მოუყვა სოსოს შესახებ, არ დაუმალა, როგორი ცუდი ადამიანი გამოდგა იგი.

_ დიდი ნაძირალა ყოფილა ის შენი სოსო, _ ხელი აიქნია დედამ, _ თავიდანვე უნდა დაგეჯერებინა ქეთისთვის. როგორც ჩანს, ის უფრო ერკვევა ადამიანებში, ვიდრე შენ, _ ხუმრობით დაუქნია დედამ საჩვენებელი თითი.

სამაგიეროდ, იონაზე არ მოუყოლია. ენა არ უბრუნდებოდა, მასზე ელაპარაკა. საკმარისი იყო, იო გახსენებოდა, ეგრევე ცრემლებით ევსებოდა თვალები. ცდილობდა, არ ეფიქრა მასზე, სხვა რამეზე გადაეტანა ყურადღება. ასე უფრო ადვილი იქნებოდა მისი დავიწყება.

ლელი გვერდზე გადატრიალდა და ხელები მუცელზე დაიწყო. ცდილობდა, რამე ეგრძნო, მაგრამ იცოდა, რომ ჯერ ადრე იყო, რამე ეგრძნო. იქნებ სულაც არ არის ორსულად და უბრალოდ, შეშინებულს ეჩვენება, რომ ასეა? ცრუ ორსულობაც ხომ არსებობს? რამდენჯერ გაუგია, ქალს მუცელი გაზრდია, თავი ორსულად ეგონა და შემცდარა. ეჰ… ნეტავ ასე იყოს, _ ამოიგმინა გოგონამ, პლედი ფეხებზე გადაიფარა და თვალები დახუჭა…

 

_ ლელი, ლელი! _ ჩაესმა ძილში ლაკოს ხმა და დაფეთებული წამოხტა.

_ რა მოხდა, დე?

_ რა გჭირს? ფერი გაქვს დაკარგული და მთლიანად ოფლში ცურავ, თან კვნესოდი ძილში. ავად ხომ არ გახდი?

ლელი დედას მიაჩერდა და მცირეოდენი ყოყმანის შემდეგ წარმოთქვა:

_ როგორ გითხრა… ორსულობას თუ შეიძლება ავადმყოფობა ეწოდოს, მაშინ გამოდის, რომ ავად ვარ.

ლაკოს სახე წამით გაუქვავდა. მერე შვილის თავი მკერდზე მიისვენა და ხელები მოხვია, თან ხმადაბლა უთხრა:

_ არა უშავს, შვილო, ყველაფერი კარგად იქნება, _ ზურგზე ნელა დაუსვა ხელი, _ ამ სახლში რამდენი ხანია, პატარა არ ატირებულა. ეს დიდი სიხარულია, მერწმუნე.

ლელიმ შეხედა. მას ბედნიერების ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე. ეჰ, დედა, დედა… კიდევ კარგი, არ იცი, რომ ამაში გასახარი არაფერია.

ერთი საათის შემდეგ დედა-შვილმა ქალაქის პოლიკლინიკას მიაშურა გინეკოლოგთან კონსულტაციისთვის. ექოსკოპიამ მისი ეჭვი დაადასტურა. ის ორსულად იყო.

_ არანაირი პათოლოგია, ნაყოფი სრულიად ჯანმრთელია, ყველა მაჩვენებელი ნორმაშია, _ გამოუცხადა გინეკოლოგმა, როცა ექოსკოპიის პასუხს გაეცნო.

«ღმერთო, რა საშინელებაა», _ გაიფიქრა შეძრწუნებულმა, მისი შვილი დღითიდღე იზრდება მუცელში, მან კი უნდა მოკლას იგი.

_ რატომ ხარ ასე დანაღვლიანებული, ლელი? _ გამოელაპარაკა დედა, როცა გარეთ გამოვიდნენ, _ ხომ არ გეშინია? მერა რა, რომ… _ აღარ დაამთავრა აზრი, _ მეც ეგრე გაგაჩინე, მაგრამ წამითაც არ მინანია. აუცილებელი არ არის, გვერდით ქმარი გყავდეს, როცა შვილს აჩენ. დედობა სულ სხვა გრძნობაა.

_ ოხ, დედა…. _ ლელიმ ხელი ჩასჭიდა ლაკოს, _ რომ იცოდე, რა დღეში ვარ, მაგას არ მეტყოდი.

ლაკო შედგა, შვილისკენ შებრუნდა, ნიკაპი აუწია და მკაცრად ჩახედა თვალებში.

_ ეს შენი შვილია, ლელი. შენ მას გაზრდი და აღზრდი ისე, როგორც შენ ჩათვლი საჭიროდ. არ იფიქრო მაგ კაცზე. ის შენი სიყვარულის ღირსი არ არის.

ლელიმ თავი დედის მკერდში ჩარგო და ასლუკუნდა.

_ შენ არ იცი, მას როგორი მამა ჰყავს, დე. როგორი კარგი, არაჩვეულებრივი. ის ყველაზე უკეთესი მამაა დედამიწის ზურგზე. უბრალოდ… მე არ ვიცი, როგორ მოვიქცე, ჩემი ბრალია, რაც მოხდა. მას არ უნდოდა ჩემი მიტოვება, მე მივატოვე, თან მიზეზიც არ მითქვამს.

_ მაგრამ შენ თვითონ არ მეუბნებოდი, ცუდი ადამიანი გამოდგაო?

_ არა, დე, ბავშვის მამა სხვაა. მასზე არ მომიყოლია შენთვის, შენ მას არ იცნობ. _ თქვა ლელიმ და ისევ ატირდა.

_ აბა, რა გატირებს, პატარა გოგო ხომ არ ხარ. შენი ნებაა, ნუ მომიყვები. რადგან დაშორდი, ესე იგი, გქონდა მიზეზი. არა უშავს, ყველაფერს მოევლება, საყვარელო. შენთვის ახლა ნერვიულობა არ შეიძლება. ყველაფერი კარგად იქნება, გესმის? ყვე-ლა-ფერი კარ-გად იქნე-ბა, _ დამარცვლა ლაკომ და ქალიშვილს ორივე ლოყა დაუკოცნა.

 

იონას ლელიზე ფიქრი გონებიდან არ შორდებოდა. რა კარგი მსახიობი გამოდგა, როგორ გააცურა ქალმა. რომ არა შემთხვევითობა, ამას ვერასდროს გაიგებდა. თუმცა რა, ლელიმ თვითონ დაუბრუნა ბეჭედი, თავისი სურვილით. კიდევ კარგი, ცოტა სინდისი მაინც შერჩა და ერთდროულად ორივესთან არ გააგრძელა შეხვედრები. რა საზიზღრობაა! როგორ მოუვიდა თავში აზრად, ყოველივე იმის შემდეგ, რაც მათ შორის იყო, მამამისთან გაეგრძელებინა ურთიერთობა? თითქმის დანიშნულები იყვნენ, ბეჭედიც კი აჩუქა იმის ნიშნად, რომ ცოლად შეერთო. იმ დღეს კი მამამისის ჭიშკართან შეასწრო ორივეს. არასდროს დაავიწყდება, როგორ აკოცა რამაზმა ყელში, თან მის ხელს ეფერებოდა. თვითონ იმიტომ მიიჩქაროდა მამასთან, რომ გაერკვია, რატომ მოიქცა წინა დღეს ასე უცნაურად. არადა, აშკარად შეატყო, როგორ ანერვიულდა ლელი, როცა რამაზთან მიიყვანა. მაშინვე მიხვდა, რომ სულ სხვა იყო ეს ნერვიულობა და სამამამთილოს გაცნობას არ გამოუწვევია იგი. ლელი აშკარად რაღაცას მალავდა. ახლა მისთვის ყველაფერი გასაგებია. თურმე სულაც არ ყოფილა შემთხვევითი, ასე რომ უყურებდნენ ერთმანეთს. არა, აქ რაღაც ხდება, ისეთი რამ, რაც იონამ არ იცის. მათ უფრო მეტი რამ აკავშირებთ ერთმანეთთან, ვიდრე შემთხვევითი ნაცნობობაა. ბეჭედი რომ დაუბრუნა, სწორედ ამის დამადასტურებელი საბუთია. ლელიმ შეამჩნია მისი მანქანა, მიხვდა, რომ თავი გასცა და სასწრაფოდ მოუტანა ბეჭედი. არადა, მაინც ყოყმანობდა იქამდე, იქნებ მოეჩვენა და არც არაფერი ხდებოდა ლელისა და მამამისს შორის. სულაც არ უნდოდა იმის დაჯერება, რომ მისი რჩეული ერთი ფარისეველი, აფერისტი და მოღალატე ქალი იყო, ფულზე მონადირე ძუ და მეტი არაფერი.

მაგრამ მამა? მთელი ცხოვრება ცდილობდა, მას დამსგავსებოდა, ის იყო მისი იდეალი, ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც თვალდახუჭული ენდობოდა. იმ დღის შემდეგ რამაზის დანახვა აღარ უნდა. დაურეკა ერთხელ, მაგრამ იონამ არ უპასუხა მის ზარს. მერე მოსამსახურეს დაარეკინა, ბატონი რამაზი გერმანიაში მიემგზავრება და თქვენთან დაკავშირება ვერ მოახერხაო. იქნებ ასე უკეთესია. ვინ იცის, ჩხუბიც კი მოსვლოდა მამასთან. სავარაუდოდ, ასეც იქნებოდა. თავს ვერ შეიკავებდა და არავინ იცის, ცხელ გულზე რას მოიმოქმედებდა.

ვერავინ გაიგებს, რა გადაიტანა, როცა ლელი მასთან მივიდა ბეჭდის დასაბრუნებლად. ახლაც არ იცის, როგორ შეინარჩუნა სიმშვიდე, ძალიან გაუჭირდა გულგრილობის ნიღბის აფარება. ძალიან უნიჭოდ გამოუვიდა. ლელი ალბათ დღესაც სიცილით კვდება. რა გასაკვირია, ის ხომ მისნაირი მსახიობი ვერ არის.

უკვე თვე გავიდა, რაც ერთმანეთს დაშორდნენ და, როგორც იქნა, არნახული ძალისხმევის შედეგად, აიძულა თავისი თავი, აღარ ეფიქრა ლელიზე. არც მამას შეხვედრია მას მერე. თუმცა, უკვე გადაუარა გაგულისებამ და ახლა რომც შეხვდეს, აღარ აფეთქდება. ერთადერთი, რასაც წინასწარ ვერ განჭვრეტს, ლელისთან პირისპირ შეხვედრაა. ერთ მშვენიერ დღეს ორივე რომ ერთად ნახოს, არ იცის, რას მოიმოქმედებს. ასეთ შემთხვევაში სიმშვიდის გარანტიას ვერ მისცემს თავის თავს. თუმცა, მოზარდი ბიჭი აღარაა, არც გარდატეხის ასაკშია, რომ გაცოფებული «კედლებზე გავიდეს». ამას არ დაუშვებს. რაც იყო, იყო. ლელისნაირი ქალის გულისთვის მშობლის დაკარგვა არ ღირს. აჯობებს, გაერთოს, დროებით სხვა იპოვოს, ვინც ოდნავ მაინც შეუმსუბუქებს ტკივილს, რომელიც ზედმეტ კითხვებს არ დაუსვამს და მსუბუქად გაატარებინებს დროს. ასეთები ბევრი ჰყოლია. გამოდის, დროა, მიკის დაურეკოს და ერთი კარგი გიჟობა მოაწყონ, როგორც ადრე, როცა ლელი არ არსებობდა მის ცხოვრებაში.

 

ღამის კლუბში ტაქსით მივიდა. დალევა უნდოდა და იმიტომ. დათრობა უნდოდა, უგონოდ დათრობა, რომ აღარ ეფიქრა ლელიზე. ერთი ღამე მაინც დაეძინა ნორმალურად, სასმლით გათიშულს და სულის ტკივილს არ შეეწუხებინა. კლუბში ცოტა ხალხი ირეოდა. მიკი ჯერ არ ჩანდა. კუთხის მაგიდას მიუჯდა და დაელოდა. აქედან მთელი დარბაზი ხელისგულივით მოჩანდა. უყვარდა, როცა ასეთ ადგილას იჯდა და ყველას შეთვალიერება შეეძლო, იმ ყველას კიდევ _ მისი. კლუბში სუსტი განათება იყო, თანაც წითელი ნათურებით, ამიტომ ნახევრად ბნელოდა, მოშორებით მაგიდებთან მსხდარ და ბართან მყოფ ადამიანთა სახეები ბუნდოვნად ჩანდა, გარკვევით მხოლოდ სილუეტები იკვეთებოდა.

სწორედ ამ დროს შემოსასვლელი კარი გაიღო და მირიანი გამოჩნდა. იონამ ძმაკაცს გახედა და კოპები შეკრა _ მიკის ქეთი ახლდა თან. ეგღა აკლდა. ნეტავ ქეთი რატომღა მოიყვანა? ნუთუ სერიოზულად მოსწონს ეს გოგო?

წყვილი პირდაპირ ბარისკენ გაემართა. იონა წამოდგა და მათ მიუახლოვდა.

_ კომპანიას გაუმარჯოს, _ მიესალმა.

_ საღამო მშვიდობისა, იონა, _ ქეთიმ გაუღიმა და ხელი ჩამოართვა.

იონა გვერდით მიუჯდა მიკის და ბარმენს ვისკი შეუკვეთა:

_ ყველაზე მაგარი რომელიც გაქვს, ის დამისხი.

ერთი ამოსუნთქვით გადაკრა ვისკი და მეორე შეუკვეთა. შემდეგ ქეთისკენ შეტრიალდა და მხიარულად ჰკითხა:

_ ტყუპისცალის გარეშე მოხვედი? როგორ გამიტყდა. მე და მიკის ჯერ არ გვყოლია ტყუპი «ნაშა». არა, მიკი?

_ იონა! სიტყვებს დაუკვირდი! _ მიკი მეგობრის გონზე მოყვანას შეეცადა.

ქეთიმ ჯერ დამცინავად შეხედა, მერე კი შეცოდება გამოეხატა სახეზე.

_ იმედი უნდა გაგიცრუო, ჩემო კარგო. ტყუპისცალის გარეშე მოვედი. მას თაყვანისმცემლების ძალიან გრძელი რიგი უდგას. ამიტომ შენც მოგიწევს რიგში ჩადგომა და დალოდება. _ ზიზღით შეათვალიერა ქეთიმ მამაკაცი.

_ შენ წარმოიდგინე, რიგში დგომა არ მიზიდავს, _ ჩაიცინა იონამ, _ არა უშავს, სხვას ვნახავ, იქნებ შენ გყავს რეზერვში კიდევ ერთი დაქალი? ქერათმიანები მომწონს, ხომ იცი. _ იონამ მესამე სირჩა ვისკი დალია.

_ მოკეტე, თუ შეიძლება, _ გაღიზიანდა ქეთი, _ თორემ ვატყობ, ისეთი რამე წამოგცდება, რომელიც მერე სანანებელი გაგიხდება.

იონამ გადაიხარხარა.

_ სანანებელი? მე არასდროს ვლაპარაკობ იმას, რასაც მერე ვინანებ.

ქეთიმ ისე შეხედა მამაკაცს, როგორც ავადმყოფს.

_ შენ მხოლოდ გგონია ასე. წამო, მიკი, წავიდეთ. არ მომწონს ეს კომპანია.

ქალი ადგა და გასასვლელისკენ გაემართა, მიკი კი, იონამ საკუთარ თვალებს არ დაუჯერა _ ქეთის მორჩილად უკან მიჰყვა და თავის მოუბრუნებლად მოაძახა ძმაკაცს:

_ «იზვინი», იო!

აი, მეგობარიც ამას ჰქვია, წამში გაცვალა ქალში. იონამ ბარის დახლს მუშტი მთელი ძალით დაჰკრა.

 

ასე რამ დაუმძიმა თავი? თითქოს ურო ჩაარტყესო. იონა ოდნავ შეირხა და ამოიხვნეშა. თავი გასკდომაზე ჰქონდა. არა, ამდენი არ უნდა დაელია… აშკარად ზედმეტი მოუვიდა. არ ახსოვს, ბოლოს როდის გამოთვრა ასე.

წუხანდელი ღამე ვერ აღიდგინა მეხსიერებაში. რამდენ ხანს დაჰყო ბარში, როგორ გამოვიდა იქიდან, სახლამდე როგორ მოაღწია… თვალები გაახილა და მიმოიხედა. თბილისში იყო, თავის ბინაში. კიდევ კარგი, საგურამოში არ წავიდა, თორემ ალბათ ვეღარც ჩააღწევდა. ან ჩაეძინებოდა გზაში, ან რამეს შეასკდებოდა.

როგორც ჩანს, ქვეცნობიერმა იმუშავა და პირდაპირ ბინას მოაშურა. უეცრად იგრძნო, რომ მის გვერდით ვიღაც სუნთქავდა. ნელა მიატრიალა თავი მარცხნივ და თვალები გაუფართოვდა. მის საწოლში გოგონა იწვა _ ქერათმიანი, ოდნავ გარუჯული სხეულით და არც ისე ლამაზი სახის ნაკვთებით, ამასთან, ძალიან ახალგაზრდა, თექვსმეტ წელსაც არ მისცემდა კაცი. ღმერთო, ეს რა უბედურებაა! საიდან გაჩნდა ეს გოგო აქ? ნუთუ თვითონ მოიყვანა? სრულწლოვანი მაინც თუა?

ძლივს აითრია წელი საწოლიდან და სააბაზანოს მიაშურა.

როცა უკან გამობრუნდა, საწოლი ცარიელი დაუხვდა. სამაგიეროდ, სამზარეულოდან იფრქვეოდა ყავის სურნელი. აი, ჭკვიანი გოგონა, ყავა მოუდუღებია.

გოგონას ჯინსის შარვალი და უსახელო მაისური ეცვა. ნაბიჯების ხმაზე შემობრუნდა და გაიღიმა.

_ დილა მშვიდობისა, _ ჩურჩულით წარმოთქვა.

_ დილა მშვიდობისა.

იონამ ახლა უფრო დაკვირვებით შეათვალიერა იგი, მაგრამ არ იცოდა, რა ეთქვა, საუბარი საიდან დაეწყო.

უცნობმა კიდევ გაუღიმა, ახლა უფრო მორიდებით.

_ მაპატიე, ცოტა გავშინაურდი.

_ ეგ არაფერი, მომწონს კიდევაც. გამიმასპინძლდები ყავით? ფინჯნები მარცხნივ, კარადის მეორე თაროზეა.

გოგონამ ყავა გაამზადა და იონას მოპირდაპირე მხარეს დაჯდა.

_ რამდენი წლის ხარ? _ საჭირბოროტო შეკითხვა დასვა იომ.

_ ცხრამეტის.

კიდევ კარგი…

_ მაგრამ უფრო პატარის შეხედულება გაქვს.

_ იმიტომ, რომ გამხდარი ვარ. თექვსმეტზე მეტი არავის ვგონივარ ხოლმე. _ მიუგო გოგომ და კვლავ გაიღიმა.

რა სულელივით იღიმის. უნდა დაახვევინოს აქედან. რაში სჭირდება?

_ იცი? მე მეჩქარება, შეხვედრა მაქვს. ტაქსი რომ გამოვიძახო, რამდენი დრო დაგჭირდება მოსამზადებლად?

_ მე უკვე მზად ვარ, შეგიძლია ახლავე გამოიძახო. _ გოგონას ღიმილი გაუქრა.

როცა ტაქსი მოვიდა და იონამ კარამდე მიაცილა უცნობი, ისე, სხვათა შორის შეეკითხა:

_ რა გქვია?

_ ლელა.

პასუხი სილის გაწნასავით გაისმა. იონას მუხლები მოეკვეთა.

 

რა თქმა უნდა, არანაირი შეხვედრა არ ჰქონდა, უბრალოდ, უნდოდა, გოგონა რაც შეიძლება, მალე წასულიყო. ლელა მქვიაო. თითქოს ბედმა დასცინა. ლელი და ლელა თითქმის ერთი და იგივე იყო. მისი დავიწყება დროებით მაინც უნდოდა და აი, კვლავ გაახსენდა.

საწოლამდე მილასლასდა ნაბახუსევი და ჩაწვა. მალევე ჩაეძინა, მიუხედავად იმისა, რომ ყავა დალია.

ტელეფონის ზარმა გამოაღვიძა. თვალები არ გაუხელია, ისე გაიწვდინა ხელი ტუმბოსკენ და თითები ფრთხილად მოაფათურა ტელეფონის მოსაძებნად.

_ გისმენთ, _ ყრუ ხმით ჩასძახა.

მობილურში მაშოს შეშინებული ხმა გაისმა:

_ იო, ორი საათია, გირეკავ, რატომ არ მპასუხობ? საერთოდ, ცოცხალი ხარ?

_ მშვენიერი შეკითხვაა, _ ჩაიცინა იონამ, _ არ ვიცი.

მამაკაცს პირი გაშრობოდა, ენას ძლივს ატრიალებდა.

_ შენ რა, მთვრალი ხარ? _ მიხვდა მაშო.

_ «პახმელია» მაქვს. წუხელ მაგრად დავთვერი, არაფერი არ მახსოვს. _ იონამ სიტყვები გაწელა, _ შენ კიდევ რა დაგემართა, რას რეკავ ასე გამწარებული?

_ მამას ველაპარაკე წეღან.

ამის გაგონებაზე ეგრევე გაეხსნა გონება, სიტუაციის გააზრებას მსწრაფლ შეუდგა. ახლა მაშო ეტყვის, მასთან უნდა წავიდეთ და ვინახულოთო.

_ საღამოს ჩემთან გამოდითო.

_ დღეს რა დღეა?

_ შაბათი.

_ და რა უნდა, არ უთქვამს?

_ არ ვიცი, სალაპარაკო მაქვსო.

საინტერესოა, რაზე უნდა ელაპარაკოს შვილებს? იმაზე, როგორ გააბა რომანი თავისი ვაჟის შეყვარებულთან? ან იქნებ, მის ცოლად შერთვასაც კი აპირებს და მათი ნებართვა სჭირდება? რატომაც არა. გოგონა ახალგაზრდაა, ლამაზი, ალღოიანი, თუმცა მამა აბრამის ბატკნად კი მოაქვს თავი. გასაკვირი არაფერია. ლელისნაირი გოგო ვის არ დაახვევს თავბრუს.

_ არც მიგანიშნა, რაზე უნდა გველაპარაკოს? რა საიდუმლოებები გაუჩნდა ნეტავ მამაშენს.

_ წარმოდგენა არ მაქვს. მითხრა, ეს ძალიან მნიშვნელოვანიაო. რაღაც უცნაური ხმა ჰქონდა. შემეშინდა, ცუდად ხომ არ არის-მეთქი. ახლავე მინდოდა წასვლა, მაგრამ დამარწმუნა, კარგად ვარო. შენ კიდევ ეგრე აგრესიულად ნუ იხსენიებ მამას, გესმის? _ საყვედური გაირია ხმაში მაშომ.

_ კარგი, ჰო, ვიხუმრე. შენ როგორ ხარ?

_ ნორმალურად. ლელის რა იცი? ამ დღეებში ვურეკავდი და რატომღაც, მობილური გამორთული აქვს. ხომ კარგად ხართ? იმედია, თქვენი საქმეები კარგად მიდის.

_ მაშო…

_ მე მგონია, მამას ქორწილის დღის დანიშვნა უნდა, ალბათ ამიტომ გვიბარებს. ლელიც წამოვა?

მაშომ ჯერ კიდევ არ იცოდა მათი დაშორების ამბავი. არც ახლა აპირებდა ამის თქმას. სულერთია, ისედაც გაიგებდა საღამოს, რამაზს რომ ესტუმრებოდნენ.

_ მაშიკო, ძალიან ცუდად ვარ, თავი მაქვს გასივებული. დიდხანს ლაპარაკი არ შემიძლია. მოდი, საღამოს დამირეკე და გამოგივლი, კარგი? ცოტას გამოვიძინებ იქამდე.

მაშო წუთით მიჩუმდა. იონას გული უგრძნობდა, რომ მაშო ინტუიციით მიხვდა, რაღაც ვერ არის რიგზეო, მაგრამ დამ დელიკატურობა გამოიჩინა:

_ კარგი, იო, აღარ დაგტანჯავ. საღამოს დაგირეკავ, ასე, ხუთისკენ და ტელეფონი არ გამორთო, იცოდე! და არ ჩაგეძინოს, კარგი?

_ კარგი, კარგი. გკოცნი. ველი შენს ზარს.

 

მამასთან ბოლოს ლელისთან ერთად იყო. მას შემდეგ რამაზის სახლისკენ არ გაუხედავს. იცოდა, მამა რომ ჩამოსული იყო, მაგრამ არ შეხმიანებია. ფეხს ითრევდა. ეშინოდა, რამე არ წამოსცდენოდა. ქალის გულისთვის არ ღირდა მამასთან ურთიერთობის გაფუჭება.

არც საგურამოში ყოფილა კარგა ხანია. გულს ვეღარ უდებდა იქაუარობას. ყოველი ბუჩქი, ყოველი ხე თუ ყვავილი ლელის აგონებდა. გული ეკუმშებოდა, როცა გაახსენდებოდა, როგორი გულდასმით აწყობდა გოგონა მის კარ-მიდამოს. ის კი არა, რამდენჯერმე იმ აზრმაც გაუელვა, რომ გაეყიდა იქაურობა. ვერ წარმოედგინა, მარტოს როგორ უნდა ეცხოვრა იქ და მით უფრო _ სხვა ქალთან. ლელის გარეშე საგურამომ მისთვის პეწი დაკარგა.

პარადოქსია ეს ცხოვრება. ყოველთვის უნდოდა, ნამდვილი სიყვარული გამოეცადა, გვერდით საყვარელი მეუღლე ჰყოლოდა, რომელიც თავს შემოევლებოდა, შვილებს გაუჩენდა _ ჩვეულებრივი ადამიანური ბედნიერება სწყუროდა. პირიქით კი მოხდა _ წარსულში დაგრიალებდა აღმა-დაღმა, ქალს ქალზე იცვლიდა, მანქანას _ მანქანაზე. სერიოზული გრძნობა კი არასდროს გამოუცდია. მხოლოდ სამსახურში პოვებდა შვებას. მხოლოდ მას მოჰქონდა მისთვის კმაყოფილება. ასე იყო ლელის გამოჩენამდე. ალბათ აწიც ასე გაგრძელდება, სამსახური და მხოლოდ სამსახური, ოჯახურ იდილიას კი ვერასდროს ეღირსება, რადგან ასეთი ყოფილა მისი ბედი. ოცნებები დაასამარა. შტერი რომანტიკოსი გამოდგა. სასაცილოა ეს ყველაფერი, მაგრამ სულაც არ ეცინება.

არა უშავს, ამ ტკივილსაც გაუმკლავდება როგორმე. ცოლსაც შეირთავს, ბავშვებიც ეყოლება. ყველაფერი ისე იქნება, როგორც სხვებს აქვთ. უბრალოდ, დრო უნდა ამ ყველაფერს, დრო უნდა გავიდეს, იარა მოუშუშდეს. მერე მოიყვანს რომელიმე საყვარელ გოგონას სახლში, თუნდაც იმნაირს, დილით რომ აღმოაჩინა საწოლში, მარად მოღიმარს, ყოველ დილით ყავას რომ მოუდუღებს და საწოლში მოართმევს. იქნება დამჯერი, მორჩილი, ერთგული, არა ძალიან მომთხოვნი და კატეგორიული ცოლი. მეტი რაღა უნდა? იქნებ სწორედ ასეთია ეს ბედნიერება? მშვიდი და მყუდრო ოჯახური კერია. საკმარისია, რაც გამოსცადა, ექსტრიმების დრო დიდი ხანია, წავიდა.

სწორედ ამას ფიქრობდა იონა, როცა სარკის წინ იდგა და წამოზრდილ წვერს იპარსავდა. არა და არ მოეხსნა დაძაბულობა, მით უფრო ახლა, _ როცა თავის ცხოვრებას აანალიზებდა და მომავლის კონტურებს ბუნდოვნად ხაზავდა გონებაში. არადა, ეგონა, რომ შეძლო თავის ხელში აყვანა, ნერვების მოთოკვა. თურმე შეცდა. ეს უარესად აგიჟებდა. ახლა კიდევ ეს შეხვედრა. მამასთან პირისპირ შეხვედრა. უკანასკნელი ნაძირალა იქნება, თავი რომ ვერ შეიკავოს. უნდა შეძლოს, როგორმე უნდა შეძლოს, რომ მდგომარეობიდან არ გამოვიდეს და მამის თვალწინ ყველაფერი არ დალეწოს.

ამ დროს კარზე ზარის ხმა გაისმა. უხალისოდ გაემართა ჰოლისკენ. მეზობლის ქალი აღმოჩნდა.

_ გამარჯობათ, ბატონო იონა. აი, ეს მოიტანეს ფოსტიდან, კვირაზე მეტია, ჩემთან დევს, ამანათია. თქვენ შინ არ იყავით, ამიტომ ჩემთან დატოვეს, მაგრამ ვერ გნახეთ, რომ გადმომეცა. _ ქალმა ვეებერთელა ბრტყელი ამანათი კართან მიაყუდა.

_ მადლობა, ქალბატონო მზია, მაპატიეთ, რომ შეწუხდით.

_ არა უშავს, არ იყო პრობლემა. უბრალოდ, ვიფიქრე, სასწრაფო არ იყოს-მეთქი, თქვენი ტელეფონის ნომერიც არ მქონდა, რომ დამერეკა. აქ იშვიათად ხართ ხოლმე, _ ქალმა ღიმილით დაუქნია თავი და გატრიალდა.

იონამ პაკეტს ხელი დაავლო და ოთახში შეიტანა. რა უნდა იყოს? არავისგან არაფერს ელოდა. გაოცებული მისჩერებოდა ამანათს. მერე მაგიდაზე დადო და გახსნას შეუდგა. როცა ქაღალდი შემოაცალა უზარმაზარ პაკეტს და დახედა, გაქვავდა. რამდენიმე წამს თვალებგაშტერებული დასჩერებოდა გზავნილს და არ იცოდა, რა მოეხერხებინა მისთვის. გადაეგდო? დაეწვა? არა, ამას ვერ იზამდა. დაეტოვებინა? სიამაყე არ აძლევდა ამის ნებას.

ეს სწორედ ის სურათი იყო, რომელსაც ლელი პარკში ხატავდა მაშინ, როცა ერთმანეთი შემთხვევით გაიცნეს _ იასამნის ფერებში დახატული თბილისური პეიზაჟი. სურათი დაემთავრებინა ლელის და ჩარჩოში ჩაესვა.

რატომ გამოუგზავნა? კიდევ ერთხელ რომ ატკინოს გული? მოულოდნელად ჩარჩოს კუთხეში გაჩრილი წვრილად გაკეცილი ქაღალდი შეამჩნია. მიხვდა, წერილი იყო. ხელი აუკანკალდა, სანამ გახსნიდა.

«ეს ახალსახლობაზე შეპირებული საჩუქარია. სამახსოვროდ. ჩვენ ერთმანეთს არასდროს შევხვდებით. ლელი».

და მორჩა, მეტი არც ერთი სიტყვა.

დაღლილივით დაეშვა სკამზე, კიდევ და კიდევ გადაიკითხა ბარათი. «არასდროს შევხვდებით». ამ სიტყვებმა ჩააფიქრა. რას უნდა ნიშნავდეს ეს? ამით რისი თქმა სურს? როგორ ვერ შეხვდებიან, თუ მამამისთან რომანი აქვს?

გულმა უცნაურად დაუწყო ძგერა, თითქოს ლელის მონაწერს _ «არასდროს შევხვდებით» _ აპროტესტებდა. მას არ სურს, ოდესმე კიდევ ნახონ ერთმანეთი. მაგრამ ეს ხომ შეუძლებელია? ასე უბრალოდ არ ხდება ასეთი რამეები. დაე, ჰქონდეს რომანი რამაზთან, სოსოსთან, ან თუნდაც სხვასთან, ვინც უნდა იყოს, მაგრამ სულაც არ ეთანხმება იმას, რომ ერთმანეთს ვერასდროს შეხვდებიან.

 

მაშოსთვის აღარ გაუვლია. დამ უთხრა, მე ჩემი მანქანით მივალ, ოღონდ შენც დროზე წამოდი, არ დააგვიანოო.

როცა მამის სახლს მიუახლოვდა, მაშოს მანქანა ჭიშკართან უკვე იდგა და გაუხარდა. სულაც არ უნდოდა, პირისპირ მარტო დარჩენილიყო რამაზთან. შეგნებულად გაწელა დრო, რომ გვიან მისულიყო და დისთვის არ დაესწრო.

სასტუმრო ოთახში მაგიდა სამ ადამიანზე გაეშალათ. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ვახშამზე მხოლოდ ოჯახის წევრები იქნებოდნენ.

მაშო მინისზედაპირიან პატარა მაგიდასთან იჯდა და ჟურნალს ფურცლავდა. მამა არსად ჩანდა.

_ «პრივეტ». რაღაც გამოცოცხლება არ იგრძნობა, მომაკვდინებელი სიჩუმე დგას სახლში, _ წარმოთქვა იონამ და დის გვერდით ხვნეშით ჩამოჯდა.

_ მამამ მოსამსახურე დაითხოვა და იმიტომ.

_ რატომ, რამე მოხდა? _ გაიკვირვა მამაკაცმა.

მაშომ მხრები აიჩეჩა. მეც არ ვიცი, რა ხდებაო.

_ მგონი, ცოლი მოჰყავს, _ იდუმალი ხმით უჩურჩულა იონამ დას, თან შეეცადა, ხუმრობით გამოსვლოდა.

მაშომ გაოცებული მზერა მიაპყრო და ჟურნალი ისეთი სისწრაფით დადო მაგიდაზე, თითქოს აკრძალული ნივთი უჭირავს ხელშიო. სწორედ ამ დროს შემოვიდა რამაზი ოთახში, ვაჟს ხელი ჩამოართვა და ორივე სუფრასთან მიიპატიჟა.

_ ჯერ ვივახშმოთ, _ მხიარულად წარმოთქვა, მაგრამ ეგრევე შეეტყო, რომ მისი მხიარული ტონი ნაძალადევი იყო.

ვახშამმა ისე ვერ ჩაიარა, როგორც სხვა დროს. არავინ ხუმრობდა, არავინ მხიარულობდა. და-ძმა თითქოს სასწაულს ელოდა, სასწაულს, რომელიც მათთვის კარგს არაფერს მოასწავებდა. მხოლოდ რამაზ ნიშნიანიძემ იცოდა, რა ხდებოდა, ის კი საუბრის დაწყებას აჭიანურებდა.

ვახშმის შემდეგ მან მინის კარი, რომელიც ვერანდაზე გადიოდა, მჭიდროდ მიხურა. მეორე კარიც ჩაკეტა _ გარეთ გასასვლელი, მერე კი ფანჯრებს დაუყვა და სათითაოდ ჩამოუშვა ჟალუზი ყოველ მათგანზე. მაშო და იონა გაოცებულები მისჩერებოდნენ მამას. შემდეგ რამაზი კაბინეტში გავიდა და ცოტა ხნის შემდეგ ბიბლიით ხელში დაბრუნდა. იონა დაბნეული მისჩერებოდა მაშოს. რა ხდება, მამა ფსალმუნების კითხვას ხომ არ აპირებს? ასე დიდად არასდროს ყოფილა რელიგიით გატაცებული და ახლა რა მოხდა? _ მზერით ეკითხებოდა დას.

_ მამა, რამე ხომ არ გტკივა? _ მაშოს ხმა ჩაუწყდა.

_ ნუ შიშობ, გოგონი, ახლავე ყველაფერს გაიგებთ, ცოტა მოითმინეთ.

მამა თავის საყვარელ სავარძელში ჩაჯდა და წიგნი ისე ჩაიხუტა გულში, თითქოს მისი ყველაზე ძვირფასი საგანძური ყოფილიყო. ასეთი სერიოზული მამა შვილებმა პირველად იხილეს.

_ მაშო, იონა, თქვენ ორივემ იცით, რომ ჩემთვის ყველაზე მთავარი და ღირებული ყოველთვის ოჯახი იყო. ისიც კარგად იცით, როგორ მიყვარდა დედათქვენი. _ დაიწყო რამაზმა.

იონა ცდილობდა, აღელვება არ შეემჩნია. ხვდებოდა, რომ მამა ახლა სწორედ იმას აღიარებდა, რასაც ამდენ ხანს უფრთხოდა. ის დღეს ფარდას ახდიდა იმ ურთიერთობას, რაც ლელისთან აკავშირებდა. განა წესიერი კაცი ასე მოიქცეოდა? მან ხომ იცოდა, რამდენად ძვირფასი იყო იონასთვის ლელი, მასზე დაქორწინებას აპირებდა. როგორ უნდა მოუბრუნდეს ენა ამის სათქმელად? მაგრამ იონა სიმშვიდის შენარჩუნებას ცდილობდა. დილიდან ემზადებოდა ამ შეხვედრისთვის და მზად იყო, ყველაფერი ისე მიეღო, როგორც იქნებოდა. სხვა მაინც აღარაფერი დარჩენოდა.

მაგრამ მამამ მოულოდნელად გააკეთა ის, რასაც ისინი არაფრით ელოდნენ. მამაკაცმა წიგნი გადაშალა და იქიდან სურათი ამოიღო, რომელიც მაშოს გადასცა. მან კი, შეხედა თუ არა ფოტოს, ეგრევე იონას გადააწოდა.

ეს იყო ვიღაც ლამაზი ქალის შავ-თეთრი ფოტო. იონა დასჩერებოდა სურათს და ვერაფერი გაეგო.

_ ვინ არის ეს ქალი? _ თითქმის ერთდროულად იკითხა და-ძმამ.

მამამ ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა ის, რამაც იონას ლელის ამბავი სრულიად გადაავიწყდა.

_ ეს ჩემი პირველი ცოლია.

წამით დამაც და ძმამაც მეტყველების უნარი დაკარგეს. შემდეგ მაშომ, გონს როგორც კი მოეგო, ფრთხილად იკითხა:

_ არ მითხრა, რომ მისგან შვილიც გყავს.

_ მინდა, მოგიყვეთ ის, რაც ალბათ დიდი ხნის წინ უნდა მომეყოლა, _ პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა მამამ, _ მაგრამ გარემოებამ არ შემიწყო ხელი. სანამ პატარები იყავით, არ გამოდიოდა, მერე ნანი გაგვიხდა ავად, მერე კიდევ… მერე ვეღარ მოვაბი თავი, ვერ გადავწყვიტე, ღირდა თუ არა თქმა. ახლა კი სიტუაცია შეიცვალა და ვალდებული ვარ, ყველაფერი გიამბოთ.

რამაზმა თავი ასწია და ორივე შვილს სათითაოდ მოავლო თვალი, თან ცდილობდა, გამოეცნო, რა შთაბეჭდლება მოახდინა მათზე მამის მოულოდნელმა აღიარებამ. აშკარად ჩანდა, რომ შვილები გაოგნებულები იყვნენ, განსაკუთრებით იონა, რომელსაც კრინტი არ დაუძრავს, მაგრამ ისე გაქვავებოდა სახის ნაკვთები, მიცვალებულს დამსგავსებოდა.

იონამ არ იცოდა, რა ეთქვა, არ იცოდა, ამ ცნობაზე რეაგირება როგორ მოეხდინა, რა რეაქცია უნდა ჰქონოდა.

მამა კი თხრობას განაგრძობდა:

_ მე და დედათქვენს სკოლის ასაკიდან გვიყვარდა ერთმანეთი, კლასელები ვიყავით, მაგრამ სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩვენი გზები გაიყარა. მე უკრაინაში გავემგზავრე სწავლის გასაგრძელებლად, დედათქვენი აქ დარჩა. თავიდან ინტენსიურად ვწერდით ერთმანეთს, მერე _ დროგამოშვებით, ბოლოს მისგან წერილები საერთოდ შეწყდა. მაშინ არ მქონდა იმდენი საშუალება, რომ ხშირად ჩამოვსულიყავი, ამიტომ მასთან კონტაქტი თანდათან დავკარგე. როცა ჩამოვედი, უკვე გათხოვილი დამხვდა. არ მიცდია, შევხვედროდი და მისთვის ახსნა-განმარტება მომეთხოვა. ყველა ადამიანი თავის ცხოვრებას თავად განაგებს. ერთი წლის შემდეგ მეც შევირთე ცოლი და სამეგრელოში გადავსახლდი, რადგან იქ უფრო ადვილად ავაწყვე ბიზნესი. ჩემს პირველ ცოლს ლაკო ჰქვია. მშვენიერი ურთიერთობა გვქონდა, ვუგებდით ერთმანეთს, მაგრამ შვილი არ გვეყოლა. მე ხშირად მიწევდა უცხოეთში გამგზავრება, ძირითადად, სოციალისტურ ქვეყნებში, კაპიტალისტურებისკენ მაშინ ვინ გაგვახედებდა, ჩაკეტილი სივრცე იყო, თუმცა მერე და მერე ესეც გახდა შესაძლებელი და თურქეთში დავიწყე გადასვლა, ჩინეთშიც კი. ერთი სიტყვით, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ერთხელ ქუჩაში გადავეყარე ნანის. ძველმა ჭრილობამ ისევ შემახსენა თავი, მივხვდი, რომ ისევ მიყვარდა და მისი დავიწყება არ შემეძლო, მაგრამ მას ქმარი ჰყავდა, მე კი ცოლი. ჩვენ ერთხანს ჩუმად ვხვდებოდით ერთმანეთს. ნანი ამის გამო იტანჯებოდა, გაორებულს უჭირდა ასე ცხოვრება. ალბათ ყველაფერი ისე დარჩებოდა, როგორც იყო, რომ არა ერთი შემთხვევა _ ნანის მეუღლე ავარიაში მოყვა და გარდაიცვალა. ამან დააჩქარა პროცესები. ხშირად მივდიოდი მის სანახავად, ვეხმარებოდი მატერიალურად… მოხდა ისე, რომ ურთიერთობა კვლავ განვაახლეთ. როგორც აღმოჩნდა, პირველმა ქმარმა თურმე მოიტაცა იგი და ნანიც იძულებული გახდა, დარჩენილიყო მასთან, რადგან ისედაც ობოლს და უპატრონოს მიმხედავი არავინ ჰყავდა და სახელის გატეხას მოერიდა. თან იმის შეეშინდა თურმე, რომ მე არ ვაპატიებდი და ასეთი ამბის შემდეგ ხელს ვკრავდი.

იონამ მზერა ესროლა მაშოს, რომელიც დამბლადაცემულივით მისჩერებოდა მამას და თვალს ვერ აცილებდა. არც იონა ჩანდა უკეთეს დღეში. საინტერესო იყო, კიდევ რა საიდუმლოს ახდიდა მამა ფარდას…

_ კარგა ხანს ვიყავი ორად გახლეჩილი. მიმძიმდა ცოლთან დაშორება. ვიცოდი, მისთვის სიკვდილის ტოლფასი იქნებოდა მეთქვა, შენგან მივდივარ-მეთქი. აუცილებლად იმას იფიქრებდა, რომ უშვილობის გამო ვტოვებდი. არადა, ასე არ იყო. მე ის მიყვარდა, ოღონდ არა ისე, როგორც დედათქვენი. ბოლოს, როცა გამიჭირდა გადაწყვეტილების მიღება, ნანიმ კატოგორიულად მომთხოვა _ ბოლოს და ბოლოს, გამეკეთებინა არჩევანი და ან ლაკოსთან დავრჩენილიყავი, ან მასთან.

დილემის წინაშე აღმოვჩნდი. მეცოდებოდა ჩემი პირველი ცოლი, მაგრამ არანაკლებ მეცოდებოდა ნანიც. თან ნანი სიგიჟემდე მიყვარდა, მის გარეშე უკვე ერთი დღეც ვერ წარმომედგინა. გარდა ამისა, მასთან შვილი მყავდა და ესეც იყო ერთგვარი გამართლება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს შვილს ნანის პირველი ქმრის გვარი ჰქონდა, თავს ვალდებულად მივიჩნევდი, მის გვერდით ვყოფილიყავი და მასზე მეზრუნა. ბავშვიანი ქალისთვის უფრო მეტად ვიყავი საჭირო, ვიდრე ლაკოსთვის, რომელსაც შეეძლო, თავიდან დაეწყო ცხოვრება. ბოლოს, როგორც იქნა, გადავწყვიტე არსებული ოჯახის მიტოვება და ახლის შექმნა. ლაკოსთვის გამანადგურებელი აღმოჩნდა ჩემი გადაწყვეტილება, ისტერიკა გამიმართა, მაგრამ ვერ გადამათქმევინა. ბოლოს, როცა არაფერი გამოუვიდა, მითხრა, თუ შენთვის ასე აჯობებს, წადი, აღარავინ გაკავებსო. არ მინდოდა, ხელცარიელი დამეტოვებინა, ამიტომ ყველა მაღაზია, რომელიც იქ მქონდა, სამეგრელოში, გავყიდე და მთელი თანხა მას დავუტოვე. ამან ცოტა შემიმსუბუქა დანაშაულის გრძნობა, ბოლოს და ბოლოს, ოთხი წელი ვიცხოვრეთ ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ ლაკოს დავშორდი, დედათქვენზე უცებ არ დავქორწინებულვარ. ძალიან მორწმუნე იყო, ამიტომ დაელოდა, სანამ ოფიციალურად არ განვქორწინდით მე და ლაკო. მხოლოდ ამის შემდეგ შევუღლდით. წარმოგიდგენიათ, როგორ ვიყავი. თან უბედნიერეს კაცად ვგრძნობდი თავს, თან გული მეთანაღრებოდა, რომ გული ვატკინე ქალს, რომელსაც სიცოცხლეზე მეტად ვუყვარდი, ლაკოს ვგულისხმობ. ალბათ ამასაც მივეჩვეოდი დროთა განმავლობაში და სინდისიც დამიმშვიდდებოდა, მაგრამ ნანი შევირთე თუ არა, სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ ლაკოს შვილი ეყოლა ჩემგან. თურმე ორსულად ყოფილა, როცა გავშორდი და დამიმალა. ლამის ჭკუიდან შევიშალე. დავურეკე, მასთან დალაპარაკება მინდოდა. უნდა მეთქვა, რომ ბავშვს მივხედავდი, მატერიალურად დავეხმარებოდი, მაგრამ არ მომისმინა, ჩემი დახმარება არ ისურვა. არც კი მითხრა, საერთო შვილი რომ გვყავდა, ისე დამიკიდა ყურმილი. მას ეგონა, მე არაფერი ვიცოდი. არადა, ვიცოდი, მაგრამ მერე ნაბიჯი აღარ გადავდგი. მეც მძლია ჩემმა სიამაყემ, ვერც ის გავბედე, ნანისთვის სიმართლე მეთქვა. ვიფიქრე, ბარემ არ ვეტყვი, რომ ამან მაინც არ ინერვიულოს-მეთქი. იმის იმედი მქონდა, რომ დროთა განმავლობაში, როცა ჩემი შვილი წამოიზრდებოდა, მომძებნიდა ან მე მოვძებნიდი და ყველაფერს ავუხსნიდი, მაგრამ… როგორც ჩანს, რადგან ჩემთან არ იზრდებოდა, არც მოვალეობის გრძნობამ შემაწუხა არც მის მიმართ სიყვარულმა.

_ მასთან გოგო გყავს თუ ბიჭი? _ ვერ მოითმინა მაშომ.

_ დააცადე! _ შეაჩერა იონამ და დას მკლავზე მოუჭირა ხელი.

_ გოგო მყავს, ძალიან ლამაზი და ჭკვიანი გოგონა, _ ჩაიდუდუნა რამაზმა და მრავლისმეტყველი მზერა ვაჟს მიაპყრო.

იონა დაიძაბა. მძიმედ წამოდგა, მამას მიუახლოვდა და ფოტო გამოართვა. კარგა ხანს დასჩერებოდა სურათს, თითქოს ფოტოზე გამოსახული ქალის ყოველ ნაკვთს სწავლობსო, მერე თავი ნელა ასწია და ძლივს გასაგონი ხმით ჰკითხა მამას:

_ და რა ჰქვია შენს ძალიან ლამაზ და ჭკვიან გოგონას?

რამაზმა თავი დააკანტურა, თითქოს შვილს ეუბნებოდა, სწორად მიმიხვდიო.

_ ასეა, იო, ასე. მას ლელი ჰქვია, მაგრამ დედის გვარზეა. ლაკომ არ ისურვა, ჩვენს ქალიშვილს ჩემი გვარი ეტარებინა.

_ ღმერთო! _ ოხვრა აღმოხდა მაშოს, _ ანუ ეს ის… _ და წინადადება ვეღარ დაამთავრა.

იონამ იგრძნო, როგორ მოედო მთელ სხეულზე რაღაც უცნაურად მხურვალე ტალღა, რომელმაც ჯერ გონება დაუხშო, მერე ჰაერი გადაუკეტა და ლამის გაგუდა. მამაკაცმა ხელები თავზე შემოიჭირა და გაბზარული ხმით წარმოთქვა:

_ ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ და და ძმა ვართ?.. მან იცის?

_ არა! _ ისეთი განწირული ხმით იყვირა რამაზმა, გეგონებოდათ, დანა უნდა დაარტყანო, _ უფრო სწორად, იცის, რომ თქვენ და-ძმანი ხართ. არა, კი არ იცის, ასე ჰგონია. მანაც ისევე იფიქრა, როგორც თქვენ. მაგრამ ეს ასე არ არის.

_ ეგ როგორ? _ მახრჩობელა ტალღამ ნელ-ნელა უკან დაიხია და იონას სუნთქვა გაუადვილდა.

_ საქმე უფრო ჩახლართულია, ვიდრე თქვენ წარმოგიდგენიათ. _ ამოიხვნეშა რამაზმა, _ როცა ნანი მოიტაცეს, მას ქმრის სახლში ახალშობილი ბიჭუნა დახვდა. აღმოჩნდა, რომ მისი ქმარი ქვრივი იყო და მისი პირველი ცოლი მშობიარობას გადაჰყოლია. ბავშვს დედა სჭირდებოდა, თვითონ მარტო ვერ შეძლებდა ბიჭის აღზრდას, ამიტომაც გადაწყვიტა მეორე ცოლის მოყვანა და ნანი მისთვის საუკეთესო კანდიდატურა აღმოჩნდა. სრულიად შემთხვევით გაცნობილი ქალი დაბადების დღიდან წამოიყვანა, ვითომ სახლამდე უნდა მიეცილებინა და მოიტაცა. ნანიმ გვიან გაიგო ყველაფერი, მაშინ, როცა მასთან დარჩენა გადაწყვიტა. ასე რომ, იო, არც მე ვარ შენი ნამდვილი მამა და არც ნანი იყო შენი ნამდვილი დედა. ჩემი და ნანის საერთო შვილი შენ ხარ, მაშო. თუმცა ნანიმ თითქმის პირველი დღეებიდან გაგზარდა, ორი თუ სამი თვის იყავი მხოლოდ.

_ ეს რაები მესმის! სიზმარში მგონია თავი! მაგრამ არც მე მაქვს შენი გვარი, მამა… _ აღმოხდა მაშოს.

_ ჰო. შენ რომ გაჩნდი, ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო იონას მამა, ამიტომ ჩემს გვარზე ვერც მე დაგწერდი და ვერც დედაშენი. როცა შევუღლდით, მაშინვე მინდოდა, იონაც ჩემს გვარზე გადამეყვანა და შენც, მაგრამ დედაშენმა არ ისურვა. იონა სხვა კაცის შვილია და ატაროს ნამდვილი მამის გვარი, მოვა დრო და მე თვითონ ავუხსნი ყველაფერსო. მერე შენზეც უარი მითხრა. ჯობია, ასე დავტოვოთ ყველაფერი, რადგან ბავშვებს ზედმეტი შეკითხვები არ გაუჩნდეთ, როცა გაიზრდებიან და აღმოაჩენენ, რომ სხვადასხვა გვარს ატარებენო.

_ არადა, დედამ მითხრა, ჩემს გვარზე იმიტომ ხართ, რომ ერთ დროს მამაშენს პოლიციასთან პრობლემები ჰქონდა და ქონება რომ არ დაეყადაღებინათ, გვარის გადაკეთებამ მოუწია და საქართველოდან კარგა ხანს იყო გაქცეულიო.

_ მეც ასე ვიცოდი, _ დაუდასტურა იონამ. _ სულ მინდოდა მეკითხა შენთვის, რა მოხდა მაშინ, იმ შორეულ წარსულში, მაგრამ მერიდებოდა. ველოდებოდი, შენ თვითონ როდის მოგვიყვებოდი ამ ამბავს. თურმე სულ სხვა პრობლემა ყოფილა, _ მწარედ გაეღიმა იონას.

_ ვიცი, ნანი რასაც მოგიყვათ. ვიცი, რომ სინამდვილეში მეც ნემსაძე გეგონეთ, მაგრამ მე გვარი არასდროს შემიცვლია. ნიშნიანიძე ვიყავი და ვარ. როცა დრო გავიდა, უნდოდა თქვენთვის ყველაფერი მოეყოლა, მაგრამ მერე ავად გახდა და თქვენც იცით, რა დღეშიც იყო. მისი სათქმელის თქვენამდე მოტანა კი მე ვერ გავბედე, ამისთვის არც ძალა მეყო და არც სიმამაცე.

_ და სანამ აპირებდი ამის დამალვას? _ გესლი გაურია იონამ ტონში.

_ არ ვიცი… _ ამოიგმინა რამაზმა, _ ალბათ მანამ, სანამ თქვენ თვითონ არ მკითხავდით, რატომ ვართ სხვა გვარზეო, ან მე არ მომთხოვდით ნემსაძის გვარზე გადასვლას. ლელის გამოჩენამ პროცესები დააჩქარა.

_ არც ლელია შენს გვარზე, არა? _ მაშო მამას მიაჩერდა.

_ არა, ის დედამისის გვარზეა. აი, ასეთი ჩახლართული ამბავი გამოვიდა. ახლა თქვენზეა, როგორ განმსჯით _ ან გამამართლეთ, ან გამამტყუნეთ. მე ყველაფერი გიამბეთ, როგორც იყო ისე.

და-ძმა ერთხანს გაქვავებულივით იჯდა. მერე მაშომ თავი ასწია და იონას შეხედა, თითქოს მისგან ნებართვას ითხოვსო. იონამ მზერა აარიდა. მაშინ მაშო წამოდგა, მამას მიუახლოვდა, მუხლებზე დაუჯდა, როგორც ბავშვობაში იცოდა, ჩაეხუტა და ატირებულმა უთხრა:

_ მამი, მე შენ მიყვარხარ და მუდამ მეყვარები. გვარს არანაირი მნიშვნელობა არა აქვს, თუ გინდა, გადავიკეთებ და ვიქნები შენს გვარზე, ეს ჩემთვის პრობლემას არ წარმოადგენს… და კიდევ, მიხარია, და რომ მყავს და კიდევ უფრო მიხარია, რომ ლელია ჩემი და.

იონამ არ იცოდა, რა ეთქვა. ისედაც არ უყვარდა ბევრი ლაპარაკი, ახლა კი საერთოდ დამუნჯდა. ისე მოულოდნელად შემოტრიალდა სიტუაცია, ჯერაც ვერ გარკვეულიყო, სინამდვილეში რა ხდებოდა. აღმოჩნდა, რომ რამაზი სულაც არ ყოფილა მამამისი და არც დედამისი ყოფილა ნამდვილი დედა. მაგრამ იგი არც სხვა მამას იცნობდა და არც სხვა დედას. მისთვის მშობლებად მაინც რამაზი და ნანი რჩებოდნენ და მხოლოდ ამ ორ ადამიანს მიუძღოდა წვლილი მის აღზრდაში.

იონა წამოდგა. სურათი მაგიდაზე დადო და დახშული ხმით წარმოთქვა:

_ მე წავალ. ახლა მარტო ყოფნა მინდა, სათქმელი ჯერჯერობით არაფერი მაქვს…

 

ბინაში შესულმა საწოლს მიაშურა და გაუხდელად დაემხო ლოგინზე. ასეთ გაურკვეველ ვითარებაში არასდროს აღმოჩენილა. იმდენად მოულოდნელი იყო მისთვის შექმნილი სიტუაცია, რომ გამოსავალს ვერ პოულობდა. იცოდა, როგორ არ იცოდა, რომ ცხოვრება სიუპრიზებით იყო სავსე, მათ შორის უსიამოვნო სიუპრიზებითაც, მაგრამ მდგომარეობის ასე მწარედ შემობრუნებას არ ელოდა. ერთი მხრივ, უხაროდა, რომ ლელი მისი და არ აღმოჩნდა, მეორე მხრივ კი საგონებელში იყო ჩავარდნილი _ თურმე არც დედა ჰყოლია ღვიძლი და არც მამა, მისი ბიოლოგიური მშობლები სრულიად სხვა ადამიანები ყოფილან და მათგან დღეს ცოცხალი არც ერთი არ იყო. რა თქმა უნდა, რამაზზე ძვირს ვერაფერს იტყოდა, ამ კაცმა ყველაფერი გააკეთა, რომ მისთვის ნამდვილი მამობა გაეწია, მაგრამ სადღაც, გულის სიღრმეში, მაინც ხინჯად დარჩა, რომ სამადლოდ გაზარდეს. არა, ვერც იმას იტყოდა, რომ სამადლოდ… მაგრამ მაინც, უკეთესი იქნებოდა, რომ რამაზი ყოფილიყო მისი მშობელი მამა. რაც იყო, იყო, ახლა ვეღარაფერს შეცვლიდა და არც ეს ამბავი იქონიებდა გავლენას მისა და რამაზის ურთიერთობაზე. მთავარი ის იყო, რომ ტყუილად უეჭვიანია და ყველაზე დიდი შვება ამან მოჰგვარა. რაც შეეხებოდა მის გვარს, არ აპირებდა მის შეცვლას. რადგან ნემსაძე იყო სინამდვილეში, ნემსაძედვე დარჩებოდა. მაშო რას იზამდა, მას არ ეხებოდა. მაშოს თავად უნდა გადაეწყვიტა, როგორ მოიქცეოდა. გული იმაზეც სწყდებოდა, რომ არც მაშო აღმოჩნდა მისი თუნდაც ნახევარდა, ღვიძლზე რომ არაფერი ვთქვათ, თუმცა არც ეგ წარმოადგენდა იონასთვის პრობლემას. მაშო ღვიძლ დასავით უყვარდა და ამ სიყვარულს არაფერი ემუქრებოდა. ბევრი ფიქრის შემდეგ გონებაში ყველაფერი დაალაგა და დამშვიდდა.

რაც შეეხებოდა ლელის, ის ახლაღა მიხვდა, რასაც ნიშნავდა მისი სიტყვები, ერთმანეთს არასდროს შევხვდებითო. და როცა ეს გაიაზრა, გააცივა. ალბათ რაღაც აუტეხა თავს. მას ხომ ჰგონია, რომ ის და იონა და-ძმანი არიან!

«ო, ღმერთო, ოღონდ არ დამაკარგვინო იგი, _ შესთხოვდა ფიქრებში წასული უფალს, _ ისე გააკეთე, რომ ცოცხალი დარჩეს. ვაღიარებ, რომ დიდად რელიგიური არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ ღმერთი ყოველთვის მწამდა. მერე რა, რომ მოძღვარი არ მყოლია და ეკლესიაშიც იშვიათად მივლია. ყოველ შემთხვევაში, მუდამ ვცდილობდი, ათი მცნება დამეცვა და ქრიასტიანულად მეცხოვრა. არასდროს არაფერი მითხოვია შენთვის. მაპატიე, თუ ოდესმე რამე შევცოდე. ახლა კი, ცხოვრებაში პირველად, მხოლოდ ერთ რამეს შეგთხოვ. ვუყვარვარ ლელის თუ არ ვუყვარვარ, მნიშვნელობა არა აქვს, მინდა, რომ ცოცხალი იყოს, ოღონდ იცოცხლოს!»

გულდამძიმებული წამოდგა და მობილური მოიმარჯვა. ლელის ნომერი აკრიფა. გამორთული იყო. მაშომაც ხომ თქვა, ვურეკავ და სულ გამორთული აქვს ტელეფონიო. შინ უნდა მიაკითხოს.

მანქანა დაქოქა და მიაშურა ბინას, სადაც ლელი ქირით ცხოვრობდა. როცა კორპუსს მიუახლოვდა და ლელის ფანჯრებს ახედა, იქაურობა ჩაბნელებული დახვდა. მაინც ავიდა მის სართულზე, კარგა ხანს რეკა ზარი, აბრახუნა კიდევაც, მაგრამ კარი არავინ გაუღო. ხმაურზე მეზოლის ქალმა გამოიხედა.

_ ვის ეძებთ? _ იკითხა.

_ ლელი ხომ არ გინახავთ ამ დღეებში?

_ არა, შვილო, კარგა ხანია, თვალი არ მომიკრავს.

_ ხომ არ იცით, გადავიდა ამ ბინიდან, თუ ისევ აქ ცხოვრობს?

_ ვერაფერს გეტყვი, გენაცვალე, წარმოდგენა არა მაქვს.

_ ამ ბინის პატრონის ტელეფონი არ გაქვთ?

_ არა, ჩემო კარგო, მასთან ურთიერთობა არ მაქვს, წლებია, არ ველაპარაკებით ერთმანეთს, _ ცივად მიუგო ქალმა და კარი მიიხურა.

ახლა ნამდვილად შეეშინდა. ფრაზა, ერთმანეთს არასდროს შევხვდებითო, გონებიდან არ ამოსდიოდა. გადაწყვიტა, ქეთის შეხმიარებოდა. მისი ნომერი არ ჰქონდა, ამიტომ მიკის დაურეკა.

_ მიკი, გამარჯობა, ქეთის ნომერი მინდა სასწრაფოდ.

მიკი პასუხის გაცემას არ ჩქარობდა.

_ რას გაჩუმდი, ვერ გაიგე, რა გითხარი? _ გაღიზიანებულმა ჩასძახა ტელეფონში.

_ გავიგე, გავიგე, მაგრამ რად გინდა მისი ნომერი? ისევ მთვრალი ხარ?

მირიანს თავის მხრივ ვერ გაამტყუნებდა კაცი. იონა ისე გულის ამრევად მოექცა იმ დღეს ქეთის, რომ სავსებით ლოგიკური იყო ძმაკაცის რეაქცია. ამიტომ ეგრევე შემრიგებლური ტონი დაიჭირა:

_ სრულიად ფხიზელი ვარ და სრულიად საღ გონებაზე, მიკი. უბრალოდ… უბრალოდ ჩემს ცხოვრებაში რამდენიმე მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა. ახლა ვერ მოგიყვები, გრძელი ამბავია. მე მხოლოდ ლელის კოორდინატები მინდა, მას ვეძებ და ქეთის ნომერსაც ამიტომ გთხოვ.

_ თქვენ ხომ დაშორდით ერთმანეთს.

_ ჰო, მაგრამ უნდა მოვძებნო. ის გაქრა, ვერსად ვაგნებ. ქეთის ეცოდინება მისი ასავალ-დასავალი.

_ კარგი, გადავურეკავ და ცოტა ხანში დამირეკე.

იონამ გაუთიშა და რამდენიმე წუთის შემდეგ კვლავ დარეკა ძმაკაცთან.

_ დავურეკე ქეთის, მაგრამ მითხრა, იონას არაფერსაც არ ვეტყვიო. ლელის შევპირდი, რომ მის ადგილსამყოფელს არავის შევატყობინებო.

იონამ ამ სიტყვების გაგონებაზე შვებით ამოისუნთქა. რაც მთავარია, ცოცხალი ყოფილა! ოხ, ეს ქალები! როგორც ჩანს, შტურმით მოუწევს ლელის ციხესიმაგრის აღება.

_ მიკი, შენ ხარ ჩემი მეგობარი?

_ რაზეა ლაპარაკი, ძმაო, აბა რა!

_ მაშინ უნდა დამეხმარო. დამელოდე, შენთან მოვდივარ!

 

ლელიმ ვერა და ვერ გადაწყვიტა, იონას ამბავი დედისთვის მოეყოლა. არ უნდოდა, მისთვისაც გაეხეთქა გული. თავიდან ლაკო სოსოზე ეჭვობდა, მაგრამ როცა ლელიმ უთხრა, ბავშვის მამა სხვა არისო, დაიჯერა, თუმცა რას წარმოიდგენდა, თუ ასე რთულად იქნებოდა საქმე. ამიტომ სთხოვდა შვილს, აბორტი არ გაიკეთო და ბავშვი შეინარჩუნეო. ლელი კი სასტიკ უარზე იდგა, ამას არ დაუშვებდა. იგი მთელი დღე და ღამე ინტერნეტში დაძრომიალებდა, ეძებდა მასალებს ბავშვთა პათოლოგიებზე. საშინელი რაღაცები წაიკითხა არასრულფასოვან ბავშვებზე, რომლებიც ნათესაური სისხლის აღრევით იბადებოდნენ. ზოგი ისეთი შოკის მომგვრელი იყო, გული ეკუმშებოდა. ის, რომ მისი ორსულობა ჯერჯერობით კარგად მიდიოდა, შვებას ვერანაირად ვერ ჰგვრიდა. ხომ შეიძლებოდა, პათოლოგია ბოლო თვეებში გამოვლენილიყო? ან თუნდაც მშობიარობის შემდეგ? რისთვის უნდა დაეცადა? ბავშვის გაჩენას ისედაც არ აპირებდა, სრულიად ჯანმრთელი ნაყოფიც რომ დაბადებულიყო. გადაწყვიტა, ჩუმად გაეკეთებინა აბორტი, ისე, რომ დედას არაფერი გაეგო. რატომ უნდა გაგრძელებულიყო მისი ტანჯვა კიდევ და კიდევ?

დილით ადრე ადგა და ქალაქის კლინიკისკენ გასწია, რომ ექიმისგან აბორტისთვის მიმართვა აეღო…

_ ჩვენ ხომ შუასაუკუნეებში არ ვცხოვრობთ, რომ ვინმემ განსაჯოს თქვენი საქციელი, ბავშვს უმამოდ აჩენსო, ნუ გადადგამთ ამ ნაბიჯს, _ ექიმი მის გადარწმუნებას ცდილობდა, _ აბორტის შემდეგ კი შეიძლება ისე წარიმართოს თქვენი ჯანმრთელობის მდგომარეობა, რომ ვეღარც გააჩინოთ მომავალში შვილი.

_ არა, ექიმო, აუცილებლად უნდა მოვიცილო ნაყოფი, საამისო მიზეზი მაქვს, დამიჯერეთ, _ თავისაზე იდგა ლელი.

მისმა სასოწარკვეთილმა გამოხედვამ და მიტკალივით გაფითრებულმა სახემ ექიმზე შთაბეჭდილება მოახდინა. მან თავი გადააქნია, მაგრამ მიმართვა მაინც დაუწერა გოგონას.

_ იმედი მაქვს, გადაიფიქრებთ, _ თქვა მან, როცა ლელი კაბინეტიდან გადიოდა.

 

ლელი აჩქარებული ნაბიჯებით გამოვიდა კლინიკიდან და სულის მოსათქმელად იქვე, გრძელ მერხზე ჩამოჯდა. როგორი მოსაწყენი გახდა ცხოვრება, საშინლად მოსაწყენი. ასეთ გრძელ მერხზე ჩამომჯდარს რამდენჯერ მოუფიქრებია, რა გაეკეთებინა შემდეგში. ახლა კი ყველაფერი გადაწყვეტილი იყო. სამწუხაროდ, ამჯერად არჩევანი არ ჰქონდა. ერთადერთი, ძალა უნდა მოეკრიბა და შეჰგუებოდა არსებულ მდგომარეობას. აბორტი გარდაუვალი იყო და მას ხვალ გაიკეთებდა. მორჩა, ხვალიდან მუცელში აღარ ეყოლება პატარა, რომელსაც ალბათ სხვა შემთხვევაში სიამოვნებით გააჩენდა, ჯერ კიდევ ჩანასახს გარედან მოუცაცუნებდა ხელს, რამეს თბილად უჩურჩულებდა და იმაზე დაიწყებდა ფიქრს, როგორ წარმოთქვამდა პირველად, დედა გენაცვალოს, შვილოო.

მწარედ ამოიკვნესა, ადგა და მხრებში მოხრილი გაუყვა გზას. ბავშვებით სავსე სათამაშო მოედანს რომ ჩაუარა, წამით შეჩერდა. პატარები ქვიშაში თამაშობდნენ, საქანელაზე ქანაობდნენ, სასრიალოებზე არბოდნენ და იქიდან ცურდებოდნენ… იქვე იყვნენ მათი დედები, რომელთა შორის ალბათ ბევრი ვერც აცნობიერებდა, რამდენად ბედნიერი იყო.

მიუყვებოდა სკვერს და გული ეკუმშებოდა. მოულოდნელად სადღაც ახლოს წკმუტუნი შემოესმა. მიმოიხედა. იქვე, ბუჩქებში ბურთივით მრგვალი ლეკვი დაინახა. ახლოს მივიდა.

_ რა საყვარელი ხარ, _ აღმოხდა, _ მარტო რატომ ხარ, პატრონი სადაა, პატარავ?

ლელიმ კვლავ მიმოიხედა და როცა ახლომახლო პატრონისმაგვარი ვერავინ დალანდა, დაიხარა და ფუმფულა ცხოველი ხელში აიყვანა.

_ პაწაწუნა… ალბათ მშიერი ხარ. არა უშავს, წამო ჩემთან, გზად აფთიაქში გავიაროთ და საწოვარა ბოთლი ვიყიდოთ, მერე კი თბილი რძით გაგიმასპინძლდები.

ის კი იცოდა, რომ ლეკვებს რძეს ასმევდნენ, მაგრამ მის გარდა კიდევ რა საკვები შეიძლებოდა, წარმოდგენა არ ჰქონდა. ძაღლი არასდროს ჰყოლია. თუმცა ამის გაგება არ იყო ძნელი. დაუცველი პატარა არსება მკერდზე მიიხუტა და როცა მისი სითბო შეიგრძნო, გული შეეკუმშა… მასაც ჰყავს მუცელში ასეთი პატარა და დაუცველი არსება… მისი პირმშო, რომელსაც დღის სინათლის ხილვა არ უწერია, რადგან სწორედ დღეს მოაწერა ხელი მის სასიკვდილო განაჩენს…

 

_ ეს ვინ გვწვევია სტუმრად? _ ლაკომ ლეკვი გამოართვა ლელის და მიეალერსა, _ საიდან მოიყვანე?

_ სკვერში ვიპოვე, წკმუტუნებდა. ისე შემეცოდა, ვერ დავტოვე.

_ რა სიმპათიურია. ლაბრადორს ჰგავს. იცი? _ გამოცოცხლდა ლაკო, _ ერთმა მეზობელმა მითხრა ამას წინათ, ყველაზე კარგია, როცა სახლში ძაღლი და ბავშვი ერთად იზრდებიანო. სწორედ ამაზე ვფიქრობდი ამ დღეებში, იქნებ ძაღლი ან კატა მოვიყვანო-მეთქი შინ, ბავშვი რომ გაჩნდება. აი, ახლა გვყავს კიდევაც. იქამდე კარგა გვარიანადაც წამოიზრდება, არა?

_ ჰო, ალბათ, _ უხალისოდ დაეთანხმა ლელი.

იცოდეს მაინც დედამ, როგორ უსერავს გულს მისი ნათქვამი. კიდევ კარგი, არ იცის, რას აპირებს, თორემ თავს გაიგიჟებდა. არა უშავს, ერთი დღეც და მერე ეტყვის, როცა ყველაფერი დამთავრდება. იქამდე რატომ ატკინოს გული?

_ უკვე შერჩეული გაქვს, რა სახელი უნდა დავარქვათ?

_ ვის? _ შეშინდა ლელი.

_ ლეკვს.

_ ააა, რა ვიცი, მაქსი ხომ არ დავარქვათ?

_ ბიჭია?

_ არ ვიცი, _ მხრები აიჩეჩა დაბნეულმა.

_ არც მე ვიცი, როგორ უნდა გავარჩიო ბიჭი და გოგო, _ გაეცინა ლაკოს, _ მაშინ ისეთი სახელი შევურჩიოთ, ორივე სქესისთვის რომ მისაღები იყოს.

_ ეგეთი სახელი რა უნდა იყოს?

_ მე რა ვიცი, რამე ისეთი… _ ჩაიფქრდა ლაკო, _ მაგალითად, ცუგრია.

_ კაი რა, დედა, ცუგრია რა სახელია?

_ რა უჭირს, პატარაა და მოუხდება.

_ და რომ გაიზრდება?

_ მერე გავიგოთ, გოგოა თუ ბიჭი და შევუცვალოთ სახელი, _ კვლავ გაიცინა ქალმა.

_ არა, რა სისულელეა, ახლავე შევურჩიოთ რამე კარგი სახელი, ოღონდ ჯერ სქესი გავიგოთ. ვინმეს აჩვენე და გაიგე, ძუა თუ ხვადი, რა პრობლემაა.

ამ დროს ტელეფონის ზარი გაისმა. ლაკო ყურმილს დასწვდა.

_ გისმენთ… დიახ… _ გაფითრებული ლაკო დივნის საზურგეს მიეყრდნო, _ აქ არის, კი…

ლაკო უსმენდა ვიღაცას, ხმას კი არ იღებდა, მაგრამ არა იმიტომ, რომ არაფერი ჰქონდა სათქმელი, არამედ იმიტომ, რომ თავზარდაცემული ჩანდა.

მხოლოდ ბოლოს, როცა იმ ვიღაცამ ლაპარაკი დაამთავრა, ერთი სიტყვა ძლივს ამოღერღა:

_ კარგი.

კიდევ კარგა ხანს ეჭირა ყურმილი ხელში ერთ პოზაში გაქვავებულს და შვილის გაოცებულ მზერას ვერ ამჩნევდა. ბოლოს, როგორც იქნა, გამოერკვა და ყურმილი დადო.

_ მამაშენი იყო, _ ამოთქვა აღელვებულმა.

_ რა? _ წამოიყვირა ლელიმ, _ როგორ მიპოვა?

ლაკოს მისთვის პასუხი არ გაუცია, ისე გააგრძელა:

_ ხვალ აქ იქნება.

ლელიმ თავზე შემოიჭირა ხელები. სრულიად უადგილო იყო ახლა მისი ჩამოსვლა, მით უფრო, ხვალ. თუმცა, ერთი მხრივ, იქნებ უკეთესიც ყოფილიყო. ის უკეთ აუხსნიდა დედას, რაც მოხდა.

ლაკომ მთელი დღე სახლის და ეზოს დალაგებას მოანდომა. ლელი ეხმარებოდა. დედა ისეთი მონდომებით და ხალისით აკეთებდა საქმეს, რაღაც მომენტში ლელის მოეჩვენა, რომ მას განსაკუთრებით ახარებდა ხვალინდელი დღე. «ისევ უყვარს, მგონი», _ გაიფიქრა ამოოხვრით და თავი გადააქნია.

 

კიდევ კარგი, მარტონი იყვნენ. ალბათ მამინაცვლისთვის უსიამოვნო იქნებოდა, მისი ცოლის ყოფილი ქმარი რომ მოადგებოდა კარზე მოულოდნელად. თუმცა ამაში საგანგაშოს ვერაფერს ხედავდა ლელი. რა მოხდა მერე, დედამისთან კი არ მოდის მამა, არამედ მასთან, მის სანახავად ჩამოდის. ამას მამინაცვალი ვერ აუკრძალავს. კი უთხრა საღამოს დედას, ხომ არ აჯობებს, ფრიდონი საქმის კურსში ჩააყენოო, მაგრამ ლაკომ კატეგორიულად იუარა, ის დილით სამსახურში წავა და ვერაფერს გაიგებს, ახლა ახსნა-განმარტებების თავი არ მაქვს, აჯობებს, არაფერი იცოდეს. თუ რამეა და გაიგებს, ვეტყვი, რომ მოულოდნელად ჩამოვიდა და ჩვენც არ ვიცოდითო. ლელი არ შეწინააღმდეგებია.

 

ადრე გაეღვიძა, როგორც კი მზე ამოიწვერა. ჩვეულებრივი დილა იყო, მაგრამ მისთვის მაინც უჩვეულო. შუადღეს კლინიკაში უნდა წასულიყო, თორმეტ საათზე დაიბარა ექიმმა. მამას დღის მეორე ნახევარში ელოდა, ასე რომ, მას მხოლოდ დედა დახვდებოდა.

ფეხები საწოლიდან გადმოყო და უეცრად იგრძნო, რაღაც ძალიან რბილს და ფუმფულას რომ დაადგა ფეხი. იმავე წამს გაბმული წკავწკავი გაისმა.

_ ფუმფულა, გატკინე, პატარავ? _ გაახსენდა ლელის ლეკვი და სასწრაფოდ დასწვდა აწკავწკავებულს, _ აბა, მაჩვენე, რა გტკივა? _ ცხოველი ხელში აიყვანა და გულდასმით დაათვალიერა, _ არა უშავს, არაფერი დაგზიანებია, ტყუილად შეშინდი. მორჩა, მორჩა, ნუღარ ტირი! წამო, გავისეირნოთ და რამე შევჭამოთ. მოდი, მოგეფერო.

სასტუმრო ოთახში გავიდა, დივანზე მოკალათდა და ლეკვი კალთაში ჩაისვა, მერე ხელი ნაზად გადაუსვა ზურგზე და მოეფერა. ლეკვმა სველი ცხვირი მკლავზე მიადო და გაიყურსა.

_ ვიცი, ვიცი, რომ მსაყვედურობ და განმსჯი, _ ჩურჩულებდა გოგონა, _ მაგრამ რა ვქნა, რომ სხვა გზა არა მაქვს? ხომ გესმის ჩემი, არა? _ ლელიმ ლეკვი ორივე ხელით ასწია და შეხედა. მოეჩვენა, რომ მასაც ცრემლით ჰქონდა თვალები სავსე…

 

კაბინეტი, სადაც ლელის თავისი სხეულის ნაწილი უნდა დაეტოვებინა, სისუფთავით ბრწყინავდა. აქაურობას ეტყობოდა, რომ რემონტი ახლახან გაეკეთებინათ. ირგვლივ ყველაფერი თეთრად ქათქათებდა. მედდას თეთრი ხალათი, თეთრზეწარგადაფარებული ნარი, თეთრი პირსახოცები, თეთრი კედლები და ჟალუზები… ყველაფერ ამის გამო თავს საშინლად გრძნობდა, თუმცა არა მხოლოდ ამის გამო… დილიდანვე უჟმურ ხასიათზე დადგა. ენით აუწერელმა სევდამ შეიპყრო და იცოდა, რომ ეს სევდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში გაჰყვებოდა, სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე, ბოლო ამოოხვრამდე. იმიტომ, რომ ამ ნაბიჯს ვერასდროს აპატიებდა თავის თავს. ეს კი ნიშნავდა, რომ სიკვდილამდე ტკივილით უნდა ეცხოვრა.

მოსამზადებელი პროცესი გაჭიანურდა. ჯერ იყო და, ვერაფრით იპოვა მიმართვა, რომელიც გუშინ გამოუწერეს. ზუსტად ახსოვდა, რომ ჩანთაში ჩაიდო, მაგრამ რაღაც უცნაურობით იგი ჩანთიდან გაქრა. მხოლოდ კლინიკაში მისულმა აღმოაჩინა ეს. არადა, ახსოვდა, რომ შინიდან გამოსვლის წინ ჩანთიდან ამოიღო და ხელში ეჭირა. სანამ ახალ მიმართვას აიღებდა, მის მაგივრად სხვა შეიყვანეს საოპერაციოდ _ ქალი, რომელსაც სისხლდენა დაწყებოდა. კარგა ხანს მოუწია ლოდინმა. ბოლოს, როგორც იქნა, მისი ჯერიც დადგა. აი, დაწვება ახლა გინეკოლოგიურ სავარძელზე, ჩაუდგამენ სარკეს, გაუკეთებენ ნემსს და… როცა გამოიღვიძებს, ყველაფერი დამთავრებული იქნება.

 

ლელი სულგანაბული ადევნებდა თვალს მედდას, რომელიც სამედიცინო იარაღებით სავსე მაგიდასთან იდგა. აი, მან ამპულას თავი გადაუტეხა, ნემსით ამოიღო წამალი, მერე შპრიცში სითხე გაათანაბრა და მისკენ დაიძრა. ლელიმ თვალები დახუჭა.

მოულოდნელად გარედან ხმაური გაისმა. კარი გაჯახუნდა, ქალის და კაცის ხმები ერთმანეთში აირია. უცებ ხელზე ვიღაც შეეხო. თვალი გაახილა და ლამის შეჰყვირა. მის წინ იონა იდგა. იქნებ ელანდება და ეს ყველაფერი ნარკოზის ბრალია? ლელიმ მარცხენა ხელით ფერდზე იპწკინა და მიხვდა, რომ ნარკოზი არაფერ შუაში იყო. იდაყვის შიდა მხარე აეწვა, სადაც წეღან ექთანს ვენაში წამალი შეჰყავდა. შემდეგ შპრიცი შეამჩნია, რომელიც იატაკზე ეგდო. როგორც ჩანს, იონამ მედდას ანესთეზიის გაკეთება არ დაანება და შპრიცი ხელიდან გააგდებინა. ეს ყველაფერი სულ რაღაც წამებში მოხდა.

ლელი წამოჯდა და შეეცადა, სამედიცინო ხალათი მჭიდროდ შემოეხვია სხეულზე, რათა შიშველი ქვედაწელი დაეფარა. ექთანი შეშინებული გავარდა გარეთ, ალბათ იფიქრა, ბანდიტურ თავდასხმას აქვს ადგილიო. აბა რა იქნებოდა, ისეთი განგმირავი სახე ჰქონდა იონას, ვის არ შეაშინებდა! სწორედ ამ დროს კარში რამაზი გამოჩნდა, რომელსაც ლაკო მოსდევდა უკან.

_ რა ხდება აქ? _ კაბინეტში სწრაფი ნაბიჯით შემოვიდა ექიმი.

_ არ ინერვიულოთ, ექიმო, გაუგებრობა მოხდა, _ მის დამშვიდებას შეუდგა ლაკო, _ ეს გოგონა აბორტს არ გაიკეთებს.

იმავდროულად იონამ ლელი ხელში აიყვანა და დერეფანში გავიდა, თან გამალებით კოცნიდა სახეზე, ყელზე, ცხვირზე, თმაზე… ლელი თავს არიდებდა, იკლაკნებოდა, ხელებით იშორებდა მამაკაცს.

_ რას აკეთებ, იო? ხომ არ გაგიჟდი?

ის კი საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას ქალის რეაქციას და თავისთვის ჩურჩულებდა:

_ რა სულელი ხარ, როგორი სულელი მყავხარ, ნეტავ იცოდე…

დერეფანში ყველა მათ მისჩერებოდა. იონამ გოგონა იქვე სკამზე დასვა, თვითონ კი მის წინ ჩაიმუხლა და ქალს ხელები ფეხებზე შემოხვია.

_ ჩემო სულელო გოგო… იცი, რომ მე და შენ სულაც არ ვართ და და ძმა? მაპატიე, მაპატიე ყველაფერი. რომ იცოდე, როგორ მიყვარხარ.

ლელი გაოგნებული მისჩერებოდა, თავი სიზმარში ეგონა.

_ არა? ეგ როგორ? ვინ გითხრა? არ მჯერა…

_ უნდა დაიჯერო, საყვარელო, უნდა დაიჯერო! ეს მართალია.

_ მართალია? ეს მართალია! _ ჩურჩულით გაიმეორა ერთ წერტილს მიშტერებულმა ლელიმ და წამით გაირინდა, მერე უეცრად გვერდზე გადაქანდა და გულწასული იატაკზე გაიშხლართა.

 

ყველა გაღიმებული უჯდა სუფრას. ლაკოს მაინც მოუწია ფრიდონისთვის ყველაფრის ახსნამ. ეს უკანასკნელიც შეურიგდა სიტუაციას და მართალია, არ იღიმოდა, მაგრამ მაინც ზრდილობიანად უქნევდა თავს დაუპატიჟებელ სტუმრებს და უხერხული მოძრაობით ავსებდა ცარიელ ჭიქებს. ლაკო კი ემოციურად ჰყვებოდა დღის ამბავს:

_ ლელის ოთახში შევედი, ვიფიქრე, ისევ ხომ არ სძინავს-მეთქი. უცებ იატაკზე რაღაც ქაღალდი დავინახე. გავხსენი და პირკატა მეცა, მიმართვა იყო აბორტზე. კინაღამ ჭკუიდან შევიშალე. გარეთ გავვარდი, იქნებ კლინიკაში მივუსწრო-მეთქი. ამ დროს მანქანა გაჩერდა ჭიშკართან და რამაზი დავინახე. ჩქარა, ჩქარა, კლინიკაში, აბორტს იკეთებს-მეთქი, ვიყვირე. როგორ თუ აბორტსო, ვიღაც ბიჭი გადმოხტა უკნიდან. ეგრევე ყველანი ჩავსხედით მანქანაში და ვერ გეტყვი, რა სიჩქარით გავქანდით, _ აკისკისდა ლაკო. _ იონა მანქანაში გავიცანი. რამაზმა რომ მითხრა, ლელის საქმროაო, გავოცდი, ამისთანა ბიჭზე როგორ თქვა უარი ჩემმა შვილმა-მეთქი.

_ ვერასდროს ვაპატიებდი ჩემს თავს, რომ ვერ მიგვესწრო, _ თქვა იონამ და ლელის გახედა.

_ ჩემი ბრალია ყველაფერი, მე დავაგვიანე სათქმელი. _ თავი გააქნია რამაზმა.

ამ დროს ლელის ფეხზე ლეკვი მიელამუნა. გოგონამ ხელში აიყვანა იგი.

_ ჩემი ფუმფულა… რა ვქნა, რა დაგარქვა სახელი?

_ შენთვის სიმძიმის აწევა არ შეიძლება, _ შენიშნა იონამ.

ლელიმ მორცხვად გახედა.

_ რა მძიმე ეს არის, იო, ბუმბულივით მსუბუქია.

_ მოდი, სოსო დავარქვათ, _ ეშმაკურად მოჭუტა თვალები იონამ.

_ იო! _ საყვედურიანი მზერით შეხედა ლელიმ.

_ კარგი, ჰო, ვიხუმრე. ზედმეტად შეურაცხმყოფელია ეს სახელი ამისთანა კეთილშობილი ცხოველისთვის. მოდი, რახან ხვადია…

_ მაქსი დავარქვათ, _ დაასწრო ლელიმ და ყველას გაეცინა.

ჰაერში თითქოს სიყვარულის სურნელი დატრიალდა.

ცოტა ხნის შემდეგ იონამ თვალებით ანიშნა ლელის, გარეთ გავიდეთო. ქალი უსიტყვოდ დაეთანხმა, ერთი სული ჰქონდა, საყვარელ მამაკაცთან როდის განმარტოვდებოდა.

ლელის ოთახში გავიდნენ.

_ როგორ მომენატრე, მოდი ჩემთან, _ ჩურჩულით გაიწვდინა ქალისკენ ხელები იონამ.

ლელი სუნთქვაშეკრული მიესვენა მამაკაცის მკერდს და ხელები კისერზე შემოხვია, თან თვალებაციმციმებული დააკვირდა მარჯვენა ხელის არათითს, რომელზეც ბრილიანტისთვლიანი ბეჭედი უბრწყინავდა. იგი ჯერ კიდევ კლინიკაში წამოაცვა იონამ თითზე სიტყვებით _ «უარის თქმა არ მიიღება». ამის გახსენებაზე ბედნიერებისგან თავბრუ დაესხა…

 

თვითმფრივიდან ჩამოსულებს ქეთი და მიკი დახვდნენ. მეგობრები ერთმანეთს გადაეხვივნენ. სანუკვარი თაფლობის თვე გამოუვიდათ. ორი კვირა გაატარეს ჰავაიზე და ჩამოფრინდნენ. ერთი ეგ იყო, იონა სულ თავზე დაჰფოფინებდა, ზედმეტად არ იმოძრაო, დიდხანს არ დაყოვნდე მზეზე, ცუდად არ გახდე, ტემპერატურამ არ აგიწიოს… ისე ექცეოდა, თითქოს თვითონ ექიმი ყოფილიყო, ლელი კი პაციენტი. საბედნიეროდ, ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, მის ორსულობას საფრთხე არ დამუქრებია.

_ კარგად გრძნობ თავს? _ მთელი გზა ერთსა და იმავეს ეკითხებოდა იონა ალბათ მეასედ.

_ ძალიან კარგად, _ ალბათ მეასედ პასუხობდა ლელიც.

მართლაც უცნაური იყო. არა გულისრევის შეგრძნება, არა თავბრუსხვევა, არაფერს შეუწუხებია ამხელა გზაზე.

_ როგორ მიხარია შენი ბედნიერება, _ ეხუტებოდა ქეთი, _ ხომ გეუბნებოდი, ყველაფერი კარგად იქნება-მეთქი?

მიკიმ ღიმილით გაუწოდა თაიგული.

_ ეს მომავალ დედას და უდიდეს კონსპირატორს. ლამის ვაწამეთ ქეთი, შენი მისამართი რომ გამოგვეტყუა. ესეც კარგი ჯიუტი ვინმეა, რომ იცოდე.

ლელიმ გაიცინა და მამაკაცს ყვავილები ჩამოართვა.

_ აქედან პირდაპირ რამაზთან მივდივართ, გველოდება, _ გამოაცხადა მიკიმ, როცა აეროპორტის შენობიდან გამოვიდნენ და მანქანაში ჩასხდნენ…

 

ჭიშკართან მაშო იდგა და იცდიდა. მანქანის დანახვაზე ხელების ქნევას მოჰყვა.

_ როგორ არის ჩემი დისშვილი? ხომ არ გაწვალდა უცხო ქვეყანაში? _ მაშო ლელის გადაეხვია.

_ კარგადაა, რა უჭირს.

_ ძალიანაც კარგი, მაშინ შევიდეთ სახლში, მამა გველოდება…

 

ეპილოგი

 

ორი კვირაა, რაც იმშობიარა. საღ-სალამათი ბიჭი გააგორა, თეთრი, ცისფერთვალება და ბუთხუზა. როგორ უნდოდა, დედა დახმარებოდა პირველ ხანებში და სურვილი აისრულა. ლაკო ჩამოვიდა და სამშობიაროდან გამოწერის შემდეგ გვერდიდან არ მოშორებია. ლაკოს მხოლოდ მაშინ აკარებდა პატარა ვანიკოს (იონამ შვილს ნამდვილი მამის სახელი დაარქვა), როცა ჭამა უწევდა. კიდევ კარგი, რძე ჩაუდგა და ბავშვის ხელოვნურ კვებაზე გადაყვანა არ მოუხდა. დაბანითაც კი ლაკო ჰბანდა ჩვილს.

საღამო ხანი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ აპრილი იდგა, საგურამოში მაინც ციოდა. ცა საწვიმრად გამზადებულიყო, შავი ღრუბლები დაბლა და დაბლა მოიწევდნენ. ლელიმ ჟაკეტი მოიხურა და აივანზე გავიდა. თვალებით ქმარს დაუწყო ძებნა. უეცრად ქარმა დაუბერა, გაისმა გრუხუნი და წვიმამ დაუშვა. იონა ავტოფარეხიდან გამოვიდა და სწრაფი ნაბიჯებით გამოემართა სახლისკენ.

როგორც ყოველთვის, ქმრის დანახვაზე კიდევ ერთხელ აიტაცა ბედნიერების შეგრძნებამ. აი, ის, მისი ოცნების მამაკაცი, საყვარელი, სასურველი იო… განა შეეძლო მის გარეშე ცხოვრება? რა კარგია, რომ ამაზე ფიქრი არ უწევს. გაახსენდა, როგორ ნატრობდა ბავშვობაში იონასა და მაშოს სიკვდილს. რა ბედნიერებაა, ღმერთი ყველა თხოვნას რომ არ უსრულებს ადამიანებს…

უყურებდა ქმარს და თავისთვის ჩურჩულებდა _ «შემოგევლოს ჩემი სიცოცხლე. ჩვენ მოვიგეთ თამაში ბედისწერასთან, ჩვენ გავიმარჯვეთ».

ღიმილით გამოაყოლა თვალი ქმარს _ ყველა მამაკაცზე უკეთესს მთელ სამყაროში. იგი თავდახრილი მოუყვებოდა ხეივანს. ლელის წამით სუნთქვა გაუჩერდა _ გაახსენდა ის საღამო, როცა პირველად იხილა მსგავსი სურათი სწორედ აქ, ამ ხეივანში _ ნეონის ნათურების შუქსა და ირიბი წვიმის ვერცხლისფერ წვეთებში იონა ისე უცნაურად გამოიყურებოდა, სხვა პლანეტიდან ჩამოფრენილს ჰგავდა. იო მასთან მოდიოდა!

 

დასასრული

 

მონადირის ინსტინქტი

sast

 

არა, ასეთი რამ არასდროს დამართია. სად არ ყოფილა, მაგრამ მსგავს შემთხვევას ადგილი არ ჰქონია. მოქუფრულმა გახედა მაგიდაზე დამაგრებულ ზარს, თან უკვირდა, ამ საზარელი ხმის გაგონებას როგორ იტანდნენ სასტუმროს კლიენტები. უკეთესი ვერაფერი ნახეს? _ გაიფიქრა გაგულისებულმა და ირგვლივ მიმოიხედა. მიუხედავად ზარის გამკივანი ხმისა, სასტუმროს თანამშრომლები არსად ჩანდნენ, თითქოს არც ესმოდათ ყურის წამღები წკრიალი, ან იქნებ ესმოდათ კიდევაც და არაფრად აგდებდნენ. სტეფანე ვერ იტანდა უწესრიგობას, უპასუხისმგებლობა ყოველთვის ნერვებს უშლიდა. და აი, ახლა სწორედ ასეთი უწესრიგობის თუ უპასუხისმგებლობის ერთ-ერთ გამოვლინებასთან ჰქონდა საქმე. იდგა ერთ ადგილას მოუთმენლად და მგზავრობით დაღლილი ხან ერთ ფეხს მოინაცვლებდა ვესტიბიულში მდგომი, ხანაც მეორეს. აღიზიანებდა სიცილ-ხორხოცის ხმები, მოსამსახურეთა ოთახის გამოღებული კარიდან რომ მოისმოდა.

ბარგი შემოსასვლელ კართან ჰქონდა დატოვებული, ხოლო დიპლომატი, რომელიც აქამდე ხელში ეჭირა, იქვე, სავარძლებს შორის მდგარ მუხის მაგიდაზე შემოედო. არსად ჩანდა ჩვეულებრივი სასტუმროებისთვის დამახასიათებელი ადმინისტრატორის სპეციალური ადგილი, რომელიც სტეფანეს ყოველთვის ბარის დახლს მოაგონებდა. როგორც ჩანს, ამ სასტუმროში ყველაფერი განსხვავებულია, ზარის არ იყოს.

კიდევ რამდენიმე წუთს დაიცადა და როცა მიხვდა, რომ მისი მომხედავი არავინ იყო, მოთმინებადაკარგულმა დაძახება გადაწყვიტა.

_ ეი, არის აქ ვინმე?

მომსახურე პერსონალის სამყოფელი ოთახიდან ვიღაც ქალმა გამოყო თავი:

_ ჰელოუ! მაპატიეთ, ვერ შევამჩნიეთ, როდის შემოხვედით.

მინიატიურული, თვალტანადი გოგონა თეძოების რხევით მოუახლოვდა მაგიდას.

_ რით შემიძლია გემსახუროთ? _ ადმინისტრატორისთვის დამახასიათებული დაყენებული ღიმილით შეხედა მან მამაკაცს.

_ აბა, თუ გამოიცნობთ! _ უხეშად შეუბრუნა კითხვა სტეფანემ და ამრეზით შეათვალიერა სასტუმროს თანამშრომელი.

ქალს მკვეთრი ვარდისფერი პიჯაკი ეცვა, გულმკერდზე დინოზავრის გამოსახულებით და ყურზეც სწორედ დინოზავრის ფორმის ბაცი ვარდისფერი საყურე ეკეთა.

მამაკაცმა უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი. დღევანდელი დღე სრული დადასტურება იყო მერფის კანონისა _ თუ ერთ რამეში არ გიმართლებს, ეს იგი, არაფერში არ გაგიმართლებს.

ადრიანი დილიდან ამ წუთამდე მთელი ბატალიები გადაიტანა _ ჯერ იყო და, თვითმფრინავი ვერ დასვეს პილოტებმა ძლიერი ნისლის გამო, მერე კი, ჩამოფრინდა თუ არა, ისეთ საცობში მოყვა, მთელი ორი საათი ელოდნენ მძღოლები გზის გახსნას. სტეფანეს თავი თბილისში ეგონა, პიკის საათებში რომ ჩაიკეტება ხოლმე მოძრაობა ქალაქის ცენტრალურ უბნებში. როგორც ჩანს, არც უცხოეთის ქვეყნებია ამ მხრივ გამონაკლისი. და აი, ახლა ეს სასტუმრო. უკვე ხვდება, რომ აქაურ პერსონალს წარმოდგენა არა აქვს, რას ნიშნავს წესრიგი, პროფესიონალიზმი და პასუხისმგებლობა.

როგორც ჩანს, ამ ვარდისფერ ლედისთან ურთიერთობა მას ნერვების ფასად დაუჯდება. არადა, ერთადერთი, რაც მას ახლა სურდა, სასტუმროს ნომერში აღმოჩენა იყო, დაელია რამე ცხელი და საწოლზე მიწოლილიყო.

_ მე სტეფანე გაგუა ვარ, საქართველოდან, _ თქვა მან და ქალს კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა, _ თქვენთან ნომერი მაქვს შეკვეთილი. ეს ხომ «როიალ პალასია»?

_ დიახ, «როიალ პალასია», ყოველ შემთხვევაში, გარეთ გაკრულ აბრაზე აქამდე ასე ერქვა ჩვენს სასტუმროს, _ გაიხუმრა ადმინისტრატორმა.

გოგონამ, რომელსაც ტესი ერქვა, უცნობის ძვირად ღირებულ პიჯაკზე შეაჩერა მზერა, შემდეგ მისი გრუზა, შავი თმა შეათვალიერა და უკმაყოფილოდ მოკუმული ტუჩები, რომელიც კლიენტის პიროვნებაზე ბევრ რამეს მეტყველებდა _ ისეთები, როგორიც ეს მამაკაცია, ჩვეულებრივ, ა კლასის სავიზიტო ბარათებით იხდიან ფულს და ძალიან ჭირვეულები არიან.

ტესიმ საღებავის სუნით გაჯერებული ჰაერი ჩაისუნთქა და საწერ მაგიდას მიუჯდა.

_ გაგუა… გაგუა… _ დაიწყო ქექვა კლიენტების სარეგისტრაციო ჟურნალში, თან თითს აყოლებდა ყოველ გრაფას, _ ვშიშობ, თქვენი განაწყენება მომიწევს, _ თავი გააქნია, _ თავისუფალი ადგილები არ გვაქვს, თქვენი გვარი კი დამკვეთების სიაში არ მოიძებნა.

_ ეს როგორ? ერთი წუთით! _ სტეფანემ კოპები შეკრა, თითქოს ამით სურდა ადმინისტრატორის შეშინება, გამჭოლი მზერა ესროლა ქალს და ლამის დამარცვლით გააგრძელა:

_ ერთი თვის წინ დაგირეკეს თბილისიდან და სასტუმროს მფლობელთან საუბრის შემდეგ აქ ჩემთვის ნომერი დაიჯავშნა. ოქტომბრიდან იანვრის ჩათვლით აქ უნდა დავბინავებულიყავი. თუ შეიძლება, კარგად ნახეთ, ალბათ შეცდომაა. _ მამაკაცი თავს ძლივს იკავებდა, ისე იყო გამოსული წყობილებიდან.

ტესიმ წარბები აწკიპა. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან სიმპათიური მამაკაცია თავისი სიმაღლით, ფართო მხრებით, შავი, მეტყველი თვალებით, მას ეს კაცი უფრო და უფრო ნაკლებად მოსწონს. ბევრი უნახავს მისნაირი წუწუნა და მომთხოვნი. სახეზე აწერია, რომ მის გულს ვერაფრით მოიგებ, თუნდაც საუკეთესო ნომერი შესთავაზო. იცნობს ტესი ქართველ მამაკაცებს, იცის მათი ხასიათი, მით უმეტეს, თუკი იგი მდიდარია. თვითონაც ხომ ქართველია, აქ სამუშაოდ არის ჩამოსული. ცხრა წელია, თავაუღებლად მუშაობს, ხან ავადმყოფს უვლიდა, ხან სახლებს ალაგებდა. მერე, აქ მოეწყო მოსამსახურედ და ბოლოს, როცა, როგორც იქნა, მოქალაქეობა მიიღო, ჯერ მენეჯერის თანამდებობასაც მიაღწია, შემდეგ კი, თავისი ბოიფრენდის დახმარებით, ეს პატარა სასტუმროც შეიძინა და ახლა თავად განაგებს აქაურობას.

როგორ არ უყვარს ტესს კლიენტის ასეთი ქედმაღლური ქცევა. ეს ყოველთვის აფუჭებს პირველ შთაბეჭდილებას.

გოგონამ ქაღალდების მთელი დასტა აიღო ხელში, წამოდგა და უცნობს მიმართა:

_ დამელოდეთ, კიდევ ერთხელ გადავამოწმებ.

სტეფანე სავარძელში გადაწვა, ფეხი ფეხზე გადაიდო და ადმინისტრატორს დაუწყო თვალიერება.

«არა უშავს, მშვენიერი ვიღაცაა, _ გაიფიქრა, _ როგორი მიმზიდველი ქალია, რაღაცით ქართველს ჰგავს. ნეტავ ეს თმა შეღებილი აქვს, თუ ბუნებრივადაა ასეთი წითური? ძალიან უხდება ეს ფერი მის ცისფერ თვალებს. ცხვირიც როგორი პაწაწინა აქვს?! ბავშვური. მთლიანობაში შეიძლება მაგარი «ტიპშაც» კი ვუწოდოთ. ერთადერთი, რაც არ მომწონს, მისი ჩაცმის სტილია… მარტივად რომ ვთქვათ, საქმიანი ქალის იმიჯი დარღვეულია».

მამაკაცმა კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი ტესის დინოზავრისნახატიან პიჯაკს. ეს სამოსი მის გემოვნებაში არაფრით ჯდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ გოგონას ძალიან უხდებოდა ვარდისფერი, თხელი ქვედაბოლო კი გამოკვეთილად უსვამდა ხაზს მისი სხეულის მოხაზულობას და ბოლომდე აჩენდა ადმინისტრატორის ჩამოსხმულ ქალურ ფიგურას, ეს ჩაცმულობა მაინც ძალზე მყვირალა იყო სასტუმროს თანამშრომლისთვის, ამასთან, მისი ასაკის ქალს სულაც არ შეეფერებოდა. სწორედ ამ ტანსაცმელმა და გოგონას ასაკმა იმოქმედა თავდაპირველად სტეფანეზე. ალბათ ამიტომაც ივარაუდა, რომ იგი დაახლოებით ოცი წლის იქნებოდა, მაგრამ ახლა, როცა მეტი ყურადღებით დააკვირდა, უკეთ მოახერხა მისი წლოვანების განსაზღვრა _ ქალი ოცდაათის მაინც იყო, თუ მეტის არა.

კვლავ გადააქნია თავი. ადმინისტრატორის მაგიდაზე, კაცმა არ იცოდა, რა ხდებოდა. თუკი აქაურობის მფლობელმა ასეთი დაბდურა ადამიანები აიყვანა სამუშაოზე, გამოდის, რომ ისიც ამათნაირია. ასე სურს ამ სასტუმროს მეპატრონეს ბიზნესის აწყობა? გამორიცხულია.

_ არ შეიძლება, მეპატრონეს დაველაპარაკო? დარწმუნებული ვარ, ჩვენ უფრო სწრაფად გადავჭრიდით ამ საკითხს.

ქალმა ქაღალდებში ქექვა შეწყვიტა, თავი ასწია და სტეფანეს შეხედა:

_ რა თქმა უნდა. _ ტესმა ხელი გაუწოდა მამაკაცს, _ მე ტესი მქვია. «როიალ პალასის» მფლობელი და მენეჯერი გახლავართ.

დაბნეულმა მამაკაცმა უხერხულად გაიწვდინა მისკენ მარჯვენა და მძლავრად ჩამოართვა:

_ სასიამოვნოა, მის ტეს!

როცა ქალმა მისი გაკვირვებული სახე შენიშნა, ღიმილით თქვა:

_ მისტერ გაგუა, თქვენ ჩვენს სასტუმროში ნომერი რადგან წინასწარ დაჯავშნეთ, მეილით უნდა მიგეღოთ დადასტურების წერილი. არ მიგიღიათ? _ ქალმა კეკლუცად გადახარა თავი გვერდზე და მის ყურზე ჩამოკონწიალებულმა დინოზავრებმა რხევა დაიწყეს.

_ როგორ არა, მივიღე, ამოვბეჭდე და თან მაქვს. მე მოწესრიგებული ადამიანი ვარ, ასეთ რამეებს დიდ ყურადღებას ვაქცევ, თანაც პირველად კი არ ვიმყოფები საზღვარგარეთ, ბევრი რამის გამოცდილება მაქვს, ამიტომ თავს ყოველთვის ვიზღვევ მსგავსი გაუგებრობისგან.

სტეფანე წამოდგა, დიპლომატი გახსნა, საბუთების მთელი დასტა ამოალაგა, ბლოკნოტის ფურცლებიდან დაბეჭდილი თაბახის ჩეკმიმაგრებული ფურცელი ამოიღო და ტესს გაუწოდა.

ქალმა სწრაფად გადაავლო თვალი ნაბეჭდს, კვლავ დაუბრუნა პატრონს და უთხრა:

_ მაგრამ აქ წერია, რომ თქვენ ნოემბრის თვიდან გსურდათ ნომრის დაჯავშნა. _ ამ სიტყვებით მენეჯერმა პრიალაზედაპირიან პატარა ყუთს თავი ახადა და იქიდან საქაღალდე ამოიღო. კარგა ხნის ძებნის შემდეგ მიაგნო ფურცელს, რომელსაც ეძებდა.

_ აი, ჩემი მდივნის ჩანაწერი. აქ წერია, რომ თქვენ ნოემბრის დასაწყისიდან იანვრის ბოლომდე გსურდათ ნომრის დაჯავშნა.

ქალმა წერილი გადააწოდა.

_ ეს შეცდომაა, რას მეუბნებით! _ თავს ძლივს იკავებდა სტეფანე, _ ოქტომბერი ვუთხარი და ნოემბრიდან რატომ გააფორმა? ყველანი ასეთი არაპროფესიონალები მუშაობთ აქ?

_ ერთი წუთით… აი, აგერ წერია ზუსტი თარიღები _ ექვის ნოემბრიდან ოცდათერთმეტი იანვრის ჩათვლით.

ამ დროს მოსამსახურეთა ოთახიდან ქალი გამოვიდა.

_ ტეს, რამე პრობლემაა?

ქალი ტესსზე ასაკოვანი ჩანდა, ზოლიანი კაბა ეცვა და ჭაღარად შეღებილი თმა კეფაზე ჰქონდა დახვეული.

_ მისტერ გაგუა, ეს ჩემი დამხმარე მეიბლია, _ წარუდგინა სტუმარს შემოსული და მეიბლს მიუბრუნდა, _ რაღაც უზუსტობა აღმოჩნდა დაჯავშნულ ნომერთან დაკავშირებით. მისტერ გაგუა ერთი თვით ადრე ჩამოვიდა, ამიტომ გაუგებრობა შეიქმნა. როგორც ჩანს, თქვენს მდივანს თვეები აერია, _ ისევ გაუღიმა ტესმა მამაკაცს.

_ ესე იგი, მდივანმა გაგაცურათ? _ გაიხუმრა მეიბლმა, მაგიდას მიუჯდა და სიმართლის დამადასტურებელი დოკუმენტი თვალის ერთი ჩავლებით გადაიკითხა.

_ როგორც ჩანს, ჩვენს მდივანს შეეშალა, მაგრამ აი, ჩეკს დახედეთ, თარიღი ზუსტადაა მითითებული.

_ ძალიან ვწუხვარ, მისტერ გაგუა, რომ ასეთი გაუგებრობა მოხდა. სამწუხაროდ, ვერაფერს გავხდები. ამჯერად არც ერთი ნომერი თავისუფალი არ მაქვს, შესაბამისად, ვერაფერს შემოგთავაზებთ.

ეს უნდოდა ახლა? ისეთი დაღლილი იყო, თვალებს ძლივს ახელდა. მამაკაცმა ღრმად ამოიხვნეშა და ქალს მიაჩერდა:

_ ნუთუ ერთი ოთახიც არ გაქვთ, რომ როგორმე მომათავსოთ? ლუქსი არ არის აუცილებელი.

_ სამწუხაროდ, არაფრის საშუალება არ გვაქვს, _ სინანული აღებეჭდა სახეზე ტესს, _ ყველა ნომერი დაკავებულია. იქნებ ახლომახლო სასტუმროში გიშოვოთ რამე, აუცილებლად შევეცდები.

_ მომისმინეთ… მე აქ სამუშაოდ ვარ ჩამოსული და არა დასასვენებლად. _ გაღიზიანდა სტეფანე, _ ჩემი არჩევანი არ ყოფილა თქვენი სასტუმრო. ასე ჩემმა კომპანიამ გადაწყვიტა, ჩვენი თანამშრომლები ყოველთვის აქ ჩერდებიან, როცა მივლინებით ჩამოდიან. პირადად მე უფრო თანამედროვე სასტუმრო მირჩევნია, მოდერნის სტილის ოტელი და არა ასეთი, მაგრამ ეს ჩემზე არ ყოფილა დამოკიდებული. _ ამ სიტყვებით მამაკაცმა ხელი გაიქნია ფრანგული კარისკენ და აუზისკენ, რომელიც აზიურ სტილში იყო მოწყობილი.

«ხომ ვამბობდი, ჭირვეული იქნება-მეთქი», _ გაიფიქრა ტესმა, მაგრამ პასუხი არ გაუცია, ტელეფონი მოიმარჯვა და ნომერი აკრიფა.

რამდენიმე წუთის განმავლობაში იგი რეკავდა და არკვევდა, რომელიმე სასტუმროს ჰქონდა თუ არა თავისუფალი ნომერი უცხოელი ბიზნესმენისთვის, მაგრამ მისი მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა.

_ სამწუხაროდ, ვერაფრით გაგახარებთ. _ ქალმა ხელები გაშალა, _ ქალაქში ამ კვირაში ყოველწლიური კონფერენცია იმართება. სამი-ოთხი დღე ვერაფერს შეგპირდებით. და თუ მაინცდამაინც შუშებიანი ნომერი გინდათ მთელი თავისი ზემაღალი კომფორტით, მეზობელ ქალაქში მოგიწევთ გადასვლა, იქნებ იქ მოგიხერხონ რამე.

ტესს, რატომღაც, სიამოვნებდა, ასე რომ აღიზიანებდა თავის პოტენციურ კლიენტს, რომლის ქედმაღლობაც ნერვებს უშლიდა და ერთგვარ სიამოვნებას განიცდიდა, როცა ხედავდა, როგორ ელეოდა მოთმინება მის თანამემამულეს.

ამ დროს მეიბლი ჩაერია საუბარში:

_ მისტერ გაგუა, ძალიან ვწუხვარ, რომ ვერ ახერხებთ ჩვენთან გაჩერებას, თორემ თავად დარწმუნდებოდით, თქვენმა კომპანიამ რატომაც შეარჩია ჩვენი სასტუმრო. თუმცა გემოვნებაზე არ დაობენ.

სტეფანე მიხვდა, რომ მეიბლმა მშვიდობისმოყვარის როლი ითამაშა და ამისთვის მადლობელიც იყო მისი, მაგრამ ეს მის პრობლემას ვერ მოაგვარებდა, ამიტომ ისევ ამოიხვნეშა და განაცხადა:

_ თქვენ, რა თქმა უნდა, მართალი ბრძანდებით, მაგრამ ამით ჩემი საცხოვრებლის პრობლემას ვერ მოხსნით. საქმე ისაა, რომ მე არქიტექტორი ვარ, აქ სამშენებლო დაკვეთა მაქვს და ამისთვის ჩამოვედი. ჩემი სამუშაო ოფისი აქედან სულ რამდენიმე კვარტალში მდებარეობს. სწორედ ამიტომ დამიქირავეს ნომერი თქვენს სასტუმროში.

სასტიკად არ უყვარდა ასე დაწვრილებით თავისი საქმიანობის შესახებ საუბარი, მით უმეტეს, ქალებთან, მაგრამ თუ ეს ყველაფერი ნომრის მიღებაში დაეხმარებოდა, ღირდა ენის აქაფება.

_ მე თვითმფრინავით გადმოვფრინდი, მანქანას კი მალე გამომიყოფენ, ამიტომაც არ მიღირს მისი დაქირავება, არც სხვა სასტუმროში ნომრის მოძიება. ეს არ შედიოდა ჩემს გეგმებში. _ იგი გაჩუმდა და ქალებს გადახედა, _ ვიმედოვნებ, გესმით, რა პრობლემების წინაშეც ვდგავარ.

მისმა თავგადასავალმა სულაც არ იმოქმედა ტესზე, მაგრამ სტეფანეს თვალების ირგვლივ მიმალულმა დაღლილმა მზერამ გული მოულბო. აშკარად ჩანდა, რომ ადამიანი ძალაგამოცლილი და დაბნეული იყო. იგრძნო, რომ მისი დახმარების სურვილი აღეძრა. იგი მეიბლს მიუბრუნდა.

_ იქნებ კერძო საოჯახო სასტუმროებში ვცადოთ დარეკვა? თუ აქვთ თავისუფალი ადგილი, უარს არ გვეტყვიან.

_ ვცადოთ, რა პრობლემაა, გავალ კაბინეტში და იქიდან დავრეკავ, _ დაეთანხმა მეიბლი და გავიდა.

ნახევარი საათის მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა. არც ერთი ნომერი არც ერთ სასტუმროში თავისუფალი არ აღმოჩნდა. სტეფანე ისე განერვიულდა, ვესტიბიულში ბოლთის ცემას მოჰყვა.

ამ დროს მეიბლი შემოვიდა.

_ «მარიოტში» არის ერთი თავისუფალი ადგილი, მაგრამ ოცჯერ ძვირია ერთი ღამის თანხა.

ორივე სტეფანეს მიაჩერდა.

_ თქვენ რა, დამცინით? მე ჩემი ჯიბიდან კი არ ვიხდი ფულს, კომპანია მაფინანსებს. ვერ მივიღებ ამ შემოთავაზებას, დიდი მადლობა, რომ ჩემს დახმარებას შეეცადეთ.

_ როგორ მოვიქცეთ? _ ტესი გულწრფელად შეწუხდა.

_ მის ტეს, მე მხოლოდ ერთი ოთახი მინდა, მხოლოდ ოთახი, რომ დავისვენო.

_ მაგრამ რამდენჯერ უნდა გაგიმეოროთ ერთი და იგ…

_ ტეს, მე მაქვს იდეა, _ წამოიძახა ამ დროს მეიბლმა და მენეჯერს სიტყვა გააწყვეტინა, _ შენი ნომრის გვერდით რომ ოთახია, ის ხომ არ გავუღოთ? მაინც არავინ სარგებლობს და…

ტესს თვალები დაუმრგვალდა.

_ მართლაც! სულ არ გამხსენებია! მაგრამ იქ ცოტა მოუწესრიგებელი პირობებია… _ თქვა ქალმა და მამაკაცს გადახედა.

სტეფანეს იმედი ჩაესახა.

_ რას გულისხმობთ?

_ სააბაზანო არ არის, _ მიუგო ქალმა.

_ თქვენ რა, გინდათ ისეთ ნომერში გამამწესოთ, სადაც დაბანვის შესაძლებლობა არ არის?

ტესმა ჩაიცინა.

_ წეღან მხოლოდ ოთახს ითხოვდით, არანაირი აბაზანა არ გიხსენებიათ და ახლა ამაზეც უკმაყოფილო ხართ?

_ სამაგიეროდ, ამ ნომერსა და ტესის აპარტამენტებს შორის კარი გადის…

მამაკაცს გაოცებისგან თვალები გაუფართოვდა.

_ და რა, მთავაზობთ, მის ტესის სააბაზანოთი ვისარგებლო?

_ ეს მხოლოდ წინადადებაა, _ მხრები აიჩეჩა დაბნეულმა მეიბლმა.

_ და რატომ არ არის მაგ ნომერში სააბაზანო? _ დაინტერესდა სტეფანე.

_ არის, როგორ არ არის, მაგრამ სანტექნიკა არ გაგვიკეთებია. მოსაწესრიგებელია. რემონტი კი დავიწყეთ, მაგრამ ჯერ არ დაგვიმთავრებია.

როგორც ჩანდა, არჩევანის საშუალება არ ჰქონდა. სხვა გზა არ იყო, მას ან უნდა მიეღო წინადადება, ან ღამე ქუჩაში გაეთენებინა და დალოდებოდა, როდის გათავისუფლდებოდა სასტუმროში ნომერი.

_ ხომ ვერ მეტყვით, როდის გათაავისუფლდება თქვენთან ნომერი?

ტესმა ჩაახველა. სულაც არ სურდა, ეს ვაჟბატონი მის სასტუმროში დასახლებულიყო. თვითონაც არ იცოდა რატომ, მაგრამ იყო მასში რაღაც, რაც ზედმეტად აღიზიანებდა.

და რამ გააღიზიანა? იქნებ მისი აგრესიულობა აშინებს? თუ ქედმაღლობა და სიჯიუტე? გინდა თუ არა, აქ გამომიყავით ნომერიო… თავხედი! ერთხელ არ გაუღიმია, რაც აქ არის. ვერ იტანს «გაუცინარ ხელმწიფეებს». ასეთი მამაკაცები არასდროს იზიდავდა.

_ არ იცით, როდის გათავისუფლდება ნომერი? _ გაუმეორა სტეფანემ.

_ რა მკითხეთ? ა! _ ტესი კვლავ სარეგისტრაციო ჟურნალს მიუბრუნდა, _ უახლოეს დღეებში არავინ აპირებს ნომრის დაცლას. ორშაბათისთვის შეიძლება რამდენიმე ერთოთახიანი დაიცალოს. _ ჩუმი ხმით დაამატა.

_ ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ საერთო სააბაზანოთი მხოლოდ სამი დღეღამის განმავლობაში მოგვიწევს სარგებლობა? დღეს ხუთშაბათია.

მეიბლმა ტესს მრავალმნიშვნელოვანი მზერა ესროლა. შემდეგ კი კლიენტს მიუბრუნდა და გაუღიმა:

_ რადგან ჩვენს სასტუმროში დაჯავშნეთ ნომერი, ვფიქრობ, ტესი თავის აპარტამენტებს დაგითმობთ, იმ ოთახში კი თვითონ გადავა რამდენიმე დღით. _ მეიბლი სიტყვებს წელავდა, რამდენჯერმე გაწყვიტა წინადადება, სანამ დაასრულებდა, თან შეუმჩნევლად ტესს ჩქმეტდა, რათა პროტესტი არ გამოეთქვა.

სტეფანემ ჰალსტუხი ოდნავ მოუშვა და პერანგის ზედა ღილი შეიხსნა.

ტესს უნდოდა ეყვირა, არავითარ შემთხვევაშიო, მაგრამ შინაგანი ხმა კარნახობდა, რომ არ უნდა გაეწია წინააღმდეგობა. ჯერ ერთი, მისი თანამემამულე იყო გასაჭირში და მეორეც, ზედმეტი შემოსავალი ნამდვილად არ აწყენდა.

_ რადგან სხვა გამოსავალი არ არის და თქვენი დაბინავება აუცილებელ საჭიროებას წარმოადგენს, შეიძლება მოლაპარაკება, _ ამოღერღა ქალმა.

სტეფანეს გაღიმებაც კი გაუჭირდა. რა გაუძლებს სამი ღამე ამ ქალის გვერდით ყოფნას? როგორია, შენს ოთახში გადი-გამოდიოდეს სრულიად უცნობი ქალბატონი, რომელთანაც არანაირი სიახლოვე არ აკავშირებს? რა აიტანს ამას? გაუძლებს კი მისი ნერვები ამგვარ სიტუაციას? რაც იქნება, იქნება, ცდა ბედის მონახევრეა, უნდა დათანხმდეს.

_ ოკეი, ცდა შეიძლება, ვნახოთ, რა გამოვა.

_ ნუთუ? _ თავისდა უნებურად წამოსცდა ტესს.

არაფრით არ მოელოდა, რომ სტეფანე შემოთავაზებას დასთანხმდებოდა. ეგონა, რომ მამაკაცი ტაქსის გამოიძახებდა და გაბრაზებული მოშორდებოდა აქაურობას. აი, შარი! რაში გაყო თავი, თუ ხვდება ნეტავ?

სტეფანეც ზუსტად ასე ფიქრობდა. რა უაზრობაა, როგორ მიიღო მსგავსი წინადადება? ამოიხვნეშა. რა გაეწყობა. რადგან ნაბიჯი გადადგა, უნდა გაიაროს კიდევაც და ამ ყველაფრიდან მაქსიმალური სარგებლობა მიიღოს. როცა შეამჩნია, როგორი დაზაფრული დარჩა ტესი, ერთგვარი კმაყოფილებაც დაეუფლა, თითქოს სამაგიერო გადაუხადა იმისთვის, რომ მენეჯერს თავისუფალი ნომერი არ აღმოაჩნდა.

_ მისტერ გაგუა, შემიძლია ჩვენს რეტორანში ჩაგაცილოთ. მოშიებული იქნებით, ისადილეთ, მანამდე კი ოთახს მოგიმზადებთ, _ შესთავაზა მეიბლმა.

მამაკაცმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია.

_ შეიძლება ჩემი ბარგი აქ დავტოვო?

_ დარდი ნუ გექნებათ, კარლოსი მიხედავს თქვენს ბარგს, ნომერში აიტანს და იქ დატოვებს.

მეიბლი წინ გაუძღვა სტეფანეს და როცა ისინი ვესტიბიულიდან გავიდნენ, ტესმა შვებით ამოისუნთქა.

მან მაშინვე დაუძახა კარლოსს და სთხოვა, სტუმრის ნივთები ზედა სართულზე აეტანა და თვითონაც მაშინვე თავისი აპარტამენტებისკენ გაემართა, რომ სტეფანესთვის დასაწოლი მოემზადებინა.

უსიამოვნო ფიქრები აეკვიატა. არ იცოდა, სწორად იქცეოდა თუ არა. რამდენად მართებული იყო, თავისი საძინებელი უცხო კაცისთვის დაეთმო? რატომ ჩაიგდო თავი ასეთ უხერხულ მდგომარეობაში? რა რჯიდა? მაგრამ სხვანაირად მოქცევა არ შეეძლო. ქართულ ტრადიციულ ოჯახში გაზრდილს სხვების დახმარება სულში ჰქონდა გამჯდარი. გარდა ამისა, თავისიანს, ქართველს თუ არ გაუწვდიდა დახმარების ხელს, თავი სად გამოეყო სირცხვილით?

შეფიქრიანებული ტესი ოთახის დალაგებას შეუდგა…

_ ყველაფერი მზადაა? _ ოთახში მეიბლი შემოვიდა.

_ თითქმის დავამთავრე, _ შუბლიდან ოფლი მაჯით მოიწმინდა ტესმა, _ სადაა პატივცემული? _ დაცინვით იკითხა.

_ დესერტს მიირთმევს და ამოვა. ეს აბსურდული იდეა იმიტომ გამოვთქვი, რომ მეგონა, მიხვდებოდა ჩემს ირონიას და წავიდოდა. _ ამოიოხრა მეიბლმა, _ რას ვიფიქრებდი, თუ დათანხმდებოდა? მაპატიე, ტეს!

_ რა სისულელეა. ვიცი, რა განზრახვითაც თქვი, მაგრამ რას იზამ. რადგან მიიღო წინადადება, უნდა ვუმასპინძლოთ კიდეც.

_ კიდევ არ მჯერა, ასე რომ მოიქცა. ნეტავ, რას ფიქრობდა? როგორ შეუძლია უცხო ქალთან ერთად ერთი სააბაზანოთი ისარგებლოს? ყველა ქართველი კაცი ასეთია? _ ჩაიცინა ქალმა.

_ ქართველი რომ არის, სწორედ იმიტომ მიკვირს, ჩვენი მამაკაცები სრულიად განსხვავებულები არიან. ამას არ ვიცი, რა ბზიკმა უკბინა. როგორც ჩანს, ძალიან უჭირს. _ ვერც ტესმა შეიკავა სიცილი.

_ არადა, ერთი სული გქონდა, როდის მოიცილებდი თავიდან.

_ პირველივე შეხედვისთანავე არ მომეწონა. ეგრევე გავღიზიანდი. ისეთი აგრესიული და უსიამოვნო ტიპია, გულს მირევს. _ ტუჩები მობრიცა მენეჯერმა, გულში კი დაამატა, სამაგიეროდ, მომაკვდინებლად სიმპათიური და სექსუალურია, როგორც ქართველი კაცების უმრავლესობაო.

_ არა უშავს, როგორმე გაიჭირვე რამდენიმე დღე და იქამდე რომელიმე ნომერი გამოთავისუფლდება.

_ ჰო, რა თქმა უნდა. ჩვენ ახლა ისე გვჭირდება ფული, როგორც არასდროს. ცოტა უნდა შევარემონტო აქაურობა, თორემ საერთოდ დავკარგავთ კლიენტურას. იმედია, გავუძლებ და არც ისეთი აუტანელი აღმოჩნდება, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს. _ ტესმა თავისი ნივთები ერთ ადგილას მოაქუჩა და მუყაოს ყუთში ჩაალაგა, _ ესეც ასე, ყველაფერი მოვაწესრიგე, შეუძლია შემოვიდეს და მოეწყოს თავის გემოზე.

_ რადგან ასეა, რამდენჯერადაც წყლის გადავლებას დააპირებ, იმ ფულზე იფიქრე, რომელიც ამ ბატონმა უნდა გადაგიხადოს სასტუმროს გასარემონტებლად, _ სიცილით უთხრა მეიბლმა და ტანსაცმლით გავსებული მუყაოს ყუთი მეზობელ ოთახში გაიტანა.

ტესმა ამოიოხრა. ყოველთვის ასე იყო, ერთ პრობლემას მეორე მოჰყვებოდა ხოლმე მის ცხოვრებაში. ადვილად ვერასდროს ვერაფერს აღწევდა. თითქოს სული მოითქვა, რაც ეს სასტუმრო შეისყიდა, მაგრამ როცა მის ამუშავებას შეუდგა, ახალმა საზრუნავმა იჩინა თავი. ვერა, მაინც ვერ მოიკიდა ფეხი უცხო ქვეყანაში ისე, როგორც უნდოდა. რასაც აქ შოულობს, ამდენს საქართველოშიც იშოვიდა, თუმცა იქ ვერასდროს შეიძენდა სასტუმროს, ამისთვის მთელი ცხოვრება რომ ემუშავა, ვერ მოაგროვებდა საჭირო თანხას. არც იმან უშველა, რომ საქართველოში ტასო ერქვა, აქ კი ტესი დაირქვა. ახლა ეცინებოდა ამაზე. არა, თვითონ კი არ დაირქვა, მისმა ბოიფრენდმა, მაიკლმა დაარქვა. დიდი მონდომებით უმტკიცებდა, ტასო და ტესი თითქმის ერთი იგივეა, იმ განსხვავებით, რომ ჩვენს ქვეყანაში ტესი უფრო მოგიხდება, ადგილობრივის შთაბეჭდილებას დატოვებო. ტასომაც შეიფერა და გახდა ტესი. ახლა უკვე აღარავის ახსოვს, სინამდვილეში რა ჰქვია, ყველასთვის ტესი გახდა.

კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი ოთახს, რომ საბოლოოდ დარწმუნებულიყო, რამე ხომ არ დარჩა გასატანი თავის საძინებელში. კარადა გამოათავისუფლა, თეთრეული გამოცვალა, პირველ რიგში სურათები და წიგნები მოაშორა აქაურობას… ერთადერთი, რაც დარჩა, პატარა, პლუშის თეთრი დათუნია იყო, ის უნდა გაეტანა. სათამაშოს შეხედა. დათუნია თითქოს კითხვით სავსე მზერით მისჩერებოდა პატრონს.

_ რაო, ბაკსი, ხომ არ იფიქრე, რომ შენზე გული ავიცრუე? არა, საყვარელო, შენ არასდროს მიგატოვებ, ოღონდ ჯერ ესენი დამიჭირე! _ გამოელაპარაკა სათამაშოს და ყელზე შარფივით შემოახვია თავისი ორი, ხორცისფერი და შავი კოლჰოტი, შემდეგ კი ხელში აიყვანა.

_ ეს დროებითია, პატარავ, შენ ვერც შეამჩნევ, ისე გადავა ეს ვაჟბატონი აქედან, _ ქართულად დაილაპარაკა და პლუშის დათუნიას ყურები მოქაჩა.

შემობრუნდა თუ არა, კარის ზღურბლზე მდგარი სტეფანე და კარლოსი შეამჩნია. აშკარა იყო, კარლოსმა არა, მაგრამ სტეფანემ ნამდვილად გაიგო მისი ქართულად ნათქვამი ბოლო წინადადება.

_ ოთახი თქვენს განკარგულებაშია, მისტერ გაგუა, _ კვლავ ინგლისურზე გადაერთო ტესი, თითქოს წეღან ქართულად თვითონ კი არა, სხვა ლაპარაკობდა.

_ ვხედავ, _ ინგლისურადვე მიუგო სტეფანემ და, რატომღაც, საძინებლის ჭერს ახედა.

«ახლა დაუწყებს გამოკითხვას, ქართველი ხარ? საიდან ხარ? რატომ თავიდანვე არ მითხარი…» _ გაუელვა გონებაში ტესს, მაგრამ, მისდა გასაოცრად, სტუმარმა სულ სხვა რამ იკითხა:

_ მეგონა, მარტო ცხოვრობდით, _ გაიღიმა მან, _ როგორც ჩანს, თქვენს დათვსაც შევუქმენი დისკომფორტი.

_ არა, სრულიადაც არა. მე და ბაკსი, ჩათვალეთ, რომ ერთი მთლიანი ვართ. ის ყველაზე უპრეტენზიო და უწყინარი ცხოველია ყველა გონიერ ცხოველს შორის, _ ირონიულად დაამატა და ცალყბად გაიღიმა.

ტესს გაახსენდა, როგორ იპოვა ეს სათამაშო ექვსი წლის წინ მანქანების სადგომზე. ის ისე მიტოვებულად გამოიყურებოდა, ტესს გული შეეკუმშა, რატომღაც, თავის თავთან გააიგივა სათამაშო _ თავადაც მისნაირად მარტოსულად და მიტოვებულად გრძნობდა თავს უცხო მხარეში, დაუცველად და უპატრონოდ. ბევრი არ უფიქრია, იმწუთასვე ბაკსი დაარქვა და თან წამოიღო. მას შემდეგ გვერდიდან არ იშორებდა. დათუნიაც მედგრად «იდგა» მის გვერდით და ტესთან ერთად იზიარებდა ჭირსაც და ლხინსაც.

_ კარლოს, დიდი მადლობა, მისტერ გაგუა რომ მოაცილე. შეგიძლია შენს საქმეს მიხედო.

მუქკანიანმა ჭაღარა კაცმა უხმოდ დაუქნია თავი პატრონს და ოთახიდან გავიდა.

სტეფანე გულდასმით შეუდგა ოთახის დათვალიერებას. მართალია, ეს ის არ იყო, როგორადაც თავისი ნომერი წარმოედგინა, მაგრამ მთლად მიუღებელიც არ ჩანდა. რაც მთავარია, სუფთა იყო და ნათელი. ამას ყველაზე დიდ ყურადღებას აქცევდა ხოლმე ყველგან და ყოველთვის. ინტერიერიც მშვიდ ფერებში იყო გაწყობილი, რაც იმაზე მიანიშნებდა, რომ მისი პატრონი გემოვნებით გამოირჩეოდა.

ტესმა შეამჩნია, როგორ გადაურბინა მამაკაცს ტუჩებზე ოდნავ შესამჩნევმა ღიმილმა. მიხვდა, რომ ქართველ სტუმარს მისი ოთახი მოეწონა.

_ კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს სახლში, მისტერ გაგუა.

_ არ შეგიძლია, სახელით მომმართო? _ მოულოდნელად ქართულად მიმართა სტეფანემ და ქალს თვალი თვალში გაუყარა.

ტესს ჟრუანტელმა დაუარა. ამწუთას ამას არ მოელოდა.

_ დიახ… როგორ არა, შემიძლია, _ ლამის დაიჩურჩულა და გაწითლდა.

_ რამდენი საათის მერე გავიგებდი, რომ ქართველი იყავი? _ ოდნავ უხეში ტონით იკითხა სტეფანემ.

_ მისტერ სტეფანე…

_ სტეფი… სტეფი დამიძახე, ასე უფრო გაგიადვილდება. როცა უცხოეთში ჩავდივარ, ყველა ასე მიწოდებს. ასე რომ, ამაზე შევთანხმდეთ, _ ამჯერად შეარბილა ტონი მამაკაცმა და გაიღიმა.

_ გასაგებია, სტეფ, _ მაშინვე გაუშინაურდა ტესი და ეშმაკურად გახედა.

_ ცუდი არ არის აქ, თუ არ მიწყენ, პირდაპირ გეტყვი, რომ ყველაფერი ტრადიციულ სტილში გამოიყურება, ავეჯი ისეა განლაგებული, როგორც ქართველი ქალის გემოვნებას შეეფერება.

ქალმა შვებით ამოისუნთქა.

_ მითხრეს, რომ შენს სასტუმროში ყოველი ნომერი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის სტილშია გადაწყვეტილი, ეს მართალია?

_ დიახ, ასეა. ყველა ოთახი რომელიღაც ქვეყანას წარმოადგენს, აქ კი, რადგან მე ვცხოვრობ, ქართულად მოვაწყვე. ჩემი გემოვნება, პირველ რიგში, ქართულ ტრადიციებზეა მორგებული, _ დაიმორცხვა ტესმა.

_ კარგად უმუშავია დიზაინერს, _ თავი დააქნია სტეფმა.

_ გმადლობ. ოთახის მოწყობა ჩემთვის დიდი სიამოვნება იყო.

_ არ მითხრა, რომ ეს შენი ნახელავია.

_ არა მარტო ეს, არამედ სასტუმროს ყველა ნომერი.

_ მარტო შენ, თუ პროფესიონალების დახმარებით? _ არ დაიჯერა მამაკაცმა.

_ მე თვითონ ვარ პროფესიონალი, _ სიცილი ვერ შეიკავა მენეჯერმა, _ საქართველოში ფეხი ვერ მოვიკიდე, აქაც არ მქონდა სათანადო სამსახური პირველ წლებში, მაგრამ ახლა შეძლებისდაგვარად ვცდილობ, ჩემს სამფლობელოში მაინც გამოვცადო ჩემი შესაძლებლობები.

_ და რამდენი წელია, აქეთ ხარ?

_ უამრავი წელი, ამაზე ლაპარაკი არ მინდა, _ ხელი ჩაიქნია ტესმა და სტუმარს თვალი აარიდა.

ერთი მხრივ, ესიამოვნა, მამაკაცი ასეთი წვრილმანებით რომ დაინტერესდა, ეს იმაზე მიუთითებდა, რომ სტეფი მის შესწავლას ცდილობდა.

ამ დროს კარი გაიღო და მეიბლი გამოჩნდა.

_ იმედია, კარგად მოეწყვეთ. _ მიმართა სტეფანეს, _ რამეში ხომ არ დაგეხმაროთ? ტეს, შენს ოთახს დავალაგებ, გინდა? ტანსაცმელს თავის ადგილს მივუჩენ.

_ დიდი მადლობა, მეიბლ. შენ ჩემი ანგელოზი ხარ, მაგრამ მინდა, მე თვითონ მივუჩინო ყველაფერს ადგილი, თორემ მერე ვეღარ მივაგნებ, სად რა მიდევს.

ტესს სტეფის ჩუმი ჩაცინების ხმა შემოესმა, მაგრამ ყურადღება არ მიაქცია, ვითომ არც გაუგონია.

_ მე რესტორანში ჩავდივარ, ელენს უნდა დავეხმარო, თორემ ვეღარ ასწრებს კერძების მომზადებას. იმედია, ჩვენთან ცხოვრება მოგეწონებათ, სერ, _ მეიბლმა სტეფს შეხედა, ამ უკანასკნელმა კი თანხმობის თუ მადლობის ნიშნად თავი ოდნავ დაუკრა.

_ მოდით, მე ახლა ყველაფერს გიჩვენებთ და მერე დაგტოვებთ, რომ მოისვენოთ, _ კვლავ ქართულზე გადავიდა ტესი, როცა ისევ მარტონი დარჩნენ და იქვე მდგარი ბუფეტის ყველა კარი გამოაღო, რათა კლიენტისთვის სხვადასხვა ზომის და სახის ჭიქები და თეფშები ეჩვენებინა.

_ ესენი ჩემია, მაგრამ შეგიძლიათ თავისუფლად გამოიყენოთ. ისე, რომ იცოდეთ, ყველა ნომერს აქვს თავისი პატარა სამზარულო. მიუხედავად იმისა, რომ სასტუმროში რესტორანია, მობინადრეთა ნაწილი არჩევს, თვითონ მოიმზადოს სადილი და რესტორნის კვებით არ სარგებლობს. ეს თქვენს სურვილზეა დამოკიდებული.

_ გასაგებია, დიდი მადლობა.

_ ამ საწერ მაგიდასაც თქვენ გიტოვებთ, _ ტესმა სიყვარულით გადაუსვა თითები მაგიდას, _ თავისი კომპიუტერით, მე მეორეც მაქვს. ჩემი ჩანაწერები ქვედა უჯრაშია, იმედია, ხელს არ შეგიშლით. თუ დამჭირდება, თქვენი ნებართვით გავიტან, ჯერჯერობით მათთვის არ მცალია, ისედაც უამრავი საქმე მაქვს. ასე რომ, კომპიუტერიც თქვენს განკარგულებაშია.

სტეფანემ მის ხმაში სიამაყე დაიჭირა, მაგრამ არ გაჰკვირვებია. მისთვის ნაცნობი იყო ეს გრძნობა. თვითონაც საკუთარი საქმის ოსტატად მიიჩნეოდა და ყოველთვის ეუფლებოდა სიამაყე, როცა მის არქტიტექტურულ პროექტს მოიწონებდნენ. შესაძლებელია, მასა და ტესს შორის მეტი საერთო იყო, ვიდრე აქამდე ფიქრობდა. მართალია, სხვადასხვა სფეროში საქმიანობდნენ, მაგრამ მათი პროფესიები ახლოს იყო ერთმანეთთან. ქალი ინტერიერის სპეციალისტი გახლდათ, თვითონ კი შენობების გარე და შიდა გაფორმებაზე უწევდა მუშაობა. ერთი სიტყვით, თუ სტეფის პროექტით აშენდებოდა ესა თუ ის ბიზნესცენტრი, ადმინისტრაციული შენობა-ნაგებობა ან კორპუსი, ინტერიერის მოწყობაზე ტესი იზრუნებდა.

_ ტეს, არ გინდა, თქვენობითი ფორმა გვერდზე გადადო და კარგი ნაცნობივით შენობით მომმართო ხოლმე? მე არ გამჭირვებია, ხომ ხედავ, _ წარმოთქვა მამაკაცმა და მის რეაქციას ყურადღებით დააკვირდა.

_ კარგი, სტეფ, თანახმა ვარ, თუმცა ჯერ ცოტა გამიჭირდება ალბათ. აქაური ეტიკეტი თქვენთვის… შენთვის უცხო არ იქნება და იცი, რომ უცნობ ადამიანს ან, თუნდაც, მუდმივ კლიენტს, ყოველთვის თავაზიანი ფორმით უნდა ელაპარაკო.

_ მაგრამ ჩვენ ხომ ქართველები ვართ.

_ საქართველოშიც იცავენ მიმართვის ამ ფორმას, სხვათა შორის.

_ გაცნობისას, რა თქმა უნდა, იცავენ, მაგრამ მერე ისე დაახლოვდებიან ხოლმე, რომ წამში ავიწყდებათ, ახლობლები არიან თუ შორეულები.

ტესი გაწითლდა. რატომღაც, ქვეტექსტად მიიჩნია მისი სიტყვები.

_ აი, ეს კი კარადაა, იქ, გვერდით, გარდერობი. ასე რომ, საკმარისზე მეტი სათავსო გექნებათ… გექნება, _ ღიმილით შეასწორა ბოლო სიტყვა.

სტეფმა თავი დაუქნია, თუმცა მისი მზერა იმ კარისკენ იყო მიმართული, რომელიც ტესის ოთახს მის საძინებელთან აკავშირებდა. კარი ოდნავ იყო შეღებული, ამიტომ იკითხა:

_ იქ შენი საძინებელია? _ მისი ცნობისმოყვარეობა გამოიწვია არა იმდენად ოთახმა, არამედ თავად ქალმა. რაც დრო გადიოდა, მით უფრო იხიბლებოდა მისით.

სტეფანემ ცალი თვალით შეიჭყიტა ოთახში. ტესის საწოლზე უამრავი ტანსაცმელი, ტრუსი და ბიუსტჰალტერი ეყარა _ სხვადასხვა ფერის და ფორმის. «დახვეწილი გემოვნება ჰქონია, _ გაიფიქრა მამაკაცმა, _ წარმომიდგენია, როგორი სანახავი იქნება ამისთანა საცვლებში, მაგრამ მისი ვარდისფერი პიჯაკი მაინც არ მომეწონა».

ტესი თითქოს ჩაწვდაო სტეფის ფიქრებს, კარისკენ გაემართა და სწრაფად მიხურა. მამაკაცმა მის აფორაჯებულ ღაწვებს წამიერი მზერა შეავლო.

_ დიახ, ჩემი ოთახია, მაგრამ ვეცდები, თვალში იშვიათად მოგხვდეთ და არ შეგაწუხოთ, _ ჩაილაპარაკა შემცბარმა.

_ ჰმ… ეს ადვილი არ იქნება, მით უფრო, რომ ერთი სააბაზანოთი უნდა ვისარგებლოთ.

ტესის ცისფერ თვალებში უცნაური ნაპერწკლები გაკრთა.

სტეფმა მოულოდნელად აღმოაჩინა, რომ ამ უცხო ქვეყანაში გადმოხვეწილ ქართველ მანდილოსანს აშაყირებდა, რაც მოულოდნელი აღმოჩნდა მისთვის _ არასდროს არავინ გაუშაყირებია, მით უფრო ქალი… არასდროს. სიტუაციის გამოსწორება სცადა.

_ ტეს, ჩემი ოთახი უნდა გაიარო, შენს საძინებელში რომ მოხვდე?

_ არა. მას ცალკე გასასვლელი აქვს, პირდაპირ დერეფანში. ასე რომ, გასვლა-შემოსვლისას თქვენი შეწუხება არ მომიწევს.

წესით და რიგით, ეს სიტყვები სტეფანესთვის შვების მომგვრელი უნდა ყოფილიყო, მას კი, მისდა უნებურად, იმედგაცრუება დაეუფლა.

_ შენი შეწუხება უნდა გეთქვა… _ შეუსწორა ქალს.

_ ჰო, შენი შეწუხება, _ ღიმილი ვეღარ შეიკავა ტესმა.

_ მე დილით ექვსზე ვდგები და შვიდ საათამდე თავის მოწესრიგებას ვუნდები. წვერგაუპარსავი სახლიდან არასდროს გავდივარ. შვიდ საათზე ვსაუზმობ და პრესას ვათვალიერებ. მერე კი სამსახურში მივდივარ. ჩემს დილის რეჟიმში არის რამე ისეთი, რაც შენ დისკომფორტს შეგიქმნის?

_ ჯარში მსახურობდი, სტეფ? _ კითხვა შეუბრუნა ტესმა.

მამაკაცმა პასუხის გაცემა ვერ მოასწრო, რადგან ტესის ოთახში ტელეფონმა დარეკა. სტეფმა თვალი გააყოლა მიმავალს და კმაყოფილებით შენიშნა, რომ სასტუმროს დირექტორს და მენეჯერს საოცრად სექსუალური მიხვრა-მოხვრა ჰქონდა. წითური თმის კულულები თითქოს თეძოების რიტმში ირხეოდნენ. ამ სანახაობამ სუნთქვა შეუკრა. «კიდევ კარგი, ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება, თორემ პრობლემები არ ამცდებოდა», _ გაიფიქრა შემცბარმა.

_ რასაკვირველია, გადაეცით რომ ახლავე მოვალ, _ უთხრა ამასობაში ტესმა ვიღაცას, ყურმილი დაკიდა და სტუმართან დაბრუნდა.

სტეფი კედელს მიყრდნობოდა და ხელები მკერდზე გადაეჯვარედინებინა. ტესის მზერა მის მაღალ, დაკუნთულ ფეხებზე შეჩერდა და წამიერად ჟრჟოლამ დაურბინა. «ფრთხილად, გოგონი!» _ შეუძახა გულში თავის თავს და როცა დაილაპარაკა, ამ გამაფრთხილებელმა სიგნალმა მის ხმაშიც გაიჟღერა.

_ უნდა დაგტოვოთ, მისტერ სტეფ, საქმე მაქვს რესტორანში. თქვენ ამოალაგეთ თქვენი ბარგი. თუ რამეში დაგჭირდებით, მოგვიანებით შევხვდეთ ერთმანეთს და დავილაპარაკოთ.

«საინტერესოა, რაზე?» _ გაიფიქრა მამაკაცმა, ხმამაღლა კი თქვა:

_ მშვენიერია.

_ ჰო, კინაღამ დამავიწყდა. თქვენ ხომ გასაღები გჭირდებათ.

ქალი სამზარეულოს მაგიდას მიუახლოვდა, უჯრა გამოაღო და ქექვა დაიწყო. ისეთი დამფრთხალი და დაბნეული იყო, უჯრიდან ფრიალ-ფრიალით წამოვიდა ქაღალდის ფურცლები, ფლომასტერები, ფოტოები…

_ ღმერთო ჩემო, ასე როგორ შეგიძლია ცხოვრება? _ მისი დაუდევრობით გაოცებულმა სტეფმა თავი ვერ შეიკავა.

_ ეს უჯრა მხოლოდ ხარახურისთვისაა განკუთვნილი. ერთი ასეთი სათავსო ყველას აქვს სახლში, _ იმართლა თავი ქალმა.

_ ყველას არა, მის ტეს.

მენეჯერმა თავი ასწია:

_ არ ვენდობი ადამიანებს, რომლებსაც ხარახურისთვის სათავსო არ გააჩნიათ. _ თავდაჯერებით წარმოთქვა.

სტეფი დაიხარა და ძირს დაყრილი ნივთების მოგროვებას შეუდგა, მაგრამ მალევე მიანება თავი, რადგან ტესი განაგრძობდა გასაღების ძებნას, უჯრიდან კი ისევ და ისევ ცვიოდა საგნები.

_ საინტერესოა, რამდენ ხანში შეწყდება ეს «კოკისპირული წვიმა»? _ გაღიზიანებული მამაკაცი ტესს მიაჩერდა.

_ უკვე შეწყდა, ვიპოვე! _ სიხარულისგან შეყვირა ქალმა, _ ვიცოდი, რომ აქ იქნებოდა.

_ და ეს გასაღები თან უნდა ვატარო? _ საჩვენებელი თითი გასაღებისკენ გაიშვირა სტეფმა.

_ აბა სხვანაირად როგორ მოხვდები საკუთარ ოთახში? შუაღამისას რომ მოგიწიოს დაბრუნებამ სასტუმროში, ვინ ადგება და გაგიღებს კარს? _ სტაჟიანი ცოლივით საყვედურნარევი ტონით შეეპასუხა ტესი.

_ არა, უბრალოდ, ვიფიქრე, რომ… თუმცა არა, არაფერი, ეს არც ისე მნიშვნელოვანია, _ ხელი ჩაიქნია სტეფანემ და გასაღები ჩამოართვა, მერე კი ჰკითხა:

_ იმედია, ტელეფონით სარგებლობა არ შემეზღუდება. ამ საღამოს რამდენიმე მნიშვნელოვანი ზარი უნდა განვახორციელო, ძალიან მნიშვნელოვანი.

«რამდენიმე მნიშვნელოვანი ზარი უნდა განვახორციელო». _ მისმა ოფიციალურმა სიტყვათა წყობამ ტესი ოდნავ გააღიზიანა. «არ შეეძლო ეთქვა, დასარეკი მაქვსო? თითქოს მინისტერიალის თათბირზე იყოს, ისე ლაპარაკობს», _ გაიფიქრა შუბლშეკრულმა.

_ დარეკეთ, რამდენიც გაგიხარდებათ.

_ ისევ ეს თავაზიანი ფორმა… _ კვლავ აღნიშნა სტეფანემ, _ სხვების თანდასწრებით ვიცი, რომ ინგლისურად მოგვიწევს საუბარი და გაგვიადვილდება კიდევაც კონტაქტი, მაგრამ როცა ქართულად ვსაუბრობთ, მინდა, რომ შენობით მომმართო, კარგი?_ ხელები გაშალა სტეფანემ.

_ ვეცდები… და თუ რამეში დაგჭირდე, არ მოგერიდოს, მე სულ აქ ვარ, _ კვლავ გაუშინაურდა შენიშვნით თავგაბეზრებული ქალი.

მამაკაცმა კოპები შეყარა:

_ მე თვითონ გავუმკლავდები, დიდი მადლობა. _ შორს დაიჭირა ქალის შემოთავაზება.

როგორც კი ტესმა კარი გაიხურა, სტეფმა ოთახში ბოთლის ცემა დაიწყო, თან თავისთვის წაიღიღინა _ «ეს მხოლოდ სამი დღე გაგრძელდება, მხოლოდ სამი დღე, სამი და არა მეტი»…

ცოტა ხანს იარა ასე, ოთახის ერთი კუთხიდან მეორეში, მერე კი სააბაზანოში შევიდა წყლის გადასავლებად.

ყურადღებით შეათვალიერა კარგა მოზრდილი ფართობი. აშკარად იგრძნობოდა, რომ სააბაზანო მხოლოდ მანდილოსნისთვის იყო განკუთვნილი. ქალის ტუალეტის საგნებს მიჰქონდა იქაურობა. სურნელიც ტესივით ნაზი და საამური იდგა თეთრი კაფელით გაწყობილ სარკეებიან ოთახში. ღიმილი ვერ შეიკავა. «ქალი ყველგან ქალია, მსოფლიოს ყველა კუთხეში. ნეტავ თუ იყენებს მაინც ამდენ სათითხნ საშუალებას? კიდევ კარგი, კაცებს არ გვჭირდება ეს კოსმეტიკა, თორემ დაღუპული ვიქნებოდი», _ გულიანად გაეცინა ამის გაფიქრებაზე და ცხელი წყალი მოუშვა თუ არა, კვლავ აღიღინდა…

როცა ბანაობას მორჩა, წვერი გაიპარსა და ოდეკოლონი შეისხურა. «არა რა, აი, კაცებსაც კი სჭირდებათ ზოგიერთი სახის კოსმეტიკური საშუალება, მაგალითად, ქაფი, «პოსლებრიტია», ჩემო ბატონო, ოდეკოლონი… ყველაფერში კი არ ტყუიან ქალები».

ოთახში შემობრუნებულმა ჩემოდანი ამოალაგა და შედარებით მსუბუქი სამოსი შეარჩია ჩასაცმელად, მერე კი საწერ მაგიდას მიუჯდა და თავისი დღიური გადაშალა მორიგი ჩანაწერის გასაკეთებლად. ერთხანს ფიქრობდა, რა დაეწერა. ერთ ხელში კალამი ჩაებღუჯა, მეორეში _ სათვალე, რომელსაც წერა-კითხვის დროს ხმარობდა მხოლოდ, მაგრამ ამჯერად ჯიუტად არ იკეთებდა. სწორედ ამით სურდა წერა დაეწყო. გარედან ჩიტების ჟღურტული მოისმოდა, თითქოს ფონს უქმნიდა მის განწყობას. «დაჯდა წერად ანდერძისა», _ მოაგონდა რუსთაველის ფრაზა და ჩაეცინა. ვერა და ვერა, ერთი წინადადებაც ვერ დაწერა, არ იცოდა, საიდან დაეწყო. კარგა ხანს ებრძოდა სულიერ დისკომფორტს… მერ კალამი მაგიდაზე მიაგდო, საწოლს მიაშურა, წამოწვა, ხელები თავქვეშ ამოიდო და გაიფიქრა: «მერე რა, თუ ვერ ვწერ, სამაგიეროდ, გემრიელად წავუძინებ»… _ და მიდო თუ არა თავი ფაფუკ ბალიშზე, ძილმა ორიოდე წამში წაართვა თავი…

 

ტესს სახეზე ელამუნებოდა უდაბნოდან მონაქროლი გრილი ნიავი, რომელიც დამამშვიდებლად მოქმედებდა მის ნერვულ სისტემაზე. მცირე ხნით შეჩერდა გზაზე, ყური მიუგდო პალმების შრიალს და შადრევნიდან მოჩუხჩუხე წყლის რაკრაკს. როგორ სიამოვნებდა ეს ხმები, საკუთარ სახლს აგონებდა, თბილისის იტალიურ ეზოს, სადაც პალმები არა, მაგრამ ჭადრის ორი ხე იდგა და ზაფხულობით საამოდ შრიალებდა ხოლმე.

სასტუმრო მისთვის მთელი სამყარო იყო, მთელი სამყარო და მისი შემოქმედების სრულყოფილი პროდუქტი. რომ არა ეს, ვერაფრით გაძლებდა უცხო მხარეში ამდენ ხანს. აქ შექმნა ტესმა თავისი ფანტაზიების მთელი ნიშა და საკუთარი პროფესია კიდევ უფრო სრულყო, თუმცა სულაც არ კმაყოფილდებოდა მიღწეულით. ჯერ კიდევ ბევრი ჰქონდა გასაკეთებელი და იდეებიც მწიფდებოდა მის გონებაში.

კენჭებით მოკირწყლულ ბილიკს დაუყვა, რომელმაც სასტუმროს რესტორნამდე მიიყვანა. სულ რამდენიმე შეგვიანებული სტუმარი დარჩენილიყო რესტორანში. მათი უმრავლესობა წვენს მიირთმევდა. აქ საღამო ხანს ჭამას არავინ ეძალებოდა მაინცდამაინც, ქართველებისგან ამით ნამდვილად განსხვავდებოდნენ აქაურებიც და ჩამოსული უცხოელებიც. არც ქართველი კაცებივით სმით იხოცავდნენ თავს. შაბათ-კვირას დამსვენებლები საღამოობით გამოეფინებოდნენ ხოლმე სუფთა ჰაერზე, ხოლო სამუშაო დღეებში, ჩვეულებრივ, სიმშვიდე ისადგურებდა ამ მიდამოში. მისი სასტუმროს კლიენტები ყოველთვის კმაყოფილი რჩებოდნენ მომსახურებით, რაც ტესს ყველაზე მეტად ახარებდა.

ჰარი სმიტი განაპირა მაგიდას მისჯდომოდა და ყავას სვამდა. უყვარდა ეს მოხუცი, ძალიან თბილი და მოსიყვარულე ადამიანი იყო და ეცოდებოდა, რადგან სულ რამდენიმე თვის წინ მეუღლე დაეღუპა. ამის გამო ტესი უფრო მეტ ყურადღებას იჩენდა მის მიმართ.

_ სულ ეს არის, რითიც ელენი გაგიმასპინძლდათ, ჰარი? _ გაუღიმა ტესმა და მოხუცის გვერდით ჩამოჯდა.

_ როგორც იქნა, მეღირსა შენი ნახვა, გოგონი, მეგონა, აღარასდროს მოხვიდოდი ბებერი ჰარის სანახავად. _ მოხუცმა სიგარეტის კოლოფს ხელისგული ამოჰკრა და ერთი ღერი ამოაძვრინა.

_ ელენი ტყავს გაგაძრობთ, აქაურობა რომ გაბოლოთ, _ სიცილით შენიშნა ტესმა და ჰარის სიგარეტზე მიუთითა. არ მოეწონა მოხუცის გამომეტყველება, თითქოს უფრო დაწვრილებოდა სახე, ქუთუთოებიც დაბერვოდა.

_ დღეს თუ ისადილეთ? _ მზრუნველად მიაჩერდა ხნიერ მამაკაცს.

ჰარიმ მოქუფრული მზერა ესროლა და სიგარეტის ღერი კოლოფში ჩააბრუნა.

_ მოვახერხე, _ ნაძალადევად გაიღიმა.

ტესმა იცოდა მოხუცის ხასიათი _ დიდად არ იკლავდა ჭამით თავს, მთელი დღის განმავლობაში ერთ თეფშ სუპს მიირთმევდა და ყავას აყოლებდა ხოლმე.

_ ჰარი, არ მომწონხართ ბოლო დროს, ცოტა უნდა მიხედოთ თავს. არანაირი სურვილი არ მაქვს, ავად გახდეთ. ეს ჩემთვის ერთი ზედმეტი საზრუნავის მომატება იქნება, ხომ იცით?

_ ვიცი, ვიცი, _ ჩაიბურტყუნა მოხუცმა, _ მაგრამ რა ვქნა, მარტო ჭამა არ მიყვარს, თანამეინახე კი აღარ მყავს. ჩემთვის სადილს, ხომ იცი, რომ არ მოვიმზადებ. ყველაზე ცუდი გითხრა, რა არის? იმის მიუხედავად, რომ ჩემი ცოლი თავს ხშირად მაბეზრებდა, საშინლად მომენატრა მის საყვედურები.

ტესმა მზერა აუზზე გადაიტანა და შეწუხებული ხმით ჩაილაპარაკა:

_ ის ძალიან კარგი ადამიანი იყო.

_ ჰო, იყო… იყო და აღარ არის. ეს მაცოფებს… ახლა კი ერთხელ კიდევ შეგახსენებ, რაც ჩემი მოტელის შესახებ ვისაუბრეთ. არ მინდა, სხვას მივყიდო, მინდა, შენს მფლობელობაში გადმოვიდეს, ასე უფრო მშვიდად ვიქნები. ლარას სული ჯერ კიდევ ტრიალებს იქ.

_ დარწმუნებული ხართ, რომ გაყიდვა გინდათ? ჯერ სულ რამდენიმე თვე გავიდა ლარას გარდაცვალებიდან.

ჰარი სკამის საზურგეზე გადაწვა და ხელები ღიპიან მუცელზე დაიწყო.

_ იქ გაჩერება აღარ შემიძლია, ყველგან ჩემი ცოლის ნივთები ყრია. ბაღშიც კი ვეღარ ვმუშაობ, რომ ფეხი არ დავადგა მის დარგულ იებს და მიხაკებს. წარმოგიდგენია? ორმოცდათორმეტი წელიწადი ვიცხოვრეთ ერთად. მას არასდროს დავივიწყებ, მაგრამ ვეღარ შევძლებ ცხოვრებას ისე, როგორც მის სიცოცხლეში შემეძლო.

ტესისთვის ნაცნობი იყო ეს გრძნობა. როცა ქმარს გაშორდა, იმ სახლში გაჩერება ყველაზე მეტად უმძიმდა, ყველაფერი ყოფილ მეუღლეს აგონებდა. როცა სახლი გაყიდეს და ქმარმა თავისი წილი მისცა, დიდად კმაყოფილი არ დარჩენილა, მაგრამ ყოველი შემთხვევისთვის, შვება იგრძნო და თავისუფლებაც მოიპოვა, რადგან მეტად მასთან შეხება აღარ ექნებოდა.

ალბათ ჰარიც იმავეს განიცდის, რასააც თავად განიცდიდა წლების წინ.

ამ დროს სასტუმროდან მზარეული გამოვიდა. მას ხელში ორი თეფში ეჭირა შემწვარი ბატკნის ხორცით, სოუსმოსხმული. ელენმა ერთი თეფში ტესს დაუდგა წინ, მეორე კი ჰარის.

_ ერთი ლუკმა არ დატოვოთ, იცოდეთ, მისტერ ჰარი, გასაგებია? _ მუქარასავით გაისმა მზარეულის ხმა.

ტესმა სიცილი ვერ შეიკავა.

_ მადლობა, ელენ, შენ კარგი გოგო ხარ. ამას მე გავაკონტროლებ. დღეს მარტო მოგიწია მუშაობამ, არა? მაპატიე, ვერ მოვიცალე, რომ დაგხმარებოდი.

_ არ შემქმნია პრობლემა, ტეს, მეიბლი წამეხმარა ცოტას. მითხრა, ვიღაც ქართველია ჩამოსული და იმას აბინავებსო. მერე ის ჯენტლმენი აქაც მოვიდა, ისადილა. მშვენიერი კაცია, მაგრამ ზედმეტად სერიოზული მომეჩვენა. გემრიელად კი მიირთვა და ხელობაც შემიქო, კერძების ოსტატურად მომზადება გცოდნიაო. მეტი რა უნდა მზარეულს? გამიხარდა. მართლა თქვენთან უნდა იცხოვროს? მეიბლმა მითხრა…

ტესი უხერხულად შეიშმუშნა.

_ დროებით იცხოვრებს, სანამ ნომერი გათავისუფლდება. ვფიქრობ, ორი-სამი დღე ალბათ.

_ მთავარია, პრობლემები არ შეგიქმნათ.

_ არა მგონია, მაგდენს ვერ მოასწრებს, _ გადაიკისკისა ტესმა, რომელიც ცდილობდა, ელენის სკეპტიკური მზერა არ შეემჩნია.

ჰარიმ კუბელი მზარეულის პუტკუნა ფორმები შეათვალიერა და ლუკმით გამოტენილი პირით გადაულაპარაკა:

_ გადასარევი ბატკანია, ელენ, უგემრიელესი. არ გინდა, ჩემს სახლში გადმოხვიდე საცხოვრებლად? სამუშაოს არ მოგაკლებ.

ტესმა კითხვის გამომხატველი მზერით აჭიმა წარბები, ელენმა კი გაიღიმა:

_ არა, გმადლობთ, მისტერ ჰარი. მე და კარლოსი აქაც მშვენივრად ვგრძნობთ თავს. ტესი კეთილი ქალბატონია. მან კარლოსიც დაასაქმა, როცა ის სამსახურიდან გამოუშვეს. ხომ იცი, რა უთხრა ყოფილმა ბოსმა, ძალზე ბებერი ხარ, ავტოფარეხში რომ გააგრძელო მუშაობაო. ახლა კი პატარა ბავშვივით უხარია, ტესმა რომ შეიფარა.

_ უცნაური ხალხი ხართ ეს კუბელები, _ თავი გადააქნია ჰარიმ და ირიბად გახედა მზარეულს, რომელიც ეშმაკური ღიმილით შებრუნდა სამზარეულოში.

_ ამ გზით ცდილობთ ჩემზე ზემოქმედების მოხდენას? _ ტესმა თვალები მოჭუტა.

ჰარიმ მორიგი ლუკმა გააქანა პირისკენ და უპასუხა:

_ აბა რა! ელენი აუცილებლად დაგჭირდება, თუკი ჩემს მოტელს იყიდი.

_ ჰარი!

_ არ შემეპასუხო, ტეს! აი, ამას გადახედე! _ და მოხუცმა ჯიბიდან ორად გაკეცილი კონვერტი ამოიღო, რომელშიც დაბეჭდილი თაბახის ფურცელი იდო.

ტესმა ქაღალდი გაშალა და კითხვას შეუდგა. ეს იყო საქმიანი წინადადება, რომლის მიხედვითაც ჰარი ტესისთვის მომგებიანი პირობებით თმობდა თავის მოტელს _ «ბერძნული კუნძული».

ტესმა ადრენალინის მოზღვავება იგრძნო. გარიგების პირობები ერთობ მაცდური იყო. მხოლოდ ფულის შოვნა რჩებოდა პრობლემად.

_ მე შენ აგირჩიე, გოგონი. თუკი ჩემი მოტელის მფლობელი გახდები, მშვიდად მოვკვდები. ჩვენ ყველანი ვხედავდით, ეს ძველი სახლი როგორ გამოაცოცხლე და სასტუმროს დაამსგავსე. მინდა ჩემი «ბერძნული კუნძულიც» ასეთი ვნახო. იქ მე აღარაფერი მესაქმება, არც თვალი მერჩის და არც მუხლი, ეს შენი საქმეა, ტეს. არ მინდა იქაურობა ნასახლარს დაემსგავსოს.

_ თქვენ იცით ჩემი ფინანსური შესაძლებლობები, ჰარი, _ თქვა ტესმა, _ არა მგონია, გავწვდე.

მოხუცი წამოდგა და ქალს ზემოდან დახედა:

_ იფიქრე ამაზე.

ტესი გაჰყურებდა მიმავალი მამაკაცის მოხრილ ზურგს, ამავდროულად, გონებაში უკვე აამუშავა სამომავლო გეგმები. ელვის უსწრაფესად განაახლა ჰარის მოტელის ყველა ოთახი, კედლები შეღება და ავეჯიც შეიტანა. ყველაფერი თანამედროვე ვენეციურ სტილში იქნებოდა გაწყობილი. მას სულაც არ სურდა, ჰარის თავისი ქონება გაეყიდა, მაგრამ რადგან მოხუცს ასე სურდა, კარგი იქნებოდა, შანსი გამოეყენებინა. მაგრამ ეს მხოლოდ ოცნება იყო, რომელსაც ახდენა არ ეწერა. ის უკვე ოცდათხუთმეტი წლის იყო, ქმარს გაშორებული და თავის სამშობლოს მოშორებული. მართალია, მიეჩვია დამოუკიდებლობას, მაგრამ ეს არ იყო მთავარი. ადვილი არ გახლდათ მარტოხელა ქალისთვის, ამხელა ბიზნესს გაძღოლოდა. ღირდა კი რისკის გაწევა? წარმატება საეჭვო იყო. დედის სიტყვები გაახსენდა _ თუ ხეზე არ ახვალ, ხილს ვერ შეჭამო. ეს სიტყვები არასდროს ავიწყდებოდა. არ ავიწყდებოდა, რადგან ხილი ძალიან უყვარდა, თუმცა უკეთესი იქნებოდა, ამ ხილს ფულთან არ ჰქონოდა შეხება. ჰოდა, რა ქნას ახლა, როგორ მოიქცეს? სად იშოვოს «ბერძნული კუნძულის» შესაძენი ფული?

ტესმა ქაღალდი დაკეცა და კვლავ კონვერტში ჩააბრუნა.

 

სტეფანემ ახალი ოფისი მოინახულა, თანამშრომლები გაიცნო და უკან, სასტუმროში დაბრუნდა. კარგა ხანს ეძება ტესი, ახალსახლობასთან დაკავშირებული ფორმალური მხარის მოგვარება უნდა დაემთავრებინა.

მენეჯერი რესტორანში იპოვა. ქალი მაგიდასთან იჯდა და ხელში თეთრ კონვერტს ატრიალებდა.

სტეფი შორიახლოს დადგა და დაელოდა, როდის შეამჩნევდა დიასახლისი. მაგრამ ტესი თითქოს დაკარგული იყო დროსა და სივრცეში, ირგვლივ ვერაფერს ამჩნევდა. იქნებ ავად არის? დახმარება ხომ არ სჭირდება? გაუელვა მამაკაცს. თუმცა ტესს გარეგნულად ავადმყოფობის არაფერი ეტყობოდა, სიცოცხლით სავსე ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.

ბოლოს ვეღარ მოითმინა, ტესის მოპირდაპირე მხარეს სკამი გამოსწია და დაჯდა. მხოლოდ ამ ხმაურზე მოეგო ქალი გონს, თავი ასწია და სტეფს შეფიქრიანებული მიაჩერდა.

_ მოეწყვე? _ ნაღვლიანი ღიმილი შეაგება ქალმა მის გამჭოლ მზერას.

_ ჰმ…

ტესმა ეს «ჰმ» «ჰოდ» ჩათვალა.

_ ყავას დალევ?

_ არა, დიდი მადლობა. შენი ნახვა მინდოდა. მაინტერესებს, რამდენი უნდა გადავიხადო, სანამ ჩემს ნომერში გადავალ, ხარჯთაღრიცხვა აქედანვე უნდა ვაწარმოო, ხომ გესმის… წესია ასეთი.

_ რა თქმა უნდა. თუ გინდა, დღესვე გავაფორმებ ყველაფერს.

_ კარგი იქნება… ახლა კი ოთახში ავბრუნდები, რაღაც ქაღალდები მაქვს წამოსაღები.

სტეფანემ საათზე დაიხედა. ტესს თვალები გაუფართოვდა, როცა მამაკაცის მაჯაზე უზარმაზარ შავ სამაჯურზე დამაგრებული საათი დაინახა, რომელზეც უამრავი ციფრი იყო ამოტვიფრული და რამდენიმე კნოპიც ჰქონდა.

_ ეს საათია? _ აღმოხდა გაოცებულს.

_ აჰაა…

_ და რა ფუნქციები აქვს?

ტესმა შეამჩნია, როგორ აუელვარდა თვალები სტეფს.

_ ჩემი სამუშაოსთვის ძალიან მოსახერხებელია. ეს საათი ექვსი კლიმატური სარტყლის დროს უჩვენებს. მაღვიძარაც აქვს…

ქალი ყურებს არ უჯერებდა. ამ «მისტერ სიტყვაძუნწობას» მოულოდნელად საღერღელი აეშალა და დაწვრილებით დაიწყო თავისი საათის ღირსებების ჩამოთვლა. ხედავ შენ? ცხოვრება თურმე სიურპრიზებითაა სავსე. როგორც ჩანს, ამ «ორცხობილისგან» შეიძლება კაცმა მშვენიერი ტორტიც კი გამოაცხოს.

სტეფმა აჩვენა, როგორ მუშაობდა საათის კალკულატორი, როგორ უნდა დაეყენებინა ამა თუ სარტყლის დრო… ტესიც უდიდესი ყურადღებით უსმენდა, თითქოს ამაზე მეტი არაფერი აინტერესებდა ქვეყანაზე, მაგრამ როგორც კი მისი მზერა ჰარის კონვერტს მოხვდა, კვლავ ფიქრებში ჩაიძირა.

«აჰა, ისევ ითიშება. _ გაიფიქრა სტეფანემ, _ აშკარაა, ამ ქალს არ შეუძლია ერთ რამეზე მოახდინოს კონცენტრაცია. ყოველთვის ასე ეფანტება გონება? საინტერესოა, ამხელა ბიზნესს როგორღა უძღვება? იქნებ გადაღლის ბრალია?»

_ ჩემი აზრით, დროა, საწოლს მიაშურო. _ რბილად შეახსენა ქალს.

ტესი შეცბა:

_ რა?

სტეფანემ სიცილი ვერ შეიკავა. მიხვდა, რომ ქალმა სხვანაირად გაიგო მისი სიტყვები.

_ მომეჩვენა, თითქოს ბურანში ხარ. ამიტომ ვიფიქრე…

_ რა იფიქრე? რომ შენი მომხიბვლელობის მსხვერპლი გავხდი? რომ უკვე ჭკუა მეკეტება შენზე? მომისმინე, მეგობარო! _ ტესმა საჩვენებელი თითი მამაკაცს მკერდში ატაკა, _ მოდი, გულწრფელად ვილაპარაკოთ. ჩვენ საერთო სააბაზანო გვაქვს, მაგრამ არა საძინებელი. თუკი შენთვის ამის შეგნება ძნელია, აჯობებს, სხვა საცხოვრებელი მოძებნო.

_ მართლა? _ ახარხარდა სტეფი, _ ახლა შენ მომისმინე, ლედი! იმ წუთიდან, რაც ამ მაგიდასთან დავჯექი, ცხრაჯერ მაინც გადაერთე ფიქრებით სხვაგან. მეჩვენებოდა, თითქოს ყოველ ორ წუთში სხვა სამყაროში გადადიოდი. ვიფიქრე, ალბათ გადაღლილია და მისი ძილის დრო მოვიდა-მეთქი. ეს ვიგულისხმე მხოლოდ და არა ის, რაც შენ გსურდა, მეგულისხმა. როგორც ჩანს, პრობლემები გაქვს.

_ არანაირი პრობლემა არ მაქვს! _ გაღიზიანებულმა ტესმა კონვერტი კვლავ ხელში შეატრიალა, _ თუმცა ვაღიარებ, რომ ცოტათი ვიყავი დაბნეული. _ ხმადაბლა დაამატა.

რესტორანში მყოფმა კლიენტებმა მათკენ გამოიხედეს. სტეფანე მიხვდა, რომ ხმას მისდა უნებურად აუწია საუბრისას, ამიტომ ტესისკენ გადაიხარა და ჩუმი ხმით უთხრა, _ არ ვარ მიჩვეული ყურადღების ცენტრში მოხვედრას, მაპატიე, რომ გიყვირე. მინდა გითხრა, რომ მსგავსი რამეები არ მჩვევია.

ტესმა თავი დაუქნია.

_ მეც მაპატიე. ასე არ უნდა გავწიწმატებულიყავი. კიდევ კარგი, ქართულად ვლაპარაკობთ და აქ მყოფთ ჩვენი არ ესმით. ვერ მიხვდებიან, რაზე ვჩხუბობთ.

_ განა ჩვენ ვჩხუბობთ? რახან ერთ ჭერქვეშ მოგვიწევს თუნდაც რამდენიმე დღე ცხოვრება, ავაფრიალოთ თეთრი დროშა, არ ჯობია? _ სტეფმა ხელი გაუწოდა ქალს.

ტესმა მის ხელს თავისი შეაგება:

_ მოსულა.

_ მგონი, დროა, აქედან წავიდეთ. _ თქვა სტეფანემ ისე, რომ მენეჯერისთვის ხელი არ გაუშვია.

რესტორნიდან გავიდნენ და სასტუმროსკენ აიღეს გეზი. მისთვის გაუგებარი მიზეზით მამაკაცი გრძნობდა, რომ ამ ქართველი ემიგრანტის მიმართ სიმპათიები გაუჩნდა. და ეს საღამოს გასეირნებაც სასტუმროს მიმდებარე ტერიტორიაზე მას საოცარ სიამოვნებას ანიჭებდა.

_ ახლა ერთ რაღაცას გაჩვენებ, _ თქვა ტესმა, როცა სასტუმროს მიუახლოვდნენ და ბილიკიდან გადაუხვია.

რამდენიმე მეტრი რომ გაიარეს, ზუსტად იმ ოთახის ფანჯრებქვეშ, სადაც სტეფანე მოთავსდა, პატარა აუზი გამოჩნდა, რომელშიც კლდიდან გამომავალი ბუნებრივი წყალი ჩანჩქერივით ჩაედინებოდა. აუზს ირგვლივ დარგული პალმები ფარავდა.

_ ეს მინერალური წყალია, ბევრი სამკურნალო თვისებით გამოირჩევა.

_ ამას მიმალავდი? _ გაოცება ვერ დამალა მამაკაცმა.

_ არა, არავის ვუმალავ. ვისაც სურვილი აქვს, ყველა სარგებლობს ამ უნიკალური წყლით, თან კლდიდან ზამთარ-ზაფხულ ერთი და იგივე, ცხრამეტ გრადუსამდე ტემპერატურის წყალი ჩამოედინება, თბილი. ერთი სიამოვნებაა ამ აუზში ჩასვლა და ჯაკუზში ნებივრობა.

_ ანუ მეც შემიძლია მისით სარგებლობა?

_ რა თქმა უნდა, განსაკუთრებით, თუ რევმატიზმი ან ხერხემლის პრობლემა გაწუხებს.

_ საბედნიეროდ, რევმატიზმი ჯერ არ მაწუხებს, მაგრამ რაც შეეხება ხერხემალს, ხშირად ვუჩივი. ხომ იცი, რომ დისკოზი, ფაქტობრივად, ნახევარ მსოფლიოზე მეტ ადამიანს აწუხებს. ეს საუკუნის დაავადებაა.

_ ვიცი და ამ მხრივ გამიმართლა, რომ ეს წყალი ჩემს სამფლობელოში მოხვდა.

_ ეს ოაზისიც შენ მოაწყვე?

_ არა, ასე დამხვდა, მე მხოლოდ აუზი მოვაპირკეთე და ჯაკუზი ჩავდგი. ჩემამდე ამ წყალს არავინ იყენებდა. არც იცოდნენ, რაში შეიძლებოდა მისი გამოყენება. ღამღამობით ხშირად ჩამოვდივარ აქ და მინერალურ აბაზანებს ვიღებ.

_ მართლა? ეს, ფაქტობრივად, საიდუმლო ინფორმაციაა, არა? ესე იგი, შემიძლია დაგიდარაჯდე და მერე ჩუმად გადევნო თვალი, როცა აუზში დედიშობილა ჩახვალ.

ტესი გაწითლდა.

_ ვშიშობ, იმედებს გაგიცრუებ, სტეფ, დედიშობილა არ ჩავდივარ აუზში, ღვთის მადლით, საცურაო კოსტიუმები მაქვს, თანაც ბლომად… აი, ამ ადგილას კი ცხელი წყალი პირდაპირ მიწიდან ამოდის, ხედავ, ორთქლი ასდის.

_ რა უცნაურია, თავი საქართველოში მგონია, გოგირდის აბანოებში, _ თავი გაიქნია სტეფანემ, _ თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ ცხელი აბაზანა არ მიზიდავს.

_ ძალიან ბევრს დაკარგავ, მინდა იცოდე.

_ შეიძლება, მაგაში ვერ შეგედავები. ვნახოთ, იქნებ ვცადო კიდევაც და ვისარგებლო შენი კეთილგანწყობით.

ტესმა გაუღიმა და იქვე, დაფაზე მიმაგრებული პულტისკენ გადაიხარა. კაბა ოდნავ აეწია და ჩამოქნილი ფეხები და მრგვალი თეძოები მადის აღმძვრელად გამოუჩნდა. სტეფმა ნერწყვი გადააგორა. მიუხედავად იმისა, რომ ტესისნაირი ქალები მის გემოვნებას არ ერგებოდა, მაინც ვერ დარჩა გულგრილი მისი სხეულის მიმართ. ქალი მართლაც მომხიბვლელი ვინმე იყო. «ზედმეტად სექსუალურია ეს ოხერი», _ გაიფიქრა ვნებამორეულმა და ტესს მზერა მოარიდა.

_ აი, ამ პულტს რომ დააწვები, ეს პატარა ნავი პირდაპირ აუზში ჩაგიყვანს. თუ სურვილი გაგიჩნდება, ისარგებლე, არ წააგებ. _ თქვა და სტეფანესკენ შემობრუნდა. მოულოდნელად მის უცნაურ მზერას წააწყდა. ქართველ ქალს გუმანმა უგრძნო, რაც ხდებოდა მამაკაცის გულში და მაშინვე კაბაზე დაიხედა. ნუთუ ასე გამომწვევად აცვია?

_ მისტერ გაგუა…

_ სტეფი, მე სტეფი მქვია, _ შეუსწორა მამაკაცმა, _ ჩემი აზრით, რადგან ოთახის თანამფლობელები ვართ, აჯობებს, სახელებით მივმართოთ ერთმანეთს და არა გვარებით. მერე რა, რომ თბილისში არ ვართ. არა მგონია, აქ ეს აკრძალული იყოს.

_ ჩვენ ოთახის დროებითი თანამფლობელები ვართ, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით, მისტერ გაგუა, _ მკაცრად გაიმეორა ტესმა.

_ სტეფი-მეთქი, მგონი, გასაგებად გითხარი! _ მამაკაცმაც გაურია ხმაში სიმკაცრე.

ტესმა შეამჩნია, როგორ შეერხა სტუმარს ტუჩები, მაგრამ ძალიან დაგრეხილი ღიმილი გამოუვიდა. «როგორც ჩანს, გაღიმებას საერთოდ გადაჩვეულია ეს კაცი», _ გაიფიქრა თავისთვის.

_ დიდი მადლობა ექსკურსიისთვის, მაგრამ ჩემი წასვლის დროა, რამდენიმე ადგილას უნდა დავრეკო, _ ცივად წარმოთქვა მამაკაცმა და ქალს ზურგი შეაქცია.

 

როცა ტესი ნომერში დაბრუნდა, უკვე ცხრა საათი ხდებოდა. აქეთ-იქით უწესრიგოდ მიყრილმა ნივთებმა უარესად წაუხდინა გუნება. ნეტავ დათანხმებოდა მეიბლს, როცა მან შესთავაზა, ოთახის დალაგებაში მოგეხმარებიო. ის ყველაფერს თავის ადგილს მიუჩენდა. ახლა თვითონ მოუწევს მილაგება, სანამ დაწვება. არადა, როგორ ეზარება… ეჰ… სტეფს რომ არ დაეკავებინა მისი ოთახი, ხომ ივლიდა ახლა ბიკინით აქეთ-იქით? ამიერიდან სულ თითის წვერებზე უნდა იაროს, თან ხალათჩაცმულმა, რომ ნახევრად შიშველი შემთხვევით თვალში არ მოხვდეს უცხო ადამიანს.

კარი ჩაკეტა და შუქი აანთო. მთელი დღის განმავლობაში ძალაუნებურად მასზე ფიქრობდა. ახალი მდგმური ახალი თავსატეხი აღმოჩნდა მისთვის და იმდენად უჩვეულო იყო ეს მდგომარეობა, რომ უკვირდა, რა დაინახა ამ კაცში ისეთი, ასე ადვილად რომ დაისახლა გვერდით, ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე.

 

სტეფს ესმოდა ტესის ნაბიჯების ხმა, მისი სილუეტიც დაინახა, როცა ფანჯრის წინ გაიარა. მერე კიდევ დიდხანს ესმოდა გარდერობის კარის და უჯრების გამოღება-მიხურვის ხმა. ამ ხმების გაგონებაზე უნებლიეთ თვალწინ დაუდგა დღისით ნანახი ქალის საცვლები, რომელიც ტესის საწოლზე გორად იყო ახოხოლავებული. ჩაეცინა. ნეტავ რა ფერის ბიკინი აცვია ამწუთას?

სწორედ იმ დროს, როცა იგი ცდილობდა, გონებაში ნახევრად შიშველი ტესი წარმოედგინა, საერთო კარზე კაკუნი გაისმა.

_ ღიაა, _ დაიძახა მან.

სტეფი შემოვიდა.

_ სულ ერთი წუთით, _ მორიდებით ჩაილაპარაკა პირსახოცის ხალათში გახვეულმა ქალმა და სააბაზანოში მიიმალა. ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე ხალათის კიდეები ეხსნებოდა და შიშველი ფეხი ლამის ბარძაყამდე მოუჩანდა. ჯანდაბა! რა მაგარი ქალია! როგორ უნდა იმუშაოს ნეტავ, თუ ამ ქალის ყოველ დანახვაზე ასე აღიგზნება?

სტეფანე თავის ნოუთბუკს მიუბრუნდა, მაგრამ თვალს წარამარა სააბაზანოს კარისკენ აპარებდა, რომ იქიდან გამოსული ტესი კიდევ ერთხელ შეეთვალიერებინა.

ქალი დაახლოებით ათ წუთში გამოვიდა თავზე პირსახოცშემოხვეული და მამაკაცს გაუღიმა.

_ ახლა წავალ და მინერალურ აბაზანასაც მივიღებ. ჯაკუზში ნებივრობა არ მაწყენდა, _ ეს სიტყვები ისეთი ტონით წარმოთქვა, თითქოს მამაკაცს საწოლში ეპატიჟებოდა.

სტეფმა თვალი გააყოლა. მოსწონდა ტესის სიარულის მანერაც, გრაციოზულად ირხეოდა. სტეფანე წამოდგა და ფანჯარას მიუახლოვდა. სწორედ ამ დროს მიიმალა ქალი პალმების ჩრდილში, ხოლო რამდენიმე წამის შემდეგ წყლის დგაფუნის ხმა შემოესმა. როგორც ჩანს, ტესის ნავი წყალში ჩაეშვა…

სტეფანე მიხვდა, რომ საჭიროზე მეტ დროს უთმობდა ტესზე ფიქრს, თითქოს ქალი მის გონებაში სწრაფად მზარდ სიმსივნის ბაქტერიასავით დაბუდებულიყო. დროა, მუშაობას შევუდგე, გაიფიქრა უკმაყოფილოდ და ნოუთბუკს მიუბრუნდა. თუმცა ტესზე ფიქრი მაინც არ ასვენებდა.

კლავიშებს წკაპაწკუპი გაუდიოდა. იგი ეცნობოდა მიმოხილვებს, ანგარიშებს, ინიშნავდა საჭირო ინფორმაციას, აკეთებდა აღნიშვნებს ასაშენებელი ობიექტის მნიშვნელოვან წერტილებზე. ამასობაში დრო გავიდა. საათზე დაიხედა. სულ რაღაც ორმოცი წუთი მილეულა, მას კი ეგონა, უკვე ნახევარი ღამე იმუშავა. წამოდგა და ხელების ფშვნეტით ფანჯარას მიუახლოვდა. გარედან ჩამიჩუმი არ ისმოდა. ცოტა არ იყოს, შეშფოთდა. ხომ არ დაიხრჩო? აქამდე არ დაბრუნებულა, არც წყლის ხმა ისმის. განა შეიძლება ღია ცის ქვეშ, ღამით, ადამიანმა ამდენ ხანს დაყოს წყალში? თვითონ იმდენად არ უყვარდა სამკურნალო აბაზანები, რომ ვერ წარმოედგინა, რა სიამოვნებას იღებდნენ ადამიანები გოგირდით ან ტალახით გაჯერებულ აუზში ჭყუმპალაობით. იმდენად ჰქონდა ყოველი წუთი გათვლილი, რომ სხვა დანარჩენი, რასაც ერქვა «სიამენი ამა ქვეყნისა», დროის ფუჭ ფლანგვად მიაჩნდა.

გადაწყვიტა, შეემოწმებინა, ტესს მართლა ხომ არ უჭირდა რამე, პერანგი გადაიცვა და დაბლა ჩავიდა. ერთი წუთის შემდეგ უკვე აუზთან იდგა. ცხელი წყლის ორთქლი სახეში სცემდა, გოგირდის სუნი ცხვირში უღიტინებდა. გაახსენდა თბილისი აბანოები, როგორი სლიპინა ხდებოდა სხეული გოგირდნარევი წყლის გადავლების შემდეგ და დაიჯღანა.

ირგვლივ კანტიკუნტად თუ გაივლიდა ვინმე. ტესი ვერსად დალანდა. ცამ ჩაყლაპა თუ მიწამ, არავინ უწყოდა. უკან გამობრუნდა, ნომერში ავიდა, პირსახოცს დაავლო ხელი და სააბაზანოს მიაშურა. წყალს გადაივლებს და თუ იქამდე არ გამოჩნდა ის გოგო, მეიბლს მიუკაკუნებს, იქნებ მან იცოდეს მისი ასავალ-დასავალი. ბოლოს და ბოლოს, მამაკაცია და მისი ვალია, მოიკითხოს.

ის იყო, ონკანი გადაკეტა და პირსახოცი თეძოზე შემოიხვია, რომ ფრთხილი კაკუნის ხმა შემოესმა. სტეფმა მოურიდებლად გამოაღო კარი და მის წინ ასვეტილ ტესს მკაცრი მზერა შეავლო.

_ უკაცრავად, არ მეგონა, აქ თუ იქნებოდი, _ დაირცხვინა ქალმა და გულმა ძალუმად აუტეხა ბაგაბუგი, როცა მამაკაცის ფართო, დაკუნთულ მკერდს შეხედა.

სტეფანემ დაჟინებით შეათვალიერა ქალი, რომელსაც სველი თმა საფეთქლებსა და ლოყებზე მისწებებოდა. ძალიან ლამაზი იყო. მოულოდნელად შეამჩნია, როგორ კანკალებდა მისი მასპინძელი.

_ მთლად გაყინულხარ, გოგო, ეს რა გიქნია! _ შინაურულად მიმართა და ქალს მხრებში ჩაავლო ხელები.

«გოგო» ისე სასიამოვნოდ მოხვდა ტესის ყურს, ჟრუანტელმა დაუარა. რამდენი ხანია, ასე არავის მოუმართავს მისთვის.

_ საკმაოდ ცივი ქარი ქროდა, _ ძლივს ამოთქვა ტესმა, კბილს კბილზე აცემინებდა, _ კინაღამ გავიყინე, სანამ ამოვედი. ათმა მდგმურმა მაინც გამაჩერა გზაში, ზოგი რას მეკითხებოდა და ზოგი რას.

_ მოდი, ცხელი წყალი გადაივლე, სანამ ფილტვების ანთება აგიკიდებია, _ სააბაზანოსკენ უბიძგა სტეფანემ.

_ უი, არა, ხალათი და თეთრეული ოთახში მაქვს, ჯერ ის უნდა გამოვიტანო, _ შორს დაიჭირა ქალმა.

სტეფანემ საწოლიდან კოხტად დაკეცილი თავისი ხალათი აიღო და მიაწოდა.

_ ჩემი ჩაიცვი. სანამ გამოხვალ, შენებს აქ დაგახვედრებ. _ მომთხოვნი ტონით წარმოთქვა და ქალს კარი მიუხურა.

სანამ ტესი ბანაობდა, სტეფანე მის ოთახში შევიდა. თვალში მოხვდა საწოლზე გადაფენილი აბრეშუმის ხალათი და ღამის პერანგი, ორივეს ხელი დაავლო და თავის ოთახში გამოიტანა. სწორედ ამ დროს გამოაღო ტესმა სააბაზანოს კარი. სტეფანეს პირსახოცის ხალათი, რომელიც სამი ზომით მაინც ჰქონდა დიდი, მჭიდროდ შემოეხვია ტანზე.

_ აი, შენი ტანსაცმელი… და ცხელ წყალში ჩაწექი, გამოსვლა არ იჩქარო. _ გაუწოდა თეთრეული ქალს.

 

ტესმა ცხელი წყალი გადაკეტა, სხეული შეიმშრალა, თმა წინ გადმოიყარა და პირსახოცის კიდეებით მის გამშრალებას შეუდგა. როცა სარკეში ჩაიხედა, გაეღიმა, ძალიან უხდებოდა სველი და აბურდული თმა. «სააბაზანოდან გამოსულ ქალთან სექსს არაფერი სჯობს», _ გაახსენდა თავისი ყოფილი ბოიფრენდის სიტყვები. გონებაში ამოტივტივებულმა ამ აზრმა ცოტათი შეაცბუნა. რა გარანტია აქვს, რომ სტეფსაც არ მოუნდება მასთან დაწოლა? რომ ეცეს ახლა და საწოლზე მიაწვინოს… კარგად იცნობს ქართველი კაცების ხასიათს. თავი გადაიქნია, რომ უსიამოვნო ფიქრები თავიდან მოეშორებინა. მერე რა, რომ სიმპათიურია და მასთან ურთიერთობა უფრო და უფრო სიამოვნებს. ქუჩის ქალი ხომ არ არის, პირველსავე შემოთავაზებაზე დათანხმდეს? რა სისულელეა, ის არ ეკუთვნის მამაკაცების იმ კატეგორიას, ასე უტიფრად რომ ექცევიან ქალებს, ზრდილი ადამიანია, ამისთანა რამეს არც გაივლებს გულში. ყოველი შემთხვევისთვის, ფრთხილად გამოაღო კარი და ოთახი დაზვერა. სტეფი არსად ჩანდა. კვლავ მიხურა კარი და მზერა მამაკაცის ხალათზე შეაჩერა. რა სასიამოვნო, ამაღელვებელი ლოსიონის სურნელი ასდიოდა მის ხალათს, როცა ჩაიცვა. ცდუნებას ვერ გაუძლო და ხალათში ცხვირი ჩარგო. სამოსი სტეფის სხეულის სუნით იყო გაჟღენთილი და ქალი ვერ ძღებოდა ამ მათრობელა არომატით, მთელ სხეულში უცნაურად ჩაეღვარა სითბო და ათრთოლდა.

როგორც იქნა, შეელია მამაკაცის ხალათს, კიდევ ერთხელ ჩაიხედა სარკეში, შეამოწმა, ყველაფერი რიგზე თუ ჰქონდა და სააბაზანოდან გამოვიდა.

უეცრად შეკრთა, რადგან მამაკაცი საწოლზე დახვდა მიწოლილი. სულ რაღაც ორი წუთის წინ იგი არ ჩანდა ოთახში და მისი ამ პოზაში დანახვა სრულიად მოულოდნელი აღმოჩნდა. მისდა გასაკვირად, სტეფს ეძინა, თან ღრმად. არც კი გაუგია მისი გამოსვლა. ტესმა ახლა უფრო თამამად შეათვალიერა მისი შიშველი, ბალნით დაფარული მკერდი და შიშით გაიფიქრა, რომ ამისთანა სექსუალური მკერდის დანახვაზე ნებისმიერ ქალს აებნეოდა თავგზა.

სწორედ ამ დროს გაახილა სტეფანემ თვალები.

_ ტეს?

მამაკაცს ხმა ჩახრინწვოდა.

_ ბოდიში, შენი გაღვიძება არ მინდოდა, _ მოუბოდიშა აფორაჯებულმა.

_ არა უშავს, ამისგან ტრაგედიას ნუ შექმნი.

მამაკაცი საწოლზე წამოჯდა და გამომცდელი მზერა მიაპყრო. ლამის სუნთქვა შეეკრა, ისეთი სანახავი იყო ჯერ კიდევ ნამიანი ქალი.

_ ხალათისთვის მადლობა, სტეფ.

«აუ, რა სანახაობაა! _ გაიფიქრა სტეფანემ, _ შემთხვევით, ხომ არ მესიზმრება ეს ყველაფერი?» აბრეშუმის ხალათშიც კი მკაფიოდ იკვეთებოდა ქალის სხეულის მოხაზულობა, მრგვალი თეძოები და მწიფე მკერდი, აღელვებისგან ლამის ხმაურით რომ აუდ-ჩაუდიოდა.

ბიუსტჰალტერის გარეშე უფრო სექსუალური ჩანდა მისი მაღალი, გათქვირული მკერდი. აღელვებულმა თვალი ვერ მოაშორა ქალის ძუძუსთავებს, რომლებიც მკაფიოდ იკვეთებოდა ხალათის ქვეშაც.

ტესი მიბრუნდა, სააბაზანოში შუქი ჩააქრო და თავისი საძინებლისკენ გაემართა.

_ ძილი ნებისა, _ თქვა ჩუმად და კარი გაიხურა.

 

ტესმა კალენდარზე რიცხვი შემოხაზა და მეიბლმაც შემოაღო კარი.

_ ახალ კლიენტს ველოდებით? დაჯავშნა ვინმემ ნომერი? _ იკითხა მეიბლმა, როცა კალენდარზე შემოხაზულ რიცხვს მოკრა თვალი.

_ არა, სადღაა თავისუფალი ნომერი, ოთხშაბათს მაქსს ვხვდები, ბუღალტერს. ინვესტიციებზე უნდა ვილაპარაკოთ.

_ საუზმემ როგორ ჩაიარა? _ მეიბლი სკამზე ჩამოჯდა.

_ მშვენივრად. ელენმა თქვა, მდგმურებს ძალიან მოეწონათ ბანანის კექსიო. გახარებულია.

_ ჰმ. სხვათა შორის, მეც მიყვარს ეგ კექსი, თან მოხალულ ნიგოზს უმატებს, რაც არაჩვეულებრივ არომატს აძლევს. ელენმა იცის თავისი საქმე.

ტესმა ზურგს უკან მაგიდაზე მოაფათურა ხელი, ბლოკნოტს დაუწყო ძებნა.

_ ბოლოს და ბოლოს, მოდის?

_ კი, ახლავე ამოვა, ყავა მოაქვს შენთვის.

_ კარგია. ყავა სწორედ რომ მომიხდებოდა ახლა. _ ტესმა დაამთქნარა და პირზე აიფარა ხელი.

_ რა იყო, ღამემ მშფოთვარედ ჩაიარა «თანამეოთახე» მეგობართან ერთად? _ გაეხუმრა მეიბლი.

_ ის ჩემი მეგობარი არ არის, _ იწყინა ტესმა და შუბლი შეიკრა.

კარი გაიღო და ელენი შემოვიდა სინზე დაწყობილი საუზმით.

_ აბა, რა ჰქვია მამაკაცს, რომელსაც შენს საძინებელში სძინავს? _ იკითხა მეიბლმა და ეშმაკურად მოჭუტა თვალები.

_ ასეთ მამაკაცს ჩვეულებრივ ქმარი ჰქვია, _ ტესის მაგივრად ელენმა მიუგო. მან მაგიდაზე დადო სინი და კოვზით ყავას მოურია, თან გააგრძელა, _ ჩემი აზრით, ძალიან ლამაზი კაცია. ასე არ არის?

მეიბლი დაეთანხმა:

_ მეც ძალიან მომწონს. განსაკუთრებით ის ჭაღარა, ქოჩორში რომ აქვს გარეული, უფრო სექსუალურს აჩენს.

ტესს თვალები დაუმრგვალდა.

_ თქვენ რა, პირი შეკარით თუ როგორაა საქმე? მორჩით ლაყბობას და თქვენ-თქვენს საქმეებს მიხედეთ, _ გაიმკაცრა ხმა.

მან შეამჩნია, როგორი მრავლისმეტყველი მზერით შეხედეს ქალებმა ერთმანეთს.

_ ძალიან მგრძნობიარე ხარ, ჩემო საყვარელო, _ გაუცინა მეიბლმა და წამოდგა.

როცა ტესი მარტო დარჩა, არავინ უშლიდა ხელს, ეღიარებინა, რომ თვითონაც აღტაცებული იყო ახალი მდგმურით, განსაკუთრებით მას შემდეგ, დილით აუზზე რომ დაინახა. საინტერესოა, რა აქვს ამ კაცს ისეთი, ასე რომ მიიპყრო მისი ყურადღება? ნუთუ დაკუნთული მკლავები? როგორი სიმსუბუქით მიარღვევდა წყალს, თითქოს უწონო მდგომარეობაში იყო, ისე ცურავდა. თან ეს გლუვი კანი… სასწაულად ლამაზი სხეული აქვს. უცნაურია, რამდენი ასეთი ტანადი კაცი უნახავს ამ აუზზე, შეიძლება ბევრად უკეთესიც, მაგრამ მისი გული ამგვარად არასდროს არავის აუჩქროლებია. იყო მასში რაღაც განსაკუთრებული, თითქოს დამაელექტროებელი. არა, არ არის ზუსტი შედარება. ელექტრომუხტი ერთჯერადად მოქმედებს, ერთხელ დაგარტყამს და მორჩა. სტეფი კი მრავალვოლტიან ძაბვასავითაა, რომლის შეხება მომაკვდინებლად საშიშია.

გულის სიღრმეში ტესი უშვებდა იმ აზრს, რომ საშიშროება არ ასცდებოდა, თუკი სტეფს უფრო დაუახლოვდებოდა. აი, სწორედ მაშინ დაერხევა მის სიმშვიდეს. ჯერ იყო და, ქმარმა ატკინა გული, როცა განქორწინება მოსთხოვა, სამი წლის წინ კი მაიკლთან გაწყვიტა ურთიერთობა. ორჯერ უკვე გადაიტანა სასიყვარულო ტკივილი, საკმარისი არ არის? კიდევ ერთხელ მსგავსი რომ განმეორდეს, ვეღარ გაუძლებს. პატარა გოგონა აღარაა, ეყოფა, რა სიმწარეც გამოიარა ცხოვრებაში. ძლივს სიმშვიდე მოიპოვა, როგორმე დიდხანს უნდა შეინარჩუნოს იგი, რაც შეიძლება დიდხანს.

_ აღარასოდეს! _ ხმამაღლა წარმოთქვა, _ ორჯერ იმედგაცრუება საკმარისია.

 

მოსაღამოვდა. ტესი იმ დღეს, ფაქტობრივად, კაბინეტიდან არ გასულა. თითქოს ეშინოდა, სტეფს არ გადაყროდა შემთხვევით. მკერდზე ხელებგადაჯვარედინებული ღია ფანჯარასთან იდგა და მთების უკან ჩამავალ მზეს გაჰყურებდა. უდაბნოს მწერების ზუზუნი მის ყურამდე აღწევდა. მიხურა ფანჯარა. კაბინეტში სიჩუმემ დაისადგურა. მასზე ყოველთვის დადებითად მოქმედებდა სიჩუმე, თითქოს შვებას ჰგვრიდა. ახლა ვახშმის დრო იყო და ყველანი რესტორანში იყვნენ შეყუჟულები, ამიტომ გარედან საუბრის და სიცილის ხმები არ აღწევდა.

კაბინეტი დაკეტა და ოთახში ავიდა. ტანთ გამოიცვალა, აივანზე გავიდა, ვერანდაზე ჩამოკიდებულ საქანელაში ჩაჯდა და სახე გრილ სიოს მიუშვირა, რომელიც საამოდ მიეალერსა ღაწვებზე.

 

სტეფანე გვიან დაბრუნდა. ფეხებს ძლივს მოათრევდა, ისე იყო დაღლილი. გაოცება ვერ დამალა, როცა ვერანდაზე საქანელას თოკზე თავმიდებულ ტესს შეეფეთა. ქალს თვალები დაეხუჭა. ერთადერთი, რაც მიანიშნებდა იმაზე, რომ ქალს არ ეძინა, მისი ქუთუთოების თრთოლა იყო.

შეჩერდა და წამით შეავლო თვალი. წარმოუდგენლად ლამაზი ეჩვენა ეს ჟღალთმიანი საოცრება, რომელსაც ვნებიანად მოტკეცოდა თეძოებზე თეთრი ჯინსის შარვალი.

ტესმა იგრძნო დაჟინებული მზერა და სწრაფად გაახილა თვალები. მის წინ სტეფი იდგა. გული ლამის გაუჩერდა, ჰაერი ვეღარ მიაწოდა ფილტვებს. ოდნავ შესამჩნევად შეირხა და ხმადაბლა თქვა:

_ პრივეტ.

სტეფანემ ტუჩის კუთხეში ჩაიღიმა.

_ შენც პრივეტ, _ მიუგო და მზერა ცის ტატნობზე გადაიტანა, _ დიდებული ღამეა, არა? შეიძლება მეც დაგიმშვენო გვერდი?

ტესმა თავი დაუქნია. სტეფი გვერდით მიუჯდა. ერთხანს უხმოდ ისხდნენ გვერდიგვერდ და ოდნავ ირწეოდნენ. შემდეგ სტეფანემ ქალს მთის მწვერვალისკენ მიუთითა, რომელიც უცნაურად ანათებდა ღამეში.

_ ხედავ როგორი ნათება აქვს? თითქოს ნათურა ციმციმებსო.

_ ადრე აქ არასდროს ყოფილხარ?

_ ერთხელ ვიყავი, ისიც სამსახურის საქმეებზე.

_ მაშინ წინ ბევრი სიურპრიზი გელის. ის ნათება საბაგირო გზების ათინათია. კალიფორნიაში ეს ყველაზე მაღალი მწვერვალია და იცი, მანდ როგორ ცივა? ასეთ დროს სვიტერის გარეშე ვერ გაძლებ, გაიყინები.

_ ჰო, გამიგია. რესტორანი თუ არის იქ?

_ რა თქმა უნდა, არის. ტურისტები იქამდე უფრო ფეხით ადიან.

_ იქნებ როგორღაც მოგვეხერხებინა და ერთად დაგველაშქრა ეს ამერიკული მთათა სისტემა, უდაბნოს რომ გადმოჰყურებს?

ერთადო? დღეს მთელი დღე განა იმაზე არ ფიქრობდა, ამ კაცისგან თავი შორს დაეჭირა? ტესს გონებაში საგანგაშო სიგნალი ჩაერთო. როგორმე სასწრაფოდ უნდა შეცვალოს სასაუბრო თემა.

_ როგორ მიდის შენი საქმეები? შეეწყვე ახალ სამუშაო ადგილს?

_ კი, შევეწყვე. ხომ იცი, როგორც ხდება, სამუშაო ყოველთვის იმაზე მეტი გროვდება ხოლმე, ვიდრე მოელი, _ სტეფმა სევდიანად გააქნია თავი, _ ძალიან დიდი დრო მოვანდომე სამუშაო გეგმების დაწყობას, მეგონა, ყველაფერი გავთვალე, მაგრამ მოვტყუვდი.

_ რატომ? რამე ისე არ გამოვიდა?

სტეფანემ ამოიხვნეშა:

_ ჩვენი ოფისის მდივანმა ბევრი შეცდომა დაუშვა არა მხოლოდ სასტუმროს ნომრის დაჯავშნასთან დაკავშირებით. კონტრაქტების ნაწილი ერთმანეთში აურევია და სხვადასხვა ყუთში ჩაულაგებია. დღეს მთელი დღე მე და ჩემი თანაშემწე მათ გადალაგებას მოვუნდით. სათითაოდ ვხსნიდით ყველა ყუთს და ვეძებდით მიმოფანტულ დოკუმენტაციას. ნამდვილი ქაოსი მაქვს კაბინეტში.

_ არ მიკვირს ეს ამბავი. საქართველოში მდივნების ინსტიტუტი არ არსებობს. ნებისმიერ სკოლადამთავრებულ გრძელფეხება ტუტუც გოგოს შეუძლია მდივნის ადგილის შოვნა, ყოველგვარი განათლების გარეშე, რაც აქ არასდროს ხდება.

_ ცუდი გოგო არ არის, იცის თავისი საქმე. პირველად კი არ ვარ მივლინებაში, ადრეც ბევრჯერ დამხმარებია, მაგრამ ახლახან გათხოვდა და, როგორც ჩანს, დავთრები აერია, კაცის გემო რომ გაიგო, _ გულიანად გაიცინა სტეფმა.

ტესი ღიმილით შეხვდა მის სიცილს.

_ თანაშემწე აქაურია, თუ ისიც ქართველია?

_ ქართველია, დღეს ჩამოვიდა. მან ჩამოიტანა საბუთების ყუთები. ერთად ვმუშაობთ კონტრაქტზე.

_ და ის სად გაჩერდა, რომელ სასტუმროში?

_ ვინ, გედი?

_ გედი ჰქვია? _ გამოცოცხლდა ტესი ამ სახელის გაგონებაზე.

_ ჰო, გედი, რატომ გაგიკვირდა?

_ არა, არ გამიკვირდა. უბრალოდ, მამაჩემსაც გედი ერქვა და ეს გამახსენდა.

_ ააა. მამა, ესე იგი, ცოცხალი აღარ არის?

_ არა, დიდი ხანია, გარდაიცვალა. ჯერ კიდევ პატარა ვიყავი, შვიდი წლის, ბუნდოვნად მახსოვს.

_ გასაგებია. იცი? აქ ალბათ რამდენიმე თვე მომიწევს დარჩენა, ამიტომ მდივანი დამჭირდება. კონტრაქტორებმა მითხრეს, იმ კვირაში გასაუბრებას მოვაწყობთ და ვინმე ავიყვანოთო.

_ აი, ხომ ხედავ, როგორ აგვარებენ აქ საქმეებს? გასაუბრებით აჰყავთ მდივნები და არა გარეგნობის გათვალისწინებით.

_ რამდენი ხანია, საქართველოში არ ყოფილხარ, ტეს?

_ ცხრა წელია.

_ ჰოდა, იცოდე, რომ ახლა იქაც ასეა. გასაუბრების გარეშე არავის აწყებინებენ მუშაობას. მით უმეტეს, თუ ინგლისური არ იცის.

_ მართლა? რა წინ წასულა ჩვენი ქვეყანა. _ ჩაიცინა ტესმა.

_ აბა ნატოსა და ევროკავშირში რომ გვინდა შესვლა, გგონია, ცხოვრების ჩვენებური წესით მიგვიღებენ?

_ ქართველებს მაინც ვერაფერი შეცვლის.

_ გინდა თქვა, რომ შენც ვერ შეგცვალა აქ ცხოვრებამ?

_ მე ძალაუნებურად გადავერთე აქაურ წესებზე, სხვანაირად არ გამოდიოდა, მაგრამ მე ერთი ვარ და როგორც უმცირესობაში მოყოლილი, იძულებული ვიყავი, ავყოლოდი ამერიკის ფეხის ხმას. იქ კიდევ ქართველები უმრავლესობაში არიან და ძნელია მათი მენტალიტეტის შეცვლა.

_ მაგაში გეთანხმები, მაგრამ მაინც ვახერხებთ… შეძლებისდაგვარად.

გვიანობამდე ისხდნენ საქანელაზე და სრულ სიმშვიდეში საუბრით გაჰყავდათ დრო.

სტეფმა ტესს ირიბად გახედა. ჩრდილების ფონზე, რომელიც ქალის სახეს ეცემოდა, მისი პროფილი ძველ ბარელიეფს წააგავდა.

_ დილით, სამუშაოზე რომ მივდიოდი, ერთ ნომერს ჩავუარე, რომელსაც მოსამსახურე ალაგებდა. ვთხოვე, დავათვალიერებ-მეთქი და ნება დამრთო. ძალიან მომეწონა.

_ მართლა? რომელი ოთახი იყო?

_ აი, ტიუდორების დროინდელ ინგლისს რომ მოაგონებს კაცს. ძალიან ლამაზად არის გაფორმებული. ისიც შენი ნახელავია?

_ ჰო, _ ტესს ლოყები შეეფაკლა.

_ არაჩვეულებრივი გემოვნება გაქვს, მინდა გითხრა.

_ მადლობა, _ დაირცხვინა ქალმა. _ ერთ დროს მინდოდა თეატრში მემუშავა გამფორმებლად. სპეციალობით დეკორატორ-გამფორმებელი ვარ, მაგრამ ერთი დღეც არ მიმუშავია ამ კუთხით. თბილისში ძნელია სამსახურის მოძებნა, ყველგან ნაცნობი უნდა გყავდეს, ისე არავინ გამოგიწვდის დახმარების ხელს. მერე ავდექი და მეორე ფაკულტეტიც დავამთავრე, ინტერიერის დიზაინერობა შევისწავლე და ისიც უშედეგოდ, მაინც ვერ მოვიკიდე ფეხი. ავდექი და აქეთ წამოვედი. ყველაფერი ნულიდან დავიწყე.

_ და… ოჯახური მდგომარეობა? _ დაინტერესდა სტეფანე.

ტესი შეიშმუშნა. არ სურდა ამ თემაზე საუბარი. მისთვის სტეფი ჯერ კიდევ უცხო ადამიანი იყო, გულის გადაშლა არ ღირდა.

_ ხანდახან ისე ხდება, რომ ადამიანი ცხოვრების მიზანს კარგავს, შემდეგ კი ახალს ეძებს და პოულობს კიდევაც.

ეს ბუნდოვანი პასუხი სულაც არ აღმოჩნდა მამაკაცისთვის დამაკმაყოფილებელი, მაგრამ აღარ ჩაეძია. გასაგები იყო, რომ ქალს ამ თემაზე ლაპარაკი არ სურდა. მიუხედავად იმისა, რომ სრულიად «უბოროტო» შეკითხვა დასვა, ქალის სახეზე გამაოგნებელი სევდა აისახა, რამაც მიახვედრა, რომ წარსულში ტესს ვიღაცამ ან რაღაცამ მოუშუშებელი ჭრილობა მიაყენა.

_ მგონი, ძილის დროა, არა? _ ტესი მოულოდნელად ადგა.

_ მართალი ხარ, უკვე გვიანაა, მე კი უთენია უნდა ავდგე და საქმეს შევუდგე.

_ მაშინ, ღამე მშვიდობისა, სტეფ, ფერად სიზმრებს გისურვებ, _ ხელი დაუქნია ტესმა და მის პასუხს არ დალოდებია, ისე სწრაფად გაეცალა.

«როგორ მეტეორივით გაიქროლა», _ გაიფიქრა სტეფანემ და თვალის შევლება ვერ მოასწრო, ისე გაუჩინარდა ქალი თავის ოთახში. თითქოს სიცარიელე იგრძნო, მარტო რომ დარჩა. ამავდროულად, დისკომფორტს უქმნიდა, მისადმი ლტოლვა დღითი დღე რომ იზრდებოდა. დიდად არასდროს ყოფილა ქალით აღფრთოვანებული. წლების წინ, როცა ოჯახი შექმნა, სიყვარულზე არც უფიქრია. მისი ქორწინება საქმიან გარიგებას უფრო ჰგავდა და ამიტომაც არ გაგრძელებულა დიდხანს ცოლქმრული იდილია. მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა, თუმცა გრძნობდა, რომ არც ახლა იყო მზად, უღელს შეჰბმოდა, ცოლი შეერთო და ოჯახური მოვალეობები ეტვირთა. სიმართლე ის იყო, რომ თავისი მარტოობით ტკბებოდა. ყოველ შემთხვევაში, აქამდე ასე იყო. თუმცა, არც ტესის მიმართ ჰქონდა შორს მიმავალი გეგმები. თუკი მასთან ურთიერთობას ააწყობდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ აქ ყოფნის პერიოდში გვერდით ვიღაცა ჰყოლოდა, დროებითი პარტნიორი, რომელიც დღეებს გაულამაზებდა. იქნებოდა თუ არა ამ წინადადებაზე ტესი თანახმა, მისთვის უცნობი იყო, მაგრამ იმედოვნებდა, რომ უცხოეთში გადახვეწილი ქართველი ქალი პარტნიორობაზე უარს არ ეტყოდა. ამას მონადირული ინსტინქტი კარნახობდა. ტესი ხომ უკვე ამერიკული მენტალიტეტით იყო გაჟღენთილი, ქართველი უკარება ქალის შთაბეჭდილებას არ ტოვებდა, რომელსაც თვეობით უნდა ეხვეწო და კუდში სდიო საწადლის მისაღწევად.

სტეფანე საქანელას ჩაეჭიდა და გაქანდა. ესიამოვნა. ახლაღა გაახსენდა, რომ არ უვახშმია და შიმშილისგან კუჭი აეწვა.

ბევრი არ უფიქრია, პირველ სართულზე ჩავიდა და რესტორანს მიაშურა.

ელენი მაშინვე შემოეგება.

_ მოგშივდათ? _ შეჰღიმა ქალმა.

_ თანაც ძალიან, _ გაუღიმა მამაკაცმა კუბელ მზარეულს.

_ ეს კარგია, მისტერ გაგუა, _ თავი დააკანტურა ელენმა, _ დედაჩემი იტყოდა, თუკი მამაკაცს კარგი მადა აქვს, ესე იგი, კეთილი გულის პატრონიაო.

სტეფანემ უმისამართოდ გაიღიმა. არ იცოდა, რა ეპასუხა.

_ ტესი თავისთან არის, თუ იცით? _ თავი გვერდზე კეკლუცად გადახარა ელენმა.

_ მგონი, კი.

_ მაშინ, მასთანაც გაგატანთ ვახშამს, ისიც მშიერია. იმედია, არ შეწუხდებით.

_ რა პრობლემაა, სიამოვნებით ავუტან, თუკი მანდობთ მის წილ ულუფას, _ გაიცინა მამაკაცმა და მაგიდას მიუჯდა.

 

ორ საძინებელს შუა გამავალ კარზე დააკაკუნა თუ არა, სტეფანემ დაიძახა:

_ მე ვარ!

კარი ისე სწრაფად გაიღო, მამაკაცს თეფში კინაღამ ხელიდან გაუვარდა. ტესი საცურაო კოსტიუმში გამოწყობილიყო. აშკარა იყო, აუზზე გასვლა განეზრახა. ხელები აწეული ჰქონდა, საცურაო კოსტიუმის ზონრებს იკრავდა ზურგს უკან, კისერზე. მკერდი წინ წამოსწეოდა. მისმა გარუჯულმა სხეულმა სტეფს თავბრუ დაახვია.

მამაკაცმა ნერწყვი გადააგორა, ჩაახველა და მოგუდული ხმით წარმოთქვა:

_ ისა… ელენმა შენთვის ვახშამი გამომატანა.

_ მადლობა. საბანაოდ მივდიოდი…

_ მაშინ სასწრაფოდ მოგიწევს ჭამა, სანამ საჭმელი ცხელია.

ასეთი უბრალო სიტყვების წარმოთქმაც კი გაუჭირდა, იმდენად აღაგზნო ნახევრად შიშველმა ქალმა.

_ მოდი, ამ თეფშს მაგიდაზე დავდგამ, თორემ ხელიდან გამივარდება.

_ მე კი ხალათს მოვიხურავ, _ გაუღიმა ტესმა და საწოლისკენ გაემართა.

სტეფანემ ერთდროულად შვებაც იგრძნო და იმედგაცრუებაც. ერთი ბეწო ბიკინი ძლივს ფარავდა ტესის ვნებიან უკანალს. როცა მამაკაცი მიხვდა, რომ მისი მზერა ქალის თეძოებს ჩასცდა, მკვეთრად შეტრიალდა და საჟურნალე მაგიდას მიაშურა. როგორც კი თეფშს ადგილი მიუჩინა, ღონემიხდილი იქვე სკამზე ჩამოჯდა.

ეს იყო ყველაზე შესანიშნავი ვახშამი, რომელსაც კი ოდესმე შესწრებია ცხოვრებაში. როგორც იქნა, თანდათან დაიწყნარა გახშირებული სუნთქვა და გულისცემა, რადგან ტესმა ხალათი მოისხა და მაგიდას მიუჯდა.

_ შენ უკვე ივახშმე? _ ჰკითხა ქალმა და სუფლეთი სავსე კოვზი პირისკენ გააქანა.

მამაკაცმა მხოლოდ თავი დაუქნია, რადგან მისი ტუჩების მოძრაობამ ვნება კვლავ გაუღვივა.

_ რა კარგი მზარეულია ელენი. საერთოდ, კუბელები არაჩვეულებრივი დიასახლისები არიან. ხანდახან მგონია, რომ ჩემი კლიენტები მის გამო რჩებიან აქ დიდხანს. აუ, ეს რძე არ მინდა. შენ ხომ არ დალევ?

_ არა, გმადლობ. რძეს ვერ ვსვამ.

_ რატომ? _ წარბები აზიდა ქალმა გაკვირვების ნიშნად.

_ იმიტომ, რომ ვერ ვინელებ. საერთოდ, რძე ჩვენს ასაკში დიდად სასარგებლო არ არის.

_ ეს ვინ გითხრა?

_ ეგ ყველამ იცის. რძის მიღებას თავისი ასაკი აქვს, მერე და მერე სასარგებლო ფუნქციებს კარგავს.

_ არ ვიცი, მე კი მშვენივრად მერგება და… _ გადაიკისკისა ტესმა.

_ ესე იგი, ჯერ კიდევ ბავშვი ხარ და პირზე რძე არ შეგშრობია, _ გაეხუმრა სტეფი. ჯიბიდან ცხვირსახოცი ამოიღო და გაოფლილი კისერი გაიწმინდა.

_ არ გინდა ჩემთან ერთად იბანაო?

_ ღამე რატომ გიყვარს ცურვა? _ შუბლი შეჭმუხნა მამაკაცმა, _ წუხელ კინაღამ გაცივდი.

_ კინაღამ არ ითვლება, _ ტესის სიცილმა ოთახი გაავსო.

ქალი აშკარად ცდილობდა მის ცდუნებას, ეს კი მამაკაცზე ძლიერად მოქმედებდა.

_ რაღაც დოკუმენტებს უნდა გადავხედო. მოდი, ხვალ დილისთვის გადავდოთ ერთობლივი «წყალპახოდი».

ტესმა რძით მოთხუპნილი პირი ხელსახოცით შეიწმინდა. როგორ შეშურდა სტეფანეს ამწუთას იმ ხელსახოცის…

_ ეს იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად ადრე აპირებ ადგომას.

_ დილაუთენია ნამდვილად არ ვაპირებ, ხვალ შედარებით მსუბუქი დღე მაქვს.

_ ხვალ კვირაა, არ ისვენებ?

_ წესით ვისვენებ, მაგრამ ისეთი არეულობაა ჩემს კაბინეტში, უნდა დავალაგო, დომხალს ვერ ვიტან.

სტეფმა წარმოიდგინა, როგორ გაატარებდა მეორე დილას და ნასიამოვნები წინ გადაიხარა, რომ ქალს უკეთ დაკვირვებოდა. უცნაური რამ შეამჩნია _ ტესის თვალებს ფერი შეეცვალა.

_ რატომ არის შენი თვალები ახლა მომწვანო ფერის? დღის სინათლეზე ცისფერი გაქვს.

_ ა! ლინზების ამოღება დამავიწყდა, _ დამორცხვებულმა თვალებზე აიფარა ხელი.

_ შენ რა, ლინზებს ხმარობ?

ქალმა თავი დაუქნია.

_ და რაში გჭირდება?

_ რა ვიცი, მრავალფეროვნებისთვის, _ მხრები აიჩეჩა ტესმა.

_ სინამდვილეში რა ფერის თვალები გაქვს?

_ აბა, თუ გამოიცნობ, _ ტესმა გამომწვევად გადახარა თავი გვერდზე და მამაკაცს ეშმაკური მზერა ესროლა.

სტეფანემ გამომცდელად შეხედა. მერე ჩაიცინა და თქვა:

_ წამხედურობა ქალის ბუნებრივ სილამაზეს ჩრდილავს. ქართველი ქალების უბედურება იმაშია, რომ არ კმაყოფილდებიან იმით, რითაც ღმერთმა ისინი დააჯოლდოვა. ტუჩებდაბერილი და ლინზებჩადგმული ქალები ცვილის ფიგურებს ემსგავსებიან. ერთი თანამშრომელი გოგონა მყავს, იმასაც უყვარს ლინზები. არადა, ულამაზესი თაფლისფერი თვალები აქვს. ჩაიდგამს ცისფერ ლინზებს და კატას ემსგავსება. ჰგონია, რომ უხდება, ამ დროს მოხარშულ თევზს მიუგავს თვალები.

_ გინდა თქვა, რომ მეც მოხარშული თევზივით გამოვიყურები?

სტეფანეს გაეცინა.

_ იცი რა? ლინზები თვალებს მეტყველ გამოხედვას უკარგავს. თვალები ადამიანის სავიზიტო ბარათია. ყველაზე კარგად სხეულის ამ ორგანოს შეუძლია გრძნობების გამოხატვა. უთქმელად მიგახვედრებს ყველაფერს. ჩემი აზრი თუ გაინტერესებს, მაგის ყიდვას გერჩივნა, სხვა რამე, უფრო ღირებული შეგეძინა.

_ მაგალითად, რა?

_ ნუ, რა ვიცი, საცურაო კოსტიუმი, მაგალითად.

_ ეგ ისედაც ბევრი მაქვს.

_ მაშინ მზის სათვალე.

_ სათვალეს ვერ ვხმარობ. ჩემი თვალები ვერ ჰგუობენ სათვალეს.

_ რას მელაპარაკები! _ ახარხარდა სტეფი, _ შენი თვალებისთვის რა მნიშვნელობა აქვს, მზის სათვალიდან შეხედავს ცხოვრებას თუ ლინზებიდან?

ტესი განიხიბლა. ტუჩაბზუებულმა უკმაყოფილოდ ჩაილაპარაკა:

_ წარმომიდგენია, როგორი ბუზღუნა და კირკიტა ქმარი იქნები.

_ რატომ, «პლასტიკატი» ქალები რომ არ მომწონს, იმიტომ? ეს, უბრალოდ, ჩემი აზრია, თორემ ნამდვილად არა აქვს ჩემთვის მნიშვნელობა, ცხვირს მოიჭრის ქალი, ტუჩს გაიდიდებს თუ ბოტოქსს გაიჩხირავს. მარტივი გამოსავალია _ ასეთი ქალისკენ არ გავიხედავ.

_ ჰოდა, დარჩენილხარ უცოლოდ და ეგაა.

_ არა მგონია. პროცენტულად ბუნებრივად ლამაზი ქალები ჯაბნიან ჯერჯერობით ხელოვნურად გალამაზებულებს. აი, შენ, მაგალითად, თუ ალღო არ მღალატობს და მხედველობა, პლასტიკური ქირურუგიის ნაკვალევი არ გეტყობა და ეს მომწონს.

_ ჯერ არ ვარ იმ ასაკში, მსგავსი რამეები დამჭირდეს.

_ მაშინ მითხარი, თვალების ფერს რატომ იცვლი?

ტესი წამოდგა და მამაკაცს გამჭოლი მზერით მიაჩერდა.

_ უბრალოდ, მრავალფეროვნებისთვის, სტიოპა, მხოლოდ მრავალფეროვნებისთვის. ეს ხომ პლატისკური ქირურგია არ არის.

სტეფს შეუმჩნეველმა ღიმილმა გადაურბინა ტუჩებზე. რადგან ქალმა მისი ნათქვამი იწყინა, ესე იგი, თავს აწონებს. ეს ერთი «მსუყე» ნაბიჯია მიზნის მისაღწევად. როგორც ჩანს, მონადირემ იგი ჩიხში მოიმწყვდია და მიზანშიც ამოიღო. ახლა მხოლოდ ზუსტი გასროლაღა იყო დარჩენილი.

ტესმა პირსახოცს ხელი დაავლო, ნიშნის მოგებით შეჰღიმა მამაკაცს და ოთახიდან გავიდა.

ბავშვობის შემდეგ მისთვის «სტიოპათი» არავის მიუმართავს. მხოლოდ დედა ეძახდა ასე. როგორ მზრუნველად და თბილად ჟღერდა ტესის ბაგეებიდან ეს სახელი. ესიამოვნა…

სტეფანემ ამოიხვნეშა და ირგვლივ მიმოიხედა. ყველაფერი არეულ-დარეული იყო ტესის ოთახში. ყველგან ტანსაცმელი ეყარა. ახლა კიდევ ეს თეფში, ასე რომ დატოვა მაგიდაზე. ვერ იტანდა უწესრიგობას. ამას ქალის სიზარმაცეს მიაწერდა. იქნებ ტესი სულაც არ არის ასეთი და ეს მხოლოდ მისმა შემოსახლებამ გამოიწვია? შეიძლება განიცდის, რომ შეავიწროვეს და გულს ვერ უდებს ოთახის დალაგებას?

«ამას დრო გვიჩვენებს», _ გაიფიქრა შუბლშეკრულმა და თავის საძინებელს მიაშურა.

 

სტეფანე და ტესი აუზის კიდესთან იდგნენ და ელოდებოდნენ, როდის მორჩებოდნენ მუშები მის დეზინფექციას. აუზს ყოველ დილით ცლიდნენ, ახალი წყლით ავსებდნენ და ქლორს უმატებდნენ.

«დილის რვა საათი არც ისე კარგი დროა საცურაოდ», _ ფიქროდა ტესი. ძლივს გაახილა თვალები, როცა სტეფმა კარზე მოუკაკუნა. აკი ადრე არ ავდგებიო? შერცხვა და უარი ვერ უთხრა მამაკაცს, ვერც უსაყვედურა, სიზარმაცეში არ ჩამითვალოსო.

მაინც გაეწელა ადგომა და თავის მოწესრიგება. როცა დაბლა ჩავიდა, სტეფანე უკვე იქ დახვდა, ვარჯიშობდა.

ქალმა თავი გააქნია. ადამიანმა ჯერ თვალები უნდა გაახილოს კარგად, მერე ყავა დალიოს, რათა კოფეინით შეივსოს ენერგია და ვარჯიშს ამის შემდეგ შეუდგეს. ტესი შეზლონგზე დაჯდა, ფეხები შეიკეცა და შუბლი მუხლებს დააბჯინა. მას გრძელი, ფართხუნა პერანგი ეცვა, რომელიც ლამის წვივებამდე დასთრევდა.

ცოტა ხნის შემდეგ სტეფის შიშველი ფეხების ტყაპატყუპი შემოესმა და მიხვდა, მამაკაცი ადგილზე სირბილს შესდგომოდა. რაც შეიძლებოდა, მაგრად დახუჭა თვალები, რომ მისთვის არ შეეხედა. არც უცდია, თავი აეწია მუხლებიდან.

_ შენ არ აკეთებ მოთელვას, სანამ წყალში ჩახვალ? _ მოესმა სტეფის აქოშინებული ხმა.

_ არა.

_ ეს ცუდია. არ გეშინია სახსრების ატკივების? ფეხებისთვის მოთელვა აუცილებელია, სანამ წყალში ჩახვალ.

_ არა-მეთქი! _ გაღიზიანდა ტესი.

_ კუნთები გაგიმკვრივდება. შენ რა, გინდა, მოფამფალებული ფეხები გქონდეს?

«მოფამფალებული? ეგ რა სიტყვაა?» _ გაოცებულმა გაიფიქრა.

_ ტეს, ხომ არ დაგეძინა? _ გამოსძახა სტეფანემ.

_ არა.

_ როგორც ჩანს, ტოროლა არ ხარ, _ გაეხუმრა მამაკაცი.

ქალი მთელი ძალისხმევით ცდილობდა, ყურადღება არ მიექცია მისთვის, მაგრამ მისმა მკერდისმიერმა ჩუმმა სიცილმა აიძულა, თავი აეწია და თვალები გაეხილა.

მზერა მამაკაცის ადგილზე მორბენალ დაკუნთულ ფეხებზე შეაჩერა. უყურებდა, როგორ ქრებოდა მიწაზე ჩრდილი მის ყოველ აწეულ ნაბიჯზე და როგორ ეჭიმებოდა მამაკაცს ბარძაყები ხტუნვისას. მოკრივესავით სხეული ჰქონდა, რაც აშკარად სასიამოვნო შესახედავი იყო.

სწორედ ამ დროს დაუძახეს მუშებმა, სამუშაო დამთავრებულიაო და ტესი წამოდგა. სტეფი უკვე ზურგით იდგა და მაისურს იხდიდა. მისმა ფართო მხარ-ბეჭმა ღიმილი მოჰგვარა. მიუხედავად იმისა, რომ ადრე ადგომას ვერ იტანდა, დაასკვნა, რომ ეს სანახაობა ამად ღირდა.

_ ჩვეულებრივ, რამდენი ბილიკის გაცურვას ახერხებ? _ შეეკითხა მამაკაცი.

_ იქით-აქეთ? _ კითხვას კითხვით უპასუხა ქალმა.

_ ჰო.

_ რა ვიცი, როდის როგორ. ყოველ შემთხვევაში, იმდენს არა, რომ წამზომი ჩავრთო და ჩემი მიღწევების გაუმჯობესებაზე ვიზრუნო.

ტესი ნელა ჩაუყვა კიბეს, ფეხით მოსინჯა წყალი. სტეფანე არ დაელოდა, თავით გადაეშვა აუზში, ჩაყვინთა, სწრაფადვე ამოყვინთა და დაუძახა:

_ ეგრე ნუ სინჯავ ტემპარატურას, გადმოეშვი და მაშინვე შეეჩვევი. ნუ გეშინია, კარგი წყალია.

სტეფმა შუამდე გაცურა და წყალზე დადგა. ტესს გამოხედა. თეთრ საცურაო კოსტიუმში გამოწყობილი ქალი ქანდაკებას ჰგავდა. უნაკლო, გარუჯული სხეული დილის მზეზე სასიამოვნოდ ულაპლაპებდა. ვიწრო ბიუსტჰალტერი ძლივს უმალავდა ძუძუებს. მამაკაცმა ვეღარ გაუძლო ამ სანახაობას და დაუყვირა:

_ ჩამოდი დროზე, თორემ უკვე დაგვიანდა, ისედაც ამოვვარდი გრაფიკიდან.

_ გრაფიკიდან? მაგრამ დღეს ხომ კვირაა! _ ტესი არ ჩქარობდა აუზში ჩასვლას, თითქოს მის უფრო გაღიზიანებას ცდილობდა, _ საოცარი კაცი ხარ, თავში მხოლოდ სამუშაო გიტრიალებს და არავითარი გართობა!

რა ჯანდაბაზე დათანხმდა მასთან ერთად აქ მოსვლას? რა კარგი საღამო გაატარეს იქ, საქანელაზე ერთად, რამდენი ისაუბრეს, ახლა კი ისევ «მუდოდ» იქცა.

ტესმა კბილი კბილს დააჭირა, მთელი სხეული დაძაბა და, როგორც იქნა, წყალში გადაეშვა.

აუზს არანაირი მარკირება არ ჰქონდა, არც თოკები იყო გაბმული ბილიკების გამოსაყოფად, თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია წყვილისთვის, ერთმანეთის გვერდით ეცურათ აუზის მთელ სიგრძეზე. ცხრაჯერ გაცურეს და გამოცურეს ერთი ბოლოდან მეორეში. თან ტემპი არ დაუგდიათ. ბოლოს ტესი დაიღალა და აქოშინებული წყლიდან ამოვიდა. აკანკალებულმა პირსახოცი მხრებზე შემოიხვია და შეზლონგზე ჩამოჯდა. ქალი უყურებდა, როგორი სიმსუბუქით აპობდა მამაკაცი მკლავებით წყალს და როგორ ოსტატურად უხვევდა აუზის ბოლოში უკან გამოსაცურად. აი, რა შეუძლია ვარჯიშს. ქალი უფრო და უფრო იხიბლებოდა სტეფანეს გლუვი, დაკუნთული, ძლიერი სხეულით. ბოლოს მან გამოცურა და ერთი მოქნილი მოძრაობით ისე ამოხტა წყლიდან, ქალმა აღტაცება ვერ დამალა.

_ კარგად ცურავ, _ შენიშნა სტეფმა, როცა გვერდით ჩამოუჯდა.

_ მადლობა, მაგრამ შენ მაინც ვერ შეგედრები.

მამაკაცმა ოდნავ გაიღიმა, პირსახოცს დასწვდა და სხეულის შემშრალებას შეუდგა. როცა საქმეს მორჩა, პირსახოცი მხარზე გადაიკიდა, თავისი ნივთები მოაქუჩა და ადგა.

_ რას იტყვი, სანამ ნომერში ავალთ, ელენს რომ გავუაროთ და თითო ფინჯანი ყავა დავაგემოვნოთ? _ შეეკითხა ტესი.

სტეფი ერთხანს შეყოყმანდა, მაგრამ ბოლოს მაინც დათანხმდა.

_ მგონი, შეიძლება.

_ ძალიანაც კარგი, მაშინ წავიდეთ!

 

სამზარეულოს კარი დაკეტილი დახვდათ, მაგრამ ტესმა იცოდა, რომ ელენი ამ დროს უკვე ფეხზე იყო და სასტუმროს ბინადართათვის საუზმეს ამზადებდა. თავისი გასაღებით გააღო კარი. ელენი ქურასთან იდგა და ახალგამომცხვარ შოკოლადის კექსს ფორმიდან იღებდა. კექსის სურნელმა ჰაერი გაავსო. ტესმა სტეფანეს მოხედა და გაუღიმა. ამ უკანასკნელმა ღრმად ამოისუნთქა, თვალდახუჭულმა კექსის არომატი შეიყნოსა და თვითონაც გაიღიმა. ტესს გული შეუფანცქალდა. აგიჟებდა ეს ღიმილი. ნეტავ თუ აცნობიერებს ამ ღიმილის ზემოქმედების ძალას ეს კაცი? ბედნიერების გამომხატველმა გამომეტყველებამ სრულიად შეცვალა მამაკაცი.

_ გარეთ გაგიშლით, ხის ქვეშ, თორემ აქ ხელს შემიშლით, მილიონი საქმე მაქვს, _ მოხედა ელენმა ადრიან სტუმრებს და კექსის წვრილად დაჭრას შეუდგა.

_ მოდიან დღეს დამხმარეები? _ შეეკითხა ტესი ელენს.

_ არ ვიცი, არ მიკითხავს, _ თავაუღებლად მიუგო მზარეულმა, _ თუ არ მოვლენ, თავიანთ თავს დააბრალონ. არ უნდათ მსუბუქი სამუშაო და მსუბუქი ფული? ამაზე უარს თუ იტყვიან, სულელები ყოფილან და ეგაა.

_ რაზე საუბრობთ? _ დაინტერესდა სტეფანე.

_ ხანდახან საღამოები ან ლანჩები ეწყობა ჩვენს რესტორანში და ელენი მარტო ვერ აუდის საქმეს, ამიტომ ადგილობრივები ეხმარებიან. მაგრამ იგი ისეთ დღეში აგდებს იმ საწყლებს, ისე აცლის სიქას მუშაობით, რომ საღამოს ერთი სული აქვთ, მალე მორჩნენ საქმეს და სახლში გაიქცნენ. დღესაც გვაქვს ერთი ლანჩი, ამიტომ ვკითხე, თუ დაიბარე გოგონები-მეთქი.

გემრიელად ისაუზმეს. სტეფი შეჰყურებდა ქალს და იმის გამოცნობას ცდილობდა, სიამოვნებდა თუ არა ტესს მასთან დროის გატარება. თვითონ ძალიან კმაყოფილი იყო. არ ახსოვს, ბოლოს როდის იჯდა ასე, ოჯახურ ატმოსფეროში, ახლობელ ადამიანთან ერთად. საინტერესოა, ტესი რას ფიქრობს? მოისურვებს, ხვალაც ისაუზმოს მასთან ერთად?

ტესმა მაგიდაზე დადებული გაზეთი გადაშალა და თვალიერებას შეუდგა.

_ მე ვერ მოვასწარი ამ დილით პრესის გაცნობა, _ თქვა სტეფანემ.

_ არა უშავს, ხვალ დილით ალბათ საკუთარ ნომერში მოგიწევს გადასვლა და იქ წაიკითხავ. გაზეთებს ყოველ დილით კართან დაგიდებენ, რომ იცოდე.

საკუთარ ნომერშიო? ჰოო. ეგ სულ გადაავიწყდა. ხომ შეჰპირდა ტესი, როგორც კი ნომერი გათავისუფლდება, მაშინვე გადაგიყვანო. კარგია. მას თავისი სააბაზანო და საცხოვრებელი ფართი ექნება, არ მოუწევს სანახევრო აბაზანით სარგებლობა და არც ძილი ნებისა უსურვოს ყოველღამე ვინმეს.

კვლავ შეხედა ტესს. «ლამაზია, _ გაიფიქრა, _ კოსმეტიკას არ ხმარობს, ეს მომწონს. ღაწვები რომ ბუნებრივად აქვს შეფაკლული, უფრო საამური საცქერია». გაუკვირდა, ასე ძლიერად რომ იზიდავდა ქალი. ვინმეს რომ ეკითხა, რა გეგმები გაქვს ტესთან დაკავშირებითო, დაუფიქრებლად მიუგებდა, გეგმების გარეშე მსურს მასთან ურთიერთობაო. კიდევ ერთხელ შეხედა. ის სიცოცხლეს ასხივებდა. არ იღიმოდა, მაგრამ ღიმილი მაინც დასთამაშებდა მის სახეს. ყოფილი ცოლი გაახსენდა, ყოველთვის უკმაყოფილო იერით რომ დადიოდა. ხუმრობას ვერასდროს იგებდა, ძალიან მძიმე ხასიათი ჰქონდა. მაგრამ თვითონაც რომ არ გამოირჩეოდა სიხალისით? იქნებ სწორედ პირველ ცოლთან ურთიერთობამ დათრგუნა და აქცია ასეთად? განა თვითონ არ მოსწონდა მაკასნაირი ცივი ინტელექტუალები? არჩევანი ხომ თავად გააკეთა? განა სწორედ მისი მედიდური გამოხედვა არ აღაფრთოვანებდა, სანამ ცოლად შეირთავდა? ახლა პირიქით რატომ ხდება? ასეთი მხიარული, უბრალო და სიცოცხლით სავსე ქალი რატომღა მოსწონს?

_ აი, თურმე როგორი ცნობილები ვყოფილვართ! _ წამოიძახა ტესმა და რომელიღაც გვერდზე გადაშლილი გაზეთი ცხვირწინ აუფრიალა მამაკაცს.

სტატიის სათაური იუწყებოდა, რომ ესა და ეს დეველოპერული კომპანია ახალი სასტუმროს მშენებლობას იწყებდა უცხოელი არქტიტექტორების დახმარებით, ხოლო სტატიის გასწვრივ სტეფის ფოტო იწონებდა თავს.

_ ეს შენ ხარ? _ ტესმა გაზეთი შემოაბრუნა და მამაკაცს დაანახვა.

_ რა? _ სტეფანე ფიქრებიდან გამოერკვა.

_ შენი ფოტოა გაზეთში და სტატია შენზე. _ ქალმა საჩვენებელი თითი სტატიას დაადო, _ გამოდის, სასტუმროს აშენებთ შენ და შენი პარტნიორები?

_ გამოდის, _ ირონიულად მიუგო მამაკაცმა.

_ აქამდე რატომ არ მითხარი?

_ უნდა მეთქვა? _ ჩაიცინა, _ მეგონა, უთქმელადაც იცოდი.

ტესმა თავი გადააქნია. სტეფი ვერაფრით ვერ მიხვდა, რატომ მოექუფრა მოულოდნელად თანამოესაუბრეს სახე.

_ და რა პრობლემაა? _ გაკვირვებით შეხედა ქალს.

_ ეს არ უნდა გაგეკეთებინა, _ თვალები რისხვით აენთო ტესს.

_ ვითომ რატომ?

_ იმიტომ, რომ, ჯერ ერთი, არ ჯდება ქალაქის ლანდშაფტში ამგვარი პროექტი და მეორეც, ამით შენ დაასამარებ ჩემს ბიზნესს, გესმის? ასე ახლოს ამხელა სასტუმრო გამანადგურებს.

_ მაპატიე, მაგრამ ეს პროექტი ჩემი მოგონილი არ არის, მე მხოლოდ მოწვეული სპეციალისტი ვარ, მხოლოდ შემსრულებელი. რატომ გგონია, რომ ერთმანეთის კონკურენტები გახდებით? ეს სასტუმრო ხუთვარსკვლავიანი იქნება, ძალიან ძვირად ღირებული ნომრებით. შენთან კიდევ ისეთი ფასებია… მგონი, სანერვიულო არაფერი გაქვს.

_ რას ლაპარაკობ, გესმის მაინც? _ აყვირდა ტესი, _ ამხელა სასტუმრო, თავისი პარკირებით და მთელი ამბებით…. როგორი ხმაურიანი გახდება ჩვენი უბანი, გიფიქრია ამაზე? ჩემთან ისეთი სიმყუდროვეა, ყველას მოსწონს, ხნიერი წყვილები მოდიან დასასვენებლად, რადგან იციან, რომ ხმაური არ შეაწუხებთ. და რა მოხდება, შენ რომ ამ სასტუმროს ააშენებ? დამიფრთხობ კლიენტურას. აი, ეს არის პრობლემა!

_ არ ვიცი, სხვანაირად როგორ აგიხსნა, _ სტეფანემ დაბნეული მზერა ესროლა, _ იმის გამო, რომ შენ არ მოგწონს ეს ამბავი, სამუშაოზე უარს ვერ ვიტყვი, კონტრაქტის დარღვევის შემთხვევაში ჯარიმის გადახდა მომიწევს, რაც ჩემს შესაძლებლობებს აღემატება, მდიდარი ნამდვილად არ ვარ.

ტესს ლამის გულზე შემოეყარა. სასტუმრო მისი ერთადერთი საარსებო საშუალება იყო. შვილივით უყვარდა აქაურობა. აშკარა იყო, სასტიკი ბრძოლა მოუწევდა ადგილობრივ ხელისუფლებასთან, რაც, სავარაუდოდ, მისი დამარცხებით დამთავრებოდა. ის ხომ უცხოელი იყო, ვინ გაითვალისწინებდა ვიღაც ჩამოთრეული ქართველის ინტერესებს?

მამაკაცმა ირგვლივ მიმოიხედა. მართლაც უამრავი ადამიანი ტრიალებდა გარშემო. აუზიც სავსე იყო დამსვენებლებით. მწვანე შეზლონგები სოკოებივით წამომართულიყო აუზის გასწვრივ. ტესი მართალი იყო, მართლაც მყუდრო იყო ეს ადგილი. ამით მენეჯერს თამამად შეეძლო ეამაყა. მამაკაცი იმასაც ხვდებოდა, რატომ შეაშინა ქალი ახალი, ფეშენებელური სასტუმროს მშენებლობამ. იგი მართლაც დააზიანებდა ტესის ბიზნესს.

სხვა გზა აღარ დარჩენოდა. დღე მშვიდობისა უსურვა ქალს და სასწრაფოდ გაეცალა.

როცა წყალი გადაივლო და ტანთ ჩაიცვა, ქუჩაში გავიდა და კვარტალს დაკვირვებული მზერა მოავლო. მერე, თითქოს დამნაშავე ყოფილიყო, კეფა მოიქექა და ოფისისკენ გზას ფეხით დაადგა. მშვენიერი დილა იყო გასასეირნებლად.

 

ოთხი საათის შემდეგ, სადილობის დრომ რომ მოაწია და ტესი რესტორანში ჩასასვლელად გაემზადა, სტეფანე გაახსენდა. რა უნდა ეთქვა მისთვის, როცა შეხვდებოდა? ვაითუ, არ მოისურვოს აქ დარჩენა და სადმე სხვაგან ეძებოს საცხოვრებელი?

ლინზები ფრთხილად ჩაიდგა გუგებში, წამწამები ტუშით შეიღება და თვალები დააფახულა.

ნეტავ თუ შენიშნა სტეფმა, როგორი ქაოსია აქ? ვერაფრით მოიცალა ოთახის დასალაგებლად. რას იფიქრებს ის კაცი?

სარკის წინ დადგა და თავისი ორეული შეათვალიერა. რატომღაც, განსაკუთრებულად გამოიპრანჭა. წითელი მოტკეცილი კაბა ჩაიცვა, რომელიც ყველაზე ძალიან უყვარდა. არც შემცდარა, ასე არაფერი უხდებოდა.

რაც იქნება, იქნება. როგორც კი ნახავს, ეტყვის, რომ ნომერი გათავისუფლდა და შეუძლია გადავიდეს. ფანჯარა პირდაპირ აუზს გადაჰყურებს. თუ უარი მიიღო, ეს იმის ნიშანი იქნება, რომ სტეფი სასტუმროს ტოვებს და სხვაგან გადადის. ეს კი ნამდვილად მოუკლავს გულს. არ უნდა, იგი სადმე სხვაგან გადავიდეს. არა, განა ფულის გამო… ისე შეეჩვია ამ ორ დღეში, რომ მის გარეშე გაუჭირდება. რა კარგად გაატარეს დილა, სანამ იმ ამბავს გაიგებდა. მერე კი ისე გაბრაზდა, თავი ვერ მოთოკა. ისე, მართლაც და, რა სტეფანეს ბრალია, თუ მისგან ხუთასიოდე მეტრში სასტუმრო შენდება? ის ხომ დაკვეთას ასრულებს მხოლოდ? რა ტყუილად ეჩხუბა… არადა, როგორი მეგობრული ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ. ამ ურთიერთობას შეიძლებოდა კარგი ფინალი ჰქონოდა ამა თუ იმ მიზეზის გამო, მან კი ყველაფერი გააფუჭა.

დანაღვლიანებულმა ამოიოხრა და რესტორნისკენ გაეშურა. მაღალ ქუსლებზე შემდგარი ბალერინასავით მსუბუქად მიაბიჯებდა.

დარბაზში შესულმა მაგიდები შეათვალიერა. სტეფი არსად ჩანდა. შემდეგ საბანკეტო დარბაზში შეიხედა. დღეს აქ ოფიციალური ლანჩი იმართებოდა. ტესი არ იყო ვალდებული, დასწრებოდა ლანჩს, მაგრამ თვალყური უნდა მიედევნებინა, რომ ყველაფერი რიგზე ყოფილიყო.

 

საღამოს, როცა წვეულება მორჩა და სტუმრები დაიშალნენ, მოეშვა. ახლაღა იგრძნო, როგორ ატკინა ფეხები მაღალმა ქუსლებმა. საშინლად მოუნდა, იქვე გაეხადა ფეხსაცმელი და ფეხშიშველს ევლო, მაგრამ დირექტორი იყო და ეთიკის ნორმებს ვერ დაარღვევდა.

ლანჩის დამთავრების შემდეგ კარლოსმა, მეიბლმა და ელენმა იქაურობა მიალაგეს, ტესიც მიეხმარა. როცა საქმეებს მორჩა, ოთახში ავიდა და ფეხსაცმელი შორს მოისროლა. ცოტა ხანს წამოწვა, მერე სპორტულ ფორმაში გამოეწყო და კვლავ ძირს ჩავიდა.

ახლა ბანაობა არ აწყენდა. აუზს მიაშურა და პირველსავე შეზლონგზე დაეხეთქა ძალაგამოცლილი. კიდევ კარგი, შემდეგი წვეულება მხოლოდ ათი დღის შემდეგ უწევდა.

 

ის იყო, წყლიდან ამოვიდა და შეზლონგზე გაწვა, რომ სტეფის ხმა გაიგონა:

_ პრივეტ.

ტესს თვალები არ გაუხელია, ისე უპასუხა:

_ სალამი. როგორ მიდის საქმეები სამსახურში?

_ ისე რა. როგორც იქნა, დავალაგე იქაურობა. რა გჭირს, ძალიან დაიღალე?

_ ჰო, მთელი დღე «შპილკებით» მომიწია სიარულმა.

სტეფმა ჩაიცინა.

_ ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება მთელი დღე მაღალ ქუსლებზე ამხედრებულმა იარო.

_ მეც ვერ წარმომიდგენია, _ გადაიკისკისა ტესმა, _ უცნაური სანახავი იქნები.

_ მაგარი ხუმრობაა, _ თითქოს იწყინა მამაკაცმა.

_ საწყენად არ მითქვამს.

_ არც მწყენია, _ გაიღიმა სტეფანემ, _ ან კი როგორ შეიძლება რამე გაწყინოს ქალისგან, რომელიც ნიჭიერია, ყურადღებიანი და კონცენტრაციის უნარით სავსე?

_ ეს ვინ გითხრა? _ როგორც იქნა, იკადრა თვალების გახელა ტესმა, თავი წამოსწია და მამაკაცს ახედა.

_ არც არავინ. ჩემი თვალით ვნახე.

ტესმა კვლავ დადო თავი შეზლონგზე და თვალები ისევ მილულა.

_ აქედან რომ წავედი, კვარტალი საფუძვლიანად დავათვალიერე, _ წამოიწყო სტეფანემ. _ მომეწონა აქაურ ატმოსფეროზე რაც ილაპარაკე დილით. არ ვიცი, რა გამომივა, მაგრამ შევეცდები, რაღაცები შევცვალო პროექტში. იმედია, მოვახერხებთ მავანთა დათანხმებას.

ტესი ლამის წამოხტა.

_ ამას სერიოზულად იძახი? _ გული სითბოთი აევსო.

_ პირობას ვერ მოგცემ, მაგრამ ყველაფერს გავაკეთებ, რაც შემეძლება, რთული ის არის, რომ პროექტი უკვე დამტკიცებულია. თუ ტერიტორიის შეცვლაზე უარი მითხრეს, მაშინ იქნებ ახალი პროექტის გაკეთებაზე დავითანხმო. თუ ესეც არ გამომივიდა, მერე აღარ ვიცი…

ტესმა ხელი გაუწოდა.

_ მადლობა, სტეფ, რაც უნდა მოხდეს, მაინც მადლობელი ვარ შენი.

ეს სიტყვები უბრალოდ იყო ნათქვამი, მაგრამ ისე ამოხეთქა მისი გულიდან, მამაკაცისთვისაც კი არ დარჩენილა შეუმჩნეველი.

ნიავმა წამოუბერა. სტეფანეს ცხვირში შეუღიტინა ქალის სუნამოს არომატმა. თავი ნელა მოაბრუნა დე ტესის ტუჩებს დააშტერდა. ზედმეტად მაცდუნებელი იყო მისი ტუჩები. საშინლად მოუნდა, ეკოცნა მისთვის, მაგრამ აქ ეს შეუძლებელი იყო. არადა, თავს ვეღარ იკავებდა. კიდევ კარგი, ტესი თვალებდახუჭული იწვა, თორემ მიუხვდებოდა გულისნადებს. ვერც ერთი შემთხვევა ვერ გაიხსენა, ასეთი ლტოლვა განეცადოს ქალის მიმართ. იქნებ იმის ბრალია, რომ უცხო ქვეყანაშია და ირგვლივ უფრო ახლობელი არავინ ჰყავს? ფაქტობრივად, მასზეა მიჯაჭვული. უფრო მეტიც, მის გვერდით ცხოვრობს და მხოლოდ ერთი სიფრიფანა კედელი ყოფს მისი საწოლისგან.

_ ჭამა არ გინდა? _ ტესი მოულოდნელად წამოჯდა და ჩაცმას შეუდგა.

_ ჰო, ცოტა მომშივდა.

_ მაშინ წავიდეთ, ვახშმობის დროა.

ტაატით გაუყვნენ რესტორნისკენ მიმავალ ბილიკს.

_ ღმერთო, როგორ მტკივა ფეხები, _ დაიწუწუნა ტესმა.

_ ისადილე მაინც დღეს?

_ არა, ლუკმა არ ჩამსვლია პირში.

_ ესე იგი, თანამეინახეობას გამიწევ.

_ სხვა რა გზა მაქვს? _ თავი ლამაზად გადახარა ქალმა გვერდზე და გაიღიმა.

მსუბუქად ივახშმეს.

_ დასვენების დღე როდის გაქვს? _ შეეკითხა მამაკაცი, როცა ჭამას მორჩა და ყავის დალევას შეუდგა.

_ მე დირექტორი ვარ, დასვენების დღეები არ მაქვს.

_ გინდა მითხრა, რომ ბევრს მუშაობ?

_ ვცდილობ, _ მრავალმნიშვნელოვნად შეხედა ქალმა. _ ასე რომ, ყოველთვის შეიძლება ვერ შევძლო შენთან ერთად რესტორანში ჯდომა.

სტეფანემ წარბები აზიდა. არა, ეს არ უგულისხმია. მას უნდოდა, აქედან სადმე სხვაგან წაეყვანა ქალი, სასტუმროდან შორს, განმარტოებულიყო მასთან და უკეთ გაეცნო. იქ, სადაც მოულოდნელად არავინ დაადგებოდათ თავზე და საუბარს არ გააწყვეტინებდნენ. იქ, სადაც შეეძლებოდა, შეხებოდა მას. იქნებ ეკოცნა კიდევაც… ამის გაფიქრებამ ჟრჟოლა მოჰგვარა. მექანიკურად თმაზე გადაისვა ხელი.

_ ხომ არ გაგვესეირნა?

_ არა, არ შემიძლია. უნდა დაველოდო, როდის გათავისუფლდება აქაურობა დე მერე სამზარეულო დავკეტო. ელენი გავუშვი, დღეს რთული დღე ჰქონდა. შენ ადი, არ დამელოდო, დაღლილი იქნები.

_ რამდენიმე ადგილას უნდა დავრეკო, სხვა არაფერი. კარგი, რახან ასეა, წავალ, არ შეგაყოვნებ.

ტესმა თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და წამოდგა.

_ ნომერში შევხვდებით, _ ხელი დაუქნია სტეფმა და დარბაზიდან გავიდა.

 

თორმეტი ხდებოდა, როცა ტესმა ბოლო სტუმარი გააცილა და ნომრისკენ გაემართა. კიბეზე რომ ადიოდა, სტეფანეს ოთახში შუქი შენიშნა. «ალბათ მუშაობას შერჩა», _ გაიფიქრა. საძინებელში შევიდა თუ არა, დაინახა, რომ სტეფთან გამავალი კარი ღია იყო. გულმა არ მოუთმინა და სანამ დაკეტავდა, ოთახში შეიჭყიტა. სტეფანე სავარძელში მიწოლილიყო და ეძინა. აქეთ-იქით წიგნები და ქაღალდები უწესრიგოდ ეყარა. მამაკაცს თავი ცუდად ედო, თითქოს კისერი მოღრეცვოდა, აბურდული თმა კი შუბლზე ჩამოშლოდა. ტესს სურვილმა წამოუარა, შეხებოდა, თმა გაესწორებინა მისთვის, მაგრამ შეეშინდა.

_ სტეფ, სტიოპა! _ ხმადაბლა დაუძახა.

თავისი სახელი გაიგონა თუ არა, სტეფანემ თვალები გაახილა. რა საოცარი სიზმარია! ტესი მოვიდა მასთან, სრულიად შიშველი და ვნებააშლილი. ტუჩები ოდნავ გაპობია და საკოცნელად იწევა. სავსე მკერდი მღელვარედ აუდ-ჩაუდის.

სტეფმა ხელი გაიწვდინა და ქალის შიშველ მხარს მოეფერა, მერე მის ყელს შეეხო. მეორე ხელი კი წელზე სტაცა და თავისკენ მოიზიდა.

_ სტეფ! გაიღვიძე!

ფუჰ! ჯანდაბა! როგორც ჩანს, სიზმარს აჰყვა. ტესი მართლაც მასთანაა, მაგრამ სულაც არ არის შიშველი და არც თვითონ შეხებია ქალს.

_ თავი ცუდად გიდევს, კისერი გეტკინება, _ მზრუნველად შენიშნა ქალმა.

_ ჩამძინებია, _ წაიჩურჩულა მამაკაცმა და ზუსტად ის მოძრაობები გააკეთა, რაც რამდენიმე წამის წინ სიზმარში. ნელა მოიზიდა ტესი თავისკენ და შუბლზე ნაზად ეამბორა. ქალი შეთრთოლდა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ წინააღმდეგობის გაწევას არ აპირებდა. ამით ისარგებლა სტეფმა, მკერდზე გადმოიწვინა და ყელზე დააკვდა. იგრძნო, როგორ ძლიერად უფეთქავდა ყელთან ძარღვი. მხურვალება მთელი სისწრაფით ედებოდა მამაკაცის სხეულს. იგი გრძნობდა შამპუნის და სუნამოს სურნელს, ეს ტესის სურნელი იყო.

დიდხანს კოცნიდა მის ყელს. მერე ქალის ყური მოძებნა ტუჩებით და ბიბილოს შეეხო. მოულოდნელად კბილებში საყურე გამოედო. საოცარი შეხამება გამოვიდა _ ხავერდოვანი ცხელი კანის და ცივი მეტალის…

მამაკაცი აგრძელებდა ქალის სხეულის გამოკვლევას. კოცნით ლაშქრავდა მის ღაწვებს, ნიკაპს, ცხვირს, თვალის უპეებს, გრძელ, დატუშულ წამწამებს… ბოლოსთვის ტკბილ ლუკმად ტუჩები მოიტოვა. ო, რა ცხელი ყოფილა ეს ტუჩები, როგორი მსუყე და მარწყვივით გემრიელი.

გრძნობდა, რომ მიზნის მისაღწევად ცოტაღა იყო დარჩენილი. მიზანში ამოღებული მსხვერპლი მის მკლავებში განაბულიყო და კოცნაზე კოცნით პასუხობდა. ქალი თავდავიწყებით მოიწევდა მისკენ. ერთი გასროლაღა დარჩა და ნადავლი მას დარჩებოდა… მაგრამ მოულოდნელად ხელი შეუშვა და დივანზე წამოჯდა. მთელი სხეული უცახცახებდა, უჭირდა თავის მოთოკვა, ვერ ხვდებოდა, რა დაემართა. რატომღაც არ მოუნდა ასე ადვილად გამოსვლოდა მისი დაუფლება,

თითქოს ამით ვნება უცებ განელდებოდა და განხიბლულს მეტად აღარ მოესურვებოდა მასთან დაწოლა.

ტესმა იგრძნო, რომ რაღაც მოხდა და თავადაც განერიდა. თმა ასწეწოდა, სახეზე ალმური ასდიოდა, ტუჩები შესივებოდა. თვალებში კი… თვალებში ისეთი გაოცება ედგა, რომ სტეფანეს გაღიმება მოუნდა.

როგორც კი ტესმა ადგომა და წასვლა დააპირა, მამაკაცმა ხელი მოხვია და მუხლებზე დაისვა. ქალი გაუძალიანდა, მაგრამ სტეფმა წასჩურჩულა:

_ ჩუუ, ჯერ ამის დრო არ დამდგარა. _ და აიძულა ქალს, თავი მის მხარზე ჩამოედო.

იქამდე ისხდნენ ასე ორივენი, სანამ გულისცემა არ დაუმშვიდდათ.

_ ეს არ უნდა მომხდარიყო, _ ცოტა ხნის მერე ძლივს გასაგონი ხმით წარმოთქვა ტესმა.

_ რატომ არ უნდა მომხდარიყო? _ მამაკაცი მისი თმის კულულებს გაეთამაშა.

როგორ აუხსნას ახლა ქართველ კაცს, რომ იგი მსგავსი თამაშებისთვის მზად არ არის? _ ტესმა ამოიოხრა.

_ მითხარი, აბა რა უნდა მომხდარიყო? _ არ მოეშვა სტეფი.

ტესმა მის მხარს თავი მოაშორა:

_ არაფერიც არ უნდა მომხდარიყო, საერთოდ არაფერი. სიმართლე თუ გინდა, მე და შენ ისე ვუხდებით ერთმანეთს, როგორც წყალი და ზეთი. _ ამ სიტყვებით ქალი ადგა მისი მუხლებიდან და ფანჯარას მიუახლოვდა.

სტეფიც წამოდგა. უკნიდან მიუახლოვდა ტესს და დაძაბული ხმით წარმოთქვა:

_ მომისმინე! სულ ვუმტკიცებდი ჩემს თავს, რომ სამ დღეში ყველაფერი გამივლიდა. მიუხედავად შენი სილამაზისა, შენი სრულყოფილებისა, არ მიეკუთვნები ქალების იმ ტიპს, მე რომ მომწონს, მაგრამ მაინც ვფიქრობდი შენზე, თავიდან არ ამომდიოდა შენი სახე. ეს შენთვის საეჭვოდ ჟღერს? _ მამაკაცმა მხრებში ჩაავლო ქალს ხელი, თავისკენ შემოატრიალა და თვალებში ჩააცქერდა.

თანხმობის ნიშნად ტესმა მხოლოდ თავი დააქნია.

_ სულაც არა! არის კიდევ რაღაც. _ გააგრძელა სტეფმა, _ ყოველ ჯერზე, როცა შენ გვერდით აღმოვჩნდები, უფრო ენერგიულად ვგრძნობ თავს, თითქოს ჯან-ღონით ვივსები, უცებ გამოვცოცხლდები ხოლმე. მობილურის დამტენივით მოქმედებ ჩემზე. როცა შენთან არ ვარ, ერთი სული მაქვს, როდის გნახავ.

ტესმა თავი ჩაღუნა.

_ მაპატიე, მაგრამ მე ამისთვის არ გამოგადგები.

_ რისთვის? კოცნისთვის? _ სტეფმა თავი აუწია ქალს და საჩვენებელი თითი მის ტუჩებზე ნაზად გადაატარა.

«ყველაფერ ამისთვის», _ უნდოდა ეყვირა ტესს, მაგრამ ვერ შეძლო. არ ღირდა მთელი ხმით ეღიარებინა, რომ მას საპირისპირო სქესთან ინტიმური ურთიერთობა არ გამოსდის. მით უფრო, არ ღირდა ეს ისეთ ჭკვიან და მგრძნობიარე მამაკაცს გაეგო, როგორიც სტეფანე იყო.

_ შენი მოფერება იმდენად ამაღელვებელია, რომ სიტყვებით გადმოცემა არ შემიძლია, ბევრი წელია, მსგავსი სიამოვნება არ განმიცდია. ვერ გამიგია, როგორ შემოიჭერი ჩემს ცხოვრებაში, მაგრამ ერთი რამ აშკარაა, მე ეს ყველაფერი მსიამოვნებს.

ტესსაც ჰგვრიდა სიამოვნებას მის გვერდით ყოფნა. მან სასურველ ქალად იგრძნო თავი, მაგრამ საკმარისია, სტეფანემ უფრო ახლოს გაიცნოს იგი, რომ მაშინვე მიატოვებს, ისევე როგორც ერთ დროს ქმარმა მიატოვა, მერე კი მაიკლმა…

_ ასე არ შეიძლება, _ ტესმა ამოიოხრა.

_ მომისმინე, _ შეაწყვეტინა სტეფანემ, _ შენ შეიძლება ყველაფერი ძალიან ნაჩქარევად მოგეჩვენოს, მაგრამ მე ხომ არაფერს გთხოვ… არა, გთხოვ, როგორ არ გთხოვ, ოღონდ მხოლოდ იმას, რომ შანსი მომცე, შენ გვერდით ვიყო, სანამ აქ ვარ. ყოველგვარი ვალდებულებების გარეშე. კარგი?

_ ვალდებულებების გარეშე? ანუ მხოლოდ მეგობრები ვიყოთ?

_ ჰო, მხოლოდ მეგობრები. _ თქვა სტეფმა და ნაზად შეეხო ქალის ტუჩებს.

იცოდა ტესმა, რომ ნებისმიერ დროს შეეძლო მისთვის ზურგი ექცია, მაგრამ სულაც არ სურდა ამის გაკეთება. გახსენებაც კი უჭირდა, როდის იგემა ბოლოს მამაკაცის კოცნა. თუკი სტეფანე მხოლოდ ამას მოითხოვს მისგან, იქნებ დათანხმდეს კიდევაც ასეთ უწყინარ წინადადებას? კოცნაში ცუდი რა არის? იქნებ არც მიაყენოს ტკივილი ამგვარმა ურთიერთობამ. აბა, როგორია, უარი თქვა ამისთანა კოცნაზე.

ჩაეცინა. სტეფი მსწრაფლ მოშორდა და დაკვირვებით შეათვალიერა ქალი, მე ხომ არ დამცინისო. მსგავსი ვერაფერი შენიშნა, მაგრამ კარგად დაინახა ტესის სახეზე აღბეჭდილი ყოყმანი და ვერ მიხვდა, რასთან ჰქონდა საქმე. ქალი ძალიან გულღია იყო, სიყალბე ერთხელაც არ შეუნიშნავს მისთვის. თითქოს თანახმაც იყო, მისი წინადადება მიეღო. მაგრამ ეს სიფრთხილე რაღას ნიშნავდა? რისი ეშინოდა?

ახლა მის წინაშე ორი ამოცანა იდგა _ გამოეცნო ტესის თვალების ფერი და გაეგო, რატომ იყო მისთვის რთული სტეფანეს გვერდით დროის გატარება.

_ უი, სულ დამავიწყდა, _ წამოიძახა ტესმა, _ ნომერი გათავისუფლდა. არ გინდა, ნახო?

უნდა თუ არა ნომრის ნახვა? ჯანდაბა! რა თქმა უნდა, არა! მართალია, ძალიან შეავიწროვა ტესი, რაც შეუსახლდა, მაგრამ ახლა რომ მისი ნომრიდან გავიდეს, მის გვერდით ყოფნის შანსს დაკარგავს. მას კი ეს არ უნდა.

_ ლუქსია? _ იგი დროს წელავდა, რომ უარის საბაბი მოეფიქრებინა.

_ არა, ლუქსი არ არის, მაგრამ კარგი ნომერია, ყველაფერია შიგნით, რაც საჭიროა. მოგეწონება, თუმცა შენი გადასაწყვეტია, გადახვალ თუ საერთოდ წახვალ. თავს არ გახვევ აქ გაჩერებას.

_ რატომ გგონია, რომ სხვაგან გადასვლა მინდა?

_ რა ვიცი… რომ წავკამათდით, ვიფიქრე, რომ…

_ ტყუილად გიფიქრია. გადასვლას არ ვგეგმავ, თანაც ეს ჩემზე არ არის დამოკიდებული, შენც კარგად იცი… საწერი მაგიდა თუ არის ნომერში?

_ არა.

_ სამზარეულო?

_ სამწუხაროდ, არც სამზარეულო, _ ტესს ნირი წაუხდა.

_ აკი ყველაფერია, რაც დაგჭირდებაო? მთავარი რამეები არ ყოფილა და… ასეთ შემთხვევაში მე პას! არ მაწყობს ეგეთი ნომერი, არაფრით არ მაწყობს.

_ მეც ეგრე ვფიქრობდი, მაგრამ მაინც შემოგთავაზე, რადგან ლუქსი ორ კვირაზე ადრე არ გათავისუფლდება. ვიფიქრე, იქნებ მარტო ურჩევნია-მეთქი.

_ მე მხოლოდ ის მაწუხებს, რომ შენ გაწუხებ. სხვა მხრივ უკმაყოფილო არ ვარ, _ გაიღიმა სტეფმა.

ტესს თითქოს მძიმე ტვირთი მოეხსნა მხრებიდან. ცდილობდა სიხარული არ შეტყობოდა. წესით, არ უნდა გახარებოდა, მაგრამ არ შეეძლო, არ გახარებოდა.

_ სულაც არ ვწუხდები, შეგიძლია დარჩე. ხვალ ხელოსანი მოვა და მეორე აბაზანას დადგამს ახალ სააბაზანოში, სადაც რემონტია დაწყებული. აქამდე ვერ მოვახერხე მისი დამთავრება. სამაგიეროდ ხვალიდან აღარ მოგვიწევს საერთო აბაზანით სარგებლობა. _ ტესი საწოლზე ჩამოჯდა.

_ ჩემთვის ეს პრობლემას არ წარმოადგენს, _ სტეფანემ მისკენ ჩაიჩოჩა და ხელი ზურგზე ისე გადადო, რომ ქალის თმას შეხებოდა და მისი კულული თითზე დაიხვია, _ შენთვის?

ტესმა კვლავ გადააქნია თავი და იგრძნო, როგორ დაებურძგლა სხეული მისი შეხებისგან.

_ აბრეშუმივით რბილი თმა გაქვს. არ მეგონა, თმა თუ შეიძლებოდა ასეთი ყოფილიყო, _ ჩაიდუდუნა მამაკაცმა.

მისი თითები აგრძელებდნენ ტესის თავზე მოგზაურობას. შემპარავად შეუცურა ხელი თმაში და კანის მასაჟს შეუდგა. ტესს კი ყველაფერი ეს ჟრუანტელს ჰგვრიდა. ამ დროს ტელეფონის ზარი გაისმა და ორივენი განერიდნენ ერთმანეთს, თითქოს ოთახში უცხო შემოსულიყო.

ტესი წამოდგა და ტელეფონს მიუახლოვდა. რამდენიმეწამიანი საუბრის შემდეგ ყურმილი სტეფანეს მიაწოდა:

_ შენ გკითხულობენ.

მამაკაცმა ყურმილი გამოართვა.

_ ნედ, თქვენ ხართ? გისმენთ, რა თქმა უნდა, _ ოფიციალური გაუხდა ტონი.

ქალი უკმაყოფილო სახით შეჰყურებდა. გაოცებული დარჩა მისი მოულოდნელი გარდაქმნით. ერთი წუთის წინ ის შეყვარებული კაცის როლს თამაშობდა და აი! ელვის უსწრაფესად გადაიქცა საქმიან, მიზანმიმართულ ბიზნესმენად და ტესი წამში გაქრა მისი ცნობიერებიდან.

განხიბლულმა თვალი საწერ მაგიდას მოავლო. კალამი ვერსად შენიშნა, ამიტომ ფანქარი აიღო, სტეფანეს ბლოკნოტის თავისუფალი გვერდი გადაშალა და ნაჩქარევად მიაჯღაბნა: «შენ დაკავებული ხარ. ჩემთვის არ გცალია, ამიტომ არ მინდა ხელი შეგიშალო. მე აუზზე ჩავალ, ცოტას გავგრილდები».

სტეფანე განაგრძობდა ტელეფონზე საუბარს, თან ირიბად აკვირდებოდა ტესის მოქმედებას. როცა ყურმილი დაკიდა, მაგიდას მიუახლოვდა და მისი ნაწერი წაიკითხა. გაეღიმა. ეს ქალი სხვა ქალებს არ ჰგავდა. ამიტომაც ცდუნება, როგორმე ჩაეგდო იგი ხელში, დიდი იყო. უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდა მის გვერდით ყოფნა და ასედაც მოიქცეოდა, საქმე თავზე საყრელად რომ არ ჰქონოდა. ბიზნესი თავისას მოითხოვდა. მართალია, მდიდარი არ იყო, მაგრამ გამომუშავებას არ უჩიოდა, განსაკუთრებით საზღვარგარეთიდან შემოთავაზებული კონტრაქტებით. უცხოური სამშენებლო კომპანიები დიდ ფულს იხდიდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ შემოსული თანხის მხოლოდ მესამედი ერგებოდა და დანარჩენი ფირმას მიჰქონდა, მაინც კმაყოფილი იყო, რადგან ასეთი მესამედის გამომუშავებას საქართველოში ყველაზე ცოტა, 5-6 თვე მოუნდებოდა.

მდა… ცუდია, რომ აუზზე ვერ ჩავა. დროზე უნდა დაწვეს, რადგან ხვალ ადრეა ასადგომი, ნედს უნდა შეხვდეს მოსალაპარაკებლად. სწორედ ნედის ხელშია სასტუმროს მშენებლობა. კონტრაქტიც მასთან აქვს გაფორმებული.

სტეფანემ ტესის წერილიანი ფურცელი ბლოკნოტიდან ამოხია, მეორე მხარეს გადააბრუნა და ქალს პასუხი მისწერა, სადაც დილით ერთად საუზმობას სთხოვდა, სანამ სამუშაოზე წავიდოდა. მერე ფურცელი აიღო და საერთო კარზე დაამაგრა, ოღონდ ტესის მხრიდან, რათა ქალს თვალში მოხვედროდა მისი ნაწერი.

 

ჰარი და ტესი ერთმანეთის პირისპირ ისხდნენ. მოხუცი სიგარეტს ეწეოდა.

_ აბა, რა ხდება? რატომ გაქვს ასეთი დამფრთხალი გამოხედვა, რამე მოხდა? _ ჰარიმ გამომცდელი მზერით შეათვალიერა.

ტესმა ამოიოხრა.

_ ეს წუთია, ხელოსანმა დამირეკა, აბაზანის დადგმა უნდა გადავავადოთო.

_ და რატომო?

_ სამი კვირაა ველოდები. ის კიდევ მეუბნება, გამოწერილია, მაგრამ ჯერ არ ჩამოსულაო. ამიტომ რამდენიმე დღით შვებულება მოვუწყვე ჩემს თავს და ვისვენებო. მე კი ძალიან მეჩქარება.

_ მერე მაგაზე ნერვიულობ? მეორე აბაზანა ხომ გაქვს? რამდენიმე დღე რას ცვლის? _ ჰარიმ ღრმა ნაფაზი დაარტყა.

_ მოწევა მავნებელია ჯანმრთელობისთვის, ჰარი. ბევრს ეწევით, ძალიან ბევრს, _ ღიმილით უსაყვედურა ტესმა.

_ ვიცი, მაგრამ რა ვქნა, ახლა ესაა ჩემთვის ცოლიც, შვილიც, დასვენებაც, შვების მოგვრაც, სიხარულიც და ბედნიერებაც.

_ აჯობებს, ცოტა შეამციროთ მოწევა. _ ტესს არ უნდოდა მოხუცისთვის გული გადაეშალა და ეთქვა, რომ ის მეორე აბაზანა მხოლოდ მას არ ეკუთვნოდა და საზიარო იყო.

_ შენი ხათრით შევეცდები. ახლა კი იმაზე ვისაუბროთ, რისთვისაც შეგხვდი, რამდენიმე დღით გავდივარ ქალაქიდან, შეიძლება ერთი თვითაც, ჯერ არ ვიცი.

_ მართლა? საით მიემგზავრებით, ჰარი?

_ ჩემმ ქალიშვილმა მთხოვა, ჩამოდიო. მისაყვედურა, სულ არ გახსოვარო. წავალ, დავხედავ, შვილიშვილებსაც მოვინახულებ. ვნახოთ, თუ მომეწონება მათთან ყოფნა, ერთხანს დავრჩები, თუ არადა, წამოვალ, ძალით ვინ გამაჩერებს.

_ და სასტუმრო?

_ სასტუმროს დავკეტავ. ისედაც გაყიდვას ვაპირებ, აღარ ღირს იქ ვინმეს შესახლება. აი, შენ თუ დახედავ ხანდახან, მადლობელი დაგრჩები.

_ რა თქმა უნდა, დავხედავ, ჰარი, მაგაზე არ იდარდოთ.

_ კარგი გოგო ხარ შენ და ამიტომ მიყვარხარ, _ ჰარიმ ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ქაღალდი ამოიღო:

_ აი, ჩემი შვილის ტელეფონის ნომერი. თუ რამეა, დამირეკე. იქნებ გამოჩნდეს რეალური მყიდველი. შენ, ვხედავ, არ აპირებ ჩემი სასტუმროს ყიდვას.

ტესმა ქაღალდი გამოართვა და ჩანთაში ჩაიდო.

_ მე ვფიქრობ თქვენს შემოთავაზებაზე, ჰარი. ამ დღეებში ბუღალტერს უნდა შევხვდე. ვნახოთ, დავიანგარიშებთ შემოსავლებს და თუ გამოვიდა, იქნებ კრედიტი ავიღოთ მოტელის შესასყიდად. იმედი მაქვს, გამოგვივა, მაგრამ არ მინდა მთლად ჩემზე იყოთ დამოკიდებული და წინასწარ შეგპირდეთ. რომ არ გამოვიდეს?

_ გაითვალისწინე, რომ მე შენთვის მინდოდა ის სასტუმრო, ასე ვისურვე და სულ არ გამიხარდება, სხვამ იყიდოს…

ჰარიმ სიგარეტი ჩააქრო და წამოდგა.

_ აბა, წავედი, გავახარო ჩემი შვილიშვილები. _ ამ სიტყვებით კარს მიუახლოვდა და მოულოდნელად შემობრუნდა, _ ხელოსანზე კი არ ინაღვლო. იმედია, შენი ახალი ბოიფრენდი სულაც არ იქნება წინააღმდეგი, კიდევ რამდენიმე დღე ისარგებლოს საერთო აბაზანით.

ტესი ადგილზე გაქვავდა.

_ თქვენ საიდან გაიგეთ? ოჰ, მეიბლ! მოვკლავ!

მოხუცმა ეშმაკურად მოჭუტა თვალები და გაუჩინარდა.