წამხდარი ქალი

 

 

სვეტა კვარაცხელია

 

ჩემი ცხოვრება თამამად შემიძლია სამ ეტაპად დავყო და მუსიკალურად ასე ვუწოდო: პრელუდია, ინტერლუდია და პოსტდულია. პრელუდია უკვე გავიარე, პოსტლუდია ჯერ არ დამდგარა, ასე რომ, ინტერლუდიის ფაზაში ვიმყოფები. ვინც არ იცის, განვუმარტავ, რომ ინტერლუდია ეს არის მუსიკალური ნაწარმოების ორ ნაწილს შორის ჩართული მეორე პიესა. ჰო, სწორედ ასე მოხდა ჩემს ცხოვრებაში. წარსულსა და მომავალს ისე გადაეჯაჭვა აწმყო, საბოლოო ჯამში სულ სხვა მუსიკა შეიქმნა.

არ მკითხოთ ახლა, საიდან ამდენი მუსიკალური განათლებაო. გამივლია, ძმაო, გამივლია! ზურიკელას ოლღა ბებიასი არ იყოს, მეც ბებიამ გამზარდა და დამატანტალებდა ბებიაჩემი მუსლიტერატურაზე, სოლფეჯიოსა თუ ვოკალზე. სხვათა შორის, კარგადაც ვუკრავ და მშვენივრადაც ვმღერი. ბარე ორმა ვერ დაიკვეხოს, მე რომ ტენორი მაქვს. ეს ისე, ლირიკული გადახვევისთვის. ახლა სრულიად სხვა რამის მოყოლას ვაპირებ. იმისთვის, რომ ნათელი წარმოდგენა შეგექმნათ ჩემზე, ორიოდე სიტყვით მე თვითონ `დავხასიათდები~: თქვენი მონა-მორჩილი ანდრია ჯორჯიკია, ანუ ანრი, 56 წლის, ქირურგი-პროქტოლოგი. არ მკითხოთ ახლა, პროქტოლოგი რას ნიშნავსო. რას და… აი, სწორ ნაწლავს და მის მიმდებარე ტერიტორიას რომ იკვლევს და მკურნალობს, იმას. სხვათა შორის, კარგი ქირურგი ვარ, იშვიათად კარგები რომ არიან, იმათ რიცხვს ვეკუთვნი. კი ვტრაბახობ, მაგრამ მე თუ არ მოგიყევით ჩემ შესახებ, ვიღასგან გაიგებთ? და განა მხოლოდ ეს მაქვს სატრაბახო? უფრო სწორად, განა მხოლოდ კარგი ექიმობა და ჩემი ტენორი? ერთი გარეგნობაც იკითხეთ, როგორ გამოვიყურები. არა მიშავს რა. ასე იმიტომ ვამბობ, რომ ნახევარსაუკუნოვან მიჯნას გადავაბიჯე, თორემ ჯეელობაში ეეეჰ, რა ბიჭი ვიყავი! ქალთა თვალები ზედ მაკვდებოდნენ, მერე ამ თვალებს მოჰყვებოდა ტუჩები, მკერდი, ხელები და ბოლოს ორივენი საწოლში ერთად ვაგრძელებდით კვდომას. თუმცა, მთლად ასეთი მექალთანეც არ ვყოფილვარ. არ ვიცი, რატომ. შეიძლება იმიტომ, რომ ზეთავმომწონე ვიყავი და ყველას როდი ვუყადრებდი თავს. ვიცოდი ჩემი გარეგნობის, ნიჭის, ხასიათის, შესაძლებლობების ფასი და მინდოდა თუ არ მინდოდა, მედიდური გამხადა ცხოვრებამ.

მიუხედავად ჩემი წლებით დახუნძლული მხარ-ზურგისა, ყოჩაღად გამოვიყურები და ასევე ყოჩაღად ვგრძნობ თავს. ინტენსიურად ვვარჯიშობ, დილაობით დავრბივარ, ჰანტელებს ვწევ, ყირაზეც ვდგები და აჭიმვებსაც ვაკეთებ. თავის დროზე კარგი სპორტსმენიც ვიყავი, წყალბურთელი, მაგრამ მერე, მუშაობა რომ დავიწყე საავადმყოფოში, სპორტი და ექიმობა ვვეღარ შევუთავსე ერთმანეთს და გადამწყვეტი ნაბიჯი პროქტოლოგის სასარგებლოდ გადავდგი.

გაგეცინებათ ალბათ, თუ ექიმობა გინდოდა, რაღა პროქტოლოგის პროფესია აირჩიე, სხვის უკანალში ყურება რა სასიამოვნოა. სამწუხაროდ, მე ისეთ დროს დავამთავრე უმაღლესი, როცა უნივერსიტეტი მხოლოდ ერთი არსებობდა თბილისში, დანარჩენ უმაღლეს სასწავლებლებს კი ინსტიტუტი ერქვა. ამ ინსტიტუტებს შორის სამედიცინო ერთ-ერთი პრესტიჟული იყო, თუ კაცი არ გყავდა, ანუ პროტეჟე, წლების განმავლობაში რომ გებარებინა, რა ცოდნაც უნდა გქონოდა, ვერ მოხვდებოდი. აი, ცოდნაც თუ გქონდა და ფულიც ან კარგა გვარიანი გავლენიანი ნაცნობი თუ გყავდა, იცოცხლე! მოწყობა გარანტირებული იყო. ასე მოვეწყვე მეც _ გავლენიანი ნაცნობების, ფულისა და ნიჭის წყალობით, ამიტომაც პირველსავე წელს მოვხვდი, ანუ როგორც კი საშუალო სკოლა დავამთავრე. ხომ ხედავთ, მაშინ სკოლასაც სხვანაირად ერქვა _ საშუალო და არა საჯარო.

სწავლა მართლა მწყუროდა, ამიტომ ლექციებს იშვიათად ვაცდენდი ან თუ გავაცდენდი, მაინც ვინაზღაურებდი ხოლმე იმ `გამორჩენილ~ ცოდნას. ჰოდა, როცა ის დრო დადგა, როცა უკვე ვიწრო სპეციალობა უნდა აგვერჩია და განგვესაზღვრა, ვინ რისი ექიმი თუ რისი ქირურგი დამდგარიყო, გაჩაღდა გადარეკვა-გადმორეკვები, ჩაწყობები და ფულების ფრიალი, რომ ყოველი ჩვენგანი სასურველი გზით წასულიყო. ეს ის პერიოდი იყო, როცა დედა და მამა,ორივენი მოსკოვში მუშაობდნენ, ბებია კი სიბერისგან თანდათან უძლურდებოდა და ძველებურად `მიდექი-მოდექი~ აღარ შეეძლო. ამიტომაც მივყევი დინებას და რაც `ურიგოდ~ შემხვდა, ის ავირჩიე. ჩემთვის მთავარი იყო, ქირურგი ვყოფილიყავი, ეს ოცნება კი ავისრულე. ვიღაცას აქვს ნათქვამი, მგონი, სტივენ კოვს, წარმატების კიბეზე აცოცვის დაწყებამდე დარწმუნდი, რომ იგი ნამდვილად საჭირო შენობის კედელთანაა მიყუდებულიო. ამაში არ შევმცდარვარ. ჩემი კიბე საჭირო შენობას იყო მიყუდებული. ამიტომაც ჩემი არჩევანი არასდროს მინანია. კარგი ქირურგი ვარ და დაკისრებულ მოვალეობას კეთილსინდისერად ვასრულებ. რომ იტყვიან, ჩემი საქმის პროფი ვარ, არც ჰიპოკრატეს ფიცისთვის გადამიხვევია არასდროს.

კიდევ რა მაქვს სატრაბახო? რა თქმა უნდა, ჩემი გვარ-სახელი. სახელ ანდრიაზე ლაპარაკს აღარ დავიწყებ, ჩემზე უკეთ იცით, რა სახელიცაა. რაც შეეხება გვარს, ჯორჯიკიები მთლად თავადები არ ყოფილან, აზნაურები იყვნენ, მაგრამ სამაგიეროდ, გამორჩეული აზნაურები. ცალ-ცალი აზიურით და დაკემსილი ჩოხა-შინელით არ დადიოდნენ. ბებიაჩემის ნათქვამი მახსოვს, თავადი დადიანები თურმე შინაურობაში ნარდს მხოლოდ და მხოლოდ ჯორჯიკიებთან თამაშობდნენ, სხვა აზნაურებს ასე ახლოს არ იკარებდნენო. ჰოდა, ხომ მირევია ახლა მეც რაღაც დოზით ცისფერი სისხლი? ეს, რა თქმა უნდა, ხუმრობით, მაგრამ ჩემს გვარს ძალიან ვაფასებ და უდიდეს პატივს ვცემ, მით უფრო, რომ ამ გვარის წარმომადგენლები ცოტანი ვართ დარჩენილი, იმდენად ცოტა, რომ ყველა ჯორჯიკია ლამის ერთი შტოდან მოდის და ერთმანეთის ნათესავია.

ესეც კიდევ ერთი ლირიკული გადახვევა.

მთავარი, რისი თქმაც მინდა, ისაა, რომ ანდრია კარგი `ბიჭია~. მკერდში კვლავ ახალგაზრდა, `უწვერულვაშო~ გული უცემს, ასაკს საერთოდ ვერ გრძნობს და ისევ ისეთი თავდაჯერებულია, როგორც მაშინ, 25-30 წლის ასაკში.

ვცხოვრობ საბურთალოზე, თითქმის ქალაქის ცენტრში, ოღონდ არა კორპუსის ბინაში, არამედ კერძო ორსართულიან სახლში. ორსართულიანი კი ჰქვია, მაგრამ უზარმაზარი არ არის, სულ რაღაც ექვსი ოთახისგან შედგება. პირველ სართულზე მაქვს მარანი, სამზარეულო, აბაზანა-ტუალეტი და ორი პატარა ოთახი. ერთი ახლახან გავაქირავე. მეორის გაქირავებაც მინდოდა, მაგრამ რაც ეს მდგმური დავაყენე, მას მერე გადავიფიქრე. მასთან ისე კომფორტულად ვგრძნობ თავს, სხვას ცხვირს აღარ შემოვაყოფინებ აქ. თუმცა ეს სულ სხვა საუბრის თემაა და მოგვიანებით დავუბრუნდები.

მე მეორე სართულზე ვცხოვრობ, ჩემს ყველაზე ფართო საძინებელში, რომელსაც ყოველ დილით მზე ადგება და როგორც კი პირველი სხივი დამეცემა სახეზე, ეგრევე თვალს ვახელ. ისე მომეპარება ხოლმე ეს სხივი, როგორც ჰაეროვანი, ვნებიანი ქალი, რომელსაც ერთი სული აქვს, დაგაცხრეს და კოცნით სული შეგიგუბოს. ალბათ მიხვდით, ამით რისი თქმაც მინდა… მართალი ხართ. ცოლი არ მყავს, შესაბამისად _ არც შვილი. იმიტომ კი არა, რომ არ მინდოდა, უბრალოდ, ასე მოხდა, ცხოვრება წავიდა სხვა გზით. ვინც მიყვარდა, მისი ცოლად შერთვა ვერ გავბედე. ცუდ დროში ვცხოვრობდი, ყველაფრისთვის ანგარიში უნდა გამეწია. მერე კი ასაკი მომემატა, სხვა არავინ შემიყვარდა და ხომ იცით, როგორც ხდება _ განსაზღვრულ ასაკს რომ გადააბიჯებ, იმდენად ეჩვევი მარტოობას, რომ ცოლის გაგონებაზეც კი უსიამოვნო ჟრუანტელი გივლის.

არა უშავს, გულახდილი თუ ვიქნები, არც არაფერს ვნანობ. კი, შვილი ძალიან კარგია, მაგრამ ახლა უკვე დაგვიანებულია. შეიძლება არც… მაგრამ რომ დავფიქრდები, შიში მიპყრობს. ახლა რომ ცოლი შევირთო და შვილი მეყოლოს, რამდენი წლის ვიქნები, როცა ის ოცის გახდება? 76-ის. არააა! საშინელებაა! ჯობია, ყველაფერი ისე დარჩეს, როგორც არის.

ისე, მთლად მარტოც არ ვარ. სამი წლის წინ ერთი გოგო გავიცანი. რა თქმა უნდა, სოციალურ ქსელში. მაშინ 22 წლის იყო. ცოტა წავიმაიმუნე ჩემთვის, რა მექნა, მომწყინდა ერთფეროვნება. ძალიან ლამაზი გოგო იყო, ქერა, ცისფერთვალება. მე კიდევ, რადგან ასე მოვიხიბლე მისით, სხვა პროფილი გავხსენი, ბრედ პიტის ფოტო დავაყენე მთავარ სურათად და მხოლოდ ამის შემდეგ დავეკონტაქტე. შემეშინდა, ორმოცდაათი წლის კაცს იქნებ არც დაელაპარაკოს-მეთქი. ახალგაზრდა გოგონებს სჩვევიათ შუა ხნის კაცების გატრიზავება.

არ ველოდი, ისეთი ჭკვიანი აღმოჩნდა. იმდენად საინტერესო იყო მასთან საუბარი, ურთიერთობა, რომ მივეწებე და ვეღარ მოვშორდი. მტკიცედ გადავწყვიტე, ანდრია, ბიჭო, ემანდ ფრთხილად იყავი, თავი არ შეაყვარო, არც შენ შეგიყვარდეს და ბოლოს არ გაბანძდე-მეთქი. მაგრამ გაფრთხილება გაფრთხილებად დარჩა და დროთა განმავლობაში ამ ურთიერთობამ გზა მაინც გაიმრუდა და სიყვარულის ბილიკზე გადაუხვია. თანაც, პირველი იმპულსები სწორედ მისგან წამოვიდა და არა ჩემგან. მაშინვე შორს დავიჭირე, როგორც კი მითხრა, შეგეჩვიე და მიხარიაო. არ გაბედო-მეთქი. ხომ არ ვეტყოდი, მამად უფრო შეგეფერები, ვიდრე შეყვარებულად-მეთქი? არადა, გაცნობისთანავე მოვატყუე, მე და შენ ტოლები ვართ-მეთქი. სახეს რატომ მალავო, მკითხა და ვუთხარი, იმ ურჩხულს ვგავარ, მზეთუნახავს რომ ჰყვარობდა-მეთქი.

ერთი სიტყვით, ძალიან რომ არ გამიგრძელდეს, დღესაც ვმეგობრობთ. მან ჩემზე არაფერი იცის, მე კი მასზე _ ლამის ყველაფერი. ის ჩემი საუკეთესო მეგობარია, მე კი მისი. ჯერაც არ გათხოვილა და არც შეყვარებული ჰყავს. ამაში მთავარი დანაშაული მე მიმიძღვის. მაინც არ კარგავს იმედს, რომ ერთ დღესაც გული არ მომითმენს და შევხვდები. ამას კი არ ვაპირებ. თავი სად გამოვყო, 25 წლის გოგო რომ შევირთო ცოლად 56 წლის კაცმა? ან კი გამომყვება რო? მას თავისი ტოლი ვგონივარ. ვაი და, გული გაუსკდეს ჩემს დანახვაზე, ვაი და, არ მაპატიოს ასეთი ტყუილი. ხომ ვიქნები შეზიზღების ღირსი? ამიტომ მირჩევნია, ყველაფერი ისე დარჩეს, როგორც არის. ის ჯერ ახალგაზრდაა, როგორმე იპოვის ვინმეს. მთლად უსინდისო არ გეგონოთ. რამდენჯერმე ვცადე მასთან ურთიერთობის გაწყვეტა, ხანდახან თვე ისე გავიდოდა, არ ვეკონტაქტებოდი, იქნებ გადამვარდეს გულიდან-მეთქი, მაგრამ ამაოდ. მერე ვეღარ ვითმენდი და მაინც ვეხმიანებოდი. ვეხმიანებოდი იმ იმედით, რომ გაბრაზებული ჩხუბს დამიწყებდა, გამომლანძღავდა, ფეხებზე დაკიდებას არ მაპატიებდა და ყოველგვარ კონტაქტს გაწყვეტდა ჩემთან. თქვენც არ მომიკვდეთ! ისე ლამაზად მომწერდა, სად დამეკარგე, როგორ ხარო, თითქოს გვერდით მეჯდა და სიყვარულით თმას მიჩეჩავდა. ერთხელაც ვერ მოვახერხე მისი გაბრაზება და წყობილებიდან გამოყვანა. ერთადერთი, რაც შევძელი, გრძნობებისთვის სადავე არ მიმიშვია. გავაჩერე ერთ ადგილას და არც წინ ვუშვებ და არც უკან. ეს არის ჩემი ოქროს შუალედი და სრულიად მაკმაყოფილებს. თავს მშვენივრად ვგრძნობ ამ სიტუაციაში. გული კი მეთანაღრება, რომ მან ჩემი ნამდვილი სახელიც კი არ იცის, მაგრამ რა? განა რა შეიცვლებოდა ამით? არც არაფერი. ჩვენ ერთმანეთს არასდროს შევხვედრივართ, შემთხვევითაც კი, ამიტომ ეს ვირტუალური გრძნობა იქნებ სწორედ ამიტომაცაა ასეთი სასიამოვნო და დახვეწილი. არავინ იცის. მთავარი ის არის, რომ მე მას სიყვარულზე არასდროს ველაპარაკები. პირიქით, ვუკრძალავ ამ თემაზე საუბარს. უბრალოდ, ვმეგობრობთ. მორჩა და გათავდა. ესაა და ეს.

მე კი ვაგრძელებ ცხოვრებას ახალგაზრდული შემართებით. დილით, ადგომისთანავე, მეორე სართულიდან კიბეზე სამ-სამ საფეხურს ვახტები და ისე ჩამოვრბივარ, ასვლისას კი ორ-ორი საფეხურის გამოტოვებით ავდივარ ყოველთვის. ესეც ერთგვარი ვარჯიშია და მსიამოვნებს. მსიამოვნებს, რომ არ ვიღლები. საღამოოობით აივანზე მიყვარს ჯდომა და და სუფთა ჰაერის ჩაყლაპვა, რამდენადაც შეიძლება თბილისში სუფთა ჰაერი ჩაყლაპოს კაცმა. მით უფრო, რომ მტკვრის სანაპიროსთან ახლოს ვცხოვრობ და ამ ლამაზ მდინარეს ასე ჭუჭყიანს რომ ვხედავ, გული მიკვდება. არადა, ძალიან ლამაზია ღამით, მთვარის შუქზე რომ ალიცლიცდება. ამ დროს აღარ ჩანს ტალღები მღვრიე და ტალახისფერი. პირიქით, ისეთი თბილი მწვანე ფერი დაჰკრავს, რიწის ტბას მოგაგონებს კაცს.

ორი რამის კეთება მიყვარს აივანზე ყველაზე უფრო. დილით, როცა სახეს მზეს მივუშვერ და მის სხივებს დავყნოსავ და ღამით, როცა სავსე ან ნახევარმთვარის სურნელს შევისრუტავ. იმედია, ჩემი რომანტიკული ბუნება სიცილის ხასიათზე არ დაგაყენებთ. უბრალოდ, ასეთი ვარ, ამას ვერაფერი შეცვლის. ხანდახან მეც მიკვირს, ასეთი ხასიათის და გარეგნობის ადამიანი როგორ დამტოვეს ქალებმა ასე ეულად? რატომ ვერც ერთმა ვერ შეძლო ჩემი, ასე ვთქვათ, მოჩანგვლა? განა მართლა ასეთი ჭკვიანი ვარ? ან შეუვალი? არ ვიცი. შეიძლება ეს, უბრალოდ, იმანაც განაპირობა, რომ ხშირ შემთხვევაში თავს მაბეზრებდნენ ქალები თავიანთი ზედმეტი ყურადღებით, თავის შეყვარების მცდელობებით. მით უფრო, გაგიგიათ ალბათ, როგორ ხდება საავადმყოფოებში. წარმოსადეგი თუა ექიმი, შეუძლია მდედრობითი სქესის თითქმის ყველა თეთრხალათიანი, ექთანიდან დაწყებული, ექიმით გაგრძელებული და სანიტრით დამთავრებული, ლოგინში ჩაიწვინოს. არა, არა, ჩემს თავზე არ ვამბობ, ასეთი ლოველასიც არ ვყოფილვარ, თუმცა, ვაღიარებ, რომ ლამაზი ქალები ყოველთვის მიყვარდა და ახლაც მიყვარს. პირველ რიგში, სილამაზით ვაფასებდი ქალს, ამას ვაყენებდი პირველ ადგილზე და მხოლოდ ამის მერე მოდიოდა მისი სხვა თვისებები. როგორც ბებიაჩემი მეტყოდა, ჯობია, ქალი შტერი იყოს, ამის შენიღბვა ყოველთვის შეიძლება, მაგრამ უშნო თუა, ვერავის გამოაპარებო. ჰოდა, მეც მხოლოდ ლამაზი ქალებისკენ გამირბოდა ყოვლთვის თვალი, მხოლოდ ლამაზ ქალებზე მეკეტებოდა ჭკუა და მხოლოდ ლამაზი ქალები მყოლია საყვარლად. ოღონდ ისე არა, ზოგს ცოლივით რომ ჰყავს წლების განმავლობაში საყვარელი. ასეთი ურთიერთობის დედაც ვატირე! თუ საყვარელია, საყვარლის ადგილი უნდა ეჭიროს, თუ ცოლია _ ცოლის. ცოლსაყვარელა რაღა ჯანდაბაა? ამიტომაც, როგორც შევატყობდი, რომ საყვარელი ცოლობის შეთავსებასაც ცდილობდა, ეგრევე ვწყვეტდი მასთან ურთიერთობას. ამის გამო ერთი-ორი მტრადაც გადავიკიდე. დღემდე ჩემის სახელის გაგონებაც კი არ სურთ.

აი, ესეც ჩემი პირველი უარყოფითი მხარე. თუ გულის გახსნაა, ბარემ ბოლომდე გაგეხსნებით. ხომ ჯობია? კიდევ რა ნაკლი მაქვს? ოოო! ის, რომ ვერაფრით ვერ ავითვისე ტელეფონის ოქროს წესი. ახლა მკითხავთ, ეს რაღა ჯანდაბააო. რა და… ვერა და ვერ დავამუღამე, რომ როცა შენთვის არასასიამოვნო ადამიანს ტელეფონზე ესაუბრები, საუბრის ბოლოს ჯერ უნდა გათიშო ტელეფონი და მერე უნდა შეიგინო ან გააპროტესტო, მაგალითად, ასე: არ გამიხურა ამ ქალმა საქმე? ეს რა კიბო ავიკიდე, ტოოო! ამიტომ ჩემი რეპლიკები ყოველთვის ადრესატის სმენამდე აღწევს და ამის გამო უარეს უსიამოვნებებს ვაწყდები. ამიტომ, ძმებო, თქვენ მაინც დაიმახსოვრეთ ეს ოქროს წესი და შეეცადეთ, მახეში ჩემსავით არ გაებათ!

რამდენად კმაყოფილი ვარ ცხოვრების? რა ვიცი, არ ვემდური. ჩემი ბრძენი ბებია იტყოდა ხოლმე, რამდენი დროც ადამიანს სიყვარულში გაუტარებია, იმდენი წელი უცხოვრიაო. ანუ, მისი თქმით, გამოდის, რომ მხოლოდ შეყვარებულობის პერიოდი შეიძლება ნაცხოვრებ დროდ ჩაითვალოს. თუ ამ საზომით მივუდგები ჩემს თავს, უისყვარულოდ ერთი დღეც არ გამიტარებია. მერე რა, თუ არ გამიმართლა? პირველ რიგში, ეს გაუმართლებლობა თუ უიღბლობა ჩემი ბრალია, სხვას ვერ დავადანაშაულებ. ეს დაუწერელი მორალური კანონები რომ არა, ვინ იცის, ახლა ცოლიც მეყოლებოდა და შვილებიც.

არადა, მიყვარდა. იმდენად ძლიერად მიყვარდა, რომ თავი დავკარგე, თუმცა ზღვარს მაინც ვერ გადავაბიჯე. იმ ზღვარს, რომელსაც ჰქვია `რას იტყვის ხალხი~. იმიტომ კი არა, რომ ბრმა ვიყავი, ან კონსერვატორი, ან ქაჯი… უბრალოდ, დრო იყო ისეთი. როცა ბებიას გავენდე პირველად და ვუთხარი, როგორი ქალიც მიყვარდა, ჯერ შეიკრა ორივე წარბი, მერე ზემოთ ასწია და მშვილდს დაამსგავსა, ბოლოს მაგ მორკალულ წარბებზე ორივე საჩვენებელი თითი ერთნაირი მოძრაობით გადაისვა და მტკიცედ გამომიცხადა, თუ გიყვარს, მიაფურთხე ყველასო. დღევანდელი სლენგით ეს ზუსტად ასე ჟღერს: თუ გიყვარს, დაიკიდე! აი, ასეთი `სვეტსკაი ლვიცა~ იყო ბებიაჩემი, აბაშიძის ქალი. აი, ის იყო თავადი, თუ იყო! ამ გახსენებაზე, ჩემს `ცისფერსისხლსიანობას~ მისი თავადური არტერია უფრო აძლევს ელფერს, ვიდრე ჩემი აზნაურული წვრილი სისხლძარღვი. ესეც ხუმრობით, რა თქმა უნდა.

ალბათ კვდებით ცნობისმოყვარეობით, ვინ გიყვარდა ასეთი, ცოლად შერთვა რომ ვერ გაბედეო. ო, ეგ გრძელი ამბავია, ასე უცებ, ორი სიტყვით ვერ მოგიყვებით. ამიტომაც ინტერლუდია დროებით განზე გადავდოთ და პრელუდიის ფაზაში გადავინაცვლოთ. სწორედ იმ დროში, როცა ნანა გავიცანი…

თუმცა, სანამ ნანას ამბავზე გადავიდოდე, იმასაც გეტყვით, რატომ მომინდა ჩემი სამნაწილიანი მუსიკალური გზის თქვენთვის მოყოლა და მაინცდამაინც დღევანდელი დღე, სექტემბრის 9 რიცხვი რატომ ავირჩიე. ორი მიზეზის გამო. პირველი ის არის, რომ ზემოთ ნახსენები ჩემი მდგმური, თესეუდამთავრებული ევა კალაძე, ძალიან ჰგავს იმ ნანას და მეორეც _ ერთი კვირის წინ, სახლიდან გასული, გზად ნანას გადავეყარე… შეხვედრა სადღაც 25 წლის შემდეგ.

როდესაც ევა პირველად მომადგა სახლში, გაოგნებისგან პირი გამიშრა და ლუღლუღი დავიწყე. მართალია, ძალიან ვულგარულად კი გამოიყურებოდა, მაგრამ ისე ჰგავდა ჩემს პირველ და დაუვიწყარ სიყვარულს, თავდაპირველად მისი ქალიშვილი მეგონა. ამიტომაც დაწვრილებით გამოვკითხე, ვინ იყო, საიდან, ვისი შვილი, დედას რა ერქვა და ა.შ. კიდევ კარგი, გადავრჩი. არა, ეს არ იყო მისი ქალიშვილი. ჯერ ერთი, დედამისს ცისანა ერქვა, მეორეც, 26 წლის იყო. 26 წლის წლის წინ კი ჩვენ ჯერ კიდევ ერთად ვიყავით.

ო, როგორ მსიამოვნებდა ყოველდღე ამ ევას დანახვა. ასე მეგონა, ის რომ თვალებს შემომანათებდა, ნანა მიყურებდა. კი ჰქონდა უტიფარი მზერა და თითქოს გაშიშვლებდა თავისი გამოხედვით, მაგრამ ესეც რაღაცნაირად სასიამოვნო იყო. აგვისტოში იქირავა ბინა. იმერელი იყო, სამტრედიიდან, მაგრამ უკვე ისეთი გაქექილ-გამოქექილი, ეტყობოდა, მთლად `ამნაირი~ რომ არ იყო, ანუ უფრო `იმნაირს~ ჰგავდა. ეტყობა, სტუდენტობისას საკმარისად `გაიკვალა გზა~, გაქალაქელდა და `სვეცკი~ გახდა. სამსახური უშოვია თბილისში, ერთ-ერთ ღამის კლუბში მენეჯარად მოწყობილა და ბინის დაქირავებაც დასჭირდა. ამიტომაც, როგორც კი ერთმანეთს გავუშინაურდით, ერთ შუადღესაც, ყავაზე რომ დავპატიჟე, პირდაპირ მივახალე, არ გეშინია, უცხო მამაკაცთან მარტო რომ გიწევს ცხოვრება-მეთქი. ლამის გადაბჟირდა სიცილით და უსირცხვილოდ მომიგო, ისეთი რა უნდა მიქნა, რაც სხვებს არ უქნიათო. აი, ასეა, ბატონო. მშობლებს ჰგონიათ, თავიანთი ქალიშვილები წესიერების განსახიერებანი არიან, ისინი კიდევ ვის ლოგინებს ათბობენ სახლიდან გასულნი, კაცმა არ იცის.

ჰოდა, თან მსიამოვნებდა, ამ ახტაჯანა გოგომ ნანა რომ გამახსენა, თან გული მეთანაღრებოდა, ეს რომ შემოიმასმექნას, სინდისის ქენჯნას რაღა ვუქნა-მეთქი. ბოლოს და ბოლოს 30 წლით ვიყავი მასზე უფროსი. თითქმის იმდენივეთი, რამდენითაც ჩემს ვირტუალურ შეყვარებულ ნინიზე. არადა, ყველაფერი აქეთკენ მიდიოდა. სწორედ ეს იყო მიზეზი, მეორე მდგმური რომ არ ავიყვანე. ჩემსა და ევას ურთიერთობაში მესამე ნამდვილად ზედმეტად მივიჩნიე.

არ ვიცი, რას მიქადის ხვალინდელი დღე, მაგრამ შევეშვათ ახლა ინტერლუდიას, ჩემი დამოუკიდებელი ნაბიჯების გადადგმის საწყის წლებში გადავინაცვლოთ და დავიწყოთ მოყოლა, როგორ გავიცანი ნანა და რა მოხდა შემდეგ.

მაშინ სწორედ იმ ასაკის ვიყავი, რა ხნისაც ახლა ევაა. დიახ, დიახ, 26 წლის. ორდინატურა გავლილი მქონდა და ქირურგის ასისტენტად ვმუშაობდი საავადმყოფოში. ყველა ერთნაირად იხიბლებოდა ჩემით, თანამშრომლებიც და პაციენტებიც. მათ აღფრთოვანებული მზერების მოგერიება რომ არ გამჭირვებოდა, ყოველთვის სერიოზული სახით დავდიოდი, იშვიათად ვიცინოდი და მედიდური ქირურგის შთაბეჭდილებას ვტოვებდი. ჩემზე ამბობდნენ, ეს ბიჭი შორს წავაო. ასეთი იმიჯი ქალების გამო შევიქმენი, მაგრამ ვისთვის გამენდო ეს? თუმცა, სიტყვა იმიჯი მაშინ, მგონი, არც არსებობდა. ან შეიძლება არსებობდა კიდევაც, მაგრამ ხმარებაში არ იყო. მაშინ უფრო რუსული ბარბარიზმებით და სლენგებით ვსაუბრობდით. ასე რომ, მაშინდელი ტერმინოლოგიით, `სტოიკა~ მეჭირა, `ვიდი~ მქონდა მედიდური ადამიანის. როგორც ვთქვი, ჯერ ასისტენტი ვიყავი. ქირურგი, რომელსაც ოპერაციების დროს ვეხმარებოდი, ერისთავი იყო გვარად, მაგრამ ის ისე იყო ერისთავი, როგორც მე ვარ, მაგალითად, კლინტონი ან ბუში, რადგან სომეხი იყო და გვარი გადაკეთებული ჰქონდა. სინამდვილეში რა გვარის იყო, არავინ იცოდა, რადგან საგულდაგულოდ მალავდა თავის წარმოშობას, ოღონდ ესაა, ერისთავობაზე რომ ჩამოგეგდოთ საუბარი, კრინტსაც ვერ დაძრავდა თავის წინაპრებზე. არადა, კარგი კაცი იყო. ალექსანდრე ერქვა და ყველანი ალიკას ეძახდნენ. გარეგნობით ნამდვილ ყასაბს ჰგავდა, შავი, ბანჯგვლიანი, ყოველთვის მოღეღილი საყელოთი და ეს ბანჯგვლები ზედ ყელზე ამოსდიოდა, შავი, შავი, როგორც კუპრი. ერთი სიტყვით, იდეალური სომხური `როჟა~ იყო. ბევრი რამ ვისწავლე მისგან და დღემდე მადლობელი ვარ, საყვედური არ მეთქმის. ისე აკეთებდა ოპერაციებს, ერთი წვეთი ოფლი არ დაედინებოდა შუბლზე. იცოდა თავისი საქმე და გულარხეინად იყო. წკაპ-წკაპ და მორჩა, ნახევარ საათში მზად იყო პაციენტი. ისე გაჭრიდა და გაკერავდა, თვალის დახამხამებას ვერ მოასწრებდი.

 

გაგანია ზაფხული იდგა. ერთ კვირაში შვებულებაში უნდა გავსულიყავი და დღეებს ვითვლიდი, როდის მოვიდოდა ნანატრი დრო, რომ ადამიანურად დამესვენა. ეს ჩემი პირველი შვებულება იყო, რაც მუშაობა დავიწყე და ზღვისკენ ვაპირებდი გავარდნას. წინ თავისუფლების ოცდაოთხი დღე მელოდა _ ცხელი, მზიანი და ზღვიანი. ძილშიც კი ზღვა მესიზმრებოდა.

ორშაბათი დღე იყო. შემოვლა რომ დამთავრდა, მთავარმა ექიმმა, როგორც ყოველთვის, თათბირი ჩაგვიტარა. სამსახურში ყველაზე მეტად ეს ორი პროცესი მეჯავრებოდა _ შემოვლა და თათბირი. იმიტომ არა, რომ მოწადინებული არ ვიყავი, ჩემი პროფესია არ მიყვარდა ან ვზარმაცობდი, უბრალოდ, წმინდა ფორმალობად მიმაჩნდა ეს ყველაფერი და იმიტომ. არაფერი არსებითი ამ დროს არ კეთდება, მხოლოდ ბრტყელ-ბრტყელი სიტყვების რახარუხია და მორჩა. ფუჭი დროის ფლანგვაა, მე თუ მკითხავთ. თუ მძიმეა ავადმყოფი, კონსილიუმია მოსაწვევი და სამსჯელო საქმეა, სხვა ამბავია. დანარჩენ შემთხვევაში კი ყველა ექიმს თავად შეუძლია მიხედოს თავის პაციენტს.

ერთი სიტყვით, ჩავამთავრეთ თათბირი და დავბრუნდი ჩემსა და ალიკას კაბინეტში. ალიკას ერთ საათში ოპერაცია ჰქონდა დაგეგმილი, მეც უნდა მივხმარებოდი, ამიტომ უნდა მომესწრო ყავის დალევა, რომ მხნედ ვყოფილიყავი. მე იმ ადამიანების კატეგორიას ვეკუთვნი, რომლებიც დღეს ყავით არ იწყებენ. დილით მხოლოდ კარგი საუზმე და ჩაი, ყავა კი მოგვიანებით, საუზმესა და სადილს შორის. ჯანმრთელობისთვის ასეთი რეჟიმი ბევრად სასარგებლოა.

ორიოდე წუთის შესული ვიყავი კაბინეტში, ალიკა რომ შემოვიდა თავისი ნიჩბისხელა ხელების ქნევითა და ეშმაკური ღიმილით.

_ აუ, ბიჭო, რა გოგოა, იცი? _ ხელისგულები გემრიელად მოისრისა და მომაჩერდა.

_ ვინ გოგო? _ ზანტად ავხედე და უჯრიდან ყავის პაკეტი ამოვაძვრინე.

_ მიდი, გასინჯე, ზუსტად საშენოა, _ სიცილით მითხრა და მაგიდას მიუჯდა, _ ასეთი ლამაზი ქალები მხოლოდ ქართველებს შეიძლება გვყავდეს, სხვას არავის.

მეც გამეცინა, მაგრამ არა იმაზე, რომ იშვიათად ლამაზი ქალები მხოლოდ ქართველებს შეიძლება ჰყავდეთ, არამედ იმაზე, რომ თავისი თავიც ქართველებს მიათვალა. არადა, შუბლზე ეწერა, რომ გაქანებული სომეხი იყო.

_ რას იცინი? დედა გეფიცები, მართლა უმაგრესი გოგოა. წადი და ნახე.

_ ვინ გოგო, რა გოგო, ალიკ! ვერაფერი გავიგე, _ ყავა მადუღარაში ჩავყარე, ერთი კოვზი შაქარიც დავამატე და საპროცედურო ოთახში დავაპირე გასვლა, რომ იქ ამედუღებინა. მხოლოდ საპროცედუროში გვქონდა ელექტროღუმლის ჩართვის უფლება, მთავარი ექიმი ამას კაბინეტებსა და საორდინატოროში გვიკრძალავდა.

_ ანრი, შე ძველო, როდის იყო, ყავას შენ თვითონ იყუღებდი, ა? ვერ უთხარი ვერიჩკას, უცებ მოგიცუნცულებდა. ისედაც სულ თვალებს გიჟუჟუნებს.

_ ალიკ, რამდენჯერ გითხარი, ეგეთი რამეები არ მითხრა-მეთქი. ხომ იცი, რომ ექთანი ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება.

_ კი, აბა, უცებ დაგიჯერე! ლიკა ექთანი არ იყო, თუ? შენ გამო ქალმა სამსახური მიატოვა.

გულზე უსიამოვნოდ მომხვდა მისი სიტყვები, მაგრამ ვამჯობინე, უპასუხოდ დამეტოვებინა, თორემ უნდა ავყოლოდი ლაპარაკში და აუცილებლად გავღიზიანდებოდი. ამიტომ სიტყვის უთქმელად გავედი ოთახიდან.

საპროცედუროს კარი მიხურული დამხვდა. ვიფიქრე, ეს ექთანები რამე ქალურ საქმეში არ იყვნენ გართულნი, უცებ კაბააწეულს არ წავადგე-მეთქი და ყოველი შემთხვევისთვის დავაკაკუნე.

თითქოს მე მელოდნენო, კარი იმწამსვე გაიღო და ვერა შემრჩა ხელში, ახალგაზრდა, შავგვრემანი, თვალებბრიალა პუტკუნა ექთანი.

_ ანდრია ექიმო, თქვენ უნდა გასინჯოთ, არა? _ მკითხა და ჯეზვე გამომართვა, _ მე მოგიდუღებდით, რატომ არ მითხარით? _ ამ სიტყვებით ზურგი შემაქცია და მომცრო ოთახში გავიდა, სადაც ჩვენი ექთანები, ჩვეულებრივ, ყავას ადუღებდნენ.

მე კი… მე კი შევრჩი პაციენტს, რომელიც თურმე უნდა გამესინჯა…

ვერ გეტყვით, რა დამემართა… გოგონა სკამზე იჯდა. თივისფერი თმა უკან გადაეყარა და დაძაბული მზერით მომჩერებოდა. ყველაზე გამაოგნებელი მისი თვალები იყო _ ლურჯზე ლურჯი, დიდრონი, მზერა თითქოს საიდანღაც, სიღრმიდან მოდიოდა. ჯერ მარტო ამ თვალების შემონათება ღირდა ერთ სიცოცხლედ. ალბათ ამაზეა ნათქვამი, უძიროო. შევყურებდი და ვგრძნობდი, სადღაც უსასრულოდ რომ ვიძირებოდი, ვერ ვხვდებოდი, სად მთავრდებოდა ამ საოცარი თვალების სიღრმე. შავი და ხშირი წამწამები ისე შემოხვეოდა ამ თვალებს, გეგონებათ, შავი ფანქარი უსვიაო, არადა, საერთოდ არ იყო დახატული. მაკიაჟშეუხებელი სახის კანი ჰქონდა და კოცნას დახარბებული ჟოლოსფერი ტუჩები. ოღონდ არ მკითხოთ, საიდან დავასკვენი ეს. უბრალოდ, გუმანით მივხვდი, რომ მის ტუჩებს მამაკაცის კოცნა აკლდა.

ჩემს დანახვაზე ფეხზე წამოდგა.

_ გამარჯობათ. მე მეექვსე პოლიკლინიკიდან გამომგზავნეს, _ ნაზად ამოთქვა.

_ იურამ? _ ვკითხე და თავიდან ფეხებამდე ჩავათვალიერე.

პატარა მკერდი ჰქონდა, მაგრამ ისეთი დაცქვეტილი, აშკარად ხელუხლებელი უნდა ყოფილიყო. თითები _ ნატიფი, ფეხები _ ჩამოსხმული, სიმაღლე _ საშუალოზე მაღალი. სხვა რაღა იყო საჭირო იდეალური სილამაზისთვის? რა ჯინა, რის სოფი, რომელი ბრიჟიტი… ნამდვილად ვერც ერთი მაშინდელი ეკრანული ვარსკვლავი ვერ შეედრებოდა.

რა თქმა უნდა, ალიკა მართალი იყო. ქართველების გარდა ვის შეიძლებოდა ჰყოლოდა ასეთი სრულყოფილი არსება? და უცებ სომეხი რომ აღმოჩნდეს. ამის გაიფქრებაზე კინაღამ გამეცინა.

_ დიახ, იურა ექიმმა მირჩია. ალიკა თქვენ ხართ?

_ არა, მე ანდრია ვარ. ალიკა ექიმს ამწუთას არ სცალია. რას ვუჩივით? დაბრძანდით, დაბრძანდით, _ ხელები ჯიბეებში ჩავიწყვე, გავიარ-გამოვიარე, მერე ექიმის მედიდური მზერა ავიფარე, სკამს ხელი დავავლე და წინ დავუჯექი.

_ აი… ეს იქ მომცეს, პოლიკლინიკაში, _ და დიაგნოზდასმული თაბახის ქათქათა ფურცელი მომაწოდა.

ჩავხედე დასკვნას. ნანა მელიქიშვილი, 19 წლის… შემდეგ მოდიოდა ჩამონათვალი სამედიცინო ტერმინებისა და ბოლოს დიაგნოზი. მადლობა ღმერთს, ქართველი ყოფილა!

გოგონას სწორი ნაწლავი ჰქონდა დახეთქილი, თუ ამ ფურცელს დავუჯერებდით. ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა, ასეთ ნაზ გოგოს საიდან უნდა გასჩენოდა სწორ ნაწლავზე ნახეთქები და შეკითხვებისთვის მოვემზადე. მეშინოდა, ენა არ დამბმოდა, იმდენად არამიწიერად ლამაზი იყო.

_ ნამშობიარები ხართ? _ დავსვი პირველი სამედიცინო შეკითხვა.

_ არა, გათხოვილიც არ ვარ, _ თავი გააქნია და ანერვიულებულმა თითები ერთმანეთს ჩააწნა, თითქოს გამომძიებელთან ყოფილიყო დაკითხვაზე.

_ ნუ ნერვიულობთ, საშიში არაფერია. უბრალოდ, მიზეზს ვიკვლევ, რას შეიძლებოდა ეს გამოეწვია, _ თან გავუღიმე, _ ცხარე საჭმელი გიყვართ?

_ არა, არც ისე… _ დაბნეულმა მომიგო და თვალები დახარა.

_ კუჭის მოქმედება როგორი გაქვთ? ყაბზობა ან…

_ ნორმალური, _ სიტყვა შუაზე გამიწყვიტა, _ არც შეკრული მაქვს და არც აშლილი.

_ მდა… კარგი, გაიხადეთ და სავარძელზე ადით, გაგსინჯავთ.

_ სულ გავიხადო? _ გაუფართოვდა ისედაც ფართო თვალები.

_ არა, სულ არა, მხოლოდ წელს ქვემოთ.

_ ყველაფერი?

ჩამეცინა.

_ იურამ როგორ გაგსინჯათ? ჩაცმული?

_ ა..რაა… მაგრამ…

_ არავითარი მაგრამ. გაიხადეთ! _ ცოტა არ იყოს გავღიზიანდი, მომეჩვენა, რომ სპეციალურად მიამიტობდა ასე, თორემ მშვენივრად იცოდა, რაც უნდა გაეკეთებინა.

გაიხადა და სავარძელზე ავიდა. ცხოვრებაში პირველად შევცქეროდი პაციენტს სხვა თვალით. ანუ, არა ექიმის თვალით, არამედ მამაკაცის, რომელიც ქალის სილამაზემ მონუსხა. `ქვედა სართულიც~ ისეთივე მშვენიერი ჰქონდა, როგორიც დანარჩენი სხვა. მართლაც უნაკლო გოგო იყო.

დავათვალიერე პრობლემური ადგილი, რაც ერთობ მტკივნეული პროცესია, მაგრამ გაუძლო, ერთი-ორჯერ დაიკვნესა მხოლოდ და ეგ იყო. დიაგნოზს გადამოწმება არ სჭირდებოდა. იურას სწორად ჰქონდა ყველაფერი შეფასებული. ჩემი პაციენტი ოპერაციას ვერ ასცდებოდა, რამაც გამახარა, რადგან ბევრჯერ მომიწევდა მისი ხილვა.

_ ჩაიცვით! _ მოკლე ბრძანება გავეცი და ხელთათმანები გავიძრე, მერე ონკანს მივადექი და ხელების დაბანვას შევუდექი.

ამასობაში ჩაიცვა და კვლავ დაჯდა. მოუხერხებლად იჯდა, სკამის კიდეზე. მვხვდი, უჭირდა დაჯდომა, ტკივილი აწუხებდა.

_ დაჯდომას ვერ ახერხებთ?

_ დაჯდომას კი არა, სიარულსაც ვერ ვახერხებ. ძალიან მეწვის, _ თვალები ცრემლით აევსო.

უჰ, თვალცრემლიანი უკეთესი სანახავი იყო. მზერას ვერ ვწყვეტდი, მინდოდა სულ მეყურებინა.

_ არა უშავს, მოვუვლით მაგ საქმეს, _ დავამშვიდე, _ წამობრძანდით.

_ ყავაც გაიყოლეთ, ანდრია ექიმო! _ მომაძახა ვერამ, რომელსაც ჯეზვე ხელში ეჭირა.

_ მერე საოპერაციოში შემომიტანე, ვერიკო, ხო? _ ხვეწნის გამომხატველი მზერით გავხედე.

_ როგორც მეტყვით, _ მხრები უკმაყოფილოდ აიჩეჩა ვერამ.

კაბინეტში გავედი და ნანაც თან გამოვიყოლე. ალიკას უზარმაზარი ღვეზელი ეჭირა ხელში და გემრიელად იღმურძლებოდა. თითები ერთიანად ცხიმში მოსვროდა და გაზეთილი ტუჩებიც უბზინავდა.

_ უი, ბოდიში, მაპატიეთ… _ უცებ დაფაცურდა, როგორც კი ნანა დაინახა და ღვეზელი მაგიდაზე შემოდებულ პარკში ჩადო, _ ახლავე მოგხედავთ, _ თქვა და ოთახიდან გავარდა ხელ-პირის დასაბანად.

ერთმანეთის პირისპირ ვისხედით და ალიკას დაბრუნებას ველოდებოდით. ხმას ვერ ვიღებდი, დავმუნჯდი. მორჩა, ეს გოგო ჩემთვის მინდოდა. არა მხოლოდ ის, რომ მომეწონა, არამედ სხვა რამეც ვიგრძენი. თითქოს ეს ის იყო, ჩემი სადღაც გაბნეული მეორე ნახევარი, რომელიც ჩემთან შერწყმით ერთ მთლიანს შექმნიდა. ასე მეგონა, უკვე მიყვარდა.

ალიკა ფაცხაფუცხით შემოვიდა, სველი ხელები თმაზე გადაისვა და დაჯდა.

_ აბა, რა პრობლემა გვაქვს? _ იკითხა და ჩემი მიწოდებული ფურცელი გადაიკითხა.

_ ჰო, _ გადააქნია თავი, _ იურა არ შეცდებოდა, ხომ? _ მზერა მომაპყრო.

_ არა, არ შემცდარა.

_ ნუ, რაცაა, ესაა, _ ფურცელი მაგიდაზე ისროლა და პრიალა ზედაპირზე თითების რაკუნს მოჰყვა, თან ხან მე შემომხედავდა, ხანაც ნანას.

_ ანუ? _ ნანა წინ გადმოიხარა და მუხლებზე დადებულ ხელჩანთას დაეყრდნო.

_ ქალბატონო ნანა! _ დაიწყო ალიკამ, _ იმას, რაც თქვენ გაწუხებთ, სწორი ნაწლავის ნახეთქი ჰქვია, რასაც უმრავლეს შემთხვევაში იწვევს ცხარე, მჟავე, ზედმეტად მარილიანი საკვები, მშობიარობის პრობლემები ან კუჭ-ნაწლავის არასწორი მოქმედება. ამას ახლა დიდი მნიშვნელობა არა აქვს. ჩვენ ყველა ვარიანტში ოპერაციის გაკეთება მოგვიწევს, სხვანაირად ვერ მოვრჩებით. აქ წამლები და სტაციონარული მკურნალობა ვერაფერს გვიშველის.

გოგონას ისეთი შიში დაეუფლა, რომ თვალები მოუსვენრად აუცეცდა და სახე აელეწა.

_ მის გარეშე ვერა? _ ტირილნარევი ხმით იკითხა.

_ მის გარეშე ვერა, _ მივუგე მე, _ მარტო ხართ მოსული?

_ დიახ.

_ მშობლები გყავთ?

_ დეიდა მყავს.

გული შემეკუმშა. თურმე დედაც არ ჰყოლია… არც მამა. საწყალი დეიდა. ასეთი გოგოს მწყემსვა არ გინდა?

_ ახლა წაბრძანდით სახლში, მოელაპარაკეთ დეიდას და ხვალ ორივენი მოდით. საჭირო ნივთები წამოიღეთ და დაგაწვენთ. ერთ-ორ დღეში ანალიზებს გავიკეთებთ და სადღაც ხუთშაბათისთვის ოპერაციასაც დავნიშნავთ. სულ რაღაც ერთი საათი და მორჩა, თქვენი პრობლემა მოიხსნება. _ აუხსნა ალიკამ.

ნანას თვალებში ცრემლი გამრავლდა, ნიკაპი აუკანკალდა. თავს ძლივს იკავებდა, რომ არ ატირებულიყო.

_ აბა, აბა, ცრემლები არ დამანახვოთ. რა არის აქ სატირალი? ვერაფერს გაიგებთ, ისე გავაკეთებთ ყველაფერს. აბა, შეხედეთ, ამისთანა ბიჭი იზრუნებს თქვენზე. პირიქით, უნდა გიხაროდეთ! _ და `ყასაბმა~ მზერა ჩემკენ `გამოიშვირა~. ჰო, დამავიწყდა მეთქვა, რომ ალიკას მეტსახელად ყასაბი შევარქვით.

_ რა ღირს ოპერაცია? _ ძლივს გავიგონე ჩურჩულით ნათქვამი.

_ მაგაზე დეიდათქვენთან დავილაპარაკებთ. სასურველია, რაც შეიძლება მალე გავაკეთოთ, თორემ სიტუაცია უფრო გართულდება. უკვე ვატყობ, რომ წესიერად ვერ ჯდებით, ხომ ასეა?

_ სიარულიც უჭირს, არათუ დაჯდომა, _ შევაშველე სიტყვა.

_ მით უმეტეს. სწავლობთ თუ მუშაობთ?

_ ვსწავლობ… სტუდენტი ვარ.

_ ოპ! კარგია! ხე-ხე-ხე! _ უადგილოდ გაიცინა ალიკამ და ადგა.

_ მე უნდა დაგტოვოთ, ოპერაციაზე შევდივარ. ანდრია, გელოდები. ხუთ წუთში ჩემთან! _ საჩვენებელი თითი მაჯაზე დაიკაკუნა, თვალი ჩამიკრა და გავიდა.

მხრებში მოკუნტული ნანა ნელა წამოდგა, ჩანთა მხარზე გადაიკიდა და ცრემლიანი თვალები შემომანათა.

_ ხომ დამაძინებთ?

გულში გავივლე, ჩემი ნება რომ იყოს, ყოველდღე ჩემ გვერდით, ჩემს საწოლში დაგაძინებდი-მეთქი, მაგრამ ხმამაღლა სხვა რამე ვთქვი:

_ არა, დაძინებით არ დაგაძინებთ. ეს არ არის რთული ოპერაცია, ადგილობრივი ანესთეზიაც საკმარისი იქნება, მაგრამ თქვენ ვერაფერს გაიგებთ, საერთოდ არ გეტკინებათ, დამიჯერეთ.

_ ღმერთო, არ შემიძლია! _ წვრილი ხმით წამოიძახა და უეცრად ისეთი ტირილი ამოუშვა, კინაღამ გული გამიჩერდა.

მივუახლოვდი, მხარზე ხელი მოვხვიე და დამშვიდება დავუწყე.

_ რა გატირებთ? საშიში არაფერია. პატარა ხომ არ ხართ? ყველაფერი კარგად იქნება.

ხუთი წუთი კი მოვუნდი მის დამშვიდებას. ჩემი ცხვირსახოცი მივეცი, რომ ცრემლები მოეწმინდა. ტირილისგან ცხვირიც კი გასწითლებოდა.

როგორც იქნა, გავაცილე და საოპერაციოში შევვარდი, დრო აღარ იცდიდა…

 

8 8 8

მთელი დღე გაბრუებული ვიყავი. ოპერაციაზეც კი სულ ნანაზე ვფიქრობდი. უკვე დავაწყვე მომავლის გეგმები. ამ გოგოს ხელიდან გაშვებას არ ვაპირებდი. თუ ოდესმე ცოლს შევირთავდი, მხოლოდ და მხოლოდ მას და სხვას არავის. ობოლი რომ იყო და დეიდა ზრდიდა, ეს კიდევ უფრო საფუძვლიანს ხდიდა ჩემს გადაწყვეტილებას. ასეთ გოგოს პატრონი სჭირდებოდა, პატრონი მამაკაცის სახით, თორემ ვინ იცის, რა ფათერაკს გადაეყრებოდა თავისი სილამაზის გადამკიდე.

ღამითაც არ მიძინია წესიერად. დილით ერთიანად დათეთქვილს გამეღვიძა. ვიბანავე და საგანგებოდ კოხტად ჩავიცვი, რომ მისთვის და დეიდამისისთვისაც თავი მომეწონებინა. გასვლის წინ, როგორც ყოველთვის, სარკეში ჩავიხედე. შევყურებდი სარკეში არეკლილ ანდრიას და კმაყოფილება მიპყრობდა. აბა, ვინ დაიწუნებდა ასეთ `სიმპატიაგას~. საკუთარი გარეგნობით ნასიამოვნებს გული დამიმშვიდდა…

 

ნანას დეიდა, ქალბატონი კლარა (ნეტავ ვინ დაარქვა ეს სასწაული სახელი?) ერთობ მომხიბვლელი მანდილოსანი აღმოჩნდა. ოცდაცხრამეტი წლის იყო და ისეთი შენახული, თვითონ რომ არ ეთქვა, ოცდაათისაც არ გეგონებოდათ. მაღალი, თხელი ქალი იყო, მკერდსავსე და წვრილწელიანი. დეიდა-დისშვილი იერით ჰგავდნენ ერთმანეთს. რომ არ მცოდნოდა, დედა-შვილადაც კი აღვიქვამდი. ალბათ დებიც ჰგავდნენ ერთმანეთს, რადგან ნანა დეიდას გამოემგვანა. მისნაირი სხეული ჰქონდა, სახის ნაკვთებიც, მხოლოდ თვალების ფერში იყო განსხვავება და ღიმილში. ნანას თბილი ღიმილი ჰქონდა, კლარას _ ცივი და ოფიციალური. აშკარად ჩანდა, თანამდებობის პირი უნდა ყოფილიყო, თითქოს ზემოდან გადმოგვყურებდა. ცხვირის კეხზე წამოსკუპებულ სათვალეს წარამარა მაღლა სწევდა, თანაც _ ნეკით, თითქოს საჩვენებელი თითის ხმარება უზრდელობაში ჩაეთვლებოდა.

_ ეს ბავშვი ობლადაა გაზრდილი, _ გულგრილი სახით გვიყვებოდა მე და ალიკას, თან მბრძანებლური ტონით, როგორც დირექტორი თავის ხელქვეითებს, _ სამი წლის იყო, რომ ჩავიბარე. დედამისი მეორე ბავშვის მშობიარობას გადაჰყვა. ჩემი სიძე კი ნარკოტიკებს მიეძალა და სამ წელიწადში უკან მიჰყვა ჩემს დას. ამის მეტი ქვეყნად არავინ მყავს. მე ვიღაც არ ვარ, საკმაოდ სერიოზული ადგილი მიჭირავს საზოგადოებაში, ამიტომ გთხოვთ, ყურადღება არ მოაკლოთ. იმედია, ზარი ზემოდან საჭირო არ იქნება, _ ლამის დაგვემუქრა.

_ ქალბატონო კლარა, სხვა თუ არაფერი, თქვენნაირ მშვენიერებას ვერ გავუბედავთ, რამე ვაწყენინოთ და გული ვატკინოთ. ჩვენ ჩვენი საქმის პროფესიონალები ვართ. იცით, დღეში რამდენ ასეთ ოპერაციას ვაკეთებ? აუუ, ბევრს, _ ხელი აიქნია ალიკამ და თავის ქებით აშკარად გაეპრანჭა ნანას დეიდას, _ ასე რომ, დამშვიდდით, დაწყნარდით და თქვენს დისშვილს ერთ კვირაში საღ-სალამათს ჩაგაბარებთ…

ნანა იმ დღესვე დაწვა ჩვენთან. ორკაციან პალატაში მოვათავსებინე, რომ თავი ამითაც მომეწონებინა. დეიდამისს, ჩანდა, რომ კარგი შთაბეჭდილება დარჩა ჩემზე. ისე მათვალიერებდა, როგორც გასაყიდ საქონელს, რომლითაც აღფრთოვანებული არიან და აუცილებლად შეიძენენ. მეც ეს მინდოდა.

იმ დღეს უკვე დაგვიანებული იყო და ანალიზების აღება მეორე დილისთვის გადაიდო. დილით უჭმელი უნდა ყოფილიყო, რომ ლაბორანტს თავისი საქმე გაეკეთებინა.

ძალიან აღტყინებული ვიყავი. მთელი დღის განმავლობაში ერთი სული მქონდა, მის პალატაში შემეხედა და კიდევ ერთხელ, ვინ იცის, მერამდენედ, თვალი მისთვის შემევლო. ყოველ კარის შეღებაზე ვეკითხებოდი, აბა, როგორ ხარ, ხომ არ გეშინია, რამე ხომ არ გინდა, ხომ არ მოიწყინე და ა.შ. მეორე პაციენტი, სამი შვილის დედა, რომელიც იმავე პალატაში იწვა და ბუასილის ოპერაცია წინა კვირას გავუკეთეთ, ჩემს ყოველ დანახვაზე ეშმაკურ ღიმილს გადაიფენდა სახეზე, თითქოს მეუბნებოდა, მიგიხვდი, ასე წარამარა აქ რატომაც შემორბიხარო.

ერთი სიტყვით, თავი რომ არ შეგაწყინოთ, ნანას ანალიზები აუღეს, პასუხები საღამოს მაგიდაზე დამიდეს და საოპერაციოდაც გავამზადეთ.

გათენდა ხუთშაბათი და შევიყვანეთ საოპერაციო ბლოკში. ყველაფერმა კარგად ჩაიარა. ალიკა თან მუშაობდა, თან ხუმრობდა. ნანა განაბული იწვა, ხანდახან თუ შეეცვლებოდა სახის ნაკვთები, მაგრამ ეს უფრო უსიამოვნო შეგრძნებისგან იყო, ვიდრე ტკივილისგან, რადგან იმდენი ნემსი ჰქონდა გაკეთებული, რომ ნამდვილად არ უნდა სტკენოდა. ფაქტობრივად, წელს ქვემოთ მოწყვეტილი იყო.

იმ ღამეს სამორიგეოდ დავრჩი, გიგის გავუცვალე მორიგეობა, რათა ნანასთან მე დავრჩენილიყავი. სწორედ იმ დღეს გაწერეს პალატაში მწოლიარე მეორე პაციენტი და იგი ახლა მარტო იწვა. ლამის მის საწოლთან გავატარე ღამე. როცა ძალიან შეაწუხებდა ტკივილი, გამაყუჩებელს ვუკეთებდი, რომ ზედმეტად არ გატანჯულიყო. ძირითადად, მთელი ღამე ძილში გაატარა, ოღონდ მშფოთვარე ძილში. კარგა ხანს მეჭირა მისი თლილი თითები ხელში და სიამოვნებისგან ჟრუანტელი მივლიდა. ძალიან რბილი და საყვარელი თითები ჰქონდა, რომელიც უმწეოდ, ლამის უსიცოცხლოდ ესვენა ჩემს ხელში.

მეორე დღეს ცოტათი გამოცოცხლდა. დეიდამისმაც ინახულა, ჩვენ დიდი მადლობა გადაგვიხადა, ფული ჩუმად ჩაგვიცურა ხალათის ჯიბეებში ორივე ექიმს და საიდუმლოდ გვიჩურჩულა, თუ დამატებით რამე იქნება საჭირო, უკან არ დავიხევო.

იმის აღებაც არ მინდოდა, რაც მომცა, მაგრამ უარის თქმაც არ გამოდიოდა. ისეთი კმაყოფილი და სავსე ვიყავი ნანას გაცნობით, რომ საკუთარ სხეულში ვერ ვეტეოდი, მაგრამ რას ვიფიქრებდი, ასე ხანმოკლე თუ გამოდგებოდა ჩემი სიხარული, ვინ წარმოიდგენდა, წინ საშინელი დღეები თუ მელოდა…

 

ოპერაციიდან მესამე დღე გათენდა. ადრიანად მივედი სამსახურში, რომ ნანა მენახა და მომეკითხა. წინა საღამოს ტემპერატურა ჰქონდა, ღამით კი უფრო აუწია და, ცოტა არ იყოს, შევშფოთდი, პერიტონიტი არ განუვითარდეს-მეთქი. სკალაზე წითელი ხაზი ოცდაცხრამეტს რომ მიაღწევს, ყველა ექიმს ექმნება შეშფოთების საფუძველი. ალიკა კი იყო მშვიდად, ისეთი ყოჩაღი და ჯანმრთელია, არაფერი ემუქრებაო, მაგრამ მე ჩემი დამემართა. სამსახურში მისული კაბინეტშიც კი არ შევედი, პირდაპირ მის პალატას მივადექი. ღამით დავრეკე და მითხრეს, ექვსი ხაზით დაუწია სიცხემო, მაგრამ ეს მთლად სანუგეშო სიტუაცია არ იყო.

მშვიდად იწვა, ფანჯრისკენ მიებრუნებინა ლამაზი სახე. ჩემს დანახვაზე ოდნავ წამოიწია საწოლში.

_ იწექი, იწექი, _ ხელით ვანიშნე, _ როგორ ხარ, აბა?

_ კარგად. სიცხე აღარ მაქვს, _ მორიდებულად გამიღიმა და დიდრონი თვალები შემომანათა.

სადღაც, სულის ყველაზე ღრმა კუნჭულში შეაღწია ამ მზერამ და იქაურობა გაანათა. არათუ გაანათა, გაათბო კიდევაც. ასეთი სასიამოვნო ჟრუანტელი ჯერ არ მახსოვდა ცხოვრებაში.

_ ჩვენ კი გვარიანად შეგვაშინე და… _ მეც გავუღიმე და ხელი ავწიე, რომ თმაზე გადამესვა, მაგრამ მაინც შევიკავე თავი, ჯერ ნაადრევია ასეთი გაშინაურება-მეთქი.

_ როდის გამწერენ? _ ხმა ჯერაც მისუსტებული ჰქონდა.

_ მალე. ასე ძალიან გინდა აქედან გასვლა?

_ მინდა, _ პატარა ბავშვივით სხარტად მიპასუხა.

_ არაფერი გაჩერებს აქ? სულ არაფერი? _ დავაწვრილმანე კითხვა, რომ მიმენიშნებინა, რასაც ვგულისხმობდი.

გაწითლდა. მიმიხვდა. თვალები მინაბა და ჩურჩულით თქვაა:

_ რაც აქ მაჩერებს, იმას გარეთაც ვნახავ, მაგრამ რაც გარეთაა, იმას აქ ვერ ვპოულობ, _ ფილოსოფიური პასუხი გამცა.

_ მართლა? მათ შორის მეც… მნახავ გარეთ? _ ჩავაცივდი.

მზერა ამარიდა, თან არაფერი არ თქვა.

საოცარი სანახავი იყო. ირიბად იცქირებოდა, თითქოს რაღაც საინტერესოს მიშტერებიაო, წამითაც არ დაუხამხამებია თვალი. ამწუთას ფაიფურის თოჯინას ჰგავდა.

_ მიპასუხე… _ გავუმეორე.

_ ეს ჩემზე არ არის დამოკიდებული, _ ჩურჩულით თქვა და გამშრალი ტუჩები ენით მოილოკა.

ისე ამოვიხვნეშე, მეგონა, გულიც თან ამოვაყოლე, როცა მისი ენისა და ტუჩების მოძრაობას ვუცქეროდი. იმხელა ნერწყვი გადავაგორე, სასულეში გადამცდა. ამიტყდა ხველა და ვერ გავჩერდი. ავიფარე პირზე მუშტი, სახე შევაბრუნე და ვახველე და ვახველე. ნანამ ზურგზე რამდენჯერმე დამკრა ხელი, ბებიებმა რომ იციან ისე.

_ გაცივებული ხართ? _ მკითხა, როცა ცოტა მომეშვა.

_ არა, ნერწყვი გადამცდა სასულეში, _ გავუღიმე და ამ ღიმილით მივეფერე.

_ ცუდია, _ ისევ ჩურჩულზე გადავიდა და მოულოდნელად მკითხა, _ ცოლი გყავთ?

ლამის სიცილი ამიტყდა. ესე იგი, მოვწონვარ. სხვა შემთხვევაში ამ შეკითხვას არ დასვამდა.

_ ჯერ არა, მაგრამ მეყოლება. _ ცოტა არ იყოს, მეხამუშა ჩემი პასუხი და შევიშმუშნე, ეს კი იმით გამოვხატე, რომ საჩვენებელი თითი ცხვირის ნესტოებთან გავისვ-გამოვისვი.

_ როდის? _ ახლა ის ჩამეძია.

_ მალე.

_ ისა… _ უეცრად შემომხედა, თავისი ლამაზი მზერით მოეპარა ჩემს თვალებს და ცალი წარბი უცნაურად აწკიპა მაღლა, ძალიან მაღლა. პირველად ვნახე, ასე მაღლა აზიდულიყო ადამიანის წარბი, _ ეს `მალე~ აქ მოდაშია? ყველაფერზე მალეს მეუბნებით, _ და გაიცინა. ცოტა ხმამაღლა მოუვიდა, რადგან უცებ დაიჭყანა, ჭრილობას არ მოუხდა სიცილი.

_ მე ყველაფერი მალე მიყვარს, _ ავუხსენი ჩემი `მალეს~ `მოდურობის~ მიზეზი. _ მეც, _ მომიგო და ისე კმაყოფილმა გაიღიმა, თითქოს აღმოჩენა გაეკეთებინოს.

_ აი, ხომ ხედავ, რაღაც საერთო გვქონია, _ საზეიმო ხმით წარმოვთქვი და ხელის ზურგზე ხელისგული შევახე. შევახე და დარჩა ჩემი ხელი მის ხელზე.

არ გაუწევია. არც არაფერი უთქვამს, მრავალმნიშვნელოვანი მზერით გამომხედა მხოლოდ. ოდნავ მოვუჭირე თითები. რეაქცია ნოლი. კიდევ მოვუჭირე. კვლავ გამომხედა. ამჯერად მაგრძნობინა, ყველაფერი გასაგებიაო.

ამ დროს გარედან ხმაური მოისმა. სასწრაფოდ წამოვდექი და გარეთ გამოვედი, ვერც კი მოვასწარი, რამე მეთქვა.

თანამშრომლები იყვნენ, სამუშაო დილა იწყებოდა.

კაბინეტში გავედი, ალიკა ჯერაც არ მოსულიყო. ერთიანად აღგზნებული ვიყავი. საოცარ სიმსუბუქეს ვგრძნობდი. მეც ერთი სული მქონდა, როდის გავწერდით, რომ გარეთ რაც შეიძლება მალე შევხვედროდი და ურთიერთობა გამეგრძელებინა. ვგრძნობდი, უკვე ვეღარ ვძლებდი მის გარეშე. მაინტერესებდა, ყველა კაცს ასე ემართებოდა მის დანახვაზე, თუ მე ვიყავი გამონაკლისი? მინდოდა, მხოლოდ მე ვყოფილიყავი გამონაკლისი, ეს იმის ნიშანი იქნებოდა, რომ ჩემთვის იყო გაჩენილი, თან უფრო მშვიდადაც ვიქნებოდი, თუ სხვა მამაკაცები შლეიფივით არ ეყოლებოდა აკიდებული.

თორმეტი საათი იქნებოდა, ვერიკო რომ შემოვიდა. ცენტრალური ლაბორატორიიდან პაციენტთა ანალიზის პასუხები შემოიტანა და მაგიდაზე დამიდო.

_ ალიკა არ გამოჩენილა? _ ვკითხე და პასუხების შეკვრა ჩემკენ მოვაჩოჩე.

_ არა, ორ საათში მოვალო, დარეკა.

_ მადლობა, ვერიკო.

ექთანმა კარი გაიხურა, მე კი ანალიზის პასუხების გადათვალიერება დავიწყე. რა თქმა უნდა, ყველაზე მეტად ნანასი მანტერესებდა, მაგრამ მაინც გულდასმით, ნელა ვავლებდი თვალს თითოეულ ფურცელს, რამე საეჭვო არ გამომპარვოდა.

აი, ისიც… ნანა მელიქიშვილი… რაო?.. ფურცელი ახლოს მივიტანე თვალებთან. ეს რა წერია? არ არსებობს! ეს შეუძლებელია! უეცრად თვალწინ ყველაფერი ერთბაშად აყირავდა, მათ შორის მეც და სადღაც ჰაერში დავრჩი გამოკიდებული.

შიდა ტელეფონს ვეცი და ვერიკო ვიხმე.

_ ვერა, მელიქიშვილს როდის აუღე სისხლის ანალიზი?

_ ოპერაციის წინა დღეს, რა იყო? _ მხრები აიჩეჩა გაკვირვებულმა.

_ ტემპერატურა ხომ არ ჰქონდა მაშინ?

_ არა მგონია… რა ვიცი, არ უთქვამს.

_ იმედია, არაფერი შეგეშლებოდა.

_ რას ნიშნავს, შემეშლებოდა?

_ ანუ… სხვისი სისხლი ხომ არ გაგზავნე შემთხვევით ცენტრალურში…

_ არა, ანდრია, რას ამბობ! _ ისეთი ტონით მომიგო, ეგ როგორ მაკადრეო, მაგრძნობინა.

_ კარგი, მადლობა.

ვერა გაბუტული გავიდა კაბინეტიდან, მე კი ჭკუაზე არ ვიყავი. გაოგნებული და დაბნეული მუშტებს ვურტყამდი მაგიდის ზედაპირს, რა თქმა უნდა, მსუბუქად. ისევ ვიხმე ვერა.

_ ვერიკო, მელიქიშვილს კიდევ ერთხელ აუღე სისხლი, სანამ უსაუზმია, რამე შეცდომა არ გაგვეპაროს.

_ კარგი, _ ექთანი ვერაფერს მიმხვდარიყო, გაოცებული შემომცქეროდა, _ რამე ცუდია?

_ ჰო, _ ცივად მივუგე და შუბლი მოვისრისე, _ რატომღაც, მგონია, რომ ასე არ უნდა იყოს.

ცოტა ხანს შევიცადე, დაახლოებით იმდენ ხანს, რამდენსაც ვერა ვენიდან სისხლის აღებას მოანდომებდა, მერე კი ნანას პალატაში შევაბიჯე.

ისევ ის მზერა… დამბანგავი, გამაბრუებელი… ხელი მაჯაში მოეხარა და თითები მოემუშტა. ვერიკოს თავისი საქმე უკვე გაეკეთებინა.

სკამი მოვწიე და წინ დავუჯექი.

_ წესით, ახლა კაბინეტში უნდა დამებარებინე და იქ გველაპარაკა, მაგრამ გადავიფიქრე, არ მინდა ჩვენს საუბარს ვინმე დაესწროს.

_ დიახ, _ მოსწავლესავით მიპასუხა.

_ აგიღეს სისხლი, ხომ?

_ დიახ.

ჩავახველე, მიჭირდა ლაპარაკის დაწყება.

_ ნანა, შენ მითხარი, რომ გათხოვილი არ ხარ და არც ყოფილხარ.

_ დიახ.

_ შეყვარებული? გყავს შეყვარებული?

_ არა. _ სახე ღიმილმა გაუნათა, ეგონა, სიყვარულის ახსნას ვაპირებდი და იმიტომ მიჭირდა თავისუფლად ლაპარაკი.

_ ისე მამაკაცი? _ ყველაზე ძნელი შეკითხვა დავსვი და თან დავაშტერდი, მზერით გავბურღე.

ჭარხლისფერი გაუხდა სახე, თვალები უეცრად ჩაუქრა და გაუქვავდა. ისეთი შეგრძნება მქონდა, ცოცხალ ადამიანს კი არა, ნახატს მივჩერებოდი.

_ არა, _ რამდენიმე წამის შემდეგ ძალიან ხმადაბლა მიპასუხა, ძლივს გავიგონე.

_ მომისმინე… შეიძლება ეს შეცდომაა, მაგრამ… იმ დღეს, აქ რომ დაგაწვინეთ, სიცხე ხომ არ გქონდა?

_ არა. რატომ მეკითხებით? რა მოხდა?

_ ქალწული ხართ? _ ჭირის დღესავით მეჯავრებოდა ხოლმე ამ შეკითხვის დასმა, მაგრამ სხვა გზა რომ არ იყო?

მიტკლისფერი დაედო სახეზე, თვალებში კი ძრწოლისმაგვარი რაღაც გაუკრთა. მაშინვე შევნიშნე ეს, არ გამომპარვია.

_ კი… ვარ, _ შეშინებულმა მომიგო, საწოლში ჩაცურდა და საბანი ნიკაპამდე აიფარა.

_ ანუ… არ ვიცი, როგორ გითხრა… სექსი არ გქონია არავისთან?

პაუზა გაიწელა, მის თვალებში ჩაბუდებული შიში კი უფრო გაიზარდა, თვალებში ვეღარ ჩაეტია და სახეზე გადმოვიდა. ნანას აშკარად დასცხა, რადგან საბანი კვლავ ჩამოწია და მკლავები ზემოდან დააწყო, შუბლზე კი ოფლის წვეთები დაასხდა.

_ რა ხდება, ანდრია ექიმო, რატომ მეკითხებით? _ გაბზარული ხმით მკითხა.

მიმძიმდა იმის დაჯერება, რომ ასეთი მორცხვი, მოკრძალებული და სათნო გოგო შეიძლებოდა წამხდარი ქალი აღმოჩენილიყო.

_ იმიტომ, რომ შენს სისხლში ოთხი ჯვარი აღმოჩნდა. _ როგორც იქნა, მთავარ სათქმელს მივადექი.

_ ოთხი ჯვარი? ეგ რას ნიშნავს?

_ არ იცი ოთხი ჯვარი რას ნიშნავს? _ გავოცდი.

_ არა… პირველად მესმის.

აი, სასწაული პირდაპირ! გოგოს გაქანებული ათაშანგი ჰქონდა და ოთხი ჯვარი რას ნიშნავდა, არ იცოდა.

_ ეს იმას ნიშნავს, რომ ათაშანგით ხარ დაავადებული.

_ ათაშანგი რა დაავადებაა? _ იმდენად გულწრფელად მეკითხებოდა, ვერ დავიჯერებდი, რომ თამაშობდა.

_ ეს იგივეა, რაც… სიფილისი.

ალბათ ასე გამოიყურება ადამიანი, რომელსაც მოულოდნელად თავზარი დაეცემა. მეგონა, გული გაუსკდებოდა. უცებ წამოჯდა, თითქოს რაღაცას მიაყურადა, გაირინდა, მერე მომჩვარდა, თვალები დახუჭა და სუნთქვა გაიჩერა. მხოლოდ ცხვირის ნესტოები უთრთოდა უცნაურად. შემდეგ თვალები გაახილა და დავინახე, როგორ ევსებოდა ისინი ნელ-ნელა ცრემლით.

_ ის არ რჩება, ხომ? სულ მექნება?

თავი გავაქნიე და კიდევ ერთხელ ამოვიხვნეშე, დღეს უკვე მეორედ.

_ შენ ის მითხარი, საიდან შეიძლებოდა აგეკიდებინა ეს დაავადება. რამეს მიმალავ? სიმართლე უნდა მითხრა. ეს სერიოზული ამბავია, გესმის? ჩვენ იძულებული გავხდებით, ინსპექტორი გამოვიძახოთ.

_ არა! _ უღონოდ შესძახა, _ დამიჭერენ?

_ სიმართლე მითხარი, არავინ არ დაგიჭერს. _ უკვე მოთმინებას ვკარგავდი.

_ მე… მე გამაუპატიურეს. _ თქვა და მოწყვეტით დავარდა საწოლზე. დავარდა და დაიკვნესა, ისევ ეტკინა ჭრილობა.

ალბათ სადღაც იქვე, ერთ მეტრში ბომბი რომ აფეთქებულიყო, ასე ვერ შემახტუნებდა. სკამიდან წამოვხტი და განზე გავდექი, თითქოს კეთროვანს უნდა გავრიდებოდი.

გონებას გუგუნი გაუდიოდა, მიხურდა ყველაფერი, გული საშინელი დარტყმებით აწყდებოდა ოთხივე საკანს.

_ როდის? ვინ? სად? _ ამჯერად მხოლოდ მოკლე-მოკლე შეკითხვების ჯერი დავაყარე.

პასუხი არ გამცა. ვიფიქრე, რაღაცას იგონებს-მეთქი და მივვარდი, მაჯაში ჩავავლე ხელი და მოვუჭირე:

_ რას ფიქრობ ამდენს? მითხარი, რომ გეკითხები! _ თავს ძლივს ვიკავებდი, რომ არ მეყვირა. ერთიანად მიცახცახებდა სხეული. როგორ მინდოდა, ეს ყველაფერი სიზმარი ყოფილიყო და გამღვიძებოდა!

ხელი გამომტაცა და შუბლშეკრულმა ამომხედა. მტრული იყო ეს ამოხედვა. თითქოს მეუბნებოდა, რა შენი საქმეაო. გამწარებული გამოვვარდი პალატიდან და საპროცედუროს კარი შევაღე. ვერა ყავას სვამდა.

_ ვერა, გინეკოლოგი მჭირდება, გამოიძახე პოლიკლინიკიდან.

_ რა ხდება? _ ვერამ პირისკენ წაღებული ფინჯანი ლამბაქზე დადგა.

_ სწრაფად! _ ნანას ჯავრი მასზე ვიყარე და ვუღრიალე. წყობილებიდან გამოვედი, თავს ვეღარ ვაკონტროლებდი.

გინეკოლოგი ათ წუთში მოვიდა.

_ რა ხდება, ანდრია? _ კაბინეტში შემოსვლისთანავე სათვალე თავზე დაიკოსა ქალმა.

_ მედეა, მეცხრე პალატაში ერთი პაციენტია. თუ შეიძლება, შეამოწმე, ქალწულობის აპკი ხელუხლებელია თუ არა, _ ამის თქმაზე ცივმა ოფლმა დამასხა.

_ ახლავე, _ როგორც ჩანს, ჩემმა ხმამ შეაშფოთა მედიკო, რადგან არც უკითხავს, რაში მჭირდებოდა პაციენტის ქალწულობის დადგენა, ეგრევე გატრიალდა და ოთახიდან გავიდა…

 

8 8 8

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნანა ქალწული აღმოჩნდა. მე ხომ ჩემს თავს აღარ ვგავდი და ალიკა მთლად გადაირია. ასეთი ბავშვისგან ამას როგორ ველოდიო. მერე დაფიქრდა, იქნებ მართლაც შეცდომაა და ტყუილად ვაბრალებთ ასეთ რამესო, მაგრამ უკვე მჯეროდა, რომ ასე იყო. ხომ მითხრა, გამაუპატიურესო.

დავიბარეთ კაბინეტში. ძლივს შემოვიდა. სახე ჩათეთქვოდა. რამდენიმე საათში თითქოს წლები მომატებოდა, იმ პატარა გოგოს აღარ ჰგავდა. ტირილისაგან ქუთუთოები დასივებოდა, გუგები ერთიანად ჩასწითლებოდა.

ალიკამ დივანზე ჩამოსვა, რომ მოხერხებულად დამჯდარიყო. ჯერაც უჭირდა ნორმალურად ჯდომა.

_ ნანა, უნდა მოგვიყვე, რა მოხდა, _ დამრიგებლური ტონით მიმართა ალიკამ.

ერთხანს ჩუმად იყო, ხმას არ იღებდა. თავი ჩაეღუნა და კალთაში ჩადებულ თავის მომუშტულ ხელებს დასჩერებოდა.

_ ნანა! ეს მნიშვნელოვანია. შენი ოპერაცია სწორედ ამ დაავადებით იყო გამოწვეული, იცი? შენ შანკრები გქონდა და არა სწორი ნაწლავის ნახეთქები, რომელიც მკურნალობის შემდეგ უოპერაციოდაც გაგიქრებოდა. ნუ გვაიძულებ, ინსპექტორი გამოვიძახოთ და დაკითხვა მოგიწყოს. _ გააგრძელა ალიკამ.

_ თქვენ ხომ მაინც გამოიძახებთ… _ თავი ასწია და ჯერ ალიკას შეხედა, მერე მე.

_ ჰოდა, რომ გვეცოდინება, რა როგორ იყო, სხვანაირად მოვიქცევით.

ხელები აიფარა და ატირდა. გულამოსკვნილი ტიროდა. არც ერთს არ გვიცდია მისი დამშვიდება. ალიკამ მიმიკებით მანიშნა, აცალე, იტიროსო.

როდის-როდის დაწყნარდა, ამოისლუკუნა და დაიწყო:

_ ჩემს ჯგუფელთან მივედი ერთხელ სახლში, გამოცდები ახლოვდებოდა და ერთად უნდა გვემეცადინა. იმას ბებია მოკვდომია და სოფელში გაჰყოლია მშობლებს. სახლში მისი ძმა დამხვდა, რომელიც იმ დღეს ვეღარ წასულა საქმეების გამო და მეორე დღისთვის გადაუდვია გამგზავრება. შემიპატიჟა, მერე რა, რომ ირა არ არის, ყავა დავლიოთო. მომერიდა და უარი ვერ ვუთხარი. მერე… _ ისევ აიფარა სახეზე ხელები და ასლუკუნდა.

_ მერე? ცუდად მოგექცა? ძალა დაგატანა?

_ ჰო. ლამაზი ხარო, შენთან მინდაო… ვეხვეწებოდი, გამიშვი-მეთქი. ვუთხარი, ქალიშვილი ვარ და გთხოვ, ამას ნუ გააკეთებ-მეთქი…. იმანაც ნუ გეშინია, შენს ქალიშვილობას ხელს არ ვახლებო… შემომახია ტანსაცმელი… უკნიდან მომადგა…

_ კარგი, გასაგებია… ეს მხოლოდ ერთხელ იყო? _ შეეკითხა ალიკა.

_ ჰო, მხოლოდ ერთხელ. მერე ირას ტანსაცმელი გამომიტანა და იმით წამოვედი შინ.

_ როდის მოხდა ეგ?

_ ერთი თვის წინ.

_ შენი ჯგუფელის მისამართი გვითხარი.

_ რატომ? არა! არავის არ უთხრათ, გთხოვთ!

_ ნუ გეშინია, არავის ვეტყვით. შენ გესმის, რომ ის ბიჭიც დაავადებულია და შეიძლება სხვა გოგოებსაც გადასდოს?

_ არა, არა! _ მთელ ხმაზე გაჰყვიროდა, _ არ გინდათ, გემუდარებით! მომკლავს!

_ ბიჯოს! _ აღშფოთდა ალიკა, _ ხომ გითხარი, არ ვეტყვით-მეთქი. ისე გავაკეთებთ, რომ ის ვერაფერს გაიგებს. ვითომ სხვა გოგომ გვითხრა. რა, შენ გარდა სხვასთან არ ექნებოდა სექსი?

_ კი, როგორ არა, სულ გოგოებში დადის, _ როგორც იქნა, მიხვდა, რომ გამოსავალი არსებობდა.

_ ჰოდა, გვითხარი. სახელი, გვარი და მისამართი.

ჩაგვწერინა მისამართი. ალიკა კაბინეტიდან გავიდა, რომ მილიციაში დაერეკა იმ ვიგინდარის ასაყვანად და სამკურნალოდ გასაგზავნად.

მე და ნანა მარტონი დავრჩით.

_ ახლა რა იქნება? _ ცრემლიანი მზერით მომაჩერდა.

_ აქედან რომ გაგწერთ, ვენდისპანსერში წახვალ და მკურნალობის კურსს ჩაიტარებ. ნუ გეშინია, არ მოკვდები.

_ მოვრჩები?

_ ალბათ. სისხლი ბოლომდე ვერ გასუფთავდება, მაგრამ ეს შენს ჯანმრთელობაზე გავლენას არ მოახდენს. მანამდე კი დეიდაშენთან მოგვიწევს ლაპარაკი.

_ იმასაც უნდა უთხრათ?

_ აუცილებლად. დამალვის უფლება არ გვაქვს. სხვა შემთხვევაში უამრავი პრობლემა შეგექმნება, რომელსაც მარტო ვერ აუხვალ.

_ რამდენ ხანს მომიწევს მკურნალობა?

_ დიდხანს… წლების განმავლობაში, _ ნიშნის მოგებით მივუგე, თითქოს რამეში დამნაშავე ყოფილიყო.

თან მეცოდებოდა, თან მებრაზებოდა. რას გაუჩერდა მარტო იმ ბიჭს? მაგრამ მეორე წამს ვამართლებდი. მერე რა, მე რომ და მყავდეს და მისი მეგობარი მესტუმროს, ჩემთან მარტო დარჩენის უნდა შეეშინდეს? ერთი თუ ნაძირალა გამოდგა, ყველა ერთნაირი ხომ არ იქნება?

აღარ ვიცოდი, რა გზას დავდგომოდი. მისატოვებლად არ მემეტებოდა, მაგრამ დასარჩენადაც არ მინდოდა. მით უმეტეს, რომ საავადმყოფოში ყველამ გაიგო მისი ამბავი. ენაზე ვის რა დაადგებოდა? ამის მეტი საჭორაო არაფერი ჰქონდათ.

ყველაზე მეტად მე ვიტანჯებოდი. კიდევ კარგი, არავის გაუგია, რომ მომწონდა, თორემ სირცხვილით თავს ვეღარ გამოვყოფდი. ალიკასი არ მერიდებოდა, მასთან სხვა ურთიერთობა მქონდა და ვიცოდი, გამიგებდა. თანაც, არ იყო ლაქლაქა, კრინტს არ დაძრავდა სხვასთან, არიქა და ანდრიას ის გოგო თავისთვის უნდოდაო.

დავურეკეთ დეიდამისს, დავიბარეთ და ყველაფერი მოვუყევით. ეს მედიდური ქალი წამში დაპატარავდა და თხუნელას დაემსგავსა. მისთვისაც ისეთივე შოკი აღმოჩნდა ეს ამბავი, როგორიც ჩემთვის.

განმეორებითმა ანალიზმა იგივე შედეგი აჩვენა… ოთხი ჯვარი… ნანა ათაშანგით იყო დაავადებული.

განადგურებული ვიყავი. გულში სიყვარული გიზგიზებდა, სულში _ ზამთარი…

 

მინდოდა დამერწმუნებინა ჩემი თავი, რომ ეს სულაც არ იყო სიყვარული. მინდოდა დამეჯერებინა, რომ თავიდანვე იმდენად დიდი იყო მისი დაუფლების სურვილი, რომ მორეული ჟინი სიყვარულს უტოლდებოდა. ამის დამტკიცებას კი დრო სჭირდებოდა. ამწუთას მასთან დაახლოების სიტუაცია არ იყო. მას უნდა ემკურნალა.

ყველანაირად დავეხმარე, რაც შემეძლო. შესაძლებელზე მეტიც გავაკეთე. ვენდისპანსერში ჩემი კურსელი მუშაობდა და იმას ჩავაბარე. რამდენიმე კვირა იქ დაწოლა და სამკურნალო კურსის ჩატარება მოუწევდა. უკვე აყვანილი იყო აღრიცხვაზე. რამდენიმე წლის განმავლობაში პერიოდულად უნდა გამოცხადებულიყო იქ და სისხლი გაესინჯა. ეს საზიზღარი პროცედურა იყო. მესმოდა ყველა ადამიანის, ვისაც ამის გავლა უწევდა. როგორიც უნდა ყოფილიყავი, მაინც ძნელი იყო. ვენერიული სენით დაავადებულებს მაშინ განსაკუთრებით ცუდი თვალით უყურებდნენ. ახლანდელი გადასახედიდან ათაშანგი მთლად შიდსს არ უტოლდებოდა, მაგრამ მაინც საშინელი დაავადება იყო. აუცილებლად ბოლომდე უნდა გემკურნალა, თორემ შედეგი შიდსისგან არაფრით განსხვავდებოდა. მოწამლული სისხლი საბოლოოდ მაინც კლავდა ორგანიზმს.

ნანა ძალიან შეიცვალა. თვალები ჩაუქრა, აღარ იღიმოდა, ჩემთან ლაპარაკსაც გაურბოდა. თვალებში აღარ მიყურებდა, როცა სანახავად მივდიოდი. ძნელი მისახვედრი არ იყო, რომ დაავადებამ დამთრგუნველად იმოქმედა მასზე, სიცოცხლე აღარ უნდოდა. ამ გასხივოსნებული გოგოსგან აღარაფერი დარჩა, დარდით ამოღამებული მზერის გარდა.

არც დეიდამისი იყო უკეთეს დღეში. ჩემგან განსხვავებით, ის სანახავად არ მისულა. ეშინოდა, ვინმე ნაცნობმა ამ შენობაში რომ დამინახოს, რა პასუხი გავცეო. თითქოს დისპანსერში მხოლოდ ათაშანგიანები დადიოდნენ. არ მესმოდა მისნაირი ადამიანების, მაგრამ ყველას აქვს თავისი სიმართლე. ალბათ სადღაც მართალიც იყო. მე კი, როგორც ექიმს, ვერც ვერავინ დამიშლიდა მასთან მისვლას და არც არავის გაუკვირდებოდა, იქ თუ მნახავდა. შეიძლება ამიტომაც არ შემეძლო სხვების გაგება.

როგორც იქნა, გამოწერეს. ნანემსრები ისე სტკიოდა, სიარული უჭირდა. აბა, როგორია, დღის განმავლობაში ოცზე მეტ ნემსს რომ დაგარჭობენ, თანაც მთელი სამი კვირა.

მე მივიყვანე სახლში. დეიდამისი გამოგვეგება. იმდენი მადლობა მიხადა, თავი უხერხულად ვიგრძენი.

_ საშინელ დღეში კი ჩავცვივდით, ბატონო ანდრია, მაგრამ რას ვიზამთ, ასეთი იყო ალბათ ჩვენი ბედისწერა.

_ არა უშავს, ქალბატონო, სამიოდე წელი და მორჩა, ყველაფერი კარგად იქნება. გათხოვდება, შვილებსაც გააჩენს და ყველას ყველაფერი დაავიწყდება.

_ ამის დავიწყება ასე ადვილია როდია, ექიმო, _ მწუხარებით გააქნია თავი ქალმა და ჩაიზე მიმიპატიჟა.

დარჩენას აზრი არ ჰქონდა. ნანა თავის ოთახში შეიკეტა და გამოსვლას აღარ აპირებდა. დეიდამისთან რა მქონდა სალაპარაკო? უნდა ეწუწუნა და მისი წუწუნისთვის მესმინა?

წამოვედი. ახლა უარესად გულდამძიმებული ვიყავი. იქ, ვენდისპანსერში,   სანახავად მისვლის საბაბი მაინც მქონდა. ახლა რა უნდა მექნა? რისთვის უნდა მივდგომოდი სახლში, რა მეთქვა? მომწონს თქვენი დისშვილი და ვერ ველევი-მეთქი? ასე არ გამოვიდოდა.

ვიფიქრე, საერთოდ აღარ შევეხმიანები და იქნებ დავივიწყო-მეთქი. ეს საუკეთესო გამოსავალი იქნებოდა. ასეც მოვიქეცი.

სამი დღის განმავლობაში წრეგადასულ ქეიფზე გადავედი. ხან ერთ ქალს ვიბარებდი სახლში, ხან მეორეს, რომ გული გადამეყოლებინა. ქალებს ძალიან მოვწონდი. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ სიმპათიური ექიმი ვიყავი, არამედ იმიტომაც, რომ ინტიმურ საკითხებშიც მქონდა დიდი გამოცდილება. ლოგინში ისევე არ მეშლებოდა არაფერი, როგორც ოპერაციების დროს.

მაგრამ მეოთხე დღეს მივხვდი, რომ სმა აღარ შემეძლო, გადაიტვირთა ორგანიზმი. შესაბამისად, არც ქალისკენ მსურდა გახედვა. უნდა დამესვენა, რომ ძველი ფორმა აღმედგინა. პირველი შემთხვევა იყო, რომ საკუთარი შვებულება სასურველად ვერ გამოვიყენე. ნანას გამო დასასვენებლადაც არ წავედი. უფრო სწორად, უარი ვთქვი კუთვნილ შვებულებაზე და სამი თვით გადავწიე. ვიფიქრე, შემოდგომის ბოლოს სადმე მთაში წავალ და მშვიდად დავისვენებ-მეთქი. ყველაზე მეტად ალიკას გაუხარდა ჩემი თბილისში დარჩენა. თავის მარჯვენა ხელს მეძახდა და ყოველთვის უკმაყოფილო იყო, როცა ასისტენტობას ჩემ მაგივრად სხვა უწევდა.

ნანაზე მაინც ვფიქრობდი. ვერ ამოვიგდე ვერც გულიდან და ვერც გონებიდან. ახლა მიზეზი მჭირდებოდა, რომ სანახავად მივსულიყავი. თავს ვიმტვრევდი, რა მომეფიქრებინა.

ჩემდა სასიხარულოდ, აღარაფრის მოფიქრება არ დამჭირდა. სრულიად მოულოდნელად დეიდამისი დამადგა თავს, ქალბატონი კლარა. ოპერაციიდან ახალი გამოსული ვიყავი, დაღლილი და გასავათებული.

კლარას დანახვაზე თვალები გამიფართოვდა, მაშინვე ფეხზე წამოვიჭერი.

_ ჩემთან ხართ? მობრძანდით… ხომ მშვიდობაა? _ დაბნეულმა არ ვიცოდი, რა მეთქვა.

_ ბატონო ანდრია, ბოდიშს კი გიხდით, ასე რომ შემოგეჭერით, მაგრამ ისე შემაწუხეს თქვენ გამო, რომ მე თქვენი შეწუხება მომიხდა.

_ აბა, მითხარით, რა ხდება? _ ვიფიქრე, ალბათ ვიღაც მის ნაცნობს ოპერაცია სჭირდება და ამის სათქმელად მოვიდა-მეთქი.

_ ნანა ისე მოგეჩვიათ, ახლა უკვირს, სანახავად რატომ აღარ მოდისო. _ თქვა და გამომცდელი მზერა მომაპყრო, აბა, რა რეაქცია ექნება ჩემს ნათქვამზეო.

მე კი საშინელება დამემართა _ გავწითლდი… ყურებიანად. ამით გამხნევებულმა ქალმა კი გააგრძელა, _ რაც საავადმყოფოდან გამოწერეს, სულ ტირის, სიცოცხლე აღარ მინდა, თავი გარეთ არ გამომეყოფა, ვერც ვერავის შევიყვარებ და ვერც ვერასდროს გავთხოვდებიო. ჰგონია, რომ რაც თავს გადახდა, ეს ცხოვრების დასასრულია. ვერაფრით ვანუგეშე, არაფრის გაგონება არ უნდა. მეშინია, რამე არ მოუწიოს თავს. თქვენ სულ გიჯერებდათ, იქნებ ახლაც დაგიჯეროთ? გამომიჭედა ყურები თქვენზე ლაპარაკით… თუ დროს გამონახავთ… ვიცი, რომ ძალიან ცოტა თავისუფალი დრო გაქვთ, მაგრამ…

_ არა, რას ამბობთ, _ სიხარულისგან ავირიე, _ მოვალ, არ არის პრობლემა. საღამოს გამოგივლით. მესმის მისი. მას ახლა ძალიან რთული პერიოდი აქვს, რეაბილიტაცია სჭირდება.

_ არ ვიცი, რა გზას დავადგე. მე მთელი დღე სამსახურში ვარ, ეს კიდევ ზის სახლში და არსად არ გადის. ამ ზაფხულს ცხვირი არ გაუყვია გარეთ. სულ მოწყენილი იყო. რას ვიფიქრებდი, ასეთი ტკივილი თუ ჰქონდა გულში. ნეტავ მაშინვე ეთქვა, სულ ვდარდობ, რატომ არ გამენდო-მეთქი. ბოლო თვეებში ისეთი გულჩათხრობილი გახდა, ვეღარ ვცნობდი, _ ენად გაიკრიფა კლარა.

_ ქალბატონო კლარა, მოდით, ასე შევთანხმდეთ. საღამოს, შვიდის მერე მოვალ და დავილაპარაკებთ. იმედია, ვიპოვით გამოსავალს. არ ინერვიულოთ.

ერთი სიტყვით, როგორც შემეძლო, დავამშვიდე ნანას დეიდა და გავისტუმრე. მე კი სიხარულისგან აღტყინებული სამსახურში ვეღარ ვჩერდებოდი. ერთი სული მქონდა, როდის დამთავრდებოდა სამუშაო საათები, რომ შინ გავლა და ტანსაცმლის გამოცვლა მომესწრო. მინდოდა, კარგ ფორმაში ვენახე.

არა, მისი დავიწყება შეუძლებელი იყო. ამას ახლა უფრო ნათლად მივხვდი, როცა თვითონ მოისურვა ჩემი ნახვა და `დესპანი~ გამომიგზავნა. ესე იგი, ისიც ფიქრობს ჩემზე. თუ ასეა, უკან რატომ უნდა დავიხიო? რაც იქნება, იქნება. არ ვიცი, სადამდე მიმიყვანს ეს გზა, მაგრამ სადღაც ხომ მიმიყვანს? _ ვფიქრობდი ჩემთვის, სანამ მის ბინას მივაღწევდი.

კარი დეიდამისმა გამიღო და შინ შემიძღვა. უკვე მეორედ ვიყავი აქ და ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს პირველად ვიყავი. თქვენ წარმოიდგინეთ, მაშინ კი არ შემიმჩნევია, რომ შემოსასვლელში უზარმაზარი სარკე ეკიდა, სადაც საკუთარ ფიგურას თავით ფეხებამდე დაინახავდი. არც წიგნებით გამოტენილი თაროები დამინახავს და არც კედელზე ჩამოკიდებული ფერწერული ტილოები, რომლებიც აშკარად დამწყები მხატვრის ნამუშევრებს ჰგავდა.

გავიარეთ სასტუმრო ოთახი და საძინებელს მივადექით. ამ ოთახში არ ვყოფილვარ. კლარამ კარი შეაღო და ანდრია მოვიდაო, ხმადაბლა თქვა. ნანა საწოლზე მიწოლილიყო, ფეხებზე თხელი პლედი ჰქონდა გადაფარებული და ხელში წიგნი ეჭირა.

_ წიგნები იცოცხლე, უყვარს, ხელიდან ვერ გააგდებინებ, _ ღიმილით მამცნო დეიდამისმა, _ მე დაგტოვებთ, ბავშვებო, და ვახშამს მოგიმზადებთ, _ ამ სიტყვებით ოთახიდან გავიდა და მარტონი დაგვტოვა.

უცნაურმა ცახცახმა ამიტანა. თითქოს პირველად დავრჩით მარტო. არ ვიცოდი, რაზე მელაპარაკა, საუბრის დაწყება გამიჭირდა.

_ როგორ ხარ? _ ნანამ თვითონ წამოიწყო.

_ მე კარგად, შენ? _ ამ ერთმა შეკითხვამ უცებ მომიხსნა დაძაბულობა.

_ რა ვიცი… როგორ უნდა ვიყო… _ და თავისი საოცარი თვალები შემომანათა.

_ როგორ და კარგად, _ რიხიანად ავლაპარაკდი, _ დაივიწყე, რაც იყო. ცხოვრება გრძელდება. ცოტა ხანში ეს ამბავი ცუდი სიზმარივით გაქრება.

_ არა, ეს ამბავი აქედან არასდროს არ გაქრება, _ შუბლზე მიიკაკუნა თითი, _ სულ იმის შიში მექნება, სადმე ოდესმე თავი არ იჩინოს.

_ ამიტომაც სულ უნდა აკონტროლო. თუმცა, არა მგონია, მთლად ასე საშიშიც არ არის. რა თქმა უნდა, თუ ნორმალურად იცხოვრებს ადამიანი.

_ შეგაწუხე, არა? _ სევდა აღებეჭდა სახეზე, _ სახლში დაგიბარე… მაგრამ ისე ცუდად ვიყავი, სრულიად მარტო რომ დავრჩი, რომ… შენი ბრალია, რატომ მიმაჩვიე ყოველდღე შენს ნახვას, _ მოულოდნელად გაიღიმა, _ მერე კი გაქრი.

ისე მსუბუქად მსაყვედურობდა, სიამოვნების ტალღამ მთელი სხეული მოიცვა. შეფარვით მესიყვარულებოდა, თან მანძილს არ ამცირებდა, რათა გაეგო, მე რა შეხედულების ვიყავი ამ საკითხზე.

_ სიმართლე გითხრა, მინდოდა მოსვლა, მაგრამ მეუხერხულა. საბაბი არ მქონდა, რომ მენახე, _ გამეცინა, _ ვიფიქრე, იქნებ არც უნდა ჩემი დანახვა-მეთქი.

_ ვითომ?

_ რა ვითომ? _ ვერ მივხვდი, რა არ მოეწონა.

_ ასე რომ იფიქრე, იმიტომ არ გამოჩნდი? მე სხვა მიზეზი მგონია.

_ რა მიზეზი?

_ თქვენ, კაცებს, იმის კი არ გჯერათ, რასაც ხედავთ, არამედ იმას ხედავთ, რისიც უკვე გჯერათ. შენს თვალში მე უკვე ხელიდან წასული გოგო ვარ, რომელთანაც ურთიერთობის გაგრძელება მიუღებელია. აბა, ჩემნაირს როგორ გამოაჩენ შენს მეგობრებთან და საერთოდ, შენს საზოგადოებაში? რას იტყვიან…

გავხევდი. თურმე რა შორს მიმავალი გეგმები ჰქონია დაწყობილი…

_ შენი აზრით, ისე ღრმად ჰქონდა ფესვები გადგმული ჩვენს ურთიერთობას, რომ უკვე უნდა მეფიქრა იმაზე, როგორ მოვქცეულიყავი მომავალში? _ და გამჭოლი მზერა მივაპყარი.

სახეზე ალმური წაეკიდა, უხერხულობის დასაფარავად პლედის ზედაპირს ჩაებღაუჭა და წიწკნა დაუწყო.

_ ვიხუმრე… _ ჩუმად ჩაილაპარაკა და მზერა ამარიდა, _ მადლობა, რომ მოხვედი. მეტად აღარ შეგაწუხებ, _ ნირშეცვლილმა ჩაილაპარაკა და თვალები დახუჭა.

_ აი, რაღაც გეწყინა. რა გეწყინა?

_ არაფერი, რა უნდა მწყენოდა? უბრალოდ, მარტო მინდა დარჩენა. არ უნდა გამომეგზავნა დეიდაჩემი შენთან. შეცდომა დავუშვი.

_ გეყოფა! ძალიან არეულად ლაპარაკობ რაღაც, შენი ვერაფერი გამიგია. ხან ასე, ხან ისე. ჯერ მოვიდეს და მნახოსო, ახლა კი მაგდებ. მოდი, ჩამოყალიბდი, რა გინდა, კარგი?

ნეტავ არ მეთქვა. უეცრად გაფითრდა, ტუჩები მთლად გაუთეთრდა, ნიკაპი აუკანკალდა, თავისი სისუსტის დასაფარავად თავზე პლედი გადაიფარა და იქიდან გამომძახა, თუ შეიძლება, წადიო.

აბა, სადღა წავიდოდი? ახლა რომ წავსულიყავი, სამუდამოდ დავკარგავდი.

მის საწოლზე გადავჯექი და პლედი სახიდან ჩამოვუწიე.

_ მომისმინე, ნანა. მოდი, დავივიწყოთ ყველაფერი, რაც დღემდე იყო. შენ სრულფასოვანი ადამიანი ხარ, ქალი, რომელსაც არაფერი გაკლია _ არც ჭკუა, არც გონება და არც გარეგნობა. შენნაირ გოგოებს შეუძლიათ მთები გადადგან, თუკი მოისურვებენ. მონდომებაც კი არ დაგჭირდება, სურვილიც საკმარისი იქნება ამისთვის. თვითონაც მშვენივრად იცი, რომ ასეა. რაც შეეხება ჩვენს ურთიერთობას, არ ვმალავ და არც მიცდია დამალვა, რომ დანახვისთანავე მომეწონე. რა თქმა უნდა, მერე აირია სიტუაცია. ხომ გესმის… მთლად ჩემი ბრალიც არ არის, ასე რომ მოხდა, მაგრამ მე მაინც არ მიმიტოვებიხარ. ვერ გელევი და არ ვიცი, ეს რისი ბრალია. მთლად მამაკაცური სისუსტის არ უნდა იყოს, მგონი, _ გავიხუმრე, რომ ოდნავ მაინც განმემუხტა სიტუაცია.

_ შენ მხოლოდ გეცოდები და ეს გალაპარაკებს, _ ჩაიჩურჩულა და თვალებში ცრემლი გაუბრწყინდა.

_ სულაც არ მეცოდები. შესაცოდი რა გჭირს? ნუ მაბრაზებ, ძალიან გთხოვ. ხო, ვაღიარებ, რომ მომწონხარ, ბევრი მიფიქრია შენზე და ახლაც ვფიქრობ. ყოველდღე მახსოვხარ და ვერ გივიწყებ. ამის აღიარება შვებას მოგგვრის? მაგრამ არც ის მინდა, რომ გული გატკინო. მე ახლა ისეთ დღეში ვარ, რომ ვერ გადამიწყვეტია, რა გზას დავადგე. არც ის შემიძლია, ზურგი გაქციო, მაგრამ…

_ მაგრამ ჩემ გვერდით ყოფნაც გიტყდება, არა?

_ აუუუ, _ შემაწუხა მისმა ეჭვებმა, თუმცა საფუძვლიანმა, _ ეგრე ნუ ლაპარაკობ, გთხოვ. ასე მიცნობ?

_ ნებისმიერ კაცს გაუტყდებოდა ჩემნაირის გვერდით გავლა, _ ჩაიჩურჩულა და თვალებზე ხელი აიფარა.

_ ახლა გცემ, იცოდე! _ გავუჯავრდი, _ გინდა, დაგიმტკიცო, რომ სულაც არ მიტყდება? გინდა დაგიმტკიცო?

სახიდან ხელი ჩამოიღო და ცრემლიანი მზერა მომანათა.

_ გინდა, ერთად წავიდეთ დასასვენებლად? ორი-სამი კვირით სადმე გავიდეთ, კარგი?

_ რა? _ იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა ჩემი შეთავაზება, რომ დაიბნა.

_ რაც მოისმინე. მე ავიღებ შვებულებას, შენ კიდევ უნივერსიტეტიდან ბიულეტენი გააკეთე.

_ ისედაც ბიულეტენზე ვარ, თვის ბოლომდე.

_ ჰოდა, მით უკეთესი. ვუთხრათ დეიდაშენს, თუ მოეწონება ჩემი წინადადება….

_ არ ვიცი… არა მგონია…

_ მე დავარწმუნებ, შენ ნუ გეშინია. _ თვალი ჩავუკარი და წამოვდექი.

სამზარეულოდან ისეთი მადის აღმძვრელი სურნელი გამოდიოდა, ვიგრძენი, როგორ მომშიებოდა.

_ ქალბატონო კლარა… _ კარის ზღურბლთან გავჩერდი.

_ ახლავე ყველაფერი მზად იქნება, ჩემო კარგო, ორ წუთში გავშლი მაგიდას, _ ღიმილით გამომხედა ნანას დეიდამ, რომელსაც ხელში ტომატით გასვრილი სუფრის კოვზი ეჭირა, _ ოჯახურიც მზადაა და სხვა დანარჩენიც.

_ თქვენთან წინადადება მაქვს… _ გავაგრძელე.

_ რაო, გენაცვალე. ცუდი არაფერი მითხრა, ისედაც გახეთქვაზე მაქვს გული.

_ არ ვიცი, ცუდია თუ კარგი, მაგრამ მე პირადად ვფიქრობ, ძალზე დროული და საჭირო წინადადებაა.

_ აბა, გისმენ მთელი გულისყურით, _ ქალმა ტომატიანი კოვზი ცარიელ თეფშზე დადო და მაგიდას მიუჯდა.

_ კარგი იქნებოდა, ნანა სადმე დასასვენებლად გაგვეგზავნა ერთი-ორი კვირით.

_ გგონია, არ შევთავაზე, შვილო? მეხვეწებოდა ჩემი ბიძაშვილი, გამოუშვი ჩემთან ბორჯომში, შვილივით მივხედავო, მაგრამ არ ქნა. ასე წევს მთელი დღე და ზეზე არ დგება. ჭამა რომ ჭამაა, ისიც არ ახსენდება, მე თუ არ შევახსენე.

_ იცით, რა ვიფიქრე, ქალბატონო კლარა? არ ვიცი, შეიძლება ცოტა უცნაურად მოგეჩვენოთ, მაგრამ… მე რომ წამეყვანა სადმე…

_ როგორ? _ იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა ჩემი ნათქვამი, რომ ქალს ეგონა, მომეყურაო.

_ აი, მე რომ გავყვე თან, როგორც ექიმი… მას ახლა ზღვის აბაზანები მოუხდება, ჭრილობები ჯერაც არ არის სრულად შეხორცებული. მე… მე შვებულებით წელს არ მისარგებლია, ამიტომ შემიძლია მოვითხოვო. თქვენ ალბათ გეშინიათ, ეს ამბავი ვინმეს სალაპარაკო არ გახდეს. მაგის გარანტიას მე გაძლევთ. ჯერ ერთი, ვინ რას გაიგებს და მეორეც, მე თვითონაც არ ვარ დაინტერესებული, ვინმემ ზედმეტი ილაპარაკოს. ჩემთან წამოსვლაზე ნანა უარს არ იტყვის.

ქალი ერთხანს ყოყმანობდა. თითქოს რაღაცის აწონ-დაწონვას ცდილობდა. ვინ იცის, რამდენმა კითხვის ნიშანმა გაურბინა იმწუთას გონებაში.

_ არ ვიცი, ანდრია… მოვიფიქრებ, შვილო. ასე ხელაღებით გადაწყვეტილების მიღება გამიჭირდება, _ შეფიქრიანებულმა მომიგო.

_ ყოველ შემთხვევაში, ჩემი წინადადება ძალაშია და მე მზად ვარ, თუკი გადაწყვეტთ, _ მორიდებით ჩავილაპარაკე და ნანასთან შევბრუნდი.

ერთი სული ჰქონდა, რა პასუხს მივუტანდი. გაფაციცებული შემომცქეროდა.

_ მოვიფიქრებო… _ ხელები გავშალე.

_ ესე იგი, არ გამიშვებს.

_ არა, გაგიშვებს. უბრალოდ, ასე უცებ ვერ გადაწყვიტა. ვაცალოთ ცოტა, მოიფიქროს. თვითონაც მიხვდება, რომ ასე უკეთესია.

_ ანდრია… _ გაბზარული ხმით დამიძახა.

_ რა?

_ მე შენ მიყვარხარ.

გავქვავდი. ვიცოდი, რომ დღეს თუ ხვალ ამ სიტყვებს აუცილებლად მეტყოდა, მაგრამ ამწუთას ნამდვილად არ ველოდი. პასუხად რა უნდა მეთქვა? მეც მიყვარხარ-მეთქი? არ მინდოდა ნაჩქარევი გადაწყვეტილების მიღება. ჯერ ვერ გავრკვეულიყავი საკუთარ თავში, საკუთარ გრძნობებში. იყო კი ეს სიყვარული? ჯერ გაცნობიერებულიც არ მქონდა, რა სახის ურთიერთობა უნდა მქონოდა მასთან. თუ აქამდე მის ცოლობას ვგეგმავდი, მერე კი ეს გეგმა უბრალოდ, სექსუალურმა ლტოლვამ შეცვალა, ახლა სრულიად სხვა გრძნობას შევეპყარი. არც სექსი მინდოდა მასთან, არც მისი დაუფლების ჟინი მკლავდა, კოცნა რომ კოცნაა, ისიც არ მიზიდავდა, მაგრამ მაინც მინდოდა, გვერდით მყოლოდა. ალბათ პროფესიული მიდგომა უფრო ერქვა ამ ყველაფერს, ვიდრე ნდომა ან სიყვარული. თითქოს სანატორიუმის ექიმი ვიყავი, რომელიც ცდილობს, მომაკვდავებს ბოლო დღეები შეუმსუბუქოს, დაახლოებით ასეთი გრძნობით ვიყავი განმსჭვალული. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ნანას ცხოვრების ხალისს გავუღვიძებდი და კვლავ მოვაბრუნებდი ამ ქვეყნისკენ.

ისე ვივახშმეთ, საუბარი ვერ ავაწყვეთ. თითქოს სამივენი რაღაცამ დაგვაბნია. იმის თქმაც ვერ მოვახერხე, აღმენიშნა, რა გემრიელი იყო ყველაფერი. მართლაც, ასეთი სიამოვნებით კარგა ხანია, არ მივახშმია.

გვიანობამდე დავრჩი. ჯერ სამივემ ერთად ვილაპარაკეთ, მერე მე და ნანა განვმარტოვდით მისსავე საძინებელში და საწოლზე მიწოლილები ისე შინაურულად ვსაუბრობდით ერთმანეთში, თითქოს ბავშვობიდან ერთად მოვდიოდით. რაღაცები გავიხსენე ჩემი საექიმო პრაქტიკიდან. ხომ წარმოგიდგენიათ, რამდენი კურიოზი მექნებოდა ცხოვრებაში ჩემი პროფილის გადამკიდე. ის კი კისკისებდა და კისკისებდა. რაც გამოწერეს მას შემდეგ პირველად ვხედავდი ასე გაცინებულს, ღიმილიც კი უცხო ხილი გახდა მის სახეზე.

პირველი ხდებოდა, რომ წამოვედი. არ კი მინდოდა, მაგრამ არც დარჩენა გამოდიოდა. ვერ ველეოდი. რაც დრო გადიოდა, მით უფრო მინდოდა, სულ ერთად ვყოფილიყავით. ახლა იმასღა ვნატრობდი, დეიდამისს ხელი შეეწყო ჩვენთვის, დროზე მოეფიქრებინა პასუხი და მე და ნანა თბილისს გავცლოდით.

ჩემდა გასაკვირად, ქალბატონმა კლარამ იმაზე ადრე მიიღო გადაწყვეტილება, ვიდრე ველოდი. მეორე საღამოსვე, როგორც კი მათთან გავედი და ჰოლში შევაბიჯე, ქალბატონმა კლარამ გამარჯობის ნაცვლად, მე თანახმა ვარო, შემომაგება.

სასიამოვნო მოულოდნელობისგან ლამის შევხტი. ვერაფრით ვერ შევძელი სიხარულის დამალვა. კლარას მივვარდი, ხელები მოვხვიე, ვაკოცე და ვუჩურჩულე:

_ მე თქვენ იმედებს არ გაგიცრუებთ, ქალბატონო!

მეორე დღესვე დავტრიალდი. გადავრეკე, გადმოვრეკე, ბათუმში ნაცნობი გამოვნახე, სასტუმროში ნომერი დავიბევე, ფული გადავრიცხე და როცა ყველაფერი მოვაგვარე, ნანას ვესტუმრე, რომ მეთქვა, ორ დღეში ქალაქიდან გავდივართ-მეთქი.

ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი და დაუვიწყარი დღეები იწყებოდა. ამას უკვე ვგრძნობდი.

 

ცხრა დღე დავრჩით ბათუმში. მაშინ სადღა იყო ისე, ახლა როგორცაა _ ყოველი ფეხის ნაბიჯზე რომ სასტუმრო შეგხვდება. თანაც ხავერდოვან სეზონზე ყოველთვის გადაჭედილი იყო ბათუმი რუსი დამსვენებლებით.

როცა ორადგილიან ნომერში ავედით და ნანამ გაიგო, რომ ერთად უნდა გვეცხოვრა, შიშისგან ტუჩები გაუფითრდა.

_ ნუ გეშინია, არაფერს არ გიპირებ. უბრალოდ, ესეც ძლივს ვიშოვე, გესმის? საერთოდ არ შეგეხები. შენ შენთვის იქნები, მე ჩემთვის. პირობას გაძლევ.

_ მაგის სულაც არ მეშინია, _ მშვიდად მომიგო და თვალი თვალში ურცხვად გამიყარა.

აი, თურმე რა ყოფილა! მას მხოლოდ იმის ეშინოდა, თუ ერთად დავწვებოდით და სექსი გვექნებოდა, მისი სენი მეც არ გადამდებოდა. გამეცინა. ხელი წავავლე და საწოლზე დავსვი. დავუწყე ახსნა, რომ არც ისეთი პატარა გოგოა, ასეთი რამეები არ ესმოდეს. რომ საშიშროებამ უკვე ჩაიარა, მისი სისხლი გაწმენდილია, თუ მთლიანად არა, მაქსიმალურად მაინც. მთავარია, ფრთხილად იყოს. სასურველია, სამი წელი შვილი არ გააჩინოს და მამაკაცები ხშირად არ იცვალოს. ბოლო გაფრთხილებაზე გავიცინე, რომ სერიოზულად არ მიეღო.

თავი უსიტყვოდ დამიქნია, მაგრამ მის თვალებში შიში მაინც შიშად დარჩა. არ ვიცი, რისი იყო შიში, რომელსაც ხელში ჰყავდა გამომწყვდეული _ მამაკაცების, საზოგადოებრივი აზრის, ცრურწმენების, სიყვარულის, გასაჭირის, სიმარტოვის თუ ერთფეროვნების… შეიძლება ყველაფრის ერთად. მინდოდა, გამემხნევებინა. ვეუბნებოდი, რომ იგი უკვე აღარ იყო მარტო, რომ მე მის გვერდით ვიყავი და არასდროს მივატოვებდი. ვუმტკიცებდი, რომ ძალიან ბევრს ნიშნავდა ჩემთვის და მისი გულისთვის ყველაფერს გავაკეთებდი.

კარგა ხანს მისმინა. მერე მოულოდნელად კისერზე მომხვია ორივე ხელი, ყელი ყელზე გადამაჭდო და სულისშემძვრელი ხმით ზედ ყურთან დაიწყო გოდება:

_ არასდროს არ გამიშვა ხელი, ანდრია, არასდროს, კარგი?

და პირველად ვაკოცე. ისე ვცახცახებდი, თითქოს ქალისთვის ჯერ არ მეკოცნა. რამდენი მიოცნებია ამ ტუჩებზე, რამდენჯერ წარმომიდგენია, როგორ ვაკოცებდი. ახლა კი… არ ვიცი, თითქოს ისე არ გამომდიოდა, როგორც უნდა გამომსვლოდა. რაღაცნაირად ვფრთხილობდი. ალბათ უფრო იმიტომ, რომ არ დამეფრთხო. ერთი ზედმეტი მოძრაობა და მორჩა, შეიძლება მერე საერთოდ აღარ გავეკარებინე ახლოს. ამიტომ მხოლოდ ნაზი მოფერებით და კოცნით შემოვიფარგლე. მერე ბევრი საალერსო სიტყვა ვუთხარი და შუბლზე ვაკოცე. გამუდმებით მოლოდინში ვიყავი, როდის მკითხავდა, გიყვარვარ თუ არაო, მაგრამ, ჩემდა გასაკვირად, არც უკითხავს და არც მზერაში ჩასდგომია მსგავსი შეკითხვა. იქნებ იცოდა, რასაც ვუპასუხებდი და სწორედ ამ პასუხის ეშინოდა? მინდოდა, რომ ასე არ ყოფილიყო. ძალიან მეწყინებოდა, თუ იფიქრებდა, რომ არ მიყვარდა. ეს ხომ ტყუილი იყო. მე მიყვარდა, გულწრფელად მიყვარდა, შეიძლება სიცოცხლეზე მეტადაც მიყვარდა… ან… არ ვიცი. მაგრამ რომ მიყვარდა, ეს ნამდვილად ვიცი. თუმცა, ამაში გამოტყდომას ჯერ ვერ ვბედავდი. თუ სიყვარულს ავუხსნიდი, მაშინ იმედიც უნდა მიმეცა, რომ ცოლად შევირთავდი. ამის გაკეთებას კი არ ვაპირებდი. ერთადერთი, რასაც მისი გულისთვის ვერ გავაკეთებდი, მხოლოდ ეს იყო. ამის თქმა კი მიმძიმდა. ჩემი მდგომარეობის ადამიანისთვის საზოგადოებრივ აზრს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. ამ აზრის გაუთვალისწინებლად საბჭოთა პერიოდში კარიერას ვერ გაიკეთებდი, ერთი ნაბიჯითაც ვერ წაიწევდი წინ. თუმცა, იმედს ვიტოვებდი, რომ დროთა განმავლობაში რაღაცები შეიცვლებოდა, ადამიანებს დაავიწყდებოდათ ნანას პრობლემები და ყველაფერი დალაგდებოდა. მაშინ შეიძლება შემეცვალა აზრი და…

მაგრამ ეგ ძალიან შორეული მომავლის პერსპექტივა იყო. მე კი ახლა მხოლოდ ამ წუთებით უნდა დავმტკბარიყავი, მხოლოდ დღევანდელი დღით უნდა მეცხოვრა და ხვალეზე არ მეფიქრა.

იმ დღეს ნომრიდან არ გავსულვართ. ერთმანეთს ჩავეხუტეთ და გემრიელად გამოვიძინეთ…

 

ღამე უკვე შემოპარულიყო, როცა გამეღვიძა. ნანას ჯერ ისევ ეძინა. ფრთხილად მოვაშორე ჩემი ხელი, რომელზეც თავი ედო და აივანზე გავედი.

აქედან ზღვა ხელისგულივით მოჩანდა, მთვარის შუქზე ვერცხლისფრად ლაპლაპებდნენ ცივი ტალღები. სასიამოვნოდ ისმოდა ტალღების ტლაშუნის ხმა, თითქოს ვიღაც გასაფენ სარეცხს ფერთხავსო. დაკვირვებიხართ ოდესმე ამ ხმას? იგი ძალიან წააგავს ზღვის ტალღის ხმას, ნაპირს რომ მოასკდება ხოლმე.

ზღვასთან საოცარი ასოციაციები მაკავშირებს. ამის ორი სიტყვით ახსნა შეუძლებელია. ყოველთვის ასე იყო იმ დღიდან, როცა ზღვა პირველად ვნახე. ეს კი მოზარდობაში მოხდა, როცა მეგობარ ბიჭებთან ერთად სოხუმში გავიპარე. ო, იქ სულ სხვანაირი იყო ზღვაც, ჰაერიც და მიწაც. იქაურობა უცხო პლანეტას ჰგავდა. ყოველ შემთხვევაში, ჩემში ძალზე ძლიერი შთაბეჭდილება დატოვა. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს სადღაც ტროპიკებში ამოვყავი თავი, აი, ფილმებში რომ მენახა ან რომანებში წამეკითხა.

მაგრამ ეს მხოლოდ ბავშვური შთაბეჭდილება იყო და იმიტომაც მეჩვენებოდა ასე გამძაფრებულად, რასაც გვიან მივხვდი, როცა მიუწვდომელი თითქმის აღარაფერი დამრჩა _ ახალგაზრდა კაცს ზღვაზეც თავისუფლად შემეძლო წასვლა, მთაშიც და ოკეანეზეც, თანაც _ სადაც გამიხარდებოდა, რომელ ქვეყანაშიც. ოცდაათი წლის ასაკში ჩემს ოცნებებს მსგავსი ნატვრები გამოაკლდა.

მიუხედავად ამისა, ზღვა მაინც განსაკუთრებულად ჩამრჩა გულსა და გონებაში. თითქოს იმ ქალივით იყო, რომელიც გიყვარს, გეფლირტავება, ახლოსაც გიშვებს, მაგრამ შენი ვერასდროს გახდება და მხოლოდ შორიდან ეტრფი…

კარგა ხანს ვიჯექი აივანზე და შორეთს გავყურებდი, თუმცა უკვე აღარაფერი ჩანდა. ზღვა კარგა ხანია, ფანჯრებს მოშორდა და ჰორიზონტში ჩაიკარგა, რადგან მთვარე ღრუბლებმა ჩაითრია და ზღვაც თან გაიყოლა.

მოულოდნელად ზურგიდან თბილი მკლავები ჩამომისრიალდა მკერდზე, თითქოს ჩანჩქერი კლდიდან გადმოვარდაო. ნეტარად ამოვიგმინე და თვალები მივლულე.

_ შენ ჩემი სევდის სამეფოს პრინცი ხარ, თეთრ რაშზე ამხედრებული, _ მიჩურჩულა გახურებული ტუჩებით და ამონასუნთქი ჰაერის ცხელი ნაკადი სახეზე შემომაფრქვია, _ და მინდა, რომ მეთეთრრაშო, ახლავე, ამწუთას!

როგორ მინდოდა, თავი შემეკავებინა, ყველანაირად ვცდილობდი.

_ ამწუთას აუცილებელია? ცოტა ხომ არ გადაგვედო გაგიჟების წუთები?

_ ამ წუთებში ჩემთვის მხოლოდ ამ წუთებს აქვს მნიშვნელობა, _ გახელებულმა ჩამჩურჩულა და გამშორდა. მეტის მოთმენა შეუძლებელი იყო. ისე გამახელა, ამწუთას მართლაც სიგიჟე ვიყავი, რომელიც უარესად გაგიჟდა. საძინებლის კართან დავეწიე და ქორივით დავაცხრი თავს.

ყველაფერი მოულოდნელად და უცებ მოხდა. წამითაც არ მიფიქრია იმაზე, რომ ნანასთვის ეს პირველი სექსი იყო, ამიტომ ცოტათი მაინც მოვფრთხილებოდი, უხეშობა არ გამომეჩინა და ნაზად მოვპყრობოდი. არც იმაზე მიფიქრია, რომ მაქსიმალურად დავმტკბარიყავი მისი სხეულით და გამესიგრძეგანებინა, რა განძის მფლობელიც ვხდებოდი. არაფერზეც არ მიფიქრია. გიჟი ვიყავი და სიგიჟეს ჩავდიოდი. ჟინმორეული მხოლოდ იმას ველტვოდი, რომ გახელებული ვნება დამეოკებინა, დანარჩენზე აღარ ვფიქრობდი. არც იმაზე, თავად ნანა რას ფიქრობდა ამ წუთებში…

მერე დიდხანს ვიწექით ერთმანეთში გადახლართულები. ნანა ჩემი თმის ღერებს წიწკნიდა და ჭერს შეჰყურებდა, მე მის ძუძუზე მქონდა ლოყა დადებული და გატრუნული სიამოვნებას მივცემოდი. თმაზე მოფერება ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო პროცესი იყო.

იმ ღამემ ასე, მდუმარებაში ჩაიარა. კი მრცხვენოდა, ცხოველივით რომ ვეცი და აღარაფერზე ვიფიქრე, მაგრამ თავის მართლებას ხომ არ მოვყვებოდი? არც იყო საჭირო. ვიცოდი, როგორ უნდა გამომესწორებინა მდგომარეობა და ამ საქმეს მეორე დილიდანვე შევუდექი…

 

ზღაპრული დღეების მთელი წყება დაგვიდგა. ზღვაზე გასასვლელად თითქმის არ გვქონდა დრო. დღისა და ღამის ორ მესამედს საწოლში ვატარებდით. არ შეიძლებოდა მასთან მოგბეზრებოდა. ორპირ ქარში დანთებული ცეცხლივით იყო, რაც უფრო ეხებოდი, მით უფრო გიზგიზებდა. რამდენიმე დღეში ისე გაიწაფა ლოგინში, გეგონებოდათ, ამ საქმისთვის არის დაბადებულიო. არც ჭამა გვახსოვდა, არც სმა. საღამოობით თუ გავიდოდით სანაპიროზე, დაღლილები და მოთენთილები. როგორც კი მთვარე ამოცურდებოდა, მაშინვე ნომერში გამოვრბოდით.

მიყოლებით ამდენი დღე, დიდი ხანია, თავი ასე კარგად არ მიგრძნია. ნანა ყველანაირად მავსებდა. არა და არ მბეზრდებოდა მის გვერდით ყოფნა, მისი სიცილი, მისი სევდა, მისი ღიმილი… ყველაფერი მსიამოვნებდა და მინდოდა, სულ მქონოდა, არასდროს გამომლეოდა. იმდენად კარგად ვიყავი მასთან, ისიც კი ვიფიქრე, ხომ არ მივატოვო აქაურობა და რუსეთში ან სადმე ხომ არ გადავიხვეწო, სადაც არავინ გვიცნობს-მეთქი… მაგრამ ვერ გავრისკე… შემეშინდა… ცხოვრებისეული სიძნელეების შემეშინდა. უცხო გარემოსთან შეგუების… კარიერის ვერაწყობის… ერთი სიტყვით, მამაკაცური სისუსტეები ერთიანად მომეძალა.

არადა, მის გარეშე ერთი დღეც ვერ წარმომედგინა. სულ იმაზე ვფიქრობდი, თბილისში რომ ჩავიდოდით, როგორ უნდა მომეთმინა მისი უნახაობა? და რადგან საშველს ვერ ვხედავდი, ისევ და ისევ თავდავიწყებაში ვპოვე შველა.

თუმცა, მთავარი ის იყო, რომ ნანას სიცოცხლის ხალისი დაუბრუნდა. ისეთი მხიარული და ხალისიანი იყო, როგორიც არასდროს მენახა. და ეს მისი ბუნებრივი სიხალისე საოცრად გადამდები იყო. არაჩვეულებრივი იუმორის გრძნობა ჰქონდა. ყოველდღე ახალ და ახალ აღმოჩენებს ვაკეთებდი. ისე მაკვირვებდა თავისი საოცარი თვისებებით, რომ აღფრთოვანებას ვერ ვმალავდი. სწორედ ისეთი იყო, როგორიც ჩემს დალიანდაგებულ ცხოვრებას სჭირდებოდა, უფრო სწორად, მუხტი _ ამ ლიანდაგებზე მირახრახე ჩემი სიცოცხლის ბორბლებს რომ გაასრიალებდა.

ერთხელ, ღამით, სანაპიროდან რომ ვბრუნდებოდით, ჩვეულებრისამებრ, ვიწრო ქუჩაზე შევუხვიეთ, სადაც ლამპიონების განათება არ იყო და სიბნელეში გვიხდებოდა გავლა. ეს ქუჩა სასტიკად არ უყვარდა, სულ იმის შიში ჰქონდა, ვინმე არ ჩაგვისაფრდეს და გაძარცვის მიზნით რამე საშინელება არ დაგვმართოსო, ამიტომ გასუსული მომყვებოდა ხოლმე გვერდით და ისე მძლავრად იყო ჩემს ხელს ჩაჭიდებული, თითქოს ეშინია, არ წაიქცესო. ჰოდა, იმ ღამეს ენა არ გაუჩერებია. ფრთხილად მოვაბიჯებდით ქუჩაში, ირგვლივ ისეთი წკვარამი იდგა, თვალთან თითს ვერ მიიტანდი წესიერად, ის კი ტიტინებდა და არ ჩერდებოდა.

_ ანრი, იცი რა? _ გაჩერდა უცებ და ხელზე ხელი მომიჭირა.

_ რა?

_ ხედავ, როგორ ბნელა? ახლა მე და შენ მხოლოდ ხმები ვართ, _ ჩუმად დააყოლა, _ უსხეულო ხმები.

შემაჟრჟოლა, რამ მოაფიქრა ამისთანა რამე-მეთქი. გულში ჩავიხუტე და თვალებში რომ ჩავხედე, ხმამაღლა ვუთხარი:

_ მე შენს თვალებს ვხედავ, მაშასადამე, მხოლოდ ხმები არ ვართ!

ორივეს გაგვეცინა…

 

ბოლო დღეს ყველაზე მეტად გაგვიჭირდა. წამოსვლა არც ერთს არ გვინდოდა. ისე ჩამოვაღწიეთ თბილისში, არც კი გვილაპარაკია გზაში ერთმანეთთან. ავტოვაგზალზე კლარა დაგვხვდა, დეიდამისი. გაოცებული მისჩერებოდა თავის დისშვილს, იმდენად შეცვლილი ეჩვენა. ნანა მართლაც საოცრად გადასხვაფერებულიყო ამ დღეებში, თითქოს ბრწყინავდა. დეიდამისს თქმით არაფერი უთქვამს, მაგრამ აშკარა იყო, მიხვდა, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ნანას ასეთი ცვლილების მიზეზი.

_ იმედია, ეს დასვენება სანანებლად არ გაუხდება, _ გადმომიკრა სიტყვა.

_ იმედია… _ მხრები ავიჩეჩე, რითაც ვაგრძნობინე, მე ყველაფერი სწორად გავაკეთე-მეთქი.

_ დიდი მადლობა, ანდრია. შენ რომ არა, არ ვიცი, ამას რა ეშველებოდა, _ კლარამ გადამკოცნა და დეიდა და დისშვილი ტაქსიში ჩასხდნენ.

როგორც კი წავიდნენ, გულში ეგრევე სუსხი შემომეპარა. თურმე როგორ მათბობდა… თურმე როგორ მავსებდა… მოულოდნელად თითქოს რაღაც გატკაცუნდა გონებაში, თითქოს რომელიღაც კუნჭული განათდა… და მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე ფეთქებადი, ყველაზე მასშტაბური მსხვრევის პერიოდი იწყებოდა.

იქ, სადღაც, გულის რომელიღაც ჯერაც უღრან ტყესავით გაუვალ კუნჭულში, ბევრ ტკივილსა და მწუხარებას რომ უპოვია სავანე, ახალმა განცდამ დაიდო ბინა, _ რაღაცის დაკარგვის მოლოდინმა, რაღაც ძალიან ძვირფასის დაკარგვის მოლოდინმა… და ამ განცდამ ძალიან შემაშინა…

ნანა ხომ ისედაც აყვანილი ჰყავდა შიშს… საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ჩვენ ორივეს გვეშინოდა… ერთმანეთის დაკარგვის…

ცუდია, როცა მშობლებიც გავლენიანი გყავს ადამიანს. დედა _ პროფესორი, მამა _ პროფესორი, ბებია _ მეცნიერებათა დოქტორი. ერთი სიტყვით, სახლში კრინტს ვერ დავძრავდი ჩემს პირად ცხოვრებაზე, აუცილებლად საბედისწერო სამსჯავროს გავლა მომიწევდა.

ამიტომ ჩუმად გადავწყვიტე ყველაფრის მოგვარება. პირველ რიგში, ბინის საკითხი უნდა გამერკვია, სად შევხვდებოდით მე და ნანა ერთმანეთს. სად და ბებიაჩემის ბინაში, ვერაზე, რომელიც ამჟამად გაქირავებული იყო და ბინის ქირას მე, თქვენი მონა-მორჩილი, ვიღებდი, როგორც სანიმუშო შვილი და შვილიშვილი. ბებიამ, აბაშიძის ქალმა, როგორც კი მუშაობა დავიწყე, დედაჩემს გამოუცხადა, თქვენთან გადმოვდივარ საცხოვრებლად, სულ ფეხზე მკიდია, ჩემი სიძე ამ ამბავს როგორ შეხვდება, ჩემი ბინა უნდა გავაქირაო და მაგ თანხით ანდრიას გვერდით დავუდგეო. ბებიაზე უკვე მოგიყევით, როგორი ქალიც ბრძანდებოდა და ის რომ რამეს იტყოდა, ვიღას ჰქონდა ორი თავი, შეწინააღმდეგებოდა? ან კი რატომ უნდა შეწინააღმდეგებოდნენ? მამაჩემს ძალიანაც უყვარდა სიდედრი, სიდედრსაც მოსწონდა ნახევრად თავადი და ნახევრად აზნაური სიძე, ამიტომ ერთად ცხოვრება ოჯახის არც ერთ წევრს უსიამოვნებას არ უქადდა.

ჰოდა, სწორედ ეს ბინა ამოვიღე მიზანში. ჩამოვედი თუ არა, იმ საღამოსვე ვესტუმრე მდგმურს, მარტოხელა კაცს, რომელიც ელმავალმშენებელ ქარხანაში მუშაობდა და ვთხოვე, ბინა დამიცალე, საცხოვრებლად უნდა გადმოვიდე-მეთქი. მაშინვე დამთანხმდა, მეც მაწყობს, ბარემ გადავალ თემქაზე, სამსახურთანაც ახლოს ვიქნებიო.

რამდენიმე დღეში მართლაც გადავიდა და დამრჩა ბურთი და მოედანი მე. სახლში არაფერი მითქვამს. არც იყო საჭირო. ისინი ვერასდროს გაიგებდნენ, მე ბინა გაქირავებული მქონდა თუ გასაქირავებელი. ფულს ხომ მაინც მე ვიღებდი. მართალია, ორასი მანეთი დამაკლდებოდა, მაგრამ აღარ ვჩიოდი, სამაგიეროდ, სხვა, უფრო სასიამოვნო რამეს ვიძენდი.

ასე რომ, მე და ნანამ ამ ბინაში გავაგრძელეთ შეხვედრები. ღამით არ ვრჩებოდით. ჯერ ერთი, კლარას განაწყენება არ გვიღირდა და მეორეც, არც მე მინდოდა ჩემებს რამეზე ეჭვი აეღოთ.

ყველაფერი ისე მიდიოდა, უკეთესს რომ ვერ ვინატრებდი. ნანას არასდროს უკითხავს ჩემთვის, მიყვარდა თუ არა და არც მე ამიხსნია მისთვის სიყვარული. მაგრამ იყო კი საჭირო? ერთმანეთან ურთიერთობისას ისედაც ნათელი იყო, რომ მიყვარდა. მიყვარდა კი არა, მისით ვსუნთქავდი. ის ჩემი სიცოცხლის ელექსირი იყო, რომლის გარეშეც ვერ ვიარსებებდი. თვითონ დღე არ გავიდოდა, არ ეთქვა, მიყვარხარო. დილა ამ სიტყვით იწყებოდა და ღამეც ამ სიტყვით დგებოდა. ხანდახან უხერხულად ვგრძნობდი თავს, საპასუხო `მეც მიყვარხარ-ს~ რომ ვერ ვიმეტებდი, ამიტომ იძულებული ვიყავი, `მეც, მეც~ მაინც შემეგებებინა მისი სასიყვარულო სიტყვიერი გზავნილისთვის.

 

ასე გადიოდა დღეები, თვეები, წლები…

სამი წელი გავატარეთ ერთად. სამი ულამაზესი, უბედნიერესი და უნეტარესი წელი. სამი წელი უკანონო ცოლ-ქმარივით ვცხოვრობდით _ ხელის მოწერის გარეშე, მაგრამ სინამდვილეში უფრო მეტი ვიყავით ერთმანეთისთვის, ვიდრე ცოლი და ქმარი.

თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, ყველაფერს აქვს დასასრული, ისევე როგორც დასაწყისი.

ურთიერთობის ზუსტად იმ ეტაპს მივაღწიეთ, როცა გგონია, რომ ყველაფერი იცი იმ ადამიანზე, ვისთანაც ცხოვრობ. თურმე, როგორც კი ამას გაიფიქრებ, უნდა ჩათვალო, რომ ეს სიყვარულის დასასრულს ნიშნავს. სად იწყება ტყუილი? სწორედ იქ და მაშინ, სადაც და როცა თავს ვარწმუნებთ, რომ ერთმანეთის ყველა საიდუმლო ვიცით და დამალული არაფერი გვაქვს. არ დაიჯეროთ! ყველა ადამიანს აქვს თავისი ქვესამყარო, სადაც პატარა-პატარა საიდუმლოებებს ინახავს. მათ დასაცავად კი ტყუილს იყენებ.

ინსტიტუტი რომ დაამთავრა, ბოლო გამოცდაზე ვერ წავყევი, სერიოზული ოპერაცია მქონდა იმ დღეს. მერე საღამომდე ველოდე ბინაში, პატარა სუფრა გავშალე, ერთად აღვნიშნავთ უმაღლესის დამთავრებას-მეთქი და არ მოვიდა. საღამოს წამოვედი. ერთი ცალი შავი ვარდი, რომელიც სანაგებოდ მისთვის ვიყიდე, წყლიან ვედროში ჩავდე და ჰოლში ისეთ ადგილას დავდე, სარკმლიდან რომ შემოიხედავდა, დაენახა.

ის ღამე კოშმარად მექცა, ძალიან გავბრაზდი, მაგრამ მეორე დღეს ისე მელაპარაკა, დავთმე. ჯგუფელებმა გადავწყვიტეთ, ინსტიტუტის დამთავრება ერთად აღგვენიშნა და უარი ვერ ვუთხარიო. ორი ლექტორიც წაუყვანიათ თან. არადა, ერთ ლექტორს რომ მოსწონდა და მასზე მზე და მთვარე ამოსდიოდა, ეგეც ნათქვამი ჰქონდა. რა მექნა? მეეჭვიანა? რას მოვიგებდი? ვერაფერს. თვითონ კი მიმტკიცებდა, უბრალოდ, ვგრძნობ, რომ მოვწონვარ, მაგრამ სიტყვაც არ უთქვამს არასდროსო, მაგრამ როგორ დამეჯერებინა? მით უფრო ახლა, როცა სტუდენტი აღარ იყო და იმ ლექტორს მასთან თავისუფლად შეეძლო ურთიერთობის აწყობა?

ერთი სიტყვით, ეს ამბავი ისე ჩამთავრდა, ვერაფერი დავაცდენინე და მეც დავმშვიდდი. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვუყვარდი და სხვისკენ აღარ გაიხედავდა.

ერთ დღესაც ისეთი დაღვრემილი მოვიდა, დანა პირს არ უხსნიდა.

რა მოგივიდა-მეთქი, დავეტაკე. კარგა ხანს, არაფერი, არაფერიო, კრინტი ვერ დავაძვრევინე. როგორც იქნა, ბოლოს ამოღერღა, ორსულად ვარო.

ელდა მეცა. საიდან, როგორ? პრეზერვატივის გარეშე არც ერთხელ არ მივკარებივარ. დარწმუნებული ხარ-მეთქი?

_ პრეზერვატივი ყოველთვის როდია სანდო, იქაც ხდება გარღვევები. _ ისეთი ბრძნული კილოთი თქვა, თითქოს დისერტაცია ჰქონოდა ამ თემაზე დაცული.

დავმუნჯდი. არ მჯერა-მეთქი, ხომ არ ვეტყოდი? ამით სამუდამოდ დავკარგავდი. ჩემი გონება ისე ნელა აზროვნებდა, ვერ ვსაზღვრავდი, რა შეკითხვა უნდა დამესვა. თუმცა, გონებამ ზანტად, მაგრამ მაინც შენიშნა, რომ ნანა ჩემგან სათანადო შეკითხვას ელოდა და სწორედ ამ შეკითხვაზე იყო დამოკიდებული, როგორ განვითარდებოდა მოვლენები.

_ ახლა რას აპირებ? _ `შუალედური~ შეკითხვა დავსვი.

_ მე თუ შენ? _ მრავალმნიშვნელოვანი მზერით გადმომხედა.

_ მე რა… მე უნდა გადავწყვიტო?

_ აბა მე?

ჩავახველე. პაუზა ძალიან გაიწელა.

_ ნან, იცი რა? იქნებ ჯერ მოგვეცადა? სანამ მყარად დავდგებით ფეხზე…

_ ჰო, რა თქმა უნდა, ეგ მეც ვიფიქრე… _ სხარტად მომიგო.

გული მომეცა და მეტი თავდაჯერებით გავაგრძელე:

_ ჰოდა, გაჩენას მერეც მოასწრებ, სადმე გავრბივართ? ბავშვი კარგია, მაგრამ…

_ მაგრამ შენ არ გჭირდება, _ `ამართვა~ წინადადება და ირონიულად დაასრულა.

_ მე… არა, რატომ მე… ძალიანაც მჭირდება, უბრალოდ… _ რა საშინელება იყო, თავს ვერ ვაბამდი ვერც ერთ წინადადებას. განა ბავშვის გაჩენის წინააღმდეგი ვიყავი, მას რომ ცოლად ვერ შევირთავდი, ეს მადარდებდა და ამას ვერ ვეუბნებოდი, თორემ რომ მცოდნოდა, ხელის მოწერის გარეშეც გააჩენდა შვილს, ეგრევე დავთანხმდებოდი.

უცებ ხმამაღლა გაიცინა.

_ მოგატყუე, ანრი, არ ვარ ორსულად.

იმდენად მოულოდნელი იყო მისი აღიარება, რომ წამოვენთე.

_ კი მაგრამ, რაში დაგჭირდა ასეთი საშინელი სცენის გათამაშება?

_ არც არაფერში…. _ მხრები უდარდელად აიჩეჩა, _ ისედაც ვიცოდი, რაც მოხდებოდა… _ ამ სიტყვებით ჩანთას ხელი დაავლო, კარი გაიხურა და ხვალამდეეეეო, გაწელილად მომაძახა…

 

იმ დღიდან ყველაფერი აირია. ნათელი იყო, რატომაც მომატყუა. შემამოწმა, ვაპირებდი თუ არა მის ცოლად შერთვას და როცა საბოლოოდ დარწმუნდა, რომ ეს ჩემს გეგმებში არ შედიოდა, ტაქტიკა შეცვალა. პაემანზე ხან მოდიოდა, ხან არა. როცა ვერ მოდიოდა, არ მაფრთხილებდა და არც ახსნა-განმარტებას იძლეოდა, რატომ ვერ მოვიდა. თავიდან ვიფიქრე, ალბათ ცდილობს, მაეჭვიანოს-მეთქი, ამიტომ მსუბუქად ვსაყვედურობდი, როცა ვერ ახერხებ გამოსვლას, იქნებ გამაგებინო, რომ არ გელოდო-მეთქი. წინასწარ მეც არ ვიცი, როდის როგორ მომიხერხდებაო, მარტივი პასუხი გამცა.

მერე დასასვენებლად გაემგზავრა… უჩემოდ. ნათესავებთან ერთად მივდივარ და სხვანაირად არ გამოვაო. ამაზეც დავხუჭე თვალი. მეც ავიღე შვებულება და ბორჯომში, ჩემს ჯგუფელებს ვეწვიე.

მთაში დასვენებას მაინც სხვა ეშხი აქვს, თითქოს უფრო კაჟდები, სულ სხვა ენერგიით ივსები, ვიდრე ზღვაზე. ზღვა უფრო რომანტიკული დასვენებისთვისაა კარგი, მთა კი შენი ძალების გამოსაცდელად. მოიკიდებ ზურგჩანთას, შეუდგები ბილიკს და ადიხარ თითქოს უსასრულობაში. იღლები, ქოშინებ, მაგრამ მაინც არ იხევ უკან, ვინმემ სისუსტე რომ არ დაგწამოს.

მართლაც ბევრი ვიხეტიალე. ბორჯომის ხეობა ულამაზესია. მართალია, შხარასა და თეთნულდისნაირი მწვერვალები არ არის, მაგრამ ისეთი ლამაზი მთა-გორებია, ცქერით ვერ გაძღები, განსაკუთრებით გვერდისუბნის ხეობაში, სადაც აღმართიც ბლომადაა და დაღმართიც.

სექტემბერში ჩამოვედი. დავრეკე ნანასთან, მაგრამ ყურმილი არავინ აიღო. კლარას ნახვა ნამდვილად არ მინდოდა, ამიტომ საღამომდე მოვიცადე, ცოტა გვიან კიდევ ერთხელ დავრეკავ-მეთქი, თუმცა ძალიან გამიჭირდა მოცდა. გული ცუდს მიგრძნობდა. იმის გაფიქრებაც კი, რომ სხვაზე გამცვლიდა, გულს მიკლავდა. ეგოისტურად მიყვარდა, არავისთვის არ მემეტებოდა. სამსახურში თითქმის ყველამ იცოდა ჩვენი ურთიერთობის ამბავი და ისიც იცოდნენ, ცოლად რატომაც არ ვირთავდი. მასზე ყველამ ყველაფერი იცოდა ჩემ გარშემო.

საღამოს ისევ დავრეკე. ამჯერად კლარამ მიპასუხა და _ სამსახურიდან ჯერ არ დაბრუნებულაო. არც კი ვიცოდი, მუშაობა თუ დაიწყო. ეს სიახლე აღმოჩნდა ჩემთვის.

კვლევით ინსტიტუტში მოწყობილა, საიჯარო ხელშეკრულებების გაფორმების განყოფილებაში. ეს ის პერიოდი იყო, პრივატიზება რომ შემოდიოდა მოდაში. ამაზე იყო გადართული მთელი ქვეყანა და იქმნებოდა და იქმნებოდა კერძო სამსახურები, რომლებშიც ეკონომისტები და ფინანსისტები ერთიანდებოდნენ და აკვალიანებდნენ ორგანიზაციებს თუ კერძო პირებს, როგორ მოეხდინათ საწარმოების თუ ფაბრიკა-ქარხნებისა და მიწების პრივატიზება და წამოეწყოთ კერძო ბიზნესი.

სწორედ ერთ-ერთ ასეთ კერძო საწარმოში დაეწყო მუშაობა, რომლის ოფისი რომელიღაც კვლევით ინსტიტუტში მდებარეობდა. სულ რაღაც ორი კვირაა მუშაობს და უკვე პირველი ხელფასიც მისცესო, უფრო სწორად _ ავანსი.

ეს ჩემთვის სიახლე იყო. არც უთქვამს. გული დამწყდა. არა, გული კი არ დამწყდა, გავბრაზდი. იმის ღირსიც არ ვიყავი, ეთქვა?

გადავწყვიტე, აღარ დამერეკა და, საერთოდ, აღარ მომეკითხა. მაინტერესებდა, თვითონ თუ გავახსენდებოდი.

იმ საღამოს არ დაურეკავს, არც მეორე დღეს. მეც არ შევეხმიანე. თუ პრინციპია, პრინციპი იყოს-მეთქი.

ასე გავიდა სამი დღე. მეოთხე დღეს, საღამოს, სამსახურიდან რომ ვბრუნდებოდი, უცებ ვიღაცის მანქანაში სრულიად შემთხვევით მოვკარი თვალი. ხომ არ მეშლება-მეთქი, მაშინვე მოვატრიალე ჩემი მანქანა და გავეკიდე. სანაპიროს დაუყვნენ. ისეთ მანძილზე მივდევდი უკან, რომ ვერ შევემჩნიე. საჭეს ახალგაზრდა მამაკაცი უჯდა, დაახლოებით ჩემი ტოლი. შორიდან მშვენიერი ბიჭი ჩანდა. მცხეთისკენ გადაუხვიეს… მე იქვე შევანელე სვლა, აღარ მივყევი. ისედაც გასაგები იყო ყველაფერი…

ნერვიულობისგან ვცახცახებდი, ნერვებს ვეღარ ვთოკავდი. ასეთი გაცეცხლებული კარგა ხანია, არ ვყოფილვარ. ახლა რომ მენახა, ალბათ ცემით დავაოსებდი. კიდევ კარგი, იმ დღეს არ დამირეკა და ავცდით ერთმანეთს, თორემ თავს ვეღარ შევიკავებდი.

მერე ნელ-ნელა გადამიარა, ისე აღარ ვყრიდი ცოფებს, მაგრამ ნახვა ახლა უფრო მეტად მინდოდა. უნდა გამერკვია, რა ხდებოდა და საბოლოოდ გადამეწყვიტა, ერთად ვრჩებოდით თუ ვშორდებოდით.

მიუხედავად ასეთი სურვილისა, არ ვურეკავდი. მაინტერესებდა, ოდესმე თუ გავახსენდებოდი და თუ დამირეკავდა.

გავახსენდი. სხვის მანქანაში რომ ვნახე, მას მერე ორი დღე კიდევ გავიდა და დამირეკა. ორ საათში ჩვენს ბინაში გამოვალ და თუ გცალიაო, გნახავო. კარგი-მეთქი.

აი, ახლა კი გამიჭირდა თავის მოთოკვა. ორი ჭიქა ღვინო დავლიე, რომ ცოტა გულზე მომშვებოდა, მაგრამ მგონი, პირიქით იმოქმედა, უარესად დავიძაბე.

ნახევარი საათით ადრე მივედი და ლოდინმა მომიწია. სანამ მოვიდოდა, ჩემი დამემართა. ხან ბოლთას ვცემდი, ხან დავჯდებოდი, ხან წამოვწვებოდი…

როგორც იქნა, მოვიდა, მაგრამ თხუთმეტი წუთის დაგვიანებით.

დაგვიანება, იცოცხლე, ყოველთვის იცოდა.

სევდიანი მეჩვენა. სულაც არ უციმციმებდა თავისი ლამაზი თვალები. მშვიდად გამისწორა მზერა, თითქოს იოტისოდენა დანაშაულიც არ მიუძღოდა ჩემ წინაშე.

ასე ვიდექით და ერთმანეთს შევყურებდით.

_ არ მაკოცებ? _ ოდნავ გაკვირვებული ხმით მკითხა.

_ არა.

_ რატომ?

_ იმიტომ, რომ არ ვიცი, გინდა თუ არა ჩემი კოცნა.

_ ეგ საიდანღა მოიტანე ახლა?

_ მე საიდან მოვიტანე? არც არსაიდან, რასაც ვხედავ, იმას ვამბობ.

_ რას ხედავ, ნეტავ? _ უდარდელი ღიმილით მკითხა და ხელები გამოიწვდინა, რომ ყელზე მომხვეოდა, მაგრამ თავი უკან გადავხარე.

_ ანდრია, რა ხდება?

_ ეს შეკითხვა მე უნდა დამესვა შენთვის. ნანა, რა ხდება?

_ არაფერი, _ მხრები აიჩეჩა, მაგრამ წეღანდელი უდარდელი იერი ვეღარ შეინარჩუნა, გაწითლდა.

_ მუშაობა დაგიწყია, რაც არ ვიცოდი. პირველი ხელფასიც აგიღია, ესეც გამომაპარე. ერთი კვირაა, შენთან დაკავშირებას ვცდილობ და თითქოს არც ვარსებობდე, სრული იგნორი. და მეუბნები, რომ არაფერი არ ხდება?

_ მე მეგონა, შვებულებაში იყავი.

_ ვიყავი, მაგრამ ორი თვით კი არა, 24 დღით, რომელიც ზუსტად ერთი კვირაა, დამთავრდა.

_ მე არ ვიცოდი, თუ ჩამოსული იყავი.

_ მართლა? დეიდაშენმა არ გითხრა, რომ დავრეკე?

_ კი, მითხრა, მაგრამ… მეგონა…

_ ააა, გეგონა, რომ ბორჯომიდან დაგირეკე, არა?

_ ჰო.

_ მერე? სახლში ვერ დამირეკე? შეგემოწმებინა. ან აქ გამოსულიყავი და გენახა, მაგიდაზე წერილი რომ დაგიტოვე. არც კი გიფიქრია ეგ. თუმცა, მადლობელიც უნდა ვიყო, რომ არ გამოხვედი და შენი ახალი საყვარლები აქ რომ არ მომიყვანე.

_ ანდრია! _ შეცბუნებულმა ამოთქვა.

_ რა ანდრია, რა ანდრია! არ მითხრა, რომ სხვას არ ხვდები! გგონია, არ ვიცი? გინდა, გითხრა? მანქანის ნომერიც კი ვიცი!

_ ვიცი, რომ იცი. მეც დაგინახე იმ დღეს, უკან რომ გამოგვეკიდე.

გავშრი. არც მიფიქრია, თუ შემამჩნევდა. ცოტა არ იყოს, გამიტყდა.

_ აჰაა… მერე რატომ არ გააჩერებინე მანქანა შენს მეგობარს?

_ არ მინდოდა, თავი უხერხულად გეგრძნო. ვიფიქრე, როცა ვნახავ, მერე ვეტყვი-მეთქი.

_ იმის მერე ორი დღე გავიდა და არ დამირეკე…

_ იმიტომ, რომ გაბრაზებული იქნებოდი და მინდოდა, დამცხრალიყავი.

_ დედუქციის მეთოდი. _ სიცილი ამიტყდა.

_ დედუქცია ამას არ სჭირდება, გადასარევად გიცნობ! _ ტუჩები გაბუსხა და საწოლზე ჩამოჯდა.

_ ჩემთვის სათქმელი არაფერ გაქვს იმის გარდა, რომ იმ დღეს დამინახე?

_ მაქვს.

_ მიდი მერე, რას უცდი, დაიწყე! _ სკამი გამოვწიე და წინ დავუჯექი.

_ მე ვთხოვდები, ანდრია! _ მომახალა მოულოდნელად, მაგრამ მშვიდად.

ყოველნაირი პასუხისთვის ვიყავი მზად, წინა დღეებში ასჯერ მაინც წარმოვიდგინე ჩვენი შეხვედრის მომენტი და ის, რაზეც ვისაუბრებდით. რას მეტყოდა, რითი იმართლებდა თავს, როგორ შეეცდებოდა თავისი დანაშაულის გაბათილებას… მაგრამ გათხოვებას თუ მიხსენებდა, წამითაც არ მიფიქრია. ისე გამაოცა მისმა ნათქვამმა, თითქოს არგათხოვების აღთქმა ჰქონოდეს დადებული.

_ რა თქვი?

_ ვთხოვდები. _ იმავე ტონით გაიმეორა და ჯიქურ გამისწორა თვალი.

_ რატომ? _ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე, რომ მეკითხა.

_ იმიტომ, რომ შენ არ გინდივარ ცოლად, მე კი ოჯახი მინდა მყავდეს _ ქმარი, შვილები… შენ ამას არასდროს გააკეთებ, რადგან მე სამარცხვინო ქალი ვარ, საზოგადოებაში არგამოსაჩენი, თავის მომჭრელი და ასე შემდეგ.

_ ასე ნუ ამბობ… _ ხმა გამებზარა.

_ რასაც ვამბობ, სრული სიმართლეა. არ ვაპირებ არაფრის ახსნას, არც პრეტენზია არა მაქვს შენთან. ყველაფერი ისე იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო. შენ მე ამ ცხოვრებისკენ მომაბრუნე, მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის, მაგრამ ასე გაგრძელება არ შემიძლია.

დავმუნჯდი. რასაც ამბობდა, ყველაფერში მართალი იყო და რა უნდა მესაყვედურა?

_ რატომ არაფერს მეუბნები? მწარეა სიმართლე? _ დამცინავი ნაპერწკლები აუკიაფდა თვალებში.

_ ვინ არის მაინც, კარგი ადამიანია?

_ კარგი ადამიანია. რაც მთავარია, ვუყვარვარ, თანაც ისე, რომ უნდა, სულ მის გვერდით ვიყო.

_ გილოცავ…

_ მადლობა… თუ არაფერი გაქვს სათქმელი, მე წავალ… მელოდებიან… _ ნიშნის მოგებით მითხრა და ირონიული ღიმილით გამომხედა.

_ არა, არაფერი… წადი შენს გზაზე, _ ამრეზით წარმოვთქვი და ავდექი.

მასთან საუბარი ამით დავამთავრე.

ზლაზვნით წამოიმართა. თან უნდოდა წასვლა, თან ყოყმანობდა. არ მოელოდა, ასე ადვილად თუ დავთმობდი. ალბათ იფიქრა, ვერ შემელევა და თვითონ შემირთავს ცოლად, სხვისთვის ვერ გამიმეტებსო. მე კი ამხელა რისკი ვერ გავწიე. ვერ შევძელი, მეჯობნა ჩემი თავისთვისაც და საზოგადოებისთვისაც.

როცა ჩემგან სასურველი პასუხი ვერ მიიღო და არც შევეცადე გამეჩერებინა, ადგა და წავიდა. უსიტყვოდ, დამშვიდობების გარეშე…

 

მას შემდეგ წლების განმავლობაში არ მინახავს. არც არაფერი გამიგია მასზე. შემთხვევითაც არ გადავწყდომივარ.

პირველ ხანებში ძალიან ცუდად ვიყავი. დეპრესიამ შემიპყრო. არც სამსახური მინდოდა, არც კარიერა, არც მშობლები და არც არავინ ქვეყანაზე. უფასო შვებულება ავიღე და ორი კვირით მოსკოვში გავემგზავრე, ჩემს მშობლებსა და ბიძაშვილებს ვესტუმრე. ვიფიქრე, გულს გადავაყოლებ-მეთქი. არც ამან მიშველა. სანამ ჩემს თავს არ შევუძახე, გონს მოდი, ასე გაგრძელება კარგს არაფერს მოგიტანს-მეთქი, ვერაფერი გავაწყვე. მერე დავჯექი და გავაანალიზე, რა აზრი ჰქონდა ჩემს ასეთ განცდებს და უკვე გაფუჭებულ საქმეს რას ვუშველიდი ამდენი დარდითა და ვარამით. აღმოვაჩინე, რომ ვერც ვერაფერს. ჰოდა, ვიფიქრე, რაც არის, არის. ცხოვრება გრძელდება. არ მიმართლებს სიყვარულში? ნუ მიმართლებს, რაშიც მიმართლებს, იმას მაინც მივხედო-მეთქი და გავაგრძელე მუშაობა.

დავიცავი დისერტაცია, დავამუღამე ჩემი პროფესია და წლების შემდეგ ერთ-ერთი საუკეთესო ქირურგის სახელიც გამივარდა. მერე ალიკა გარდაიცვალა, შუა ოპერაციის დროს ინფარქტმა გლიჯა და წამში გათავდა ამხელა კაცი. ძლივს მოვახერხე იმ ოპერაციის დასრულება. აბა, წარმოიდგინეთ, თან თავზარდაცემული კოლეგის უეცარი გარდაცვალება, თან საოპერაციო მაგიდაზე გაფატრული პაციენტი გიწევს. როგორია? რამდენიმე კვირა შოკში ვიყავი, მდგომარეობიდან ვერ გამოვდიოდი.

ახლა ყველაფერი რიგზეა. ახლა მე მყავს ასისტენტები და მე მეხმარებიან ახალბედა ქირურგები ოპერაციის ჩატარებაში. თბილისში ყველა მიცნობს და დაფასებული ექიმი ვარ. ამასთან, სხვა მხრივაც პერსპექტიული გახლავართ _ უცოლო, მდიდარი, კარგი სახლ-კარით, მანქანით… ერთი სიტყვით, ყოველმხრივ უზრუნველყოფილი. ეგაა მხოლოდ, ვერავინ შეძლო ჩემი შებმა, ცოლქმრული უღელი არა და არ დავიდგი ქედზე.

ქალები კი, იცოცხლე, ბლომად ირევიან ჩემ გვერდით. ერთმანეთისგან განურჩევლად, ყველა მეპრანჭება: გათხოვილი თუ გასათხოვარი, ქვრივი თუ განათხოვარი, შინაბერა თუ ახალგაზრდა… ახლა ბევრად სიმპათიურად გამოვიყურები, ვიდრე ახალგაზრდობაში, ოღონდ ეგაა, უფრო მედიდური გავხდი. ასე რომ არა, ვინ იცის, უკვე მომჩანგლავდა რომელიმე ლამაზმანი.

ქალთან დამოკიდებულებაში დისტანციას აღარ ვარღვევ, შეყვარებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. თუ ისე მომეწონება, რომ გადავწყვეტ, მასთან სექსი აუცილებლად უნდა მქონდეს, რა თქმა უნდა, ურთიერთობას გავაბამ, მაგრამ თავიდანვე ვაგრძნობინებ, რომ სხვა რამის იმედი არ უნდა ჰქონდეს. ერთგვარ ზეპირ კონტრაქტს ვაფორმებ ქალებთან _ მე ასე და ასე მოვიქცევი, შენგან კი ამას და ამას ვითხოვ-მეთქი.

ეს საუცხოო მეთოდი გამოდგა. არც ურთიერთობა გრძელდება დიდხანს და არც უკმაყოფილო რჩება არავინ. დიდი, დიდი, ექვსი თვე ან წელიწადი გაგრძელდეს შეხვედრები, რადგან ყოველდღე ან ყოველკვირა კი არ ვხვდები ასეთებს, არამედ თვეში ან ორ-სამ თვეში ერთხელ. მრავალფეროვნება რომ მომენატრება, დავურეკავ ერთს. თუ სცალია, ხომ კარგი, შევხვდები და რომელიმე იაფფასიან სასტუმროში წავიყვან, ან ჩემთან სახლში დავიბარებ, თუ არ სცალია, მაშინ მეორეს, მესამეს შევეხმიანები და ასე…

ასე რომ, ქალი არ მაკლია. მაკლია სხვა რამე _ სიყვარული და ოჯახური სითბო. ახალგაზრდა აღარ ვარ, მომერია ასაკი, ამიტომ იმის გაფიქრებაც კი მიჭირს, რომ ოჯახი უნდა შევქმნა. რა დროს ეგ არის. არც ვნანობ. დიდად არასდროს მქონია სურვილი, შვილები მყოლოდა. არ ვიცი, რისი ბრალია. შეიძლება იმისი, რომ მეც დედისერთა ვარ და ცოცხალი თავით არასდროს მინდოდა, და ან ძმა მყოლოდა.

ბავშვები მიყვარს, როგორ არ მიყვარს, მაგრამ სხვების და არა ჩემი. ახლა ვერც წარმომიდგენია, მე რომ შვილი მყავდეს… რა ვიცი, იქნებ კარგიცაა, ვიღაც მამას რომ დაგიძახებს, თუმცა ამაზე თავის დროზე უნდა მეფიქრა. ახლა ზედმეტად დაგვიანებული მგონია. 56 წლის კაცმა ახლა რომ შვილზე ვიფიქრო, როდისღა მომესწრება? ან მას რაში გამოადგება მიხრწნილი მამა, როცა 19 წლის გახდება? აქეთ ვეყოლები საპატრონო. არა, არ მინდა. შეიძლება ვნანობ კიდევაც და ჩემს თავს არ ვუტყდები, ასე ეულად რომ დავრჩი, მაგრამ ახლა სინანულიც დაგვიანებულია.

აი, ეს ამბავი გახლდათ ჩემი ცხოვრების პრელუდია და რომ არ მომეყოლა, ინტერლუდიას აზრი არ ექნებოდა. რადგან ნანაზე ასე თუ ისე მოგაწოდეთ ცნობები, იმასაც გეტყვით, რომ ამ დღეებში სრულიად შემთხვევით გადავეყარე. ეს კი სულ რაღაც ექვსიოდე დღის წინ მოხდა.

იმ დღეს მაგრად წვიმდა. სამსახურიდან გამოსულს ქუჩაში ისეთი საცობი დამხვდა, მეგონა, სახლამდე ვერასდროს მივაღწევდი. ის იყო, სპორტის სასახლეს გავცდი, რომ ვიღაც ქალმა ხელი დამიქნია. ალბათ ყველას უქნევდა ხელს წვიმის გამო და სულერთი იყო, ვინ გაუჩერებდა. შემეცოდა. ვიფიქრე, განა სად უნდა ცხოვრობდეს ისეთ ადგილას, გაყვანა დამეზაროს-მეთქი და გავუჩერე.

_ ვერაზე გამიყვანთ?

აუუ, ოღონდ ეგ არ ეთქვა… ჭირის დღესავით მეზარება ხოლმე პიკის საათებში ვერაზე გასვლა, ისეთი საცობებია. მაგრამ რადგან გავუჩერე, უარი არ გამოდიოდა.

უკან ჩაჯდა. კარგა ხანს ერთმანეთს არ დავლაპარაკებივართ. სარკიდან შევათვალიერე. ლამაზი ქალი ჩანდა, მთლად ახალგაზრდაც არ იყო, მაგრამ კარგად შენახული. შავი ხვეული თმა კრაველის ჯიშის ცხვარივით დაეხუჭუჭებინა. უცნაური ის იყო, რომ ამ წვიმაში მზის სათვალე ეკეთა.

_ რომელ ქუჩაზე? _ გულგრილად ვკითხე, როგორც კი ჩაჯდა.

_ კობის ქუჩა.

ყურები ვცქვიტე. სწორედ მაგ ქუჩაზე მქონდა ბებიის დანატოვარი ბინა, სადაც მე და ნანა ერთ დროს ერთმანეთს ვხვდებოდით. კიდევ ერთხელ შევხედე სარკიდან, მაგრამ არ მეცნო. მაგ ქუჩაზე ასეთი ქალი არასდროს მენახა, თუმცა, არც ისე ხშირად ვარ იქით, მხოლოდ მაშინ მივდიოდი, როცა მდგმური ბინის ქირისთვის დამიბარებდა, მაგრამ ბოლო წლებია, აღარ ვქირავებ და დაკეტილი მაქვს.

_ დიდი ხანია, ვერაზე ცხოვრობთ? _ გამოველაპარაკე.

_ ცხრა წელია, თუმცა მანამდეც მაგ ქუჩაზე ვცხოვრობდი… სამი წელი, _ თქვა და ჩემი სახლის ნომერი არ დაასახელა უცებ?

მოულოდნელობისგან დავამუხრუჭე. უცნაური ის იყო, რომ ეზოში მხოლოდ ჩემი ბინა იყო, სხვა არავინ ცხოვრობდა. ვიფიქრე, ჩემი მდგმური ხომ არ იყო-მეთქი და ინსტინქტურად ვკითხე:

_ მდგმურად?

_ არა. ქმართან ერთად. მერე გავეყარე.

აი, ხათაბალა! რაღაცას იტყუება ეგ ქალი!

_ მაგ ნომერში მე ვცხოვრობ წლებია, მაგრამ თქვენ არ მახსოვხართ, _ ვუთხარი და დაჟინებით დავაკვირდი სახეზე.

უეცრად სწრაფად ასწია თავი, სათვალე მოიხსნა და სარკეში გაოცებული მზერა შემომაფეთა. ოჰ, ეს მზერა… დაუვიწყარი, გაუხუნარი… ოჰ, ეს თვალები…

_ ანდრია, შენ ხარ? _ ხმადაბლა იკითხა.

_ ნანა? _ მეც შევაგებე შეკითხვა.

_ ღმერთო ჩემო! _ სასოწარკვეთილი ხმით აღმოხდა.

მსწრაფლ გავაჩერე მანქანა.

_ წინ გადმოჯექი! _ ვთხოვე და ვიგრძენი, როგორ ამიტყდა კანკალი…

მუნჯებივით ვისხედით და ერთმანეთს ვათვალიერებდით.

_ ვერ გიცანი, როგორ შეცვლილხარ, _ როგორც იქნა, ამოვთქვი.

_ მეც ვერ გიცანი, შენც შეცვლილხარ, _ გაიღიმა.

_ თმა სხვა ფერი გაქვს, თანაც დახვეული…

_ ჰო, ასე უფრო ახალგაზრდულად გამოვიყურები. შენ კიდევ ჭაღარა შეგპარვია. შეგპარვია კი არა, მოგრევია, _ გადაიკისკისა.

_ სად ხარ, რას საქმიანობ? მართლა ჩვენს ქუჩაზე ცხოვრობ?

_ კი, მანდ ვცხოვრობ. ათი წლის წინ მიყიდა ჩემმა ქმარმა ეგ ბინა. ძალიან მინდოდა, სადმე მანდ მეცხოვრა, ჩვენი შეხვედრების ადგილთან ახლოს. არ დაგიმალავ და იმის იმედიც მქონდა, რომ ოდესმე შეგხვდებოდი. მაგრამ არც მიფიქრია, თუ ვერ გიცნობდი.

_ ესე იგი, გათხოვილი ხარ?

_ ვიყავი. მერე დავქვრივდი. ახლა ისევ მარტო ვარ.

_ შვილები?

_ ერთი გოგო მყავს. მზეთუნახავი… შენ?

_ მეც ისევ ისე, როგორც ვიყავი. ვცხოვრობ მარტო _ არა ცოლი, არა შვილი. მარტოხელა მგლურ ცხოვრებას ვეწევი. სად მუშაობ?

_ არც არსად. ჩემი გოგო მარჩენს და მეც რაღაცებს ვჩალიჩობ. თუ დრო გაქვს და არ დაიზარებ, გამომიარე, ჩემს შვილსაც გაგაცნობ, ყავა დავლიოთ, წარსული გავიხსენოთ…

ისე შეფუთა ეს შეთავაზებები, რომ უარი არ მეთქვა. ისედაც არ ვეტყოდი უარს, რადგან ძალიან გამიხარდა მისი ნახვა, ძალიანაც ავფორიაქდი და სიამოვნებით ვესტუმრებოდი შინაც, მით უფრო, რომ ქმარი არ ჰყოლია.

ერთი სიტყვით, მოვილაპარაკეთ, რომ წინასწარ დავურეკავდი და შეხვედრაზე შევთანხმდებოდით…

 

და აი, დადგა ჩვენი ხელახალი შეხვედრის საათი. იმაზე მეტად ვნერვიულობდი, ვიდრე უნდა მენერვიულა, რადგან ეს დღეები სულ ვამუნათებდი ჩემს თავს, ემოციებს არ აჰყვე და სისუსტე არ გამოიჩინო-მეთქი. თუმცა, ვის შეეძლო ეთქვა, რა დოზით უნდა მენერვიულა? ან ნეტავ რა მანერვიულებდა? მიყვარდა? ალბათ აღარ. ან შეიძლება, დაკონსერვებული იყო ის სიყვარული და ოდნავი შენჯღრევაც კი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ხელახლა ამოეხეთქა? არა მგონია, მთლად ეგეთი გამოთაყვანებულიც არ ვიყავი. იქნებ მასთან სექსი მენატრებოდა? არა, არც ეგ იყო. ერთი სიტყვით, თვითონაც არ ვიცოდი, რამ გამოიწვია ასეთი ანერვიულება. უბრალოდ, ვნერვიულობდი და მორჩა.

ზუსტად ერთი კვირის შემდეგ დავურეკე და მოვიკითხე. მერე ვკითხე, ხომ არ შევხვდეთ-მეთქი. აუცილებლადო, მითხრა და თავისთან დამპატიჟა. ხვალ საღამოს გელოდებით, ჩემი გოგოც შინ იქნება და ბარემ ერთმანეთს გაიცნობთო.

ერთი სიტყვით, შევთანხმდით.

იმ ღამეს მთლად ამოვვარდი კალაპოტიდან. ეს პირველი შემთხვევა იყო, რომ დილით არ მივარჯიშია, გარდა ამისა, ჩვეულებრივი რიტუალი, კიბეზე სამ-სამ საფეხურს რომ ვახტებოდი, გამოვტოვე. ისე უცებ გავზარმაცდი ერთ ღამეში, რომ საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობდი. რაღაცნაირად ვიყავი _ აბობოქრებულ ზღვასავით, ნაპირს რომ აწყდება ვეებერთელა ტალღებით. ძილის წინ, ჩვეულებრივ შევისრუტე მთვარის სურნელი, მაგრამ ვერაფერიც ვერ ვიგრძენი.

ვერც დავიძინე ნორმალურად. ყოველ ერთ საათში მეღვიძებოდა. ასე რამ გამასულელა ამხელა კაცი? თან მეცინებოდა ჩემს თავზე, თან მიკვირდა. დილით ჩვეულებას არ ვუღალატე, აივანზე დავჯექი და სახე მზეს მივუშვირე, რათა მისი სხივები დამეყნოსა. მაგრამ იმ დილით მზეს სურნელი არ მოჰყოლია…

ის იყო, სააბაზანოდან გამოვედი, რომ ჭიშკრის მიჯახუნების ხმა გაისმა. მივხვდი, ევა ბრუნდებოდა ღამის სმენიდან. ვიფიქრე, ყავაზე დავპატიჟებ, თან დროს ცოტათი მაინც შევამცირებ საღამომდე-მეთქი. პირსახოცის ხალათი მჭიდროდ შემოვიხვიე, ქამარი გადავიჭირე და ფანჯარაში თავი გავყავი.

_ ევა!

მეორე დაძახება არ დამჭირვებია, ლამაზმა ევამ მაშინვე ამომხედა.

_ ყავაზე გეპატიჟები! _ თავი მეორე სართულისკენ ავიქნიე.

_ ხუთ წუთში ამოვალ! _ ხელი დამიქნია და ისევ მიიმალა.

სანამ ჩემი სექსუალური მდგმური ამოვიდოდა, ყავა მოვადუღე, შოკოლადის ფილა დავამტვრიე და მაგიდაზე პაციენტის მოტანილი ხილიც შემოვდე.

_ უჰ, კარგი არომატი დგას! გცოდნია ყავის მოდუღება, _ ევა ხელების ფშვნეტით შემოვიდა.

_ არა მარტო ყავის მოდუღება. სხვა ბევრი რამეც კარგად გამომდის, _ ორაზროვნად მივუგე და ეშმაკური გამომეტყველებით გავხედე.

_ სხვა რამე კარგად კი არა, ძალიან მაგრად უნდა გამოგდიოდეს, _ არ დამრჩა ვალში, _ თუ არადა, მშვიდობით, კაცობავ! ქალების ნდობას ეგრევე დაკარგავ.

_ ოხ, რა ხართ ეს ქალები! სიტყვას ხომ ვერ იტყვი, საშინელება რომ არ დააყოლონ.

_ მე რა, შენ თვითონ წამოიწყე და… _ გულიანად ჩაიხითხითა, _ ისე, მიყვარს შენი ასაკის კაცები. უფ! კარგი სექსი იციან.

_ ბევრი გყოლია ჩემი ასაკის? _ ცალი წარბი ავწიე და იდუმალი სახე მივიღე.

_ ნუუუ… იმდენი, რომ საჭირო დასკვნა გამომეტანა, _ თვითონაც იდუმალი სახე მიიღო და ვითომ საიდუმლო მიჩურჩულა.

ორივეს გაგვეცინა.

_ მაგარი გოგო ხარ. როგორც წესი, შენი ასაკის ქალები პირად ცხოვრებაზე ასე თამამად არასდროს ლაპარაკობენ. შენ კი ზედმეტად გულახდილი ხარ.

_ დასამალი რა მაქვს? შენს ცოლობას კი არ ვაპირებ, _ მხრები აიჩეჩა და შოკოლადის ნატეხი პირისკენ გააქანა. _ რაღაც სხვანაირ ხასიათზე ხარ, მოხდა რამე?

_ რაში შემატყვე, რომ სხვანაირ ხასიათზე ვარ?

_ რა ვიცი, დაბოლილს ჰგავხარ. თვალები ამღვრეული გაქვს და ჩაწითლებული, თითქოს არ გიძინია… ბახუსის ამბავია?

_ არა. არ დამილევია, მაგრამ დალევის გარეშეც შარში ვარ, _ რატომღაც, გადავწყვიტე, მისთვის გული გადამეშალა.

_ აბა, მოყევი, რა ხდება. _ ყავის ფინჯანი დადგა, ხელები ერთმანეთში გადახლართა და მაგიდას იდაყვებით დაეყრდნო.

ოჰ, რა ლამაზი თვალები აქვს ამ მაიმუნს და როგორი მაცდური გამოხედვა. ნამდვილი ევაა, ვერაფერს იტყვი!

_ ამ საღამოს ჩემს პირველ სიყვარულს ვხვდები.

_ ვაუ! სად შემიძლია ამდენი! _ ხალისიანად შესძახა, _ სად იპოვე?

_ შემთხვევით შევხვდით ერთმანეთს ამას წინათ. დღეს პაემანზე მივდივარ და რაღაც ვერა ვარ მთლად მშვიდად.

_ სტოპ! ეგ რას ნიშნავს? ღელავ?

თავი დავუქნიე თანხმობის ნიშნად.

_ აბა, დაგვრხევია და ეგაა. რატომ, ისევ გიყვარს?

_ არააა.

_ აბა? მოგწონს?

_ არც ვიცი, რა ვთქვა. ისეთი აღარაა, წლების წინ რომ იყო, მაგრამ არც ახლაა ცუდ ფორმაში. მოწონებით ყოველთვის მომწონდა.

_ იცი ეგ რა არის? მხოლოდ ნოსტალგია იმ წარსული წლების და მეტი არაფერი. აი, ნახავ. შეხვდები და ეგრევე დამშვიდდები.

_ ვითომ? ესე იგი, არაფერი მემუქრება?

_ არა, არ გემუქრება. თუ გინდა, დაგენაძლევები.

_ არა, რად მინდა.

_ მართალი ხარ, ნაძლევი არ გვინდა, თორემ ასე რომც არ მოხდეს, რატომ მეტყვი სიმართლეს, რა, შენი ნებით ხომ არ წააგებ? _ თქვა და სიცილი ატეხა.

_ ჰო, ისე ეგეც მართალია. რა დამიშლის, რომ მოგატყუო? რას გაიგებ?

_ ჰოდა, აღარ გენაძლევები. მე კიდევ საშინელ `პახმელიაზე~ ვარ. წუხელ სამსახურში დავლიეთ და თავი მისკდება.

_ ლუდი მაქვს, ხომ არ გინდა?

_ აუ, მინდა. არაყიც გექნება შენ.

_ არაყიც მაქვს, კონიაკიც, ვისკიც და რა ვიცი, ასნაირი სხვა სასმელიც. თქვენ მხოლოდ ინებეთ, სენიორიტა!

_ ცოტა არაყი და ცოტა ლუდი. ეგ ვიცი, რომ აუცილებლად გამომიყვანს.

მოვუტანე და დავუსხი ერთიც და მეორეც. ჯერ არაყი დალია, მერე ლუდი მიაყოლა.

_ შენ არ გინდა? _ დაჯღანული სახით შემომხედა, მუშტი პირზე მიიდო და ისე დასუნა, როგორც რუსები სუნავენ არყის შემდეგ პურის ლუკმას. სიცილი ვერ შევიკავე.

_ რა იყო, რუს ალკაშს ვგავარ? _ მიმიხვდა.

_ დაახლოებით.

_ ბოლო დროს ხშირად მიწევს დალევა და ნერვები მეშლება, უარს რომ ვერ ვამბობ. მერე კიდევ ისეთ რამეებს ვაკეთებ სიმთვრალეში, მეორე დღეს რომ მიყვებიან, არ მჯერა, ნუთუ ასეთი რამე მე ჩავიდინე-მეთქი, _ ისევ ჩაიხითხითა, _ აუ, როგორ შემახურააა! წამოვიდა და წამოვიდა!

_ ჰოდა, ჩაწექი ახლა და დაიძინე. ძილში უფრო გამოხვალ.

_ კი, ეგრე ვაკეთებ ყოველთვის. ძილი მაგრად მშველის, ძილი და სექსი.

ყურები ვცქვიტე, მე ხომ არ ჩამიკრა-მეთქი და ჩასაფრებული მზერა მივაპყარი.

_ არა, არა, მაგიტომ კი არ ვთქვი, რომ რამეს გთხოვ, _ ღიმილით გააქნია თავი, _ ზოგადად ვახსენე. ახლა შენთვის სექსი მავნებელია. საღამოს ისედაც მოგელის და დასვენებული უნდა იყო.

_ არაფერიც არ მომელის. შენ რა გგონია, ვნახავ და მაშინვე მივახტები?

_ აბა რა! მონატრება სანამ ცხელია, მანამ უნდა გასინჯო! როგორც ხაში, რა! _ გაიხუმრა და ლუდის ბოთლი მოიყუდა.

_ ვნახოთ, რა მოხდება.

_ მომიყვები, რო?

გამეღიმა. არა, მოყოლას ნამდვილად არ ვაპირებდი. ჭორაობა არ მჩვევია. მართალია, ამბობენ, კაცებს ქალებზე მეტად უყვართ ჭორაობაო, მაგრამ ჩემს შემთხვევაში ასე ნამდვილად არ იყო.

_ არა, არ მოგიყვები, _ თითქოს დამნაშავე ვყოფილიყავი, ისეთი სახე მივიღე.

_ ამიტომ ხარ მაგარი კაცი! _ წამოიძახა უეცრად ევამ, წამოხტა, ხელი მომხვია და პირდაპირ ტუჩებში მეძგერა.

ვახ! როგორი ცხელი ტუჩები ჰქონდა!

რატომღაც, უხერხულობის განცდა დამეუფლა. ეტყობოდა, რომ თავისუფალი გოგო იყო და ასეთ რამეებზე უკან არ დაიხევდა, მაგრამ მაინც რაღაცამ შემბორკა, საპასუხო სვლა ვერ გავაკეთე.

_ კარგი, წავედი ახლა მე, უნდა გამოვიძინო, ანდრია ექიმო! _ საჩვენებელი თითი მკერდზე მატაკა, _ შენ კიდევ მიდი, ფორმაში ჩადექი, საკაიფოდ გამოეწყვე და პაემანზე გაეშურე. მერე რომ გნახავ, ჩემითაც მივხვდები, საღამომ როგორ ჩაიარა. აბა ჰე! _ თითებით საჰაერო კოცნა გამომიგზავნა და კიბეზე დაეშვა.

ევასთან მუსაიფმა და მსუბუქმა წახემსებამ მიშველა. გუნება ისე გამომიკეთდა, რომ ღიღინიც კი დავიწყე. მეც რომ დამელია ერთი-ორი ჭიქა, სიამოვნებით დავცხებდი ახლა ერთ კარგ სიმღერას, ევას კი გიჟი ვეგონებოდი. არა უშავს, სხვა დროს რომ დავსხდებით მე და ჩემი მდგმური ლუდზე საქეიფოდ, მაშინ ვაჩვენებ კლასს. იმისთვის, რომ ავმღერდე, ცოტა გადაკრულში უნდა ვიყო, სხვანაირად გულიანად ვერ ვმღერი.

 

მგონი, კარგ ფორმაში ვიყავი. ბოლოს სარკეში რომ ჩავიხედე, ძალიან მომეწონა ჩემი თავი. არც კი ვიცი, რატომ ვიპრანჭები ასე. ვითომ მასთან ურთიერთობის ადღგენა მინდა? შეიძლება. ეგ ჯერ არ ვიცი, მაგრამ რაც ვიცი, ისაა, რომ მინდა, ცოტათი მაინც ინანოს, რომ მიმატოვა. ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება, კარი რომ გაიჯახუნა და დამტოვა. უსიტყვოდ, დაუმშვიდობებლად… ყოველგვარი დაკონკრეტების გარეშე… არ გავაჩერე… არ გავეკიდე… მეგონა, რომ დაბრუნდებოდა, ვერ შეძლებდა ჩემს მიტოვებას… მეგონა, რომ მისი სიყვარული უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე ჩემი… რომ სხვასთან ვერ გაძლებდა, მოიყირჭებდა და მაინც ჩემთან დაბრუნდებოდა… მე კი ვაპატიებდი… ვაპატიებდი, რადგან ეს გაკვეთილი იქნებოდა მისთვის და მეორედ ჩემს ღალატს და სხვის გაკიდებას გულშიც არ გაივლებდა…

შევცდი. ყველაფერში შევცდი, ერთის გარდა. მისი სიყვარული ჩემსაზე ძლიერი იყო, არა მხოლოდ სიყვარული, თვითონაც ჩემზე ძლიერი იყო… ძლიერი ყველაფრით _ ხასიათით, გამბედაობით, სიჯიუტით, პრინციპულობით… ამიტომაც არ დაბრუნდა. ამაშიც შემამოწმა და დარწმუნდა, რა მშიშარაც ვიყავი…

და აი, ახლა, წლების შემდეგ, კვლავ მასთან შესახვედრად მივიჩქაროდი. რას ველოდი ამ შეხვედრისგან? რა უნდა დამემტკიცებინა მისთვის? თუ თავი მემართლებინა? ყველა კითხვა, რომელიც თავში მიტრიალებდა, უპასუხოდ მრჩებოდა. ახლა საკუთარ თავთან ინტერვიუს დრო არ იყო.

კვლავ საცობში მომიწია სიარულმა. კუს ნაბიჯებით მივიწევდი წინ და იმაზე ვფიქრობდი, ადგილზე მისულს მანქანის დასაყენებელი ადგილი თუ გამომიჩნდებოდა. იქნებ ჩემს ეზოში დავაყენო და მერე ფეხით გავაგრძელო მის სახლამდე გზა? ეს ჭკვიანური აზრი იყო და ასეც მოვიქეცი.

ცხრა დაიწყო, როცა მის ეზოში შევედი. ეზოში შესულს მარცხნივ უნდა გამეხვია და პირველსავე კიბეს მეორე სართულზე ავყოლოდი. მერე მეორე კარზე უნდა დამერეკა ზარი, შავად შეღებილ რკინის კარზე.

დავრეკე… წამიც და გაიღო… იმაზე ადრე, ვიდრე მოველოდი. ესე იგი, სულმოუთქმელად მელოდა.

_ შემო! _ ღიმილით მითხრა და განზე დადგა, გზა დამითმო.

ვარდების თაიგული გავუწოდე. უფრო სწორად, ხელში მივაჩეჩე, ხოლო პოლიეთილენის პარკი, რომელშიც ერთი ბოთლი კონიაკი, შამპანური და ბამბანერი იდო, შესვლისთანავე მრგვალ მაგიდაზე შემოვდე.

_ მარტო ხარ? _ ვკითხე და მიმოვიხედე.

ძველებური ბინა იყო, გაურემონტებელი. ოდესღაც ვიღაცას მსუბუქი რემონტი გაეკეთებინა და მას მერე ხელიც არ იყო ნახლები არც კედლებისთვის, არც იატაკისთვის. საღებავი კარგა ხნის გახუნებული ჩანდა, შპალერი კი გაუფერულებული.

_ კი, მარტო ვარ. ლელის აგვიანდება.

_ ლელი ჰქვია შენს შვილს?

_ ჰო.

_ დედაჩემსაც, _ გავიღიმე.

_ ვიცი…

იქნებ ამიტომაც დაარქვა თავის შვილს დედაჩემის სახელი? რაღაცნაირად შემიფართქალდა გული. რატომ, წარსული რომ არ დავიწყებოდა?

_ ყოველთვის მომწონდა ეს სახელი. ამ მხრივ მაინც ავიხდინე ოცნება, _ სევდა გაურია ხმაში.

გული მეტკინა. ვხვდებოდი, რომ გადამიკრა და თავისი აუხდენელი ოცნებები მე გადმომაბრალა, მაგრამ ვერ გავამტყუნებდი. ასი პროცენტით მართალი იყო.

_ არა უშავს, ჯერ არც ისე ბებრები ვართ, ადამიანები ამ ასაკშიც კი იწყებენ თავიდან ცხოვრებას.

_ ალბათ…

_ რა ვქნათ, დაველოდოთ ლელის? _ მოხერხებულად დავჯექი სკამზე და ნანას მივაჩერდი, რომ სინათლეზე კარგად შემეთვალიერებინა.

ისეთი სხივი აღარ ჰქონდა თვალებში, როგორც ახალგაზრდობაში, ნაოჭებიც მომრავლებოდა. ცოტა მოსუქებულიყო კიდევაც… ცოტა კი არა, ბევრად, მაგრამ ფორმა არ ჰქონდა დაკარგული. მკერდი გაზრდოდა, საგანგებოდ დეკოლტეიანი კაბა ჩაეცვა და გეგონებოდათ, ძუძუები დასკდომაზე აქვსო, ისე გამომწვევად ამოფუებულიყვნენ კაბის ოვალური ჭრილიდან.

ვერაფერს ვერ ვგრძნობდი. ევა მართალი აღმოჩნდა. ისე დავმშვიდდი, მიკვირდა, რა მაღელვებდა-მეთქი. თითქოს არაფერი. თითქოს ერთი დიდი ხნის უნახავი ნაცნობი მენახოს და მორჩა. ვუყურებდი და ვერ ვხვდებოდი, რამე მინდოდა მისგან? მიხაროდა მაინც, რომ ვხედავდი? ალბათ მიხაროდა, მაგრამ არა იმ დონეზე, რომ მისგან წამოსვლა დამზარებოდა. ვნებათაღელვა წამითაც არ მიგრძნია, მისი მოფერების სურვილი ახლოსაც არ გამკარებია. რატომ? ნუთუ ვერ ვპატიობ, ოდესღაც რომ მიმატოვა? რა დროს ეგ არის ამდენი წლის შემდეგ?

უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა.

_ დაჯექი, რატომ დგახარ? _ ნანას მივაჩერდი.

_ ახლავე, სუფრას გავშლი და დავჯდები. ლელის ნუ დაველოდებით, ვერ ვუკავშირდები.

_ თუ ღმერთი გწამს, არაფერი არ გინდა. არ მშია. უბრალოდ, თითო ჭიქა დავლიოთ და წავალ, არ მოგაცდენ.

_ მომაცდენ, თორემ მეც თავზე მაყრია საქმეები. მიხარია, რომ შეგხვდი, რომ უარი არ მითხარი და მოხვედი, _ თან ლაპარაკობდა, თან გადი-გამოდიოდა და სუფრას კერძებს ამატებდა.

_ ნან, არ გინდა ამდენი რამე, რა, მოდი, დაჯექი, _ ისევ ისე მივმართე, როგორც შეყვარებულობის დროს მოფერებით ვეძახდი.

_ რამდენი წელია, ეს სიტყვა არ გამიგონია, _ აკვნესებული ხმით წარმოთქვა.

_ რატომ, ჩემ გარდა `ნან~ არავისთვის ყოფილხარ?

_ არა, მიუხედავად იმისა, რომ შენ მერე ბევრი მამაკაცი მყოლია.

_ ბევრი რამდენი?

_ რა მნიშვნელობა აქვს… რაც შენგან წავედი, ცხოვრება ამეწეწა. მას მერე ვერა და ვერ დავლაგდი.

_ ოღონდ მე არ დამაბრალო ეგ აწეწვები. შენ ხომ გინდოდა, რომ შენი ცხოვრება დაუსრულებელი ფლირტის ჯაჭვი ყოფილიყო, რომლის ყოველი რგოლი ახალი მამაკაცი იქნებოდა? მახსოვს, როგორი აღფრთოვანებით მიყვებოდი ხოლმე, ამას მოვწონვარ, იმას მოვწონვარ, ამან ეს მითხრა, იმან…

_ მინდოდა, შენ გეეჭვიანა, სხვა მიზნები არ მქონია.

_ კარგი ერთი… მოდი, ნუღარ ვილაპარაკებთ ამაზე, თორემ გული მიგრძნობს, ვიჩხუბებთ.

_ შენთან ჩხუბს არ ვაპირებ. რაც იყო, იყო. უბრალოდ, მინდოდა მეთქვა, რომ შენი დაკარგვით ჩემი ცხოვრების გაუგონარი მსხვრევა დაიწყო.

_ როდის დაქვრივდი? _ ბანზე ავუგდე სიტყვა.

_ დიდი ხანია.

_ ახლა გყავს ვინმე?

_ მუდმივი არა.

_ ეგ როგორ გავიგო?

_ ჩვეულებრივად. ჩემი ასაკის ქალი აღარავის სჭირდება გამუდმებით გვერდით. ახლა ინვალიდს თუ მოუნდება ჩემი ცოლად შერთვა, თორემ სხვას არავის. თანაც, სხვა დრო დადგა. ახლა ქალები არჩენენ კაცებს და არა კაცები ქალებს. ნაღდად არ მინდა სარჩენი კაცი. სექსი რომ მომინდება, როგორღაც ვახერხებ ჩემი სურვილების დაკმაყოფილებას.

იმდენად მოულოდნელი იყო ჩემთვის მისი აზრები, რომ გაოცებულმა შევხედე, ვინმე სხვა ხომ არ ზის ჩემ წინ-მეთქი. თან ისე თამამად გაახმოვანა თავისი სურვილები, თითქოს მისი უახლოესი დაქალი ვყოფილიყავი.

_ რატომ მიყვები ამ ყველაფერს? _ ვერ მოვითმინე და ვკითხე.

_ იმიტომ, რომ შენ არასდროს არაფერს გიმალავდი და არც ახლა ვაპირებ.

_ ახლა როდის, დღეს? თუ დღეიდან?

_ დღეიდან. იმედია, ამ საღამოთი არ ამოიწურება ჩვენი ურთიერთობა. რაღაც ფორმით მაინც ხომ გავაგრძელებთ ერთმანეთის ნახვას, არა?

_ არ ვიცი… ალბათ… ეს შენზეა დამოკიდებული.

_ მე უარს არ ვამბობ, იმიტომ, რომ ძალიან გამახარა შენმა ნახვამ. არ მეგონა, აწი რამე თუ გამიხარდებოდა.

_ ცუდი წლები იყო, მაგრამ კარგი მოგონებები დაგვიტოვა.

_ კარგი, მაგრამ სევდიანი… ახლაც იმავე აზრზე ხარ?

_ რა აზრზე?

_ ჩემნაირი მდგომარეობის ქალს ცოლად ვერ შეირთავ, რამე რომ იყოს?

_ შენს თავს გულისხმობ?

_ არა, რას ამბობ, _ გაიცინა, _ ზოგადად ვამბობ. დღევანდელ ცხოვრებაში რომ მომხდარიყო ჩვენი წარსული, ისევ ისე მომექცეოდი?

_ არა, ახლა სულ სხვა ჭკუაზე ვარ და ბევრი რამ ფეხებზე მკიდია.

_ ცოლი? შვილი?

_ მსგავსი არაფერი! ქარივით თავისუფალი ვარ.

_ რატომ მერე? _ მკითხა, მაგრამ ისე შეეფაკლა ღაწვები, აშკარად ესიამოვნა, როცა ჩემი ბერბიჭობის ამბავი შეიტყო.

ადამიანი საოცარი არსებაა. ყოველთვის იპოვის ან აღმოაჩენს რაღაცაში იმედის ნაპერწკალს.

_ რა ვიცი… შენ შემდეგ ვეღარ ვენდე ქალებს.

_ მე მაბრალებ შენს მარტო დარჩენას? _ ირონიულად გამომხედა.

_ ვხუმრობ. შენ არაფერ შუაში ხარ. უბრალოდ, თავისუფლებას ვერ შეველიე. დროებითი კავშირები უფრო მხიბლავს, ვალდებულებისგან თავისუფალი ვარ.

_ ჰო, ეგ კი. ეგ ყოველთვის ჭარბი დოზით იყო შენში, _ სარკასტულად გაიცინა.

_ ერთი შვილის მეტი რატომ არ გააჩინე?

_ აღარ მომინდა და იმიტომ. მეც თავისუფლება მინდოდა, შენი არ იყოს. ჩემ გემოზე მსურდა ვყოფილიყავი და ვიყავი კიდევაც. არაფერი დამიკლია, რაც ცხოვრებამ შემომთავაზა. ვიგრიალე, სანამ ლამაზი და ახალგაზრდა ვიყავი.

_ შენ ახლაც ახალგაზრდა ხარ.

_ მაგრამ ისეთი ლამაზი აღარ ვარ, თუმცა რაღაც-რაღაცებზე არც ახლა ვამბობ უარს. აი, დავუახლოვდებით ერთმანეთს და უკეთ გამიცნობ. ცუდი დღეებიც ბევრი მქონია და კარგიც. მაგრამ არაფერსაც არ ვნანობ. მთავარია, შვილი მყავს ისეთი, არავის რომ არ ჰყავს. საამაყო. საუკეთესო. გაიცნობ და მიხვდები, რომ არ ვცდები. იმედია, მას მაინც გაუმართლებს… შენ კი ახლა უფრო სიმპათიური ხარ, ვიდრე მაშინ. სასწაულად გამოიყურები. მიკვირს, მარტო რომ ხარ. შენნაირი კაცი როგორ გამოეპარათ ქალებს?

_ ნან, ცოტათი მაინც არ ნანობ? _ ხმადაბლა, შეცვლილი ხმით ვკითხე.

_ შენ? _ შემომიტრიალა კითხვა და თვალი თვალში გამიყარა…

იმდენად მოულოდნელი იყო მისი შეკითხვა, რომ დანაშაულზე წასწრებული ბავშვივით გავწითლდი. არა, ამიტომ არა, უფრო იმიტომ გავწითლდი, რომ არასდროს მიფიქრია ამაზე. არასდროს მიფიქრია, ვნანობდი თუ არა მის ხელიდან გაშვებას. რომ შემეკითხა, მხოლოდ მაშინ დავფიქრდი. და რადგან არ მიფიქრია, გამოდის, არც ვნანობდი. მეთქვა ეს? ვერ ვეტყოდი… ეწყინებოდა. მომეტყუებინა? ტყუილის თქმაც არ მინდოდა.

_ შენ რომ არ მიგეტოვებინე, ყველაფერი შეიძლებოდა მომხდარიყო, _ მაინც მას დავაბრალე.

_ ესე იგი, ჩემი ბრალია? _ ჩაიცინა, _ ტყუილად ცდილობ გადმობრალებას, შენ მაინც არაფრის შეცვლას არ აპირებდი, მე კი ისე ცხოვრება აღარ შემეძლო.

_ მერე?

_ რა მერე?

_ შეცვალე შენი ცხოვრება ისე, როგორც შენ გინდოდა?

_ რა თქმა უნდა. მართალია, ქმარი გარდამეცვალა, მაგრამ შვილი დამრჩა.

_ მაშინ რომ გნახე, იმ ბიჭს გაჰყევი ცოლად? სხვათა შორის, კარგი ტიპი ჩანდა.

_ არა, იმას არა, სხვას.

_ სხვას? _ გაოცება ვერ დავმალე.

_ ჰო. იმას მალევე დავშორდი და უცებ სხვა გამოჩნდა. საერთოდ რომ არ ველოდებოდი, ისე და ერთ თვეში დავქორწინდით. არაჩვეულებრივი ქმარი მყავდა, გიჟდებოდა ჩვენზე, თავზე გვევლებოდა.

_ რა დაემართა, რისგან გარდაიცვალა?

_ ავარია. ავტობუსს შეეჯახა მანქანით და საჭემ გულმკერდი შეუნგრია.

_ მდაა… ცუდია.

_ ჰო, ცუდია, როცა დაქვრივდები და შვილის მარტო გაზრდა გიწევს. დედამთილ-მამამთილი კი ისე გიყურებენ, თითქოს მათი რძალი კი არა, ვიღაც გადამთიელი იყო… მერე მეორედაც გავთხოვდი, მაგრამ არ გამიმართლა. შევცდი არჩევანში.

_ რა მხრივ?

_ სმა უყვარდა. ისე საზიზღრად იქცეოდა მთვრალი, რომ მის შემყურეს გული მერეოდა. მერე ჩემს გოგოსაც დაუპირა ღლაბუცი. ბავშვმა მაშინვე მითხრა და აი, მანდ გადამეკეტა. იმ დღესვე დავახვევინე. კიდევ კარგი, ოფიციალურად არ ვიყავით დაქორწინებულები.

_ საინტერესო თავგადასავლები გქონია, _ თავის კანტურით წარმოვთქვი და შემწვარი კარტოფილი გადავიღე.

_ ეჰ, ამაზე უარესებიც გადამხდენია, შენ ჯერ ყველაფერი არ იცი.

_ თავგადასავლები ლამაზი ქალების ხვედრია, რას იზამ.

_ მართალი ხარ. ამიტომ ვცდილობ, ლელი დროზე ჩავაბარო პატრონს, რომ ჩემი ბედი არ გაიზიაროს. მარტოობაზე საშინელება არაფერი არ არის.

_ მარტო ყოფნა სულაც არ ნიშნავს მარტოობას. ბევრი ვიცი, გარშემო უამრავი ახლობელი ახვევია, შვილიც ჰყავს, ოჯახიც, მეგობრებიც, მაგრამ მაინც მარტოა.

_ ეგეცაა… შენი ამბებიც მომიყევი, სულ ჩემზე რომ ვლაპარაკობთ.

_ არც არაფერია სათქმელი. ვცხოვრობ ცალკე, ჩემთვის. ვცხოვრობ კარგად, უპრობლემოდ. ვმუშაობ. ვარ კარგი ქირურგი. არ მყავს არც ცოლი, არც შვილი. ოჯახის შექმნას აღარ ვაპირებ. მორჩა, სულ ეგაა.

_ ცოლი რომ არ მოგიყვანია, არ მიკვირს. უღლის დადგმა ყოველთვის სიკვდილივით გეზარებოდა, მაგრამ შვილის ყოლა რატომ არ მოგინდა, არ მესმის. მაშინ რა აზრი აქვს შენს ცხოვრებას? რისთვის ცოცხლობ? რას ელოდები მომავლისგან? რა მოტივაცია გაქვს?

გამეცინა.

_ სანამ საჭირო ვარ, როგორც პროფესიონალი ქირურგი, მოტივაციაც მექნება. დანარჩენი მერე გამოჩნდება. არ ვიცი, სიმართლე გითხრა, ეგეთ რამეებზე არასდროს ვფიქრობ. შენ შემდეგ არავინ მყვარებია. არც მოწონებით მომწონებია ვინმე ისე, რომ გავგიჟებულიყავი. უცოლოდაც ალბათ ამიტომ დავრჩი. დედაჩემსაც ისეთი რძალი უნდოდა ყოველთვის, მგონი, მსგავსი დღემდე არ დაბადებულა. ჰოდა, ყველაფერს ერთად გავუწიე ანგარიში.

_ ახლა გყავს ვინმე? მეგობარი ქალი მაინც?

_ შენი არ იყოს, მუდმივი საყვარელი არ მყავს, თუ ამას გულისხმობ. სხვა მხრივ, ქალები არ მაკლია. ოღონდ ზომიერების ფარგლებში, მთლად ლოველასური ცხოვრებით არ ვცხოვრობ.

_ მიკვირს. შენ ყველანაირი მონაცემი გაქვს ამისთვის, _ გულიანად გაიცინა ნანამ და ვაშლი ჩაკბიჩა, _ დაასხი, ერთი ჭიქა მაინც დავლიოთ, დავილოცოთ.

დიდხანს არ დავრჩენილვარ. რაღაცნაირად ვერ ავაწყვეთ დიალოგი. როცა ჩვენ-ჩვენს ცხოვრებაზე საუბარი დავამთავრეთ, სალაპარაკო გამოგველია. რატომღაც, სასმელმა შვება ვერ მომგვარა, უფრო და უფრო ვიძაბებოდი. რაღაც არ მსიამოვნებდა, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რა. ათი დაწყებული იყო, როცა წამოსვლა დავაპირე. მისი ქალიშვილი არ მოვიდა. ალბათ სპეციალურად დააგვიანა, რომ მარტო დავეტოვებინეთ. ხომ იცოდა, რომ ამდენი წლის შემდეგ პირველი შეხვედრა გვქონდა და, მისი აზრით, ხელი შეგვიწყო.

არადა, მაგ მხრივ პრობლემა სრულიადაც არ შემქმნია. ორიოდე ჭიქის მერე ნანამ კი დამიწყო თვალების ჟუჟუნი, მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ მის მიმართ ლტოლვა ოდნავ მაინც ვიგრძენი. საერთოდ ვერ შეძლო ჩემი აგზნება. არ ვიცი, რისი ბრალი იყო ეს. ნანაზე უკეთეს ქალებთან დავდივარ-მეთქი, რომ ვთქვა, ტყუილი გამომივა. იმდენად კარგად გამოიყურებოდა, ისეთი მადის აღმძვრელი ფორმები ჰქონდა, არც ერთი კაცი უარს არ იტყოდა მასთან სექსზე, მე კი… მე არ მიზიდავდა. იოტისოდენა სურვილიც არ გამჩენია მასთან დაწოლაზე. ნუთუ წარსულის ურთიერთობამ თავისი გაიტანა და უკვე მოყირჭებული მყავდა? არა, ასე ნამდვილად არ იყო. როცა ჩემგან წავიდა, თვეების განმავლობაში მის გახსენებაზე ისევ და ისევ ჟრუანტელი მივლიდა. მაშინ რა მემართებოდა? ალბათ უფრო სიფრთხილის ბრალი იყო. ფრთხილად ვიყავი, ხელმეორედ რომ არ აღმოვჩენილიყავი მისი ხიბლის ტყვეობაში. ჩემმა სხეულმა კი ინსტინქტურად აღმართა თავდაცვის ბარიერი. არადა, როგორი სურვილით ჰქონდა თვალები ანთებული, როცა ვემშვიდობებოდი. კართან დადგა და ხელებგადაჯვარედინებულმა თავისი სავსე მკერდი მკლავებში ისე მოიქცია, აშკარად ჩემს საცდუნებლად იყო მომართული. მე კი სასწრაფოდ თვალი ავარიდე, რადგან ვიგრძენი, როგორ მიჯანყდებოდა სხეული.

სახლამდე ისე მოვედი, ვერ დავწყნარდი. გახურებულმა დამშვიდება ვერ შევძელი. ისეთი გიჟური ლტოლვით მომინდა ქალი, აუცილებლად უნდა დამერეკა ვინმესთვის, რომ დროზე შევხვედროდი და ჟინი მომეკლა.

თუმცა, მოვლენები ისე განვითარდა, არავისთან დარეკვა აღარ დამჭირვებია.

როგორც კი ეზოში ფეხი შევდგი, ევა წინ ამესვეტა.

_ ვა, ევა, სამსახურში არ წახვედი?

_ ამაღამ არ ვმუშაობ. აბა, როგორაა საქმე?

_ რა ვიცი, არის რა.

_ რაღაც ადრე მოხვედი. რაო, არაო? პირველ შეხვედრაზე ვერ დაგნებდებიო?

გამეცინა, მაგრამ პასუხი არ გავეცი. ხომ არ ვეტყოდი, მე თვითონ ვთქვი უარი-მეთქი.

_ დავლიოთ? _ მკითხა, როცა ჩემგან პასუხი ვერ მიიღო.

_ დავლიოთ. _ დავყაბულდი, თუმცა ახლა დალევაზე მეტად ქალის ალერსი მწყუროდა.

არა უშავს-მეთქი, გავიფიქრე. ეს ისეთი გოგოა, ადვილად გადამატანინებს ამ ღამეს, ცოტას შევთვრები და თუ არ მიშველა, ქალებთან დარეკვას მერეც მოვასწრებ-მეთქი. ნასვამზე ბევრჯერ მქონია შემთხვევა, შუაღამისას მომსურვილებია ქალი და შევხვედრივარ კიდევაც.

ევამ თავისთან შემიპატიჟა, პაწაწკინტელა ოთახში. უცნაური ის იყო, რომ სუფრა უკვე გაშლილი დამხვდა. მაგიდაზე ტორტში ჩასარჭობი სანთლები ენთო. მიწის თხილი, არაყი, ლუდი და კარტოფილის ჩიპსები შეადგენდა ევას სუფრის მენიუს.

სიცილი ვერ შევიკავე.

_ რა გაცინებს? _ გაკვირვებულმა მკითხა.

_ რომანტიკული სუფრა არყისა და ლუდის ფონზე პირველად ვიხილე.

თვითონაც გაეცინა.

_ აბა ღვინო ტონა უნდა დალიო, ხასითზე რომ მოხვიდე. არაყი კიდევ ჰოპ! და უცებ გაგამხიარულებს. სანთლებსაც თავისი დანიშნულება აქვს. როცა სანთლის შუქზე გაჰყურებ ადამიანს, მის აალებულ თვალებში უფრო მეტს კითხულობ, ვიდრე სხვა დროს. ყველა საიდუმლოს უცებ ეხდება ფარდა.

_ ბევრი საიდუმლო გაქვს, ევა?

_ სიმართლე გითხრა, არ მიყვარს საიდუმლოებები. ახლობლებთან არასდროს არაფერს ვმალავ. თუმცა, რა ვიცი, იქნებ მაქვს კიდევაც და თვითონაც არ ვიცი, _ გაიცინა.

მაგიდას მივუსხედით. ჩემ გვერდით დაჯდა და მხრით ოდნავ მომეყრდნო.

_ დაასხი და დავლიოთ შენი ყოფილის ჯინაზე! ისეთ ხასიათზე დაგაყენებ, ამ შეხვედრას დაგავიწყებ! _ ომახიანად შესძახა და თავისი სირჩა გამომიწოდა.

დავუსხი და ჩემთვისაც დავისხი. ერთმანეთს მივუჭახუნეთ, ჩვენ გაგვიმარჯოსო, ვთქვით და გადავკარით. კაცურად მომყვებოდა, არც დალევაში ჩამომრჩენია და არც სადღეგრძელოებში.

ნახევარი ბოთლი არაყი გამოვცალეთ, თან ჩიპსებს ვახრამუნებდით და მიწის თხილს ვაკნატუნებდით. შემთვრალმა სხვა მზერით დავიწყე ევას შეთვალიერება. იგი ისე ჰგავდა ახალგაზრდობის დროინდელ ნანას, რომ მისი ცქერა უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებდა. როცა სანთლები ჩაიწვა და ევა მორიგი სანთლების მოსატანად ადგა, კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი. მისმა სექსუალურმა მიხრა-მოხრამ და ვნებიანმა გამოხედვამ მაიძულა, ნანა დამევიწყებინა და საღამოს შეხვედრაზე აღარ მეფიქრა. სწორედ იმ დროს გამომხედა, როცა მეექვსე სანთელს ანთებდა. მის თვალებში ცეცხლის ალი დათარეშობდა, ბრჭყვიალებდა და საიდუმლოს საიდუმლოზე გასცემდა. როგორი ნდომა იკითხებოდა ამ გამოხედვაში.

_ ერთი წუთით გაჩერდი, არ გაინძრე! _ ხმადაბლა წარმოვთქვი და საჩვენებელი თითი გავფშიკე მის შესაჩერებლად.

წელში გასწორდა და გახევდა, თითქოს ქანდაკებად იქცაო. წამწამებსაც კი არ ახამხამებდა. დავიწყე შესწავლა მისი ტანსაცმლის ყოველი დეტალის, მისი თმის თითოეული ღერის. ჩემი მზერა ერთი ადგილიდან მეორეზე გადადიოდა, ყელიდან მკერდს ჩამოჰყვა, მერე მუცელი და თეძოები შეათვალიერა. ახლაღა შევამჩნიე, რომ მოკლე კაბა ეცვა, მაშინ, როცა ყოველთვის შარვლით ვხედავდი. უეცრად მომინდა, რომ არც კაბას და არც რამე სხვა სამოსს არ დაეფარა მისი ტანი, მომინდა, რომ სრულიად შიშველი მენახა და ისე შემესწავლა მისი სხეული. პატარა მკერდი ჰქონდა, კაბაც გულდახურული ეცვა, რადგან დეკოლტე ვერ `გააკეთილშობილებდა~ მის ძუძუებს. გახელებით მომინდა მისი პატარა ძუძუები დამეკოცნა. ნდომამ ცხელებასავით დამიარა მთელ სხეულში და არა მარტო სხეულში, არამედ გულში, გონებაში, სულში… მინდოდა, ირგვლივ ყველაფერი გამქრალიყო და მხოლოდ ევასთვის მეყურებინა, მხოლოდ მისთვის შემევლო მზერა და შევხებოდი…

მერე მახსოვს, როგორ მომიახლოვდა. მისი ცხელი სუნთქვა სახეში მცემდა. კინაღამ გადავიფიქრე, როცა მაკოცა… მაგრამ ისეთი ცხელი ტუჩები ჰქონდა… და ეს ტუჩები ალერსისთვის, კოცნისთვის შეექმნა ღმერთს. მას არაფერი უთქვამს, არც უკითხავს… კალთაში ჩამიჯდა და თავის საქმეს შეუდგა… ცოტა არ იყოს, გული მეთანაღრებოდა, ის ბავშვი იყო ჩემთან შედარებით, მაგრამ ახლა რომ უარი მეთქვა, მის ნდობას სამუდამოდ დავკარგავდი. ან კი ჩემი რა მიდიოდა, როცა თვითონ იყო თანახმა ყველაფერზე.

თავდავიწყებით ვკოცნიდი, ქალს დახარბებულივით, თითქოს დიდი ხანია, სექსი არ მქონია. თუმცა, ეს არ იყო უსექსობით გამოწვეული ჟინით სავსე სიხარბე, ეს უფრო ფიზიკური სიახლოვით გამოწვეული ვნება იყო. რაღაც სხვანაირი სხეული ჰქონდა, თითქოს სიყვარულისთვის მომართული, ვნებით გადავსებული, უცნაურად მთრთოლარე, გახურებული, რომელიც ვნებიანად იკლაკნებოდა ჩემს მკლავებში…

 

იმ ღამიდან სხვა ურთიერთობა დამყარდა ჩვენ შორის. მართალია, ისევ ცალ-ცალკე გვეძინა _ მას თავის ოთახში, მე _ ჩემსაში, მაგრამ ეს არ გვაბრკოლებდა, კარგი სექსი გვქონოდა. ახლა ისე ხშირად აარ გადიოდა ღამით სახლიდან. მითხრა, სმენა გადავცვალე და ყოველღამე აღარ ვივლი სამსახურშიო.

მიუხედავად იმისა, რომ ასე დავუახლოვდით ერთმანეთს, ის მაინც არ არღვევდა დისტანციას. არ იქცეოდა ოჯახის დიასახლისივით, პრეტენზიებს არ აყენებდა და ჩემთან მხოლოდ მაშინ ამოდიოდა, როცა მე დავუძახებდი. ხანდახან ვთხოვდი, ღამითაც დარჩენილიყო, ერთად დაგვეძინა და ისიც რჩებოდა. ათას რამეზე ვლაპარაკობდით და ვჭორაობდით. სასიამოვნო იყო მასთან ურთიერთობა. არ მძაბავდა, არ მთრგუნავდა, ის ერთადერთი ქალი იყო, ვინც ჩემი თავისუფლების შეზღუდვას არ ცდილობდა. დღითი დღე იმდენად ვეჩვეოდი, რომ ერთ მშვენიერ დილას, გამეღვიძა თუ არა, მივხვდი, რომ რაღაც მაკლდა და ეს რაღაც დილაობით მისი ალერსი იყო. როცა ამის შესახებ ვუთხარი, პირზე ხელი ამაფარა, მეორედ მსგავსი რამ არ წამოგცდესო.

_ შენ თუ ასე გააგრძელებ, ერთ მშვენიერ დღეს შეგიყვარდები და ორივეს დაგვერხევა. _ სრულიად სერიოზულად მითხრა.

ვერაფერი ვუპასუხე, სადღაც მართალი იყო. არ ვიცი, კიდევ შევძლებდი თუ არა ვინმეს შეყვარებას, მაგრამ გამორიცხული არ იყო. სიყვარული განა ვინმეს ეკითხება, როდის მოვა ან როდის წავა?

ჩემი ცხოვრება ერთ კვირაში სრულიად შეიცვალა. თვითონაც მიკვირდა ჩემი თავის. ჩემი შეცვლა იმით დაიწყო, რომ კერძების მომზადება დავიწყე. ადრე სადილებს არასდროს ვამზადებდი, ყოველთვის მზას ვყიდულობდი და მერე ვაცხელებდი. ახლა კი, პირსახოცის ხალათში გამოხვეულიც კი გაზქურასთან ვტრიალებდი და ევასთვის გემრიელობების მომზადებას ვცდილობდი. ეს კი მეხერხებოდა. ბებიამ ბევრი რამის გაკეთება მასწავლა ჯერ კიდევ ბავშვობიდან.

საოცარი გოგო იყო ევა. ალბათ ერთადერთი ქალი ჩემს ცხოვრებაში, რომელსაც ყველაზე კარგად ესმოდა ჩემი. არა მარტო ჩემი, არამედ ზოგადად კაცების. იცოდა, ზედმიწევნით კარგად იცოდა, რა სურთ კაცებს და რას ითხოვენ ქალებისგან. გეგონებოდათ, მთელი ცხოვრება ამ ფენომენის შესწავლას მოანდომაო. არადა, სულ რაღაც ოცდაექვის წლის იყო.

მასთან ურთიერთობამ ნანა სულ გადამავიწყა. ნანა კი არა, ჩემს ვირტუალურ შეყვარებულსაც კი ვერ შევეხმიანე ბოლო ხანებში. ისე გამოვიდა, რომ როცა ის იყო საიტზე, მე არ ვიყავი, როცა მე შევდიოდი, ის უკვე გასული მხვდებოდა. ამიტომ მხოლოდ წერილებს ვუტოვებდით ერთმანეთს.

რაღაცნაირად ვიყავი. მგონი, ევა მართალი გამოდგა. ისე ვეჩვეოდი, რომ მის გარეშე ერთი დღეც ვერ წარმომედგინა. სხვა რაღააა სიყვარული?

ყველაფრით სავსე ვიყავი. სამსახურიდან დაბრუნებულს ცხელი ქალი მელოდა შინ. არც არავისთან დარეკვა მიხდებოდა და არც არავის გამოძახება. ხან ის დამახვედრებდა გამზადებულ სადილს ან ვახშამს, ხან მე დავფაცურდებოდი, როცა მისი მოსვლის დრო დგებოდა. რამდენჯერ ერთად შევსულვართ აბაზანაში წყლის გადასავლებად და იქ გვიღლაბუცია. ერთი ოცი წლით მაინც გამაახალგაზრდავა მასთან ურთიერთობამ.

ასე გავიდა ორი კვირა. როცა ბინის ქირის გადახდის დრო დადგა, შორს დავიჭირე, ფულს არ გამოგართმევ-მეთქი. ამაზე გაგიჟდა, ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, მაშინ გადავალ აქედან და სხვაგან ვიქირავებ ბინასო. ერთი საათი ვიკამათეთ. ბოლოს ერთ რამეზე შევთანხმდით. ბინის ქირას გავუნახევრებდი, ანუ ორასი დოლარის ნაცვლად ას დოლარს გადაიხდიდა და იმასაც ჩემს ყულაბაში ჩაყრიდა, რომელიც მაცივრის თავზე იდო ჯერაც ცარიელი.

სასაცილო გოჭის ფორმის ყულაბა დაბადების დღეზე ერთმა ქირურგმა მაჩუქა, თენგო დეკანოიძემ, ამას რომ გაავსებ, ერთად გავტეხოთ და რესტორანში ვიქეიფოთო. ყულაბა არასდროს მქონია და არც მისი ავსების ხალისი გამჩენია ოდესმე. ამიტომაც სიამოვნებით დავუთმე ევას. როცა ყულაბა გაივსებოდა, მერე ერთად გადავწყვეტდით, რა უნდა მოგვეხერხებინა ამ ფულისთვის, რა თქმა უნდა, თუკი ისევ ისეთი ურთიერთობა გვექნებოდა, როგორიც დღეს გვქონდა.

ევა ატყობდა, რომ ჩემი საქმე მთლად `კარგად~ ვერ იყო და შეიძლებოდა, ყურებამდე შემყვარებოდა. რა თქმა უნდა, ასე არ იყო საქმე, მე უკვე მიყვარდა სხვა, მაგრამ ის ვირტუალური სიყვარული იყო, რაც ხელს არ უშლიდა, რეალურ ცხოვრებაშიც მყვარებოდა ვინმე. ჰოდა, როცა შეატყო, რომ მასთან ურთიერთობა ზედმეტად მაგზნებდა და ხანდახან ადგილს ვერ ვპოულობდი მისი დაგვიანების გამო, გადაწყვიტა, თავისი თავგადასავალი მოეყოლა ჩემთვის. ოღონდ მომიყვა მხოლოდ ბოლო წლების ცხოვრების ამბავი და არა ბავშვობიდან მოყოლებული.

თურმე, მე რომ მეუბნებოდა, ღამის კლუბში ადმინისტრატორად ვმუშაობო, ტყუილი ყოფილა. ღამით გამოძახებებზე გადიოდა. ქალი გამოძახებით _ ეს იყო მისი რეალური სამსახური. ვიპკლიენტებს ვემსახურები, პოლიტიკოსებს და ბიზნესმენებს, ვისაც თავისი ინტიმური ცხოვრების გახმაურება არ სურსო. სწორედ ეს იყო მიზეზი, რომ ყოველღამე არ უწევდა სახლიდან გასვლა. ფულს კარგად მიხდიან, ამიტომაც ჩემი თავის რჩენა გადასარევად შემიძლიაო. თან ფულს აგროვებდა, რომ თბილისში ბინა ეყიდა, თუნდაც ერთოთახიანი და თუნდაც სადმე შორს, გარეუბანში.

რაღაც ჩამწყდა გულში. იმდენად კარგი ადამიანი იყო, ასეთი ცხოვრებისთვის ნამდვილად არ მემეტებოდა. არ ვიცი, ამ ამბავმა რამდენად იქონია გავლენა ჩემს გრძნობებზე, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ურთიერთობაში არაფერი შეცვლილა. ისევ ისეთ სინაზეს ვიჩენდი მის მიმართ, ისევ ისე მიხაროდა მისი ნახვაც, შეხებაც, მოფერებაც და კოცნაც. ისევ ისე მსიამოვნებდა მასთან სექსი და ძველებურად ვაგრძელებდი მისთვის სადილების თუ ვახშმის ან საუზმის მომზადებას. ბოლო დროს ერთად ვარჯიშიც დავიწყეთ. დილაობით სირბილს შევუდექით, გავიდოდით ჩვენი უბნის სტადიონზე და ექვს-შვიდ წრეს დავურტყამდით. მერე ერთად ვივლებდით წყალს სააბაზანოში და ვსაუზმობდით. ისე დავუახლოვდი, რომ მასთან ყველაზე გულახდილი გავხდი, არაფერს ვუმალავდი.

მინდოდა მეთხოვა, თავი დაენებებინა ამ ამაზრზენი საქმისთვის და ნორმალურ ცხოვრებას დაჰბრუნებოდა, მაგრამ არ ვიცოდი, როგორ მეთქვა, მქონდა კი ამის უფლება? ის ჩვეულებრისამებრ აგრძელებდა ღამის გასვლებს და წინასწარ მაფრთხილებდა, ამაღამ გამოძახება მაქვსო. ამას ისე ჩვეულებრივად მეუბნებოდა, რომ მაგრძნობინებდა, პრეტენზიის უფლება არ გაქვს და რამის აკრძალვას ნუ შეეცდებიო. მეც შევეჩვიე. ალბათ გარკვეულწილად მაინც იქონია გავლენა ჩემზე მისმა ცხოვრების წესმა, რადგან არ ვეჭვიანობდი და მის `ღამის პეპლობას~ ასე მშვიდად ვეგუებოდი.

ერთხელაც, ღამით, როცა ევა გამოძახებაზე იყო, ინტერნეტში შევძვერი, ჩემი ვირტუალური შეყვარებულის მოსაკითხად. ისე მოხდა, რომ ორივე ერთდროულად გამოვჩნდით საიტზე, რამაც ორივე ძალიან გაგვახარა. რა თქმა უნდა, მისთვის არ მომიყოლია, ევასთან რა ურთიერთობაც ჩამომიყალიბდა, თუმცა იცოდა, რომ მდგმური მყავდა, რომელიც ძალიან ლამაზი იყო და ევა ერქვა. სამაგიეროდ, ნანას ამბავი მოვუყევი. ვუთხარი, ჩემს ყოფილ სიყვარულს შემთხვევით გადავაწყდი ქუჩაში და ერთხელ პაემანზეც შევხვდი-მეთქი. არც ის დამიმალავს, რომ მის მიმართ გრძნობები არ ამეშალა. ნეტავ არ მეთქვა. ისევ დამიწყო წუწუნი, ჩემ გარდა ყველას ხვდები, მე კი იმასაც არ მეუბნები, რა გქვია და რა გვარის ხარ, ერთ სურათს ვერ ვეღირსე შენგან, რომ დაგინახო, როგორ გამოიყურებიო. მოკლედ, საქმე იქამდე მივიდა, რომ ისევ გავებუტე და საიტიდან გამოვედი. ახლა ცოტა ხნით უნდა დავკარგულიყავი, რომ მერე თვითონვე შემხვეწებოდა, ოღონდ დამელაპარაკე და ნუღარ მეტყვი, ვინ ხარ და საიდანო. ეს წლები ყოველთვის ასე ხდებოდა. როგორც კი დაიწყებდა წუწუნს, რომ ჩემ შესახებ არაფერი იცოდა, ვიბუტებოდი და დროებით ვიკარგებოდი. მერე კვლავ გამოვჩნდებოდი და ვრიგდებოდით იმ პირობით, რომ მეტად აღარ მომთხოვდა ვინაობის გამხელას.

საოცარი გოგო იყო ნინი, ასეთი არავინ შემხვედრია რეალურ ცხოვრებაში. ხანდახან მეგონა, რომ ნამდვილი ადამიანი არ იყო, რომ მხოლოდ ვირტუალური სამყაროს ქმნილებას წარმოადგენდა და რეალურად არ არსებობდა. ქალი, რომელსაც ნაკლს ვერ უპოვიდი _ ფიზიკურადაც უნაკლო იყო და ბუნებითაც. ახლა უკვე მიტყდებოდა, სიმართლეში გამოვტყდომოდი, თორემ მართლა მქონდა სურვილი, შევხვედროდი და გამეცნო. მაგრამ იმის მეშინოდა, ამდენი წლის ნალოლიავები ურთიერთობა არ დამენგრია. იმდენად კარგად ვგრძნობდი თავს მასთან ირეალურ სამყაროში, რომ არაფრის შეცვლა არ მინდოდა. ბოლო დროს კი ისე აირ-დაირია ჩემი ცხოვრება, თვითონაც ვერ გავრკვეულიყავი ბოლომდე, რა ხდებოდა ჩემს თავს…

 

ნანასთან სტუმრად ყოფნის შემდეგ სამი კვირა გავიდა. ამ სამი კვირის განმავლობაში ერთხელაც არ დამირეკავს. არ ვიცი, რა იყო ეს. შეიძლება გული მიგრძნობდა, რომ რაღაც ისე ვერ იქნებოდა? მე ხომ იმდენად განსაკუთრებული ადამიანი ვარ, რომ საოცრებები მხოლოდ ჩემნაირს უნდა გადახდეს თავს? აბა, უცნაური არ არის, სრულიად შემთხვევით გაუჩერო ქუჩაში უცნობ ადამიანს მანქანა, როცა ასე არასდროს მოქცეულხარ და აღმოჩნდეს, რომ ეს უცნობი შენი ყოფილი შეყვარებულია? ან კიდევ… რაღა ბოლო შემთხვევიდან დავიწყეთ, სულ თავიდან რომ მოვყვეთ, თუნდაც იმ დღიდან, ნანა რომ პირველად ვნახე და შემიყვარდა… გაგიგონიათ მსგავსი ვინმესგან? პაციენტს ასეთი საშინელი დაავადება ჰქონდეს, ახლოს როგორ უნდა გაიკარო, თუ მართლა არ შეგიყვარდა? ჰოდა, რაღა მე შემიყვარდა? იმიტომ, რომ მხოლოდ მე ვარ ასეთი ექსკლუზიური, ჩემი ბედისწერაა მხოლოდ ასეთი გამორჩეული. მარტო ჩემნაირ დამთხვეულს არ ელევა უცნაური თავგადასავლები.

პარალელურად, ამ არეულ სიტუაციას ევას გამოჩენაც დაემატა. არ მითხრათ, მდგმურთან რომანი ისეთი ხშირი შემთხვევაა, მაგით ვერ გაგვაკვირვებო. ჯერ ერთი, ეს რომანი არ არის და მეორეც _ მსუბუქი ყოფაქცევის ქალთან ურთიერთობას არ შეიძლება მუდმივი ხასიათი მიეცეს. მე კი რას ვაკეთებ? ცოლივით ვექცევი. ამასთან, მე და ჩემს მდგმურს შორის ასაკობრივი სხვაობა ხომ არ დაგავიწყდათ, რამდენია? მერე რა მოხდაო, იტყვის ზოგიერთი თქვენგანი. შეიძლება არც არაფერი, მაგრამ მაინც სინდისი მქენჯნის. ამის კომპლექსი რომ არ მქონოდა, აქამდე გავიცნობდი ჩემს ვირტუალურ ნინის და სულ სხვა გზით წავიყვანდი ჩემს ცხოვრებას.

სამი კვირა მე და ევაც მშვენივრად ვერთობოდით ერთად და ოჯახობანასაც გადასარევად ვთამაშობდით. სამი კვირის შემდეგ კი მონასტერი შინაც აირია და გარეთაც.

ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია სრული მოულოდნელობებით აივსო. სეტყვასავით მეყრებოდა თავზე ახალ-ახალი გამაოგნებელი ამბები. ერთის გააზრებას ვერ ვასწრებდი, რომ უეცრად მეორე გამოტყვრებოდა საიდანღაც. თუმცა, მოდით, მიმდევრობით მივყვეთ, თორემ მგონი, ასე ვერაფერს გაგაგებინებთ.

სამი კვირის შემდეგ ევამ ნელ-ნელა უკლო ჩემთან დროს ტარებას _ არც ღამით რჩებოდა, არც თავისთან მეპატიჟებოდა. ხანდახან ორი-სამი დღე ისე გავიდოდა, სექსიც კი არ გვქონდა. მე კი ისე მივეჩვიე, ცოტა არ იყოს, უჩვეულოდ მეჩვენებოდა საქმის ასეთი შემობრუნება. სამი ზღაპრული კვირის შემდეგ ზღაპრის მოულოდნელი დამთავრება სრულიადაც არ მაწყობდა, მაგრამ ხმას არ ვიღებდი. რა პრეტენზია უნდა წამეყენებინა შვილის ტოლა მეძავისთვის? ჩემთან სექსი რატომ არ გინდა-მეთქი, ხომ არ ვკითხავდი? ხომ შეიძლებოდა, მოვბეზრებოდი?

მას იმდენნაირი კაცი ეყოლება ნანახი, მხოლოდ ერთით დაკმაყოფილდეს, გაუჭირდება-მეთქი, გულს ამით ვიმშვიდებდი და ისე ვიქცეოდი, თითქოს სულაც არ მანაღვლებდა, ევა დაწვებოდა ჩემთან თუ არა დაწვებოდა. არადა, მანაღვლებდა. მანაღვლებდა კი არა, ლოდივით მაწვა გულზე მისი გულგრილობა თუ უყურადღებობა.

ისიც შევამჩნიე, რომ ბოლო დროს უხასიათოდ იყო. ჩაიკეტებოდა თავის ოთახში და შუქსაც არ აანთებდა, იჯდა ასე სიბნელეში გამოკეტილი.

ბოლოს, რომ ვერ მოვითმინე, უგუნებობის მიზეზი ვკითხე. იმის დარდი მქონდა, ჩემზე ხომ არ იყო ნაწყენი. ისეთი არაფერი, რაღაც პრობლემები მაქვსო. ხან საიდან მივუდექი, ხან საიდან, მაგრამ ვერაფერი ვათქმევინე. რა უნდა მექნა, შევეშვი. რამდენიმე დღის შემდეგ, როცა სიტუაცია გაუმჯობესების ნაცვლად გაუარესდა და ახლა უკვე არც დღე და არც ღამე შინიდან არ გადიოდა, სალაპარაკოდ ჩავედი და კატეგორიულად მოვთხოვე, მითხარი, რა გემართება-მეთქი.

უბრალოდ, გამიღიმა და მორჩა, ჩემი შეკითხვა უპასუხოდ დატოვა.

_ ევა, გულახდილად მითხარი, მე ხომ არ მემდური?

_ არა, რა სისულელეა, საიდან მოიტანე? _ შორს დაიჭირა.

_ აბა, რატომ გამირბიხარ? სტუმრადაც არ ამოდიხარ ჩემთან.

_ შენ არაფერ შუაში ხარ, ანდრია. სტუმრად კი არა, ხომ ხედავ… სამუშაოდაც აღარ გავდივარ, _ სევდიანი ღიმილით ამომხედა.

_ ჰოდა, რატომ, რა მოხდა ამისთანა, მე ვერაფრით დაგეხმარები?

_ არ ვიცი… არა მგონია. ეს ის შემთხვევაა, როცა მე თვითონ უნდა დავეხმარო ჩემს თავს. მადლობა, მაგრამ არავის შეწუხება არ მინდა, მით უფრო _ შენი.

_ კი არ შემაწუხებ, პირიქით, ძალიან გამახარებ და დამავალებ, თუ რამეში გამომიყენებ, _ დახმარება გულწრფელად შევთავაზე.

_ ამ ეტაპზე არაფერი არ მჭირდება, ანდრია. თუ აუცილებელი გახდა, მერე ვნახოთ. ხომ იცი, არ მოგერიდები, _ ამჯერად მხიარული ღიმილი გამოისახა ტუჩებზე და ფეხის წვერებზე აწეულმა ტუჩებში ნაზად მაკოცა.

რადგან ვერაფერი დავაცდენინე, შევეშვი. ვიფიქრე, გაივლის ცოტა დრო და მერე თვითონ მომიყვება, რა დაეტაკა-მეთქი.

ამასობაში მეორე ფრონტი გააქტიურდა. ნანა დარეკვით არ მირეკავდა, მაგრამ მესიჯს მესიჯზე მიგზავნიდა. ხან მომიკითხავდა, ხან საყვედურს მომწერდა, სად დამეკარგეო, ხანაც გავცივდი და რას მირჩევ, რა წამალი დავლიოო და ასე შემდეგ.

ვბრაზობდი ჩემს თავზე, ასე საზიზღრად რომ ვიქცეოდი. განა რა გახდა ერთი დარეკვა და ადამიანის მოკითხვა? ადრე მეგონა, შევხვდებოდი თუ არა, ყველაფერი შეიცვლებოდა, ძველი გრძნობები ისევ ამეშლებოდა და ჩვენი ურთიერთობა სულ სხვა ეტაპზე გადავიდოდა. ამაზე ბევრჯერ მიფიქრია, მაგრამ აი, ფაქტის წინაშე დავდექი და სრულიად საპირისპირო რამ მოხდა. სიყვარულით რომ არ მიყვარდა, გასაგები იყო, მაგრამ სხვა მხრივაც რომ არ მიზიდავდა? ნუთუ ისე შევეჩვიე ახალგაზრდა გოგონებთან ურთიერთობას, რომ ნანას ასაკის ქალები აღარ მხიბლავდა? იქნებ ეს იყო მიზეზი? ვირტუალურად ნინის ვეფლირტავებოდი, რეალურად ევასთან მქონდა მთელი ვნებათაღელვები…

იქნებ უფრო ხშირად უნდა მენახა ნანა, რომ უკეთ გავრკვეულიყავი ჩემს თავში? ერთი სიტყვით, სასტიკად ავირიე. უკვე აღარ ვიცოდი, სინამდვილეში რა მინდოდა და ვისთან მინდოდა. ვერა და ვერ ჩამოვყალიბდი. იმდენად შევიცვალე, სამსახურშიც კი შეამჩნიეს, რომ რაღაც ვერ მქონდა რიგზე. შეამჩნიეს და წავიდა ჭორები. ზოგი ამბობდა, შეყვარებულიაო, ზოგიც ნაადრევი კლიმაქსი დაეწყოო, ჩურჩულებდა თურმე. რომ იცოდეთ, როგორ არ მანაღვლებდა ეს ჭორები. წამითაც არ გამივლია გულში, რომელიმესთვის საპირისპირო დამემტკიცებინა. ანდროპაუზამდე ჯერ შორს იყო, წესით, მამაკაცებს სამოც წლამდე არ ეწყებათ კლიმაქტერული პერიოდი. რას იფიქრებდნენ სხვები, ნაკლებად მაღელვებდა, მე ჩემი დარდი მქონდა, რომლის განქარვებასაც ვერ ვახერხებდი. მაგრამ როცა საშიშად აგორდა ჭორები და უკვე იმის აქტიურად განხილვა დაიწყეს, რომ თურმე ერექციაში `მოვიკოჭლებდი~, აი, მანდ მივხვდი, რომ უნდა მემოქმედა. ახლა კლინიკის ქალებს თუ არ დავერეოდი, ცუდად წამივიდოდა საქმე.

ავდექი და ლიზით დავიწყე, ორმოცი წლის ექიმით, რომელიც ძირითადად ღამით მორიგეობდა ხოლმე. ქმარს გაშორებულს პრობლემა არ ჰქონდა ღამე ემუშავა, ამიტომ კლინიკის დირექტორი ხელფასსაც მეტს აძლევდა. ლიზისთან ადრეც მქონია `ერთი ღამის თავგადასავლები~, ამიტომ დიდი ხვეწნა არ დამჭირვებია. ხვეწნა კი არა, მგონი, ერთი სული ჰქონდა, `გავესინჯე~, მართალი იყო თუ არა ჩემზე მოარული ხმები.

ამიტომაც, ჩემი მორიგეობის ღამეს არც ვაციე, არც ვაცხელე და ლიზის ხელი მოვუფათურე. ჩემი მრავალმნიშვნელოვანი მზერიდან საჭირო დასკვნა გამოიტანა და კაბინეტში ჩავიკეტეთ. სიმართლე რომ ვთქვა, ცოტას კი ვნერვიულობდი, ოღონდ ახლა არ მიღალატოს ჩემმა მამაკაცურმა ღირსებამ და თანამშრომლების დასაცინი არ გავხდე-მეთქი, მაგრამ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა, ოღონდ სხვა დროს თუ ღამით ორ-სამჯერ მოვიგდებდი ხოლმე კაბინეტში, ამჯერად მხოლოდ ერთი აქტით დავკმაყოფილდი.

მეორე მორიგეობაზე მარია დავითრიე, მთავარი ექთანი, ნახევრად ქართველი და ნახევრად უკრაინელი, გათხოვილი, ორშვილიანი. არ დამძრახოთ ახლა, გათხოვილ ქალებს რაღას დაერიეო. სულაც არ არის ჩემი ბრალი. ამ მარიამ სისხლი გამიშრო მთელი ორი წლის განმავლობაში, სანამ თავისას არ მიაღწია. თითქოს ჩემთან სექსი მისთვის პანაცეა ყოფილიყოს, გასაქანს არ მაძლევდა. ბოლოს მეც ჩავიქნიე ხელი, თუ თვითონ არ ენაღვლება ქმრის ღალატი, მე საერთოდ რატომ უნდა ვინაღვლო-მეთქი და მოსახდენი მოვახდინე, თანაც დღისით-მზისით, პირდაპირ საორდინატოროში, ოღონდ შაბათი იყო და ფაქტობრივად, მარტონი ვიყავით კლინიკაში.

მეგონა, ამ ორი ახალი ამბით დაკმაყოფილდებოდნენ ჩემი თანამშრომლები და ჭორაობას აღარ გააგრძელებდნენ, მაგრამ თურმე სადა ხარ! ახლა იმაზე დაიწყეს სჯა-ბაასი, ნეტავ რა ეტაკა ანდრია ექიმს, ასე რამ გაუაქტიურა ლიბიდოო. წარმოგიდგენიათ? ნაბიჯს ვერ გადადგამ კლინიკაში, რომ არ დაგაფიქსირონ. არა მგონია, ლიზის და მარიას თვითონ გაენდოთ სხვებისთვის საიდუმლო, ანდრიასთან სექსი გვქონდაო. როგორც ჩანს, ვიღაცებმა ასი თვალი და ასი ყური გამოიბეს, რომ ეს დაეფიქსირებინათ. მართალია, როცა ამბობენ, კედლებსაც კი ყურები აქვსო.

ასე იყო თუ ისე, ჩემი კოლეგების გაცხოველებული ცნობისმოყვარეობა შედარებით გავანელე და ახლა უკვე აღარ მაინტერესებდა, რა დასკვნას გამოიტანდნენ ჩემი მოზღვავებული სექსუალური ენერგიის, ანუ გააქტიურებული ლიბიდოს შესახებ.

 

მეხუთე კვირა იმით დაიწყო, რომ ნანამ დამირეკა და მთხოვა, სამშაბათს მასთან სტუმრად მივსულიყავი. ლელის დაბადების დღეა და შენი დაპატიჟება მთხოვაო. ასეთ რამეზე უარი რომ მეთქვა, მისი შვილის თვალში პატივისცემას დავკარგავდი, ამიტომ შევპირდი, აუცილებლად მოვალ, ოღონდ მითხარი, რა მოსწონს, საჩუქრად რა ვუყიდო-მეთქი. კაშნეების მოყვარულიაო, მითხრა, თან მწვანე ფერი მოსწონსო. რა ჯობია, როცა იცი, რა უნდა მიუტანო ადამიანს საჩუქრად. ეს ყოველთვის თავსატეხს მიჩენს, როცა ვინმე დაბადების დღეზე მეპატიჟება. ახლო მეგობრებს კი ვიცი, რაც უნდა ვაჩუქო, განსაკუთრებით კაცის საჩუქრის არჩევა მეადვილება, მაგრამ აი, ქალის საჩუქარზე ყოველთვის ვწვალობ. ვინ იცის, რას ელოდება შენგან, შენ კი რას აარჩევ.

მეორე დღესვე გავვარდი მაღაზიებში, რომ კაშნეები შემეთვალიერებინა და თუ უცხო რამეს გადავაწყდებოდი, ბარემ შემეძინა.

ლამის მთელი დღე მოვუნდი სასურველი ფერისა და ფაქტურის კაშნეს შერჩევას. ჯერ ერთი, საერთოდ არ ვიცნობდი ლელის და მინდოდა, გემოვნებიანი საჩუქრით დადებითი შთაბეჭდილება მომეხდინა. მეორეც, ნანას შერცხვენაც არ მინდოდა. რატომ უნდა ეფიქრა მის შვილს, დედაჩემს ერთი გოიმი ქირურგი ჰყვარებია და კარგიც უქნია, ცოლად რომ არ გაჰყოლიაო.

 

ძალიან დიდხანს ვიპრანჭებოდი სარკის წინ. მინდოდა, მის შვილსა და მეგობრებზე გამაოგნებელი შთაბეჭდილება მომეხდინა. დარწმუნებულიც კი ვიყავი, რომ ასე მოხდებოდა, მაგრამ მაინც დიდხანს ვათვალიერებდი ჩემს თავს, სანამ სახლიდან გავიდოდი.

საჩუქარიც სპეციალურად შემიფუთეს. ულამაზესი კაშნე ვიყიდე, იტალიური. მართალია, ძვირი დამიჯდა, მაგრამ ფასს აღარ დავეძებდი. მთავარი იყო ეფექტი მომეხდინა. ყვავილების თაიგული აღარ ვიყიდე. ცოტა არ იყოს, გოიმური მეჩვენა ასეთი საჩუქრის გვერდით კიდევ ყვავილები. თანაც, მე ხომ მას არ ვიცნობდი. რა საჭირო იყო ამდენი რამით მისვლა?

მანქანა, როგორც წინა ჯერზე, ახლაც ჩემს ეზოში დავაყენე და ფეხით ავუყევი აღმართს. ნანას ბინამდე სულ რაღაც ორასიოდე მეტრი იქნებოდა.

ეზოში შესულმა მაღლა ავიხედე. ფანჯარაში ვიღაცები მოჩანდნენ. ნანას ბინა გაჩახჩახებული იყო, სასიამოვნო მელოდიის ჰანგები ეზოში იღვრებოდა.

დინჯად ავუყევი კიბეს, სახლში რომ ორ-ორ საფეხურს ვახტებოდი, ისე კი არა. ზარი დავრეკე და შეფუთული საჩუქარი მარცხენა ხელში დავიკავე.

კარი გაიღო და ნანას ჯერაც ლამაზი თვალები შემომეფეთა იმ სასიამოვნო მელოდიასთან ერთად, ეზოში რომ მესმოდა.

_ კიდევ კარგი, რომ მოხვედი! რომ არ მოსულიყავი, არ ვიცი, რას ვიზამდი! _ შესძახა ნანამ და კისერზე ჩამომეკიდა.

რაღაცნაირად მეუხერხულა, ასე შინაურულად რომ შემხვდა. იმდენად ვიყავი გადაჩვეული მასთან სიახლოვეს, რომ მეხამუშა მისი სხეულის სიმხურვალე და ფაფუკი ძუძუების შეხება.

_ ლელის გაუხარდება, _ როცა საპასუხო რეაქცია ვერ მიიღო, ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია და მორიდებული მზერა მესროლა, _ ძალიან აინტერესებს შენი გაცნობა.

პასუხი არ გამიცია. ჩემი მოდური მოკლე ქურთუკი გავიხადე თუ არა, ხელში მეცა, გამომართვა და მკლავზე გადაიკიდა.

_ ჩემს ოთახში შევიტან, აქ იმდენი კიდია, არ დაეტევა, _ ახსნა თავისი საქციელი და წინ გამიძღვა.

_ ლელი! _ დაიძახა, როგორც კი სასტუმრო ოთახში შევედით.

სულ ოთხი გოგო დავინახე, ყველანი გაპრანჭულები. რა თქმა უნდა, ნანას ქალიშვილი მათ შორის ყველაზე ლამაზი უნდა ყოფილიყო. ყოველ შემთხვევაში, მოლოდინი ასეთი მქონდა. არც შევმცდარვარ, მაგრამ როგორც კი ლელი ჩემკენ მოტრიალდა და ცნობისმოყვარე მზერა შემავლო, ადგილზე გავქვავდი. მიკვირს, ინფარქტი როგორ არ დამემართა…

ნანას ლელი ულამაზესი იყო და ეს მოულოდნელი სულაც არ ყოფილა, მაგრამ მოულოდნელი სხვა რამ აღმოჩნდა. ჩემ წინ ნინი იდგა, ჩემი ვირტუალური შეყვარებული.

არ გეგონოთ, რომ გავგიჟდი ან ჰალუცინაციები დამეწყო. მართლა ნინი იყო, გოგო, რომელსაც ათას სხვა გოგოში ამოვიცნობდი. შეუძლებელია, მხოლოდ მსგავსება ყოფილიყო. მსგავსება და ასეთი? გამორიცხულია! ადამიანები ასე გაჭრილი ვაშლივით მხოლოდ იმ შემთხვევაში ჰგვანან ერთმანეთს, თუ ტყუპისცალები არიან. ორი სრულიად დამოუკიდებელი, სხვადასხვა მშობლის შვილი არ შეიძლება ასე დაემსგავსოს ერთმანეთს.

ვერ გეტყვით, რა გადავიტანე. ხომ ვამბობდი, საოცრებები მხოლოდ მე უნდა დამემართოს-მეთქი. ჩემ გარდა ვინ უნდა დამდგარიყო ამისთანა გამოცდის წინაშე? კიდევ კარგი, თვითონ არ მიცნობდა და ჩემზე არაფერი იცოდა. ამაში კი გამომადგა ჩემი სიფრთხილე და წინდახედულება. აბა, წარმოიდგინეთ, რომ სცოდნოდა ჩემი ვინაობა, რა დღეში ჩავვარდებოდი. მისთვისაც რამხელა შოკი იქნებოდა ჩემი აქ ნახვა. ცხოვრებაში პირველად ვიყავი ჩემი თავის ამ დოზით მადლობელი.

_ ლელი, გაიცანი, ანდრია ჯორჯიკია, ჩემი მეგობარი, _ აი, ასე წარმადგინა ნანამ თავის ქალიშვილთან.

_ ძალიან სასიამოვნოა. რატომღაც, ზუსტად ასეთი წარმომედგინეთ, _ ხელი ჩამომართვა ლელიმ და ნაზად გამიღიმა.

_ ჩემთვისაც სასიამოვნოა. სასიამოვნო კი არა, დიდი პატივია, რომ გაგიცანით, _ არც მე დავაკელი ხიბლი ჩემს ღიმილს და საჩუქარიც გავუწოდე, _ ეს მცირედი ძღვენი ჩემგან, გილოცავთ დაბადების დღეს.

_ რატომ შეწუხდით? უღრმესი მადლობა, არ იყო საჭირო, _ თავმდაბლობად დაიღვარა ნინი-ლელი და გამომართვა თუ არა საჩუქარი, მაშინვე გახსნას შეუდგა.

ეფექტი საოცარი იყო. როცა კაშნე დაინახა, ისეთი შეჰყვირა, სამივე გოგომ მისკენ გამოიხედა. ისედაც არ გვაკლდა ცნობისმოყვარეთა მზერა, ახლა ხომ საერთოდ, ისეთი თვალებით მოგვჩერებოდნენ, შევიშმუშნე.

_ ვაიმეეე! ზუსტად ისეთია, როგორზეც ვოცნებობდი! _ ისევ იყვირა ლელიმ და კაშნე ყელზე შემოიხვია, _ ადა, ნახე! მაკას ზუსტად ასეთი არ ჰქონდა?

_ ხო, ოღონდ ის სხვა ფერებში იყო, _ გაპრანჭულად წარმოთქვა სათვალიანმა ადამ და მზერით გამეკეკლუცა, _ არაჩვეულებრივი გემოვნება გქონიათ, _ შემაქო.

_ უკაცრავად, თქვენ ექიმი ხომ არ ხართ? _ მოულოდნელად მეორე გოგო მომიახლოვდა, რომელსაც წაწვეტებული ცხვირი და ჩინელივით წვრილი თვალის გუგები ჰქონდა.

_ კი, ექიმი ვარ… ქირურგი… _ თავი დავაკანტურე და ხელები ჯიბეებში ჩავიყავი. ყურადღების ცენტრში აღმოჩენილი საშინლად უხერხულ მდგომარეობაში ჩავვარდი.

_ მე თქვენ გიცნობთ. შარშან ბიძაჩემს გაუკეთეთ ოპერაცია. გრიგოლ ლაფერაძე გახსოვთ? სიმსივნე ჰქონდა სწორ ნაწლავზე.

_ ააა, კი, როგორ არა, მახსოვს. როგორ არის?

_ არა უშავს, კარგად. სხივები გაიკეთა ცოტა ხნის წინ და რა ვიცი, უკეთაა, სამსახურშიც კი გავიდა.

_ გოგოებო, გეყოფათ ახლა, ნუ დაღალეთ კაცი, თორემ ამდენი ქალის შემხედვარე გაგიჟდა. მოდით, დავსხდეთ, დროა უკვე.

ნანას შეძახილმა გადამარჩინა, თორემ ამდენ ცნობისმოყვარე მზერას არ ვიცი, როგორ გადავრჩებოდი. აშკარა იყო, განუმეორებელი შთაბეჭდილება მოვახდინე თითოეულ მათგანზე და ნანამ მგონი, ცოტა იეჭვიანა კიდევაც.

როგორც აღმოჩნდა, ჩემ გარდა სხვას არც არავის ელოდებოდნენ. ალბათ უკვე ყველამ იცოდა, ვინ ვიყავი, ნანასთან რა მაკავშირებდა და როგორ აღმოვჩნდი ამ დაბადების დღეზე. რატომღაც, თავს ზედმეტად შებოჭილად ვგრძნობდი. არ ვიცი, ამაზე რამ უფრო მოახდინა გავლენა. ალბათ ყველაფერმა ერთად: ლელი ნინი აღმოჩნდა, ნანა ჩემ გვერდით თავს ძველ ამპლუაში გრძნობდა და სხვებსაც აგრძნობინებდა, ეს კაცი ჩემია და არავინ გაბედოთ მისი დათრევაო.

ვინატრე, ერთი კაცი მაინც მოვიდოდეს, რომ კაცურად ვიგრძნო თავი და ჭიქა მივუჭახუნო-მეთქი.

ნატვრა არ ამიხდა. არც კაცი შემოგვმატებია და არც ქალი. კარგა ხანს მუნჯივით ვიჯექი. ვერ მოვილხინე ისე, როგორც მჩვევია. დავლიე კიდევაც, შევხურდი, ალკოჰოლმა მთელ სხეულში დამიარა, მაგრამ შებოჭილობა არა და არ მომეხსნა. ვუცქეროდი ლელის და გონებიდან არ მშორდებოდა მასზე ფიქრი. რა უცნაურია ცხოვრება. რატომ მაინცდამაინც ნანას ქალიშვილი შემიყვარდა? ან რატომ ერქვა სოციალურ ქსელში ნინი, რეალურ ცხოვრებაში კი ლელი? იქნებ დაბადების მოწმობაში ერთი სახელი უწერია, მეორეს კი ახლობლები ეძახიან? ამ კითხვებს დამოუკიდებლად პასუხს ვერ გავცემდი. ისიც არ ვიცოდი, როგორ უნდა გამეგო სიმართლე. ნინის ხომ არ ვკითხავდი, რეალურ ცხოვრებაში სხვა სახელი ხომ არ გქვია-მეთქი? ვერც ლელის შევეკითხებოდი, შემთხვევით ნინისაც ხომ არ გეძახიანო.

ყველაფერს ალბათ დრო დაალაგებდა. როგორღაც თავისთავად გაეცემოდა ყველა ბუნდოვან შეკითხვას პასუხი. ასე ხდება ხოლმე და მეც ამის იმედი მქონდა.

როგორც იქნა, სასმელი მომეკიდა და ცოტათი გავმხიარულდი. დაძაბულობაც ნელ-ნელა მომეხსნა და ბოლოს ისეთ ხასიათზე დავდექი, გიტარაც კი მოვითხოვე.

ლელიმ მაშინვე გამომირბენინა გიტარა. აუწყობელი იყო, კარგა ხანს ვეწვალე, რომ ამეწყო, მერე კი სიმღერები დავაგუგუნე. ჩემი ხმის ტემბრით, როგორც ყოველთვის, ყველა მოიხიბლა. შემდეგ სხვებიც ამყვნენ და მშვენიერი საღამოც გამოგვივიდა.

ბოლოს შევატყვე, რომ სახლში წასვლა არავის უნდოდა. უფრო სწორად, ყველა იმას ელოდა, მე როდის წავიდოდი, რომ მერე ჩემზე ეჭორავათ. ამიტომ იმედი არ გავუცრუე ლელის, ნანას და მათ სტუმრებს. თორმეტს გადასცდა თუ არა, ჩემი წასვლის დროა-მეთქი, გამოვაცხადე.

დიდი ამბით დამემშვიდობნენ. ლელიმ აუცილებლად კიდევ გვესტუმრეთო, მითხრა, ოღონდ მართლა გულით, ყოველგვარი ხელოვნურობის გარეშე.

ნანა უკან გამომყვა, რომ კარამდე მივეცილებინე, მაგრამ შუა გზაზე ხელით მანიშნა, აქეთ წამოდიო და საძინებლის კარი შეაღო. გამახსენდა, მოსვლისას ჩემი ქურთუკი თავის ოთახში რომ გაიტანა, ამიტომ არ გამკვირვებია.

_ ყველას ძალიან მოეწონე, _ მითხრა გაბადრული სახით, როცა ქურთუკი მომაწოდა.

_ მახარია, თუ ასეა, _ ვთქვი და ქურთუკი ჩავიცვი, მაგრამ ღილების შეკვრა ვერ მოვასწარი, რადგან ნანამ დამასწრო.

_ წასვლის წინ არ მაკოცებ, ადრე რომ მკოცნიდი ისე? _ ზედ ყურთან მიჩურჩულა, როცა ბოლო ღილი შემიკრა და ხელის ზურგი ნიკაპთან მომადო.

სუნთქვა შევიკარი. ვინ იცის, ამდენი ხანი სწორედ ამ კოცნას ელოდა. ხელი მოვხვიე და თვალებში ჩავხედე. ისევ ის მზერა, დაუვიწყარი და ჟრუანტელის მომგვრელი… ვაკოცე… მთელი ვნება ჩავაქსოვე ამ კოცნაში. თითქოს ყველაფერი რიგზე იყო, იგი მთელი არსებით ჩემკენ მოიწევდა, მაგრამ მე კვლავ ვერაფერი ვიგრძენი. ამწუთას ჩემი გონება მხოლოდ ერთი ფიქრით იყო დაკავებული და ამ ფიქრს ლელი ერქვა…

 

რამდენიმე დღე გონზე ვერ მოვდიოდი. აღარც ევას თავი მქონდა და აღარც ნანასი. მხოლოდ და მხოლოდ ლელიზე ვფიქრობდი. ლელიზე თუ ნინიზე, ჯერ ეგეც გასარკვევი იყო. თითქოს ჩემს ჯინაზე, საღამოობით კომპუტერს არ ვშორდებოდი, მაგრამ ნინი თუ ლელი არა და არ შემოდიოდა. ვიფიქრე, ალბათ გადაღალა დაბადების დღემ, შეიძლება მეორე და მესამე დღესაც ეწვივნენ მეგობრები და ამიტომაც ვერ ახერხებს შემოსვლას-მეთქი.

როგორც იქნა, ერთხელაც ბედმა გამიღიმა და საიტზე გამოჩნდა. ჩვეულებრივად თბილად მივესალმეთ ერთმანეთს. ბევრი კითხვა დამიგროვდა და არ ვიცოდი, პასუხი როგორ, რა გზით უნდა მიმეღო. წესით და კანონით იმ დღეს მისი დაბადების დღე არ უნდა ყოფილიყო, რადგან აქ მონაცემებში სხვა ეწერა. რა თქმა უნდა, ადამიანმა შეიძლება შეცვალოს თავისი მონაცემები, დაბადების დღეც და წელიც, სახელიც შეიძლება სხვა დაირქვას, მაგრამ ზოგადად, მაშინ აკეთებენ ამას, როცა ვინაობას მალავენ და თავს სხვისი ფოტოთი იწონებენ. იქნებ მართლაც ვინმე სხვააა, ლელის ფოტოები უდევს და იტყუება? ეს კი თავში ფიქრადაც არ მომსვლია. არაა გამორიცხული, ასე იყოს. მაშინ გამოდის, რომ ვიღაცამ მაგრად გამაბითურა. როგორც მე ვატყუებდი ამ წლების განმავლობაში, ისე მატყუებდა თვითონაც. ესეც შენ, ბატონო ანდრია! საუკეთესო ქირურგო! ღირსი ხარ, თუ ასეა. ამ ეჭვმა უარესად ამრია. ისე ვღელავდი, როგორც აბიტურიენტი მისაღებ გამოცდაზე. ამ დოზით სანერვიულო მას შემდეგ არ მქონია, რაც ნანას დავშორდი.

მაგრამ გვიან ღამით, როგორც კი ფეისბუკზე შევედი და მისი პროფილი გადავათვალიერე, მივხვდი, რომ არ იტყუებოდა. მას ბლომად მეგობარი ჰყავდა და ყველა ნინითი მოიხსენიებდა. ამას ფოტოების კომენტარები ადასტურებდა. აღარც დაბადების დღის მილოცვები ედო კედელზე. ვიღაც ხომ აუცილებლად მიულოცავდა იმ დღეს? არადა, ის იყო, წყალი არ გაუვიდოდა. რაღაც ხდებოდა, რაც მე არ ვიცოდი და რომლის გარკვევაც ალბათ ან ძალიან გამიჭირდებოდა, ან საერთოდ ვერასდროს ვერ გავარკვევდი.

დიდ ამბით მოვიკითხეთ ერთმანეთი და გულის ფანცქალით ვკითხე, ახალი რა არის შენკენ-მეთქი. იმდენი სიცილი გამომიგზავნა, მივხვდი, მის ცხოვრებაში რაღაც სახალისო მომხდარიყო. აბა, ახლავე მომიყევი, რა მოხდა-მეთქი და…

ისე უცებ აეხადა ჩემს ყველა საიდუმლოს ფარდა, რომ პირდაღებული ვკითხულობდი მის ნაამბობს, რომელსაც გამალებული მწერდა.

თავიდან იმით დაიწყო, რომ წინა კვირას დაბადების დღე მქონდაო. მე გავიკვირვე, შენი დაბადების დღე ხომ 22 თებერვალსაა, რატიომ მატყუებ-მეთქი. საქმეც ისაა, რომ სინამდვილეში 22-შია, მაგრამ დედაჩემის თხოვნით ახლაც მქონდაო.

ესეც პირველი კვანძი.

_ რას ნიშნავს დედაშენის თხოვნით? _ ერთიანად აკანკალებულმა მივწერე. ნელ-ნელა ვხვდებოდი, სინამდვილეში რაც ხდებოდა.

_ აუ, დედაჩემის თხოვნით ბოლო დროს იმდენი რაღაცის დაბრალება და გაკეთება მიწევს, სათვალავი ამერია, _ ისევ სიცილის სმაილები მომაყარა.

_ ბოლოს და ბოლოს, მეტყვი თუ არა, რა ხდება? ცნობისმოყვარეობისგან გული მიმდის, _ რაც შემეძლო, ვაჩქარებდი, რომ სიმართლე გამეგო.

_ კარგი, ჰო, მოგიყვები. ერთი სიტყვით, დედაჩემს ძველი `პაკლონიკი~ გამოუჩნდა (ამაზე ლამის კრუნჩხვა დამემართა, ისე ავნერვიულდი, რადგან აშკარა იყო, ჩემზე საუბრობდა), გადაირია დედაჩემი. რაც მამა გარდაიცვალა, არავინ ჰყვარებია. კი ჰქონდა პატარა-პატარა რომანები, მაგრამ სიყვარულით არა. სიმართლე გითხრა, მე მის საქმეებში არ ვერევი და არც ვეკითხები ხოლმე, რა ხდება მის პირად ცხოვრებაში. რასააც თვითონ ჩათვლის საჭიროდ, იმას მიყვება ხოლმე და მეც ვჯერდები მის ნაამბობს. ახლა კი ლამისაა, გადაირიოს. მგონი, ცხოვრებაში ეს ერთადერთი კაცი უყვარდა. ექიმია, ქირურგი. მეტს აღარ გეტყვი, არაა საჭირო, ვინაა და სად მუშაობს ან რამე. ხომ მეთანხმები?

პასუხად გავუღიმე, გულში კი ცეცხლი მეკიდა. კიდევ კარგი, არ იცოდა, ვინ ვიყავი. ის იმდენად მენდობოდა, რომ ვიცოდი, სრულ სიმართლეს მომიყვებოდა. მე კი ყველაფერი მეცოდინებოდა და მათ შორის ისიც, როგორ უნდა მოვქცეულიყავი ნანასთან მომავალში.

_ მოკლედ, ჯერ იყო და სრულიად შემთხვევით შეხვდნენ ერთმანეთს (და მომიყვა, წვიმიან საღამოს როგორ გავუჩერე დედამისს მანქანა და როგორ აღმოჩნდა ჩემი ყოფილი შეყვარებული). ამის მერე ერთხელ მოვიდა ჩვენთან სტუმრად, _ გააგრძელა ნინიმ, _ მე სახლში არ ვიყავი და შეგნებულად არც მოვედი გვიანობამდე, რომ მარტო ყოფილიყვნენ და თუ რამე გასარკვევი ან გასახსენებელი ჰქონდათ, ჩემ გამო ხელი არ შეშლოდათ. დედა ისე იყო გახარებული, ვერ ვცნობდი. წლებია, ასეთ კარგ ხასიათზე არ მინახავს. ადრე, თურქეთში რომ დადიოდა, იქიდან განადგურებული ჩამოდიოდა ხოლმე. ვხვდებოდი, რომ იქ რთული დღეების გადატანა უხდებოდა და მეცოდებოდა. მეცოდებოდა იმიტომაც, რომ ასეთმა ლამაზმა ქალმა ცხოვრება ვერ აიწყო. არადა, ამისთვის ყველანაირი მონაცემი ჰქონდა. ლამაზ ქალს კი არა, მახინჯსაც კი გაუჭირდება თურქეთში თავის პატიოსნად შენახვა, ხომ გესმის? ამის შესახებ მას არასდროს დავლაპარაკებივარ და არც თვითონ მოუყოლია ჩემთვის, რას აკეთებდა სტამბოლში, მაგრამ დაახლოებით ვხვდებოდი. იმ პერიოდში ფული არ მოგვკლებია. მერე რაღაც სერიოზული მოხდა მგონი, რადგან ჩამოვიდა და აღარ წასულა. თურქეთის ხსენებაც კი ზარავდა კარგა ხანს, გამგზავრებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტი იყო, ამის გაგონებაც არ სურდა. ჰოდა, გამიხარდა, ვიღაც რომ გამოჩნდა. მინდა, რომ კარგად იყოს. ახლა, ამ წლებში მაინც იგრძნოს თავი ბედნიერად. ჰოდა, რომ გვეგონა, ყველაფერი კარგადააო, ეს ტიპი დაიკარგა. არც დარეკა, არც გამოიარა, საერთოდ ერთხელაც არ მოიკითხა დედა. გაგიჟდა ქალი, სულ ნამტირალევი მხვდებოდა, თვალებდასივებული. დაურეკე-მეთქი, ვეჩხუბე ერთხელ, რას იკლავ თავს, გაიგე მაინც, რას ფიქრობს, ტყუილად რატომ ითხრი ნერვებს-მეთქი. ისეთი ამაყია, ისეთი თავმოყვარე, არაფრით არ დაურეკა. მერე მოიფიქრა, ვეტყვი, ვითომ შენი დაბადების დღე მოდის და დავპატიჟებო. გამეცინა. უკვე მეორედ მაგდებდა უხერხულ მდგომარეობაში.

_ პირველად როდის ჩაგაგდო? _ ვერ მოვითმინე და მივწერე, მაინტერესებდა, კიდევ რა შემომატყუეს.

_ როდის და… პირველად რომ მოვიდა ის კაცი, უთქვამს, ჩემს შვილს ლელი ჰქვიაო, არადა, მე ხომ ნინი მქვია.

_ და რაში დასჭირდა?

_ თურმე იმ კაცის დედას ერქვა ლელი და ამით აგრძნობინა, ისე მიყვარდი, ჩემს ქალიშვილს დედაშენის სახელი დავარქვიო.

ნინის მოწერილ ყოველ ახალ წინადადებაზე ელეთმელეთი მომდიოდა. სიბრაზე უფრო და უფრო მიპყრობდა. ამ დონის გახრწნილი თუ იქნებოდა ეს ერთ დროს ანგელოზივით გოგო, რას ვიფიქრებდი?

_ მერე? _ მივწერე, რომ ამბის თხრობა გაეგრძელებინა, მე კი უკვე კბილებიც კი მიკანკალებდა ნერვული შოკისგან.

_ აბა, როგორია, ვიღაც უნდა გაიცნო, რომელიც მომავალში შეიძლება შენი მამინაცვალი და ოჯახის წევრი გახდეს და მასთან ურთიერთობის დაწყება ტყუილებით გიწევს? არ მსიამოვნებდა ეს ყველაფერი, მაგრამ თვითონ მამშვიდებდა, ოღონდ ახლა დამეხმარე და ისე მოვაგვარებ ყველაფერს, რომ ბოლოს ნაწყენი არ დარჩესო. რა ვქნა, დედაა ჩემი და მე თუ არ დავუდექი გვერდით, ვიღა დაუდგება? ერთი დეიდა ჰყავდა მაგ საცოდავს და ისიც გარდაეცვალა. ფაქტობრივად, ნათესავი არ გვყავს ისეთი, რომ მისვლა-მოსვლა და სიახლოვე გვქონდეს. მარტო ერთმანეთი გვყავს, ამიტომ ხათრი ვერ გავუტეხე. ასე რომ, გავითამაშეთ ჩემი დაბადების დღე. ჩემს სამ დაქალს დავურეკე, ავუხსენი საქმის ვითარება და მკაცრად გავაფრთხილე, გარდა იმისა, რომ ვითომ ჩემს დაბადების დღეზე მოდიხართ, სახელიც უნდა შემიცვალოთ და ლელი დამიძახოთ, ოღონდ არ შეგეშალოთ და სირცხვილი არ მაჭამოთ უცხო კაცთან-მეთქი. შენ წარმოიდგინე, ყველაფერმა კარგად ჩაიარა. ისეთი საჩუქარი მომიტანა, რაზეც დიდი ხანია, ვოცნებობდი. სიხარულისგან კინაღამ გავგიჟდი

_ რა იცოდა, რა გაგიხარდებოდა? _ ყასიდად ვკითხე. თან მეღიმებოდა მის ნაამბობზე, თან ბრაზი მახრჩობდა.

_ დედაჩემს უთქვამს.

_ კარგი ტიპია მაინც? _ მაინტერესებდა, რა შთაბეჭდილება დავტოვე მასზე.

_ ძალიან მაგარი. რატომღაც, ზუსტად ეგეთს ველოდი. ისეთი სიმპათიურია, დედაჩემი კი არა, მეც არ ვიტყოდი უარს, ეგეთი რომ შემხვედროდა, _ მომწერა და სიცილებიც მოაყოლა.

_ მართლა ეგეთი კარგია? _ მინდოდა, დამეზუსტებინა, რა დონეზე მოვეწონე, _ ცოლადაც ხომ არ გაჰყვებოდი? _ და მეც გავუცინე.

_ არა, რა ცოლად, მამაჩემის ხნისაა, მაგრამ მართლა ძალიან სიმპათიურია. უბრალოდ, მე არ ვარ ეგ ნატურა, თორემ სხვა ჩემ ადგილას მართლა არ იტყოდა უარს მის ცოლობაზე.

_ და შენ რატომ ამბობ უარს?

_ გაგიჟდი? ჯერ ერთი, დედაჩემს უყვარს და მეორეც, მე სხვა მიყვარს.

გული მომიკვდა. როგორ არ მინდოდა, ასე, ვირტუალურად ვყვარებოდი.

_ ხომ გითხარი, იმ სხვის შეყვარების უფლება არ გაქვს-მეთქი? შენ არც იცი, ვინ გიყვარს. ეს ილუზია უფროა, ვიდრე სიყვარული.

_ მერე რა? მე მყოფნის ეს ილუზია და მავსებს. სხვა სულაც არ მაინტერესებს.

_ მე მაინც მგონია, რომ როცა ვინმე კარგი გამოჩნდება შენს ცხოვრებაში, ვირტუალურ სიყვარულზე ხელს აიღებ და გონების კარნახით იმოქმედებ.

_ მოვეშვათ ამაზე ლაპარაკს. შენ მე არ მიცნობ და არ იცი, როგორი ვარ. ასი წელი რომ გავიდეს, მაინც შენ მეყვარები და იცოდე, გაუთხოვარი თუ დავრჩი, სულ შენი ბრალი იქნება, _ და ისევ სიცილის სმაილები დამაყარა.

_ ვნახოთ!.. ახლა კი გააგრძელე, მერე რა მოხდა?

_ სულ ეს იყო, პრინციპში. კარგი დრო ვატარეთ, იმღერა, გიტარაზე დაუკრა, მაგარი ხმა აქვს, არაჩვეულებრივად მღერის და უკრავს. ჩემს გოგოებს ისე მოეწონათ, მეშინია, არ დაიმეგობრონ და დედას კაცი არ დააწერონ.

_ საიდან უნდა დაიმეგობრონ?

_ თუნდაც აქედან. მე შენ გეტყვი, დღეს ფეისზე კაცის მოძებნა და დამეგობრება გაუჭირდება ვინმეს თუ რა?

_ ჰო, ეგ მართალია, მაგრამ დედაშენი თუ მოსწონს, სხვები ვერ გამოიჭერენ, მაგაზე არ ინერვიულო.

_ მე რა მაქვს სანერვიულო, დედამ იკითხოს. ახლა მთავარია, თვითონ გააქტიურდეს. სულ დედა ხომ არ მისწერს და დაურეკავს?

_ ხოო, ეგეც არის… და რომ არ დაურეკოს?

_ აი, მეც მაგას ვფიქრობ. ასეთ შემთხვევაში, არ ვიცი, რა ეშველება.

_ შენ უნდა გააქტიურდე მაშინ, გაიგე? _ ვურჩიე.

_ მე-ე? მე როგორ? _ გაიკვირვა.

_ შენ უნდა დაურეკო და დაპატიჟო. ან ცალკე შეხვდე და მერე დაპატიჟო.

_ გაგიჟდი? რა ცალკე უნდა შევხვდე, რატომ, რა მიზეზით?

_ ვითომ დედაშენზე სალაპარაკოდ.

_ და რაზე უნდა ველაპარაკო? მოვთხოვო, დედაჩემს შეხვდი და არ გაბედო მისი მიტოვება-მეთქი?

_ არა, ეგრე არა, _ თან ვუხსნიდი, თან შინაგან ცახცახს ვერ ვიოკებდი, რომ დედა-შვილის თამაშს მეც ავყევი, _ უბრალოდ, უნდა ელაპარაკო იმ კაცს დედაშენზე და შეაგნებინო, თუ არაფერს აპირებს, აქედანვე უთხრას და იმედი არ ჩაუსახოს, რომ მერე სატანჯველად არ გაუხდეს-თქო. დამიჯერე, ასე აჯობებს.

_ არ ვიცი… იქნებ არც მივიდეს იქამდე საქმე. იქნებ აწი დაპატიჟება და დარეკვა აღარ დასჭირდეს და თავისით მოვიდეს. ხომ შეიძლება? ისე კარგად ჩაიარა საღამომ, მე რომ მის ადგილას ვიყო, აუცილებლად მივიდოდი კიდევ ერთხელ.

_ ნუ, თუ ეგრე იყო, ესე იგი, კიდევ მოვა, _ დავეთანხმე, რომ თავი არ გამეცა. არადა, მინდოდა, თვითონ დაერეკა ჩემთან და ცალკე შევხვედროდით. რამდენი წელი ვოცნებობდი მასთან შეხვედრაზე, ვერ წარმოიდგენთ. ახლა ამის შანსი მეძლეოდა და არ მინდოდა ხელიდან გამეშვა. თანაც, მას არ ეცოდინებოდა, რომ ეს მე ვიყავი. ვინ იცის, იქნებ ისე შევაყვარო თავი? ხომ შეიძლება, შევუყვარდე? მერე აღარ დავუმალავ, ვინც ვარ და…

არ დამიწყოთ ახლა, დედამისთან ასეთი ურთიერთობა გქონდა და როგორ შეიძლება მის შვილთან რომანი გააბაო. მერე რა? დედამისთან წლების წინ მქონდა ურთიერთობა, რომელიც თავისი სურვილით გაწყვიტა. თანაც, ნინი რომ შემიყვარდა, სულაც არ ვიცოდი, ნანას შვილი თუ იყო. განა ჩემი ბრალია, მისი ქალიშვილი რომ შემიყვარდა? ჩემი შვილი ხომ არ არის, რომ ვინმემ ამიკრძალოს? ცოლად მოვიყვან თუ არა, ეგ ჯერ არავინ იცის. ასე ადვილად რომ შემძლებოდა ასეთი სერიოზული საკითხის გადაწყვეტა, დღეს უკვე დახუნძლული ვიქნებოდი ცოლ-შვილით. როგორ შეიძლება ურთიერთობა გაგრძელდეს, ამას მომავალი გვიჩვენებს, მთავარია, რაღაც დონეზე გამოიკვეთოს და გზა მერე გამოჩნდება.

იმ ღამეს კიდევ ცოტა ხანს ვისაუბრეთ მე და ნინიმ და დავემშვიდობე. სამაგიეროდ, მთელი ღამე ვერ დავიძინე. რამდენჯერაც წამთვლიმა, იმდენჯერ მესიზმრა. აი, გამთენიისას კი ღრმად ჩამეძინა და ისეთი ეროტიკული ზმანება მქონდა, ვერავის რომ ვერ მოვუყვები…

 

რამდენიმე დღე ნანაზე დაბოღმილი დავდიოდი. თურმე როგორ მოუნდომებია ჩემი გაცურება. ერთხელ ხომ გამაცურა, როცა მალულად სხვას ხვდებოდა და ბოლოს დამაყენა ფაქტის წინაშე. ახლა უარესი მომიწყო. თურმე ტყუილებით უნდა ჩემთან ურთიერთობის აწყობა. როგორ მთლად ხელიდან წასულა! ამას ვერ წარმოვიდგენდი. თუმცა, რატომაც არა? თურქეთში თუ დარბოდა საგრიალოდ და ფულის საკეთებლად, ვერაგობის ჩადენა გაუჭირდება? წამხდარი ქალი! ასეთ ქალებს არასდროს ვწყალობდი. მისი საქციელი ყველანაირ საფუძველს მაძლევდა, რომ საბოლოოდ გამეწყვიტა მასთან ურთიერთობა და ახლოსაც არ გავკარებოდი, მაგრამ ნინი მაყოვნებდა. იგი ისე მიყვარდა, მის გარეშე ერთი დღეც ვერ გავძლებდი. აქამდე თუ ვირტუალური მიწერ-მოწერა მაკმაყოფილებდა, ახლა უკვე აღარ. ერთი სული მქონდა, როდის ვნახავდი, როდის შევეხებოდი, თვალებში როდის ჩავხედავდი, მისი სუნამოს და სხეულის სურნელს როდის შევისრუტავდი. შეგნებულად არ ვეხმიანებოდი ნანას, რომ ნინი ჩემი დარიგებისამებრ მოქცეულიყო, ჩემთან დაერეკა და შეხვედრა ეთხოვა. ვიცოდი, ამას იგი დედის გულისთვის აუცილებლად გააკეთებდა. ჰოდა, მეც მაგრად ვიჯექი და ველოდი. ნანასთან კი ჯიუტად არ ვრეკავდი.

ამავდროულად, ევას მდგომარეობაც არ მომწონდა. სულ უფრო და უფრო ცუდ ხასიათზე მხვდებოდა. ასეთი სევდიანი არასდროს მენახა. რამდენჯერაც ვცადე გამოლაპარაკება, იმდენჯერ თავაზიანად მომიშორა თავიდან, ცუდად ვარ და მარტო ყოფნა მინდაო.

ერთ საღამოს, როგორც იქნა, გავახსენდი, უფრო სწორად, გულის გადასაშლელად დავჭირდი და დამირეკა, რომ ამოვიდე, თუ გეცლებაო. სიამოვნებით-მეთქი. ის ყოველთვის სასურველი სტუმარი იყო ჩემი, ამიტომ გამიხარდა, რომ შემეხმიანა.

ისევ ნამტირალევი ჩანდა. სახელდახელო სუფრა გავშალე. რაც ერთად არ ვიყავით, სადილების მზადება შევწყვიტე, ამიტომ რაც მქონდა, ის გამოვიტანე _ ძეხვი, მწნილი, პური და ყველი, თან ლუდი და არაყიც მოვაყოლე. მე და ევა ორივე ლუდისტები ვიყავით.

_ ბოლო დროს ვერ გცნობ… რა მოგდის? _ შემპარავად ვკითხე, თან ლუდს ბოკალებში ვასხამდი.

_ არ მკითხო… ისე ცუდად მიმდის საქმეები, რომ არ ვიცი, თავი რომელ ქვას ვახალო, _ ისევ აევსო თვალები ცრემლით.

_ მოდი, არ იტირო და ისე მომიყევი, რა პრობლემა გაქვს, კარგი?

თავი დამიქნია და ყელთან მომდგარი ცრემლი რომ ჩაებრუნებინა, უზარმაზარი ნერწყვი გადააგორა, მერე არყის სირჩას ხელი დაავლო, მომიჭახუნა, ჩვენ გაგვიმარჯოსო, თქვა და გადაჰკრა. მეც მივბაძე.

_ არის ერთი ვიღაც, ვისაც ალბათ ცხრა წელი იქნება, რაც ვუყვარვარ, _ სრულიად მოულოდნელად დაიწყო ევამ, _ ერთ სკოლაში ვსწავლობდით. როცა წლების წინ, მიყვარხარო, მეუბნებოდა, ვიღიმოდი. ჩემზე სამი წლითაა უმცროსი. ვფიქრობდი, ბავშვია და გაუვლის-მეთქი. თურმე არ გაუარა. რამდენიმე თვის წინ ფეისზე მომძებნა და შემეხმიანა. გამიხარდა, მოვიკითხე. ქუთაისში გადასულა საცხოვრებლად თურმე. ამას წინათ ჩამოვიდა თბილისში და მოვიდა სანახავად. არასდროს დამავიწყდება მისი თვალები… სიყვარულით გაცისკროვნებული, პატარა ბავშვს ველოსიპედს რომ უყიდიან და სიხარულს რომ გამოხატავს, აი, ისეთი… და მოუსვენრობა… ჩემი ნახვით დაბნეულმა არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო, საკუთარ ქმედებებს ვერ აკონტროლებდა. გავგიჟდი… ასე არ შეიძლება-მეთქი. ცოლ-შვილს მიხედე-მეთქი… არ მინდა, ჩემ გამო იტანჯო-მეთქი… იცი, რა მითხრა? მე ბედნიერი ვარო. ბედნიერი იმით, რომ შენი ნახვის უფლებას მაძლევ, რომ ამას არ მიკრძალავო… მერ დაამატა, ცოლიც კარგი მყავს და ოცნების ქალიცო. შენ ჩემი თეთრი ანგელოზი ხარო…. აღარ ვიცოდი, რა მეთქვა, რით მენუგეშებინა. არასდროს მყვარებია, არც ჰქონია ამის იმედი. ვერ მოვატყუებდი, ეს უსინდისობა იქნებოდა ჩემი მხრიდან. ვეცადე, რბილად ამეხსნა მისთვის ყველაფერი. გამაწყვეტინა… არაფერს გთხოვ, მინდა, ისეთად დარჩე, როგორიც ხარ, იყავი ისეთივე კარგი, როგორსაც გიცნობდი და როგორსაც გხედავ, რომ ბოლომდე ვიამაყო შენითო… ოღონდ არ ამიკრძალო, ხანდახან რომ დაგირეკო, შენი ხმა გამაგონო ან დაგიმესიჯოო. ამას ვერ ავუკრძალავდი, არ შემეძლო. ეს ერთგვარი თანაგრძნობა იყო ჩემი მხრიდან, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მძაბავს მისი ყოველი ზარი, ყოველი მესიჯი ყოველთვის… ეს ყველაზე უსიამოვნო წუთებია ჩემთვის ცხოვრებაში… საშინელება ისაა, რომ ჰგონია, ისევ ისეთი სუფთა და უმანკო ვარ, როგორსაც მიცნობდა. არადა, ხომ იცი, როგორიც ვარ. დიდი სიამოვნებით ავუხდენდი თავის ოცნებას და დავუწვებოდი, მაგრამ მეშინია. არ მინდა, შევზიზღდე, გესმის? მინდა ისეთივე დავრჩე მისთვის, როგორიც ვუყვარდი. ხომ შეიძლება, ერთი ადამიანი მაინც არსებობდეს ამქვეყნად, ვისაც გულწრფელად ვეყვარები და ყველაზე სასურველი ვეგონები? ამავე დროს, სინდისის მქენჯნის, რომ ასე იტანჯება. გუშინ მირეკავს და მეუბნება, შენი ერთი სიტყვა და ეგრევე უარს ვიტყვი ცოლ-შვილზე, სადაც მეტყვი, იქ გამოგყვებიო. გესმის, როგორ ვუყვარვარ? და რა ვუთხრა ახლა, ბოზი ვარ და გამოძახებებით ვირჩენ თავს-მეთქი? ვისთანაც მდგმურად ვდგავარ, იმასაც ვაძლევ-მეთქი? არ შემიძლია, გესმის? ამის გაკეთება არ შემიძლია და ეს ძალიან მტანჯავს.

ევას ამბავმა დამამძიმა. ვერაფერი ვუთხარი. მესმოდა მისი და მართალიც იყო. ყველა ადამიანის ცხოვრებაში უნდა არსებობდეს ერთი მაინც, ვისთვისაც ყოველთვის ოცნებად დარჩები, რომელიც გაგაღმერთებს და ცხოვრების არც ერთ ეტაპზე არავის შეგადარებს, რადგან შენზე უკეთესს ვერასდროს წარმოიდგენს. მისთვის სამუდამოდ ერთადერთი და განუმეორებელი დარჩები. მე ასეთი ვიყავი ნინისთვის და მინდოდა, ასეთადვე დავრჩენილიყავი. სიმართლე რომ ვთქვა, ალბათ ეს იყო ერთი ყველაზე დიდი მიზეზი, რის გამოც არ ვუმჟღავნებდი ჩემს ვინაობას და არ ვხვდებოდი. ისიც ასეთი იყო ჩემთვის _ ერთადერთი და განუმეორებელი. ბევრჯერ მითქვამს და კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, რომ მისნაირი ქალი არასდროს შემხვედრია. მართალია, ვირტუალურად ვიცნობდი, მაგრამ დარწმუნებული ვიყავი, რომ მის შესახებ ბევრად მეტი ვიცოდი, ვიდრე მას ეგონა. ჩვენს ურთიერთობაში ერთი ყალბი ნოტიც არ ერია.

ამიტომ გულისყურით ვუსმენდი ევას და ვუთანაგრძნობდი.

_ მითხარი, როგორ მოვიქცე, ანდრია? _ ხელისგულზე შუბლდაყრდნობილმა ქვემოდან ამომხედა. არასდროს მინახავს უფრო უაზრო მზერა, თითქოს ამქვეყნად არ იყო.

_ გული როგორც გიკარნახებს, ისე მოიქეცი, ევა! ორი ვარიანტი გაქვს, _ ან უნდა უთხრა, ვინც ხარ და რაც მოხდება, მოხდება, ან მეორე ვარიანტი _ დაატოვებინე ოჯახი და ცოლად გაჰყევი.

_ რაებს ამბობ, ადამიანო! რა ცოლად, რის ცოლად. ჩემნაირი ქალი ცოლად გამოდგება? ეეე! გამორიცხულია! რომ მიყვარდეს, მაშინაც კი არ გამოვა ეს ვარიანტი და არც პირველი. ვერ ვეტყვი, რეალში ვინც ვარ.

_ მაშინ… მაშინ არ ვიცი. _ მხრები ავიჩეჩე, მე სხვა გზას ვერ ვხედავდი.

_ ამაღამ შენთან რომ დავიძინო, შეიძლება? მარტო დარჩენა არ მინდა.

_ დარჩი. პირიქით, მესიამოვნება, თუ ერთად ვიქნებით, _ გამიხარდა, დარჩენა რომ გადაწყვიტა.

_ ოღონდ სექსი გამომივა თუ არა, არ ვიცი.

_ ეგ მეც არ ვიცი, ამიტომ მოდი, უბრალოდ, ერთად დავიძინოთ და დანარჩენი მერე ვნახოთ.

ორივეს გაგვეცინა, რადგან ისიც და მეც ბოლომდე გულწრფელები ვიყავით. აი, ეს იყო ურთიერთობა _ ერთმანეთს არ ვატყუებდით…

 

ჩვენთან, კლინიკაში, ერთი კარგი კარდიოლოგი გვყავს, ქეთინო გურიელი. ლამაზიცაა, ჭკვიანიც და თავმომწონეც. აი, ტიპური ექიმი ქალი ხომ გინახავთ, თავაღერებული რომ დადის. მე თუ მკითხავთ, ამქვეყნად ყველაზე ადვილი გამოსაცნობი ორი პროფესიის ადამიანები არიან _ ექიმები და პოლიციის თანამშრომლები. რაღაცნაირი დაყენებული პოზა უჭირავთ, ეგრევე რომ მიხვდები, ვისთან გაქვს საქმე. მეც ეგეთი პოზა მიჭირავს, მაგრამ არა იმიტომ, რომ ვთამაშობ ან სხვას ვაჩვენებ თავს, მაგარი ვარ-მეთქი. თავისდა უნებურად ხდება. წლების განმავლობაში ავტომატურად გიყალიბდება თავმომწონეობის ეს ჟესტი.

ჰოდა, ჩვენი ქეთინოც ასე დადის.Mმის ამპარტავნებას მხოლოდ პროფესია და სილამაზე კი არ უწყობს ხელს, წარმომავლობაც. გურიელია, ბატონო, მაშასადამე _ თავადური ფესვები აქვს. აი, სად გვერხევა ქართველებს. რამდენჯერ მიფიქრია, მონარქია რომ აღდგეს ჩვენთან, საშინელებები დატრიალდება-მეთქი. ალბათ დავჭამთ ერთმანეთს, `შე გლეხო~-სა და `შე შემოდგომის აზნაურო~-ს წამოძახებით. გაბრექვები მერე უნდა ნახო! თავადები და აზნაურები ალბათ აღარ დაეტევიან მიწაზე!

ქეთინოს დიდი ხანია, ვუყვარვარ. რა ვქნა, არ არის ჩემი ბრალი, ქალებში ასეთი პოპულარობით რომ ვსარგებლობ. საკუთარი თავის ქებას ხომ არ დავიწყებ, მაგრამ მაქვს ალბათ რაღაც ისეთი, რის გამოც მოწონებას ვიმსახურებ. პირველ რიგში ის, რომ უცოლო ვარ.

რაღა ბევრი გავაგრძელო და, სამ წელი მაინც იქნება, ქეთიმ სიყვარული რომ ამიხსნა და ჩემგან უარი მიიღო. საშინლად მქენჯნიდა სინდისი, მაგრამ მისი შეყვარება არ შემეძლო და რა მექნა? ზრდილობის გულისთვის ხომ არ შევირთავდი ცოლად? ჰოდა, იმ დღეს, როცა ნინიმ დამირეკა, ქეთინოს დაბადების დღეზე ვიყავი. ყელმოღერებული `დაცემა~ სადღეგრძელოს ვამბობდი, ჩემი მობილური რომ ახტუნავდა. სანამ სუფრას მივუსხდებოდით, ზარი გამოვრთე და ვიბრაციაზე დავაყენე, იმიტომ, რომ სწორედ ასეთ უდროო დროს არ დაერეკა ვინმეს. აბა, როგორია, დიდი ამბით რომ გაიძახი იუბილარის სადღეგრძელოს, ქარგავ და ქარგავ წინადადებებს და უცებ! ბითლების მელოდიით ვიღაც გირეკავს!

მონიტორზე ნინის ნომერი დაფიქსირდა. ვერ გადმოვცემ, როგორი ბაგაბუგი ატეხა გულმა. დამცეცხლა, მაგრამ როგორ დამცეცხლა! ამიხდა ოცნება და ეგაა!

ნინის ნომერი დიდი ხნის წინ მქონდა, თვითონ მომცა ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ერთმანეთი გავიცანით, თუმცა არასდროს დამირეკავს. ალმაცერად დავხედე ტელეფონს და გავაგრძელე სადღეგრძელო, მაგრამ ისე ომახიანად აღარ გამომივიდა. ცოტა ხნის შემდეგ კი აივანზე გავედი და მე თვითონ დავურეკე. ოღონდ ცოტა გაოცებულმა ვკითხე, რომელი ბრძანდებით-მეთქი, ვითომ არ ვიცოდი, ვინ მირეკავდა. მე ხომ წესით მისი ნომერი არ უნდა მცოდნოდა. მან კი ჩემი ნამდვილი ვინაობა არ იცოდა.

_ გამარჯობა, ანდრია! _ ხმით ვერ ვიცანი.

_ გაგიმარჯოს! _ ისევ გაკვირვებული ტონით მივუგე.

_ ლელი ვარ… ნანას გოგო.

აჟიტირებულმა არ ვიცოდი, როგორ მოვქცეულიყავი. არ მინდოდა, ყალბად გამომსვლოდა.

_ ა, სალამი, სალამი… როგორ გიკითხოთ, ლელი? არ ველოდი თქვენს ზარს… ხომ მშვიდობაა? ნანას ხომ არაფერი დაემართა? _ ვითომ ბაიბურში არ ვიყავი, მივაყარე და მივაყარე შეკითხვები.

_ ნანა მთლად ჯანზე ვერ არის და სწორედ მაგიტომ გადავწყვიტე, შეგხმიანებოდით… თქვენი ნახვა მინდოდა, თუ პრობლემა არ არის.

_ დიდი სიამოვნებით, შეხვედრაზე როგორ ვეტყვი უარს თქვენისთანა ქალბატონს. მით უფრო, თუ საუბარი ნანას ეხება.

_ დიდი მადლობა, ანდრია… როდის გეცლებათ?

_ ჩემთვის მნიშვნელობა არა აქვს, ლელი, თუნდაც ამწუთას… თავად გადაწყვიტეთ.

_ ანუ ამ საღამოს შეძლებთ?

_ რა თქმა უნდა. თქვენთან გამოვიდე? _ ყასიდად ვკითხე, თუმცა უკვე ვიცოდი, რომ ამაზე უარს მეტყოდა. მე ხომ პირისპირ უნდა დამლაპარაკებოდა.

_ არა, არა! ჩემთან არა! ცალკე მინდა თქვენი ნახვა, დედას გარეშე.

გამეღიმა. გული უცნაურად მიფანცქალებდა. ამ გოგოს ჭკუიდან გადავყავდი.

შევთანხმდით. ერთ საათში ვაკის პარკის შესასვლელთან უნდა შევხვედროდით ერთმანეთს. ახლა ჩემი მთავარი პრობლემა ქეთინოსგან წასვლა იყო. ვიცოდი, ძალიან ეწყინებოდა. ისეთი ტყუილი უნდა გამომეცხო, რომ არ გაბრაზებულიყო.

ოთახში შემოვბრუნდი. სტუმრები უკვე დაწყვილებულიყვნენ და ცეკვავდნენ. თვალებით ქეთის დავუწყე ძებნა, რომელიც ამ დროს ზურგიდან `მომეპარა~ და მხარზე ხელი მომითათუნა.

_ ანრი, არ მეცეკვები? ამაზე მაინც არ მითხრა უარი, _ მეორე წინადადებას ხაზი გაუსვა.

ისე ვიყავი აღლვებული, გაღიმებაც კი არ გამომივიდა წესიერად. სიტყვის უთქმელად წავავლე ხელი, ჩავიხუტე და ვალსის რიტმს ავყევით.

_ ქეთი, მალე უნდა წავიდე, იცი? _ დავიწყე…

_ რას ამბობ! ჯერ არ მოსულხარ და უკვე წასვლას აპირებ? _ შეიცხადა.

_ ახლა ისეთმა პაციენტმა დამირეკა, მიუსვლელობა არ იქნება. ხომ იცი, უყურადღებობა არ მიყვარს.

_ გეტყობა, როგორ არ გიყვარს! _ გაბრაზდა ქეთინო, _ რაღა მაინცდამაინც მაშინ იქცევა ქვეყანა, როცა საქმე მე მეხება? ისე არ მიკარებ, არ მიკარებ და დაბადების დღე მაინც შემარგე ადამიანურად, არ შეიძლება?

_ მაპატიე… ხომ ხედავ, რა დონის ვიგინდარა ვარ… რად გინდა ჩემნაირი კაცი, მითხარი ერთი… _ ამოვიხვნეშე და ჩემს მხარზე დადებულ მის ხელს ვაკოცე.

_ შენ მე სიცოცხლე გამინახევრე… _ სევდიანად გააგრძელა, _ ცოლობაზე აღარ მაქვს ლაპარაკი, საყვარლადაც კი დამიწუნე.

_ კარგი, რას ამბობ! _ დავიზაფრე ამის გაგონებაზე, _ ქეთი, მეორედ არ გამაგონო მსგავსი ფრაზა, გესმის? რა დაგიწუნე, საიდან მოიტანე? უბრალოდ, არ მინდოდა გული გტკენოდა. საყვარლობა შეღავათი არ არის, ეს ერთი და მეორეც… ხომ იცი, რომ მე საყვარლები არ მყავს… არ ვარ ის კატეგორია…

_ ნუ, შენ ხომ საერთოდ არ ხარ `კატეგორია~… _ მთლად მომიღო ბოლო, _ არაფერში არ ჯდება შენნაირი ტიპი. კაცი ვერ გაიგებს, რა გინდა და საითკენ მიექანები!

რა უნდა მეპასუხა? გაღიმების ნაცვლად დავიჯღანე. ვიმსახურებდი მისგან გაკიცხვას და მშვიდად მივიღე საყვედურები. ქეთის კი არა, ყველას უკვირდა, რატომ არ შედგა ჩვენი ტანდემი. კარგი გარეგნობის ქალი, წესიერი, ჭკვიანი, გავლენიანი… მეტი რა უნდოდაო? ასე ლაპარაკობდნენ ჩემს ზურგს უკან. ყველა სიკეთესთან ერთად, თავადიც! ამ მხრივ რანგით ჩემზე მაღლა იდგა. სად აზნაური და სად თავადი?

ქეთიმ უეცრად გაითავისუფლა თავი ჩემი მკლავებიდან და გაბრაზებული ხმით მითხრა:

_ წადი, გადაშენდი!

ასეთ ქცევას ჩემს თვალში ქალური ისტერიკა ჰქვია. ჰოდა, ეს ქალური ისტერიკა ისტერიაში რომ არ გადაზრდილიყო, დავიხურე ქუდი, დავემშვიდობე თანამშრომლებს და წამოვედი.

ცოტა ხანს ვიხეტიალე ვაკის პარკის გვერდითა ჩასასვლელთან, სადაც მანქანა დავაყენე და დრო რომ მოვიდა, მთავარ შესასვლელთან დავერჭვე.

ნინიმ არ მალოდინა, ზუსტად დანიშნულ დროს მოვიდა, ანუ საღამოს ცხრა საათზე. ისე, ცხრა საათი საღამოა თუ ღამე? პირველად გამიჩნდა ეს შეკითხვა და სიმართლე გითხრათ, ჭეშმარიტი პასუხი არ ვიცი. ზაფხულში ალბათ საღამოა, რადგან ცხრაზე არ არის დაღამებული, ზამთარში კი _ ღამე, რადგან ექვს საათზე იწყებს შებინდებას. და რადგან ახლა არც ზაფხულია, არც ზამთარი და მხოლოდ და მხოლოდ შემოდგომაა, სასიამოვნო ოქტომბერი, ალბათ ცხრა საათზე ღამე უფრო ითქმის, რადგან კარგა ხანია, ცა ვარსკვლავებით გაივსო და ირგვლივ ლამპიონები ანათებს.

_ დიდი ხნის მოსული ხართ? _ სუსხისგან ნინის ღაწვები შეფაკლოდა.

_ ამწუთას მოვედი, _ სახეგაბადრულმა მივუგე და მის გამოწვდილ ხელს ჩემი შევაგებე.

თითები ცივი ჰქონდა.

_ შეგცივდათ? ხელი გაგყინვიათ… _ მზრუნველობა გამოვიჩინე.

_ არა, არ მცივა. უბრალოდ, ასე ვარ სულ. ხელები და ფეხები მუდამ ცივი მაქვს… ზამთარ-ზაფხულ.

_ სად წავიდეთ? აქ ხომ არ ვიდგებით?

_ რა ვიცი, სადმე ხომ არ დავმსხდარიყავით?

_ შეგცივდებათ… ჩავიდეთ ფალიაშვილზე, რამე კაფე იქნება, ან ბარი, ან რამე ეგეთი.

უსიტყვოდ დამიქნია თავი. პარკი გადავჭერით და ფალიაშვილზე გავედით. მართლაც ვიპოვეთ პატარა, მყუდრო ბარი და შევედით. წყნარი, სასიამოვნო მუსიკა უკრავდა. კუთხის მაგიდასთან დავსხედით, სადაც სინათლე ყველაზე ნაკლებად ურტყამდა.

კოქტეილი შევუკვეთეთ. სასუსნავზე ნინიმ სასტიკი უარი გამომიცხადა. მეც სუფრიდან მოვდიოდი და ჭამა ნამდვილად არ მინდოდა. მიწის თხილი და შოკოლადი მაინც მოვატანინე, ცუდ ტონად რომ არ ჩამთვლოდა.

_ მაპატიეთ, ანდრია, ასეთ დროს, ამ სიცივეში გარეთ რომ გამოგიყვანეთ… _ დაიწყო ნინი-ლელიმ.

_ ბოდიშები არ გვინდა, გთხოვ. და კიდევ ერთ რამეს ვითხოვ _ იქნებ შენობით მივმართოთ ერთმანეთს? მგონი, უკვე აღარ ვართ უცხოები.

სახეზე სიწითლემ გადაურბინა.

_ თანახმა ვარ. ჩემი აზრით, დროულიც კი არის, ისეთ საქმეზე ვარ მოსული.

_ აბა, გისმენ. დაიწყე შენი `ისეთი საქმე~.

არადა, მე უკვე შემზადებული ვიყავი. ხომ ვიცოდი, რაზეც უნდა ელაპარაკა. ამიტომაც წინასწარ ყველაფერი გავთვალე _ რა მეთქვა, როგორ დამეჭირა თავი.

_ მე დედას ამბავი მაღელვებს… ბოლო დროს ვერ ვცნობ. რაც თქვ… შენ შეგხვდა, თავის თავს აღარ ჰგავს. არ ვიცი, ეს სიყვარულია თუ უბრალოდ, წარსულის გახსენებით აფორიაქებული ძველი ტკივილი, მაგრამ რაც უნდა იყოს, კარგი ნამდვილად არ არის. ზედმეტად ინფანტილური გახდა. არაფრის გაკეთება არ უნდა, სახლის დალაგებაც კი ეზარება. სადილებს რომ არ ამზადებს, ყველაზე მეტად ეს მაოცებს.

_ შენი აზრით, ჩემ გამო ხდება ეს ყველაფერი?

_ რატომღაც, ასე მგონია… არ მინდა დედაჩემს ჩრდილი მივაყენო, მაგრამ აჯობებს, სიმართლე ითქვას. რომ არ უყვარდე, ასეთ დღეში არ ჩავარდებოდა. სხვა დროსაც შეხვედრია თავისი წარსულიდან ვიღაც-ვიღაცებს, მაგრამ ასე არასდროს განუცდია. პირველად ვხედავ ასეთ ნანას. მე ვიცი თქვენი ურთიერთობის ამბები. ბევრჯერ მოუყოლია. ვიცი, როგორ გიყვარდათ ერთმანეთი. რატომ არ შეუღლდით, ეგეც მიამბო. შენ გარდა მგონი, არც ჰყვარებია არავინ. მამაჩემს რომ უსიყვარულოდ მისთხოვდა, ნამდვილად ვიცი.

_ და რატომ მისთხოვდა უსიყვარულოდ, ამაზე არასდროს ულაპარაკია?

_ ოჯახი მსურდა მქონოდაო, შვილები მყოლოდაო…

_ ოჯახი… არა მგონია, ეს ყოფილიყო მიზეზი, ნ… _ კინაღამ ნინი წამომცდა. კიდევ კარგი, მოვასწარი ენაზე კბილის დაჭერა, _ ლელი… ჩემი აზრით, უკვე მობეზრებული ვყავდი და ჩემთან ურთიერთობის გაგრძელება არ უნდოდა. ჩვენ არასდროს გვისაუბრია ოჯახის შექმნაზე. ეს თემა განსახილველად არასდროს წამოგვიჭრია. მართალია, მე ყოველთვის მშიშარა ვიყავი და სიტყვა ოჯახი ჩემი ცხოვრების ყოველ ეტაპზე მაშინებდა, მაგრამ მას თუ ჰქონდა ამის სურვილი, უნდა ეთქვა… ერთხელ მაინც… იქნებ მეც გამეგო და საერთო აზრამდე მივსულიყავით?

_ მართლა გიყვარდა დედა?

_ ძალიან, ძალიან მიყვარდა.

_ და ცოლად რატომ არ გინდოდა მისი შერთვა? როცა სიყვარულია, შიში და სიძნელეები, ჩემი აზრით, არ უნდა არსებობდეს. მაპატიე, ეს ჩემი აზრია. რა უნდა მოხდეს, რომ სიყვარულის გამო რამეზე უკან დავიხიო? ოღონდ მის გვერდით ვიყო, ვინც მიყვარს და ოჯახური ცხოვრების შიშმა როგორ უნდა შემიშალოს ხელი?

არ ვუპასუხე, მხოლოდ ამოვიხვნეშე, მაგრამ ისე ამოვიხვნეშე, ჩემი ვეებერთელა გული მთლიანად ამოვაყოლე. ხომ არ ვეტყოდი, სინამდვილეში რა მიზეზიც მქონდა. შეიძლება თვითონ არც იცოდა ამის შესახებ და მე ხომ არ ვახარებდი?

_ ნანა რას ამბობს ამაზე? რატომ არ მირთავდა ცოლადო? _ გავიღიმე, მაგრამ ვაი, ამ გაღიმებას.

_ მე მისი წრის არ ვიყავი და უტყდებოდაო.

_ რაო?! _ ისეთი შეყვირე, ირგვლივ ყველამ ჩემკენ გამოიხედა, _ რა სისულელეა! ლ… ლელი, ეს აბსურდია! რას ნიშნავს, ჩემი წრის არ იყოო? განა რა წრიდან ვიყავი ასეთი? ჩვეულებრივი ბიჭი, უბრალო, ნორმალური ოჯახიდან. დედ-მამა თუ პროფესორი მყავდა, ამის გამო რა, ზემოდან დავყურებდი? ოდესმე რამე მიგრძნობინებია? ეგრე დეიდამისიც თანამდებობის მქონე ქალი იყო, მთელი თბილისი იცნობდა… ასე არ არის? არა, არა, ეს ნამდვილად არ იყო ჩემი… ჩემი… როგორ ვთქვა… ამის გამო არ მითქვამს უარი მის ცოლად მოყვანაზე, გესმის? _ აღვშფოთდი. არ მესმოდა, რატომ ცდილობდა ნანა, რომ ყველაფერი ჩემთვის გადმოებრალებინა? ერთგვარი შურისძიება? თავის მართლების მომენტი? შვილს სიმართლეს ვერ ეტყოდა და განტევების ვაცად მე ამირჩია? მაგრამ ნინის რატომ უნდა დარჩენოდა ჩემზე ცუდი წარმოდგენა?

_ ანდრია, შენი განერვიულება სულაც არ მინდოდა. მეგონა, თუ დავილაპარაკებდით, რაღაც გამოსავალს ვიპოვიდით, მაგრამ როგორც ვატყობ, მთლად გავაფუჭე საქმე.

_ არა, არა, შენ რა შუაში ხარ… უბრალოდ, არ მინდა, ისეთი რამე დამწამონ, რაშიც ბრალი არ მიმიძღვის. არა აქვს მნიშვნელობა, ვინ იქნება ბრალმდებელი _ დედაშენი, დედაჩემი, პეტრე თუ პავლე… პასუხისმგებლობას ნამდვილად არ გავურბივარ. შეცდომაც ბევრი მქონია ცხოვრებაში და ბევრჯერ მინანია კიდევაც, რაღაც ისე რომ ვერ გამიკეთებია, მაგრამ რაც არ ჩამიდენია, იმას ვერ დავიბრალებ. მას მე აღარ ვუყვარდი და ამიტომაც წავიდა ჩემგან. ეს იყო მიზეზი, სხვა არაფერი! მინდა შენც იცოდე. ამას მასაც ვეტყვი, როცა ვნახავ. ბოლო შეხვედრაზე მაშინ, იმ წლებში, მაგრად ვიჩხუბეთ. პარალელურად სხვასაც ხვდებოდა თურმე და მიმალავდა, რამაც წონასწორობიდან გამომიყვანა. შენ შეიძლება დედაშენი ყველაზე წმინდა გგონია ამქვეყნად, მაგრამ არის რაღაცები, რაზეც თვალს ვერ დავხუჭავ…

_ ანდრია… არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ძალიან ახლობლად მიმაჩნიხარ გაცნობის წუთებიდანვე, მაგრამ დედა ჩემთვის ყველფერია. მის გარეშე ცხოვრება ვერც წარმომიდგენია. მან ყველაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ ცხოვრებაში არაფერი დამკლებოდა. ფაქტობრივად, უმამოდ გამზარდა.

_ აკი სულ რამდენიმე წელია, რაც დავქვრივდიო?

_ ეგ კი, მაგრამ იქამდე უკვე გაშორებულები იყვნენ… კარგა ხნის… 13 წლის ვიყავი, როცა მამას გაეყარა. მერე ის ბინა აყიდვინა, ახლა სადაც ვცხოვრობთ, ვერაზე. ბევრი წვალება გამოიარა დედამ. სხვისი განსჯა ადვილია. წლობით საზღვარგარეთ მუშაობდა, ვიღაცების მომვლელად. ახლა მე აღარ ვუშვებ იქით, ეყო უკვე. მინდა, რომ ჩემ გვერდით იყოს. რამდენჯერაც ვიღაც გაიცნო, არც ერთხელ არ გაუმართლა… სამჯერ გათხოვდა და გამოთხოვდა…

_ სამჯერ? _ წარბები ავზიდე, ეს რაღაც ახალი იყო ჩემთვის.

_ ჰო. არ უთქვამს? მე კი მითხრა, ყველაფერი მოვუყევიო.

_ არა, არ უთქვამს. თუმცა, ამას რა მნიშვნელობა აქვს…

_ მეც ასე მგონია, რომ ამას არანაირი მნივშნელობა არა აქვს.

_ ნინი, გულახდილად მითხარი, ჩემთან რის სათქმელად მოხვედი? _ საჭიროზე უფრო ცივად გამომივიდა, რადგან ძალიან ვიყავი აღრენილი ნანაზე.

_ რის და… _ დაიბნა, თითები ერთმანეთში გადახლართა და ჩაახველა, _ თუ დედასთან ურთიერთობის გაგრძელებას არ აპირებ, იქნებ აღარ გააღრმაო მაინც… რომ მერე უარესი შედეგი არ მივიღოთ… ხომ გესმის… ჯობია, აქედანვე იცოდეს სიმართლე, ვიდრე მერე დეპრესიაში ჩავარდეს. მეც ცოდო ვარ… მთლად დალხენილი ცხოვრება არც მე მაქვს და გართულებები არ მინდა. ხომ შეიძლება, ამ მხრივ მაინც მქონდეს სიმშვიდე.

_ საერთოდ არ ჰგავხარ დედაშენს… _ გამეღიმა, ამჯერად მთელი სითბო ჩავაქსოვე ჩემს ღიმილში.

_ ჰო, დედაც მაგას მეუბნება, მთლად მამაშენს გავხარ, ჩემი სრულიად არაფერი გამოგყვაო.

_ სილამაზე…

_ სილამაზე? არა მგონია, დედას ვგავდე…

_ რაღაცით გავხარ… იერით, მიხრა-მოხრით… გამოხედვით…

_ შეიძლება, არ ვიცი… _ ისევ გაწითლდა.

_ დედაშენი ძალიან შეცვლილა… სულ სხვანაირს ვიცნობდი, ახლა სულ სხვანაირია…

_ დაიტანჯა და იმიტომ…

_ სამაგიეროდ, შენ ხარ ძალიან რბილი, მსუბუქი და კომფორტული საურთიერთოდ, _ შევაპარე.

_ დიდი მადლობა, _ დაიმორცხვა და თვალები დახარა.

_ შეყვარებული გყავს?

_ არ ვიცი… _ პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა, _ უფრო სწორად, არ ვიცი, ვარ თუ არა შეყვარებული…

_ ააა. არა უშავს, ასეთ რამეებში სწრაფად ხდება გარკვევა. მთავარია, რომ ვიღაც არსებობს…

_ ჰო… დიდი ხანია, უკვე… მაგრამ ჯერაც გაურკვევლობაა… ხანდახან მგონია, რომ დედაჩემის ცხოვრების გზას ვიმეორებ…

მისმა მოულოდნელმა აღიარებამ გული შემიკუმშა. ჩემზე უკეთ ვინ მიხვდებოდა, რას გულისხმობდა. რა იცოდა, რომ მის წინ ამწუთას სწორედ ის ადამიანი იჯდა, ვისაც სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა… ის ადამიანი, ვინაც ასე გააწამა…

ჩემი თავი შემეზიზღა… ძალიან, ძალიან ცუდი კაცი ვიყავი… მხოლოდ მე შემეძლო ასეთი რამეები მეკეთებინა, ასე უგულოდ მოვქცეოდი ჩემთვის საყვარელ ადამიანებს…

არ ვიცი, თავის დროზე ნანას ხელიდან გაშვება შეცდომა იყო თუ არა, მაგრამ ახლა, ამ ასაკში ნამდვილად არ მქონდა შეცდომის დაშვების უფლება, ამიტომ სიმართლე უნდა მეთქვა.

_ ლელი… რადგან ასეთი გულწრფელი ხარ ჩემთან და ბოლომდე მენდე, მეც მინდა გულწრფელი ვიყო. დედაშენი მართლა მიყვარდა, სიგიჟემდე მიყვარდა-მეთქი შემიძლია გითხრა. მაგრამ ახლა სულ სხვა გრძნობა მაქვს მის მიმართ, რასაც სიყვარულს ვერ დავარქმევ. არ ვიცი, ხვალ და ზეგ რა მოხდება, შეიძლება გალღვეს ეს ყინული, მაგრამ, როგორც ჩანს, ქვეცნობიერში ვერ ვაპატიე წარსულში მოყენებული ტკივილი. მე შემიძლია მისთვის ვიყო ძალიან კარგი მეგობარი, ახლობელი, გვერდით მდგომი, მაგრამ ამაზე მეტს ვერ შეგპირდები.

_ მე კი არა, იმას უთხარი ეს… მე რა შუაში ვარ, _ ჩურჩულით შემეპასუხა. ჩემმა ნათქვამმა ისე დაამწუხრა, წარბი რომ შეკრა, აღარ გაუხსნია, _ ოღონდ ცოტა რბილად, თუ შეიძლება… მეშინია, გული არ გაუსკდეს… და ამ დღეებში აუცილებლად შემოიარე, წესია ასეთი. მგონი, ჩემგან არ უნდა გესწავლებოდეს! _ ამ სიტყვებით ხელოვნურად გამიღიმა, ჩანთას ხელი დაავლო და გამოუმშვიდობებლად გავარდა ბარიდან.

ახლაც სწორედ ისეთი ჩხვლეტა ვიგრძენი გულში, როგორიც მაშინ, როცა ნანამ მიმატოვა… ნინი წავიდა, მარტო დავრჩი და თითქოს აცივდა ირგვლივ… მისი წყენინებაღა მაკლდა… როგორც ჩანს, დღეს ცუდ ფეხზე ავდექი…

 

ცუდი დღეები დამიდგა. გუნებამოშხამული დავდიოდი. როგორ გამომესწორებინა სიტუაცია? უფრო სწორად, რა უნდა გამეკეთებინა, რომ სამივე კმაყოფილი დავრჩენილიყავით? ნანასთან ძველ ურთიერთობას ვერ აღვადგენდი, ეს გამორიცხული იყო _ იგი როგორც ქალი, აღარ მიზიდავდა, მაგრამ მეგობრობა შემეძლო. მართლა სულით და გულით დავუდგებოდი გვერდით. სამაგიეროდ, ნინისთან ყოფნა მწადდა. მწადდა მთელი არსებით, მაგრამ იმასაც ვხვდებოდი, რომ ფაქტობრივად, ესეც შეუძლებელი იყო. გადაგვარებული უნდა ვყოფილიყავი, ჩემი ყოფილი საყვარლის შვილთან რომანი გამება… მაგრამ… არსებობდა ერთი `მაგრამ~… სანამ ნანა გამოჩნდებოდა ჰორიზონტზე, მე მანამ ვიცნობდი ნინის და ჩვენ ერთმანეთი გვიყვარდა. მართალია, იგი არ მიცნობდა და სინამდვილეში მირაჟი იყო მისი მხრიდან ჩემი შეყვარება, მაგრამ მაინც…

არ მიყვარს ადამიანებზე ცუდის თქმა, მით უფრო იმათზე, ვისთანაც კარგად ვგრძნობდი ერთ დროს თავს… ამბობენ, ეს ძლიერების საუკეთესო თვისებააო. ჩემს ძლიერებაში ეჭვი არასდროს შემპარვია, მაგრამ საკუთარ თავთან მარტო დარჩენილს ჩემი გონებრივი ტყუპისცალისთვის ყველაფრის თქმა შემეძლო. მასთან ნანა ხშირად მიგინებია. ანდრია ერთი და ანდრია ორი ხშირად კამათობენ. აი, მაგალითად, ახლაც. ანდრია ერთი ამტკიცებს, რადგან ნანა ასეთი ტყუილებით ცდილობს შენთან დაახლოებას, არ ღირს მასთან გაშინაურება და დაახლოება, დისტანციური ურთიერთობა აჯობებსო. ანდრია ორი კიდევ უმტკიცებს, ეგ იმიტომ, რომ ნანას ჯერაც უყვარხარ და არ უნდა კიდევ ერთხელ დაგკარგოსო. არადა, არ მესმის, რა არის აქ საკამათო. არც ანდრია ერთს და არც ადრია ორს არ აღელვებს ნანა… აი, ისე, კაცი რომ აღელდება ქალის დანახვაზე ან შეხებაზე. ჰოდა, რატომ კამათობენ, ვერ გამიგია.

ნანაზე შეხედულება არ შემცვლია. როგორც მაშინ მოვნათლე, წარსულში, დღემდე ისე ვიხსენიებ _ წამხდარი ქალი. არის რაღაცები, რაც არავის ეპატიება _ არც ქალს, არც კაცს. შეიძლება ღალატიც ვაპატიო ადამიანს, თუკი არ მომატყუებს და ამის შესახებ დროულად მეტყვის. გეფიცებით, მართლა შემიძლია ასე პატიება, მაგრამ მე თუ გაგშიფრავ და შენ მერე ჩამაყენებ საქმის კურსში, ვერა, ვერ გაპატიებ. თუმცა, ეს ყველაფერი წარსულში დარჩა. მერე რა? ახალგაზრდა იყო, გამოუცდელი, მე ვიტყოდი _ ხამიც, დაუნახავიც… ამიტომ ვერ გათვალა. არ იცოდა, რას მოუტანდა თავისი საქციელი. იქნებ არც უნდა ვამტყუნებდე? მას ოჯახის შექმნა უნდოდა, გათხოვება, შვილები… მე ეს არც ერთი არ მინდოდა. ვინ არის დამნაშავე, დღეს ერთად რომ არ ვართ? მე თუ ის? თუ დავუფიქრდებით, უფრო მე, ვიდრე ის. მაშინ რას ვერჩი? მართალია, არ უნდა ვერჩოდე. როგორც ჩანს, საბაბს ვეძებ, რომ იმ ძველი ურთიერთობის აღდგენის მცდელობას ყველანაირად შევუშალო ხელი.

 

თვალები გავახილე და გავიზმორე. მეყო ამდენი ფიქრი. ასეა თუ ისე, ცხოვრება მაინც მშვენიერია. მით უფრო, დილით, როცა გაიღვიძებ და პირველი, რასაც თვალის გახელის შემდეგ აკეთებ, გაზმორებაა. იდეალური დილა გაზმორებით იწყება და თუ გსურს, იგი იდეალურად დიდხანს შეინარჩუნო, კიდევ ერთხელ უნდა გაიზმორო, გაიღიმო, გვერდი მოინაცვლო და ისევ დაიძინო. ძილის შებრუნებაზე დიდი სიამოვნება არ არსებობს ცხოვრებაში.

ცხოვრება კი მშვენიერია. მისი არ უნდა გეშინოდეს, პირიქით, შენი ცხოვრების ავტორი უნდა იყო და არა მაყურებელი. სცენარი თავად უნდა დაწერო, კორექტივებიც თვითონ უნდა შეიტანო, თავგადასავლებიც უნდა ჩართო შიგ და საინტერესოც გამოვა. ასე რომ, ცხოვრება პიესაა და არა ჭადრაკის თამაში. ეს არის იმპროვიზაცია თემაზე… შეიძლება მინორული, შეიძლება მაჟორული… ყველაფერი შემსრულებელზეა დამოკიდებული. ავტორიც თავად ხარ და მსახიობიც. ხარისხის გარანტორი მხოლოდ შენ ხარ, სხვა არავინ.

 

ნინისთან შეხვედრამ გარკვეულწილად რაღაც პროცესები დააჩქარა. ორი დღე რომ გავიდა, ავდექი და ნანას სახლში მივადექი. არ დამირეკავს, მოულოდნელად გამოვეცხადე. თვალები გაუფართოვდა, ისე გაუკვირდა. სიხარულის ტალღამ სიწითლესთან ერთად შეუმჩნევლად გადაურა სახეზე. თუმცა, რაღა შეუმჩნევლად… მე ხომ დავინახე. მინდვრის ყვავილების თაიგული მივართვი. ვიცოდი, ყვავილები რომ უყვარდა, განსაკუთრებით მინდვრის ყვავილები.

_ ცხოვრებაში რამდენჯერ მიჩუქებია შენთვის ყვავილები? _ ღიმილით ვკითხე და გადავკოცნე. ჯერაც ახალგაზრდულად ფაფუკი და სალუქი სახის კანი ჰქონდა.

_ არ მახსოვს… უფრო სწორად, ერთი მახსოვს და არასდროს დამავიწყდება, სხვები არა.

_ ალბათ იმ ერთის გარდა სხვა შემთხვევა არც ყოფილა, რადგან ის ერთი მეც მახსოვს. ინსტიტუტი რომ დაამთავრე და ერთადერთი ვარდი გაჩუქე, იმას გულისხმობ, არა?

_ ჰო, _ ნაპერწკლები დააკვესა თვალებიდან.

აი, ეს ნაპერწკლები მდაგავდა ყოველთვის, საოცარი თვალებიდან მაშხალასავით რომ გაყრიდა ხოლმე.

_ მარტო ხარ?

_ მარტო ვარ, კი. ლელი ჯერაც არ მოსულა. იმედია, დარჩები მის მოსვლამდე.

_ არ ვიცი, ვნახოთ. ყოველ შემთხვევაში, ცოტა ხანს დავრჩები, გაქცევას არ ვაპირებ.

_ სამსახურიდან მოდიხარ?

_ ჰო, შინ არ შემივლია.

_ მაშინ გასადილებ. გუფთა მაქვს…

_ არა, არ მშია, მადლობა. ყავას დავლევ, თუ არის საშუალება და არ გეზარება.

_ ახლავე. შენ შედი, დაჯექი, მე კი ახლავე მოვალ, _ ნაზად თქვა და სამზარეულოსკენ გაეშურა.

სასტუმრო ოთახში გავედი. ძირს დაგებული ხის იატაკი ყოველი ნაბიჯის გადადგმაზე ჭრაჭუნებდა. ვინ იცის, რა ხნისაა ეს სახლი, რამდენ წელს ითვლის. უცნაურია, აქ რომ გადაუწყვეტია სახლის შეძენა. ნუთუ მართლა ჩემი გამო გააკეთა ეს?

თვალები დავხუჭე და წამით წარსულში გადავინაცვლე. იმ დროის ენით აუწერელი მონატრება მჭირდა. ის ნანა მენატრებოდა და მსურდა, ეს _ აღარ. ცუდია, ასე რომ ხდება. როგორ გინდა აუხსნა ადამიანს, ძველებურად აღარ მიზიდავო. მომიწევს ახსნა, სხვა გზა არ მრჩება.

_ ზუსტად ისეთი მოვადუღე, როგორიც გიყვარდა. იმედია, გემოვნება არ შეგცვლია, _ მომესმა ამ დროს ზურგს უკან.

ნელა შემოვბრუნდი, მისმა ნათქვამმა ხანჯალივით გამიარა გულში. ესეც კი დაუმახსოვრებია.

_ შენ არ გინდა? მარტო მე უნდა დავლიო? _ ფინჯანი გამოვართვი.

_ წეღან დავლიე. ბევრს არ ვსვამ, მხოლოდ დილა-საღამოს. შენ, როგორც ჩანს, დაგავიწყდა.

_ არა, არ დამვიწყებია, მაგრამ მე რა ვიცოდი, თუ უკვე დალეული გქონდა? _ გავუღიმე. მართლა არ დამვიწყებია. ყველაფერი მახსოვდა, რაც მასთან მაკავშირებდა და ეს არც იყო გასაკვირი, მე ხომ მიყვარდა. თუმცა, მასაც ხომ ვუყვარდი რაღაც პერიოდის განმავლობაში? ბოლოს გააფუჭა ყველაფერი, თორემ, ალბათობის თეორიის მიხედვით, თუ ყველაზე არა, ერთ-ერთი ბედნიერი წყვილი მაინც ვიყავით იმ წლებში… ალბათ…

_ შენი ყველა ჩვევა მახსოვს, განსაკუთრებით მავნე ჩვევები.

_ მართლა? _ გამეცინა, _ მავნე ჩვევები აღარ მაქვს… სიყვარულსაც კი არ ვწყალობ.

ოდნავ შესამჩნევად შეერხა წარბები.

_ ეგ რას ნიშნავს ნეტავ? _ ხმადაბლა იკითხა, ჩემ წინ სავარძელში ჩაჯდა, ხელისგულები მუხლებზე დაილაგა და თითები უტაქტ-ურიტმოდ აათამაშა.

_ ქალის შეყვარებას გადავეჩვიე. ზედმეტი ტვირთია ჩემთვის სიყვარული. ახლა მგონი, გამომივიდა გასაგებად, არა? _ გამიხარდა, ასე მოულოდნელად და თავისით რომ ჩამოვარდა საჭირბოროტო თემაზე საუბარი. ჭირის დღესავით მეზარებოდა საჩოთირო საუბრის დაწყება და არც ვიცოდი, საიდან უნდა დამეწყო.

_ ეგ შენთვის ყოველთვის ზედმეტი ტვირთი იყო, _ გამქირავად მესროლა.

_ არა, ასე არ არის.

_ იცი? ხანდახან მგონია, რომ არც არასდროს გყვარებივარ. უბრალოდ, სამარიაჟოდ გჭირდებოდი. შემომხედეთ, რა ლამაზი საყვარელი მყავს! _ დამგესლა.

თითქოს თვალთ დამიბნელდა. იმდენად შეურაცხმყოფელი იყო მისი სიტყვები, რომ სიბრაზისგან კანკალმა ამიტანა. კიდევ კარგი, როგორც ექიმს, წლების განმავლობაში გამომიმუშავდა თავის ხელში აყვანის ინსტინქტი. თავის შეკავება ნებისმიერ სიტუაციაში შემეძლო.

_ დიდი ვერაფერი სამარიაჟო იყავი სიფილისიანი გოგო, _ ისე აგდებულად შევეპასუხე, გესლის ნთხევის სურვილი გავუქრე, _ რომ არ მყვარებოდი, ჩემ გვერდით ვერ იქნებოდი… ერთი დღეც ვერ იქნებოდი. რაც შეეხება სილამაზეს, შენზე ბევრად ლამაზებიც არსებობდნენ. იცი რამ გააფუჭა ჩვენი ურთიერთობა? შენმა შეხედულებებმა. იმან, რომ თავი სამყაროს ცენტრი გეგონა. დარწმუნებული იყავი, რომ ყველა მამაკაცი შენ ირგვლივ იტრიალებდა, მე _ მით უმეტეს. არასდროს დამავიწყდება შენი სახე, როცა ძალიან მშვიდად შევხვდი შენს ღალატს და დარჩენა არ გთხოვე. ალბათ დარწმუნებული იყავი, რომ ვერ დაგთმობდი. რაღაც დოზით მართალი ხარ… გამიჭირდა შენი დათმობა. მაგრამ ეს არ იყო ის შემთხვევა, როცა რაღაცებზე თვალის დახუჭვა შეიძლება. ღალატის პატიება არ გამიჭირდებოდა, მე სხვა რამე გამიჭირდა. შენი ტყუილები ვერ ავიტანე. ქალმა ერთხელ თუ სცადა შენი მოტყუება და გამოუვიდა, მერე აღარ დაგინდობს. უფრო და უფრო დიდი ხალისით და უფრო და უფრო დახვეწილი ტყუილების გამოგონებას იწყებს, რათა შენი მოტყუებით ღვთაებრივი სიამოვნება მიიღოს.

_ მეგონა, წარსულზე აღარ ვილაპარაკებდით… _ ხმა წაერთვა, წეღან ენერგიულად ათამაშებული ხელის თითები უღონოდ ჩაებღაუჭნენ სავარძლის სახელურებს.

_ შენ დაიწყე, ჩემი ბრალი არ არის… _ მმხრები ავიჩეჩე და ყავა მოვსვი.

_ ყოველთვის ყველაფერი ჩემი ბრალია…

_ ყოველთვის არა და არც ყველაფერი… ნუ იგონებ… მოდი, ცოტა გავმხიარულდეთ, აქ საქმის გასარჩევად არ მოვსულვარ. მეგონა, ერთმანეთის ნახვა გაგვიხარდებოდა.

_ ჰო, მეც ასე მეგონა. _ ორაზროვნად მიპასუხა და ირონიულად ჩაიღიმა, _ არა უშავს, ისე ვიმეგობროთ, ხომ შეიძლება?

_ რა თქმა უნდა. მაპატიე, არ ვიცი, რატომ მოხდა ასე. თუ დამიჯერებ, მე თვითონაც მიკვირს.

_ ძალიან კარგადაც იცი.

_ შენ რა იცი, მე რა ვიცი?

_ ყველა ადამიანმა იცის, რატომ ხდება მის თავს ესა თუ ის. მოდი, ნუღარ გავაღრმავებთ. ორივენი კარგად ვხვდებით, რაც ხდება. რაც არის, არის. უბრალოდ, შენი დაკარგვა არ მინდა. მე შენ არ მიძებნიხარ, სრულიად მოულოდნელად გამოჩნდი. მეგონა, ეს ღვთის ნება იყო. რადგან ხელმეორედ ერთმანეთს შეგვახვედრა, ნიშანი მოგვცა-მეთქი. წარსულმა კიდევ ერთხელ შემატორტმანა, თუმცა ახლა უკვე შემიძლია თავის შეკავება, ისე ადვილად აღარ ვეცემი, როგორც მაშინ, მიამიტობაში. მიამიტობის ეტაპი დიდი ხანია, დამთავრდა. ახლა ისღა მინდა, რომ სხვა მხრივ მაინც დამიდგე გვერდით. იმედია, წარსულის მცირე დამსახურებები ამის უფლებას მაძლევს. ჩემი გოგოს მდგომარეობა მაშფოთებს. იცი, რამდენი წელია, ვიღაც უყვარს? ამ დროს თვითონაც არ იცის, ვინ. ვიღაც. უსახელო, უგვარო, უთვისტომო… იქნებ არც არსებობს რეალურად. შეიძლება ქალიცაა, რას გაიგებ! ამას რომ ვუხსნი, ცოფდება, არ მისმენს… დამეხმარე, გთხოვ… კაცს სხვანაირად შეუძლია ქალის შეგონება, ნდობის მოპოვების სხვანაირ ხერხებს ფლობს. მე ყოველთვის მჯეროდა შენი და ახლაც შენი იმედი მაქვს… ამ სოციალურმა ქსელებმა მთლად გააგიჟა ახალგაზრდობა. იქ ცალკე ცხოვრება აქვთ აწყობილი. მინდა, რეალურ ცხოვრებაში გაუმართლოს და არა ვირტუალურში. მთელ სიცოცხლეს ფანტაზიებში ხომ არ გალევს? ვუშველოთ რამე… ერთად ვუშველოთ… გთხოვ, ამაზე მაინც არ მითხრა უარი.

_ არ ვიცი, რა გითხრა… მე სიამოვნებით დავეხმარებოდი, მაგრამ როგორ გგონია, მას სჭირდება ჩემი დახმარება? არ მეტყვის, შენ ვინ გეკითხება, ჩემს პირად ცხოვრებაში რომ იჭრებიო? მე მისთვის სრულიად უცხო ადამიანი ვარ. ვიღაც ვარ, გარედან მოსული…

_ მთავარია, მისი ნდობა მოიპოვო…

_ მაგრამ როგორ?

_ როგორ და… _ პაუზა გააკეთა, ჩაახველა და თვალები დახარა. მივხვდი, რაღაც ისეთი უნდა ეთქვა, რაც მე არ მესიამოვნებოდა, _ ვთომ შევრიგდით, ვითომ ერთად ვართ… ასეთი სცენა გავითამაშოთ…

_ ნანა… _ შევაწყვეტინე, როცა მივხვდი, საითაც უმიზნებდა.

_ ნუ მაწყვეტინებ, ძალიან გთხოვ… შენ არასწორად გაიგე. უბრალოდ, ხშირად უნდა იარო ჩვენთან. მე დაგირეკავ, როცა შინ იქნება და მხოლოდ მაშინ მოდი. ნუ გეშინია, ისე არ გავაკეთებ, რომ მარტონი დავრჩეთ, თუ ეს გაშფოთებს. მინდა, ერთმანეთს შეეჩვიოთ. მერე სადმე გახვალთ, დაპატიჟებ ან რაღაც ამდაგვარი. მოკლედ, შენ ეგენი არ გეშლება, რაღას მალაპარაკებ? მთავარია, იმის არსს ჩასწვდე, რის ახსნასაც ვცდილობ.

ამ დროს კარის სახელური გატკაცუნდა.

_ მოვიდა! _ ისეთი შეშინებული ხმით წარმოთქვა ნანამ, სიცილი ვერ შევიკავე.

_ მერე რა? მოვიდეს, ჩვენც ხომ ეს გვინდა.

ნინი ჩემს დანახვას არ ელოდა.

_ უი, თქვენ? რომელმა ქარმა გადმოგაგდოთ? _ ისე ცივად მკითხა, უსიამოვნო ტალღამ გულის სიღრმეში რაღაცას მიმახეთქა.

_ ამ სახლისკენ მომავალ ქარს გამოვყევი, _ ხუმრობაში ვცადე გატარება, ვითომ მისი ირონია ვერ ვიგრძენი.

_ აჰა… _ დაკვირვებული მზერა ჯერ მე მომაპყრო, მერე დედამისს, _ რაღაც ვერ ვატყობ, იმ ქარის კმაყოფილი იყოთ ან ერთი, ან მეორე. სწორად მივხვდი? ისეთი ძმრიანი სახეები გაქვთ, თითქოს დასაფლავებიდან ამწუთას დაბრუნდით.

_ რა საზიზღრობებს გაიძახი, გოგო, რა გჭირს? _ გაღიზიანდა ნანა და ადგა, _ აბა, გიჟივით უნდა ვიცინოდეთ თუ რა?

_ არა, არაფერი. თქვენ თუ კარგად გრძნობთ თავს, მე რა… _ მხრები აიჩეჩა და ქვედა ტუჩი მოპრუწა, _ მე მხოლოდ გამიხარდება.

_ ჰოდა, გამოიცვალე ტანსაცმელი და ვისადილოთ. ანდრიაც მშიერია.

_ რატომ მერე, რას ელოდებოდით?

_ შენ. _ ძალიან მშვიდი, ღიმილიანი სახითა და მომნუსხველი მზერით ვუთხარი და ხელებით `ესაა ჭეშმარიტება~ ჟესტი გამოვსახე.

მისი გაოცება წარბების აჭიმვაში გამოიხატა. ერთხანს უნდობლად მიყურებდა, მერე თავი გაიქნია და თავის ოთახში გაუჩინარდა.

ნანამ სუფრა გააწყო. საჭმელი გააცხელა. გუფთის სასიამოვნო არომატმა სამზარეულო გადაავსო. ვიგრძენი, რომ მომშიებოდა. მართლა სიამოვნებით მივირთმევდი ახლა, მით უფრო, რომ გვერდით ნინი მეყოლებოდა, მის ხმას გავიგონებდი, მის მზერას დავიჭერდი, მის ისრებივით ირონიას ავისხლეტდი…

სანამ ნინი გამოვიდოდა, ნანამ ჩურჩულით მთხოვა, იქნებ როგორმე დაითანხმო, რომ ამ დღეებში სადმე გამოგყვეს _ ან კინოში, ან თეატრში… რამე მოიფიქრეო.

შორს დავიჭირე. რატომ უნდა დამეპატიჟა კინოში ან თეატრში დედამისის გარეშე? რაღაც გამართლება ხომ უნდა ჰქონოდა ჩემს წინადადებას? მე კი ძალიანაც მინდოდა ასე, მაგრამ ეთიკურად რომ არ იყო ლამაზი?

ამ დროს სპორტულ შარვალში გამოწვართული შემოგოგმანდა. არ ვიცი, იმწუთას საიდან მომაფიქრდა, მაგრამ გამოსავალი უცებ მომწიფდა გონებაში და დავიწყე:

_ ლელი… ერთი თხოვნა მაქვს შენთან, თუ არ დამზარდები…

_ მე ნინი მქვია! _ ყინულოვანი ხმით მომახალა.

დავმუნჯდი. ხომ ვიცოდი, რომ ნინი ერქვა, მაგრამ ისე იმოქმედა მისმა აღიარებამ, რომ ზუსტად ისე გამიკვირდა, წესით რომ უნდა გამკვირვებოდა.

_ ლელი! _ გაისმა ნანას გამაფრთხილებელი შეძახილი.

_ მე ნინი მქვია, დედა! და თუ შეიძლება, აუხსენი ამ ადამიანს, ლელის რატომაც მეძახი! _ და გაჩუმდა, მაგრამ რადგან ნანა ხმას არ იღებდა, თვითონვე გააგრძელა, _ დედას უყვარს ეს სახელი და ბავშვობიდან ასე მეძახის, არადა, დაბადების მოწმობაში ნინი მიწერია და ყველა ასე მომმართავს. მეც ნინი მომწონს, ლელი კი არა და ვერ შევაგნებინე დედაჩემს, ეგ სახელი არ დამიძახოს. იქნებ თქვენ იქონიოთ მასზე გავლენა?

სიტუაცია ძალიან დაიძაბა. მე გაუნძრევლად ვიჯექი, ხმას არ ვიღებდი და ნანას რეაქციას ვაკვირვებოდი. ის კი ადგა და ოთახიდან გავიდა.

_ რას აკეთებ? _ მოგუდული ხმით ვკითხე ნინის, _ მე მსაყვედურობდი, ცუდად ექცევი და მეშინია, გული არ გაუსკდესო და შენ თვითონ რას აკეთებ? ინსულტი სხვანაირად კი არ ვითარდება…

_ ასე გაგრძელება არ შეიძლება. დავიღალე უკვე ამ ტყუილებით. არ მიყვარს, როცა მატყუებენ, მით უფრო არ მიყვარს, როცა მე ვიტყუები. თუ ერთად უნდა ვიყოთ, ერთ ჭერქვეშ ვიცხოვროთ თუ რაღაც ამდაგვარი, ერთმანეთი არ უნდა მოვატყუოთ… ასე არ არის?

_ მართალი ხარ, ასეა, მაგრამ ძალიან ხისტად გამოგივიდა. დედას ასე არ უნდა მოექცე, მით უფრო, კაცის თანდასწრებით.

_ აუ, ნუ მასწავლი, ვისთან როგორ მოვიქცე! _ გაღიზიანებულმა შემომიტია, _ ჭკუის დარიგებები არ იყოს!..

_ მოდი, გავიდეთ სადმე და მე და შენ ცალკე ვისაუბროთ, კარგი? _ ვცდილობდი, მოთმინებიდან არ გამოვსულიყავი.

_ მე და შენ ცალკე რამე გვაქვს სასაუბრო?

_ რა გემართება, ნინი? დღეს საერთოდ ვერ გცნობ… _ ისე ალალად მივმართე, რომ სულ გადამავიწყდა, ვინ ვიყავი.

ნერვიული სიცილი აუტყდა, ისტერიკული.

_ `დღეს საერთოდ ვერ გცნობ~… ისე მეუბნები, თითქოს წლების განმავლობაში ერთად მოვდიოდეთ. შენ რა იცი, მე როგორი ვარ სხვა დროს?

კინაღამ გავყიდე ჩემი თავი, მაგრამ სულაც არ დავბნეულვარ.

_ ორი-სამი შეხვედრაც კი საკმარისია, რომ ადამიანზე გარკვეული შთაბეჭდილება შეგექმნას. გაცნობის დღიდან სულ სხვანაირი მეგონე, ახლა სულ სხვას გხედავ.

_ ეს ისტერიკაა, რომელიც გაივლის… ცხოვრება მაქვს ასეთი, რას ვიზამთ. დედაჩემმა არ შემოგჩივლა? გეტყოდა რამეს, ვინ დაუშლიდა?.. რაო, რაო, წეღან? რაღაც სათხოვარი მაქვსო?

_ საჩუქარი მინდა ვიყიდო დახლოებით შენი ასაკის გოგოსთვის, ჩემი თანამშომლის დაბადების დღეა ხვალ და თუ დამეხმარები…

თვალი თვალში გამიყარა და ღრმად ამოიოხრა, თან ლოყები გამობერა.

_ მერედა, სადილი?

_ სიმართლე გითხრა, ჭამის მადა გამიქრა, ისეთი ამბები დაატრიალე…

_ ჰო. მართალი ხარ… კარგი, წავიდეთ. მოიცა, დედაჩემს ვნახავ. _ ხელებით დოინჯი შემოიყარა და სამზარეულოში გავიდა, საიდანც თეფშების ჩხარაჩხურის ხმა მოისმოდა.

კარგა ხანს მომიწია ლოდინმა. არ ვიცი, რაზე ილაპარაკეს, მაგრამ როცა ნინი შემოვიდა, აფორიაქებული ჩანდა, ნანას კი, რომელიც უკან მოჰყვებოდა, თვალები ცრემლით ავსებოდა.

_ მაპატიე, ანდრია… გაუგებრობაში მოგაყოლე, ხომ ხედავ… არ გეწყინოს, კარგი? მე მხოლოდ კარგი მინდოდა… _ უხერხულად მოიფშვნიტა ხელები.

_ არაფერიც არ მწყენია. რა იყო საწყენი? შენ მართალი ხარ, მას შემგონებელი სჭირდება. ვეცდები, რამე გავაკეთო… შენთვისაც და მისთვისაც…

_ მადლობა… მიდით, მიდით, მითხრა უკვე, გავდივართო… იქნებ ყველაფერი მოგვარდეს… _ თითქოს ტრანსშიაო, უაზროდ ჩაილაპარაკა, ხელი ნაზად გაიქნია და კვლავ სამზარეულოში გაუჩინარდა…

რამდენიმე წუთის შემდეგ მე და ნინი საბურთალოსკენ მივქროდით…

 

როგორც ქალებს გიყვართ თქმა, მე და ნინიმ საკაიფოდ ვიშოპინგეთ. კარგა ხანს დამატარებდა ყაზბეგის გამზირზე, მაღაზიიდან მაღაზიაში, ბუტიკიდან ბუტიკში და საჩუქრების ვარიანტებს მთავაზობდა. მეც კარგა ხანს ვიწუნებდი და ვყოყმანობდი, რომ მის გვერდით ყოფნის სიამოვნება გამხანგრძლივებოდა. ბოლოს, როგორც იქნა, ჩინური მინიატიურული ლარნაკი ავირჩიე, თავისივე ხელოვნური ულამაზესი ტოტებით და შევიძინე. ამასთან, ნინისაც ვუყიდე პატარა სუვენირი მადლიერების გამოსახატავად _ კოსმეტიკის ჩანთა _ თეთრი, კოპწია და, ამავდროულად, ტევადი. რა თქმა უნდა, თავად ავარჩევინე და ბოლოს რომ ვუთხარი, ეს შენ ჩემგან-მეთქი, ჯერ გაოცდა, მერე კი გაწითლდა, რაც ძალიან მოუხდა. ვარდისფრად აელვარებული ღაწვები მეტ სინაზეს სძენდა. უკან რომ გამოვბრუნდით, სახლთან ჩამოვსვი, მე აღარ ავედი, ნანას კიდევ ერთხელ დანახვას მოვერიდე. რაღაცნაირად დამნაშავედ ვგრძნობდი თავს. მართალია, რაღაც-რაღაცები გავარკვიეთ ერთმანეთთან, მაგრამ მაინც ვერ მოვისვენე, არა და არ მომეშვა გულზე, რადგან ვიცოდი, რომ ვატყუებდი. ყველაზე გულსატკენი ის იყო, რომ ის მაინც იმედოვნებდა ძველი ურთიერთობის აღდგენას. მე კი გული მისი ქალიშვილისკენ მიმიწევდა, თუმცა ყოვლად უიმედოდ. დარწმუნებული ვიყავი, ამ ამბიდან არაფერი გამოვიდოდა, თუმცა, მაინც წყალწაღებულივით ხავსს ვებღაუჭებოდი.

იმ დღიდან მოვუხშირე ნანასთან სტუმრობას. როგორ გაილაღა, უნდა გენახათ. ეგონა, მის გამო დავდიოდი. თვალდახუჭული მენდობოდა, როცა ნინისთან ერთად სადმე წავიდოდი. თავად იყო ხოლმე ინიციატორი, აქ წადით, იქ წადით, ორივემ შეამოწმეთ, ორივემ ნახეთ და ა.შ. თავიდან ცოტას კი აპროტესტებდა ნინი, მაგრამ დროთა განმავლობაში წინააღმდეგობა შესუსტდა და ბოლოს ისე მომეჩვია, რომ პატარ-პატარა საიდუმლოებებსაც მანდობდა. პარალელურად, იქ, ვირტუალურ სივრცეში მიყვებოდა რეალურ ცხოვრებაში განვითარებული მოვლენების შესახებ.

გამოდიოდა, რომ ორმაგ თამაშს ვთამაშობდი. ხომ წარმოგიდგენიათ, რა დღე დამადგებოდა, ეს ამბავი რომ გამსკდარიყო? იმდენად განვიცდიდი ამ ყველაფერს, რომ აშკარად დამეტყო ნერვული ცვლილებები. ევასი არ იყოს, საკუთარ თავში ჩავიკეტე, გულჩათხრობილი გავხდი. ვერაფრით, ვერსაიდან გამოსავალს ვერ ვპოულობდი. არადა, ნინის ვერც ვაგრძნობინებდი, რას განვიცდიდი მის მიმართ, სიყვარულს კი არა, მოწონებასაც კი ვერ დავანახვებდი. ის ისე მიყურებდა, როგორც ოჯახის წევრს, როგორც ძალიან ახლობელ ადამიანს და ჩემი ლტოლვა რომ ეგრძნო, არასდროს მაპატიებდა, ახლოსაც აღარ გამიკარებდა.

ყოველთვის ასეთი უცნაური ცხოვრება მქონდა. მხოლოდ ჩემს თავს ხდებოდა ხოლმე გასაოცარი მოვლენები. სულ, სულ, მთელი ცხოვრება! ჩვილობაშიც კი ანომალიური რაღაცები მემართებოდა. ოთხი თვისას წინა ორი კბილი ამომივიდა, შვიდი თვისამ ფეხი ავიდგი… ასაკის მატებასთან ერთად ასეთი რამეები უფრო და უფრო ხშირდებოდა. ახლაც მორიგი საოცრება ხდებოდა ჩემს თავს. რაც მეტს ვფიქრობდი ამაზე, მით მეტად ვიხლართებოდი იდუმალ ლაბირინთში.

ფიქრებსა და გამოსავლის ძიებაში დრო გავიდა. ყველაფერი ძველებურად იყო, არსად არაფერი იცვლებოდა, არც შინ და არც გარეთ. ერთადერთი საინტერესო ის მოხდა, რომ ევა შეხვდა ყოფილ შეყვარებულს და თავის ცხოვრებაზე ყველაფერს მოუყვა. იმანაც ერთი კარგად შეაგინა, სულ ბოზი და ჩათლახი ეძახა, მერე გაცოფებულმა ქუდი დაიხურა და კარი გაიჯახუნა. მას შემდეგ აღარ გამოჩენილა, მაგრამ საკმარისი იყო, დამთვრალიყო, ეგრევე ურეკავდა, შეხვედრას სთხოვდა და ტვინს უბურღავდა.

ეს იყო და ეს. სხვა ისეთი მნიშვნელოვანი ნოემბრამდე არაფერი მომხდარა. აი, ნოემბერში კი…

ერთ საღამოსაც, როცა ნანას მორიგი ვიზიტით ვეწვიე, ამრეზილი შემხვდა. ვერ მივხვდი, რატომ. ორი დღის წინ მშვენიერ გუნებაზე დავტოვე და მადლობაც კი გადამიხადა დამშვიდობების წინ, ასე რომ ზრუნავ ჩვენზეო. რა მოხდა? ვინმემ რამე ხომ არ ჩააწვეთა? გასაკვირი დღეს არაფერია. შეიძლება მეზობლები ალაპარაკდნენ, ჭორები გაავრცელეს…

_ რა დაგემართა, რამე მოხდა? _ შევეკითხე, ოთახში რომ შევედი. დივანზე დაჯდა და ფეხი მოირთხა.

_ არაფერი, განა რამე უნდა დამმართოდა?

_ რა ვიცი, ისეთი სახით შემომხედე წეღან, ვიფიქრე, რაღაც დავაშავე-მეთქი.

_ ჯერ არ დაგიშავებია, მაგრამ ვგრძნობ, რომ დააშავებ, _ ხაზგასმით წარმოთქვა და მრავალმნიშვნელოვანი მზერა მესროლა.

შევხედე. თვალი თვალში ჯიქურ გამიყარა და რამდენიმე წამის განმავლობაში ისე მიყურა, წამწამები არ დაუხამხამებია.

_ ვერ ვხვდები, რისი თქმა გინდა… რატომ უვლი შორიდან? პირდაპირ მითხარი, თუ რამე გაქვს სათქმელი.

_ ნინის გარშემო ნუ ურბენ, ამხელა კაცს ასე აცეტება არ გიხდება.

_ როგორ, როგოოორ? _ მარცხენა ყურის ბიბილოს საჩვენებელი თითი გამოვდე, ბებრებმა რომ იციან ისე, როცა არ ესმით, რას ეუბნებიან, და მეც ამრეზით მივაჩერდი, _ განა შენი სურვილი არ იყო, დავახლოებოდი? შენს ზურგს უკან გავაკეთე რამე, თუ? ამ საყვედურს არ მივიღებ, ნანა. თუ არ მოგწონს, აქ რომ დავდივარ, პირდაპირ მითხარი და ხვალიდან ჩემი ფეხი არ იქნება თქვენს სახლში, _ გაღმა შეედავე, გამოღმა შეგრჩებაოს პრინციპი გამოვიყენე.

არადა, მართალი იყო, ცილს სულაც არ მწამებდა. ქალია და გუმანმა უგრძნო, რომ მის ქალიშვილს ვეფანცქვალებოდი. თვალებმა გამყიდა ალბათ, შეყვარებულმა თვალებმა.

სარკასტულად ჩაიცინა. უეცრად ისეთი ზიზღით აევსო თვალები, თითქოს მის წინ მე კი არა, ვინმე ნაგვის ბუნკერიდან ამოსული ბომჟი მდგარიყო. ჩემს ლაბადას ხელი დავავლე და კარისკენ გავქანდი. ჩხუბის სურვილი არ მქონდა. ვიცოდი, წონასწორობიდან თუ გამოვიდოდი, აუცილებლად ცუდი რამეები დამცდებოდა და მერე თავს ვერ ვაპატიებდი.

_ რას აკეთებ? _ მომაძახა.

_ მივდივარ, _ უკან მიუხედავად წამოვიძახე.

_ ის შენი შვილია! _ იყვირა უეცრად.

ალბათ ყუმბარა რომ გამსკდარიყო ჩემგან ერთ მეტრში, ისე არ შემეშინდებოდა, როგორც ამ სიტყვების მოსმენისას. მეხდარტყმულივით ადგილზე გავშეშდი. მოულოდნელად თითქოს უზარმაზი კედელი დამეცა თავს, თითქოს ზურგზე ვეებერთელა ტვირთი ამკიდეს… რამდენიმე წამი დამჭირდა, რომ ტვინს განგაშის სიგნალი მისწოდებოდა და გონებას სათანადო რეაგირება მოეხდინა. როგორც იქნა, დავიდა ჩემამდე ნანას ნათქვამის სიმძაფრე.

`ის შენი შვილია!~ _ სამრეკლოს ზარის ჩამოკვრასავით ჩამესმოდა ყურში.

როგორც იქნა, შევძელი შემობრუნება. ლაბადა იქვე, სარკის წინ დავაგდე და ღრმა ამოოხვრით შევხედე ჩემ წინ მდგარ დოინჯშემოყრილ ლამაზ ქალს.

_ ვისზე ამბობ? _ გამომცდელად, მაგრამ ერთი ტონით ხმადაბლა ვიკითხე.

_ ჩემს ქალიშვილზე… ის შენი ქალიშვილიცაა.

_ ანუ… _ საჩვენებელი თითი გავფშიკე, მარჯვნივ, კარისკენ გავიშვირე, _ ის, ნინი, _ მერე იგივე თითი მკერდზე დავიდე, _ ჩემგან გყავს? ამის თქმას ცდილობდი? _ ვგრძნობდი, თანდათან როგორ მიხშირდებოდა სუნთქვა. ალბათ ან წნევა მიწევდა, ან გული მღალატობდა.

ასეთმა უეცარმა შოკმა შეიძლება ადგილზე გაათავოს ადამიანი.

_ ჰო, სწორედ მაგის ახსნას შევეცადე. მართალია, ამ საიდუმლოს გამჟღავნებას არასდროს არ ვაპირებდი, მაგრამ ისე წავიდა საქმეები, რომ იძულებული გამხადე.

_ მე გაგხადე იძულებული?

_ დიახაც. შენ… ვერ ხვდები, ბოლო დროს როგორ იქცევი? ვერ ხვდები, რომ უკვე თითქმის შეყვარებული ხარ? ასეთი მზერით ერთ დროს მე მიყურებდი. უარყოფას ნუ შეეცდები, მაინც არ დაგიჯერებ. ძალიან კარგად გიცნობ და ვიცი, როგორია შეყვარებული ანდრია ჯორჯიკია.

_ ნანა! _ ვიყვირე და ისე წავბარბაცდი, თავის შესამაგრებლად სარკის კიდეს ხელისგულით დავეყრდენი. შუბლზე ცივმა ოფლმა გამოჟონა.

_ არ მჯერა შენი… რაღაცას მატყუებ. არც ასაკი ემთხვევა და…

_ ემთხვევა… არ გამოთვალე სწორად, ან არ გახსოვს, როდის დავშორდით ერთმანეთს. შენ ბევრი რამ დაგავიწყდა.

_ მე არაფერი დამვიწყებია. ჩვენი სიყვარულის ყველა დღე დღევანდელ დღესავით მახსოვს. მე არ დამვიწყებიხარ. მით უფრო, ჩვენი ბოლო შეხვედრაა დაუვიწყარი. მაგრამ მაშინ ხომ სხვას ხვდებოდი. რატომ გინდა, სხვისი შვილი შემომტენო? ამით ვერაფერს მოიგებ, ხომ კარგად იცი. ბოლოს და ბოლოს, არსებობს დნმ-ის ტესტი, რომლითაც ყველაფრის გარკვევა შეიძლება.

ისევ სარკასტული სიცილი.

_ მერედა, ვინ გიშლის? გააკეთე და გაარკვიე, ჩემი თუ არ გჯერა. რა იყო, შეგეშინდა? შვილი არასდროს გინდოდა და ახლა უცებ ამხელა რომ გაგეჩითა, შეშინდი, არა? ნუ, ნუ, არ გინდა. ჩვენ ხომ არაფერს არ გთხოვთ. უშენოდ მოვედით აქამდე და უშენოდვე გავაგრძელებთ ამის შემდეგაც.

_ ნანა, ცოტა ხნით შეგიძლია გაჩუმდე? _ ჩურჩულით ვკითხე გაფითრებულმა, ცივი ოფლი მასხამდა და მასხამდა, _ რატომ მაშინვე არ მითხარი, თუ ორსულად იყავი? გეხუმრეო, არ ვარ ორსულად, მხოლოდ შენი რეაქცია მაინტერესებდაო, შენ არ იყავი, რომ მეუბნებოდი? იქნებ ყველაფერი შემეცვალა? იქნებ სწორედ შვილი გამხდარიყო ჩვენი ერთად ყოფნის საიმედო საყრდენი?

_ კარგი რა, საკუთარ თავს ნუ დასცინი! _ ხელი მსუბუქად აიქნია, _ რა ერთად ყოფნა, რის საყრდენი… თუ ძმა ხარ! _ ძველბიჭურად დაამატა, _ შენ ისე გეშინოდა ამისთანა რამეების, მაგას როგორ გაგიმხელდი? ვიფიქრე, აბორტს გავიკეთებ-მეთქი, მაგრამ დეიდაჩემმა არ დამანება. შენ ოღონდ გააჩინე და მე გაგიზრდიო. კიდევ კარგი, იმ პერიოდში ჩემი მომავალი ქმარი გავიცანი. ისე შევუყვარდი, ადგილს ვერ პოულობდა, მეხვეწებოდა, ცოლად გამომყევი და ყველა სურვილს აგისრულებ ცხოვრებაშიო. მეც რას ვკარგავდი, ავდექი და მივახალე, ასე და ასე, სხვისგან ორსულად ვარ-მეთქი. ისე შეეცვალა სახე, მივხვდი, არ ესიამოვნა, მაგრამ ამის გამო უკან არ დაუხევია. ბავშვი ჩემს გვარზე გავაფორმოთ და მხოლოდ მე და შენ ვიცოდეთ, რომ ასეა, ღვიძლი შვილივით გავზარდოთ და საქმეც მოგვარდებაო.

ამაზე დავთანხმდი. როცა ნინი დაიბადა, ხმა გავავრცელეთ, ვითომ შვიდთვიანი გაჩნდა, სინამდვილეში დროულად ვიმშობიარე. ამიტომ არავის გაუგია, სხვა კაცისგან რომ მყავდა. ჩემმა ქმარმა მართლა ღვიძლი შვილივით შეიყვარა, გაზრდაში მეხმარებოდა, თვითონაც არაფერი დაუკლია მისთვის და ისე მოკვდა, არასდროს წამოუძახებია ჩემთვის, შვილი არ გამიჩინე და სხვისას ვზრდიო.

ნერვიული კანკალი დამეწყო, ადგილზე ვერ ვჩერდებოდი, მუხლები მეკვეთებოდა. ასე მეგონა, უეცრად ბრაზილიურ სერიალში ამოვყავი თავი. ალბათ თქვენც გეცინებათ. გგონიათ, რომ ასეთი რამეები სინამდვილეში არ ხდება. თურმე ხდება, მაგრამ… მხოლოდ ჩემ გარშემო, მხოლოდ მე უნდა დამემართოს მსგავსი სასწაულები. თურმე სამი წელია, საკუთარი ქალიშვილი მიყვარს. ეს ნორმალურია? რატომ მოხდა ასე? რის გამო დამსაჯა ბედისწერამ ასე მწარედ? რა დანაშაულისთვის გავიწირე?

მეტის ატანა აღარ შემეძლო. ელვის სისწრაფით წამოვავლე ლაბადას ხელი და ოთახიდან გავვარდი. გიჟივით მივრბოდი დაღმართზე. ერთი სული მქონდა, ჩემს ეზომდე მიმეღწია, სადაც მანქანა მეყენა, ჩემს ბინაში შევვარდნილიყავი და ლოგინზე დავმხობილიყავი. ახლა საჭეს ვერ მივუჯდებოდი, აუცილებლად ვიღაცას ან რაღაცას შევასკდებოდი…

 

არ მახსოვს, რამდენ ხანს ვიყავი გულდაღმა დამხობილი. შეიძლება ერთი საათი, იქნებ მეტიც… ძლივს ავითრიე ტანი, მთელ სხეულში ისე მტეხდა, თითქოს გვარიანად ნაბეგვი ვყოფილიყავი. კარგი ის იყო, რომ აღარ მაკანკალებდა, ნერვები დამმშვიდებოდა. ჩემდა უნებურად, აპათიამ შემიპყრო. საერთოდ არ განვიცდიდი, ასე რომ მოხდა. ისე გულგრილად აღვიქვამდი მომხდარს, როგორც ვიღაც მესამე პირის თავს გადახდენილ სევდიან ამბავს.

მანქანა დავქოქე და შინისკენ გავეშურე. ეზოში შემოვედი თუ არა, თავისი კარის ზღურბლთან ევა დავინახე. ჩემი მანქანის ხმაზე გარეთ გამოსულიყო და მელოდებოდა. ხელში შამპანურის ბოთლი ეჭირა.

_ ცუდად გამოვიყურებით, ქირურგო, რა გვემართება? შემოგვიტიეს ქალებმა?! _ შემომღიმა და ბოთლი ცხვირთან ისე მიიტანა, თითქოს სახეზე აფარება სურსო.

_ გამოიცანი! ასე ცუდად მგონი, არასდროს ვყოფილვარ.

_ იტყუები, ასე ცუდად ხშირად ყოფილხარ, უბრალოდ, აღარ გახსოვს. უფრო სწორად, გახსოვს, მაგრამ ეს ახალია და უფრო მძაფრად აღიქვამ. შესაბამისად, გეჩვენება, რომ ყველაზე ცუდად სწორედ ახლა ხარ. აბა, დაფიქრდი, არ ვარ მართალი?

დავფიქრდი. უყურე შენ! როგორ ზუსტად ჩამოაყალიბა ჩემი მდგომარეობა. მართალი იყო.

_ კი, მართალი ხარ.

_ როგორც ყოველთვის, _ ხალისიანად დააყოლა.

_ ეგ რა გიჭირავს ხელში? შენც არ უნდა იყო უკეთეს დღეში, მგონი, არა?

_ ხო. იმ ლაწირაკმა გადამაგდო.

_ ვინ ლაწირაკმა?

_ იმან, სიყვარულს რომ მიხსნიდა და გასაქანს რომ არ მაძლევდა.

_ ხომ დაშორდი? კიდევ გირეკავს?

_ წუხელ დამირეკა, მთვრალი იყო. მაშინვე მივხვდი, ფხიზელი ხომ აღარ რეკავს და დათვრება თუ არა, მაშინვე ტვინის ბურღვას იწყებს. ხვალ უნდა გნახოო, უნდა გელაპარაკოო, ასე დისტანციურად არ შემიძლიაო.

_ მერე?

_ კარგი-მეთქი, ვიფიქრე, ჯანდაბას, შევხვდები. ბოლოს და ბოლოს, ერთხელ დავუწვები, იქნებ დაწყნარდეს და მომეშვას-მეთქი. პირველზე დამირეკე! _ ვეუბნები. _ გაგიჟდი? მაგდენ ხანს რა მომათმენინებს? თერთმეტზე დაგირეკავ! _ მეუბნება. ამაზეც დავთანხმდი. ჰოდა, ვზივარ დღეს დილიდან და ამ დრომდე ველოდებოდი, როდის დამირეკავდა. შენც არ მომიკვდე! აი, უკვე რომელი საათია და არ დაურეკავს. არც კი გავახსენდი. მაგის დედას… _ გინება მუშტზე ხელისგულის დატყაპუნებით დაასრულა.

_ დაიკიდე, რა. საერთოდ აღარ დაელაპარაკო, გაუთიშე ხოლმე, როცა გირეკავს და მორჩა.

_ ეგრეც ვაპირებ, მაგრამ ისე მომეშალა ნერვები, ახლა რომ არ დავლიო, მოვკვდები. არ გინდა ერთად დავლიოთ? კომპანიონი მჭირდება.

_ შენთან ერთად ყველაფერი მინდა, _ ტკბილად ვუთხარი და მისი თავი მკერდზე მივიხუტე.

ეს გოგო მართლა გულით მიყვარდა. ალალ-მართალი იყო და იმიტომ. სულ არ მაინტერესებდა მისი ცხოვრების სტილი. ჩემთვის ყველაზე სუფთა და ფაქიზი ადამიანი იყო ამქვეყნად, როგორც ნინი.

_ მადლობა, ანდრია! _ გულაჩუყებულმა მითხრა, ხელები წელზე მომხვია და თავის შამპანურიანად ჩამეხუტა.

_ წამო, შევუდგეთ საქმეს, _ კიბის მოაჯირს დავეყრდენი, _ მაგრამ მე საჭმელი არაფერი მაქვს, შენ?

_ არც მე… ყველი მაქვს და პური… და კიდევ მწნილი.

_ ოჰ, მეტი რაღა გინდა, შე ქალო! მეფური სუფრა გაგვიშლია და ეგაა! _ სიცილით მივაძახე თავისი ოთახისკენ გაქცეულს და შამპანურის ბოთლი, ხელში რომ მომაჩეჩა, გასაგრილებლად გახურებულ შუბლზე მივიდე.

აბა, ორ კაცს ერთი ბოთლი შამპანური რას გვიზამდა? თანაც, მე ცოტას ვსვამდი. ჯერ ერთი, იმიტომ, რომ შამპანურს არ ვწყალობ, გულძმარვა მეწყება და მეორეც _ არ მათრობს. ძმაკაცები მეხუმრებიან, შამპანური არისტოკრატების სასმელია და შენ, როგორც არისტოკრატს, რას მოგერევაო. მე კი ვიცი, რომ არისტოკრატობა არაფერ შუაშია, მაგრამ მაინც არ ვეკამათები. დაე, ილაყბონ.

მე, როგორც ჭეშმარიტ ჯენტლმენს, ბარი გამოტენილი მაქვს სასმელებით. რა გინდა, სულო და გულო, რომელი ქვეყნის რა სახის სასმელს მოისურვებთ, მე რომ არ მქონდეს. მაგრამ ხანდახან ისე მენანება ხოლმე ჩემი იშვიათი ეგზემპლარები, რომ გახსნა მიძნელდება და თუ დავაპირე, ხელები მიკანკალებს. ისე, ხუმრობა იქით იყოს და კოლექციონერობას ზედმეტად სცოდნია მიჩვევა. შეგროვების პროცესი უფრო და უფრო მიტაცებდა, აი, გახსნის კი პირიქით, მინელდებოდა. ჩემი მეგობრები ისე არ ჩამოვიდოდნენ საზღვარგარეთიდან, ჩემთვის ერთი ბოთლი უცხო სასმელი არ ჩამოეტანათ. ყველაზე ძვირიანებს და ყველაზე უცხოებს ხელს არ ვახლებდი, სამარიაჟოდ მჭირდებოდა, უფრო წვრილ-წვრილებს კი შეძლებისდაგვარად ვიმეტებდი გასახსნელად. ყველაფერი მაინც სტუმარზე იყო დამოკიდებული. სტუმარზე და… სიმთვრალის ხარისხზეც. კარგა გვარიანად შემთვრალი ძალიან გულუხვი ვხდებოდი და შემეძლო, ნებისმიერი ბოთლი გამეხსნა, ჩემთვის ყველაზე ძვირფასიც კი, მაგრამ თუ ჭკუა მომეკითხებოდა, მაშინ ვერავინ შეძლებდა ჩემს ცდუნებას.

ახლა შემთვრალიც კი არ ვიყავი, მაგრამ ევასთან თავის მოწონება მომინდა და ჯეკ დენიელსის ყველაზე ძვირიანი ვისკი გავხსენი. ამოვიღე თუ არა თავისი მეტალის ყუთიდან, ევა გადაირია.

_ აუ, ეს ყუთი თუ არ მაჩუქო, შენ იყო უსინდისო ადამიანი!

_ წაიღე, გოგო, რა ოხრობად მინდა, თუ იცი? _ ასეთ ადვილ თხოვნაზე უარს როგორ ვეტყოდი?

_ მაგარი ხარ, ანდრო, გენაცვალე მე შენ! _ ევა კარგა გვარიანად იყო შეზარხოშებული, _ მე ამას ვერ დავლევ, თორემ სასმლის არევა ბოლოს მომიღებს, მაგრამ გიყურებ, შენ როგორ დალევ.

_ შენ შამპანურს გაგიხსნი. გგონია, არ მაქვს?

_ არ მინდა, ამაში კიდევ ბლომად ასხია, ვიმყოფინებ. თუ არადა, მერე ვნახოთ. აქ არაა? სად წავა.

_ მართალი ხარ, სად წავა.

_ ისე, თუ აკვირდები, ბოლო დროს სულ ერთფეროვანი ცხოვრება რომ გვაქვს მე და შენ? დავეჩვიეთ ლოთურ ყოფას, აი. _ და სიცილი ატეხა. მეც გამეცინა.

_ ნეტავ სად უფრო გვიჭირს, ტვინში თუ გულში? _ დააყოლა და ტვინის წარმოთქმისას თითი თავის შუბლზე მიიდო, გულის წარმოთქმისას კი მე მატაკა მკერდში.

_ ალბათ უფრო ტვინში, _ ეშმაკური გამომეტყველებით მივუგე.

_ გიჯერებ… როგორც მედიცინის მუშაკს, გიჯერებ… შენ უკეთ იცი, ამ დროს სად უფრო ძლიერად ფეთქდება სიყვარულის ჭურვები. ისე, ჩვენში დარჩეს და… არ მომიყვები, რა გჭირს?

_ მოგიყვები, აბა, რას ვიზამ! _ და მოვუყევი, რაც ნანამ მითხრა.

_ საინტერესო ამბავია, _ სანამ ვყვებოდი, კრინტი არ დაუძრავს, არც გაკვირვება გამოუხატავს და არც გაბრაზება, თვალებს აფახულებდა მხოლოდ. როცა ლაპარაკს მოვრჩი, მაშინღა ამოიდგა ენა, მაგრამ ისევ ისე, უემოციოდ, _ გჯერა მისი?

_ არ მჯერა, მაგრამ მაინც მჯერა… არ ვიცი, რა ვიფიქრო. რა თქმა უნდა, ყველა ვარიანტში გადავამოწმებ, მაგრამ ამისთვის უდიდესი სიფრთხილის და ტაქტის გამოჩენა იქნება საჭირო. არ მინდა, ნინი დავაშინო… არც ის მინდა, ტყუილად გული ვატკინო.

_ იქნებ არც გატყუებს… აუცილებლად უნდა გაარკვიო, _ შეცვლილი ხმით გამოთქვა თავისი მოსაზრება, _ ბანალური შემთხვევაა, მაგრამ ჩვენი ცხოვრება თავიდან ბოლომდე ბანალური არ არის? არავის არაფერი არ უკვირს უკვე. სურათი არ გაქვს იმ ქალის? მაჩვენე და გეტყვი, რამდენად გულწრფელია. ადამიანს სახეზე აწერია საკუთარი ბუნება.

_ კი, მაქვს, ნინის დაბადების დღეზე მობილურით გადავიღეთ. აგერ მაქვს, ალბომში. _ მობილურში ალბომი მოვძებნე და ევას გავუწოდე.

თავისი ჩამოქნილი თითებით დაიწყო ფოტოების გადაფურცვლა. ხმას არ იღებდა. ერთი-ორჯერ ძალიან სერიოზული და გამომცდელი თუ დაკვირვებული მზერით გამომხედა, თქმით კი არაფერი უთქვამს. დიდხანს ათვალიერებდა. ბევრი ფოტო არ მქონდა მობილურში, მაგრამ იმდენ ხანს ათვალიერებდა ერთსა და იმავეს, რომ გეგონებოდათ, სქელტანიანი ალბომი უდევს წინ და მის გადაფურცვლას ვერ აუდისო.

_ აი, თურმე რა ყოფილა! _ თქვა ბოლოს ყრუ ხმით და ტელეფონი გამომიწოდა, _ იცი რამდენი წელია, ამ ქალს ვეძებ? მხოლოდ ახლა, ამწუთას მივხვდი, რომ ვერც ერთი ადამიანი თავის ბედისწერას ვერ გაექცევა.

_ რატომ ეძებ? აგერაა და როცა გაგიხარდება, მაშინ მიგიყვან, რა პრობლემაა? არ მითხრა ახლა, ვალი აქვს ჩემიო.

_ თანაც რამხელა!.. ვერასდროს ვერაფრით რომ ვერ გადაიხდის.

დამაინტრიგებელი შემთხვევა იყო. გაოცებული დავრჩი. საიდან იცნობდა ნანას? განა რა უნდა ყოფილიყო ისეთი ვალი, რომლის გადახდას ადამიანი ვერასდროს შეძლებდა? ან კი რად უნდოდა ამდენი ფული, თუ დიდძალ თანხაზე მიდიოდა საუბარი? ახლავე უნდა გამერკვია ეს საკითხი…

 

აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია. ჩემი დარჩენილი სიცოცხლის დარჩენილმა მონაკვეთმა ათვლა დაიწყო. თუმცა, სანამ ახალ ამბავს გავიგებდი, ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ პოსტლუდიის ფაზაში უნდა შემებიჯებინა.

ხმას არ ვიღებდი, შევყურებდი ევას და ნანაზე ვფიქრობდი. რატომ გადაეჯაჭვა ასე ყველაფერი ერთმანეთს? სად ნანა და სად ევა? რატომ მაინცდამაინც ჩემი მდგმური? ის არ იყო საკმარისი, თვითონ რომ გამომეცხადა მოჩვენებასავით და ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენა? ნეტავ არ შემხვედროდა, ნეტავ სამუდამოდ გამქრალიყო ჩემი ცხოვრებიდან!

_ როდის შემახვედრებ, ანდრია? _ ევას ხმა შეეცვალა.

_ არ მეტყვი, რატომ დაეძებ ასე გამწარებული?

_ არ ღირს, გითხრა. სასტიკად არ მოგეწონება.

_ რატომ, რა არის ასეთი?

_ ვერც კი წარმოიდგენ, როგორ ცუდად ვარ, _ გაფითრებულ ევას შუბლზე ცივი ოფლი ასხამდა.

_ ევა, რა გემართება?

_ ღმერთს მადლობა შევწიროთ, რომ ნინი შენი შვილი არ აღმოჩნდეს.

_ მაგას უკვე ვევედრები ღმერთს. ახლა მთავარი ისაა, როგორ გავიგო სიმართლე.

_ მარტივად. დნმ-ის ანალიზით.

_ ჰო, მაგრამ ეგ როგორ მოვახერხო? რა ვუთხრა? ნინი, მგონი ჩემი შვილი ხარ და ეგ ამბავი უნდა გავარკვიოთო? მაგას ვერ ვიზამ. იქით ნანა აყვირდება, ჩემი არ გჯერაო…

_ მაგის გარკვევა ჩემი დნმ-ითაც შეიძლება, _ მოგუდული ხმით ამოთქვა და მზერა ამარიდა.

_ შენი? შენ რა შუაში ხარ? _ ვერაფერი ვერ გავიგე.

_ მე და ნინი ტყუპისცალები ვართ. მაგ საზიზღარმა ქალმა მე გამაშვილა, ნინი კი დაიტოვა. აი, რატომაც ვეძებ ამ დრომდე.

ეს არ იყო თავზარდაცემა, არც სასოწარკვეთა, არც მოულოდნელობით გამოწვეული შიში, არც შოკი! ეს რაღაც სრულიად უცხო განცდა იყო, რომელიც ცხოვრებაში არ გამომიცდია. ალბათ ის, რაც ზემოთ ჩამოვთვალე, ყველაფერი ერთად, თან კუბში აყვანილი. ვგრძნობდი მხოლოდ იმას, რომ თვალთ დამიბნელდა, ენა გამიშრა და მეტყველების უნარი დავკარგე. შემეშინდა, ინსულტმა ან ინფარქტმა არ მხიოს-მეთქი. ჩემს ასაკში ხომ ყველაზე მეტადაა გახშირებული ეს ორი დაავადება. ამაზე ამაზრზენი რა უნდა გამეგო? ნუთუ ეს ყველაფერი სიმართლეა? იქნებ მესიზმრება და კოშმარიდან ვერ გამოვდივარ?

_ ანდრია! ანდრია! _ ვიგრძენი, რამდენჯერმე როგორ გამილაწუნა ევამ სახეზე.

_ დამშვიდდი, კარგად ვარ, _ ამოვილუღლუღე.

_ რაღა კარგად ხარ, თვალები გვერდულად წაგივიდა, სადღაც იყურებოდი ალმაცერად, თითქოს მარცხნივ და თითქოს ზეცაში. _ შეშინებულმა ისე ჩქარა-ჩქარა მომაყარა, ძლვის გავიგე, რა მითხრა.

_ არა, გადავრჩი, როგორც ჩანს, გავუძელი, _ ვთქვი და ზედა და ქვედა კბილები ერთმანეთს ისე ძლიერად დავაჭირე, ყბები მეტკინა, _ ასე არ შეიძლება იყოს, ევა! დავიჯერო, ღმერთმა ასე გამწირა? შენ რომ ჩემი შვილი აღმოჩნდე, ხომ ყველა ვარიანტში უნდა მოვიკლა თავი, ა?

ევას ნერვიული სიცილი აუტყდა. აშკარად ისტერიკამ შეიპყრო. თავი უკან გადააგდო და უაზროდ ახარხარდა.

_ ევა! _ ახლა მე შემოვულაწუნე და უცებ გავაჩუმე.

შემომხედა. ნელ-ნელა ეღრიცებოდა სახე, ებრიცებოდა ტუჩები და უსევდიანდებოდა თვალები. მერე ცრემლები ჩაუდგა გუგებში, მერე შიში, მერე სიბრაზე…

_ სისულელეა… ეს ყველაფერი სისულელეა, _ ამოიჩურჩულა, _ ის ქალი არ არის ნორმალური. მანია აქვს, ტყუილები მოიგონოს და სხვები `დააბოლოს~. ჩვენ მას გავშიფრავთ.

_ ევა, დარწმუნებული ხარ, რომ ნანა ის არის, ვისაც ეძებ? იქნებ ფოტოზე ჰგავს მხოლოდ და გეშლება?

_ არა, არ მეშლება. ეგაა, ზუსტად ვიცი. ერთხელ შევხვდი და მაშინაც მომატყუა, დამემალა. მერე კი ვეღარ ვიპოვე.

_ მაგრამ… მოიცა, შენ ხომ ოცდაექვსი წლის ხარ? ნინი კი ოცდახუთისაა. _ მოულოდნელად მომაგონდა, მათ შორის ასაკობრივი სხვაობა რომ იყო და ისე გამიხარდა, თითქოს ერთ წამში მილიონი მეშოვოს.

_ არ ვარ ოცდაექვსის. მხოლოდ დაბადების მოწმობაში მიწერია ასე. ისიც იმიტომ, რომ დედაჩემს ცხრა თვის ბავშვი გარდაეცვალა თურმე, გოგონა, და ქმარს არაფერი სცოდნია, რადგან ციხეში მჯდარა მკვლელობისთვის. ამასაც უფიქრია, სხვა ბავშვს ავიყვან და სანამ ის ციხიდან გამოვა, ბავშვი გაიზრდება და ვერ მიხვდებაო. ერთი სიტყვით, ჩემი და, მგონი, შენი ცხოვრებაც ძალიან ჰგავს თურქულ სერიალს.

_ ბრაზილიურს, _ შევუსწორე ნერვიული სიცილით.

უკანასკნელი იმედიც გამიხუნდა. მეგონა, მისი წლოვანება სხვა გზაზე დაგვაყენებდა, მაგრამ ჩამივარდა კოვზი ნაცარში.

მოცელილივით გადავესვენე დივანზე.

_ ევა, რა ვქნათ? _ ძლივს გასაგონი ხმით ვკითხე და თვალები მივლულე.

_ პირველ რიგში, დნმ-ს მივხედოთ. მერე კი გავიგოთ, რომელ სამშობიაროში იმშობიარა ქალბატონმა და 1990 წელს ვინ იყო ჩვენი გაჩენის ღამეს მორიგე ექიმი ან ბებიაქალი, ან ვინ ჩაიბარა მშობიარობა… როგორც იყო, რა.

თავში ყველაფერი ერთმანეთში მერეოდა. ძალიან ცუდად ვიყავი, ვერა და ვერ ვწყნარდებოდი. ამხელა კაცი გულში ქალივით ვლოცულობდი და ღმერთს ვევედრებოდი, ამ საშინელი მდგომარეობიდან როგორმე გამოვეყვანე, ოღონდ ეს გოგოები ჩემი შვილები არ აღმოჩენილიყვნენ, და ყველა სხვა სასჯელზე, ასჯერ უარესზეც თანახმა ვიყავი, თუ განგება მომივლენდა.

ისე ვიყავით ანერვიულებულები, რომ ლაპარაკის თავიც არ გვქონდა. ჯეელობის შემდეგ სიგარეტი არ მომიწევია, ახლა კი რომ მივეძალე ევას წვრილღერიან რაღაც უცნაურ `მონდს~, სანამ კოლოფი არ ჩავამთავრე, პირიდან არ გამიგდია. არც ჩემი მდგმური თუ შვილი იყო უკეთეს დღეში.

_ რა უცნაურია, შენ მართლა ჰგავხარ ნანას. ეს მაშინვე შევნიშნე, როცა პირველად დაგინახე, მაგრამ ნინი არც შენ გგავს და არც ნანას. ტყუპისცალები როგორ ხართ?

_ მერე რა? არ გინახავს ისეთი ტყუპისცალები, ერთმანეთს რომ არ ჰგვანან? მე მინახავს და თანაც არა ერთი და ორი.

_ ისე, ჰო, ეგეც მართალია… _ კიდევ ერთხელ გამიცრუვდა იმედი.

_ არ გვინდა ამდენი მკითხაობა და თვითგვემა. იცი სად აკეთებენ დნმ-ის ტესტებს?

_ როგორ არ ვიცი, მაგის მეტი რა ვი… _ წინადადება ვერ დავამთავრე, ისეთი ხველება ამიტყდა. როგორც ჩანს, ერთდროულად ამდენის მოწევამ თავისი ქნა.

_ წავალ, სიგარეტს ამოვიტან, _ ევა წამოდგა.

_ რა დროს სიგარეტია ამ შუაღამეს, სადღა იქნება ახლა რამე ღია.

_ არა, ოთახში მაქვს მთელი ბლოკი. მე ხომ ვიმარაგებ. ქვემოდან ამოვიტან.

_ ააა, _ გამეღიმა, როგორი თავშენახული ქალია. ამ მხრივ მართლა მგავს. ამის გაფიქრებაზე შემაკანკალა. ღმერთო, მე ხომ ამ გოგოსთან სექსი მქონდა. მოაწყვე ისე, რომ ჩემი შვილი არ აღმოჩნდეს, თორემ თავს არ ვიცოცხლებ!

თვალში მომხვდა ლურჯი საფერფლე, რომელშიც ისე ეყარა სიგარეტის ნამწვავები, შორიდან ბეზეს ტორტი გეგონებოდათ. ავდექი, საფერფლეს ხელი დავავლე, სამზარეულოში გავედი და ნაგვის ყუთში ჩავაპირქვავე.

რაღაც რომ გავაკეთე, ოდნავი შვება ვივგრძენი. ამასობაში ევაც დაბრუნდა და მოტანილ სიგარეტს თხელი ცელოფანი შემოაცალა. ეს ხმაც კი ნერვებს მიწიწკნიდა უკვე. ჩემს ჭკუაზე არ ვიყავი.

_ ანდრია, ახლა მე და შენ ვიძინებთ, ხვალ დილით კი მივდივართ სადაც საჭიროა, იქ და დნმ-ის ტესტს ვიკეთებთ. გასაგებია? _ საქმიანი ტონით მომიბრუნდა.

_ ჰო, სხვა რა დაგვრჩენია… მთელი უბედურება ისაა, რომ იქ უამრავი ნაცნობი მყავს. იმათ რა უნდა ვუთხრა? ამის დედა ვატირე! როგორ შემომიტრიალდა ეს აწყობილი ცხოვრება, ხედავ?

ევამ ჩაიცინა. ირონიას ძალიან ჰგავდა ეს ჩაცინება.

_ მეც ეგრე შემომიტრიალდა ცხოვრება, ჩემი დაბადების ამბავი რომ გავიგე.

_ როგორ გაიგე?

_ დედაჩემმა და მისმა დაქალმა იჩხუბეს და იმ ქალმა წამოაძახა, ეს გოგოც იმიტომ გაგიბოზდა, ბოზი ქალისგან რომ იშვილეო. მე ამ დროს სააბაზანოში ვიყავი, ვიბანავე და უკვე გამოვდიოდი. ალბათ არც უფიქრია, რომ გავიგონებდი. არ ვიცი… შეიძლება შეგნებულადაც კი თქვა. ისე გავმწარდი, რომ გამოვუვარდი და სულ თმით ვითრიე. მერე კი დავსვი დედაჩემი და ყველაფერი მოვაყოლე. სიმართლე გითხრა, დედაჩემს ნაკლებად მიუძღვის ამ აფერაში ბრალი. ბავშვი რომ მოუკვდა, თურმე მული შეუჩნდა, ჩემი ძმა მოგკლავს, ციხიდან რომ გამოვა, შვილს როგორ ვერ უპატრონეო და იმას მოუგვარებია ყველაფერი. იმან მიუყვანა თურმე ჩემი თავი ჩემს დედობილს და ამიტომ არ იცოდა, რომელი სამშობიაროდან გამომიყვანეს. მულს არ უთქვამს ეს ამბავი, მერე კი ის ქალი, `მამიდაჩემი~, ავარიაში დაიღუპა და ეს ამბავი ბოლომდე საიდუმლოდ დარჩა. ერთადერთი, რაც ჩემმა გამზრდელმა იცოდა, ნანას დეიდის სახელი და თანამდებობა იყო. მეც ამით მივაგენი. დეიდამისი გარდაცვლილი ყოფილა, მაგრამ დედაჩემის მობილურის ნომერი მაინც მომცეს. ხომ იცი, კეთილი ადამიანები ყოველთვის გამოჩნდებიან, როცა ძალიან გინდა რაღაც. ჰოდა, დავურეკე. ისე ვიყავი ანერვიულებული, მაშინვე მივახალე, ესა და ეს ვარ და შენი ნახვა მინდა-მეთქი. ძალიან დაიბნა. სად ხარ, ახლავე მოვალო. ჰოდა შევხვდით ერთმანეთს. იტირა, გადამეხვია, პატიება მთხოვა, რა ვიცი, ისე მოიქცა, გული მომილბა. მერე შემპირდა, შენს დას გაგაცნობო, ახლა თბილისში არ არისო, ორ დღეში ჩამოვა და დაგირეკავო, იმასაც შევამზადებო, არაფერი არ იცისო… ასე დავშორდით ერთმანეთს და იმ დღიდან დაიკარგა. ის ნომერი ალბათ გადააგდო, რომლითაც დავუკავშირდი, ძველ მისამართზე რომ მივაკითხე, სადაც დეიდამისი ცხოვრობდა, ბინა გაყიდული დამხვდა და მორჩა, მერე მის კვალს ვეღარ მივაგენი. მისი სახელისა და გვარის ხუთი ადამიანი ცხოვრობს თბილისში, დაახლოებით მისი ასაკის, მაგრამ ეგ არც ერთი არ აღმოჩნდა. ის კი არ მიფიქრია, რომ შეიძლებოდა ქმრის გვარზე ყოფილიყო გადასული. აი, ასე იყო ეს ამბავი. ახლა შენ ის მითხარი, რამდენი ჯდება ეს ტესტირება და რამდენ ხანში იქნება პასუხი?

_ პასუხი, წესით, ერთ თვეში იქნება, ეს იმ შემთხვევაში, თუ არ გეჩქარება. ბიოლოგიურ მასალას ალბათ გერმანიაში ან შვეიცარიაში გადააგზავნიან, მაგრამ მე ერთი თვე ვერ მოვითმენ, ამიტომ დაჩქარებული წესით უნდა გავაკეთებინო. ამას ხუთი დღე უნდა და ორმაგი თანხა დაჯდება, მაგრამ არ დავეძებ.

კიდევ ბევრი ვილაპარაკეთ. იმ ღამესაც ჩემთან დარჩა ევა, ტანსაცმელი არც გაგვიხდია, ისე წამოვწექით საწოლზე, ახლა უკვე მამა-შვილივით და შუაღამემდე ვილაპარაკეთ. არც ერთს თვალზე ძილი არ გვეკარებოდა. არ მახსოვს, როდის ჩამთვლიმა, ალბათ გამთენიისას. ევას ჩემზე ადრე ჩაეძინა. ვუსმენდი მის არათანაბარ სუნთქვას და გული შუაზე მეხლიჩებოდა. აი, რამდენი ადამიანის გამწარება შეუძლია ერთი ადამიანის შეცდომას. შეცდომაც არის და შეცდომაც!

 

მეორე დილით, როგორც კი მოვწესრიგდით, გზას გავუდექით. მთელი ღამე ვფიქრობდი, ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში წავსულიყავი, სადაც უამრავი ნაცნობი მყავდა, თუ რომელიმე კერძო კლინიკა ამერჩია? კერძო კლინიკა მერჩია, ისეთი, სადაც ნაცნობი არ მყავდა, რომ ნაკლებად შევრცხვენილიყავი, მაგრამ იქ დაჩქარებული წესით პასუხი არ გამოვიდოდა. ისე, თავის შესარცხვენი რა მჭირდა, ამ ხნის კაცს უცებ ამხელა, გაზრდილი შვილი რომ გამოგიჩნდება, მაგრამ ჩემი მდგომარეობა სულ სხვა იყო, რასაც ვერავის ვერ ავუხსნიდი. იმ შემთხვევაში, თუ ევა და ნინი ჩემი ქალიშვილები აღმოჩნდებოდნენ, წესით და რიგით აუცილებლად უნდა მომეკლა თავი, რაღა საცოცხლებელი მე ვიქნებოდი, მაგრამ რას იტყოდნენ ჩემი სიკვდილის მერე? იმდენად ვერ აიტანა, შვილი რომ გამოუჩნდა, თავი მოიკლაო?

ამდენი ფიქრისგან ლამის ტვინი მეღრძო. მთელი გზა უხმოდ გავიარეთ, თითქოს პირი ამოკერილი გვქონდა. ისე, რაღა დაგვრჩენოდა სალაპარაკო? ახლა ყველაფერს ტესტირება გადაწყვეტდა.

 

ეროვნული ბიუროდან გამოვედით თუ არა, გეზი სამსახურისკენ ავიღე.

_ სად მიდიხარ? _ მკითხა ევამ.

_ სამსახურში. ამ კვირაში ოპერაცია არ მაქვს, ამიტომ უფასო შვებულებას გავაფორმებ. ისე ცუდად ვარ, სამსახურში სიარული არ შემიძლია.

_ მოდი, იცი, რა ვქნათ? ჩვენ ნუ დაველოდებით პასუხს, მანამ გავიგოთ, რომელ სამშობიაროში იწვა, იქ ვინმე ვნახოთ, იქნებ რამე უფრო ადრე გავარკვიოთ, თორემ…

_ ეგ როგორღა გავიგო? _ უიმედოდ ავიჩეჩე მხრები.

_ როგორ და, ახლავე დაურეკე ნინის, მხიარულად უთხარი, იცი ამწუთას სად ვარ? იმ სამშობიაროში აღმოვჩნდი, სადაც დავიბადე-თქო. ვითომ შემთხვევით. მერე შენ რომელში დაიბადე-თქო და მორჩა. სულ ეგაა.

აღტაცებულმა გავხედე.

_ როგორ გიჭრის გონება, შე მამაძაღლო! საიდან მოგაფიქრდა ასე უცებ ასეთი იდეალური ტყუილი?

_ მე ხომ იდეალური მატყუარა ვარ, _ გადაიკისკისა ევამ.

მანქანა მოხერხებულ ადგილას გავაჩერე და ნინის დავურეკე. ზუსტად ისეთი სცენა გავითამაშე, როგორიც ევამ მირჩია და საქმეც გაკეთდა.

_ აბა, რაო? _ გაფართოებული თვალებით შემომხედა ევამ, როცა ტელეფონი გავთიშე.

_ წავედით ადამაშვილის სამშობიაროში, იქ გაჩენილა თურმე.

_ ეგ სადღაა?

_ მივალთ და ნახავ. კარგია იმით, რომ თბილისშია და არა სადმე რაიონში, მაგრამ ცუდია იმით, რომ ოცდახუთი წლის წინანდელი თანამშრომლების მოძებნა შეიძლება არც ისე იოლი აღმოჩნდეს.

_ შენ რა იცი? იქნებ ახლაც იქ მუშაობენ და არსადაც არ წასულან?

_ ვინ? _ ამწუთას სრულიად სხვა რამეზე ვფიქრობდი, ამიტომ ანგარიშმიუცემლად დავუსვი შეკითხვა.

_ ვინ, ვინ… ვინ და ექიმი, ექთანი, ბებიაქალი… რა ვიცი, აბა! ვინც გამაჩინა.

_ ხო… ვნახოთ, ვნახოთ….

ჯერ ჩემთან შევიარე სამსახურში, უფასო შვებულება გავაფორმე, ჩემი პაციენტები მოვინახულე, თბილისიდან არ გავდივარ, ამიტომ ყოველდღე შემოვირბენ-მეთქი, დავიბარე და წამოვედი.

 

ამ სამშობიარო სახლში არასდროს ვყოფილვარ, არც არავის ვიცნობდი მედპერსონალიდან. ამან მოქმედება გამიადვილა, თუმცა მე ჯერ ჩუმად ვიყავი, ევა აქტიურობდა. გადავწყვიტეთ, მე მხოლოდ იმ შემთხვევაში ჩავრეულიყავი, თუ ჩემი სტატუსის გამოყენება დაგვჭირდებოდა.

ევას ვარაუდი არ გამართლდა. ოცდახუთი წლის წინ მომუშავე პერსონალიდან მხოლოდ ერთი ექთანი იყო დარჩენილი, დაახლოებით ჩემი ასაკის ქალბატონი, რომელსაც ირმა ერქვა.

მასთან საუბარი ნაყოფიერი გამოდგა. ჩამოგვითვალა ორი ექიმი და ერთი ბებიაქალი, რომლებიც 1990 წელს სამშობიაროში მუშაობდნენ. ზუსტად იმიტომ ახსოვდა, რომ თვითონ სწორედ იმ წელს დაუწყია მუშაობა და, როგორც ახალბედას, ყველაფერი ზედმიწევნით ახსოვდა. რაც შეეხება ტყუპის გაჩენას ან ჩვილის გაშვილებას, ეგეთი რამეები მას არ ჰქონდა განაგონი და ეს ბუნებრივიცაა, პრაქტიკანტს კი არა, სტაჟიან თანამშრომლებსაც არ ეუბნებიან ასეთ რამეს, თუ ყველაფერი საიდუმლოდ კეთდება. და რადგან ეს ქალბატონი საქმის კურსში არ იყო, ესე იგი, სერიოზული `სპეცოპერაცია~ ჩატარდა, რომლის გამომჟღავნება არც ისე ადვილი იქნებოდა ჩვენთვის.

გადავწყვიტეთ, პირველ რიგში, ექიმი გვეპოვა, გულიკო მათიაშვილი. თუ მისგან ბევრს ვერაფერს გავიგებდით, მერე ელზა შალამბერიძესთან მივსულიყავით. მისი ასაკიდან გამომდინარე, შეიძლება უკვე აღარც ყოფილიყო ცოცხალი. მაშინ `სამოცამდე წლის ქალი~, როგორც ირმამ გვითხრა, ახლა ალბათ 85 წლის მაინც იქნებოდა.

ახლა მთავარი ამათი მისამართების გაგება იყო. ისევ ჩემი გავლენა და ნაცნობთა წრე გამოვიყენე. ბევრ პოლიციელს ვიცნობდი, თანამდებობის პირებსაც, ვისაც ჩვენნაირი ადამიანების დოსიეებთან ხელი მიუწვდებოდა და დავრეკე ერთ-ერთთან. გელა სიხარულიძესთან, რომელსაც რამდენიმე წლის წინ ოპერაცია გაუკეთე და საძულველი ბუასილი მოვაშორე. ნაცნობობამ გაჭრა და ნახევარ საათში ორივე მისამართი ხელთ მქონდა.

გულიკომ გაამართლა თავისი სახელი და გულითადად მიგვიღო, ყავაც კი მოგვიდუღა. ისე ვიყავით მე და ევა დაღლილები, მართლა ძალიან გვინდოდა ყავა, ამიტომ თავპატიჟი აღარ გამოვიდეთ, მაგრამ როგორც კი მთავარ საკითხს შევეხეთ და გულიკოს ვუთხარით, რის გასაგებადაც ვეწვიეთ, დაიზაფრა. ისეთი შეშინებული სახით მოგვაჩერდა, მაშინვე მივხვდი, ამ ქალმა ბევრი რამ იცოდა, მაგრამ არაფერსაც არ გვეტყოდა.

_ ეს ისე ადრე იყო… შორეულ წარსულში… მაშინ ხომ გახსოვთ, როგორ არეული დრო იყო… საშინელი წლები… ჯერ 9 აპრილი… მერე სამოქალაქო ომი… სიმართლე გითხრათ, მსგავსი არაფერი მახსენდება. ტყუპის დაბადება… გაშვილება… არა, არა, ეგეთი არაფერი ყოფილა. საიდან მოიტანეთ, ვინ გითხრათ, რომ ჩვენთან მოხდა ეს ყველაფერი?

_ ქალბატონო გულიკო, როგორც კოლეგა კოლეგას, გთხოვთ, თუ რამე იცით, დაგვეხმაროთ. ეს ჩემთვის პრინციპული საკითხია, გესმით? შეიძლება ეს გოგონები ჩემი ღვიძლი შვილები აღმოჩნდნენ. ჩვენ ხომ ჩივილს არ ვაპირებთ ან ვინმესთან ჩხუბს და აყალმაყალს. უბრალოდ, გვაინტერესებს, მართლა ასე იყო თუ არ იყო. მე მაქვს თუ არა მამობის პრეტენზია, მხოლოდ ამის გაგება მინდა. მეტი არაფერი.

ქალი აშკარად უნდო მზერით მიცქეროდა. ერთი სიტყვისაც არ სჯეროდა, რასაც ვეუბნებოდი.

_ არა, ბატონო, მე არაფერი ვიცი. ჩვენთან ასეთი არაფერი მომხდარა. იმ ქალბატონს ჰკითხეთ, დედათქვენს, ნამდვილად ჩვენთან იმშობიარა? რატომღაც მგონია, რომ ვიღაცამ შეცდომაში შეგიყვანათ. თვითონ მას ჰკითხეთ, მას ხომ ზუსტად ეცოდინება, ბავშვები სად გააჩინა.

ქალი ისე დაჟინებით მოითხოვდა, გინდა თუ არა, `იმ ქალბატონს~ ჰკითხეთო, რომ მივხვდი, ის რაღაც მნიშვნელოვანს მალავდა და იმედოვნებდა, რომ `ის ქალბატონი~ სხვა სამშობიაროს დაასახელებდა და თავის თავს არ გასცემდა.

გულიკოსგან მეტს ვერაფერს შევიტყობდით, ეს აშკარა იყო, ამიტომ დავემშვიდობეთ და ელზას მოსაძებნად გავეშურეთ. ეს ქალი რუსთავიდან იყო, ამიტომ რუსთავში მოგვიწია ჩასვლამ. კითხვა-კითხვით მივაგენით საჭირო მისამართს. ლამაზი, კოხტა ბელეტაჟი სახლის წინ გავაჩერეთ მანქანა. ევა გადავიდა და ზარი დარეკა. თავდაპირველად არავინ გამოგვეპასუხა. ევამ კიდევ დააწკარუნა. ვერც ამჯერად გავაგონეთ ვერავის. ის იყო, წამოსვლა დავაპირეთ, რომ ჭიშკრიდან კაფანდარა გოგონა გამოცქრიალდა, დაახლოებით ოცი წლის.

_ ვინ გნებავთ?

_ ელზა შალამბერიძე აქ ცხოვრობს? _ ევა მასპინძელს მიესალმა.

_ დიახ… _ გაკვირვებული ტონით მიუგო გოგონამ, _ თქვენ რომელი ორგანიზაციიდან ხართ?

_ მე არ ვარ ორგანიზაციიდან, _ გაიღიმა ევამ, _ მე ქალბატონმა ელზამ გამაჩინა… უფრო სწორად, დედაჩემმა რომ გამაჩინა, თქვენმა ბებიამ… ალბათ თქვენი ბებიაა, ხომ? ჰო, ეგრეც მივხვდი… და ის იყო ბებიაქალი…

_ ააა. გასაგებია… მობრძანდით, მაგრამ ელზა ბებო ისე ცუდადაა. ლოგინად ჩავარდა, უკვე ექვსი თვეა, გავწამდით. ფეხები მოიტეხა, ორივე ერთად, მერე ინსულტი გადაიტანა და… ასაკი, ხომ გესმით…

_ რა თქმა უნდა, რა თქმა უნდა… სულ რამდენიმე წუთით, რაღაცის დაზუსტება გვინდა, არ შევაწუხებთ.

_ არა, რას ამბობთ, პირიქით, გაუხარდება, ვინმე დამლაპარაკებელი თუ გამოუჩნდება. მთელი დღე მარტოა საწყალი და დარდობს, არავის ვჭირდებიო, _ გაიცინა გოგონამ და ამ ლაპარაკ-ლაპარკში შინ შეგვიყვანა.

ისე ვიყავი დაძაბული, კრიჭა შემეკრა. ეს ქალი ჩვენი ბოლო იმედი იყო, რადგან დნმ-ის ტესტი საიდუმლოს ნაწილობრივ გაამჟღავნებდა, ეს ბებო კი იმდენ რამეს ახდიდა ფარდას, რომ შეიძლებოდა თითოეული ჩვენგანის ცხოვრება თავდაყირა დაეყენებინა.

შევედით თუ არა ოთახში, პირველ რიგში, წამლების მძაფრი სუნი მეცა, მიუხედავად იმისა, რომ ამ სუნს მიჩვეული ვიყავი, მაინც უსიამოვნოდ იმოქმედა. ხმაურზე მოხუცმა თვალები გაახილა და დაღლილი მზერით შემოგვხედა. ამ მზერაში სიცოცხლე აღარ იგრძნობოდა…

ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.

_ სტუმრები არიან, ლილი? _ შეეკითხა შვილიშვილს, თან ჩვენ გვათვალიერებდა.

ხმა რომ ამოიღო, უფრო მხნე გამოჩნდა და იმედი მომეცა, ლაპარაკი შესძლებია-მეთქი.

_ ჰო, ბებო, შენს სანახავად მოვიდნენ. აი, ეს ქალბატონი თურმე შენს ხელში დაიბადა.

ელზა ბებომ ჩამქრალი მზერა ევას მიაპყრო.

_ რომელ წელს დაიბადე, შვილო? _ ოდნავი ღიმილით ჰკითხა.

_ 1990 წლის 22 მაისს.

_ ჩვენს სამშობიაროში? _ ქალს სახეზე ნაკვთიც არ შერხევია, რომ გვეფიქრა, ამ თარიღმა საიდუმლო გარიგება გაახსენაო.

_ დიახ, თქვენს სამშობიაროში.

მოხუცმა ამჯერად ფართოდ გაიღიმა და მე შემომხედა.

_ აი, როგორი შვილი მიჩუქებია თურმე თქვენთვის. მამა ხართ, არა?

_ მმმ… ჯერ არ ვიცი, _ დამძიმებულად ამოვთქვი.

მოულოდნელად ეს ავადმყოფი ქალი ლამის წამოიმართა ლოგინში, ორივე ხელს დაეყრდნო და წამოწევა ააპირა.

_ ბებო, რას აკეთებ, გაგიჟდი? _ მივარდა ლილი.

_ წამოჯდომა მინდა, ბალიშები დამიდე ზურგს უკან, _ მკაცრად მიმართა შვილიშვილს.

ლილიმ თხოვნა შეუსრულა და მოხერხებულად დასვა.

_ 22 მაისი… 1990… მახსოვს… _ ძალიან ხმადაბლა თქვა და შუბლი შეეჭმუხნა.

_ სწორედ მაგის გასაგებად მოვედით, ქალბატონო, _ ტონი შევარბილე, უცებ არ გადაიფიქროს-მეთქი და `კეთილი მზერა~ ვესროლე.

_ მაგ ცოდვამ მიწია, ბავშვებო, სწორედ მაგ ცოდვამ. ვის შერჩენია, რომ მე შემრჩენოდა. აი, მაგიტომაც ვეწამები ახლა.

მე და ევამ ყურები ვცქვიტეთ. აშკარა იყო, საშინელ საიდუმლოს ფარდა ეხდებოდა და ამისთვის უნდა მოვმზადებულიყავით.

_ გახსოვთ ის დღე? _ ფრთხილად შევაპარე.

_ რა დამავიწყებს… დღე კი არა, ღამე იყო. თორმეტის ნახევარი. მთელი ცხოვრება არ დამვიწყებია 22 მაისი. ეს იყო ჩემი პირველი და უკანასკნელი ცუდი საქციელი, მაგრამ რა მექნა, ისეთმა ადამიანმა მთხოვა, უარს ვერ ვეტყოდი. არც სამსახურის დაკარგვა მინდოდა.

_ ხომ მოგვიყვებით? _ ევა თავთან დაუჯდა და სკამი ახლოს მიაჩოჩა ელზასთან, თითქოს ამ სიახლოვეზე თუ მოუსმენდა, უფრო მეტს გაიგებდა.

_ ჩემთვის უკვე სულერთია, მაინც ორი დღის სიცოცხლე დამრჩენია. ცოდვა იმის კისერზე იყოს, ვინც ამისკენ მიბიძგა, თუმცა მაგათაც ვერ გაიხარეს…

დაძაბულები ვისხედით და ხმას ვერ ვიღებდით იმის შიშით, ქალს ამბის მოყოლა არ გადაეფიქრებინა.

_ ყავას ხომ არ ინებებთ? _ ლილი დაფაცურდა.

_ არა, გმადლობთ, ნუ შეწუხდებით, _ ორივემ ერთდროულად ვიუარეთ.

ლილი გავიდა და მოხუცთან მარტო დაგვტოვა.

ელზამ ჯერ ევას შეხედა, მერე მზერა ჩემზე გადმოიტანა და თქვა:

_ ახლაც ყურში ჩამესმის ნანას სიტყვები… ხომ ნანა ჰქვია? იმედია, არ მეშლება… ეგ ქალი ცხოვრებაში არ დამვიწყებია. ჩემმა შეყვარებულმა რომ გაიგო, ორსულად ვიყავი და თანაც ტყუპს ველოდებოდი, იმ დღესვე მიმატოვაო. ტიროდა… ცხარე ცრემლით ტიროდა… ძალიან შემეცოდა.

_ ანუ, იცოდა, რომ ტყუპი ჰყავდა? _ ჩავეძიე.

_ როგორ არა, იცოდა, _ თავი დააქნია მოხუცმა, _ აბა, სხვას რას ვამბობ? ის კაცი თქვენ ხართ? მისი შეყვარებული?

მწარედ გამეცინა.

_ არ ვიცი, რომელ შეყვარებულზე გელაპარაკათ, ქალბატონო. ჩემთვის არ უთქვამს, ორსულად ვარო, მით უფრო _ ტყუპს ველოდებიო. შეიძლება სხვა იგულისხმა.

_ შეიძლება… მაგდენი არ ვიცი… მერე გულიკო იყო ერთი, კარგი მეანი, ჩვენთან მუშაობდა. ჰოდა, იმან გასინჯა, ექოც გადაუღო და გოგო და ბიჭი ჰყავდა მუცელში.

_ გოგო და ბიჭი? _ ლამის ერთდროულად ვიყვირეთ მე და ევამ.

_ გოგო და ბიჭი, _ დაგვიდასტურა ელზამ, _ ეჰ, ხალხნო, მაშინ იმდენი რამ მოხდა, მაგის მოსაყოლად ერთი დღე არ მეყოფა ალბათ.

_ არა უშავს, ჩვენ არსად გვეჩქარება, ქალბატონო, ოღონდ კი სიმართლე გავიგოთ, _ ევამ საბანი მზრუნველად შემოუკეცა ქალს და მუდარით სავსე მზერა მიაპყრო.

_ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, იმ დღეს ორი ქალი მშობიარობდა. ჩვენი საავადმყოფოს დირექტორი, ლალი ქვარიანი და ეგ ნანა. გვარიც კი მახსოვს მისი, მელიქიშვილი… ოხ, რა ლამაზი გოგო იყო. სულ მინდოდა, რომ მეყურებინა, თვალს ვერ ვაშორებდი. ვიფიქრე, ამას ულამაზესი ბავშვები ეყოლება-მეთქი და არც შევმცდარვარ. სანამ იმშობიარებდა, ამ ნანამ მთხოვა, იქნებ ვინმე იყოს ისეთი, ვინც ბიჭს იშვილებს, მარტო ორივეს ერთად ვერ გავზრდიო. ამ ჩვენს დირექტორს, ლალის, ნათესავი ჰყავდა, რომლის რძალსაც ცხრა თვის ბავშვი დაეღუპა და ქმარმა, ანუ ამ ქალის ძმამ არაფერი იცოდა, რადგან იმ დროს პატიმარი იყო. ამიტომ ცოლს სასწრაფოდ უნდოდა ბავშვის აყვანა, რომ ქმრის ყურამდე არ მიეღწია ბავშვის დაღუპვის ამბავს. უფრო სწორად, მულს უნდოდა. ამის გამო, ამ ქალმა მერე, ბავშვი რომ იშვილა, თბილისში სახლ-კარი გაყიდა და სამტრედიაში გადასახლდა. კი არ გადასახლდა, წარმოშობით იქიდან იყო და სახლიც ჰქონდა იქ. ჰოდა, დაუბრუნდა მშობლიურ მხარეს. ახლა მაგის ამბავი აქ რა მოსატანია, მაგრამ ამის გარეშე ყველაფერს ზუსტად ვეღარ გადმოვცემ.

გესმით ალბათ, როგორი ჩახლართული ისტორია გამოვიდა, ხომ? ჩვენი სამშობიაროს დირექტორს ბიჭი უნდოდა, რადგან ექვსი გოგო ჰყავდა და ქმარმა უთხრა, სახლიდან წავალ, კიდევ გოგო რომ გაგიჩნდესო. სპეციალურად არ გაიკეთა ექოსკოპია, ისევ გოგო რომ დაიბადოს, გული გამისკდებაო და ელოდებოდა, ღმერთი რისხვას მოუვლენდა თუ გადაარჩენდა. ჰოდა, თითქოს ტუზი დაგვეცა. როგორც კი მელიქიშვილმა მიხსენა, ერთის გაშვილება მინდაო, თანაც ბიჭისო, ლალისთან სხვათა შორის ვახსენე, ასე და ასეა საქმე და ის თქვენი ნათესავი ხომ არ იშვილებს-მეთქი. არადა, დირექტორს ვერ შევბედე, თორემ მისთვის მინდოდა საქმის მოგვარება. თუ მეშვიდეც გოგო დაიბადებოდა, გავცვლიდით ბიჭში და მორჩა, ამით მოგვარდებოდა საქმე. ჩემს ნათესავს ბიჭი კი არა, გოგო უნდაო, უკმეხად მომახალა და ხელით მანიშნა, პალატიდან გადიო. რა თქმა უნდა, როგორც დირექტორი, ცალკე პალატაში იწვა. ის იყო, კარი გამოვიხურე, რომ მეძახის: ელზა, ელზაო. ისევ შევედი. წეღან რომ გარეთ გამისტუმრა, სწორედ იმ ხელით მიმიხმო, ახლოს მოდი და საწოლზე ჩამომიჯექიო. დავჯექი და ჩურჩულით მეუბნება:

_ ვინ არის ის გოგო, საიდანაა, როგორი ოჯახიდანაა?

მეც ვაქე და ვადიდე. ისიც ვუთხარი, დეიდამისი თანამდებობის ქალია, კარგი ოჯახი ჩანს-მეთქი. მამა ვინ არისო. შეყვარებული ჰყოლია და იმისგანაა ორსულად, იმას კიდევ შეშინებია და მიუტოვებია-მეთქი. ისეთი დახატული გოგოა, შვილებიც დახატული ეყოლება, ამას ფიქრიც არ უნდა-მეთქი. წამითაც არ შეყოყმანებულა, მაშინვე გულიკო ექიმს დაუძახა და სამივემ დავგეგმეთ, თუ ლალის გოგო გაუჩნდებოდა, ბავშვებს გავცვლიდით, ბიჭს ლალის მოვუყვანდით, გოგოს კიდევ _ ნანას. მაგრამ რჩებოდა ერთი ძალიან რთული საკითხი _ ნანას ერთის გაშვილება უნდოდა და არ იტყოდა, ეს მეორე გოგო საიდანო? ვეღარ მოვატყუებდით, თურმე მუცელში გოგო და ბიჭი კი არა, გოგოები გყოლიაო. სკანდალი რომ აეტეხა, შარში გავეხვეოდით. და უცებ გულიკოს მოუფრინდა აზრი თავში _ იმ შენი დეიდაშვილისთვის ხომ დაეძებთ გოგონას, ჰოდა, იმან წაიყვანოს, ამას კიდევ ფული გადავუხადოთ და ვუთხრათ, ვითომ ბიჭი გავყიდეთო. ამის გაგონებაზე ლალი შეშინდა. ჯერ ერთი, არ უნდოდა, თავისი შვილი საკუთარი დეიდაშვილისთვის გადაელოცა. გული გამისკდება, მაგათთან ჩემი შვილი რომ გაიზარდოს და ამას ყოველდღე ვუყუროო. ამან სამივე შეგვაფიქრიანა. ბოლოს ისევ გულიკომ მოძებნა გამოსავალი. ლალის გოგო ნანასთვის დაგვეტოვებინა, ნანასი კიდევ გაგვესხვისებინა.

დაზაფრული ვუსმენდი ამ ჩახლართულ ისტორიას და მეგონა, საშინელ სიზმარს ვხედავდი. საბოლოო ჯამში გამოდიოდა, რომ ნანას ღვიძლი შვილი ევა იყო და არა ნინი და ქალმა ამის შესახებ არაფერი იცოდა.

ქალბატონმა ელზამ ხელით ანიშნა ევას, წყალი დამალევინეო, მერე კი, როცა წყალი მოსვა და სული მოითქვა, გააგრძელა:

_ ყველაფერს შეიძლება გამართლება მოეძებნოს ამქვეყნად, ხალხო, ყველაფერს, მაგრამ დედას ღვიძლი შვილი წაართვა და სხვისი შეაპარო გასაზრდელად, მოუნანიებელი დანაშაულია. იმ საწყალ ქალს ალბათ ჰგონია, რომ თავის პირმშოს ელოლიავება, ამ დროს სრულიად სხვა ადამიანის შვილი ჰყავს გვერდით. არ ვიცი, ამ საქციელს რა ჰქვია, მაგრამ ღმერთმა მაპატიოს ჩემი შეცოდება.

რაღა ბევრი გავაგრძელო და, ლალიმ იმ ღამეს ისევ გოგო გააჩინა. ლალის მერე ეგრევე ნანამ იმშობიარა. ცოტა კი გაუჭირდა, მაგრამ არც ერთი ბავშვი არ დაზიანებულა. ჯერ ბიჭი დაიბადა, მერე გოგო. ორივე ძალიან კარგი ბავშვი იყო. რა თქმა უნდა, როგორც დავთქვით, ისე მოვიქეცით. ბიჭი სასწრაფოდ ლალის შევუყვანეთ, ლალის გოგონა კი ეგრევე მივუწვინეთ ნანას, ხოლო ნანას გოგო მაშინვე ხელოვნურ კვებაზე გადავიყვანეთ და მეორე დღეს ცისანას მულს ჩავაბარეთ. ასე ერქვა იმ ქალს, ვისაც უნდა ეშვილა. ამ გაცვლა-გამოცვლით მე კარგა გვარიანად ვიხეირე. ნანას თანხიდანაც მერგო წილი და ლალიმ კიდევ ცალკე გადამიხადა საიდუმლოს შენახვისთვის. ერთი სიტყვით, ყველაფერი ისე ჩავატარეთ, არავის არაფერი გაუგია და ყველანი კმაყოფილი დარჩნენ. რა თქმა უნდა, ნანას დეიდამაც იცოდა ჩვენი საიდუმლოს ამბავი და ისიც საქმის კურსში იყო, ოღონდ იმანაც იმდენი იცოდა, რამდენიც მისმა დისშვილმა. ისე, დეიდამისს არც სცოდნია თურმე, თავისი დისშვილი ტყუპს რომ ელოდებოდა. მაგიტომაც გადაწყვიტა გაყიდვა, დეიდა მაინც ვერაფერს მიხვდებაო, ჩვენ კი დავიბარეთ დეიდამისი და იმ დღესვე ყველაფერი ვუთხარით. ჯერ გადაირია ის ქალი, არავითარ შემთხვევაში, ორივე ბავშვს წავიყვანთ და ჩვენ თვითონ გავზრდითო, მაგრამ მე და გულიკო ისე შევუჩნდით, რომ გადავაფიქრებინეთ. დავაჯერეთ, რომ თუ ბიჭს გაყიდდნენ, აღებული ფული მეორის გასაზრდელად გამოადგებოდათ. ნანამაც თავი გაიგიჟა, შვილები ჩემია და როგორც მინდა, ისე მოვექცევიო. თუ უარს მეტყვი, შენ მოგიგდებ იმ ბიჭს და თავად გაზარდეო. სხვა რა გზა ჰქონდა, შეშინდა ქალი, სამსახური არ მიმატოვებინოს ამ ჩემმა დიასშვილმა თავისი პრიციპების გამოო და დაგვნებდა.

მას შემდეგ აგერ, ოცდახუთი წელი გავიდა და არასდროს არავისთვის არ მითქვამს, იმ ღამეს რაც მოხდა. ან კი როგორ დავძრავდი კრინტს, ამხელა დანაშაულის ჩადენას ვინ მაპატიებდა? ახლაც არ უნდა მეთქვა წესით და რიგით, მაგრამ უკვე აღარაფერს არა აქვს აზრი. ღმერთმა ყველა დაგვსაჯა, ვინც ამ საქმეში ვიყავით გარეული. ჩვენი სამშობიაროს დირექტორს ეს სიმწრით ნაპოვნი ვაჟიშვილი ავარიაში დაეღუპა რამდენიმე წლის წინ, იმ ცისანას ქმარი კიდევ ციხეში მოკლეს და იმ საწყალმა კაცმა ვერც ის გაიგო, შვილი რომ დაეღუპა და ვერც ის, მისი ცოლი სხვის შვილს რომ დაახვედრებდა ციხიდან გამოსულს. მახსოვს, მაშინ დაბადების მოწმობაც კი შეუცვალეს ბავშვს, ვითომ ერთი წლის იყო, რადგან შვილის დაღუპვიდან უკვე სამი თვე იყო გასული. გულიკოს, მეან-გინეკოლოგს, ვინც იმ ღამეს მშობიარობა ჩაიბარა, მთლად საშინელება დაემართა. ქმარ-შვილი იმ ცუდ წლებში გაზით გაეგუდა. მაშინ გაზით მოწამვლა ძალიან იყო გახშირებული. თვითონ მორიგე იყო საავადმყოფოში და მეორე დილით, მორიგეობიდან შინ მიბრუნებულს ორივე მკვდარი დახვდა სახლში. კინაღამ გადაყვა საწყალი ამ ამბავს. არც მე დამდგომია უკეთესი დღე, რაღა დავმალო. ჩემი ორი ძმა, მთლად ახალგაზრდები, დამეღუპნენ, ერთი ინსულტით, მეორე ინფარქტით… ზედიზედ, ერთ თვეში, ერთმანეთის მიყოლებით… ახლა კიდევ ფეხები მოვიტეხე და სამოცდაცხრამეტი წლის ასაკში ლოგინად ჩავვარდი. ასე რომ, დაუსჯელი არც ერთი არ დაგვტოვა ღმერთმა.

სულ ეს არის, რაც უნდა მეთქვა… ახლა ის მითხარი, შენ რომელი ხარ? რომლის გოგო ხარ? _ ევას მიაპყრო ქალმა მზერა და ხელზე ხელი მსუბუქად მოუჭირა.

_ მე ცისანას გოგო ვარ, მაგრამ გამოდის, რომ სინამდვილეში ნანასი ვარ, _ ძლივს ამოიღო ხმა ევამ. ისეთი დათრგუნვილი ჩანდა, შემეცოდა.

_ ჰოოო. კი, სინამდვილეში ასეა… მიდი, შვილო, უთხარი შენს ღვიძლ დედას, რაც ხდება. ამის გამო ნუ დაკარგავ. მთლად მისი ბრალიც არ არის, ასე რომ მოხდა.

_ აბა ვისი ბრალია?

_ რა ექნა იმასაც… პატრონი არავინ ჰყავდა, თავის თავს ვერ არჩენდა და შვილები როგორღა ერჩინა? აი, თქვენ რომ არ გეთქვათ მაშინ უარი და არ შეგშინებოდათ, ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა, _ მე მომიბრუნდა ელზა.

_ მე? _ ისე დავიბენი, სათქმელს თავი ვერ მოვუყარე, _ იცით? მე არ ვიცოდი, ორსულად თუ იყო, მართლა არ უთქვამს ჩემთვის.

_ ეს არაფერ შუაშია, მაშინ დედაჩემი სხვასაც ხვდებოდა, ამიტომ ჯერ არ ვიცით, ვინ არის სინამდვილეში მამაჩემი. სწორედ ამის გამო დავიწყეთ ყველაფრის გარკვევა, _ თქვა ევამ და მე გადმომხედა.

_ ჩემგან უკვე ყველაფერი გარკვეულია, ჩემო ძვირფასებო, _ ამოიჩურჩულა ელზამ, _ უცნაურია, არა, როცა საკუთარ ცხოვრებას თავიდან სწავლობ. აბა, შეუსწავლელი ცხოვრება რაღა ცხოვრებაა, _ უცნაურად გაიცინა, _ მეც გულზე მომეშვა. აწი თუ მოვკვდები, აღარ ვინაღვლებ, შემსუბუქებული სინდისით დავტოვებ ამ ქვეყანას, დანარჩენს ღმერთი შემინდობს…

 

დაძმარებულები წამოვედით იქიდან. ევას პატარა ბავშვივით ჩაებღუჯა ჩემი ხელი, თითქოს მისი ერთადერთი მშველელი მე ვიყავი დედამიწის ზურგზე.

_ იცი რა მგონია, ანდრია? _ შეფიქრიანებულმა დაიწყო, _ რადგან მაშინ არ გითხრა, ორსულად ვარო, არა მგონია, შენი შვილი ვიყო. ალბათ სხვისგან იყო ორსულად, თორემ რაღაცაში მაინც ხომ გთხოვდა დახმარებას, არა? შენ როგორ გგონია?

_ საქმე რა არის, იცი? მან მითხრა, ორსულად ვარო და მე რომ სიფათი შემეცვალა, გეხუმრეო, გადაასხვაფერა ნათქვამი… ანუ, აღარ მითხრა ბოლომდე, გადაიფიქრა… ამიტომ ახლა ნამდვილად არ ვიცი, ვიტირო თუ ვიცინო. თუ შენ ჩემი შვილი ხარ და, შესაბამისად, თურმე ბიჭიც უნდა მყოლოდა, გამოდის, რომ ღმერთმა მე ყველაზე სასტიკად დამსაჯა. ერთი შვილი მომიკლა, მეორესთან კი… _ სათქმელი აღარ დავამთავრე, რადგან ღმუილი მომინდა.

_ რატომღაც, გული სულაც არ მიგრძნობს ამწუთას განგაშს, იცი? ასე მგონია, შენ მამაჩემი არ ხარ. ყოველ შემთხვევაში, ის ხომ არის კარგი, რომ ნინის მამა მაინც არ ხარ. ის მაინც შეგრჩება.

_ არავინაც არ შემრჩება, ევა. როგორც უნდა დამთავრდეს ეს ამბავი, მე უკვე აღარ ვვარგივარ ადამიანად. ოღონდ კი ახლა ნუ გამწირავს ღმერთი და ახლოსაც არ გავეკარები არც ნინის და არც ნანას.

_ და მე? _ სათნო ღიმილი გამოესახა ტუჩებზე.

_ შენ… შენ თუ ჩემი შვილი აღმოჩნდი, თავს მოვიკლავ, თუ არ აღმოჩნდი, ჩემი საუკეთესო მეგობარი გახდები. არა, მეგობარი ისედაც ხარ, უნდა მეთქვა, ჩემს საუკეთესო მეგობრად დარჩები-მეთქი. თანაც, ყოველგვარი სექსის გარეშე.

_ ჰო, მესმის… _ თავი ჩაჰკიდა, _ რა უცნაური რამაა ეს ცხოვრება, არა? რას ვიფიქრებდით ან შენ, ან მე, რომ ასეთი რამ გადაგვხდებოდა თავს?

_ იცი რა? ახლა ისეთ ხასიათზე ვარ, თუ ნანა მატყუებს და მამა მე არ ვარ, მოვკლავ ცილისწამებისთვის და ციხეში ჩავჯდები.

_ აპა, აპა-პა-პა, ეგეთები არ გვინდა, ანდრია! დაივიწყე! მაგას ისედაც მიუზღო ბედისწერამ თავისი. შურისძიება იცი რა იქნება? ხვალ რომ მივალ ნინისთან და ვეტყვი, ეს ქალი დედაშენი კი არა, დედაჩემია-მეთქი და ღვიძლი დედის ამბავს რომ გავუმხელ, მერე ნახე ნანას გაგიჟება. შენი მოკვლა აღარ დასჭირდება, თვითონ მოიკლავს თავს.

_ აპირებ ამის გაკეთებას? _ ცოტა არ იყოს, შევცბუნდი.

_ რა თქმა უნდა, ვაპირებ. ის კი არა, მიკვირს, იმ ქალმა, ლალიმ, აქამდე რატომ არ მოძებნა თავისი შვილი. ის ხომ მოუკვდა, რომელიც იშვილა, ანუ ჩემი ტყუპისცალი, მაგრამ ხომ იცოდა, რომ თავისი ქალიშვილი ცოცხალი იყო? რატომ არ მოიკითხა?

_ იმიტომ, რომ გოგოების მთელი არმია ჰყავს სახლში და კიდევ ერთის მიმატება რაღაში სჭირდებოდა?

_ აი, ეგ კი არ მიფიქრია, მაგრამ, გეხვეწები, ამიხსენი ერთი, რა მნიშვნელობა აქვს, რამდენი გყავს? შვილები ერთმანეთისგან როგორ უნდა გამოარჩიო?

_ ყველა ადამიანი სხვადასხვანაირია, ევა, რას გაიგებ. ვისთვის ყველა შვილი ღირებულია, ვისთვის არა. მით უფრო, თუ არ გაგიზრდია. არ გესმოდა, რა თქვა იმ ქალმა? ქმარმა ასე უთხრა, კიდევ გოგოს თუ გააჩენ, მიგატოვებო.

_ ჰო, მესმოდა… შენ?

_ რა მე? _ ვერ მივუხვდი.

_ შენ რომ გცოდნოდა, შენგან იყო ნანა ორსულად და ტყუპი ჰყავდა მუცელში, შეირთავდი ცოლად?

დავმუნჯდი. არ ვიცოდი, რა მეპასუხა, იმიტომ, რომ არ ვიცოდი, როგორ მოვიქცეოდი. შემეძლო ევა დამეიმედებინა, აუცილებლად შევირთავდი-მეთქი, მაგრამ შევირთავდი? ამაში დარწმუნებული არ ვიყავი, ამიტომ ვერაფერი ვთქვი, ევას მოტყუება არ მინდოდა.

_ ანრი! რატომ არ მცემ პასუხს?

_ არ ვიცი, ევა, არ ვიცი, როგორ მოვიქცეოდი და რა გიპასუხო?

_ ახლა რომ შეგქმნოდა მსგავსი სიტუაცია? _ `გამიადვილა~ ევამ მდგომარეობა.

_ მას შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა, ახლა სულ სხვა ადამიანი ვარ, სრულიად განსხვავებული შეხედულებებით. ბევრი რამ შევაფასე და გადავაფასე წარსული ცხოვრებიდან. ახლა წამითაც არ დავფიქრდებოდი. გგონია, მეშინია, შენხელა შვილი რომ გამომიჩნდა? ჩემი შიში ამჯერად სულ სხვა შიშია.

_ მესმის შენი… მოდი, მოვითმინოთ ეს რამდენიმე დღე, დაველოდოთ ტესტის პასუხს და დანარჩენზე მერე ვიფიქროთ, კარგი?

_ მართალი ხარ, როგორც ყოველთვის, გენიალური აზრები მოგდის.

_ ახლა კი წავიდეთ და დავთვრეთ. თუ რამეა, ერთხელაც გამოვიტიროთ ჩვენი წარსული, შენი და ჩემი უნებლიე შეცდომა და ამით მაინც მოვიოხოთ გული.

_ მოვიოხოთ და მოვიოხოთ, _ ღრმად ამოვიხვნეშე და მანქანის სიჩქარეს მოვუმატე…

ახლა ერთადერთ იმედად დნმ-ის ტესტის ანალიზი გვრჩებოდა. თუ ყველაფერი მშვიდობიანად მოგვარდებოდა და საშინელების მოლოდინი აგვცდებოდა, პირობას ვდებდი, რომ ჩემს ცხოვრებას ძირფესვიანად შევცვლიდი; არა მარტო ჩემსას, არამედ ევას ცხოვრებასაც, ოღონდ როგორ, ჯერ არ ვიცოდი…

 

ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე. ნინისაც არ შევეხმიანე საიტზე, მასთან დალაპარაკების სურვილიც კი გამქრობოდა. ისედაც ყველა შემთხვევაში ვაპირებდი მასთან კავშირის გაწყვეტას, როგორიც გინდა ყოფილიყო დნმ-ის ტესტის შედეგი. ჯერ ერთი, ნანამ ყველაფერზე ამიცრუა გული და მეორეც… მასთან ურთიერთობის გაგრძელება ნანასთან ურთიერთობის გაგრძელება იქნებოდა, რაც არ მიმაჩნდა მართებულად. საბოლოო ჯამში ყველაფერს ჩემს თავს ვაბრალებდი და ალბათ ასეც იყო. მე რომ თავის დროზე რაღაც-რაღაცებზე თვალი დამეხუჭა და ნანა ცოლად შემერთო, ახლა ჩემ გვერდით იქნებოდა, შვილებიც გვეყოლებოდა და შეიძლება _ შვილიშვილებიც. კარგი ცოლ-ქმარი ვიქნებოდით თუ არა, ეგ არავინ იცის, მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, გზას მაინც არ ასცდებოდა და ამ სიბერეში არც მე გავერეოდი ასეთ ხათაბალაში.

საღამოობით ევა შემოივლიდა ხოლმე, ხელის აწევით მომესალმებოდა, ცოტა ხანს დაჯდებოდა, ორ სიტყვას გადმომიგდებდა, მერე ასევე უსიტყვოდ ადგებოდა და გავიდოდა. ორივეს დაკარგული გვქონდა ხალისი.

იმ საღამოსაც ამოვიდა, ოდნავ ნასვამი მეჩვენა.

_ ჩაარტყი? _ გავუღიმე.

_ ჰო. ფხიზელი თვალით უკვე ვეღარ ვუყურებ ამ დამპალ ცხოვრებას… როდის იქნება ჩვენი განაჩენი? _ მწარედ ჩაიცინა.

_ ზეგ. ცოტაღა დარჩა.

_ ჰოდა, როგორც კი პასუხი იქნება, ეგრევე მივადგეთ ქალბატონს.

_ ჰო, _ ყრუდ მივუგე, ნანას სახელის ხსენება უსიამოვნოდ მივლიდა ტანში.

_ სამსახურში არ გასულხარ?

_ არა ჯერ და არც ვიცი, როდის გავალ. შეიძლება გავაგრძელებინო შვებულება. ახლა მუშაობის ხასიათზე არ ვარ.

_ გიყვარს შენი პროფესია? სიამოვნებით მუშაობ ალბათ, არა?

_ ექიმობა ჩემი ბავშვობის ოცნება იყო.

_ ბავშვობის ოცნებები ყველაზე ადვილად ასახდენი ოცნებებია, _ გაიღიმა ევამ.

_ ჰო, მაგრამ ოცნება რომ აგიხდება, მერე ის მუღამი აღარ აქვს. პროფესიაც ასეა. ჯერ ხომ ერთი სული გაქვს, სანამ კარგად დაეუფლები, განსაკუთრებით, თუ გიყვარს, მაგრამ რაც უფრო უკეთ ეუფლები და გამოგდის, მით უფრო მცირდება მისი ხიბლი. ახლა ჩემთვის ქირურგობა სულაც არ არის ისეთი მომხიბვლელი, როგორიც წლების წინ იყო.

_ შეიძლება ასეცაა… ამ დღეებში იმდენი საშინელება გამოვიარე, ფიქრის უნარი მთლიანად წამერთვა. რა სასწაულია ადამიანის ცხოვრება, არა?

_ სასწაულს ნამდვილად ვერ დავარქმევდი. მე თუ მკითხავ, ეს უბრალოდ, სკოლაა, რომელსაც თითოეული ჩვენგანი ამთავრებს. კარგად თუ ისწავლი საგნებს, ცოდნა დაგიგროვდება, არ ისწავლი და ჩამორჩენილი იქნები. დააშავებ? დაგსჯიან, თავს გამოიჩენ? წაგახალისებენ. მთელი ჩვენი ცხოვრება ისე წარიმართება, როგორც სკოლაში. დაამთავრებ სკოლას და ზარ-ზეიმით მიგაცილებენ დამოუკიდებელი ცხოვრების კართან, გაგიხსნიან და მიდიიი. სიცოცხლის დასრულებაც ასეა. მოკვდები და ზარ-ზეიმით მიგაცილებენ სამარის კართან. მორჩა.

_ რა საშინელებებს ჰყვები, ანდრია, გული გამიჩერდა, _ წარბები შეყარა ევამ, _ მე და შენს ყოფას კიდევ ასეთი კოშმარული შედარებები უნდა? ისედაც სამარისკენ გვაქვს გადადგმული ცალ-ცალი ფეხი.

_ შენ რატომ?

_ როგორ თუ რატომ? გგონია, შენზე უკეთეს დღეში ვარ? გგონია, რადგან თავქარიანი ვარ, არ მაწუხებს, მამაჩემთან სექსი მქონდა თუ არა? მთლად ასე არ ვარ ხელიდან წასული, _ საყვედური და სინანული ერთად გაუკრთა ხმაში.

_ არა, შენ არ ხარ წამხდარი ქალი, _ დივანზე წამოვჯექი, ხელი მხარზე გადავხვიე და ლოყაზე ვაკოცე, _ შენ ყველაზე დიდსულოვანი ადამიანი ხარ, ვისაც კი ცხოვრებაში შევხვედრივარ. საოცრად ერთგული და გამტანი მეგობარი. შენით ყოველთვის ვიამაყებ, როგორც უნდა შემოტრიალდეს ჩვენი საქმე. კიდევ იცი, რა მინდა გითხრა? შენთან განმარტოებისას ისეთი შეგრძნება მიჩნდება, თითქოს ჰავაის კუნძულზე აღმოვჩნდი… აი, ასეთი ხარ _ ადამიანი-კომფორტი. გინდა, გავისეირნოთ? ცოტა გავიაროთ, თორემ ეს კვირა მთლად დავკუტდი. აღარც ვვარჯიშობ, აღარც დავრბივარ…

_ წამო, კარგი იქნება ძილის წინ გასეირნება, _ ევაც გაახალისა ჩემმა წინადადებამ და წამოხტა…

 

მთვარე სამხრეთით გადახრილიყო, ამიტომ ჩვენ-ჩვენი ჩრდილები უკან კი არ მოგვდევდა, წინ, ოდნავ გადახრილად გვისწრებდა. სასაცილო სანახავები იყვნენ ჩვენი ლანდები, აწოწილები და უცნაურად დაბრეცილები.

_ შენ ჩემზე მეტი გეცოდინება დედაშენზე… მომიყევი მასზე რამე, _ ვთხოვე ევას.

_ სიმართლე გითხრა, ბევრი არაფერი ვიცი. რაც ვიცი, ისაა, რომ ჩვენ უქმროდ გაგვაჩინა. მერე მალევე გათხოვდა, მაგრამ ის ქმარი რამდენიმე წელიწადში გარდაეცვალა. ცოტა ხანში ისევ გამოუჩნდა ვიღაც და დაქვრივებუდი ქალის ცხოვრება მეორედ გათხოვილზე გაცვალა. თუმცა, არც ამჯერად გაუმართლა. სცემდა ის კაცი და ამის გამო მიატოვა. მერე თურქეთში დაიწყო გასვლები. იქ სასტუმროში მუშაობდა, კარგა გვარიანად გამოიმუშავებდა თურმე, მერე მგონი, დაიჭირეს თუ დასაჭერად ჰქონდა საქმე და… როგორღაც გამოძვრა. თუ არ ვცდები, ნარკოტიკების ამბავი იყო. არა, ეს კი არ ვაჭრობდა, ვიღაცასთან იყო სასტუმროში და ის ტიპი რომ აიყვანეს, ვიღაც არაბი, ეს მასთან ლოგინში გორაობდა. დეტალურად არ ვიცი, რა როგორ იყო, მაგრამ იქიდან რომ თავქუდმოგლეჯილი გამოიქცა და მას მერე თურქეთისკენ აღარ გაუხედავს, ეგ ზუსტად ვიცი.

_ შენ როგორი ცხოვრობა გქონდა? როგორ ფიქრობ, მასთან რომ დარჩენილიყავი, უკეთესი პირობები გექნებოდა?

_ არ ვიცი… ალბათ არა. უფრო სწორად, თავისუფლება მეტი დოზით მექნებოდა, მაგრამ რასაც ახლა ვაკეთებ, იმას მასთანაც გავაკეთებდი, _ ჩაიცინა, _ ალბათ გენებში ღრმად მაქვს გამჯდარი მსუბუქი ყოფაქცევის ცხოვრება… ჩემი წარსულიდან სევდიანი მოგონებების გარდა კარგი არაფერი მახსენდება.

_ მოგონებები ყოველთვის ისედაც სევდიანია, სწორედ იმიტომ, რომ წარსულთანაა დაკავშირებული.

_ ოხ, რა რომანტიკოსი ხარ, _ დამცინა ევამ.

_ ვიყავი… უფრო სწორად, მე სხვა დროის რომანტიკოსი ვარ, ამ დროს არ შევეფერები. ხომ ხედავ, ჩემს ნათქვამზე გეცინება. თანამედროვე რომანტიკოსებს სხვა ღირებულებები მოეთხოვებათ. მე კიდევ… მე იმედგადაწურული რომანტიკოსი ვარ.

_ თვითმარქვია?

_ არა, ვადაგასული, _ ამჯერად მეც გამეცინა.

 

ორი დღეც გავიდა და დნმ-ის ტესტმა აჩვენა, რომ მე და ევა ერთი პროცენტითაც კი არ ვიყავით მამა-შვილი.

საოცარი შეგრძნება იყო, ასე თავისუფლად კარგა ხანია, არ მისუნთქია. სიხარულისგან თითქოს ჰაერში ავიწიე. ევა ხომ საერთოდ… აღტყინებული მთელი გზა ყვიროდა მანქანაში.

_ ღმერთო, ეს ბედნიერება ალბათ სიცოცხლის ბოლომდე გამყვება. არასდროს აღარ ვიტყვი, ბედნიერი არ ვარ-მეთქი.

_ რომელიღაც მწერალს აქვს ნათქვამი, ბედნიერება მოსაწყენია, უბედურება კი არაო.

_ ნუ ფილოსოფოსობ.

_ არ ვფილოსოფოსობ. აბა, დაფიქრდი, თუ ასე არაა. ვიღაცის ბედნიერება ეგრევე გვავიწყდება, მაგრამ საკმარისია, სხვისი უბედურების ამბავი გავიგოთ, რომ მერე მთელი თვე ამაზე ვლაპარაკობთ, ვწერთ, ვჭორაობთ… ასე არ არის?

_ ისე… მართალი ხარ, ასეა. ამაზე არასდროს არ მიფიქრია.

_ კარგია, რომ არ გიფიქრია. რაც ნაკლებს იფიქრებ, მით ნაკლები პრობლემა გექნება, _ გავეხუმრე.

_ იქ როდის წავიდეთ?

_ საღამოს.

_ რატომ ახლავე არა?

_ იმიტომ, რომ ნინი არ იქნება სახლში. მე კი მინდა, ისე მოეწყოს, რომ ყველანი შევიყაროთ. შეიძლება ამწუთას მე საერთოდ არაფერ შუაში ვარ, მაგრამ ირიბად მეც მეხება ეგ ამბავი.

_ როგორ თუ არაფერ შუაში? ზუსტად შენ გამო დაიწყო ეს ყველაფერი, დაგავიწყდა?

_ არა, არ დამვიწყებია. და ეს არც მიგულისხმია. კონკრეტულად ეს სიტუაცია არ მეხება მე-მეთქი… ანუ მე არ ვარ შენი მამა, ნინი არაა ჩემი შვილი, შესაბამისად, ნანასთან აღარაფერი მაკავშირებს. ასე რომ, შემიძლია, საერთოდ აღარ ველაპარაკო ამ თემაზე, გავერიდო და სამუდამოდ დავივიწყო. თუმცა ამას არ ვიზამ. მას პასუხი აუცილებლად უნდა მოვთხოვო, ასეთ დღეში რომ ჩამაგდო.

ევამ პასუხი არ გამცა. მივხვდი, ეწყინა, შექმნილ ვითარებას ამ თვალით რომ შევხედე. იმასაც მივხვდი, რომ შეცდომა დავუშვი და ახლა როგორმე უნდა გამომესწორებინა ეს.

_ ისე მიხარია დღევანდელი დღე, რომ შემიძლია ყველას ყველაფერი ვაპატიო, _ გვერდიდან შემოვუარე მტკივნეულ საკითხს, _ და ვისაც საპატიებელი არაფერი აქვს, იმას სასიამოვნო დღე მოვუწყო. სადმე ხომ არ აღგვენიშნა ჩვენი გამარჯვება?

_ კონკრეტულად სად? იქნებ ლოგინში? კარგი სექსი ბედნიერების ნაწილია, _ მიკბინა ევამ.

გავატარე მისი კბენა, არ ჩავუღრმავდი, ვითომ ვერ შევნიშნე.

_ სექსი ზღვის ტალღებს მაგონებს. აი, წარმოიდგინე, შედიხარ ზღვაში, ნელ-ნელა ეხვევი ტალღებში, განანავებს, სიამოვნება სულს გიხუთავს, გაკვნესებს, შენ კი წინ და წინ მიიწევ, სანამ ფეხის ფსკერზე დადგმა შეგიძლია და როგორც კი ქვიშა ფეხქვეშ გამოგეცლება, ეგრევე ტალღებს შეერევი, მკლავებს მოუსვამ და…

მაგრამ შენთან დაწოლაზე ამწუთას საერთოდ არ ვფიქრობ, აი, დალევაზე კი უარს არ ვიტყოდი. შენ დალევის პროცესშიც კარგი კომპანიონი ხარ. _ ფრთხილად გავხედე, როგორ იმოქმედა ჩემმა სიტყვებმა-მეთქი.

_ შეგიძლია საღამოს შეხვედრაზე არ წამოხვიდე, ეს შენი უფლებაა და ჩემი ხათრის გამო ნუ იზამ ამას, _ უეცრად შეცვლილი ხმით წარმოთქვა.

_ საიდან მოიტანე, რომ შენი ხათრით მივდივარ? მე ჩემი ანგარიში მაქვს დედაშენთან.

_ ძალიან გთხოვ, დედაჩემს ნუ ეძახი. ის დედაჩემი არაა! _ გაღიზიანებულმა უკმეხად შემისწორა.

_ რაც უნდა იყოს, მაინც დედაშენია და ნუ ბრაზობ, თუ შეიძლება! შენი აგრესია შენთვის დაიტოვე, ჩემზე ნუ გადმოანთხევ, _ წამოვენთე, _ მამაშენი თუ არ ვარ, მამისტოლა მაინც ხომ ვარ? მეტი პატივისცემა გმართებს.

_ საკუთარ სექსუალურ პარტნიორთან, არა? _ გააგრძელა ჩემი დამთავრებული წინადადება.

_ ახლა ყურებს დაგახევ და ნახავ მერე! _ ხუმრობით შევიკარი წარბები და ორივეს გულიანად გაგვეცინა.

მოსალოდნელმა ქუხილმა შეუმჩნევლად გადაიარა.

 

ალბათ საშინელი ხმა მქონდა ტელეფონში, რადგან ნინიმ შეშფოთებულმა მკითხა, ხომ მშვიდობაა, ასეთი ტონით რატომ მელაპარაკებიო. დიდად ვერ შევძელი მისი დამშვიდება, როცა მოვალთ, ყველაფერს გაიგებ, თან მარტო არ ვიქნები, სტუმარი მომყავს-მეთქი.

კარი ნანამ გააღო. ევა ჩემ უკან იდგა. მის დანახვაზე ნანას გაოცებამ გადაურბინა სახეზე, მერე ეს გაოცება შიშმა შეცვალა. აშკარა იყო, რომ იცნო.

_ ეს არ უნდა გექნა… _ დაიჩურჩულა და ისე გაფითრდა, მიცვალებულს დაემსგავსა.

_ ევას გულისხმობ? _ ნიშნის მოგებით შევხედე, _ სატყუარასავით გზადაგზა მიყრი შვილებს და მე მეუბნები, ეს არ უნდა გექნაო? _ ლამის გავხვრიტე მზერით, ისე შევხედე.

უხმოდ გაბრუნდა და გამოღებულ კართან მიგვატოვა. ევა წინ გავატარე და კარი დავკეტე.

სასტუმრო ოთახში ნინი ტრიალებდა, სუფრა გაეშალა და მაგიდაზე ნამცხვრებით სავსე თეფშს დებდა.

_ მობრძანდით! _ ჩემს დანახვაზე ნინი წელში გაიმართა და ლოყებშეფაკლულმა ევას ხელი ჩამოართვა, მაგრამ მოულოდნელად თითქოს შეცბაო, დაბნეული ჯერ დედამისს მიაშტერდა, მერე მე და ბოლოს კვლავ ევას შეხედა.

ევა იმდენად ჰგავდა ნანას, უცხო ადამიანს წამითაც არ შეეპარებოდა ეჭვი, რომ დედა და შვილი იყვნენ.

_ ასეა, ნინი, ასე, _ თვალებიდან სუსხი გამოუშვა ევამ, _ მე ნანას ქალიშვილი ვარ… უმცროსი, _ დაამატა ცოტა ხნის შემდეგ, რომ გოგონა ბოლომდე არ გაენადგურებინა.

_ რას ამბობთ… დე… რაო? ვერაფერი ვერ გავიგე, _ გაგონილით თავზარდაცემულმა სიტყვებს თავი ვერ მოუყარა.

ძლივს მოვასწარი მისი დაჭერა, მოულოდნელად წაბარბაცდა და რომ არ მიმესწრო, იატაკზე მოადენდა ზღართანს. გონების დაკარგვას ცოტა დააკლდა.

_ ვალიდოლი არ გაქვს ან ვალერიანის წვეთები? ან ნიშადური…_ ვიყვირე და ჩემს მკლავზე მისვენებული ნინი ციმციმ საძინებელში შევარბენინე.

_ არა მიშავს, კარგად ვარ… _ ამოიჩურჩულა, როგორც კი საწოლზე მივაწვინე. ამასობაში ნანაც შემოვარდა ვალერიანის წვეთებით, მაგრამ ნინიმ სასტიკი უარი განაცხადა მის დალევაზე.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ოთხივენი გაშლილ სუფრას ვუსხედით და იმის ნაცვლად, რომ მოგველხინა, უცნაურ ამბავს ვყვებოდით და ვისმენდით. უფრო სწორად, ევა ჰყვებოდა, ჩვენ კი ვუსმენდით.

ნანას სახე გაქვავებოდა. ამწუთას ცვილის ფიგურას ჰგავდა, ერთოდროულად მკვდარიც რომ გეგონება და ცოცხალიც. არც ერთი ნაკვთი არ შერხევია, შავი ჩრდილი თუ გადაურბენდა ხანდახან სახეზე.

ევა დიდხანს ჰყვებოდა… ნელა, სვენებ-სვენებით, თითქოს შურისძიების წუთებს იხანგრძლივებსო. თუმცა, საოცარი ის იყო, რომ ისე დაამთავრა ამბის მოყოლა, გოგონების გაცვლის მომენტი არ უხსენებია.

_ ნინი, შეგიძლია ერთი ჭიქა წყალი დამალევინო? პირი გამიშრა, _ სთხოვა ბოლოს თავის `დას~ და მრავალმნიშვნელოვანი მზერა მესროლა.

როცა გოგონა ოთახიდან გავიდა, სწრაფად მომაყარა:

_ მე მთავარი შეგნებულად არ ვთქვი, ანდრია. ეს შენთვის მომინდვია. ამ გოგოს ჩემთვის არაფერი დააუშავებია და არ მინდა გაიგოს დედამისის ვერაგობის ამბავი, მაგრამ ამან უნდა იცოდეს სიმართლე, გასაგებია?

ვდუმდი. ევას საქციელს ტაში დავუკარი, ოღონდ მხოლოდ მზერით.

ნინიმ ჭიქით ცივი წყალი შემოიტანა. ევამ გამოართვა, მადლობა გადაუხადა და მოსვა.

ნანას ცნობისმოყვარეობით ავსებოდა თვალები. ვერ მიხვდა, კიდევ რა საიდუმლოზე ლაპარაკობდა ევა, რა იყო უკვე მომხდარზე უფრო მთავარი და მნიშვნელოვანი, ამიტომ ადგა და საძინებელში გავიდა, თან თვალით მანიშნა, გამომყევიო.

გავყევი.

იგი სარკესთან იდგა. როგორც კი შევედი, მასში ჩაიხედა და იქიდან შემათვალიერა. მეც სარკეში შევხედე. ჩვენი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. მივხვდი, რომ მასთან სარკის მეშვეობით საუბარი უფრო გამიადვილდებოდა. პირისპირ ალბათ ვეღარ გავუძლებდი მისი საოცარი თვალების დაჟინებულ მზერას.

_ რატომ მომატყუე? _ დახშული ხმით დავიწყე მისი დაკითხვა.

_ შენი დაკარგვა არ მინდოდა… _ ჩურჩულით მიპასუხა და თვალები ცრემლით აევსო.

ასე კიდევ უფრო საოცარი გამოუჩნდა ულამაზესი თვალები.

_ ხომ იცოდი, რომ აუცილებლად შეგამოწმებდი?

_ შენ გამოსავალს ყოველთვის პოულობდი…

_ შენ შემთხვევაში ვერა, უკვე მეორედ შევცდი.

_ მაპატიე… _ მისი ხმა ძლივს მესმოდა, _ და რას ამბობდა ის გოგო? კიდევ რა უნდა მითხრათ? რაღაც საიდუმლოზე ჰყვებოდა…

_ ჰო… არ მინდოდა, მაინცდამაინც ჩემგან გაგეგო ეს ამბავი, მაგრამ….

_ მითხარი… ახლა ჩემთვის ყველაფერი სულერთია.

_ ნინი შენი ქალიშვილი არ არის. ევაა შენი შვილი და არა ნანა.

პირველად ვნახე, უეცრად, მოწყვეტით როგორ გაუშრა ადამიანს ცრემლები. მოულოდნელად შუბლის ყველა ნაოჭი გაუსწორდა, სახე და თვალები თითქოს უფრო გაუდიდდა, ისე შეშინდა, კითხვის დასმაც ვერ გაბედა, უმწეოდ შემომხედა მხოლოდ, ეს იყო და ეს.

მეც ავდექი და მოვუყევი, როგორც იყო, რა მოხდა მისი მშობიარობის ღამეს და როგორ მოატყუეს…

მისი დაჭერა ვერ მოვასწარი. სანამ მივხვდებოდი, რომ გონებას კარგავდა, მოწყვეტით დავარდა იატაკზე…

 

ასე დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ორი ფაზა _ პრელუდია და ინტერლუდია. პოსტლუდიის ფაზაში დიდი ტკივილით გადავედი. ეს ის ტკივილი იყო, რომელიც წარსულიდან გადმომყვა, მაგრამ ასე თუ ისე დამცხრალი მქონდა.

ევა სხვა ბინაში გადავიდა. ყოველივე იმის შემდეგ, რაც თავს გადაგვხვდა, ჩემთან დარჩენა არ ისურვა. იშვიათად თუ შევეხმიანებით ერთმანეთს… თითქოს ჩვენ შორისაც გაცივდა რაღაც.

მე და ნანამ საბოლოოდ გავწყვიტეთ ერთმანეთთან ურთიერთობა. იმ ყველაფრის შემდეგ მისი დანახვა აღარ შემეძლო.

ნინისთანაც ყველაფერი დავამთავრე, რადგან ბოლოს გულმა არ მომითმინა და საიტზე მივწერე, ვინც ვიყავი. რეაქცია ზუსტად ისეთი იყო, როგორსაც ველოდი. საერთოდ წამშალა თავისი ცხოვრებიდან _ რეალურიდანაც და ვირტუალურიდანაც. მაგრამ სანამ დავშორდებოდით, შეხვედრა მთხოვა. ამაზე უარი არ მითქვამს. ის დღე არ დამავიწყდება… სიტყვა არ უთქვამს, მხოლოდ თვალებში ჩამჩერებოდა, თითქოს ყველა კითხვაზე პასუხს იქ ეძებსო. საშინელი ქარიანი ამინდი იყო, ქარი თმას უწეწავდა. მერე პირი გააღო რაღაცის სათქმელად, მაგრამ მე დავასწარი:

_ ვიცი, რაც უნდა მითხრა, ნინი… ვიცი, რომ მე და შენ ერთად ვერ ვიქნებით. მე ეს ყოველთვის ვიცოდი, ამიტომაც ვერიდებოდი შენთან რეალურ შეხვედრას.

_ რატომ, რა გვიშლიდა ხელს? _ მკითხა და ტუჩუბმოკუმული გამომცდელად მომაჩერდა. მცირეოდენი პაუზის შემდეგ მივუგე:

_ ქარი, რომელიც ამწუთასაც სახეში გვიბერავს…

_ რა ცუდად დაემთხვა ეს ყველაფერი… თუმცა, შენ ისედაც არ აპირებდი ჩემთან დაახლოებას. უნდა გიხაროდეს… ტუზი დაგეცა, _ ღიმილისგან ტუჩები დაებრიცა.

მინდოდა, გამეპროტესტებინა მისი ბრალდება, მაგრამ კრინტი ვერ დავძარი. ის შეძრწუნებული იყო. არც მე ვიყავი უკეთეს დღეში, ამიტომ გაჩუმება ვარჩიე.

ბოლოს ტუჩები ყურთან მომიტანა და ავისმომასწავებელი ჩურჩულით ამოთქვა:

_ ქარი არაფერ შუაშია, ქარს ნუ აბრალებ! მან, უბრალოდ, უფრო დრამატული გახადა დაშორების სცენა, ეგაა და ეგ!

შევხედე. ესე იგი, ვშორდებით-მეთქი? თვალებით შევეკითხე.

თანხმობის ნიშნად თავი დამიქნია… სიტყვა ჩვენ შორის არ თქმულა, უსიტყვოდ გავიგეთ ერთმანეთის…

ასე სჯობდა. მე რომ უკვალოდ გავმქრალიყავი, მისთვის უფრო ძნელი გადასატანი იქნებოდა, მე კი ეს არ მინდოდა, ის ამას არ იმსახურებდა. მას უნდა სცოდნოდა, ვინ ვიყავი და რატომ ვამბობდი ურთიერთობაზე უარს. სამაგიეროდ, ამ ნაბიჯით მე უფრო მტკივნეულად დავისაჯე. მდგომარეობიდან გამოსასვლელად ძალიან დიდი ხანი დამჭირდა. მიუხედავად ამისა, ნინი ისევ ისე მიყვარს, ისევ ისეთი მიუწვდომელი, მაგრამ სასურველია ჩემთვის და ძველებურად მენატრება.

ამ ამბების შემდეგ ექვსი თვე გავიდა. ახლა ჩემი ტკივილი ნელ-ნელა კვლავ უკან იხევს, დაცხრომისკენ და მალე დავუბრუნდები ძველ მდგომარეობას, იმ მდგომარეობას, მხოლოდ მონატრების შორეული, სუსტი სიგნალი რომ შეგათრთოლებს ხანდახან…

 

დასასრული

 

Реклама

თამაში მზესთან

 

 

ხანდახან ეჩვენება, რომ აბსურდულ, სულის შემხუთველ, მოსაწყენი ფილმის პრემიერაზე იმყოფება, რომელიც ეს-ესაა, უნდა დამთავრდეს, მერე დარბაზი განათდება, გარშემო მყოფნი კი მოიხსნიან სულელურ ნიღბებს და რეალურ სახეებს გამოაჩენენ. შემდეგ მიუახლოვდებიან, ხელს მძლავრად ჩამოართმევენ და ეტყვიან: მშვენივრად გეჭირა თავი, კარგად გაუძელიო! გადაუხდიან სოლიდურ ჰონორარს უაზრო ფილმის ბოლომდე ყურებისთვის და მას ამ ფულით შეეძლება წავიდეს ისეთ ადგილას, სადაც კომფორტულად იგრძნობს თავს, არავინ შეაწუხებს, თავს არ მოაბეზრებს, არ გაჭორავს და არ მიუთითებს, შენიშვნებს არ დაიმსახურებს და უბრალოდ, გაღიმებას შეძლებს, ღიმილის საბაბი კი ნამდვილად ექნება… თუმცა, ცხოვრებაში ყველაფერი უნიათოდ მთავრდება, ისე, როგორც ბევრი მისნაირი ადამიანისთვის…
თიკომ ღრმად ამოისუნთქა. სიმშვიდე ფენა-ფენა ედებოდა მის დასახიჩრებულ სულს. სულ ცოტაც და, ბათუმში იქნება. სულ ცოტაც და ნატკას ნახავს, სულ ცოტაც და ზღვას მიაშურებს. მერე ზღვა ახმაურდება მის დანახვაზე, მოაგებებს ვეება ტალღებს. ეს ტალღები სახრესავით გადაუშხუილებს თიკოს ფეხებთან მოგროვილ კენჭებს და თიკო ტალღების დათვლას შეუდგება _ ერთი, ორი, სამი… ექვსი… ცხრა… ცამეტი… სამოცდაცხრა… და ასე, უსასრულოდ…
ახლა ყველაზე მეტად სჭირდება დასვენება. დაღალა წინა დღეებმა, თვეებმა… დეპრესიამ იძალა, ჩუმმა, უხმომ, ჩაკეტა და დაადუმა. ადრე სიმარტოვე ტანჯავდა, იმ შემთხვევის შემდეგ კი სწორედ ამ სიმარტოვეს დაუწყო ძებნა, კვლავ მარტოობა მოუნდა, გარიყვა, დამალვა, სიბნელეში ჩანთქმა.
ყველა მცირე შემთხვევას კადრივით ახვევდა წასული ზაფხულის დღეებიდან, დაჟინებით იძახებდა მოგონებებს ახლა უკვე ჩაკეტილი შავი ყუთიდან, რათა მოძალებული ემოციები მოგონებების საბურველში გაეხვია და უფრო გაემძაფრებინა.
სამარშრუტო ტაქსი სწრაფად მიქროდა. თბილისიდან ბათუმამდე დიდხანს მხოლოდ ერთხელ გაჩერდა, უღელტეხილზე, სადაც მძღოლმა «სადილის საათი» მოიწყო და მერე კვლავ გზას დააწვა.
და აი, ბათუმიც გამოჩნდა. ავტოსადგურში ნატკა დახვდება, მისი საყვარელი, შეუცვლელი და განუმეორებელი დაქალი. ბავშვობიდან ერთად მოდიოდნენ, სკოლაშიც ერთ მერხზე ისხდნენ, ინგლისურზეც ერთად დადიოდნენ. სულ ერთად, ერთად… არც სტუდენტობისას გაწყვეტილა მათი მეგობრობის ჯაჭვი. მართალია, თიკოს მშობლებმა უკრაინაში «უკრეს» თავი სწავლის გასაგრძელებლად, ნატკა კი თბილისში დარჩა, მაგრამ ხშირად ეხმიანებოდნენ ერთმანეთს ხან ტელეფონით, ხან სკაიპით, ხან მესიჯებით. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ თიკო თბილისში დაბრუნდა, მაგრამ მერე ნატკა გათხოვდა, ბათუმელ ბიზნესმენს გაჰყვა ცოლად და ცოტა ხნით თითქოს დაიკარგა. თიკომაც ვერ მოიცალა გარკვეული პერიოდი. ხან სამსახურის გამო ჰქონდა პრობლემები, ხანაც პირადი ცხოვრების გამო… განსაკუთრებით ბოლო თვეები. ისეთ დღეში ჩავარდა, არავინ ქვეყანაზე არ ახსენდებოდა. მით უფრო, რომ მარტო იყო თბილისში, დედა და მამა ხომ ორი წელია, იტალიაში გადაბარგდნენ სამუშაოდ. და აი, ერთი კვირის წინ ნატკა ისევ გამოჩნდა. გამოჩნდა და თიკო თავისთან დაპატიჟა, ბათუმში. თიკომაც არ დააყოვნა. თბილისიდან გაქცევა ამ სიტუაციაში უდიდესი შვება იყო მისთვის. მით უფრო, რომ ბათუმში არასდროს ყოფილა. დღეს პირველად უნდა ენახა ზღვისპირა ქალაქი.
უხაროდა. უხაროდა, რომ თავის საუკეთესო მეგობარს ნახავდა, ზღვას ნახავდა და განტვირთვის დღეებსაც მოიწყობდა. ახლა, როცა ტანჯვის პირველი ტალღა უკან მოიტოვა, იმედი ჩაესახა, რომ ტკივილს მოერეოდა, გრძნობებისაგან შეშლილი მყუდრო სავანეს ნატკასთან პოვებდა.
ფანჯარაში გაიხედა. ქარის ყოველ დაქროლაზე ყვითელი ფოთლები თავბრუდამხვევი სისწრაფით ეშვებოდნენ მიწაზე. «აი, ასე კვდება შემოდგომაზე ბუნება… სამაგიეროდ, რა ლამაზად კვდება!» _ გაიფიქრა და შუბლი მინას მიადო.
როგორც იქნა, ზღვაც გამოჩნდა. თითქოს მწვანე ფერი გადაჰკვროდა. ისეთი მშვიდი იყო, გეგონებოდათ, არასდროს აღელვებულაო. მზის სხივები ნებივრად გაწოლილიწყვნენ ზანტად მონანავე ტალღებზე.
სამარშრუტო ტაქსიდან ძლივს გადმოვიდა, ფეხი დაბუჟებოდა. თითის წვერებით ფრთხილად დაიზილა დაბუჟებული მარჯვენა წვივი და წელში გასწორდა თუ არა, ირგვლივ მიმოიხედა. თავდაპირველად ყურადღება არ მიუქცევია იქვე, რამდენიმე მეტრში მდგარ თეთრ «მერსედესს» მიყრდნობილი ახალგაზრდა ქალისთვის, მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, როცა თავისი სახელი გაიგონა.
_ ნატკააა! _ გახარებულმა იყვირა, _ ღმერთო, ნუთუ ეს შენ ხარ? რა ბედნიერებაა! _ გოგონები ერთმანეთს შეძახილებით გადაეხვივნენ და გადაკოცნეს.
თიკო აღფრთოვანებული შესცქეროდა ბავშვობის მეგობარს. თითქოს ისევ ის ნატკა იყო, თითქოს არც იყო. არა, ლამაზი ყოველთვის იყო, მაგრამ ახლა მოდის ჟურნალიდან გადმომხტარ მოდელს ჰგავდა _ ლამაზიც, ნატიფიც, ელეგანტურიც და მდიდრულიც. როგორც ყოველთვის, ახლაც დახვეწილი გემოვნებით ეცვა. ამაში ტოლს ვერასდროს ვერავინ უდებდა. სულ არ ჰგავდა იმ შორეულ ქერა გოგონას, ღარიბ, მრავალშვილიან ოჯახში რომ გაიზარდა და ექვს და-ძმას უვლიდა.
როცა ხვევნა-კოცნით გული იჯერეს, ერთმანეთი შეათვალიერეს. დაქალება ორივეს მოხდომოდა.
_ თიკულიკა, როგორ მომენატრე, გოგო! საერთოდ არ ხარ შეცვლილი, აი, სულ ოდნავ, სულ და ისიც _ უკეთესობისკენ. პატარა გოგოსავით გამოიყურები, ჩემო საყვარელო! ვინ იტყვის, რომ ოცდაექვის წლის ხარ? ცხრამეტისას გავხარ.
_ კარგი, რა! რაღა ცხრამეტის, დავბერდი ნელ-ნელა. შენც არაჩვეულებრივად გამოიყურები, ნატკა. მოგიხდა გათხოვება, როგორც ვატყობ. კარგი ბიჭია შენი ქმარი? კმაყოფილი ხარ?
_ უჰ, არ მითხრა! უკეთესს ვერ ინატრებს კაცი. როგორ იმგზავრე? დაიღალე, არა?
_ ცოტა. ცუდად არ მიმგზავრია. დრო ისე გაილია, ვერც გავიგე. _ თიკომ ხელჩანთა მხარზე გადაიკიდა, მის ბორბლებიან ჩემოდანს კი ნატკამ დასტაცა ხელი და თვალის დახამხამებაში მანქანის საბარგულში ჩადო.
ნატკასთან შედარებით თიკო უფრო დაბალი იყო, მაგრამ დაბალი მაინც არ ეთქმოდა. ამას ემატებოდა მისი საოცარი აღნაგობა და დახვეწილი, არისტოკრატული სახის ნაკვთები, ბერძნული მოყვანილობის ცხვირი და უცნაურად ნაცრისფერი თვალები, რომელიც შეუმჩნეველი არასდროს არავის რჩებოდა.
_ იცი რა? ვიფიქრე, სასტუმროში გავჩერდები-მეთქი. ცოტა არ იყოს…
_ გაგიჟდი? რა სასტუმრო, გოგო, ჩემთან ხარ სტუმრად. იმხელა სახლი მაქვს, ცხენი გაჭენდება! _ შორს დაიჭირა დაქალმა.
_ ჰო, ვიცი, მაგრამ სანამ შენს ქმარს გავიცნობ… იქნებ არ ესიამოვნოს…
_ მორჩი ზედმეტობას! მირო ჩემზე მოუთმენლად გელოდება. ის კი არა, მისაყვედურა, ასეთი ახლო მეგობრები თუ იყავით, ასე როგორ დაკარგეთ ერთმანეთიო.
_ რატომ დავკარგეთ? უბრალოდ, შორს ვიყავი შენგან, თორემ სულაც არ დავკარგულვართ.
_ მეც ზუსტად ასე ვუთხარი, _ გადაიკისკისა ნატკამ, _ წავედით, რაღას ვუცდით?
ორივენი მანქანაში ჩასხდნენ და გზას გაუდგნენ.

თეთრი «მერსედესი» რამდენიმე წუთის განმავლობაში ბათუმის კოხტა ქუჩებში მისრიალებდა და ბოლოს ზღვასთან ახლოს, ერთ მყუდრო ქუჩაზე გაჩერდა. ნატკამ თეთრგალავნიან ქონგურებიან შავ ჭიშკართან მიაყენა მანქანა და ძრავა გამორთო. თიკო მანქანიდან გადმოვიდა და განცვიფრებით მიაჩერდა მწვანეში ჩაფლულ ორსართულიან ულამაზეს თეთრ სახლს. ამასობაში ნატკამ საბარგულიდან მისი ჩემოდანი გადმოიღო, მერე ჭიშკარი გააღო და სტუმარს ეზოში შეუძღვა. ეზოც ისეთივე ლამაზი იყო, როგორიც სახლი _ მოვლილი, ამწვანებული, ჰიბისკუსებითა და ვარდებით აყვავებული, მოკირწყლული ბილიკებით და ვაზის თალარით.
ამ დროს სადარბაზოს კარი გაიღო და ნატკას ქმარი, მირიანი გამოვიდა. იგი გულითადად მიესალმა თიკოს და ცოლს სტუმრის ჩემოდანი გამოართვა.
თიკომ იცოდა, რომ მისი მეგობარი მდიდარ და სიმპათიურ ბიზნესმენზე იყო გათხოვილი, მაგრამ ვერასდროს წარმოიდგენდა, რომ ნატკა ცოლად ასეთ უბრალო, პროვინციული აქცენტით მოლაპარაკე ადამიანს გაჰყვებოდა.
დაქალს თიკოს შეცბუნება არ გამოჰპარვია და მიხვდა, რაც მეგობარმა გაიფიქრა.
_ სამაგიეროდ, ოქროს გული აქვს, _ გადაუჩურჩულა თიკოს, მერე კი ქმარს შეეხმიანა:
_ მირო, აი, ეს არის ჩემი თიკუნა.
_ მივხვდი. _ გაიღიმა მირომ და სტუმარს თავისი სხივიანი თვალები შეანათა. _ მობრძანდით, იმედია, არ მოიწყენთ ჩვენთან, _ გაუღიმა მამაკაცმა და მათ შორის უცებ გაიბა ნდობის ის სიმი, მხოლოდ კეთილმოსურნე ადამიანებს რომ აკავშირებთ.
სასტუმრო ოთახში შეაბიჯა თუ არა, მონუსხული შედგა. პირდაღებული მისჩერებოდა გემოვნებით მოწყობილ ინტერიერს. კედლებზე უცნობი მხატვრების ფერწერული ტილოები ეკიდა, მაგრამ საკმაოდ ღირებული ნამუშევრები. თიკო ხელოვნებაში კარგად ერკვეოდა და იცოდა, ნახატები რა კრიტერიუმებით შეეფასებინა. რბილი სავარძლები სასიამოვნო სიმყუდროვეს ქმნიდა ფართო, ნათელ ოთახში, იატაკზე დაგებული ძვირფასი სპარსული ხალიჩა კი ისეთი რბილი იყო, ფეხები წარამარა შიგ ეფლობოდა.
_ როგორც ჩანს, შენი მირო ძალიან მდიდარია, _ ჩურჩულით შენიშნა გაოგნებულმა.
_ კი, ეგრეა, მაგრამ ასეთ წვრილმანებს ნუ მიაქცევ ყურადღებას. მირიანი ძალიან უბრალო ადამიანია. იცი, რამდენს მუშაობს? რაც მთავარია, წესიერი ბიჭია, ეგ ზუსტად ვიცი. ხომ იტყვიან, ბიზნესი ბინძური საქმეა და ბიზნესმენი პატიოსანი შრომით ვერ გამდიდრდებაო, ტყუილია ეგ. მართლა მაგარი ადამიანია. აი, გაიცნობ და შენ თვითონ მიხვდები. ცოტას კი წაიაჭარლებს თავისი კილოთი, მაგრამ ეს ჩემთვის ნაკლი სულაც არ არის, _ გადაიკისკისა ნატკამ და თიკოს ხელი მოხვია, _ თბილისშიც გვაქვს ასეთი დიდი სახლი. რომ ჩამოვალთ, იქაც დაგპატიჟებ და იმასაც განახვებ, მცხეთის ქუჩაზე, გახსოვს, დიმა რომ ცხოვრობდა? აი, ზუსტად მის მეზობლად. საბერძნეთში კიდევ კერძო სასტუმრო აქვს მიროს. ასე რომ, როცა გათხოვდები, თაფლობის თვეს უფასოდ გაატარებ ზღვაზე, მთლად კლდის თავზე.
თიკოს სიხარულმა გული მოუწურა.
_ ჩემი კეთილი გოგო… საერთოდ არ ხარ შეცვლილი. ყოველთვის ასეთი იყავი, მაგრამ გათხოვების რა მოგახსენო… ჯერ არავინ ჩანს ჰორიზონტზე.
_ ისე, შენი გამკვირვებია, ოღონდ მართლა. რაც თავი მახსოვს, სულ გესეოდნენ ეს ბიჭები და ახლა რა ღმერთი გაუწყრათ? გოკა გახსოვს? ვაიმე, როგორ უყვარდი. აფრენდა შენზე. რამდენს ვშაყირობდით მაგაზე, _ ნატკა სიცილით კვდებოდა.
თიკოს სახე მოექუფრა. გოკას ხსენებას არ მოელოდა. ეგონა, აქ მაინც დაისვენებდა მასზე ფიქრისგან და აი, მოულოდნელად ისევ ამოუტივტივეს მისი სახელი. ჩაახველა და მაქსიმალურად თავშეკავებულად წარმოთქვა, თან ღიმილი აიფარა სახეზე:
_ რას ვიზამთ, ცხოვრება ჩვენ გემოზე არაა მოწყობილი. მეც ველოდები, ოდესმე იქნებ მეწვიოს ნამდვილი სიყვარული. შენ როგორ გგონია, ძალიანაა დაგვიანებული?
_ რას ამბობ, რა დაგვიანებული! ჯერ სულ რაღაც ოცდაექვის წლის ხარ, ყველაფერი წინაა. მოიცა ცოტა! ნახავ, როგორ ტალიკ-ტალიკა ბიჭებს გაგაცნობ ბათუმში.
ამ ლაპარაკ-ლაპარაკში მეორე სართულზე ავიდნენ. თიკო კარგ ხასიათზე დადგა, საოცარი სიმსუბუქე დაეუფლა. ამასთან, უხაროდა, რომ ნატკას კარგი ქმარი შეხვდა და ბედნიერი იყო. მერე რა, რომ აჭარულად უქცევს? აქცენტს და კილოს მოუკვდა პატრონი, მთავარი ხომ სიყვარულია!
_ აი, ეს იქნება შენი ოთახი, _ ნატკამ თეთრი კარი გამოაღო და თიკოს ოთახში შეუძღვა.
თიკო იმწამსვე მოიხიბლა. გემოვნებით მოწყობილი კოპწია საძინებელი ადამიანს კარგ გუნებაზე დააყენებდა. კუთხეში, პატარა მაგიდაზე, ლარნაკში ჩაწყობილი ვარდები იწონებდა თავს. თიკო აივანზე გავიდა და სუნთქვა შეეკრა. აივნის ქვეშ ზღვის ტალღები ლამის სახლის კედლებს ელამუნებოდა. მოჯადოებულივით გაჰყურებდა გარემოს და ბავშვივით უხაროდა.
_ თავი ზღაპარში მგონია, _ მხიარულად შესძახა, თვალები დახუჭა და პირ-ცხვირი აგვისტოს მზეს მიუშვირა.
_ ჯერ სად ხარ, სიურპრიზები წინ გელოდება, _ ნატკამ მხარზე ჯერ ხელი დაადო, მერე თავი ჩამოსდო, _ კატერით რომ გაგასეირნებ შუა ზღვაში, მერე ნახე, რა მოგივა. მეც ასე დამემართა, აქ პირველად რომ მოვედი. პატარა ბავშვივით ვჭყლოპინებდი. არ იცი, რა დღეში ჩავვარდი… მიდი ახლა, გამოიცვალე, წყალი გადაივლე და დაბლა ჩამოდი. ვისადილოთ და მერე რაღაც უნდა მოგიყვე.
_ ცუდი არაფერი მითხრა, იცოდე.
_ ცოტა სევდიანი ამბავია, უკვე ჩავლილი, მაგრამ მაინც უნდა მოგიყვე, იმიტომ, რომ შენი დახმარება მჭირდება, გესმის? _ მოულოდნელად დასერიოზულდა ნატკა და მრავლისმეტყველი მზერით შეხედა მეგობარს.
მისი ინტონაცია იმდენად არ მოეწონა თიკოს, რომ მაშინვე დაიძაბა.
_ ახლავე მომიყევი, წყლის გადავლებას მერეც მოვასწრებ. ჭამით კიდევ ჯერ არ მშია, _ იცრუა და ოთახში შებრუნდა.
ორივენი სავარძლებში მოკალათდნენ. უეცრად სიჩუმე ჩამოწვა. ნატკა შეფიქრიანებული იჯდა, თითქოს საუბრის დაწყება უჭირდა. თიკო იცდიდა. დაქალის დაძაბულობა აოცებდა. მოულოდნელად ნატკა ოთახიდან გავიდა და ცოტა ხანში ანთებული სიგარეტით ხელში დაბრუნდა. მერე კვლავ სავარძელში ჩაჯდა, ღრმა ნაფაზი დაარტყა და ხმადაბლა დაიწყო:
_ სანამ მთავარ სათქმელს მივადგებოდე, მინდა გითხრა, რომ მირო ძალიან მიყვარს. სანამ გავყვებოდი, არც ვიცოდი, ასეთი მდიდარი თუ იყო. შემიყვარდა და მივთხოვდი. ხომ მომიყოლია, როგორ გავიცანი? საბერძნეთში ვისვენებდი და იქ შევხვდი. მის სასტუმროში ვცხოვრობდი და არც ვიცოდი, მისი თუ იყო. გავიცანი თუ არა, მაშინვე შემიყვარდა. დავბრუნდი თუ არა იქიდან, ეგრევე თან ჩამომყვა და ცოლობა მთხოვა. იცი, რა ბედნიერი ვიყავი? მიწაზე ვერ ვეტეოდი. მაგრამ აი, ჩემი მაზლის დაღუპვის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.
_ როდის დაიღუპა? ეგ არ ვიცოდი…
_ გაზაფხულზე. შენთან ბოლო დროს არ მქონია კონტაქტი, რომ მეთქვა. არც მქონდა არაფრის თავი, ისეთი შემზარავი ამბავი გადაგვხდა. ბიჭი ჰყავს, ნიკა, ხუთი წლის. აივანზე ასულა თურმე და დაბლა იხედებოდა. ეს დაუნახავს და გავარდნილა ბავშვის გადასარჩენად. წამიც და გადავარდებოდა. ამ დროს ფეხი აუსხლტა, ბავშვს კი დაავლო ხელი და უკან გადმოისროლა, მაგრამ თვითონ თავი ვერ შეიკავა, აივანი გაანგრია და გადავარდა. კი გადარჩებოდა, მაგრამ თავი ლოდს დაარტყა და ეგრევე მოკვდა. ის ლოდი ავიღეთ და ზღვაში გადავაგდეთ. საშინელი ტრაგედია იყო, არ იცი, აქ რა ხდებოდა.
_ თქვენთან ცხოვრობდა?
_ საქმე ისაა, რომ არა. ცოლ-შვილით დასასვენებლად იყო ჩამოსული.
თიკოს თვალები აუცრემლიანდა.
_ საწყალი… და ბავშვი? ბავშვი სად არის?
_ აქ არის, ჩვენთან ცხოვრობს. მიროს ერთადერთი ნუგეში ახლა ნიკაა, _ ნატკა წამით გაჩუმდა, სიგარეტზე ჩამოკიდებულ ფერფლს თვალი მიაშტერა და განაგრძო, _ მას შემდეგ მირო საგრძნობლად შეიცვალა.
ნატკა აივნისკენ დაიძრა, მაგრამ ვერ მოასწრო. ფერფლი იატაკზე დაიყარა. ქალმა ხელი ჩაიქნია და უკან გამობრუნდა.
_ ჯანდაბა! ვერ მოვასწარი გადაფერფლება. ამ ოთახში კიდევ საფერფლე არ არის. არა უშავს, მოვწმენდ მერე.
_ ბავშვს რატომ არ აჩენ, ნატკა? _ თანაგრძნობით შეეკითხა თიკო.
_ ხომ იცი, რომ შვილის გაჩენა არ მინდა. დავიღალე ბავშვების გაზრდით. ჩემი ხუთივე და-ძმა სულ მე გავზარდე. ყველაზე უფროსი ვიყავი და იძულებული ვხდებოდი, დედაჩემს ამაში მაინც დავხმარებოდი. თითქმის არ მქონია არც ბავშვობა და ახალგაზრდობა. უმამობამ დაღი დამასვა. ერთადერთი დედა მუშაობდა და სხვა რა გზა მქონდა, რომ არ მივხმარებოდი? ჰოდა, ახლა ვინაზღაურებ დაკარგულ წლებს. ჯერ არ ვაპირებ ბავშვის გაჩენას. მირომ იცის ეს. მასთან პირველივე დღიდან გულახდილი ვიყავი და დაქორწინებამდე ყველაფერი მოვუყევი. ახლა კი გავაჩენდი ბავშვს, მის მდგომარეობას რომ ვუყურებ, მაგრამ თვითონ აღარ უნდა, ჯერ ნიკა წამოიზარდოსო. ეშინია, მისი წილი სითბო და სიყვარული ჩვენს შვილზე არ გადავიდეს. ბიჭი ისედაც ტრავმირებულია. ხომ იცი, პატარები როგორი ეჭვიანები არიან. გარდა ამისა, იმ დღის შემდეგ საშინლად ჭირვეული გახდა. ღამით კოშმარები ესიზმრება და ხშირად იღვიძებს. სულ მამას გაიძახის, დედას არც კი ახსენებს. გიჟდებოდა მამამისზე.
_ და დედა? სადაა დედამისი?
_ წავიდა. შვილი მიატოვა და გაიქცა. სულ ამის ბრალია, მამუკა რომ დაიღუპაო და მოიძულა ბავშვი, მისი დანახვაც არ სურს.
_ რა საშინელებაა! რაც უნდა იყოს, შვილს ზურგი როგორ უნდა აქციოს დედამ?
_ მიროს პირიქით, უხარია კიდევაც, ნიკაზე უარი რომ თქვა. ამბობს, ბავშვი სრულფასოვან ოჯახში უნდა გაიზარდოს და უმამობა არ იგრძნოსო. ბოლოს მაინც მოძებნიან ერთმანეთს დედა და შვილი, ახლა კი, ამ ეტაპზე ასე უკეთესიაო.
_ შენ როგორ ფიქრობ?
_ აბა, რა გითხრა. ცოტა თავისებური გოგოა ჩემი მაზლის ცოლი. დედისერთაა და თავზე ბუზს არ ისვამდა არასდროს. მამუკას თავის ნებაზე ათამაშებდა. ისიც ნებისმიერ სურვილს უსრულებდა. ისე, სიმართლე უნდა ითქვას, კინაღამ გადაჰყვა ქმრის სიკვდილს. სადღა იპოვის მისნაირ ბუნჩულას და დამყოლს? რადგან ბავშვზე უარი თქვა, მიროც ცუდად მოექცა. მამუკას ბინაში აღარ შეუშვა და უბინაოდ დატოვა. ვერც იჩივლებს, ვერც ვერაფერი. ის ბინა მიროს ნაყიდი იყო და მამუკამ გადაფორმება ვერ მოასწრო. სულ ახალი ნაყიდი ჰქონდა. გადაყოლილი იყო ძმას, გიჟდებოდა მასზე. ახლა ძმა აღარ ჰყავს და მთელი ყურადღება ნიკაზეა გადატანილი. რა თქმა უნდა, მეც მინდა, ბავშვს არაფერი დააკლდეს და სრულფასოვანი გაიზარდოს, მაგრამ არა ჩვენს ხარჯზე, გესმის? მინდა, წაიყვანოს დედამისმა და მიხედოს. ველაპარაკე კიდევაც მარის, დავარწმუნე, თუ ბავშვს შენ გაზრდი, ბინასაც შენს სახელზე გადავაფორმინებ-მეთქი, მაგრამ მირომ ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა. მაგრად ვიჩხუბეთ, ჩემს საქმეებში რატომ ერევიო. იმ ქალმაც დაკრა ფეხი და იტალიაში წავიდა. ეს ბავშვი კი მე შემრჩა.
თიკოს გულზე მოხვდა დაქალის სიტყვები. ნატკასგან ამას არ მოელოდა. «მაინც შეცვლილა», _ გაიფიქრა გონებაში.
_ აღმზრდელი რომ აუყვანოთ?
_ მირო სასტიკი წინააღმდეგია. არადა… იცი, რატომ მოგიყევი ახლა ეს ამბავი? კვირის ბოლოს ათენში მიდის თავის საქმეებზე, მე კი აქ მტოვებს. ცხოვრებაში მარტო არსად წასულა, სულ თან დავყვებოდი ყველგან. გული მიკვდება. მისი ძმისშვილის გამო მე რატომ უნდა დავიჩაგრო? ამაზე ლამის ერთმანეთი დავხოცეთ. გაგშორდები-მეთქი, ვუთხარი. მე მგონი, უნდა, რომ ნიკა იშვილოს. ამას ვერ ავიტან.
თიკომ ამოიოხრა, თმა მხარზე გადაიყარა და შემპარავი ხმით წარმოთქვა:
_ ნატკა, საყვარელო. არა მგონია, შენს ქმარს ნაკლებად უყვარდე. მაგრამ რადგან შენ ბავშვის გაჩენა არ გინდა, იქნებ იმიტომაც გადაწყვიტა ნიკას შვილად აყვანა? იქნებ პრობლემა შენშია და არა ნიკაში?
_ და რას მირჩევ, განზე გავდგე? _ ნატკამ თვალები დააკვესა, ფანჯარასთან მივიდა და ხელები გულზე გადაიჯვარედინა, _ შენ გყვარებია ოდესმე ვინმე ისე, რომ სხვა აღარაფერს ჰქონია შენთვის მნიშვნელობა?
თიკომ თვალები დახარა.
_ ალბათ მყვარებია…
გაკვირვებული ნატკა მისკენ დაიძრა, ხელები მხრებზე შემოაწყო, თვალებში ჩააცქერდა და მტკიცე ხმით უთხრა:
_ ჰოდა, შენი სიყვარული ყოველთვის უნდა დაიცვა. იცი, რა საშინელებაა, როცა გრძნობ, რომ შენი ბედნიერება სხვის ხელშია და სადაცაა, გაგიფრინდება?
თიკოს გული მოეწურა, თვალი თვალში გაუყარა დაქალს და ყრუ ხმით მიუგო:
_ ვიცი.
მერე ნატკას დამშვიდებას შეეცადა:

_ ხომ შეიძლება, რომ მიროც იმავეს გრძნობდეს? შენთან შედარებით, მას სამუშაო აქვს და იმაზე გადაერთვება, მაგრამ ყველა ნორმალურ მამაკაცს სჭირდება ქალი. ეს ბუნებრივია, მაგრამ არა ნებისმიერი ქალი, არამედ შენ, შენ სჭირდები. თქვენ ხომ ერთმანეთი გიყვართ. მერე რა, რომ ამ ტრაგედიამ დათრგუნა. ამის გამო სხვასთან ხომ არ გაქცეულა? ისევ შენთანაა და უნდა, რომ გაუგო, გესმოდეს მისი. მართალია, ამას ხმამაღლა არ გეუბნება, მაგრამ შენ უთქმელადაც უნდა ხვდებოდე. აბა, რა ქნას. ნიკა მისი სისხლი და ხორცია, ძმისგან ისღა დარჩა და ხელს ხომ არ ჰკრავს? ებრალება ბავშვი და უნდა, ნორმალურ პირობებში იზრდებოდეს. სხვა არაფერი, ტყუილად ეჭვიანობ, ნატკა, სანერვიულო მართლა არაფერი გაქვს.

თიკოს რბილი, ნაზი და მზრუნველი ხმა გულში ჩამწვდომად გაისმოდა. ნატკა თანდათან დამშვიდდა, სახე ღიმილმა გაუნათა და მეგობარს მადლიერებით სავსე მზერით გახედა:

_ როგორი კეთილი მყავხარ. რომ იცოდე, რა მალამოსავით მომედო შენი სიტყვები. კარგია, რომ ჩამოხვედი, თიკუნა, შენი ბრძნული რჩევები ყოველთვის მადგებოდა. ახლა ნამდვილად მიშველე, თავს ძალიან მარტოსულად ვგრძნობდი. დამტანჯა ფიქრებმა, მოსვენება დავკარგე. იცი, როგორ მჭირდები? შენ უნდა დამეხმარო, სხვა არავის იმედი აღარ მაქვს.

თიკომ იგრძნო, რომ ნატკას კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა და მოთმინებით დაელოდა საუბრის გაგრძელებას.

_ შენთან ერთი სათხოვარი მაქვს. ცოტა კი მერიდება, მაგრამ სხვა გზა არა მაქვს.

_ ისეთი რა არის, ჩემი რომ გერიდება? მითხარი, გოგო, არ გრცხვენია?

_ რა და… _ ნატკამ ჩაახველა, უხერხულად გაუღიმა დაქალს, მზერა აარიდა და ხმადაბლა თქვა, _ შეგიძლია ერთი კვირით ნიკა ჩაიბარო და ჩვენ გაგვიშვა? მე და მირო? რამდენი ხანია, მარტო არ დავრჩენილვართ. ათენში მიემგზავრება და მეც მინდა გავყვე.

თიკო გაშრა. არ იცოდა, რა ეპასუხა. ყველაფერს ელოდა, ამის გარდა. ისე მოიჩქაროდა ნატკასკენ, ისე გაუხარდა მისი მოპატიჟება, იმდენი სათქმელი დაუგროვდა… ამდენს ტელეფონში ვერ ეტყოდა. ახლა კი… იმის გაფიქრებამ, რომ ნატკამ თავისი მიზნების განსახორციელებლად ჩამოიტყუა, გული მოუკლა. თუმცა, იმასაც ხვდებოდა, რომ მისი მეგობარი დაბნეული და შეშინებული იყო, სხვა გამოსავალი არ ჰქონდა და საშველად ბავშვობის მეგობარი იხმო. თუკი ნატკა მართლა დარწმუნებულია, რომ ნიკაა მისი ბედნიერების დანგრევის მიზეზი, მაშინ ვალდებულიც კი არის თიკო, რომ დაეხმაროს.

_ რა პრობლემაა, _ ნირწამხდარი შეეცადა, ხმაში ბზარი არ გარეოდა, _ მთავარია, ბავშვმა ისურვოს ჩემთან დარჩენა. მირო? მიროს როგორ მოეწონება ეს აზრი? თუ მან უკვე იცის?

_ არა, მიროსთვის ჯერ არ მითქვამს, მაგრამ წინააღმდეგი არ იქნება. ყოველ შემთხვევაში, მის დარწმუნებას შევძლებ. ეჭვი არ მეპარება, რომ ნიკასაც მოეწონები. ვიცი, როგორ გიყვარს ბავშვები. გახსოვს, ქეთის გოგოს როგორ ართობდი? ერთი ლუკმა რომ შეეჭამა, ბალეტს სასაცილოდ ცეკვავდი. ასე რომ, მგონი, არ გაგიჭირდება ნიკასთან საერთო ენის გამონახვა. სხვათა შორის, ძალიან საყვარელი ბავშვია და იმედი მაქვს, დამეგობრდებით.

_ მეცოდება, იცი? _ სიბრალულით წარმოთქვა თიკომ.

_ მეც მეცოდება, მაგრამ ჩემი თავიც არანაკლებ მეცოდება, რა ვქნა, _ მხრები აიჩეჩა ნატკამ და დამნაშავის მზერით შეხედა მეგობარს.

იმედგაცრუებული თიკო თავს იმით იმშვიდებდა, რომ ნატკას დახმარება სჭირდებოდა. აწუხებდა მისი მდგომარეობა, მაგრამ ამწუთას იმ პატარა ბიჭუნაზეც ფიქრობდა, რომელმაც მამა დაკარგა და აღარც დედა ჰყავდა.

_ გინდა ნიკა გაგაცნო?

_ მინდა, _ დაქალის ღიმილს თვითონაც ღიმილით უპასუხა, _ ვეცდები, დაგეხმარო, ნატკა. ნუ გეშინია, ყველაფერი კარგად იქნება. თუ ბავშვი ჩემთან გაჩერდება, ნურაფრის დარდი ნუ გექნება.

_ ვიცოდი, რომ უარს არ მეტყოდი. შენ ყოველთვის გაჭირვების ტალკვესი იყავი ყველასთვის, განა მარტო ჩემთვის. წინ კიდევ ერთი კვირა გვაქვს. ჩვენც მოვიოხოთ გული ერთმანეთის ნახვით და ამასობაში ბავშვიც შეგეჩვევა. ვიცი, რომ ცუდად გამომივიდა, მაგრამ შენ გარდა ნიკას ვერავის ვანდობ. გპირდები, რომ აქ ჩამოსვლას არ ინანებ, ნახავ, რა დროს გაგატარებინებ. ჩვენს მეგობრებს გაგაცნობ. ახლა ყველანი აქ არიან, თბილისელი მეგობრებიც აქ ისვენებენ. ჯერ ოპერის სეზონი არ დამთავრებულა, იქაც წაგიყვან. ისიამოვნებ. _ ნატკა წამოდგა, თამთას გადაეხვია, აკოცა და ოთახიდან გავიდა.

თიკო მარტო დარჩა. თითქოს სული შეეხუთა. ცოტა არ იყოს, განხიბლული დარჩა დაქალის ქცევით. ხომ შეეძლო, სანამ ჩამოვიდოდა, მანამ ეთქვა ეს ყველაფერი? არ გამოუვიდა ლამაზად. რა საჭირო იყო ასეთი მიდგომა? ხომ იცოდა, რომ თიკო უარს მაინც არ ეტყოდა?

აივანზე გავიდა. დაქალთან საუბარმა მისი გეგმები შეცვალა. აქ სულ სხვა განწყობით, რაღაც უჩვეულოს მოლოდინით აღვსილი ჩამოვიდა, მით უფრო, რომ მამამისი და დედამისიც აპირებდნენ მალე ჩამოსვლას. მამას ფილმი ჰქონდა გადასაღები და უხაროდა, ზაფხულს მშობლებთან ერთად გავატარებო. რამდენი ხანია, ერთად არ შეყრილან. ყოველთვის ოცნებად ჰქონდა, თავისი მშობლებივით ტკბილი და თბილი ოჯახი შეექმნა, მასაც ისევე ჰყვარებოდა ქმარი, როგორც დედამისს უყვარდა.

ფიქრებით წამით წარსულს გადასწვდა, თავისი და ნატკას მხიარული ბავშვობა გაახსენდა. მათთან შედარებით რა არის ახლა ნიკას ბავშვობა? მიუხედავად იმისა, რომ ახლანდელ დროში ბავშვებს გაცილებით მეტი გასართობი აქვთ, ვიდრე თიკოს დროს იყო, მიუხედავად იმისა, რომ ნიკა ასეთ ფუფუნებაში ცხოვრობს, ეს თითისტოლა ბავშვი მაინც უბედურია. არა უშავს, გაიზრდება და ყველაფერს გაიგებს. მთავარია, სითბო და ყურადღება არ მოაკლდეს. ეჭვი არ ეპარება, რომ დაუმეგობრდება და ნიკაც მიიღებს. ჰოდა, თუ ასე მოხდება, ნატკას და მიროს არყოფნაში დროსაც მშვენივრად გაატარებენ. ბოლოს და ბოლოს, თუ მისი მშობლები ჩამოვლენ, ერთად ივლიან გადაღებებზე და ბავშვიც გაერთობა.

წყლის გადავლება გადაწყვიტა, სააბაზანოში შევიდა, წყალი მოუშვა და ხელი შეუშვირა…

კარგა ხანს ინებივრა. გამოსვლას არ ჩქარობდა. სანამ ორთქლმა არ შეაწუხა, წყლის გადაკეტვა არ უფიქრია. როცა სააბაზონოდან გამოვიდა, შეამჩნია, რომ მისი ჩემოდანი ვიღაცას გაეხსნა და ნივთები კარადაში შეელაგებინა. სარკის წინ კი კბილის პასტა, ჯაგრისი და ახალი სავარცხელი იდო. მიხვდა, რომ მისი არყოფნით ვიღაცამ «ისარგებლა» და მოემსახურა. ალბათ მარო იქნებოდაო, გაიფიქრა, მოსამსახურე ქალი, რომელიც ეზოში შემოსულ ქალებს პირველი შემოეგება. ალბათ სწორედ მან მიუჩინა ადგილი თიკოს ნივთებს.

სახე მოიწესრიგა, მკვებავი წაისვა, თმა გადაივარცხნა და ოთახიდან გავიდა. დერეფანი სწრაფი ნაბიჯებით გაიარა და ფართო, ლამაზ ოთახში აღმოჩნდა. კედლებზე ფერწერული ტილოები ეკიდა, ჭერზე კი უზარმაზარი ვენეციური ბროლის ჭაღი. ასეთი ჭაღები, მართალია, არ ხიბლავდა, მისი გემოვნება უფრო მოდერნისკენ იხრებოდა, მაგრამ ესეც ლამაზი იყო, მისი დასაწუნი ნამდვილად არაფერი სჭირდა. ყველაზე მეტად თეთრი როიალის ნახვა გაუკვირდა. არავინ ეგულებოდა მის სამეგობროსა თუ საახლობლოში, თეთრი როიალი ჰქონოდა. ნეტავ თუ უკრავდა ამ ინსტრუმენტზე ვინმე, თუ მხოლოდ ბუტაფორიის როლს ასრულებდა? ნატკა ნამდვილად არ იყო დაკვრის მოყვარული, ფორტეპიანოზე არასდროს უვლია, არც გიტარაზე… რა სიამოვნებით დაუკრავდა თიკო ახლა. ხომ არ აახმიანოს ეს იშვიათი ინსტრუმენტი? ფეხაკრეფით მიუახლოვდა როიალს და ის იყო, თავი უნდა აეხადა, რომ ვერანდიდან საუბრის ხმა შემოესმა. კარი ღია იყო და ყოველი სიტყვა გარკვევით ისმოდა. იმწამსვე ოთახში სიგარეტის მკვეთრი სუნი შემოიჭრა. ფეხის წვერებზე აწეული კარს მიუახლოვდა და შეუმჩნევლად გარეთ გაიხედა. მოულოდნელად სავარძელში ვიღაცის გრძელი, სიგანეზე გაშლილი ფეხები დაინახა. მისდა გასაოცრად, ის უცნობი სწორედ მასზე, თიკოზე ლაპარაკობდა.

_ შენ მოგწონს ნატკას გადაწყვეტილება? მე არ ვიცნობ მაგ გოგოს, მაგრამ დარწმუნებულები ხართ, რომ მოუვლის? არ აჯობებდა, ვინმე აგვეყვანა, გამოცდილი ძიძა და მისთვის ჩაგვებარებინა? ცოტა არ იყოს, მეჩვენება, რომ… _ უცნობმა აღარ გააგრძელა.

_ ახლა ვერავის ვერ ავიყვან, გამორიცხულია, _ გაისმა ნატკას ქმრის ხმა, _ ჯერ ერთი, სრულიად უცხო ადამიანს ამხელა სახლი და ბავშვი ერთად როგორ ჩავაბარო და მეორეც, არ ვიცი, ბავშვი როგორ შეეგუება უცხოს. მართალია, თიკოც უცხოა მისთვის, მაგრამ ერთი კვირაში ჩვენ გვერდით რომ იქნება, იქნებ მიეჩვიოს. თუ არადა, მოუწევს ნატკას დარჩენა. რა ვქნა, სხვანაირად ვერ მოვიქცევი. ბავშვს კარგა ხანი დასჭირდება, რომ ის საშინელი დღეები დაივიწყოს. არ არის ასე ადვილი. ვიცი, ნატკა ძალიან განიცდის, ასე რომ გადავერთე ნიკაზე, მაგრამ უნდა მოითმინოს, სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავ. ის კი არა, მეშინია, ამის გამო ბავშვი არ შეიძულოს. მაგიტომაც მინდოდა წამეყვანა. ქალების ამბავი არ იცი? ეჭვიანობს. ერთად რომ წავალთ, ცოტათი მაინც დამშვიდდება.

_ ეგ მართალია, მაგაში მეც გეთანხმები, მაგრამ რა ვიცი, აბა? ასე მგონია, ნიკას გაუჭირდება ქალთან დარჩენა. ის კი არა, ისიც ვიფიქრე… თუმცა, არა, სისულელეა, _ უცნობი სავარძელში შეირხა და თიკო კარს უკან დაიმალა, არ დამინახოსო.

_ ვიცი, რაც იფიქრე, მაგრამ არ გამოვა. ჯერ ერთი, სად ვიპოვო ახლა ისეთი კაცი, ყოველდღე აქ რომ ივლის და ბავშვს გაართობს? ეგეთი სამსახური ჩვენთან არ არსებობს. თანაც, მირჩევნია, ქალთან დარჩეს. ასეთ ასაკში დედის სითბო რომ დაგაკლდება, ყოველთვის უმჯობესია, შენ გვერდით ქალმა იტრიალოს და დანაკლისი რაღაცით შეგივსოს.

_ მოკლედ, ქალური ტაქტი, არა? _ მამაკაცის სასიამოვნო ბარიტონს დაუფარავი ირონია გაერია.

თიკო გაქვავდა. ერთი ნაბიჯით მოშორდა კარს და გაიტრუნა.

_ იმედია, ეს დროებითია, ჩემო მირო. ბიჭს მამაკაცების საზოგადოება უფრო სჭირდება. ქალებს უძნელდებათ ბავშვების ჭირვეულობების ატანა. შეიძლება უყვირონ, ხელიც კი შემოჰკრან… ან პირიქით, გაანებივრონ. მთავარია, ბავშვი არ დაიჩაგროს.

_ მაგის უფლებას არავის მივცემ. ის არ ეყოფა, უდედოდ რომ დარჩა? დედამისს ნიკას დანახვაც არ უნდოდა. ახლა მოეგო გონს, მაგრამ ახლოს არ გავაკარებ.

_ მისიც მესმის, რომ იცოდე.

_ რა გესმის, თუ კაცი ხარ! შვილი უნდა მოიძულო იმის გამო, რომ ქმარი ბავშვის სიცოცხლის გადარჩენას გადაჰყვა? რა, ქმარი უფრო უყვარდა, ვიდრე შვილი?

_ არ არის გამორიცხული.

_ ჰოდა, მით უარესი მისთვის! _ ხმას აუწია მირომ.

_ კარგი, ჰო, გასაბრაზებლად კი არ მითქვამს, _ გაიცინა უცნობმა, _ მაგრამ შენი სტუმრის ამბავი დიდად ვერ მაწყნარებს. არ იცი, როგორი გოგოა, რა ზნის, რა ხასიათის… რატომ ხარ დარწმუნებული, რომ ნიკას იმ საშინელების დავიწყებაში დაეხმარება? აქვს ბავშვებთან ურთიერთობის გამოცდილება? ფსიქოლოგია თუ რა? _ მამაკაცის ხმაში უნდობლობამ და დამცინავმა კილომ ერთდროულად გაიჟღერა.

თიკოს ბოღმა ყელში მოებჯინა. სულაც არ აპირებდა მათი საუბრის ჩუმად მოსმენას, სრულიად უნებლიეთ გახდა ამ ლაპარაკის შემსწრე, მაგრამ მამაკაცების დიალოგი სულელურ მდგომარეობაში აყენებდა და ამან გააბრაზა. წამოენთო, ჩუმად დაიხია უკან, იმ კარისკენ, საიდანაც შემოვიდა, ხმაურით გამოაღო, ვითომ ახლა შემოვიდა და ხმაურითვე მიხურა. მერე მტკიცე ნაბიჯებით გადაჭრა უზარმაზარი ოთახი და ვერანდისკენ აიღო გეზი.

გამოღებულ კარში გავიდა თუ არა, უცნობი მამაკაცის ცნობისმოყვარე მზერას შეეფეთა. ამ უკანასკნელმა ინტერესით შეათვალიერა, მერე ხელი საფერფლისკენ წაიღო, სიგარეტი ჩააქრო და ფეხზე წამოდგა.

მიროც მაშინვე წამოხტა და მისკენ გამოეშურა.

_ ცოტა მაინც დაისვენეთ? ნამგზავრი ხართ, დაღლილი იქნებით, _ მისმა კეთილმა გამომეტყველებამ თიკოს შვება მოჰგვარა, _ იმედია, ჩვენთან მოგეწონებათ.

_ გმადლობ, მირო. მიხარია, რომ მომიწვიეთ. საუკუნეა, ნატკა არ მინახავს. ისე მომნატრებია, ლამის ვიტირე, რომ დავინახე. თან ზღვაც ძალიან მიყვარს, ასე რომ, ორმაგი ტუზი დამეცა, _ გაიხუმრა თიკომ და მზერით უცნობს გადასწვდა.

მშვენიერი აღნაგობის სიმპათიურმა მამაკაცმა ნაბიჯი მოსაუბრეებისკენ გადმოდგა, მაგრამ შორიახლოს გაჩერდა, თითქოს წარდგენას ელოდებაო.

_ ხედავ, ზუზი, როგორი სტუმარი გვყავს?

_ ვხედავ, ვხედავ, ლურჯი ფრინველი შემოფრენილა შენს სახლში, ჩემო მირო, _ ირონიულად გაიღიმა მამაკაცმა და თავზე ხელი გადაისვა, თითქოს აჩეჩილ თმას ისწორებსო.

თიკოს წამით სახე მოეღრუბლა, უცნობის ირონიას საზღვარი არ ჰქონდა. «ნეტავ ვინ ჰგონია თავისი თავი? ან ეს სახელი რაღაა? კაცს როგორ შეიძლება, ზუზი ერქვას? მაგის ადგილას საირონიოდ არ მექნებოდა საქმე!» _ ქალმა მწყრალად შეხედა მოღიმარ მამაკაცს და მზერა მაშინვე მიროზე გადაიტანა.

_ ნატკა გეგმებს აწყობდა, როგორ გაგაცნობდათ ერთმანეთს, მაგრამ ჩაუვარდა კოვზი ნაცარში. ეს პატივი მე მერგო წილად, _ გაიცინა მირომ, _ თუმცა, თქვენისთანა გარეგნობის ქალს წარდგენა ნამდვილად არ სჭირდება.

«ეს რა სისულელე წამოროშა? რა შუაშია გარეგნობა, როცა ორ ადამიანს ერთმანეთს აცნობენ? დაიბნა მგონი ეს საცოდავი», _ გულში გაეცინა თიკოს და ამ ფაქტმა გაამხიარულა.

უცნობი მიროზე მაღალი და მხარბეჭიანი იყო.

_ თიკო, გაიცანით ჩემი ძმაკაცი და ბავშვობის მეგობარი, ზუზი თავართქილაძე.

«ლუარსაბი», _ მსწრაფლ ახალი სახელი მოარგო უცნობის გვარს თიკომ და ღიმილი ვერ შეიკავა.

მამაკაცი ახლაღა დაიძრა მისკენ, მოუახლოვდა, ოდნავ გადმოიხარა და ქალის ხელს ემთხვია. მიუხედავად იმისა, რომ წეღან მისმა დამცინავმა კილომ სიბრაზე მოჰგვარა, მაინც მოიხიბლა უცნობის ჟესტით. ზუზის კეთილშობილურმა და, ამავდროულად, ქედმაღლურმა გარეგნობამ მასზე შთაბეჭდილება მოახდინა. ხშირი, წაბლისფერი თმა ფართო შუბლზე ჩამოჰყროდა, მომშვილდული წარბების ქვეშ მეტყველი მწვანე თვალები უელვარებდა. მოძრავ ბაგეებზე ირონიული ღიმილი დასთამაშებდა. თიკო მხოლოდ იმან დაამშვიდა, რომ თავადაც ცივად უპასუხა უცნობის აშკარად მტრულ დამოკიდებულებას.

სწორედ ამ დროს ნატკა გამოჩნდა და დაძაბულობაც უმალ განიმუხტა.

_ ზუზიკუნა, საძაგელო, როდის ჩამოხვედი? მე ისევ რომში მგონიხარ! _ აღტაცებით შესძახა ნატკამ, ხელები გაშალა და მამაკაცს გადაეხვია, _ როგორ მომენატრე, შე ოხერო, შენა!

_ ამ დილით ჩამოვედი და ეგრევე თქვენკენ გამოვეშურე. მეც მომენატრე, გოგონი, თანაც ძალიან-ძალიან, _ ორი «ძალიან» ერთმანეთს გადააბა სტუმარმა.

_ ჩემი თიკო უკვე გაიცანი? ხედავ, რა ქალია? თვალებს უყენებს კაცებს! მირომ რომ მითხრა, ზუზი მოდისო, ვერ წარმოიდგენ, როგორ გამიხარდა. თიკოს გავაცნობ ჩემი ქმრის საუკეთესო მეგობარს და არ მოიწყენს-მეთქი. თქვენ კი უჩემოდ მოგიგვარებიათ საქმე, _ გადაიკისკისა ნატკამ, ზუზის კვლავ მოეხვია და დაქალს თვალი ჩაუკრა.

თიკომ უხერხულად გაიღიმა და პირველსავე სავარძელში ჩაჯდა, თან შეეცადა, ხელიხელგადახვეული ნატკასა და ზუზისკენ არ გაეხედა. ამასობაში მირომ კონიაკი და სირჩები შემოიტანა და მაგიდაზე შემოდგა. თიკო ისე იყო მიკრული სავარძლის ზურგს, თითქოს შვებას მასში ეძებდა. თვითონაც ვერ ხვდებოდა, ასე რამ დაძაბა, ერთიანად დაეჭიმა სხეული. უცნობის ირონიული შენიშვნა და ღიმილი გონებიდან არ ამოსდიოდა.

_ ბარემ შოკოლადიც გამოგეტანა, მირო, ა? ბარის ქვედა თაროზე დევს, მწვანე პარკში.

_ ვიცი, _ მოკლედ მიუგო მირომ და გატრიალდა.

ნატკა ზუზის ესაუბრებოდა. თიკომ მათი საუბრიდან დაასკვნა, რომ ზუზი რომში ნიკას დედას ხშირად ხვდებოდა. რძლის ამბავს ნატკა მოუთმენელი ინტერესით ისმენდა.

_ ცდილობს, როგორმე დაივიწყოს ის ტრაგედია, მაგრამ მაინც ვერ შეეგუა. ჩემი ამბავი ხომ იცი, შევუძახებ ხოლმე, დავამუნათებ ჩემებურად. დარწმუნებული ვარ, რომ გაუვლის და ბავშვზეც გული მოუბრუნდება.

_ ბიჭო, მობრუნებული არ ჰქონდა? თანახმა იყო, თუკი მირო ბინას გადაუფორმებდა, წაიყვანდა ნიკას და გაზრდიდა. ჩვენც დავეხმარებოდით, განა რამეს დავაკლებდით! მაგრამ არა, შენმა ძმაკაცმა თავი გაიგიჟა, მაგის სახელიც არ მიხსენოო. კინაღამ დაგვენგრა ოჯახი ამის გამო. არა, მითხარი, გაფიცებ ყველაფერს, ვტყუოდი? ბავშვს მამა არ ჰყავს. ახლა დედაც აღარ ჰყავს. არ ჯობდა, დედას გაეზარდა თავისი შვილი? ბიჭი ასე უფრო არ არის ტრავმირებული? სამადლოდ რომ იზრდება ბიძასთან და ბიცოლასთან, უკეთესია? გეკითხები, უკეთესია?

ზუზიმ დუმილით უპასუხა. აშკარა იყო, მეგობრის ცოლის მსჯელობა დიდად არ ეპიტნავებოდა, ან მიროზე საყვედურების მოსმენა არ სიამოვნებდა.

თიკო ისმენდა მათ საუბარს, მაგრამ ცდილობდა, მამაკაცისკენ არ გაეხედა. თვითონაც არ იცოდა, რატომ, მაგრამ უცნობის თვალებს უფრთხოდა. ვერაფრით აეხსნა, რატომ ბოჭავდა ასე ზუზის მზერა. გარდა ამისა, მასზე დამთრგუნველად მოქმედებდა სტუმრის ხავერდოვანი ხმა, ოდნავი ხრინწი რომ გარეოდა და ირონიული ღიმილი, წამითაც რომ არ იშორებდა სახიდან. შიგადაშიგ ზუზი თიკოს ცალი თვალით გულგრილად გადახედავდა და ქალს მისი სიცივე გულზე ლახვარივით ესობოდა.

მირიანმა ფაიფურის თეთრი ვაზით შოკოლადი შემოიტანა და მაგიდაზე დადგა. მერე კონიაკი ჩამოასხა და ერთი სირჩა თიკოს გადააწოდა. თიკომ სირჩა ჩამოართვა და ხელისგულზე დაიდგა. მირო საუბარში ჩაება და როცა ნატკამ წინადადება ჩაამთავრა, მხოლოდ მაშინ ალაპარაკდა.

_ ჩემი აზრით, მარის მდგომარეობიდან მხოლოდ გათხოვება გამოიყვანს. მისთვის ნიკა ახლა ზედმეტი ტვირთია. მე ასე ვფიქრობ და თქვენ როგორც გინდათ, ისე გაიგეთ.

_ როგორ არა გრცხვენია, მირო, მაგას რომ ამბობ? _ დატუქსა ცოლმა, _ რა დროს გათხოვებაზეა საუბარი, წელიწადიც არ გასულა, ქმარი მიწას რომ მიაბარა.

_ და ეგრევე იტალიაში გაიქცა! _ ხმას აუწია მირომ, _ გლოვა თუ უნდოდა, რას გარბოდა? დარჩენილიყო და იქნებ მეც მომბრუნებოდა გული! რა, კარგად მოიქცა? ბავშვი უპატრონოდ მიაგდო, მაგის დანახვაც არ მინდაო, მერე კი…

_ შენი ბრალია, თუ გაიქცა. შენ აიძულე. ცოტა რომ მორბილებულიყავი, ახლა აქ იქნებოდა და თავის შვილს თვითონ მიხედავდა.

_ მოკეტე ახლა! _ მირომ მოთმინება დაკარგა და ცოლს თვალები დაუბრიალა.

_ შენ მართალი ხარ, მირო. მარის ახლა მართლაც სჭირდება ვიღაცაზე გადართვა და ვიცი, რომ ეს არ გაუჭირდება. იგი უმამაკაცოდ დიდხანს ვერ გაძლებს. ძალიან ახალგაზრდაა იმისთვის, რომ მთელი ცხოვრება ქმარი იგლოვოს. თანაც, იტალია სხვანაირი ქვეყანაა. ისეთი ბიჭებითაა იქაურობა სავსე, რომ, ოოო! _ კვლავ იგივე ირონია, იგივე სარკასტული ღიმილი…

თიკოს ლამის შეამცივნა ზუზის ღიმილზე. აშინებდა ამ კაცის სახის გამომეტყველება.

_ კარგი, გვეყოფა ახლა, ნუ მოვაძულებთ თავს სტუმარს. აქ იმისთვის კი არ ჩამოსულა, რომ ჩემი რძლის საყვედურები ისმინოს. მოდი, დავლიოთ ცოტა და გავმხიარულდეთ, თორემ თიკო იფიქრებს, ეს სად მოვხვდიო.

მიროს თბილმა სიტყვებმა და კეთილმა ღიმილმა თიკოსაც მოჰგვარა ღიმილი. შეჰყურებდა სამივეს და ცოტათი შურდა კიდევაც, ასე ახლოს რომ იყვნენ ერთმანეთთან. მოწყურებული იყო ასეთ მეგობრობას. მოსკოვში დიდად არავის დაახლოებია, აქაური მეგობრები კი ნელ-ნელა შემოეფანტნენ. ერთი ნატკა შერჩა და ისიც შორს იყო მისგან. ბოლო დროს ხომ საერთოდ, არავის ეკარებოდა დემნას გადამკიდე. მის გარდა ქვეყანაზე ყველა გადაავიწყდა…

 

რატომღაც, ზუზის დინჯი, ხავერდოვანი ხმა თიკოზე დამამშვიდებლად მოქმედებდა და ცდილობდა, მასზე საკუთარი აზრი ჩამოეყალიბებინა. მირო აშკარა პატივისცემით ეპყრობოდა ძმაკაცს. მათი საუბრიდან თიკომ საჭირო დასკვნები გამოიტანა. მიხვდა, რომ ზუზიც ბიზნესით იყო დაკავებული, თანაც, ერთობ წარმატებულით.

ზუზი ხანდახან გამოხედავდა ახალგაცნობილ ქალს. ქედმაღლური, ჯიქური მზერით შეავლებდა თვალს, რაც თიკოს გაღიზიანებას იწვევდა და შვებით ამოისუნთქა, როცა მამაკაცი წამოდგა და წასვლა დააპირა. მან სადილად დარჩენაზე უარი განაცხადა, იქ მყოფთ დაემშვიდობა და გასასვლელისკენ გაეშურა. იგი ნატკამ გააცილა.

როგორც იქნა, თიკო მოეშვა, დაძაბულობამ გაუარა და მიროსთან მარტო დარჩენილმა თავისუფლად იგრძნო თავი. დაქალის ქმარსაც უნდოდა, რომ სტუმარი რაც შეიძლება მალე გაშინაურებულიყო, ამიტომ გუდას თავი მოხსნა და სახალისო ამბების მოყოლა დაიწყო.

მოულოდნელად თიკომ იგრძნო, რომ ვიღაც უყურებდა. თავი მიაბრუნა და კართან ატუზული პატარა ბიჭი შეამჩნია. მირომ მის მზერას თვალი გააყოლა და როცა პატარა დაინახა, გაღიმებული სახით დაუძახა:

_ ნიკა, მოდი ჩვენთან, ნუ გრცხვენია.

ბიჭუნა თითქოს ამ სიტყვებს ელოდაო, გახარებული მოსწყდა ადგილს, ოთახი სირბილით გადმოჭრა და ბიძის მუხლებში ჩარგო თავი. მირომ ბავშვს ალერსიანად გადაუსვა ხუჭუჭა თმაზე ხელი.

_ რა ქენი, ლექსი ისწავლე?

_ კი, უკვე ვისწავლე, მაგრამ აქ არ ვიტყვი, _ ბიჭმა ხუჭუჭა თავი ასწია და ბიძას ხშირწამწამებიანი თვალები შეანათა.

ძალიან ლამაზი ბავშვი იყო, თიკო თვალს არ აშორებდა. რაც უფრო აკვირდებოდა პატარას, მით უფრო ეკუმშებოდა გული. ბიჭუნას სახე გაჰფითრებოდა და თვალის უპეები ჩაშავებოდა, რაც იმაზე მეტყველებდა, რომ უძილობას შეეწუხებინა. მერე ნიკამ მზერა თიკოზე გადაიტანა და მორცხვად შეხედა.

მიროს გაეცინა.

_ მოგწონს? ხომ ლამაზი დეიდაა?

ბიჭმა თავი დაუქნია და ასე, თავჩაღუნული დარჩა, თან ბიძამისის მუხლებს მიეტმასნა.

_ ჰოდა, ძალიან კარგი. ეს დეიდა ჩვენთან იცხოვრებს. მიდი, მიესალმე.

ნიკა მიროს მოშორდა, მაგრამ თიკოსკენ ნაბიჯი არ გადაუდგამს, დამორცხვებული იდგა და იღიმოდა.

_ მიდი, რისი გრცხვენია, კაცი არ ხარ? ამ დეიდამ თქვა, მე და ნიკა უნდა დავმეგობრდეთო.

თიკომ თანხმობის ნიშნად თავი დააქნია და გუნებაში გაუელვა _ რა უსამართლობაა, რომ ბავშვების ასე მოსიყვარულე კაცს ღვიძლი შვილი არ ჰყავსო.

ნიკა, იმის მაგივრად, რომ თიკოს მიახლოებოდა, ბიძამისს მოეხვია, ხელები კისერზე შემოაჭდო და მკერდზე მიეხუტა.

_ მიდისო და მართალია? _ ნახევრად ჩურჩულით შეეკითხა.

_ სულ ცოტა ხნით, ნიკა, სუუულ სუულ ცოტა ხნით, _ მიუგო მირომ და «სულ ცოტა ხნით» საჩვენებელი და ცერა თითით მონიშნა.

_ ნატკაც?

_ კი, ნატკაც და შენთან თიკო დეიდა დარჩება. ხომ თქვი, მომწონსო, ჰოდა, შენ იცი, არ გააბრაზო, ხომ?

ბავშვს სახე შეეცვალა, ტუჩები აუკანკალდა და უფრო მაგრად მიეხუტა მიროს.

_ მე შენთან მინდა, ძია, აქ არ მინდა! _ ყრუდ ამოთქვა და თავი ჩაღუნა.

მირომ ქოჩორზე მოქაჩა ბავშვს, მერე ხელის სწრაფი მოძრაობით აუჩეჩა თმა და შუბლზე აკოცა.

_ იცი რა მალე გაივლის დრო? მონატრებას ვერ მოასწრებ, რომ ჩვენ უკვე აქ ვიქნებით.

_ შენთან მინდა… _ არ ნებდებოდა ნიკა.

_ მერე შენც წაგიყვან, კარგი? ახლა ვერა. ახლა სამსახურის გამო მივდივარ, იქ კი ბავშვები არ დაჰყავთ.

ნიკას თვალები გაუბრწყინდა.

_ მართლა წამიყვან, ძია მირო? მართლა?

_ აბა რა. განა ოდესმე მომიტყუებიხარ?

თიკოს კიდევ უფრო შეეცოდა პატარა. მამადაკარგულს და დედის ალერსს მოკლებულს იმის ეშინოდა, მოსიყვარულე ბიძაც არ დაეკარგა.

ოთახში ნატკა შემოვიდა. მას მიროს მძღოლი შემოჰყვა თან, გრიშა.

_ წამო, ვისადილოთ, _ ხელი აიქნია ნატკამ, _ გრიშას მოტანილი და მაროს მომზადებული თევზი დავაგემოვნოთ.

სადილის დროს ნატკა ცდილობდა, ქმრისთვის თავი მხიარულად მოეჩვენებინა, უკბილოდაც კი გაიხუმრა, მაგრამ მისი ყოველი ქმედება აშკარად ხელოვნურად მოჩანდა და თიკო მიხვდა, რომ დაქალი რაღაცის დამალვას ცდილობდა.

მირო ან ვერ ამჩნევდა ამას, ან არ უნდოდა შემჩნევა და თავს იკატუნებდა.

ფაქტი იყო, ნატკას აღიზიანებდა მიროს ნიკასთან დამოკიდებულება. თითქოს თვითონაც ცდილობდა, ბავშვის მიმართ სითბო გამოეხატა, მაგრამ საშინლად უნიჭოდ გამოსდიოდა. «როგორ არაგულწრფელ შთაბეჭდილებას ტოვებს ეს გოგო», _ უკმაყოფილოდ გაიფიქრა თიკომ.

სამაგიეროდ, ნიკათი მოიხიბლა. ჩანდა, რომ ბავშვი კარგად იყო აღზრდილი და ლაპარაკობდა მხოლოდ მაშინ, როცა მას მიმართავდნენ. არც ერთხელ უფროსების საუბარში არ ჩარეულა, არც ჭამის დროს ამოუღია ხმა. სადილის განმავლობაში მხოლოდ და მხოლოდ ბიძას უყურებდა, თანაც ისეთი მოწიწებითა და აღფრთოვანებით, ადამიანს გული მოუკვდებოდა. იგრძნობოდა, რომ მისთვის ამქვეყნად სხვა, უფრო ძვირფასი ადამიანი არ არსებობდა. მკითხაობა არ სჭირდებოდა იმას, რომ მიროს გვერდით ყოფნას ბავშვისთვის უდიდესი ბედნიერება მოჰქონდა.

როცა ჭამს მორჩნენ, მირო თავის კაბინეტში გავიდა. გასვლისას მან კიდევ ერთხელ აუწეწა თმა ბიჭუნას, რომელმაც ბიძას სევდიანი მზერა გააყოლა. როცა მარომ მაგიდა აალაგა და დაქალები ნიკასთან ერთად მარტონი დარჩნენ, ნატკამ მოულოდნელად საჭიროზე ხმამაღლა წამოიძახა:

_ ნიკა, გრიშასთან წადი და სთხოვე, ხელ-პირი დაგაბანინოს. ცოტა ხანში სასეირნოდ უნდა წავიდეთ!

_ ახლავე, ნატკა დეიდა, _ მორჩილად მიუგო ბავშვმა, სკამიდან წამოხტა და ოთახიდან ისე გავიდა, თითქოს ფეხები უკან რჩებაო.

ნატკას სუნთქვა გახშირებოდა.

_ ნატ, რა გჭირს? _ მხარზე ხელი დაადო თიკომ მეგობარს.

_ ის წავიდა, მაგრამ მისი აქ ყოფნა მაინც იგრძნობა. ეს ნორმალურია? _ აწუწუნდა.

_ აზვიადებ, გეფიცები, _ განაწყენდა თიკო.

_ ხედავ, მირო როგორ ექცევა? მარტო იმას აქცევს ყურადღებას, მე თითქოს არც ვარსებობდე. ძალიან გთხოვ, არ მითხრა ახლა, მეცოდებიო, თორემ გავგიჟდები. ისედაც დიდი ხანია, ხმამაღლა დაყვირება მინდა!

_ შენ მართლა უნდა გაემგზავრო ცოტა ხნით, _ რაც შეიძლებოდა, მშვიდად წარმოთქვა თიკომ, _ კარგია, რომ ქალაქიდან გადიხარ. არ დაგიმალავ და, არ მომწონს შენი ქცევა. რადგან შენი მეგობარი მქვია, ვალდებული ვარ, სიმართლე პირში გითხრა. ასე არ შეიძლება, შენს საქციელს გამართლება არა აქვს. მირო გრძნობს შენს ნიკასთან დამოკიდებულებას, იცი? დებილი ხომ არ გგონია ამხელა კაცი? რა გაქვს საეჭვიანო? ის თუ შვილივით უყვარს, შენ ცოლივით უყვარხარ. ეს ორი, სრულიად განსხვავებული სიყვარულია და…

_ თიკუნა, განა ვერ ვხვდები, რომ ვერ ვიქცევი ისე, როგორც საჭიროა? მაგრამ რა ვქნა, ვერაფერს ვერ ვუხერხებ ჩემს თავს. არ ვიცი, ასე რამ გამაბოროტა. მეც რომ ისე მოვექცე ამ ბავშვს, როგორც მირო ექცევა, ჩვენს საწოლში ამოყოფს თავს. მას თავისი ოთახი აქვს და სულაც არ მინდა, ჩვენთან გადმოინაცვლოს. მირო მთელი ღამეს იმას აყურადებს, მშვიდად თუ სძინავსო. სექსის დროსაც კი იმისკენ აქვს ყურადღება მიპყრობილი, _ დამცინავად ჩაიცინა.

_ ადრე თქვენს ოთახში ეძინა?

_ არა, მაგრამ მისი ოთახი ჩვენი საძინებლის გვერდითაა და კარი მთელი ღამე ღიაა, რადგან ხშირად ეღვიძება. წამოიყვირებს ხოლმე ძილში და ესეც დაფეთებული მასთან გარბის. რამდენჯერ დილამდე დარჩენილა იქ.

ნატკამ სიგარეტს მოუკიდა. თიკომ შეამჩნია, როგორ უკანკალებდა თითები დაქალს. ძლიერად იყო აღგზნებული. მიხვდა თიკო, რომ ნატკას აუცილებლად უნდა დახმარებოდა. ვერ ცნობდა მეგობარს, ის სულ სხვანაირი ახსოვდა, ახლა კი ძალიან შეცვლილი ეჩვენა. ასე თუ გააგრძელებდა, ეჭვი არ იყო, ოჯახი დაენგრეოდა.

თვალები დახუჭა და შეეცადა, მოვლენებისთვის ნატკას თვალით შეეხედა. ნუთუ მასაც დაემართებოდა ასეთი რამ, მიროს ცოლი რომ ყოფილიყო? არა, არავითარ შემთხვევაში! ჯერ ერთი, ძალიან უყვარდა ბავშვები, ადვილად შეეძლო გაშინაურებოდა, შეჭრილიყო მათ სამყაროში, ეს კი ოჯახის შენარჩუნებაში ყველაზე მეტად დაეხმარებოდა. ნატკას პირიქით, ბავშვები არასდროს აინტერესებდა. ამიტომაც არ აჩენდა შვილს. სწორედ მათ გამო არ ჰქონდა ნორმალური ბავშვობა, რამაც სერიოზული დაღი დაამჩნია მის ცხოვრებას, რომელსაც ამჯერად უფრო დიდი საფრთხე ემუქრებოდა.

თიკო მხარზე მიეხუტა.

_ არაფერზე იდარდო, _ ჩურჩულით უთხრა, _ შემდეგ კვირას თქვენ ორივენი უკვე შორს იქნებით. ჩათვალე, რომ ეს თქვენი მეორე თაფლობის თვეა, კარგი? _ მან ეშმაკურად გაიღიმა და დაამატა, _ ცოტა არ იყოს, მშურს შენი, ოღონდ თეთრი შურით. ძალიან საინტერესო ადამიანია შენი ქმარი. ვხვდები, რატომაც გეშინია მისი დაკარგვის, მისი შეყვარება ძალიან ადვილია, _ ამ სიტყვებით თვალებში ჭინკები აუთამაშდა, თითქოს დაქალს აეჭვიანებდა, რათა მისთვის ხასიათი შეეცვალა.

_ უყურე ერთი ამას, _ გადაიკისკისა ნატკამ, _ გინდა, რომ ჩემი მეტოქე გახდე? _ მსწრაფლ შეეცვალა გუნება-განწყობილება, გამხიარულდა და თიკოს გადაეხვია, _ მიხარია, რომ ჩემი გესმის.

_ მე კი მიხარია, რომ სიცილის ხასიათზე დაგაყენე.

_ მოდი, თიკუნა, მე და შენ გავისეირნოთ, ნიკა დარჩეს სახლში, გრიშასთან. რას იტყვი?

სანამ თიკო პასუხს გასცემდა, ოთახში ნიკა შემობრუნდა. კოხტად დაბანილ-დავარცხნილი კართან აიტუზა. იდგა მარტოსული და დაბნეული. თიკომ იგრძნო, რა მდგომარეობაშიც იმყოფებოდა ბიჭუნა.

_ გავისეირნოთ და ნიკაც თან წავიყვანოთ, _ თიკომ ჯერ ხელები მუხლებზე დაიტყაპუნა, მერე წამოდგა და ბავშვს მიუახლოვდა.

ბიჭმა ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, მაგრამ თიკო არ დანებდა, ხელი მხარზე მოხვია და მისკენ დაიხარა.

_ ნიკა, იცი რა? მე პირველად ვარ ბათუმში და აქაურობის არაფერი ვიცი. ხომ დამეხმარები ქალაქის დათვალიერებაში? შენნაირი კაცი რომ მეყოლება გვერდით, არაფრის არ შემეშინდება.

ბიჭუნა ყოყმანობდა, არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო _ ამ უცნობ დეიდას გაჰყოლოდა თუ შინ დარჩენილიყო. კითხვით სავსე მზერა ნატკას მიაპყრო, თითქოს ნებართვას მისგან ელოდა.

პასუხის ნაცვლად ნატკამ თბილად გაუღიმა და ნიკას იმედი მოეცა.

_ კარგი, წავიდეთ, _ ჩუმად ამოღერღა და თიკოს ხელში ხელი ჩაჰკიდა.

ქალს გული მოეწურა, როგორც კი ბავშვის გაოფლილი ხელისგული შეეხო. «როგორ ნერვიულობს საწყალი», _ გაიფიქრა.

_ მაშინ წავალ, ფეხსაცმელს გამოვიცვლი, თორემ მაღალ ქუსლებზე ვერ ვიბაკუნებ, _ ისეთი აღტაცებით შესძახა, თითქოს ქალაქის დათვალიერებაზე დიდი ნატვრა არაფერი ჰქონოდა.

როცა ესპადრილები ჩაიცვა და ოთახიდან გამოვიდა, კართან მომლოდინე მირო დაინახა.

_ თიკო, აი, აიღე. აქ ასი ლარია. ჩვენ ხომ უკვე მეგობრები ვართ. ეს ფული დაგჭირდება, ნიკასთან ერთად გასეირნება ძვირი სიამოვნებაა. იმედია, ცუდად არ გამიგებ, კარგი? გთხოვ, უარი არ მითხრა.

თიკო უხერხულად შეიშმუშნა, სახეზე წამოწითლდა, მაგრამ ფული მაინც გამოართვა. რა თქმა უნდა, უარი მხოლოდ მეტიჩრობაში ჩაეთვლებოდა, თორემ უფულობას ნამდვილად არ უჩიოდა.

როცა თიკო და ნიკა დაბლა ჩავიდნენ, ნატკა უკვე ჩაცმული დახვდათ. ახლა უფრო მშვიდად გამოიყურებოდა, გაიღიმა კიდევაც.

_ თიკო, მე სალონში უნდა გავიარო. თქვენ უჩემოდ წადით სასეირნოდ, კარგი? ამასობაში ბავშვიც მიგეჩვევა. მერე კი მეც შემოგიერთდებით. შეიძლება თეატრშიც წავიდეთ.

_ როგორც გინდა, _ გაოცებულმა თიკომ მხრები აიჩეჩა და ნირწამხდარი გარეთ გავიდა.

_ აბა, შენ იცი, ჭკუით იყავი, მეგობარი არ გამიბრაზო, ხომ? ნამდვილი ვაჟკაცი უნდა იყო და კარგი კავალერი. გესმის ჩემი?

_ მესმის, ნატკა დეიდა. მე ვიზრუნებ მასზე, _ დიდი კაცივით უპასუხა ნიკამ და თიკოს ხელი ჩასჭიდა.

გრიშას მანქანა უკვე დაექოქა. როგორც კი ჩასხდნენ, ბავშვი ახლოს მუჯდა თიკოს. ამ უკანასკნელმა მხარზე გადახვია ხელი, მერე კი ფანჯრიდან ქუჩების დათვალიერებას შეუდგა.

ცოტა ხანიც და მანქანა ბულვარზე გაჩერდა. თიკო და ნიკა გადმოვიდნენ. ბიჭმა კვლავ ჩაჰკიდა ქალს ხელი და ხეივანს ჩაუყვნენ. ქუჩა სავსე იყო დამსვენებლებით. შილიფად ჩაცმული გოგოები და შორტებიანი ბიჭები ხმაურით იკლებდნენ იქაურობას და ზღვისკენ მიიჩქაროდნენ.

თიკომ ორი ნაყინი იყიდა და მერხზე ჩამოჯდა. ერთხანს არც ერთი ხმას არ იღებდა. თიკოს უნდოდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ არ იცოდა, რით დაეწყო საუბარი. ამასობაში ბავშვმა ნაყინი შესანსლა და იქვე, შორიახლოს დამაგრებულ ხის ცხენზე აბობღდა. თან იცინოდა, თან ფეხებს აქეთ-იქით აქნევდა.

შემდეგ პარკში გაისეირნეს. ჯერ ტირში მოსინჯეს ძალები, ისროლეს, გაერთნენ. თიკომ მიზანში ზუსტად ისროლა და ზამბარიანი სათამაშო გველი მოიგო. ნიკა ისე იყო გახარებული, სულ თვალებში შესციცინებდა თიკოს, რომელიც ყველა სურვილს უსრულებდა.

მერე კარგა ხანს იხეტიალეს ბულვარზე. სანაპიროზეც ჩავიდნენ, ზღვის ტალღებს უყურეს. თიკო თანდათან მოთენთა სიცხემ, ბავშვს კი დაღლა არც შესტყობია. ბოლოს მშიაო, ხმადაბლა თქვა. თიკომ კაფეში შეიყვანა და ცარიელ მაგიდას მიუსხდნენ. თიკომ აჭარული ხაჭაპური და ლიმონათი შეუკვეთა. ბიჭუნა ლიმონათს წრუპავდა და თიკოს ორი დღის წინანდელ ამბავს უყვებოდა, როგორ წაიყვანა ძია მირომ ზღვაზე და კატერით გაასეირნა.

ამასობაში ოფიციანტმა ხაჭაპური მოიტანა. სწორედ ამ დროს ნიკა სკამიდან ადგა, თავისი სათამაშო გველი დაქოქა და ძირს, იატაკზე დადო.

ქალის მოულოდნელმა კივილმა იქაურობა გააყრუა. თიკო გაშეშდა. მეზობელ მაგიდასთან ვიღაც სკამზე ამხტარიყო, ძირს იყურებოდა და განწირულად კიოდა.

ნიკა უეცრად გამოიქცა და თიკოს სკამს ამოეფარა. თიკომ ახლაღა შეამჩნია აკივლებული ქალის სკამის ფეხებთან მცოცავი სათამაშო გველი.

მაგიდის ირგვლივ ხალხი შეგროვდა.

თიკო მიხვდა, რამაც შეაშინა უცნობი ქალი და მის დამშვიდებას შეეცადა, მაგრამ გულამოვარდნილმა ორი სიტყვის თქმაც ვერ მოახერხა. სწორედ ამ დროს შეამჩნია, როგორ გამოეყო შეგროვებულ ხალხს მამაკაცი. მან ხელი დაავლო სათამაშოს და მაღლა ასწია. თიკო ენაჩავარდნილი მისჩერებოდა ამ სცენას და ხმას ვერ იღებდა. საიდანღაც გაჩენილი ზუზის დანახვაზე თვალები გაუფართოვდა.

ზუზი უარეს დღეში ჩავარდა, როცა მიხვდა, რომ ხელში ნამდვილი კი არა, სათამაშო გველი ეჭირა. წამიც და, მამაკაცმა ჩვეული ქედმაღლობის ნიღაბი აიფარა.

_ ეს სათამაშოა, ქალბატონო, ნუ გეშინიათ, _ მიმართა სკამზე შემხტარ დამფრთხალ ქალს. ვიღაცამ გულიანად გაიცინა, მერე სხვებიც აჰყვნენ და თანდათან დაიშალნენ, რადგან სეირი დამთავრდა.

შეშინებული უცნობი კი სკამიდან ჩამოსვლას ვერ ბედავდა.

_ როგორ თუ სათამაშო? ასე ხუმრობა შეიძლება? _ იწივლა გაბრაზებულმა და შუბლშეკრული ზუზის მიაჩერდა, _ თქვენ მოგწონთ თქვენი შვილის საქციელი? შეხედეთ ერთი, თქვენს მეუღლეს წარბიც არ შეუხრია!

ზუზიმ სათამაშო ჯიბეში ჩაიდო და ქალს ძლივს შესამჩნევი ღიმილით თავშეკავებით მიმართა:

_ მათ მაგივრად ბოდიშს გიხდით, ქალბატონო. ნება მომეცით, მოგეხმაროთ, _ ამ სიტყვებით ხელი გაუწოდა, _ იმედი მაქვს, არ დაშავდით, _ მერე მომაჯადოებლად გაუღიმა «დაზარალებულს» და სკამიდან ჩამოსვლაში მიეხმარა.

შეშინებულმა თიკომ მხოლოდ ახლა შეხედა თავის მხსნელს და მისი გალანტურობით მოხიბლულმა თვალი ვერ მოსწყვიტა. ზუზი უცნობ ქალს მოემსახურა, კიდევ რამდენიმე სიტყვა უთხრა, მის თანმხლებ პირებსაც მოუხადა ბოდიში და იმ მაგიდისკენ გამოეშურა, რომელსაც ნიკა და თიკო უსხდნენ. თიკო რაღაც გამოუცნობის მოლოდინში დაძაბული და გარინდული იჯდა.

დარცხვენილი და შეცბუნებული ნიკა ლიმონათს წრუპავდა, ხაჭაპურისთვის პირი არ დაუკარებია. როგორც კი ზუზი მოვიდა, თავი ასწია და მუდარით სავსე მზერა მიაპყრო.

_ ზუზი ძია, დამიბრუნეთ ჩემი სათამაშო, რა.

_ რა თქმა უნდა, აუცილებლად დაგიბრუნებ, მაგრამ ვფიქრობ, იმ ქალბატონს ბოდიში უნდა მოუხადო.

_ მე მისი შეშინება არ მინდოდა. უცებ გამივარდა ხელიდან. _ ბავშვმა თავი იმართლა და თიკოს გადახედა, მზერით სთხოვდა, დამეხმარეო. «საწყალი ბიჭი», _ გაიფიქრა თიკომ და რატომღაც საშინლად გაღიზიანდა. როგორ ყველა ჩაგრავს ამ უდედმამო ბავშვს, როგორ არ რცხვენიათ?

ზუზი დაჯდა, სავარძლის საზურგეს გადააწვა და სახე მზეს მიუშვირა.

თიკოს გული ამოვარდნაზე ჰქონდა, განერვიულებულმა ხმა ძლივს ამოიღო:

_ ნიკას არავის შეშინება არ უნდოდა. ეს საჩუქარი მე ვუყიდე და დამნაშავეც მე ვარ. ყველაფერი ისე მოულოდნელად მოხდა…

მამაკაცმა თვალები გაახილა და ქალს ირიბად, ცივი მზერით გახედა:

_ ამას არა აქვს მნიშვნელობა. დააშავა და ბოდიში უნდა მოუხადოს. კაცი დამარცხებასაც უნდა მიეჩვიოს, _ ამ სიტყვებით ნიკას ანიშნა, გამომყევიო და უცნობი ქალისკენ გაემართა.

ნიკა მხრებჩამოყრილი, ზლაზვნით გაჰყვა უკან. თიკომ თავი მიიბრუნა, ბოდიშის მოხდის სცენის დანახვაც არ უნდოდა. ისედაც დათრგუნვილი ბავშვის ამ დღეში ჩაგდება სასტიკად არ სიამოვნებდა.

_ თიკო, კონიაკს ხომ არ დალევდით ჩემთან ერთად? _ შემოესმა მოულოდნელად.

მსწრაფლ გასწორდა სკამზე და თავზე წამომდგარ ზუზის გამჭოლი მზერით ახედა.

_ არა, გმადლობთ, მე ლიმონათს ვსვამ.

_ ბავშვები ძალიან გიყვართ? _ შეეკითხა მამაკაცი და დაჯდა თუ არა, ოფიციანტს ხელით ანიშნა, მოსულიყო.

_ რატომ გაინტერესებთ? _ მტრულად შეეკითხა ქალი.

_ უბრალოდ, მინდა ვიცოდე, _ გულგრილად მიუგო ზუზიმ და ოფიციანტს კონიაკის მოტანა სთხოვა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ იგი უკვე ცარიელ სირჩებს ავსებდა. მერე ერთი თიკოს გაუწოდა, თავისი ასწია და ღიმილით თქვა:

_ თქვენი ჩამოსვლისა იყოს. ვინ იცის, შეიძლება ეს ქალაქი თქვენთვის ბედნიერების მომტანი აღმოჩნდეს.

დაბნეულმა თიკომ რაღაც წაილუღლუღა, კონიაკი ნახევრამდე მოსვა და მაშინვე იგრძნო, როგორ გაუხურა სხეული ალკოჰოლმა. ისე შემსუბუქდა, რომ ისიც კი გაიფიქრა, რა კარგი ვქენი, ბათუმში რომ ჩამოვედიო.

ამ დროს სასიამოვნო მელოდიის ხმა გაისმა და თიკოს წამიერად გონება გაეფანტა. როცა ირგვლივ თვალი მოავლო, ზუზის დაჟინებულ მზერას წააწყდა. ღაწვები შეეფაკლა და მაშინვე კონიაკი მოსვა, რომ დაბნეულობა დაეფარა.

ზუზიმ კვლავ შეუვსო სირჩა.

_ არა, მადლობა, მეტს ვერ დავლევ. ისედაც, საერთოდ არ ვსვამ, არ მიყვარს დალევა.

_ არც მე, მაგრამ ეს განსაკუთრებული შემთხვევაა. ნატკა სად არის? რატომ თქვენთან ერთად არ წამოვიდა?

_ სალონშია. მოგვიანებით შემოგვიერთდება.

_ აბა, თქვენ ვიღამ მოგიყვანათ აქა? _ მკვახედ იკითხა ზუზიმ. როგორც ჩანს, არ მოეწონა, რომ თიკო ბავშვთან ერთად მარტო გამოუშვეს.

_ ნატკამ გრიშას ჩააბარა ჩვენი თავი. დამპირდა, მოვალო, მაგრამ თუ არ მოვიდა, საღამოს თეატრთან შეგვხვდება.

თიკო ჩქარ-ჩქარა ლაპარაკობდა, ეშინოდა, ზუზიმ გაცილება არ შემომთავაზოსო. დარწმუნებული იყო, რომ ზუზის მხოლოდ ნიკა აინტერესებდა, ნიკა და დედამისი… მარი. თუმცა, უკვირდა, რომ მამაკაცი ამდენ დროს მასთან საუბარში ხარჯავდა. თან აღიზიანებდა ეს კაცი, თან მოსწონდა.

ფიქრებიდან ზუზის ხმამ გამოარკვია. იგი კვლავ დაჟინებით შესცქეროდა:

_ გაგიმართლათ, ბათუმში ზაფხულში რომ ჩამოხვედით. იცით, რამდენი კონცერტი და ფესტივალი ტარდება ამ სეზონზე? უამრავი. მოგეწონათ ბათუმი?

_ ძალიან. ვნანობ, რომ აქამდე არ მომეცა აქ დასვენების საშუალება.

_ მე კიდევ არ მიყვარს ზაფხული ბათუმში. პირველი შემთხვევაა, როცა ამ დროს აქ ვარ. გაიხედავ და ირგვლივ ლამის ჭყლეტაა, უამრავი ხალხი ირევა, პლაჟზე ხომ, ფაქტობრივად, თავისუფალ ადგილს ვერ იპოვი. აი, ზამთარში სულ სხვაა. ისეთი სიწყნარეა, სული დაგიმშვიდდება ადამიანს. ირგვლივ სულ შენიანები ირევა, თითქოს ყველა ნაცნობია. ახლა კი უცხოებითაა აქაურობა სავსე. სულ სხვა სანახავია, როცა გარეთ ცივა, აქაურები კი თბილ კაფეებში არიან შეყუჟულები, საუბრობენ და ყავას სვამენ. საოცარი სიმყუდროვეა ხოლმე. მიხარია, როცა ცივ დღეებში აქ ჩამოსასვლელ დროს გამოვნახავ.

_ თქვენ აქაური არ ხართ? _ გაიოცა თიკომ.

_ არა. ფესვები აქაური მაქვს, დიდი ბებია-ბაბუა ბათუმელები იყვნენ, მაგრამ მერე ბაბუაჩემმა აქ ყველაფერი გაყიდა და თბილისში გადავიდა საცხოვრებლად, რადგან დედისერთა თბილისელი შეუყვარდა და მშობლებმა ბებიაჩემი ბათუმისთვის ვერ გაიმეტეს, _ ზუზიმ გაიცინა, _ ჰოდა, მამაჩემი თბილისში გაჩნდა, მერე მეც. ასე რომ, ბათუმელობას დიდად ვერ დავიჩემებ. ბათუმი ხომ მიყვარს, მაგრამ თბილისი ყველა ქალაქს მირჩევნია. სადაც უნდა ვიყო, ჩემი ქალაქი ყველაზე მეტად მენატრება ხოლმე.

_ აქ სახლი გაქვთ?

_ აქაც და თბილისშიც. სახლიც და ბინაც. ჩემდა სასიკეთოდ, ისე ამეწყო ცხოვრება, რომ მატერიალურად უზრუნველყოფილი ვარ. _ ამ სიტყვებით რაღაცნაირად გაიღიმა, თითქოს თავისი სიმდიდრით ამაყობსო, რაც თიკოს ძალიან არ მოეწონა.

_ თბილისში გაქვთ ბიზნესი?

_ იქაც, მაგრამ ძირითადად თურქეთში. ბაბუაჩემმაც იქ აიწყო ცხოვრება, მერე მისი დაწყებული საქმე მამაჩემმა გააგრძელა, ახლა კი მე. სასტუმროების ქსელი გვაქვს. სხვათა შორის, ორი წელია, იტალიაშიც გავხსენით სასტუმრო, ამიტომ ბოლო დროს იქითაც ხშირად მიწევს გამგზავრება.

თიკო უსმენდა ზუზის, მაგრამ ყურადღება ნიკასკენ ჰქონდა, რომელიც მადიანად ილუკმებოდა. სულაც არ აინტერესებდა, რითი იყო დაკავებული ზუზი, მაგრამ ზრდილობის ნორმებს გვერდს ვერ აუქცევდა.

ამასობაში ოთხი საათი გახდა. გრიშამ დარეკა, ორ წუთში კაფესთან ვიქნები და დაგელოდებითო. თიკომ ზუზის მადლობა გადაუხადა, ამდენი ხანი მათთან რომ დაჰყო და ნიკასთან ერთად მანქანისკენ გაემართა.

თეატრის შენობასთან დროზე მივიდნენ. საპარიკმახეროდან დაბრუნებული ნატკა თავისი ლამაზი ვარცხნილობით არაჩვეულებრივი სანახავი იყო.

_ დაიღალეთ? _ ღიმილით შეეკითხა დაქალს და მანქანაში ჩაჯდა, _ გარეთ ცხელა, აქ დაველოდოთ. სანამ კარს გააღებენ, გრილად მაინც ვიქნებით. აბა, როგორი დრო ატარეთ?

_ სასიამოვნო, _ ცოტაოდენი სარკაზმი გაურია თიკომ ხმაში, რითიც დაქალს აგრძნობინა, სულაც არ ვარ მოხიბლული, ბავშვთან მარტო რომ დამტოვეო.

_ მაპატიე, რომ ვერ შემოგიერთდით, ვერაფრით ვერ მოვახერხე. ჩემს სტილისტს იმდენი ხალხი ჰყავდა…

_ აკი ჩაწერილი ვარო? _ თიკომ გამჭოლი მზერა მიაპყრო.

_ ჰო, მაგრამ დავაგვიანე და სხვა დასვა ჩემ მაგივრად. მერე კიდევ ერთი ელოდებოდა და სანამ ის არ გაისტუმრა, ველოდებოდი.

_ ჩვენ კიდევ ზუზი ძია შეგვხვდა, _ ახარა ნიკამ, _ და აი, ახალი სათამაშოც მაქვს.

_ ზუზი ნახეთ? სად იყო?

_ შემთხვევით შეგვხვდა, _ თიკო, რატომღაც, გაწითლდა.

_ ხომ კარგი ტიპია? არ მოგწონს? _ ეშმაკურად გაუღიმა ნატკამ, _ სხვათა შორის, უცოლოა, _ ჩაუკრა.

_ საინტერესო ადამიანია, ჩემი დასაწუნი რა სჭირს. არც ინტელექტი აკლია და არც ჭკუა-გონება, თუმცა, ცოტა თავმომწონეა. _ გულღიად აღიარა თიკომ.

_ ცოტა კი არა, ძალიან თავმომწონეა, ჩემზე უკეთ ეგ ვინ იცის, _ გაიცინა ნატკამ, _ მაგრამ ძალიან კარგი ადამიანია. იცი, რამდენ გოგოს მოსწონს? ქალები ზედ ახტებიან. არც მიკვირს მათი, ზუზის ყველაფერი აქვს, რასაც კი ქალი ინატრებდა.

_ მთლად ეგრე ვერ ვიტყოდი. სიმართლე გითხრა, რაღაცნაირად მძაბავს მასთან ურთიერთობა, ცოტათი ცინიკური მგონია.

_ რატომ, რატომ? ასეთი სულაც არ არის. შენ რაღაც მტრულად განეწყვე მის მიმართ. ცოტა მსუბუქად შეხედე, ახლოს გაიცანი და ნახავ, როგორი მომაჯადოებელია. მისნაირი მამაკაცები ცხოვრებას ახალისებენ. იცი, ოქსფორდში რომ სწავლობდა?

_ არა, ეგ არ უთქვამს და მიკვირს, როგორ გამორჩა. _ დამცინავად ჩაიღიმა თიკომ, _ სხვა ღირსებები არ გამორჩენია რატომღაც, ლამის ამიკლო თავის ქებით.

_ აი, მაგას კი ვერ დავიჯერებ, ეგეთები ზუზის არ სჩვევია. რაღაც მოგეჩვენა.

თიკოს თვალწინ დაუდგა ზუზი და გული უცნაურად აუბაგუნდა. რადგან ეს კაცი ნატკას და მიროს ახლო მეგობარია, ესე იგი, ხშირად მოუწევს მისი ნახვა. საჭიროა კი ეს? ან რატომ ანერვიულდა ასე? მას ხომ სხვა უყვარს?

_ მირიანი გიჟდება მასზე და ბავშვივით უხარია, როცა ბათუმში ჩამოდის. მით უფრო, ზაფხულში. ამ დროს იშვიათადაა ხოლმე აქ.

_ ნატკა, წეღან მარიზე რომ ლაპარაკობდნენ… მიროს უნდა, რომ ზუზიმ მარი ცოლად შეირთოს?

_ შენ ასეთი დასკვნა გამოიტანე?

_ რა ვიცი… რატომღაც, ასე მომეჩვენა. შევცდი?

_ არა, რა თქმა უნდა არ შემცდარხარ.

_ კი მაგრამ, ცოტა უცნაური არ არის? მარი ხომ მისი რძალია?

_ მერე რა? ვიღაცას რომ გადაეყაროს ან საერთოდ არ გათხოვდეს და ცუდ გზას დაადგეს, ეს უფრო მოსაწონი იქნება? თუკი ზუზის ცოლი გახდება, ყველასთვის აჯობებს. ამაში უცნაური არაფერია. თანაც, მარის და ზუზის ოჯახები დიდი ხანია, მეგობრობენ. ეგენი ბავშვობიდან იცნობენ ერთმანეთს. იცი, რა ლამაზი გოგოა? ძალიან. სანამ ჩვენი რძალი გახდებოდა, კაცები სულ კუდში დასდევდნენ. თანაც, შეძლებული ოჯახიდანაა. ზუზისაც უყვარდა თურმე, მაგრამ მარიმ ჩემი მაზლი აირჩია და… ახლა კი ზუზის ისევ მიეცა შანსი. პირადად მე ძალიან გამიხარდება, თუ დაქორწინდებიან. ვერ ხედავ, ნიკა შვილივით უყვარს. შენც ხომ შეატყვე, როგორი ყურადღებით ეპყრობა.

ნატკამ სიგარეტს მოუკიდა. ორიოდე ნაფაზის შემდეგ კი ფანჯარა ჩამოსწია და გარეთ გადააფერფლა. მერე თიკო ისე შეათვალიერა, თითქოს მარის ადარებსო.

_ ცოტა ნაადრევი ხომ არ არის მარის გათხოვებაზე ფიქრი? მან ხომ ახლახან დაკარგა ქმარი, რომელიც სიგიჟემდე უყვარდა?

ნატკამ ცალყბად ჩაიცინა.

_ არ იცი, როგორი ეგოისტი და თავნებაა. ქმარი კი მართლა უყვარდა, მაგრამ თავისი თავი მაინც ქვეყანას ურჩევნია. ახლა, როცა მამუკა აღარ ჰყავს, აღარაფერი ანაღვლებს, მხოლოდ საკუთარ გარეგნობასა და კეთილდღეობაზე ფიქრობს. ზუზი მისთვის იდეალური ქმარი იქნება. მგონი, ჯერაც უყვარს, ამიტომ იყო იტალიაში, მის სანახავად ჩავიდა.

_ აკი იქ ბიზნესი მაქვსო? _ თიკოს თვალებში გაოცება გამოეხატა.

_ აქვს, როგორ არა, მაგრამ ზღვის სეზონი რომ მოდის, ძირითად დროს თურქეთში ატარებს, იქ სასტუმროების მთელი ქსელი აქვს. იტალიაში კი მხოლოდ ერთი სასტუმრო გახსნა შარშან და ჯერაც ვერ აამუშავა წესიერად. იქ სხვანაირი კონკურენციაა.

თიკომ ფანჯარაში გაიხედა, უკვე აღარ სიამოვნებდა ზუზიზე ლაპარაკი.

_ მირო ხმამაღლა არ იძახის, მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ძალიან უნდა ეს ამბავი მოგვარდეს. ზუზი ზედგამოჭრილია მარისთვის, იქნებ მან მაინც შეძლოს მისი მოთოკვა. მამუკამ ეს ვერ მოახერხა… აი, დაიწყო ხალხმა შესვლა, როგორც იქნა, კარი გააღეს, მგონი. წამო, შევიდეთ, _ ნატკა მანქანიდან გადავიდა…

 

კარგი კონცერტი იყო, მაგრამ თიკო მაინც ვერ გახალისდა. ვერც სიმღერებმა გაამხიარულა და ვერც ნატკას ნაამბობმა. თვალწინ გამუდმებით ზუზის დაჟინებული მზერა ედგა.

როგორც იქნა, შინ დაბრუნდნენ. ნიკა მაშინვე ბიძასთან გაიქცა, რათა თავისი ახალი სათამაშო ეჩვენებინა.

თიკო ისე მოითენთა, რომ ოთახში ასვლისთანავე საწოლზე მიწვა და დაიძინა.

ცოტა ხანში ნატკა და მირო ზუზისთან წავიდნენ სტუმრად, სადაც თიკოც იყო მიწვეული, მაგრამ არ წავიდა. მოიმიზეზა, დღეს ძალიან გადავიქანცე და ნიკასთან დარჩენა მირჩევნიაო.

ათი ხდებოდა, როცა ბავშვმა დაიძინა. თიკომ პატარას სასთუმალი გაუსწორა, თმაზე ალერსით გადაუსვა ხელი და გაიფიქრა, რა კარგი იქნებოდა, ნიკას ღამის კოშმარები რომ არ აწუხებდესო. მერე მძინარეს ლოყაზე აკოცა და თავის საძინებელს მიაშურა.

ვერაფრით ვერ მოისვენა, გამოძინებამაც კი არ უშველა. ამ ერთ დღეში თავს უამრავი რამ გადახდა. ნატკამ მთელი მისი გეგმები წყალში ჩაყარა, როცა დაპატიჟების რეალური მიზეზი ჩამოსვლამდე არ აუხსნა. ვერაფრით აპატია მეგობარს უნებლიე ტყუილი. იყო კი უნებლიე? მეორე მხრივ, ნიკა ებრალებოდა და გრძნობდა, რომ ამ ბავშვის გულისთვის ყველაფერს გააკეთებდა.

კვლავ წამოწვა და ფიქრებითაც კვლავ ზუზის გადასწვდა. არ უნდოდა მასზე ეფიქრა, მაგრამ რომ არ გამოსდიოდა? შეეცადა, სხვა რამეზე გადართულიყო. ახლა ნატკაზე დაიწყო ფიქრი. ამან უფრო დაუმძიმა გული. ეს ნატკა სულაც არ ჰგავდა მის ძველ მეგობარს. უკვირდა მიროსი, როგორ უძლებდა ასეთ ცოლს. შეიძლება ამიტომაც იყო ასეთი დარდიანი? მაგრამ არა, მირიანს აშკარად ეტყობოდა, რომ ცოლი ძალიან უყვარდა. დარდი კი ალბათ, ძმის სიკვდილით იყო გამოწვეული. ამიტომაც ზრუნავდა ასე თავგადაკლულად ძმისშვილზე. თვალწინ დაუდგა, როგორი სიყვარულით ეპყრობოდა ბავშვს ბიძა. ძმის გარდაცვალება საშინელებაა. ასეთ დროს ადამიანს განსაკუთრებული სითბო და ალერსი სჭირდება. ნატკა კიდევ როგორ ექცევა? ნუთუ ამდენს ვერ ხვდება? გამორიცხულია, ვერ ხვდებოდეს. ან კი რა მოხდება, მეტი ყურადღება რომ გამოიჩინოს ბავშვის მიმართ? ამას ქმარი უფრო არ დაუფასებს? ალბათ მირო სიხარულით გაგიჟდება, ნატკამ ნიკას მიმართ დამოკიდებულება რომ შეიცვალოს. არადა, ნატკა მასში საშიშ კონკურენტს ხედავს მხოლოდ. სულელი გოგოა! თუ ასე ეშინია, გაუჩინოს თავის ქმარს შვილი და ყველაფერი სხვაგვარად იქნება. ვერ ხედავს, როგორ გაიღვიძა მის ქმარში მამობრივმა გრძნობამ? ეს ხომ ნათელია, მთელი სურათი თითქოს ხელისგულზე დევს.

თიკომ ამოიოხრა, გვერდი იცვალა და თვალები მილულა. ცოტა ხანში ჩაეძინა და თან ისე ღრმად, რომ არც კი გაუგია, რა დროს დაბრუნდნენ მირო და ნატკა…

 

არასდროს დაავიწყდება თავისი პირველი დილა ბათუმში. დილით მზესთან ერთად ადგა და აივანზე გავიდა. ჯერ მნათობს ახედა, მიესალმა, თვალი ჩაუკრა, მერე გაიზმორა და ზღვის ჰაერი ხარბად შეისუნთქა. რაღაცნაირად იყო აჟიტირებული. ზემოდან მზე დანათოდა, ქვემოდან ზღვა შემოჰყურებდა. სხვა რაღა უნდოდა? ზღვა და მზე ყველაფერზე მეტად უყვარდა. ჰორიზონტს გახედა. ისეთი ლამაზი იყო მოლივლივე ტალღები და მასზე კაშკაშა სინათლის ზოლად გაწოლილი მზის სხივები, რომ თვალს ვერ აშორებდა.

კარგა ხანს იდგა გაუნძრევლად და შორეთს გაჰყურებდა. ამ ახალ დღესავით ახალი იყო მისთვის ყველაფერი. ნუთუ ყოველი დილა ამ დილასავით საოცარი იქნება?

როგორც იქნა, ზღვას თვალი მოსწყვიტა და სააბაზანოს მიაშურა. როცა ბანაობას მორჩა, მშვენიერ ხასიათზე დადგა, სიცოცოხლე უხაროდა. ჩაცმას შეუდგა, თან ღიღინებდა. რაღაც უჩვეულო გრძნობით ისე იყო სავსე, რომ მზადყოფნა გამოთქვა, დამტკბარიყო ამ სილამაზით და მთელი თავისი გულისხმიერება პატარა ნიკასთვის გაეზიარებინა, რათა მისი გული გაეთბო და იმ დიდ ტრაგედიის დავიწყებაში დახმარებოდა.

ამ დროს კარი გაიღო და ოთახში ნატკა შემოცქრიალდა.

_ დილა მშვიდობისა, ჩემო პატარავ. როგორ ხარ? გამოიძინე? _ დაქალი სიყვარულით სავსე მზერით მისჩერებოდა.

_ სასწაულად კარგად მეძინა. ისე გავითიშე, არც გამიგია, როდის მოხვედით, _ უპასუხა თიკომ, თან საწოლს ასწორებდა, _ როცა წავალ, აქაურობა ძალიან მომენატრება.

ნატკამ გადაიკისკისა და თიკოს ზურგიდან ჩაეხუტა. მერე ჩურჩულით თქვა:

_ თიკუნა, იცი, როგორ მიკვირს, მარტო რომ ხარ? შენისთანა ლამაზი ქალი მარტო არ უნდა იყოს. ლამაზთან ერთად, ჭკვიანიც ხარ და ძალიან საყვარელიც. სიკეთისა და სითბოს განსახიერება, _ მერე მოსცილდა მეგობარს და მისი ასხლეტილი ტან-ფეხი დაკვირვებით შეათვალიერა, თითქოს პირველად ხედავსო, _ დავიჯერო, მართლა არავინ გყავს? იქნებ რაღაცას მიმალავ, ა?

თიკომ თავი გადააქნია.

_ არა, არავინ მყავს, გეფიცები. მართალი გითხრა, გათხოვება სულაც არ მინდა, რაღაცნაირად მაშინებს. ძალიან ძნელია სანდო მამაკაცის პოვნა. ირგვლივ ისეთი უზნეობაა გამეფებული, რომ…

ნატკა სარკეს მიუახლოვდა და სუნამოს ფლაკონი აიღო.

_ მთავარია, იღბლიანად გათხოვდე, დანარჩენი ყველაფერი მეორეხარისხოვანია, _ ამ სიტყვებით სუნამო ყელზე დაიპკურა, _ აუ, რა მაგარი სურნელი აქვს.

_ დაბადების დღეზე მაჩუქეს, _ თიკოს სევდა ჩაუდგა თვალებში, მაგრამ ამის მეტი არაფერი უთქვამს.

ნატკამ მისი ლაკონიური პასუხი დაიჭირა.

_ რაღაცას მიმალავ. აბა, მითხარი, რა ხდება შენს თავს, _ მეგობარს მაჯებში ჩააფრინდა და საწოლზე ჩამოსვა.

თიკომ ორაზროვნად ჩაიღიმა.

_ აღარაფერი აღარ ხდება, ყველაფერი დამთავრდა.

_ ანუ? _ ჩაეძია ნატკა.

_ ანუ რა… არც არაფერი. რაც იყო, დამთავრდა. უცებ დაიწყო და უცებვე.

_ რას მელაპარაკები! აბა, მომიყევი ახლავე, ვინ იყო, სად იყო, რატომ იყო და სად გაქრა.

_ ახლა არა, ნატკა, გთხოვ. ახლა ისეთ კარგ ხასიათზე ვარ, არაფრის გახსენება არ მინდა. სხვა დროს მოგიყვები, კარგი?

_ აკი არავინ მყვარებიაო?

_ მე არ მითქვამს, რომ არავინ მყვარებია. პირიქით, გუშინ გითხარი, იქნებ მეც მყვარებია-მეთქი. ჩვენ იმდენი ხანია, ერთმანეთი არ გვინახავს, რომ ერთიმეორის შესახებ ბევრი არაფერი ვიცით. მიყვარდა, მაგრამ მორჩა, დამთავრდა ის სიყვარული.

_ და რატომ, მიზეზი?

_ სხვა დროს, აკი გთხოვე.

_ კარგი, იყოს სხვა დროს, მაგრამ უნდა იცოდე, რომ უკვე დიდი გოგო ხარ და დროა, გვერდით კაცი გყავდეს.

_ კაცი თუ ქმარი? _ გაიცინა თიკომ.

_ შენი ტიპის ქალი საყვარელს არ გაიჩენს, ეგ ნამდვილად ვიცი. ზედმეტად წესიერი იყავი ყოველთვის, მაგრამ თაყვანისმცემელი არ გაწყენდა, ცოტათი მაინც გაერთობოდი. აქ ზაფხულობით განსაკუთრებით საინტერესო კაცები იჩითებიან. შეიძლება ვინმე მოგეწონოს კიდეც.

_ ოჰოოო, _ გადაიკისკისა თიკომ, _ ეს მართლაც საინტერესოა. დიდი მადლობა რჩევისთვის, მეგობარო, მაგრამ აქ საქმროს საძებნელად არ ჩამოვსულვარ. უბრალოდ, გასართობად გეწვიე. ისე, იმასაც გეტყვი, რომ ისეთი წესიერი აღარ ვარ. _ თქვა და კვლავ გაიცინა.

_ აი, თურმე რა ყოფილა! მერე? ფლირტი ხომ გართობის განსაკუთრებული საშუალებაა, რა გიშლის ხელს?

_ მაგის დრო სად მექნება? ჯერ ერთი, ბევრი რამე მაქვს სანახავი, მეორეც _ ნიკას უნდა მივხედო, უფრო ამისთვის არ მომიწვიე? _ მაინც უკბინა, _ და კარგიც ქენი, რომ მომიწვიე, ძალიან მიხარია. არ მეგონა, ასე თუ მომეწონებოდა აქააურობა. ახლა უფრო მინდა, რომ შენთვის რაღაც გავაკეთო. _ თიკო ისე სხაპასხუპით ლაპარაკობდა, რომ ნატკას სიტყვის ჩაგდების საშუალება არ მისცა, _ იცი, რა მოვიფიქრე? ნიკა ჩემ გვერდით ოთახში გადმოვიყვანოთ. მე ძალიან ფრთხილი ძილი ვიცი და თუ ცუდ სიზმარს ნახავს და გაეღვიძება, ეგრევე გავიგებ. თანაც, შენთვისაც უკეთესია, ჩემს სიახლოვეს თუ იქნება. მიროსაც შეუმსუბუქდება მდგომარეობა.

ნატკას თვალები ცრემლით აევსო. აშკარა იყო, მოეწონა მისი შემოთავაზება, მაგრამ პასუხის გაცემა შეაყოვნა, თითქოს რაღაც სერიოზული აკავებსო.

_ ნუ, არ გინდა ეგრე. ტყუილად იკავებ თავს. არ გეგონოს, ზრდილობის გულისთვის შემოგთავაზე, მართლა გულით გეუბნები. თანაც, რამდენიმე დღეში წახვალთ. მერე უფრო გამიჭირდება ბავშვთან გაშინაურება. ჯობია, ამ საქმეს აქედანვე მივხედოთ.

_ იქნებ კვირის ბოლომდე დაგვეცადა? თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, რომ ასეთი საზრუნავი აგკიდე. ისეთი რამ მოგახვიე თავზე, რომელიც შენ სრულებით არ გეხებოდა. ერთადერთი, რაც მამშვიდებს, ისაა, რომ სულ ცოტა ხნით მივდივართ და მალევე დავბრუნდებით. სიმართლე გითხრა, ჩემთვის ის ერთი კვირა მთელი საუკუნეა. ძალიან მინდა, ჩემს ქმართან მარტო დავრჩე. სწორად გამიგე, გთხოვ.

_ მესმის შენი. ნურაფერზე ნუ ნერვიულობ. ყველაფერი კარგად იქნება. მე და ნიკა არ მოვიწყენთ, თქვენ კი, რაც უფრო მალე დარჩებით მარტო, მით უკეთესია.

_ მე კი მინდა, რომ ჩვენს ჩამოსვლამდე სტუმრად იგრძნო თავი და არა ძიძად. რაც მეტს ვფიქრობ ამაზე, მით უფრო ვბრაზდები ჩემს თავზე.

_ ნუ ნაღვლობ, ხომ იცი, რომ არ დაგაღალატებ? აი, ჩამოხვალ და თვითონ დარწმუნდები ამაში.

_ შენ რომ არ მყავდე, რა მეშველებოდა? ღმერთმა გამომიგზავნა შენი თავი, _ ნატკა კვლავ ჩაეხუტა მეგობარს და მხარზე აკოცა, _ გრიშას ვეტყვი და ნიკას საწოლს და ნივთებს დღესვე გადმოვატანინებ აქეთ. დღეს მე და შენ მარტონი ვრჩებით. მირო ქობულეთში უნდა წავიდეს საქმეზე და ნიკაც თან მიჰყავს.

_ მართლა? რა მაგარია! მაშინ უამრავი დრო გვქონია, რომ ჭორაობით დაკარგული წლები ავინაზღაუროთ. ჩემს ამბავსაც მოგიყვები და ეგაა! _ გაუხარდა თიკოს.

_ ჰოდა, მეც ეგ მინდა, სხვა კი არაფერი, _ წამოხტა ნატკა, _ ერთი სული მაქვს, შენი სიყვარულის ამბავი გავიგო. ახლა კი წამო, ვისაუზმოთ, თორემ მომკლავს მირო, რომ დავაგვიანეთ.

ოთახიდან გასვლის წინ ორივემ ერთდროულად ჩაიხედა სარკეში და სიცილი აუტყდათ.

 

 

როგორც კი მირო და ნიკა გაემგზავრნენ, ნატკამ და თიკომ სასეირნოდ წასვლა განიზრახეს. შილიფად ჩაიცვეს და ქუჩაში გავიდნენ. გზად მაღაზიებში შეიარეს, თითო ხელი საცურაო კოსტიუმი შეიძინეს და გამხიარულებულები ბულვარში გავიდნენ. როცა სეირნობით დაიღალნენ, ღია კაფეში დასხდნენ და ცივი ყავა შეუკვეთეს.

_ დღე მშვიდობისა, გოგოებო! _ მოულოდნელად სასიამოვნო და, ამასთან, ნაცნობი ხმა გაისმა.

ნატკამ თავის მიუბრუნებლად გაიღიმა და მოახლოებულ ზუზის ათამაშებული თითებით მიესალმა, თან თიკოს თვალი ჩაუკრა.

_ რა ბიჭი ხარ, რომ იცოდე, რა ბიჭი! _ ნატკამ ქათქათა კბილები გამოაჩინა, _ ზუსტად გრძნობ ხოლმე, ქალებს როდის სჭირდები და გაჭირვების ტალკვესივით უცებ ადგილზე ჩნდები. რა კარგია, რომ შეგვხვდი, ახლა უკეთ გავერთობით.

ზუზი ზემოდან დაჰყურებდა ქალებს. მზის სხივებით განათებული გარუჯული სახე ისე უპრიალებდა, საოცარი სანახავი იყო.

_ ესე იგი, უფლება მოვიპოვე, რომ შემოგიერთდეთ?

_ დამსახურებულად, _ დაუდასტურა ნატკამ.

ზუზიმ სკამი გამოსწია, დაჯდა და თიკომ კვლავ იგრძნო მისი მომნუსხველი მზერა, რომელმაც პირველი შეხვედრისთანავე რომელიღაც მგრძნობიარე სიმი შეურხია გულში.

_ ყავას ხომ არ გაიმეორებდით? თუ წვენი გირჩევნიათ? მანგო, ანანასი…

_ «კონიაკს დალევ? მანგოს წვენს… უნდა გაკოცო… მაკოცე…» _ პათეტიკური ტონით წამოიწყო ნატკამ და ეშმაკური ღიმილით თიკოს გადახედა.

_ დალევთ კონიაკს? _ ზუზი წინ გადაიხარა და მიმტანის მოსახმობად მოემზადა.

_ არა, არა, ამ სიცხეში დალევა რა უბედურებაა! _ შორს დაიჭირა ნატკამ, _ ცივ წვენზე კი არ ვიტყოდით უარს, ქალებს გვიყვარს სიცხეში ცივი. _ თქვა ნატკამ, მერე ზუზი დაკვირვებით შეათვალიერა და ჰკითხა:

_ ისე, სულ მიკვირს, როგორ ახერხებ, ამ სიცხეში ისე გამოიყურებოდე, თითქოს საშხაპიდან ეს-ესაა, გამოხვედი? დავიჯერო, მზე არ გთენთავს?

_ მიჩვეული ვარ. არ დაგავიწყდეს, რომ აფრიკის უდაბნოები მაქვს მოვლილი.

_ ო, ეგ სულ არ გამხსენებია. მე კიდევ სიცხე მკლავს. აი, თიკოსაც არ აწუხებს, ხედავ? თითქოს საერთოდ არ დაღლილაო, მე კი უკვე ერთი ნაბიჯის გადადგმაც არ შემიძლია, ოფლი ღვარად ჩამომდის ხოლმე სახეზე და მაკიაჟს ვერ ვიკარებ.

ზუზი თითქოს არც უსმენდა ნატკას, მიმტანს შეკვეთას აძლევდა.

_ ნეტავი შენს ცოლს, როცა გეყოლება, _ გაიცინა ნატკამ, _ ისა და… არ აპირებ? როდის უნდა გვაცეკვო შენს ქორწილში? ხომ არ დაადგი თვალი ვინმეს? დრო გადაგიცდა, მეგობარო, ჭაღარა რომ შემოგეპარა, ვერ ამჩნევ თუ როგორაა შენი საქმე? _ გაეხუმრა.

_ ვერა, ვერავისაც ვერ დავადგი თვალი, ჩემო ნატკა. ხომ იცი, ასეთ რამეს პირველ რიგში შენ გეტყოდი, მერე კი იმ ქალს, _ ზუზიც აჰყვა ხუმრობაში.

_ ვიცი, ვიცი და მოუთმენლად ველი იმ დღეს, რომ იცოდე!

_ ვნახოთ. ჯერჯერობით სიყვარულის ინფლაციას განვიცდი. საყვარელ ადამიანებს არ ეძებენ, მას ბედისწერა ჯილდოს სახით გვიგზავნის. მე, ალბათ, ეს ჯერ არ დამიმსახურებია, _ საოცარი სევდა შეერია ხმაში, შემდეგ კი სწრაფად დაამატა, _ დღეს რა გაქვთ გეგმაში, გოგოებო? _ და ამით საუბრის თემა შეცვალა.

_ რა და, ეს გოგო ზღვაში უნდა ჩავიყვანო. გიჟდება ზღვაზე და ჯერ ერთი ტალღაც არ დასჯახებია.

_ ოოო, მაგაში კი უნდა შევუწყოთ ხელი ჩვენს სტუმარს, _ ზუზიმ ირიბი მზერით გახედა მოღიმარ თიკოს, _ საღამოს კი მე მესტუმრეთ. გიმასპინძლებთ. როგორი აზრია?

_ გენიალური, _ გაუხარდა ნატკას, _ მით უფრო, მირო რომ არ არის, მოვიწყინეთ. თქვენ ხომ სულ დაკავებულები ხართ, ჩვენთვის ვერასდროს იცლით.

_ ეგ მართალია, მაგრამ არა უშავს, ახლა ხომ მცალია? მესტუმრეთ და რამე მოვიფიქროთ. საღამომდე მიროც ჩამოვა და მოგვისწრებს, ხომ ასეა?

_ კი, როგორ არა, ჩამოვა.

ზუზიმ გამჭოლი მზერა თიკოზე შეაჩერა, რომელიც ჩუმად იჯდა, თითქოს მათ საუბარს ყურს სულაც არ უგდებდა.

_ თიკო, მოგეწონათ ბათუმი? როგორც ვიცი, პირველად ხართ აქ.

_ კი, ძალიან მომეწონა. ჯერ ყველაფრის დათვალიერება ვერ მოვასწარი, მაგრამ რაც ვნახე, არაჩვეულებრივია. უკვე შეყვარებული ვარ ამ ქალაქზე.

_ მართლა? _ მამაკაცმა ისე შეხედა და ისე ირონიულად გაუღიმა, რომ თიკო შეცბა და სახეზე ალმური მოედო.

«რატომ დამცინის? დიდი ვინმე ჰგონია თავისი თავი, ნამდვილი ნარცისია!», _ გაიფიქრა, მაგრამ ხმამაღლა არაფერი უთქვამს.

_ თიკო ფერწერაში თუ ერკვევა? _ მოულოდნელად იკითხა ზუზიმ და კვლავ ირონიანარევი მზერა შეავლო აწითლებულ ქალს.

_ ერკვევა რომელია! იცი სკოლაში როგორ ხატავდა? მასწავლებელი ამბობდა, საოცარი ნიჭი აქვსო, ყველას გვშურდა მისი.

თიკო სკამზე აწრიალდა. სულაც არ ეპიტნავებოდა ამწუთას ნატკას შექება, თავი უხერხულად იგრძნო. რა საჭირო იყო, ზუზის ამის შესახებ სცოდნოდა? თავმომწონე არასდროს ყოფილა, ტრაბახი და თავის ქება არ ახასიათებდა. მით უფრო, ზუზისთან, რომელიც თავისი სარკასტული შეკითხვებით თრგუნავდა. როგორმე შორს უნდა დაეჭირა მისგან თავი, მაგრამ მამაკაცი ისევ ისე, გამჭოლი მზერით მისჩერებოდა, თიკოს შეცბუნება თითქოს ახალისებდა კიდევაც.

_ იმიტომ ვიკითხე, რომ მინდოდა მისთვის ჩემი ნახატები მეჩვენებინა. შენ ხომ გაქვს ნანახი, ნატკა? გახსოვს, რამდენს მთავაზობდნენ თითო ტილოში? უზარმაზარ თანხას, მაგრამ არ გავყიდე. ჩემთვის ისინი შეუფასებელია, რადგან დედაჩემმა დახატა. ასე რომ, მინდა თიკოს ვაჩვენო.

ნატკა მისმა სიტყვებმა გააოგნა, თვალებში გაოცება გამოეხატა.

_ შენ რომ სურათების დიდი კოლექცია გაქვს, არ ახალია, მაგრამ დედაშენის დახატული თუ იყო, არასდროს გიხსენებია.

ზუზიმ ახლა ნატკას გადახედა ირონიული მზერით:

_ ნატული, შენ კარგად არც კი შეგითვალიერებია ჩემი კოლექცია, უბრალოდ, თვალი შეავლე და ეგ იყო. ხელოვნება ფინჯან ყავასავითაა, სურნელი უნდა შეისრუტო, რომ გაიგო, ხარისხიანს სვამ თუ უხარისხოს. ზოგიერთი ფერწერისგან უდიდეს სიამოვნებას იღებს, ზოგისთვის კი ის მხოლოდ კედლის მორთულობა ან კაპიტალია.

ნატკას არ ესიამოვნა მამაკაცის ტონი, სახეზე ჩრდილმა გადაურბინა. თიკოს სიბრაზემ მოუარა ზუზის სითავხედის გამო და მეგობრის დახმარება გადაწყვიტა.

_ თუ ჩვენ თქვენი ნახატების შეფასების უნარი არ გაგვაჩნია, რატომ გადაწყვიტეთ, გვაჩვენოთ? აზრი? აზრს ვერ ვხედავ. აჯობებდა, ცნობილი კოლექციონერებისთვის მიგემართათ. ისინი უკეთ მოახერხებენ მათ შეფასებას. რა საჭიროა იმის ხაზგასმა, რომ ჩვენ ფერწერის შეფასების ნიჭი არ გვაქვს? იქნებ სხვა ნიჭით გამოვირჩევით? აი, ნატკა, მაგალითად, უმაგრესი სპორტსმენი იყო, ცურვასა და ჩოგბურთში ბადალი არ ჰყავდა.

ზუზიმ იგრძნო თიკოს შენიშვნის სიმძაფრე. მიხვდა, რომ ზედმეტი მოუვიდა და სიტუაციის განმუხტვა სცადა.

_ ძალიანაც კარგი. აი, საღამოს ჩემთან რომ მოხვალთ, ცურვაშიც შევეჯიბრები ნატკას და ჩოგბურთის თამაშშიც. ვცადოთ, კარგი? _ და თბილად გაიღიმა.

_ რას მაშინებ? გგონია, რამეს დაგითმობ? _ გადაიკისკისა ნატკამ და ზუზის მხარზე დაჰკრა ხელი, _ ოღონდ, დიდი ხანია, არ მივარჯიშია, ამიტომ ჯერ მაცალე, ფორმაში ჩავდგე და მერე გაჩვენებ კლასს.

_ აი, შენ უკვე დაიხიე უკან. აღიარე, რომ შეგეშინდა, აღიარე! _ ზუზიც გამხიარულდა და რამდენიმე წუთის წინ მოტანილი მანგოს წვენი საწრუპავით შუამდე დაიყვანა, თითქოს წყენის გაგრილებას ამით შეეცადა.

_ კარგი, ჰო, ჩათვალე, რომ შემეშინდა, _ ხელი აიქნია ნატკამ, _ ყველაზე მეტად ის მიხარია, რომ ჩვენს არყოფნაში შენ აქ იქნები და თიკოს და ნიკას ყურადღებას არ მოაკლებ. ამ მხრივ მშვიდად ვიქნები.

ზუზი მოიღუშა.

_ არ მესმის, რატომ არ გინდათ იმ ბავშვს კაცი გუვერნანტი დაუქირაოთ? უმამო ბიჭისთვის კაცთან ურთიერთობას აქვს მნიშვნელობა. გარდა ამისა, უდედობასაც განიცდის. არავისგან არ არის განებივრებული. რამდენი ხანია, დედა არ უნახავს.

_ ნიკას არ გაუმართლა, ასეთი დედა რომ ჰყავს, _ წამოსცდა თიკოს და იმწამსვე ინანა, მაგრამ უკვე ვეღარ გაჩერდებოდა, _ ცუდია, რომ დედაც დაკარგა და მამაც.

ზუზის მზერა გაუმკაცრდა და ყრუდ წარმოთქვა:

_ ნიკამ დაკარგვით მხოლოდ მამა დაკარგა. დედამისისთვის ეს უდიდესი ტრაგედია იყო და სანამ გონს მოვა, დრო სჭირდება. მისი საქციელი სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ შვილი არ უყვარს.

თიკო მიხვდა, რომ შეცდომა დაუშვა, როცა ამ საკითხს შეეხო. შეეცადა, როგორმე გამოესწორებინა თავისი შეცდომა.

_ მე როგორც ვიცი, ბავშვმა მძიმედ გადაიტანა მამის სიკვდილი. ამიტომ, ჩემი აზრით, მხოლოდ ქალს შეუძლია მისი მდგომარეობიდან გამოყვანა. მის ღამის კოშმარებს კაცი ვერ უშველის, ეს ალბათ, ქალის საქმე უფროა.

მამაკაცს სახე გაუქვავდა. ერთხანს ჩაფიქრდა, მერე კი დახშული ხმით ჩაილაპარაკა:

_ შეიძლება თქვენ მართალიც იყოთ და მე ვცდებოდე. პრობლემის გადაჭრა ყოველთვის შეიძლება, თუ მასზე მონდომებით იმუშავებ. ოღონდ, ამისთვის დროა საჭირო. ახლა კი წავედი და საღამოს ჩემთან გელოდებით, _ მამაკაცმა ცივად დაუკრა თავი ორივეს, დანახარჯი გადაიხადა და წავიდა.

_ საინტერესოა, რა იგულისხმა? _ თქვა ნატკამ, როცა ზუზი ქალებს გაეცალა.

თიკოს კი სულ სხვა რამ აღელვებდა. მას არ მოსწონდა ზუზის მანერა, ქალის სუსტ მხარეებს რომ ეძებდა და მერე მათზე თამაშობდა. ყოველგვარი სურვილი დაეკარგა, საღამოს სტუმრად სწვეოდა. მისი დანახვა აღარ უნდოდა და თუკი ეს მაინც მოხდებოდა, შეეცდებოდა, გულგრილი დარჩენილიყო, რათა მის მომნუსხველობას ისევ არ დაეტყვევებინა.

_ ჰა, თიკუნა, შენ როგორ ფიქრობ? მარიზე ისე ილაპარაკა, მგონი, მთლად გულგრილი არ უნდა იყოს მის მიმართ, _ თქვა და ამოიოხრა, _ კარგი კი იქნებოდა, ისე. ნიკას ამბავიც მოგვარდებოდა. მიროს ძმასავით უყვარს ზუზი.

_ და ყველანი ბედნიერები იქნებოდით, _ ცინიკურად დაასრულა თიკომ დაქალის დაწყებული წინადადება და თავი ჩაქინდრა.

 

პლაჟიდან კარგა გვარიანად გარუჯული დაბრუნდა. მზეზე არასდროს წითლდებოდა, ეგრევე უმუქდებოდა კანი და სასიამოვნო ფერი ედებოდა. მზის სხივები სწრაფად ეკიდებოდა მის ხორბლისფერ კანს, ამიტომ გასარუჯად, ფაქტობრივად, ერთი დღეც ჰყოფნიდა. სასიამოვნოდ მოითენთა. აისრულა წადილი _ მთელი ორი საათი იგორავა სანაპიროზე, გაჰყურებდა ფაფარაშლილ ტალღებს, უსმენდა ზღვის ჩახლეჩილ ხმას და ლამაზ ცხვირ-პირს მზეს ისე უშვერდა, თითქოს მისი ცდუნებას სწადია და საკოცნელად იწვევსო.

ახლა კი იდგა გარდერობთან და თავისი კაბების გადმოლაგებით იყო დაკავებული. როგორ არ უნდოდა ზუზისთან წასვლა, მაგრამ ნატკა არ მოეშვა. იქნებ უნდოდა და არ უტყდებოდა თავს? არა, არ უნდოდა! არ უნდოდა, მაგრამ დაქალს წინააღმდეგობა მაინც ვერ გაუწია. ჰოდა, იძულებია, ტანსაცმელი შეარჩიოს. ისეთის შერჩევა უნდოდა, ელეგანტურიც ყოფილიყო და უბრალოც. ბოლოს თეთრი, გულამოღებული სარაფანი ჩაიცვა, რომელიც ტანზე მაცდურად ეტმასნებოდა. სიამოვნებით დატრიალდა სარკის წინ და ხან ასე გაუღიმა თავის თავს, ხან ისე. იმდენნაირი ღიმილი მოირგო, რომ ბოლოს დაიღალა. შემდეგ თმა დაივარცხნა, სუნამო დაიპკურა და წასასვლელად გამზადებულმა კიდევ ერთხელ შეათვალიერა სხეული სარკეში. მაგარ ფორმაში კი არის, ისე, წუნს ვერავინ დაუდებს. შვიდი წლის რომ იყო, ეგონა, უკვე დიდი ვარო. თოთხმეტი წლისას მახინჯად ეჩვენებოდა თავი. თვრამეტი წლის ასაკში დაასკვნა, რომ ლამაზი იყო, ოცი წლის გახდა თუ არა, სულელი ვარო, დაიჟინა. ახლა კი ხვდება, რომ დიდიცაა, საშიშად ლამაზიც, მაგრამ სულელი სულაც არ არის, თუმცა, ზედმეტად მიმნდომია, ბრმად სჯერა ადამიანების. ამის გამო რამდენჯერმე წაიმტვრია ფეხი. თუმცა, სულელი არ არის. როცა საყოყმანო ნაბიჯს დგამს, ყოველთვის იცის, რატომაც დგამს. შეიძლება ინანოს კიდევაც, მაგრამ ამისთვისაც მზადაა ხოლმე.

ამ ფიქრებში იყო, როცა ოთახში ნატკა შემოვიდა.

_ მზად ხარ? მირო და ნიკაც დაბრუნდნენ.

_ უკვე? რა მაგარია. _ გულწრფელად გაუხარდა თიკოს და დაქალს უკან მიჰყვა.

სასტუმრო ოთახში შევიდნენ თუ არა, ფანჯარასთან მდგარი მირიანი დაიძრა და თიკოსკენ სწრაფი ნაბიჯებით გამოემართა.

_ თიკო, რა ლამაზი ხარ! _ პირველად მიმართა «შენობით». _ იცი? მადლობა მინდა გითხრა ყველაფრისთვის. ვგრძნობ, რომ ძალიან კარგი ადამიანი ხარ და მე და ნატკამ გადავწყვიტეთ, პატარა სიურპრიზი მოგვემზადებინა შენთვის. აი, ეს მცირე საჩუქარი ჩვენგან! _ თქვა და თიკოს მინიატიურული მოგრძნო კოლოფი გაუწოდა. თიკომ კოლოფი გახსნა და გაშეშდა, მასში ულამაზესი ყელსაბამი იდო. ქალი გამშრალი იდგა და ხმას ვერ იღებდა, ბოლოს, როგორც იქნა, ამოღერღა:

_ ეს… ეს ხომ… ეს ბრილიანტია?

მირომ ღიმილით დაუქნია თავი, როცა შეცბუნებულს შეხედა.

_ უკეთესი ვერაფერი შევარჩიე. ნატკამ არ ისურვა, თვითონ მიეღო მონაწილეობა ამ საქმეში და მე მომიწია არჩევამ.

_ იმიტომ, რომ შენ საუკეთესო გემოვნება გაქვს, ჩემო საყვარელო! _ ნატკა ქმარს მიუახლოვდა და ხელები კისერზე შემოხვია.

თიკო გაუნძრევლად იდგა და წყვილს თვალს არ აშორებდა. უნდოდა, უარი ეთქვა ასეთ ძვირფას საჩუქარზე, თავი შეურაცხყოფილადაც კი იგრძო რაღაც მომენტში, მაგრამ იმასაც გრძნობდა, რომ ყელსაბამი გულით იყო მოძღვნილი.

_ რა საჭირო იყო… ამისთვის კი არ ჩამოვსულვარ… _ ჩაიდუდუნა, _ აღარ ვიცი, მადლობა რით გადაგიხადოთ. რა სილამაზეა, ამის ტარების შემეშინდება კიდევაც.

_ საშიში არაფერია, ყოველდღე ხომ არ ატარებ. მოდი, გაგიკეთო… აუუუ! იცი, როგორ გიხდება? პირდაპირ გაკვდება, _ ნატკამ ყელსაბამი მოარგო დაქალს, რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია და საჩუქარი შორიდან შეათვალიერა. მირომ კი ხელი მოხვია სტუმარს და ვეებერთელა ვენეციურ სარკესთან მიიყვარა.

გაფართოებული, გაკვირვებული თვალებით შესცქეროდა თიკო სარკეში თავის ალეწილ სახეს და ვერ ცნობდა _ წამში გრაციოზულ ქალად ქცეულიყო.

_ არც კი ვიცი, რა გითხრათ, სიტყვები არ მყოფნის. რა ცუდები ხართ, რომ იცოდეთ, _ აღელვებულმა თითები ყელსაბამს შეახო, _ დიდი მადლობა.

_ მადლობა შენ, რომ თბილი ხარ. მადლობა იმისთვის, რომ ჩამოხვედი და ასეთი აურა შემოტანე ჩვენს სახლში. არაჩვეულებრივი ხარ, _ მორიდებით შეამკო მირომ და ნატკას გადახედა, მიშველეო.

_ ყოჩაღ, მირიან, რა კარგი გემოვნება გაქვს, მე ალბათ ასეთს ვერასდროს შევარჩევდი. მიხარია, რომ მოგეწონა, თიკუნა. გულით გვსურდა, ჩვენგან სამახსოვროდ რაღაც დაგრჩენოდა. ახლა კი წავიდეთ, გველოდება ის ბიჭი!

თიკომ ყელსაბამი მოიხსნა, თავის ყუთიანად საძინებელში, სარკის წინ დადო და გამობრუნდა…

 

ზუზის სამსართულიანი, თეთრი ქვისგან ნაგები ევროპული ტიპის სახლი ამწვანებულ ხეებში იყო ჩაფლული და ზღვას გადაჰყურებდა. თიკოს თავი ზღაპარში ეგონა. გაოგნებული აღტაცებას ვერ ფარავდა. მასპინძელი საოცრად სტუმართმოყვარე აღმოჩნდა, ყურადღებას ყველას თანაბრად უნაწილებდა. ზუზის სხვა სტუმრებიც ჰყავდა, უცხოელი ცოლ-ქმარი და მათი ლამაზი, ქერა ქალიშვილი, მიშელი. ზუზიმ ისინი მოწიწებით გააცნო მეგობრებს.

თიკო ყველას გამოერიდა. იგი უცებ ჩაიკეტა საკუთარ თავში და რაღაც უჩვეულო, ამოუცნობი სიხარულის შეგრძნება დაეუფლა. ინტერესით დაუწყო თვალიერება კედელზე ჩამოკიდებულ ტილოებს, წამით მზერა ზუზიზე გადაიტანა და დედამისის ნახატები გაახსენდა.

_ მოგწონთ ეს ნამუშევრები? _ მოესმა მოულოდნელად.

თიკომ მოიხედა და ოცდაათიოდე წლის შავგვრემანი მამაკაცი დაინახა, რომელიც წეღან არ შეუნიშნავს. იგი ქალს დაკვირვებით ათვალიერებდა.

_ ძალიან მომწონს.

_ დიდი ხანია, ბათუმში ხართ?

_ არა, გუშინ ჩამოვედი.

_ მიხარია, რომ გაგიცანით. ასე მგონია, თქვენისთანა ქალი ყველგან სასურველი სტუმარი იქნება. მე ადამიანების გამოცნობაში არასდროს ვცდები, დამიჯერეთ. რა გქვიათ?

_ თიკო…

_ გაიხარეთ… ნება მომეცით, გაგეცნოთ _ საშა ანდრონიკაშვილი.

_ მოხარული ვარ. თქვენ აქაური ხართ?

_ არა, თბილისში ვცხოვრობ. მე და ზუზი ერთად ვსწავლობდით. ზამთარში ავარიაში მოვყევი და ძლივს გადავრჩი, სამი თვე ვხეხე საავადმყოფოს კედლები, _ გულიანად გაიცინა, _ ახლა აქ ჩამოვედი. რა ვიცი, მითხრეს, ზღვის ჰაერი მოგიხდებაო. ზღვის რა გითხრათ, მაგრამ თქვენი დანახვა უკვე ისე მომიხდა, ვფიქრობ, უფრო სწრაფად გამოვჯანმრთელდები.

თიკოს ალმური წაეკიდა სახეზე. ესიამოვნა ქათიანური.

_ რამდენ ხანს რჩებით?

_ ვნახოთ. ზუზიმ სამსახურში მომაწყო თავისთან და ალბათ დიდი ხნით დავრჩები. მირომ მეც გვერდით დაგიდგებიო. უკვე ისე შევეჩვიე აქაურობას, მგონი აღარც წავალ. მაინც მარტო ვცხოვრობ. იქ რა უნდა ვაკეთო? ცოლი მე არ მყავს და შვილი, _ ხაზი გაუსვა თავის ოჯახურ მდგომარეობას.

თიკო მასთან საუბრით გაერთო, მოეწონა საშა, რატომღაც, მის გვერდით თავი უფრო თავისუფლად იგრძნო. «კარგი ბიჭი ჩანს, კეთილი. იმედია, თავისი ძმაკაცივით ტრაბახა და ცინიკოსი არ იქნება», _ გაიფიქრა და მოსაუბრეს გაუღიმა. მოულოდნელად თვითონაც არ იცოდა, რამ მოუარა, საშას მიაჩერდა და ჰკითხა:

_ თქვენ მიროს რძალს იცნობთ?

_ მარის? კი, შევხვედრივარ, მაგრამ ახლოს არ ვიცნობ. როგორც გავიგე, მალე ჩამოვა ზუზისთან სტუმრად.

ეს ის სიტყვები იყო, რომლის მოსმენაც თიკოს არ ესიამოვნა, ოღონდ არ იცოდა, რატომ. საერთოდ არ იცნობდა ნიკას დედას, მაგრამ რატომღაც, მტრული დამოკიდებულება გაუჩნდა მის მიმართ.

ვახშმის შემდეგ თიკო ეზოში გავიდა და ბაღში სეირნობას მოჰყვა. სიამოვნებით ათვალიერებდა ლამაზად ჩამწკრივებულ ხეებსა და ყვავილებს. იმავე წუთს საშაც შემოუერთდა, თითქოს ჩასაფრებული იყოო. მამაკაცმა სტუდენტობის ამბების მოყოლა დაიწყო და თიკო ძალიან გაერთო. შემდეგ ძელსკამზე ჩამოსხდნენ.

_ თიკო, რას იტყვით, ღამის ტრასაზე რომ გავიქროლოთ მანქანით? თქვენ, მე და ვარსკვლავები. სისწრაფე ადრენალინის მოზღვავების საუკეთესო საშუალებაა.

ქალმა შუბლი შეიკრა.

_ გმადლობთ, მაგრამ არ მიყვარს მანქანით სწრაფი სიარული, მეშინია.

_ საშიში რა არის? ავარიას აღარ მოვახდენ, სრულიად ფხიზელი ვარ.

სანამ თიკო პასუხს გასცემდა, ვიღაცის ცივი ხმა გაისმა:

_ საშა!

თიკო დაიძაბა, თავი მიაბრუნა და ზუზი დაინახა.

_ ჩვენს ამერიკელ სტუმარს შენთან დალაპარაკება უნდა. მიდი! _ ზუზიმ უსიამოვნოდ გადახედა ერთმანეთის გვერდით მოკალათებულ წყვილს, _ არ ღირს შანსის ხელიდან გაშვება.

_ ოკ, მივდივარ, _ საშა წამოდგა, მერე თიკოსკენ დაიხარა და უთხრა, _ მე მაინც ვიმედოვნებ, რომ ჩემთან ერთად სასეირნოდ წამოხვალთ. აი, ნახავთ, როგორი სასიამოვნო შეგრძნებაა… _ ამ სიტყვებით იქაურობას გაეცალა.

ზუზის ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, რომ თიკო გაღიზიანდა. ფიქრობდა, როგორ გათავისუფლებულიყო მისგან, ამ მომაჯადოებელი და ამავე დროს სასტიკი კაცისგან. წასვლა დააპირა, მაგრამ ზუზი ისე დადგა, რომ გზა გადაუკეტა. თიკო შედგა და უნებლიეთ თმაზე გადაისვა ხელი.

_ თუკი საშამ მანქანით გასეირნება კიდევ შემოგთავაზათ, კატეგორიულად უარი უთხარით, _ თქვა მან, თან ქალის დაძაბულ პროფილს თვალს არ აშორებდა.

_ მართლა? _ თიკომ ჯიქურ გაუსწორა მზერა, _ რა მიზეზით უნდა ვუთხრა უარი? _ ცივად იკითხა და შეეცადა, ხმას მისი სულიერი მდგომარეობა არ გაეცა.

ზუზი მშვიდად იდგა და ყურადღებას არ აქცევდა ქალის მტრულ გამოხედვას.

_ მიზეზი რომ არ მქონოდა, არც გეტყოდით. რადგან ვამბობ, ესე იგი, ასეა და ეს თქვენს ინტერესებშიც შედის.

_ თქვენ რაღაც უცნაურად ლაპარაკობთ. მე მომეწონა თქვენი ძმაკაცი.

_ სწორედ ამის მეშინოდა. საშა ქალებში პოპულარობით სარგებლობს. უნდა გითხრათ, რომ სასიყვარულო ურთიერთობების დიდოსტატია, თუმცა, ავარიის შემდეგ ფორმაში ვერ არის. მართალია, ქალები ახლაც არ ანებებენ თავს და გარს ეხვევიან, მაგრამ მხოლოდ იმის იმედით, რომ სულ ასე არ იქნება. საშას უყვარს, როცა ქალები ყურადღებას აქცევენ.

_ მეგონა, საშა თქვენი მეგობარი იყო, _ ცივად წარმოთქვა თიკომ.

_ ასეცაა, ჩემი უახლოესი მეგობარია. ალბათ ფიქრობთ, მეგობარზე ასე როგორ ლაპარაკობსო. არაკაცად მიგაჩნივართ, არა? მე იმას გეუბნებით, რაც მისთვის ათასჯერ მითქვამს, _ იგი კვლავ ირონიულ ტონს ინარჩუნებდა, _ წეღან თქვენს მზერაში რომანტიკა შევნიშნე, რომელიც თანაგრძნობასთან იყო შეხამებული. ეს ნარევი გრძნობა ძალზე საშიშია. შეიძლება ყველაფერი ბათუმის ჯადოსნური ღამის ბრალია ან იქნებ, სულაც საშასი, რომელმაც თქვენს გულში ახალი გრძნობები გააღვიძა? მე მაინც გაფრთხილებთ. ბათუმი ისეთი ქალაქია, შესაძლოა, დაიჯეროთ, რომ ცხოვრება მხოლოდ სიამოვნებაა და სხვა არაფერი. აქ რომანტიკა ჰაერში ტრიალებს, ყველაფერი მისი სურნელითაა გაჯერებული, მაგრამ ილუზია მალე ქრება. ასე ემართებაც ადამიანებსაც. თქვენ საკმაოდ გამოუცდელი ხართ და რომანტიკის ილუზიას ალბათ ადვილად მიენდობით. ამიტომ მტკივნეული იქნება, როცა მკაცრი სინამდვილე ილუზიას გაგიცრუებთ.

თიკოს არ ესიამოვნა მამაკაცის სიტყვები და უარესად გაღიზიანდა:

_ თქვენ რა იცით, მე რა გამოცდილების პატრონი ვარ? ან ჩემი რომანტიკის ზომა-წონა? ყოველთვის რატომ ცდილობთ ჭკუის დარიგებას? ფიქრობთ, რომ იმ ჩურჩუტი ქალების რიცხვს მივეკუთვნები, პირველივე მამაკაცს რომ ჩაუხტებიან საწოლში? ვინ გეკითხებათ საერთოდ, როგორ მოვიქცე, რა უფლებით? მინდა გითხრათ, რომ ზედმეტად თავდაჯერებული, გამოუსწორებელი ცინიკოსი და საერთოდ, აუტანელი კაცი ხართ!

თიკო ერთიანად ცახცახებდა, ხმაც კი აუკანკალდა. ცდილობდა, თავი შეეკავებინა და არ ატირებულიყო.

ზუზი ხეს მიეყრდნო, თვალები მოჭუტა და ერთობ რბილად წარმოთქვა:

_ იცით? ჩემი მისამართით ასეთი სიტყვები არასდროს მომისმენია. იმედია, მოვა დრო და აზრს შეიცვლით. ახლა კი მაპატიეთ, უნდა დაგტოვოთ. _ ზუზიმ ჩაიცინა, ქალს თავი დაუკრა და წავიდა.

თიკო მარტო დარჩა, მერხის საზურგეს ისე ჩასჭიდა თითები, რომ ტკივილი იგრძნო.

ამ დროს ბილიკზე ნატკა გამოჩნდა, დაქალს მიუახლოვდა და მხრებზე ფაფუკი პლედი მოახურა.

_ ზუზიმ მთხოვა, უკვე აცივდა და თიკოს რამე მოაცვიო, _ ნატკამ გაიღიმა, _ აი, ეს მომცა. წუხს კაცი, სიგრილეში გარეთ რომ ზიხარ.

პლედმა თიკოს სულიც გაუთბო და სხეულიც, სასიამოვნო ტალღამ დაუარა. როგორც ჩანს, ესიამოვნა, მამაკაცმა მასზე რომ იზრუნა.

_ როდის წავალთ?

_ უკვე მივდივართ. მიროს ეჩქარება, ხვალ ადრეა ასადგომი.

ქალები სახლისკენ გაემართნენ. თიკომ რატომღაც, შვება იგრძნო. იქნებ იმიტომ, რომ გაიფიქრა, ზუზიმ ამ ნაბიჯით თავისი უხეში სიტყვებისთვის ბოდიში მოიხადაო…

 

უკვირდა, ასე ადვილად და უცებ რომ შეეჩვია ახალ გარემოს. ნიკა მის მომიჯნავე ოთახში გადმოიყვანეს და მირო სიხარულს ვერ მალავდა, რადგან ქალი ბიჭის მიმართ საოცარ მზრუნველობას იჩენდა.

თიკოს მოსწონდა ეს პატარა, მწვანეში ჩაფლული ქალაქი და ის სტუმართმოყვარეობა, რასაც ყოველ ნაბიჯზე გრძნობდა. ნიკა ყოველ დილით გადარბოდა მეზობელ სახლში, სადაც მისი ტოლი გოგო-ბიჭები ცხოვრობდნენ და მათთან თამაშით ერთობოდა. ნატკა და თიკო ამ თავისუფლებით სარგებლობდნენ და ქალაქში გასვლასაც ასწრებდნენ.

ნატკას ხასიათი გამოუკეთდა, ისეთი შეწუხებული აღარ ჩანდა, როგორიც ადრე იყო. ქალები მხიარულად ატარებდნენ დროს, ბავშვობას იხსენებდნენ, კაფეებს სტუმრობდნენ, პლაჟზე გასარუჯად დადიოდნენ, ზოგჯერ სრულიად უმიზეზოდ იცინოდნენ… მიროც გახალისდა, ნიკას ძველებურად დიდ ყურადღებას აქცევდა და იგრძნობოდა, რომ თიკოს აქ ყოფნა მასაც შვებას ჰგვრიდა.

თიკო ლაღად იყო, მაგრამ ხშირად ფიქრობდა… ფიქრობდა ერთდროულად ორ მამაკაცზე _ დემნაზე, რომელიც წარსულში უყვარდა, და ზუზიზეც, რომელიც ახლახან გამოჩნდა მის ცხოვრებაში. ორივე თითქოს რაღაცით ჰგავდა ერთმანეთს, განსაკუთრებით ირონიის სიჭარბით, თუმცა, განსხვავება ბევრად მეტი იყო. ამავდროულად, აღიზიანებდა, ზუზიზე რომ ფიქრობდა. რაღაცნაირად ეშინოდა კიდეც მისი, მაგრამ რაც ზუზი ბათუმიდან საქმეებზე გაემგზავრა, თავი გაცილებით მშვიდად იგრძნო. თუმცა, ეს იდილია დიდხანს არ გაგრძელებულა. მესამე დღეს ნატკამ უთხრა, ზუზი ამაღამ ჩამოდის, მიროს დაურეკა და ხვალ სადილად გვეპატიჟებაო. საშინლად აფორიაქდა. ბოლო წუთამდე იმედოვნებდა, რომ რაღაც მოხდებოდა და ზუზისთან სტუმრობას აიცდენდა, მაგრამ არაფერიც არ მოხდა…

ხშირად ეკითხებოდა თავის თავს, სიყვარულში წარუმატებლობის შემდეგ რატომღა ფიქრობდა მასზე, მაგრამ პასუხის გაცემას თავს არიდებდა. არადა, დანამდვილებით იცოდა, რომ სწორედ წარსული მარცხის გასანეიტრალებლად სჭირდებოდა ახალი გატაცება. იყო კი გატაცება? ზუზი დიდად არ ჩანდა მისით დაინტერესებული, არც თვითონ იკლავდა თავს, როგორმე თავი მოეწონებინა მისთვის, გაფლირტავებოდა ან გაპრანჭვოდა. მაშ, როგორღა უნდა გაედგა ფესვები ახალ ურთიერთობას? ეს არ იცოდა.

 

სტუმრად წასასვლელად გაემზადა, ლიმონისფერი ტილოს პიჯაკი და ლურჯი შარვალი ჩაიცვა, რომელიც ძალიან უხდებოდა. ოთახში შემოსულმა ნატკამ მის დანახვაზე აღტაცება ვერ დამალა. რამდენჯერმე დაატრიალა, რომ კარგად შეეთვალიერებინა.

_ ვაიმე, რა ლამაზი ხარ, როგორი დახვეწილი გემოვნება გაქვს, მშურს შენი. მაგარი კოსტიუმი გაცვია. დარწმუნებული ვარ, უჩვენოდ ზუზი შენთან არ მოიწყენს. _ გაიხუმრა ნატკამ.

_ რას ნიშნავს არ მოიწყენს? _ შემკრთალმა თიკომ ნერვიულად შეათამაშა მხრები და უცნაურმა წინათგრძნობამ გული შეუტოკა. _ ან «უჩვენოდ» რაღაა?

_ რა და, მიროს აგვიანდება, მე კიდევ, თუ არ დაველოდე, არ გამოვა. ამიტომ მარტო მოგიწევს წასვლა, ჩვენ კი მოგვიანებით შემოგიერთდებით.

თიკოს არც უცდია აღელვებისა და წყენის დაფარვა, ამიტომ მეგობარს მკვახე ტონით მიახალა:

_ მერე დაურეკე და უთხარი, შეგვაგვიანდება-თქო, მე რას შემომყურებ? ხომ იცი, რომ იქ წასვლა სულაც არ მინდა, უბრალოდ, თქვენი ხათრით არ ვთქვი უარი. არ ვიცნობ მე იმ კაცს იმ დონეზე, რომ მასთან ვისადილო და მასლაათი გავუბა. მით უფრო, რომ იქ ალბათ სხვებიც იქნებიან.

ნატკამ მხრები აიჩეჩა.

_ არავინ არ იქნება, მხოლოდ ჩვენ დაგვპატიჟა. რა გჭირს? ნებისმიერი ქალისთვის ბედნიერება იქნებოდა, რომ ზუზისთან მარტო დარჩენის შანსი მისცემოდა. შენ კიდევ გაურბიხარ მასთან შეხვედრას. რატომ? რა არ მოგწონს? უხერხულია, არც ერთი რომ არ მივიდეთ, გველოდება ის ბიჭი. მიდი, ჩადი დაბლა, მანქანა საცაა, მოვა.

ალეწილმა თიკომ ხელჩანთა მხარზე გადაიკიდა და კიბეზე დაეშვა. რატომღაც, გაიფიქრა, რომ მირო და ნატკა საერთოდ არ აპირებდნენ ზუზისთან გასვლას, რადგან განმარტოებით ყოფნა სურდათ. რა თქმა უნდა, თიკო ცოლ-ქმარს ამაში სიამოვნებით დაეხმარებოდა, მაგრამ არა ზუზისთან სტუმრობის ხარჯზე. ბოლოს და ბოლოს, ქალაქში გავიდოდა და გაივლიდა.

ჭიშკარს მერსედესი მოსდგომოდა. ხანში შესული მძღოლი მანქანიდან გადმოვიდა, თიკოს მიესალმა და წინა სალონის კარი გაუღო.

_ მოგესალმებით, ქალბატონო. ბატონმა ზუზიმ გამომგზავნა და მითხრა, მშვენიერი მგზავრი გელოდებათ და გზაში დიდხანს არ დააყოვნოთო, _ გაუღიმა მძღოლმა.

თიკომ შუბლი შეიკრა. ეს რა, შეთქმულებაა? რას ნიშნავს მშვენიერი მგზავრი? ანუ მანაც იცის, რომ თიკო მარტო უნდა ეწვიოს?

მძღოლისთვის პასუხი არ გაუცია, მხოლოდ გაუღიმა და მანქანაში ჩაჯდა…

 

მოსამსახურე ჰოლში შეუძღვა. ქალს ფეხები უკან რჩებოდა, ერთი სული ჰქონდა, დღე როდის მიილეოდა. მობილურის მონიტორს დახედა, ოთხი საათი სრულდებოდა. გულაჩქროლებულმა შიდა კიბეზე დინჯი ნაბიჯებით ჩამომავალი ზუზი დაინახა, როგორც ყოველთვის, ელეგანტური და ქედმაღალი. სახეზე ჩვეული ირონიული ღიმილი დასთამაშებდა. ხაკისფერი პერანგი მის მწვანე თვალებსა და გარუჯულ სახეს საოცრად ეხამებოდა.

_ დაპატიჟებული სტუმარიც მობრძანებულა, _ ფართოდ გაიღიმა ზუზიმ და თიკოს ხელისკენ დაიხარა.

ქალმა კოცნა არ დაანება, მაგრამ ზუზიმ თითები მოუჭირა და ისე მოხერხებულად მიიტანა ტუჩებთან მისი მარჯვენა, თიკომ წინააღმდეგობის გაწევა ვეღარ მოახერხა. კიდევ ერთხელ იგრძნო მისი მამაკაცური სიძლიერე და მომაჯადოებელი ხიბლი.

_ ნატკა და მირო ცოტა გვიან მოვლენ, _ ხმადაბლა წარმოთქვა.

_ ვიცი. თქვენთვის ალბათ უსიამოვნოა მათ გარეშე ჩემთან ყოფნა, არა? ეს მომენტი ხომ არ გაშინებთ? _ დაშნასავით მოიმარჯვა ზუზიმ ირონია.

თიკო დაიძაბა.

_ ამის მიზეზი არ მაქვს. ჩვენ არც ისე ახლოს ვიცნობთ ერთმანეთს, რომ შიშის განცდა დაგვეუფლოს. ისიც ვიცი, რომ მათ გარეშე მარტო მე არ დამპატიჟებდით. _ არც თიკომ დააკლო ირონია.

_ მართლა ასე ფიქრობთ? რას იტყვით, თუ გეტყვით, რომ მხოლოდ ჩემი მეგობრების ხათრით არასდროს მოგიწვევდით-მეთქი?

თიკო ოდნავ დაიბნა. ეს ფლირტს ჰგავდა, მაგრამ არ შეიმჩნია. ზუზიმ, ვითომ აქ არაფერიო, მკლავში ხელი გამოსდო და სასტუმრო ოთახში შეიყვანა. როგორც კი პირველ სავარძელს მიუახლოვდნენ, ქალმა მამაკაცს ხელი გააშვებინა და სავარძელში ჩაეშვა. ზუზი კი ბუფეტთან მივიდა და კონიაკით სავსე ბოთლი და ორი სირჩა გამოიღო. ქალი თვალს არ აცილებდა. «ესაა სადილი? ასე მშრალად აპირებს ჩემს გამასპინძლებას?» _ შეცბუნებულმა და გაწბილებულმა გაიფიქრა. ამ დროს ზუზი მოულოდნელად შემობრუნდა და თიკოს დამფრთხალ მზერას შეეფეთა.

_ მიხარია, რომ ერთად ვისადილებთ, თანაც ძალიან მშია, _ მან ისეთი ღიმილით გადახედა ქალს, რომ რაღაცნაირად დააბნია.

_ თქვენი ქეჟუალი მომწონს, _ გააგრძელა ზუზიმ, _ გიხდებათ.

ქალმა თვალები დააჭყიტა. ამან რა იცის, რა არის ქეჟუალი? ეს ლოველასური სვლაა? ქალის მოხიბვლა მოდური ტერმინებით? დაბნეულმა აღარ იცოდა, თვალები სად წაეღო, ვერც ხელებს მოუხერხა ვერაფერი და საშველად სირჩას უხმო _ პაწაწინა სასმისი ორივე ხელით ჩაბღუჯა.

_ გაგვიმარჯოს… მე და თქვენ! _ თქვა მამაკაცმა და მიუჭახუნა.

თიკომ ოდნავ დააქნია თავი, კონიაკი მოსვა, მაგრამ სირჩა ხელიდან არ გაუშვია.

_ მეორე ოთახში ხომ არ გადავინაცვლოთ? _ ზუზიმ თავი ოდნავ გვერდზე გადახარა და ეშმაკური მზერა მიაპყრო.

_ რა საჭიროა? _ გააპროტესტა შეშინებულმა თიკომ.

_ არ ვისადილოთ? მგონი, სადილზე შევთანხმდით, _ გაიცინა ზუზიმ და ქალს ხელით მეორე ოთახისკენ ანიშნა.

მიხვდა თიკო, რომ მამაკაცი შეგნებულად აფრთხობდა. აშკარა იყო, სიამოვნებდა მისი რეაქციის ყურება. არა, როგორღაც უნდა მოერიოს თავს. ამდენი ხანი რით ვერ შეისწავლა მისი ოინები? რა არის აქ საშიში, ხომ არ დაეტაკება?

თავის ხელში ასაყვანად რამდენიმე წამი დასჭირდა. როგორც იქნა, მოეშვა, თავს ისე დაძაბულად აღარ გრძნობდა. ზუზი არაჩვეულებრივი მასპინძელი რომ იყო, ეს აქ გატარებულ პირველ საღამოსაც შეამჩნია. მამაკაცი ყველანაირად ცდილობდა, ქალს უხერხულობა არ ეგრძნო. თან სადილობდნენ, თან საუბრობდნენ. სუფრა სავსე იყო ნაირ-ნაირი კერძით, მაგრამ იმწუთას თიკოსთვის რომ გეკითხათ, რა იდო მაგიდაზეო, ნახევარს ვერ დაასახელებდა.

თიკო სიამოვნებით უსმენდა ზუზის ხავერდოვან ხმას, მის იუმორს და თანდათან მისი გავლენის ქვეშ ექცეოდა.

ნატკა და მირო ჯერაც არ ჩანდნენ, თუმცა, თიკო უკვე მათ გარეშეც თავისუფლად გრძნობდა თავს. ის კი არა, თავისი თავის შერცხვა კიდევაც, მამაკაცს თავიდან ცივად რომ ექცეოდა. იგი სულ სხვანაირი აღმოჩნდა, მისი დამცინავი ტონი მოულოდნელად სადღაც გაქრა, ალერსიანი მზერით შესცქეროდა ქალს და ისე ესაუბრებოდა, თითქოს დიდი ხნის ნაცნობები ყოფილიყვნენ.

_ მინდა, დედაჩემის ნახატები დაგათვალიერებინოთ. ყველას არ ვუჩვენებ ხოლმე, მაგრამ, რატომღაც მგონია, რომ თქვენ დაგაინტერესებთ და მოგეწონებათ.

თიკოს კმაყოფილება დაეუფლა, ამით ხომ მამაკაცის ნდობას იმსახურებდა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ზუზის მისი გემოვნება მოსწონდა.

გალერეის ტიპის ოთახი მანსარდში მდებარეობდა. ირიბად დახრილი ჭერის ქვეშ აქა-იქ ბოლომდე გამართვა ჭირდა, მაგრამ არა თიკოსთვის, ის საშუალო სიმაღლის იყო და წელში მოხრა არ დასჭირვებია. იქაურობა ვარდისფერი შუქით იყო განათებული. კედლებზე კი, სპეციალურად შერჩეულ ჩარჩოებში ჩასმული ფერწერული ტილოები ეკიდა.

თიკო მოიხიბლა ნახატების საოცარი ფერებით. იგი ნელა მიჰყვებოდა კედლებს, სურათებს ათვალიერებდა და თან კომენტარებს აკეთებდა. ეტყობოდა, ზუზის სიამოვნებდა მასთან არა მარტო საუბარი, არამედ მის გვერდით ყოფნაც. ხანდახან, ვითომ სრულიად შემთხვევით, მხრით ოდნავ შეეხებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ დახრილი ჭერის გამო ბოლომდე გამართვა უჭირდა.

_ საოცარი დედა გყოლიათ… ღმერთო ჩემო, როგორ გრძნობს ფერებს, რა სიმსუბუქე და ამავე დროს, რამხელა სიღრმეა ჩაქსოვილი თითოეულ მათგანში.

_ მადლობა, თიკო. დედა ბავშვობიდან ხატავდა, მერე კონკურსში გაიმარჯვა და ლენინგრადის აკადემიაში გაგზავნეს სასწავლებლად. მაშინ სანქტ-პეტერბურგს ლენინგრადი ერქვა, გეცოდინებათ. მისი ბევრი ნამუშევარი გაიყიდა. ძირითადად, უცხოელმა კოლექციონერებმა შეიძინეს. დედას, თბილისში რომ სახლი გვაქვს, იქ ჰქონდა სახელოსნო, მეორე სართულზე და დროის უმეტს ნაწილს იქ ატარებდა.

_ უღრმესი მადლობა, რომ მისი ნამუშევრები მაჩვენეთ. ეს დიდი პატივია ჩემთვის, ოღონდ არ გეგონოთ, რომ ამას ისე, ცალყბად ვიძახი. გულწრფელად გეუბნებით, გეფიცებით. ენით აუწერელი სიამოვნება მივიღე. მეც ვხატავდი ერთ დროს, მაგრამ დედათქვენთან ახლოსაც ვერ მივალ. დარწმუნებული ვარ, არაჩვეულებრივი ადამიანი იქნებოდა. ნახატები ხომ ყველაზე უკეთ გადმოსცემენ ადამიანის ხასიათს.

ზუზიმ თავი დაუქნია, სახეზე სევდა აღბეჭდოდა, შემდეგ თიკოს კვლავ ხელკავი გამოსდო, ისევ სასტუმრო ოთახში შეიყვანა და კონიაკი კიდევ ერთხელ დაუსხა.

_ მოდი, დედები ვადღეგრძელოთ. ძალიან ძველმოდურად გამომდის, მაგრამ დედა ჩემთვის ყველაფერი იყო, თუმცა, დედიკოს ბიჭი არასდროს ვყოფილვარ, _ თითქოს ბოდიშს იხდისო, ზუზიმ მორიდებით გახედა ქალს.

_ მისი ხსოვნისა იყოს, დედაჩემსაც გაუმარჯოს. მაპატიე, მაგრამ ვერ დავლევ, უნდა წავიდე, ჩემი წასვლის დრო დადგა, _ თქვა, სირჩა მაგიდაზე დადო და წამოდგა, მაგრამ იგრძნო, რომ წასვლა სულაც არ უნდოდა.

_ რა? როგორ თქვი წეღან? _ მოულოდნელად მამაკაცი ახლოს მიეჭრა.

_ რა?.. რა როგორ ვთქვი? _ დაიბნა თიკო.

_ მაპატიეო…

_ ჰო, რა ვიცი… სხვანაირად უნდა მეთქვა? _ თიკო ვერაფერს მიხვდა.

_ შენობით მომმართე… მაპატიეო და არა მაპატიეთო…

_ ა! _ ქალი ჭარხალივით გაწილდა, ამისთვის სულაც არ მიუქცევია ყურადღება, _ ასეთ წვრილამნებს თქვენთვის მნიშვნელობა აქვს?

_ ეს წვრილმანია? მე პირიქით ვფიქრობ, წვრილმანი კი არა, ყველაზე დიდი მსხვილმანია.

თიკო ისე დაიბნა, პასუხი ვერ გასცა. რას იფიქრებდა, თუ ერთ ბგერას ასეთი ეფექტის მოხდენა შეეძლო.

_ დალიე, თიკო. არ გაგიშვებ, სანამ არ დალევ! _ ზუზიც გაუშინაურდა, _ ხომ ხედავ, როგორ აგრილდა, ცოტათი გათბები. პირობას გაძლევ, რომ შენი სიმთვრალით არ ვისარგებლებ, _ ღიმილით დაამატა, როცა ქალმა კონიაკი მოწრუპა.

როცა მის შემცბარ სახეს შეხედა, მამაკაცს სიცილი აუტყდა.

_ ვიხუმრე, რა მოგივიდა? ამწუთას იცი, რას შეიძლება ადამიანმა შეგადაროს? ზღვაში ჩამავალ მზეს.

თიკომ წარბები აზიდა და უსაშველო ირონიით წარმოთქვა:

_ და თქვენ ამ მზესთან თამაში წამოიწყეთ, არა?

ამის გაგონებაზე ზუზის სახე მოეღრუბლა, წამით მზერა გაეყინა, მერე ჩაახველა, ღრმად ამოიხვნეშა და ყრუ ხმით წარმოთქვა:

_ ნება მომეცით, სახლამდე მიგაცილოთ. _ მისი ეს დემონსტრაციული სვლა იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა, რომ თიკო გახევდა.

_ არა, არა, ნუ შეწუხდებით, თქვენი მძღოლი მიმიყვანს, _ იმწამს ვერც ერთი ვერ მიხვდა, კვლავ ოფიციალურ ტონზე რომ გადავიდნენ.

თიკოს ნირი წაუხდა. ცუდად გამოუვიდა, თავისი დაუფიქრებელი წამოძახილით მასპინძელს სასიამოვნო საღამო ჩაუშხამა. არც თვითონ ჩავარდნილა უკეთეს დღეში.

_ მაპატიეთ… ასე არ მინდოდა.

_ მაგრამ ოსტატურად გამოგივიდათ, _ ჩაიცინა ზუზიმ, ლარნაკიდან ერთი ცალი ხასხასა წითელი ვარდი ამოიღო და გაუწოდა, _ და დღეიდან ჩვენ ორს შორის მოციქული არის ვარდი. _ ამ სიტყვებით ქალს იდაყვი დაუჭირა და გარეთ გაიყვანა.

მანქანა ეზოში ეყენა. მძღოლი საჭესთან იჯდა. მათ დანახვაზე სწრაფად გადმოვიდა მერსედესიდან და კვლავ წინა სალონის კარი გამოაღო.

_ დაკეტე, დათა, ჯერ არ მივდივართ, _ მძღოლს ხელი აუქნია ზუზიმ, მანქანას გვერდი აუარა და თიკოს ზღვისკენ მიმავალი ბილიკისკენ უბიძგა.

თიკოს ვერაფერი გაეგო, სანამ ნაპირთან მოქანავე კატერი არ დაინახა. ზუზი კატერზე შეხტა და ასვლაში თიკოსაც მიეხმარა. ამწუთას ქალს წინააღმდეგობის გაწევის ყოველგვარი სურვილი დაჰკარგვოდა.

ზუზიმ ძრავა ჩართო და კატერი ღმუილით გაიჭრა წინ. თიკო საზურგეს მიაწვა და თვალები ოდნავ მილულა. ასე ეგონა, თითქოს მამაკაცის ძლიერ სუნთქვას გრძნობდა, ხოლო მისი გულის ძგერა ზუზის ესმოდა. როგორ იფიქრებდა, ასეთი რამ თუ დაემართებოდა? საშინლად მოუნდა, მოხვეოდა ამ კაცს და მის ფართო გულმკერდზე ყველაზე მტკიცე დასაყრდენი ეპოვა. კიდევ კარგი, ბნელოდა და ზუზი მის მდგომარეობას ვერ ამჩნევდა.

ორივე დუმდა, არც ერთს არ უნდოდა ამ დუმილის დარღვევა… ისმოდა მხოლოდ ძრავის ხმა და ტალღების შხუილი. თიკომ ჩუმად ამოიოხრა, თან შეეშინდა, ზუზის არ გაეგონა…

არ ახსოვს, რამდენ ხანს დასეირნობდნენ ასე. ბოლოს, როგორც იქნა, ნაპირს მიადგნენ. ზუზი გადმოვიდა და თიკოს ხელი გაუწოდა. ქალმა წონასწორობა ვერ დაიცვა და შეტორტმანდა. მამაკაცმა ორივე ხელი წელზე სტაცა და მკერდზე მიიკრა. რამდენიმე წამს ასე გარინდებულები იდგნენ, თუმცა, თიკოს ეს რამდენიმე წამი საუკუნედ ეჩვენა. მთვრალივით იყო, გაბრუებულს თავბრუ ესხმოდა.

_ ხომ არაფერი იტკინეთ? _ როგორც იქნა, ზუზის ხმა გაისმა.

_ არა, არაფერი, _ როგორც იქნა, თიკოს ხმაც გაისმა.

_ მაინც კარგი საღამო გამოვიდა, არა? _ თქვა მამაკაცმა, მხოლოდ იმიტომ, რომ რაღაც ეთქვა.

_ იმაზე კარგი, ვიდრე ველოდი, _ თქვა ქალმა, იმიტომ, რომ ეს აუცილებლად უნდა ეთქვა.

ზუზიმ მანქანამდე მიაცილა, კარი გაუღო და როცა თიკო ჩაჯდა, ჩუმად ჩაულაპარაკა:

_ მომეწონა მზესთან თამაში… _ და დამშვიდობებისას ქალს ხელი ხელზე ძლიერად მოუჭირა…

 

იმ ღამეს თიკოს ისე ღრმად ეძინა, რომ სიზმარიც არ უნახავს. შუაღამისას კი იგრძნო, რომ მის საწოლზე ვიღაც ამოძვრა, გვერდით მიუწვა და მოეხვია. დამფრთხალმა თვალი გაახილა და მასზე მოკრული ნიკა შერჩა ხელთ, რომელსაც მკერდზე პოლიციის სათამაშო მანქანა მიეხუტებინა. როგორც ჩანდა, ბიჭს ღამით გაეღვიძა და შეეშინდა. იქნებ თიკოს დაუძახა კიდევაც, მაგრამ ვერ გააგონა და მასთან ამიტომაც მოირბინა. ძილ-ბურანში მყოფმა ქალმა ბავშვს თმაზე ხელი გადაუსვა და კედლისკენ მიიწია, რომ ნიკა უფრო მყუდროდ მოწყობილიყო.

 

ნატკა მხოლოდ საუზმის შემდეგ გამოჩნდა. მოღუშული ჩანდა. თიკოს ლოყაზე აკოცა, მერე ყავა დაისხა და სიგარეტი გააბოლა.

_ მაპატიე, რომ გუშინ მოსვლა ვერ შევძელით. კარგი დრო გაატარე?

_ ჰო, _ ფრთხილად მიუგო თიკომ, რადგან მიხვდა, რომ დაქალი უგუნებოდ იყო.

_ ხომ არ მიბრაზდები?

_ არა, _ პასუხს ლაკონიურად სცემდა.

_ გაჩვენა ზუზიმ დედამისის ნახატები? _ განაგრძობდა ნატკა დაკითხვას.

_ მაჩვენა.

_ მერე?

_ არაჩვეულებრივია.

_ მართლა?

_ როგორც ჩანს, დედამისი ძალიან ნიჭიერი მხატვარი იყო.

ნატკამ გულგრილად აიჩეჩა მხრები.

_ შენ ალბათ ნასიამოვნები ხარ, რადგან ნახე ის, რაც მე არ მინახავს, _ გაღიზიანება შეეტყო ტონში, რასაც მსუბუქი ამოოხვრა მოჰყვა, _ მართალი გითხრა, რაც უფრო შევიცანი მამაკაცები, ვგრძნობ, რომ ქალები მეტად მომწონს.

_ რატომ ამბობ მაგას? შენც ხომ გაჩვენა ადრე? მახსოვს, გითხრა, ხომ გაქვს ნანახიო თუ ამდაგვარი.

_ სულ ორიოდე, ყველა კი არ მაჩვენა მაგ დამპალმა, _ ნატკას ამჯერად ტონი აგრესიული გაუხდა.

_ ალბათ ეგონა, რომ არ დაგაინტერესებდა. მაგის გამო შეიძლება კაცების შეძულება? თუ შენს ქმარს გულისხმობ, ამ შემთხვევაშიც გავაპროტესტებ, იმიტომ, რომ მირო ძალიან კარგი ბიჭია, კეთილი და საყვარელი. რაც მთავარია, უყვარხარ. არ უნდა დაგავიწყდეს, რომ მან ძმა სულ ახლახან დაკარგა და ცოტა დრო სჭირდება იარის მოსაშუშებლად. იგი ახლა თავს უბედურად გრძნობს.

_რა-ა? უბედურად? ვითომ რატომ? _ აღშფოთდა ნატკა. _ მე როგორღა ვარ? იცი, გუშინ როგორ გავცოფდი, როცა ზუზისთან სადილზე მხოლოდ იმიტომ არ წამოვიდა, რომ ნიკა მარტო არ დარჩენილიყო? იცი, რომ მთელი თვეა, ვცდილობ, ნიკას სათამაშო მანქანა დავმალო, მაგრამ მირო მაინც პოულობს და ისევ აძლევს? არ მინდა მაგ ბავშვს ის სათამაშო ჰქონდეს, რადგან იმ საბედისწერო დღეს სწორედ ეგ მანქანა გახდა ჩემი მაზლის დაღუპვის მიზეზი, სწორედ ის გადააგდო თუ გადაუვარდა აივნიდან და იმას გადაჰყურებდა მოაჯირზე აბობღებული. აი, წუხელაც გაიღვიძა, ატირდა და მოითხოვა, პოლიციის ავტო მინდაო. მე უკვე გადამალული მქონდა. არ მინდოდა მიმეცა, მაგრამ მირომ ატირებული ნიკა რომ დაინახა, მიყვირა, ახლავე გამოუტანეო. რა უნდა მექნა? გამოვუტანე. ჩაიხუტა გულში და ისე ჩაწვა ლოგინში. ამის გამო მაგრად ვიჩხუბეთ. მერე მეც აღარ მოვინდომე ზუზისთან წასვლა, ხასიათი გამიფუჭდა. ერთი კი იყო, ზიზღით მივახალე, ნიკაზე უფრო ფიქრობ, ვიდრე ჩემზე-მეთქი.

_ რა ჩურჩუტი ხარ, ნატ, რომ იცოდე… მერე მირომ რაო?

_ რა უნდა ეთქვა? ეგრევე დამშვიდება დამიწყო.

_ მივხვდი, რომ რაღაც მოხდა. წუხელ გვიან ნიკამ ჩემთან მოირბინა და ხელში ეგ მანქანა ეჭირა. არ მომწონს ასეთი დაძაბული სიტუაცია. ეს კარგს არაფერს მოიტანს.

_ კიდევ კარგი, აქ რომ ხარ, თორემ არ ვიცი, რა მეშველებოდა. შენ რომ არა, წუხელ მიროს მივატოვებდი და აქედან მოვუსვამდი. არ იცი, როგორ მიმძიმს ნიკას ჩვენთან ყოფნა, პირდაპირ აუტანელია ჩემთვის!

თიკოს საოცრად უკვირდა მეგობრის გამაღიზიანებელი ტონი, რომლითაც იგი ბავშვზე ლაპარაკობდა. სამწუხაროდ, კარგად ახსოვდა მათი ბავშვობა და ისიც, როგორ მწარდებოდა ნატკა, როცა მოსავლელად თავის და-ძმას უტოვებდნენ. იგი შეეცადა დაქალის დამშვიდებას, მაგრამ ძალაუნებურად ცეცხლზე ნავთი დაასხა.

_ ნატ, თუ მომისმენ, ერთ რამეს გეტყვი. შენი განცდები არაფერია იმასთან შედარებით, რაც ნიკამ და დედამისმა გადაიტანეს. წარმოგიდგენია მაინც, რა დაემართება ბავშვს, ოდესმე რომ გაიგოს, მამა მისი მიზეზით რომ დაიღუპა და დედამაც ამის გამო მიატოვა? ბუნებრივია, ბიჭი იმისკენ მიილტვის, ვინც მისთვის ყველაზე ახლობელია, ამიტომ ეწებება მიროს ასე ძალიან.

ნატკამ თავისი დიდრონი თვალები მოჭუტა და ნაფაზი ისე დაარტყა.

_ შენ რა, თიკო, გინდა ნიკას გამო გამამტყუნო? ვიცი, რომ ამქვეყნად ყველაზე წმინდა, სპეტაკი და კეთილი ხარ, ამიტომ ყველაფრის გამართლებას ცდილობ, მაგრამ რა ვქნა, მე თვალთმაქცობა არ შემიძლია.. ვერ ვუყურებ გულგრილად იმას, რომ ეს ლაწირაკი ჩემსა და მიროს შუა ჩადგა და ერთმანეთს დღითიდღე გვაშორებს. ყოველ შემთხვევაში, მე ჩემს განცდებს არ ვმალავ და პატიოსნად ვაღიარებ. წუხელ ისე გამამწარა ჩემმა ქმარმა, ისიც კი გავიფიქრე, ზუზის გავეპრანჭები და გულს გადავაყოლებ-მეთქი.

თიკოს ამის გაგონებაზე თავზარი დაეცა. გაოგნებული შესცქეროდა მეგობარს და ხმას ვერ იღებდა. მცირეოდენი ყოყმანის შემდეგ, როგორც იქნა, ამოღერღა:

_ რატომ ცდილობ სიტუაციის დაძაბვას? ამით ხომ ძმაკაცებს ერთმანეთს გადაჰკიდებ? ხომ იცი, რომ ზუზი ფლირტში არ აგყვება, ამან შეიძლება უარესი…

_ შემთხვევით, შენ ხომ არ მოგწონს ზუზი და იმიტომ ხომ არ აპროტესტებ? _ სარკასტულად გადაიკისკისა ნატკამ და მზერაში ისეთი ბოროტი ნაპერწკალი გაუკრთა, თიკო დაიძაბა.

_ როგორი პირდაპირი ხარ… _ არც თვითონ დააკლო ირონია, _ შენი ვერაფერი გამიგია. აქამდე ამბობდი, ნეტავ მარის შეირთავდესო, წეღან _ მე უნდა გავეპრანჭოო, ახლა კი _ შენ ხომ არ მოგწონსო… რა გინდა, იქნებ ამიხსნა? დღესვე ავიკრავ გუდა-ნაბადს და წავალ აქედან! _ ლამის იკივლა მოთმინებადაკარგულმა და წამოხტა.

ნატკამ გზა გადუღობა და მკლავებში ჩააფრინდა.

_ გეხვეწები, მაპატიე, მაპატიე! ვიხუმრე, რა იყო? წეღანაც ვიხუმრე და ახლაც. რა თავში ვიხლი ზუზის, ჩემი ქმარი რომ არ მყვარებოდა, ასე გაღიზიანებული ვიქნებოდი? უბრალოდ, ნიკას არსებობამ გამაბოროტა. სულ ესაა, თიკუნა, მაპატიე, ხომ?

_ ჰოდა, როცა რამეს იტყვი, დაფიქრდი ხოლმე, _ ხმას დაუწია თიკომ, _ ვერ ხვდები, რომ მეტისმეტად ართულებ საქმეს? არადა, ყველაფრის მოგვარება ძალიან იოლად შეიძლება. ნიკას ამჟამად მიროს გარდა ახლობელი არავინ ჰყავს. შენს ადგილას ასე არ მოვიქცეოდი. დიდი ბოდიში, მაგრამ შენ ჩემთვის მეგობარზე მეტი ხარ და ასე გულღიად იმიტომ გელაპარაკები, თორემ სხვა რომ იყო, დაგიკიდებდი. ჩემი პრობლებემიც მყოფნის, რომელიც საკუთარი უჭკუობით ჩავიდინე და სულაც არ მინდა შენიც ავიკიდო, საერთოდ არ მჭირდება ზედმეტი პრობლემები, _ ამის თქმისთანავე თავს ძალა დაატანა და გაიღიმა.

ნატკამაც ღიმილით უპასუხა.

_ შენ მართალი ხარ, თიკუნა, მაპატიე, თუ შეგიძლია. _ ხმადაბლა თქვა და ისეთი მზერით შეხედა დაქალს, ჩანდა, თავი დამნაშავედ იგრძნო, _ ვიცი, რომ მირო ძალიან განიცდის ძმის სიკვდილს, მაგრამ ნიკაზე ისეა მიტმასნილი, რომ სულ საზიზღარი იდეები მომდის თავში.

_ მიტმასნილს რას ეძახი, გააჩნია. თუ იმას გულისხმობ, რომ ბიძა ყურადღებიანია ძმისშვილის მიმართ, რას ხედავ ამაში ცუდს? იქნებ შენც ასევე მოექცე ამ პატარა, გულნატკენ, დედისგან მიტოვებულ არსებას? იცი, როგორ დაგიფასებს შენი ქმარი ამას? ბოლომდე შენი მეკავშირე გახდება და არა მეტოქე, როგორც შენ გგონია.

თიკო ლაპარაკობდა, თან ფრთხილად აკვირდებოდა ნატკას რეაქციას და იმედოვნებდა, რომ მეგობარს არ გააღიზიანებდა, ასე თამამად რომ ერეოდა მის ოჯახურ საქმეებში. თიკო გულით ნიკას ემხრობოდა და არ უნდოდა ბიჭს მამის დაღუპვის ნამდვილი მიზეზი გაეგო. არც ახლა და არც ოდესმე. ეს მას უდიდეს ტრავმას მიაყენებდა. ამავე დროს მეგობრის მდგომარეობაც აღელვებდა და ეს სახეზეც ეტყობოდა.

ნატკა დაქალს ჩაეკრა და ამოიოხრა:

_ შეიძლება მართლა ასე იყოს უკეთესი, მაგრამ რაღაც მაკავებს, რომ მიროს გულახდილად ვესაუბრო. არ ვიცი, როგორ ავუხსნა, რასაც ვგრძნობ. შენ სხვა ხარ, შენთან გულახდილობის არ მეშინია, იმიტომ, რომ თან გამიგებ, თან დამტუქავ. ჩვენ ხომ ყოველთვის უსიტყვოდ გვესმოდა ერთმანეთის. ამისთვის მადლობელი ვარ… _ ნატკამ სიგარეტი ჩააქრო, _ მოდი, სხვა რამეზე ვისაუბროთ. დღეს რა ვქნათ?

_ მინდოდა ნიკასთან ერთად გამესეირნა. ეს მქონდა გეგმაში, მაგრამ მიროს წაუყვანია ახალი მშენებლობის დასათვალიერებლად, _ თიკომ ამჯერად გულღიად გაიღიმა, _ იქნებ ჩვენც გვენახა, რა სახლია ამისთანა? რას აშენებს შენი ძვირფასი ქმარი ასეთ გრანდიოზულს?

_ აუ, წავიდეთ, მაგარი აზრია! _ ისე გაუხარდა ნატკას, თითქოს რესტორანში ეპატიჟებოდნენ.

 

არაჩვეულებრივი დილა იყო. გვიან ღამით უწვიმია და ჰაერში წვიმისგან დანამული ბალახების სურნელი ტრიალებდა. გზად სუვენირების მაღაზიაში შეიარეს. თიკო თავის მშობლებს ელოდა და უნდოდა, მათთვის საჩუქრები შეეძინა. დედას სურნელოვანი სანთლები, მამას კი პორტსიგარი უყიდა, შემდეგ კვლავ ტაქსი გააჩერეს და მშენებლობისკენ გაემართნენ.

ლამის გასცდნენ ბათუმს. მანქანამ ისინი დანგრეულ მონასტერთან ჩამოსვა, იქით სამანქანო გზა აღარ იყო და ფეხით უნდა გადაეჭრათ ატალახიანებული ველი.

ნატკას ლამის ისტერიკა დაემართა. როცა პატარა ღელეს მიუახლოვდნენ და გადასასვლელი ვერსად დალანდეს, გადახტომა დააპირეს, მაგრამ ნატკამ ქვას წამოკრა ფეხი, წყალში ჩავარდა და ისე გაიწუწა, რომ ვარცხნილობაც კი დაეშალა. ამის შემდეგ სულ ბუზღუნ-ბუზღუნით მიდიოდა.

თიკოს გაახსენდა, რამდენ დროს ატარებდნენ ბავშვობაში ერთად გარეთ, რა ხალისიანი იყო ნატკა, როგორ ტკბებოდა თავისუფლებით, როცა ბავშვები მოსავლელი არ ჰყავდა. ახლა კი, როცა ფუფუნებაში ბანაობდა, სიხარულის ნაცვლად ჯავრმა შეჭამა და ადრინდელი იუმორის გრძნობაც სადღაც გაუქრა.

_ როგრ მომწონს აქაურობა! _ აღტაცებას ვერ მალავდა თიკო და გაბრწყინებული თვალებით აქეთ-იქით იყურებოდა.

_ შენ კი მოგწონს, მაგრამ ახლა მე მკითხე? რაში სჭირდება ამ კლდე-ღრეში ეს შენობა, ვერ გამიგია. ვინ მოვა აქ ან საცხოვრებლად ან დროებით გასაჩერებლად? სასტუმროს აშენებს ბიჭი! გიჟია ეს ჩემი ქმარი, დედას გეფიცები! _ ლამის ჩხუბობდა ნატკა, _ თან შეხედე, რას დავემსგავსე! ჩემი დავარცხნილი თმა! ვაიმეე! ფეხები სულ დავიკაწრეე! _ მოულოდნელად იყვირა ნატკამ და ხელები უაზროდ აიქნია.

თიკო მივარდა ეკლიან ბუჩქებში გახლართულს და მის გამოხსნას შეეცადა.

_ აქეთ რას მიძვრებოდი შენც, გზას ვერ ხედავ? გეყოფა წუწუნი, ძალიანაც მშვენივრად გამოიყურები, შენს ქმარს ასეთიც მოეწონები.

ამ დროს შორიდან ნიკას სიცილი და მიროს გაოცებული შეძახილი მოისმა.

_ აი, მესმის სიურპრიზი! _ გახარებული მირო ქალებს მოუახლოვდა და ცოლს მოეხვია.

_ იცი როგორ გამახარე? ძალიან მიყვარხარ, _ ჩაუჩურჩულა და შემდეგ იქვე მდგარ თიკოს თვალი ჩაუკრა.

კარგა ხანს ათვალიერებდნენ ნახევრად აშენებულ ოთხსართულიან სახლს, რომელსაც ოდასახლის იერი დაჰკრავდა.

_ ეგზოტიკური გარემო უნდა შევქმნათ, რომ ბევრი უცხოელი მოვიზიდოთ, _ უხსნიდა ქალებს მირო.

თანდათან ჩამოცხა, თუმცა კი ნიავი უბერავდა. როცა სადილობის დრომ მოაწია, მირომ ქალები მანქანაში ჩასხა ნიკასთან ერთად და მახლობელ სასტუმროს მიადგნენ.

_ აქ ახლომახლო რა ამბები ყოფილა თურმე, მე კი არ ვიცოდი! _ წამოიძახა ნატკამ, როცა მწვანეში ჩაფლულ შენობას მიადგნენ.

_ ვმუშაობთ, ბატონო, ისე კი არაა, შენ რომ გგონია! _ გაიხუმრა მირომ და მანქანიდან გადმოსვლაში ორივეს მიეხმარა.

სასტუმროს მეპატრონე სიხარულით შეეგება საისამოვნო სტუმრებს. პატარა რესტორანი მყუდრო და გრილი აღმოჩნდა. სანამ ქალები თავს იწესრიგებდნენ, სუფრაც გაიშალა.

სუფრას სასტუმროს პატრონი და ორი ოფიციანტი ემსახურებოდნენ. ირგვლივ კერძების სასიამოვნო სურნელი დატრალდა. ატმოსფეროც სასიამოვნო იყო _ სიგრილე და სიწყნარე. მოულოდნელად ნიკას ზარივით წკრიალა ხმა გაისმა:

_ აი, ზუზი ბიძია!

თიკომ ბავშვის თითს თვალი გააყოლა და შორეულ მაგიდასთან ზუზი დაინახა. მასთან ერთად სამი ადამიანი იყო. როცა თავისი სახელი მოესმა, მამაკაცი მოტრიალდა და მათ ხელი ღიმილით დაუქნია. შემდეგ ოფიციანტი მოიხმო, რაღაც გადაულაპარაკა და ისიც მათი მაგიდისკენ წამოვიდა.

_ ბატონი ზუზი მოხარული იქნება, თუ მოგვიანებით აივანზე შეუერთდებით. _ გადასცა მიროს ძმაკაცის თხოვნა.

თიკო თვალს არ აცილებდა ზუზის ფართო მხარ-ბეჭს. მისი სტუმრებიც იცნო _ ამერიკელი ცოლ-ქმარი და მათი ქალიშვილი. «ეგენი კიდევ არ წასულან?» _ უსიამოვნოდ გაიფიქრა. გულმა რეჩხი უყო. რატომღაც, არ ესიამოვნა ზუზის გვერდით უცხოელი მიშელის დანახვა.

როგორც ჩანს, მას დიდი არჩევანი აქვს _ ერთი მხრივ, მარი, რომელიც თავისუფალია და შეუძლია თავის ძველ თაყვანისმცემელს ცოლად გაჰყვეს. მეორე მხრივ კი ეს ქერათმიანი ლამაზი ამერიკელი, შეყვარებული თვალებით რომ შესციცინებს. მტკიცედ შეუდგა გულში თავისი თავის დარწმუნებას, რომ ზუზიზე, როგორც სასურველ მამაკაცზე, აღარ ფიქრობდა, მაგრამ… არაფერი გამოუვიდა. მოსწონდა ეს კაცი და სწორედ ამიტომ გაჰყურებდა ასეთი შურიანი მზერით მიშელს. წუხელ ისეთი დრო ატარა ზუზისთან, რომ გზაში დაასკვნა, მისადმი საოცარ ლტოლვას გრძნობდა. შეიძლება ეს არ იყო სიყვარული, მაგრამ ნდომას ძალიან ჰგავდა. ნდომიდან სიყვარულამდე კი ალბათ, სულ რაღაც ერთი ნაბიჯია. ასე კი ფიქრობდა, მაგრამ ცდილობდა, ამ გრძნობისთვის ეჯობნა, ოღონდ როგორ, არ იცოდა. როგორც იქნა, შორეულ მაგიდას თვალი მოაშორა, ნატკასკენ შებრუნდა და ლაპარაკი გაუბა. თავს მაინც გაბრუებულად და აღელვებულად გრძნობდა. ეშინოდა, არაფერი შესტყობოდა. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ნატკამ საიდუმლო გაუზიარა, ზუზისთან ფლირტის დაწყება გადავწყვიტეო.

ვერაფრით ვერ მოახერხა თავის დაწყნარება, სანამ სადილი ჩამთავრდებოდა.

ბოლოს აიშალნენ და აივანს მიაშურეს. აქ ყველამ ერთად მოიყარა თავი. ყველაზე ბოლოს მიშელი და ზუზი გამოჩნდნენ. თიკო მოაჯირს დაყრდნობოდა და ულამაზეს ბაღს გადაჰყურებდა.

ნატკა გატაცებით უყვებოდა სტუმრებს, თუ რა წვალებით მიაღწიეს მშენებლობამდე ფეხით და რომ არა თიკო, ის ალბათ ახლაც გზაში იქნებოდა, თან სიცილით უჩვენებდა ყველას თავის დაკაწრულ ფეხებსა და აწეწილ თმას.

თიკო მიხვდა, რომ ყურადღების ცენტრში მოექცა. ამასობაში საუბარში ზუზიც ჩაერთო.

_ ნატული, ძალიან მაოცებ. შენ უფრო მაგარი მეგონე. თიკოს ისეთი სიფრიფანა გარეგნობა აქვს, რომ იქით მოითხოვს დაცვას. რაღაც არა მგონია, იგი სპორტული ტიპის ადამიანებს მიეკუთვნებოდეს. ეკლებში როგორ გაიხლართე, გოგო, ა?

ნატკა სიცილისგან ჩაბჟირდა. ასეთი ხალისიანი დიდი ხანია, არ ყოფილა. მან ორი თითი გაიშვირა, ზუზის პირიდან ანთებული სიგარეტი გამოაცალა, თვალებში მრავალმნიშვნელოვნად ჩააშტერდა და მიბნედილი ხმით წარმოთქვა:

_ თიკოს საკმარისი ძალა და ენერგია აქვს, რათა სიცოცხლით და სილამაზით დატკბეს. ის თავისუფალია და რაღაც პირობითობას ყურადღებას არ აქცევს, ჩემში კი ეს ყოველივე გათხოვებამ ჩაკლა.

ზუზის სახეზე გაკვირვება გამოეხატა. მამაკაცურმა ინტუიციამ უკარნახა, რაც იმალებოდა ამ სიტყვების უკან და მოულოდნელად ისე შეეცვალა გამომეტყველება, დაკვირვებული კაცი მაშინვე შეამჩნევდა, გაკვირვება ირონიამ რა სწრაფად შეცვალა.

_ არა მგონია, გათხოვებამ შენ რამე დაბრკოლება შეგიქმნას. ყველაფერს ადვილად აღწევ, როცა ინდომებ! სიფრთხილე არ დაივიწყო, ნატული, ის შუშა, რომელსაც ფეხი გინდა დაადგა, ძალიან ადვილად იმსხვრევა და არ დაგასახიჩროს! დამიბრუნე ჩემი სიგარეტი! _ ეს აშკარა მუქარანარევი მინიშნება იყო, რასაც თიკო იმწამსვე მიხვდა. ალბათ ნატკაც. არ იყო ისეთი სულელი, ზუზის ნართაული ვერ გაეგო. მან სასწრაფოდ დაუბრუნა მამაკაცს სიგარეტი და იქაურობას გაეცალა.

_ თქვენ რას იტყვით, თიკო? როგორ ფიქრობთ, გათხოვება თქვენზეც ასე იმოქმედებს?

_ როგორ ასე? _ ცალწარბაწევით შეეკითხა თიკო და თვალი თვალში გაუყარა.

_ ანუ… _ მამაკაცი აშკარად დაიბნა, _ თქვენც დანებდებით?

მან არ იცოდა, რა იგულისხმა «დანებებაში» მამაკაცმა _ ცხოვრებას დანებება თუ მამაკაცს?

_ რომ დანებდე, უნდა გიღირდეს! _ ქარაგმულად გასცა პასუხი და აწეული წარბი აათამაშა.

ზუზიმ ჩაახველა. ჩრდილმა გადაურბინა ჯერ კიდევ ღიმილიან სახეზე და მისი ნათქვამის დასაზუსტებლად კვლავ კითხვა მოიშველია:

_ ანუ?

თიკომ ღიმილი ვერ შეიკავა, მიხვდა, რომ ქარაგმა მიზანში მოხვდა და სრულიად მშვიდად მიუგო:

_ გათხოვების შემდეგ ადამიანი, რა თქმა უნდა, იცვლება. თუკი მე და ჩემი მომავალი ქმარი ერთ სულად ვიქცევით, არ ვინაღვლებ, რომ საკუთარი «მე» დავკარგე.

_ ნუთუ? _ შეეჭვდა ზუზი. იგი ისეთი დაჟინებით უყურებდა ქალს, თითქოს მათ გარდა ახლომახლო არავინ იყო, _ ალბათ ყველაფერი იმაზე იქნება დამოკიდებული, ქორწინებაში როგორ გაგიმართლებთ. თუ არ ვცდები, იმ ტიპის ადამიანებს უნდა მიეკუთვნებოდეთ, ვინც ბოლომდე იხარჯება. ამიტომ არ გამიკვირდება, თუ გათხოვების შემდეგ საკუთარ მეობას დაკარგავთ, _ ეს იმხელა სარკაზმით იყო ნათქვამი, თიკოს ზურგზე ჭიანჭველებმა დაურბინეს.

_ მეობა რომ დაკარგო, ესეც უნდა გიღირდეს! _ კვლავ სრული სიმშვიდით წარმოთქვა და აწეული წარბი დაუშვა.

ზუზის ირონიაზე გულში ყრუ ტკივილი იგრძნო და შვებით ამოისუნთქა, როცა მაგიდაზე ხილი, ნამცხვრები და ყავიანი ფინჯნები დაალაგეს.

სუფრასთან ხმა არ ამოუღია. მთელი საღამო ბუსავით იჯდა და ყველას შუბლშეკრული გასცქეროდა.

როცა შებინდდა, მხოლოდ მაშინ აიშალნენ. თიკოს გულს უკლავდა, ზუზი და მიშელი ერთად რომ ისხდნენ და დროდადრო მხრებით ერთმანეთს ეხებოდნენ. უცხოელი გოგონა ხანდახან გადაიკისკისებდა და სახეს ძალიან ახლოს მიუტანდა მამაკაცს. ამის დანახვაზე თიკოს ელეთმელეთი მოსდიოდა.

გარეთ გამოსულები ამერიკელებმა თავიანთ სასტუმროში, გამოსამშვიდობებელ ვახშამზე დაპატიჟეს.

თიკოს სულაც არ მიუწევდა გული მათ ვახშამზე, რადგან აშკარად ხედავდა მიშელის ზუზით დაინტერესებას და არც ეს უკანასკნელი ჩანდა მის მიმართ მთლად გულგრილი. მაშინვე დაღლილობა მოიმიზეზა, მაგრამ მირომ მის უარს ყური არ ათხოვა და ლამის ძალით ჩასვა მანქანაში.

იქ კიდევ შემოუერთდნენ სტუმრები, რამდენიმე სხვა უცხოელი. ერთი ძალიან სიმპათიური ბიჭიც ერია, რომელიც მიშელს მაშინვე გვერდით მოუჯდა. მიშელი ამჯერად ორ სიმპათიურ მამაკაცს შორის აღმოჩნდა და როგორც ჩანს, თავში აუვარდა. სავარაუდოდ, ზუზის გასაღიზიანებლად იგი უცხოელს დაუფარავად ეკეკლუცებოდა. თიკოს გაუკვირდა გოგონას ასეთი საქციელი. ის გრძნობდა, რომ ქალი ზუზის ამ მეთოდებით ვერასდროს გამოიჭერდა, რადგან იგი საკმაოდ ჭკვიანი იყო და მსგავს ანკესზე არ წამოეგებოდა. ის კი არა, იმასაც არ იმჩნევდა, რომ მიშელის კეკლუცობა აღიზიანებდა.

ცუდი ის იყო, რომ მამაკაცს თიკოსკენ ერთხელაც არ გამოუხედავს, თითქოს სრულიად გადაავიწყდა მისი არსებობა. ქალმა ყველაზე მეტად ახლა იგრძნო მარტოსულად თავი…

 

უკვე ის დრო იყო, როცა დანაყრებულ და შეზარხოშებულ საზოგადოებას ცეკვის სურვილი გაუჩნდა. თიკოსაც ძალიან უყვარდა ცეკვა, სკოლაშიც დადიოდა ცეკვის წრეზე და სტუდენტობის წლებშიც არ შეუწყვეტია. ახლაც საღერღელი აეშალა, ისე მოუნდა დაბზრიალება. მართლაც, ყველასთან იცეკვა, ზუზის გარდა. ამ უკანასკნელმაც, თავის მხრივ, თითქმის დარბაზში მყოფი ყველა ქალი გამოიწვია, თიკოს გარდა.

ქალს მთელი გულისყური საცეკვაო მოედნისკენ ჰქონდა მიპყრობილი და შეფარვით ზვერავდა, ვისთან ცეკვავდა ზუზი და როგორ ერგებოდა პარტნიორს. რაღაც ამძიმებდა, გული თითქოს დარტყმებს შორის პაუზას აჭიანურებდა.

შეიძლება ამ აღელვებამ განაპირობა, რომ ძალიან დასცხა, შუბლიდან ოფლის წვეთები ჩამოუვიდა. ადგა და თავის მოსაწესრიგებლად ტუალეტში გავიდა. თმა დაივარცხნა, ოფლი მოიწმინდა, ტუჩებზე პომადა გადაისვა და ის იყო, ოთახიდან გამოსვლა დააპირა, რომ მოულოდნელად მიშელი შემოგოგმანდა. ისიც სარკესთან მივიდა, მაკიაჟი შეილამაზა და უეცრად თიკოს მიუტრიალდა.

_ თიკო, შეიძლება რაღაც გკითხოთ? _ ინგლისურად შეეკითხა.

_ რა თქმა უნდა, _ ინგლისურადვე მიუგო თიკომ, რამაც სტუმარი გოგონა დააბნია.

თიკო გააღიმა მისმა გამომეტყველებამ. ალბათ იფიქრა, ინგლისური არ მეცოდინებოდა და პირიქით, მე დამაბნევდაო, გაიფიქრა ქალმა და ასე, ღიმილმორეული მიაჩერდა.

_ დიდი ხანია, ზუზის იცნობთ?

_ არა, _ მოკლე მოუჭრა თიკომ და კარის სახელური გადასწია, მაგრამ შემდეგმა შეკითხვამ შეაჩერა.

_ მარის თუ შეხვედრიხართ? მიროს ძმის ცოლს? ამბობენ, ძალიან ლამაზიაო.

_ არა, არასდროს მინახავს, _ ზრდილობიანად მიუგო.

_ რა საშინელი ტრაგედია მოხდა, არა? ბავშვი საშინლად მეცოდება.

_ ჰო. _ კვლავ ლაკონიურად წარმოთქვა თიკომ. ცდილობდა, როგორმე ჩაეხშო ის უსიამოვნო შეგრძნება, რასაც ამ თითქმის ბავშვის, გათამამებული და ქედმაღალი უცხოელისადმი გრძნობდა. მიხვდა, რომ მიშელმა მხოლოდ იმიტომ წამოიწყო საუბარი, რომ თავისი ცნობისმოყვარეობა დაეკმაყოფილებინა, აბა, რას წარმოიდგენდა მიშელი, რა ცეცხლიც ტრიალებდა თიკოს გულში. მას მეტოქედ არც კი მიიჩნევდა. აი, ლამაზი, გამოცდილი მარი კი აინტერესებდა და აფიქრებდა.

_ როგორ ფიქრობთ, ზუზი ხომ საოცარი მამაკაცია? იცით, როგორ მომწონს? რა გარეგნობა აქვს, როგორი ღიმილი, რომაული სახის ნაკვთები… იტალიელებზე ვაფანატებ. მე თვითონ ფრანგი ვარ, მაგრამ ფრანგი მამაკაცები არ მხიბლავს, _ კეკლუცად გაიღიმა, _ აი, ზუზი კი განსაკუთრებულად კარგია. ქართველი კაცები იტალიელებს მაგონებენ გარეგნობითაც და ტემპერამენტითაც. ამასთან, ზუზი ძალიან ჭკვიანია, გაწონასწორებული და დელიკატური. ამას წინათ დედამისის ნახატები დამათვალიერებინა. ისიც ულამაზესი ქალი ყოფილა, _ მიშელმა თავისი უემოციო ცისფერი თვალები თიკოს მიაშტერა, ახედ-დახედა და მოულოდნელი შეკითხვა დაუსვა:

_ თქვენ გყავთ ბოიფრენდი? _ შემდეგ გაიცინა და გააგრძელა, _ რა სულელი ვარ, რომ გეკითხებით. სულ არ გეტყობათ, რომ ვინმე გყავთ. და ალბათ არც გათხოვილი უნდა იყოთ, რადგან ბეჭედს არ ატარებთ.

_ ჰო-ო? _ ისეთი ტონით მიუგო თიკომ, რომ უნდოდა, მიშელი დაეჭვებულიყო. მერე კარი გააღო და სწრაფად გავიდა. ამ მეტიჩარა ფრანგ ამერიკელთან რა საქმე ჰქონდა? თიკოსთან ახლოსაც ვერ მოვიდოდა. მასთან საუბრის გაგრძელება აღარ შეეძლო.

ესეც ასე. ზუზიმ ხომ უთხრა, დედაჩემის ნამუშევრებს ყველას არ ვანახვებო. მიშელი ხომ გამოარჩია? ნეტავ რატომ? რა ნახა ამ გოგოში ისეთი, რომ სურათების ნახვის ნება დართო? რა გამოცნობა მაგას უნდა? ეს იმას ნიშნავს, რომ ამერიკელმა მისი გული დაპყრო. და მერე თიკოს რა? რა მისი საქმეა, ზუზი ვის შეიყვარებს? იქნებ უკვე მისი საქმეა? ნუთუ დაერხა? ნუთუ კიდევ ერთხელაა შეყვარებული? არა, ღმერთმა დაუფაროს! კიდევ ერთხელ იმედგაცრუება გასრისავს. ზუზიზე ყურადღების გადატანა მხოლოდ იმიტომ გადაწყვიტა, რომ ძველი იარა უფრო ადვილად მოიშუშოს.

როგორც კი დარბაზში დაბრუნდა და თავის ადგილს მიუახლოვდა, ზუზი შეეგება და საცეკვაოდ გაიწვია.

ოჰ, რაღაც დაემართა, ზუზიმ წელზე ხელი რომ შემოხვია. ტანგოს მელოდია იყო, მსოფლიოში ყველაზე ვნებიანი ცეკვის. ყოველ შემთხვევაში, თიკო ასე მიიჩნევდა. თავში უნებურად წამოუტივტივდა ერთი მისი მეგობრის ლექსის სტრიქონები: «თეძოდან სხვა თეძოზე ხელი… სხვა შიფონმოსხმული ტანგო… ჩვენ კი ვაგრძელებთ მზერით ცეკვას ერთად და მარტო»… ამის გაფიქრება და ჟრუანტელის დავლა ერთი იყო. თითქოს ჰაერი ამოუშვა ფილტვებიდან, ღრმად ამოისუნთქა, მამაკაცს ხელში ხელი ჩასჭიდა, მეორე მხარზე დაადო, თავი ილეთის საპასუხოდ დაიჭირა და დატრიალდა… ზუზიმაც მაშინვე აუღო ალღო, ისე აბზრიალებდა ქალს, იატაკზე ფეხს არც ადგმევინებდა. ისე ზუტად ასრულებდნენ სვლებს, გეგონებოდათ, მთელი ცხოვრება ერთად ცეკვაში გაუტარებიათო. თიკო ლაღად მიჰყვებოდა მუსიკის რიტმს და არა მარტო სხეული, მისი გულიც, მკერდიც და სულიც კი მის ტემპში, მასთან ერთად ცეკვავდა.

ორივენი დუმდნენ. თიკო შიშით ვერ იღებდა ხმას, რომ ამ ზღაპრული წუთების იდილია არ დაერღვია. თითქოს სხვაგან იმყოფებოდა, სხვა განზომილებაში, ირგვლივ ვერაფერს და ვერავის ამჩნევდა…

როცა ცეკვა დამთავრდა, ღაწვებაფაკლული ციდან მიწაზე დაეშვა.

_ გმადლობთ. _ წაიჩურჩულა კმაყოფილებით სავსემ და თვალები დახარა, რომ მამაკაცის მზერას არ შეფეთებოდა. გული ისევ ისე ძალუმად უძგერდა და უკან დაიხია, თავი არ გავცეო. სწორედ ამ დროს კარში მდგარი მიშელი შეამჩნია.
_ რა საოცრად ცეკვავ, _ ზუზის ხმაში საჭიროზე მეტი ინტიმურობა იგრძნობოდა, _ ერთიც ხომ არ გვეცეკვა? _ ოდნავ დაწეული ხმით შეეკითხა.
თვითონაც გაუკვირდა, უარი რომ უთხრა, მართლა აღარ უნდოდა მეტჯერ ცეკვა. ვერ მიხვდა, მიშელის გამოჩენამ იმოქმედა მასზე, თუ სურდა, ზუზი ამ ერთი ცეკვით გაოგნებული დაეტოვებინა. ერთიც იყო და მეორეც. განსაკუთრებით უცხოელის დანახვა არ ესიამოვნა, მისმა გამოჩენამ თიკოს ყველა ფიქრი და ოცნება, რომლითაც წამების წინ მეცხრე ცაზე დაფრინავდა, მსწრაფლ დაამსხვრია.
_ უარს მეუბნებით? რატომ? გეშინიათ, რომ სასწაული აღარ განმეორდება? _ მამაკაცი ისევ და ისევ ზრდილობიანი ფორმით მიმართავდა, არამც და არამც არ უშვებდა ახლოს იმ დღის შემდეგ.
_ შემდეგ ცეკვას მიშელი ელოდება, _ ირიბად ახედა და მამაკაცს ნიშნის მომგები მზერა მიაპყრო.
_ ეს ეჭვიანობაა? _ წარბების აწევით იკითხა ზუზიმ და მაჯაში მძლავრად ჩაავლო ხელი.
_ ეს გაფრთხილებაა.
_ მე მაფრთხილებთ? რაღაც ვერ გავიგე, მგონი, _ განცვიფრებისგან დიდრონი თვალები უფრო გაუფართოვდა მამაკაცს.
_ არა, გაფრთხილება საკუთარი თავის მისამართით. ის შუშა, რომელსაც ფეხი მინდა დავადგა, ძალიან ადვილად იმსხვრევა თურმე და მეშინია, რამე არ მატკინოს. _ ხურდად თავისივე სიტყვები დაუბრუნა თიკომ, რომელიც მამაკაცმა შუადღეს, სხვა სასტუმროში და სხვა სუფრასთან ნატკას უთხრა.
ზუზიმ ჩაიფხუკუნა.
_ ყოველთვის ასე აკონტროლებთ თქვენს თავს?

_ ვცდილობ.

_ მერე? გამოგდით?

_ ჯერჯერობით ვერევი, ვერ მჯაბნის.
_ წამომყევით, საოცარი სანახაობა უნდა გაჩვენოთ. ნახეთ, რა ლამაზია მთვარის შუქზე სასტუმროს პარკი.

დარბაზი გადაჭრეს და აივანზე გავიდნენ. აქ მუსიკის ხმა ყრუდ აღწევდა, მით უფრო, რომ მამაკაცმა ზურგს უკან კარი მოიხურა. თიკო მოაჯირს გადაეყრდნო და ფიჭვისა და ჭადრის მათრობელი სურნელით გაჟღენთილი ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.
_ ცეკვის დროს კინაღამ გამიფრინდით ხელიდან. კიდევ კარგი, რომ ფრთები არ გქონდათ.
_ გაგიფრინდით?
_ ჰო. სადღაც მაღლა იყავით. რა, შევცდი?
_ ცეკვისას სრულიად სხვა სამყაროში გადავდივარ. იმ წუთებში დედამიწელი არ ვარ. ამის ბრალია ყველაფერი.
_ ახლა? ახლა დედამიწელი ხართ?
თიკო წელში გასწორდა, ნელა შემობრუნდა და მამაკაცის ვერცხლისფრად აკიაფებულ თვალებს თამამად გაუსწორა მზერა.
_ ახლაც მინდა ვიფრინო და სიამოვნებით დავტკბე. მიწას მოვწყდე და გალაქტიკაში გავიჭრა.
_ მე კიდევ… მე მინდა, რომ მთვარის შუქზე ვიცეკვო მზესთან…
_ მზესთან მიახლოება არ შეიძლება, წვავს. იკაროსიც კი დაიფერფლა. _ ორს შორის ფლირტი გაიბა.
_ იკაროსი შტერი იყო, მე ჭკვიანი ვარ, _ ცალი წარბი მრავალმნიშვნელოვნად აზიდა ზუზიმ, ხელები ჯიბეებში ჩაიწყო, ქალის პირდაპირ დადგა, ნიკაპი მაღლა ასწია და ქუსლებზე აქანავდა.
_ მზისთვის ჭკვიანი და სულელი სულერთია, იგი ყველას ერთნაირად ათბობს ან წვავს, _ თავი გვერდზე გადასწია თიკომ, წკიპურტის გაქნევით პერანგზე დაცემული ჭადრის ბუსუსი მოაშორა ზუზის და დარბაზის კარი შეაღო. აღარ მოისურვა, ენახა სასტუმროს საოცარი ბაღი, რომლის საჩვენებლადაც მამაკაცმა ტერასაზე გაიყვანა…

 

იმ ღამეს ორი მამაკაცი ესიზმრა _ ზუზი და დემნა. ორივე ირონიანარევი ღიმილით მისჩერებოდა ქალს. ამწუთას როგორ ჰგავდა პირველი მეორეს. სწორედ ეს ღიმილი აცოფებდა თიკოს ყოველთვის. სწორედ ამ ღიმილით დემნა თითქოს ხაზს უსვამდა, შენზე მაღლა ვდგავარ და ვერასდროს გამიტოლდებიო. იქნებ ზუზისაც იმავეს თქმა სურს თავისი ქედმაღლური გაღიმებით? შემთხვევით, ერთი წუმპიდან ამოსული მეორეში ხომ არ უნდა ჩახტეს? არ ჯობია, უფრო ფრთხილად გადადგას ნაბიჯები, რომ კიდევ ერთხელ არ მოუწიოს მსხვერპლის გაღებამ? ზვარაკად ხომ არ შეეწირება სიყვარულს? ერთხელ გაუცრუვდა იმედი და ხელმეორედაც იმავეს ხომ არ ჩაიდენს? ოოო, ამწუთას როგორი მსგავსები არიან, თითქოს ერთი თარგისგან გამოჭრესო! ქალების მონუსხვის დიდოსტატები! განსხვავება მხოლოდ ისაა, რომ დემნა უფრო იმპულსურია, ზუზი კი დინჯი და თავშეკავებული. ის პირდაპირ ამბობდა სათქმელს, ეს კი შემპარავად, შორიდან მოვლით.

სიზმარი გრძელდებოდა. ორივე მამაკაცი ჯიქურ მოიწევდა ქალისკენ. თიკო უკან იხევდა. იცოდა, რომ მის უკან ზღვა იყო, აბობოქრებული და მრისხანე. რა ჯობდა? ზღვაში შესულიყო და მის მოძალადე ტალღებს მინდობოდა, თუ კაცებს დალოდებოდა? რას უქადდა მათი ლოდინი? რა მოელოდა? ამასობაში მიხვდა, რომ ზღვას მიუახლოვდა. კანჭებზე უმალ იგრძნო, როგორ შემოეხვივნენ აცეტებული წვრილ-წვრილი ტალღები, ქაფმორეული რომ უვლიდნენ გარშემო მის წვივებს. ტერფები უფრო და უფრო ეფლობოდა ქვიშაში, თითქოს ძირი ეცლებაო. საიდან გაჩნდა ბათუმში ქვიშიანი ნაპირი? უკვირდა სიზმარში. მოულოდნელად ზურგიდან გაავებული ტალღა დაეჯახა, ვეებერთელა, მასზე მაღალი და თიკო თავით ქვიშაში ჩაემხო. ელდანაცემს გამოეღვიძა. როცა გონს მოეგო, ენით აუწერელი სიხარული იგრძნო, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ და მხოლოდ ზმანება აღმოჩნდა…

მეორე დილით ნატკა ადრიანად შეუდგა სამზადისს. მათი გამგზავრების დრო მოახლოვდა. თიკო საძინებლიდან არ გამოსულა. ნიკა მიროს გვერდით ტრიალებდა. ნატკა ჩალაგებას მორჩა თუ არა, სავარძელში ჩაესვენა და სიგარეტს მოუკიდა. მერე თიკოს ასძახა. ჩამოდი, რაღას უცდიო.

თიკოს ზლაზვნით ჩამოვიდა და მის გვერდით მეორე სავარძელში ჩაჯდა.

_ აბა, როგორ მოგეწონა წუხანდელი საღამო? _ შეეკითხა ნატკა, თავი ასწია და მოკუმული ტუჩებით სიგარეტის ბოლი მაღლა წყვეტილად აუშვა.

_ რა ვიცი, მგონი, კარგი იყო, _ მხრები აიჩეჩა თიკომ.

_ იმედია, ზუზიც მოგეწონა, _ შემპარავად წარმოთქვა მეგობარმა და დაქალს ყავით სავსე ფინჯანი გადააწოდა.

თიკო დაიძაბა, სულაც არ სურდა ნატკას მისთვის წინა საღამოსგან გამოყოლილი ეიფორია შეემჩნია, ჩაახველა და რაც შეიძლებოდა, მშვიდად წარმოთქვა:

_ მომეწონა, _ თან ჩაიცინა, _ მე მგონი, უკეთესად გავიცანი.

_ ჰო, მაგარი ადამიანია, _ რატომღაც, ნათქვამს ოხვრა ამოაყოლა დაქალმა და გაირინდა.

თიკოს ეს ოხვრა არ ესიამოვნა. ნუთუ მართლა მოსწონს ზუზი? ასე რომ აღმოჩნდეს, რა უნდა ქნას? არა, სისულელეა, არ შეიძლება ასე იყოს. ნატკას მირო უყვარს. რომ არ უყვარდეს, ამდენს იეჭვიანებდა ნიკაზე? აქ ალბათ სხვა ძაღლის თავია დამარხული.

ცოტა ხნის შემდეგ ნატკამ წამოიწყო:

_ იცი? მიროს უნდა, რომ ჩვენს არყოფნაში ნიკამ ზაფხული ტყუილად არ გააცდინოს და იმეცადინოს. ჩვენს მეზობელს, შოთას, ნიკას ტოლი ბიჭი ჰყავს, რომელსაც სახლში მასწავლებელი დაუდის.

_ ამ გაგანია ზაფხულში?

_ კი, ამ გაგანია ზაფხულში. ამ დილით მირო ელაპარაკა და შეთანხმდნენ, რომ ნიკაც დაესწროს გაკვეთილებს. ფულს, რა თქმა უნდა, გადაუხდის. მგონი, ასე ჯობია. შენც მეტი თავისუფალი დრო დაგრჩება. ყველაზე მეტად მიროს ნიკას ძილის პრობლემა აწუხებს, მაგრამ მე შენი იმედი მაქვს და აღარ მეშინია. ჩვენ ერთ კვირაში დავბრუნდებით, თუ რამე გაგიჭირდა და დაგჭირდეთ ჩვენთან დაკავშირება, ნებისმიერ დროს დაგვირეკე ან ზუზის დაურეკე. ბავშვის ექიმის ნომერსაც დაგიტოვებ.

_ იმედია, რომ არავის დახმარება არ დამჭირდება. არ მინდა, ვინმე შევაწუხო.

_ ნუ იქნები ასეთი თავდაჯერებული, რა იცი, რა მოხდება, _ შენიშნა ნატკამ, _ ბავშვებისგან ყველაფერია მოსალოდნელი. ნიკას ძალიან ნუ მიუშვებ, ცოტა მკაცრად მოექეცი.

ამ დროს ქალაქის ტელეფონმა დარეკა. ნატკა ყურმილის ასაღებად ადგა, მერე კი ვიღაცას ლაპარაკი გაუბა, თიკო კი შეგრილებული ყავის სმას შეუდგა.

 

ნატკამ და მირომ გამოსამშვიდობებელი ვახშამი მოაწყვეს. საღამოს სახლი სტუმრებით გაივსო. შოთაც მოვიდა, კარის მეზობელი. თიკოს იგი ნანახი ჰყავდა, იცოდა, რომ ეს სწორედ ის მეზობელი იყო, რომლის სახლშიც ხანდახან ნიკა სათამაშოდ გადადიოდა. ნიკამ შოთას ბიჭს ხელი ჩაჰკიდა და თავის ოთახში გაარბენინა. თიკომ შოთა გაიცნო და მასლაათიც გააბეს. როგორც მისი ნათქვამიდან გაირკვა, თორმე ცოლი ნიუ-იორკში სამუშაოდ წასულა, სამი წლის შემდეგ იქ ვიღაც გაუჩენია და ქმარ-შვილი სამუდამოდ მიუტოვებია.

თიკოს უკვირდა ქალების ასეთი საქციელი. ვერ წარმოედგინა. ქმარი ჰო, მაგრამ შვილი როგორ უნდა მიეტოვებინა დედას?
_ ასე შემატოვა ბიჭი და დაიკარგა, _ სევდიანად დაასრულა შოთამ თავისი ამბავი.

თიკომ სათანადო სიტყვების მოძებნა ვერ შეძლო, ამიტომ თანაგრძნობა ნაღვლიანი ღიმილით გამოხატა.

სტუმრიანობა ცოტა ხანს გაგრძელდა, მაგრამ იმდენი ხალხი ირეოდა, თიკო ზუზის არ დალაპარაკებია. მამაკაცს მისთვის არც ეცალა, რადგან მოპატიჟებულებში რამდენიმე დიდი ხნის უნახავი მეგობარიც ერია და მათთან მასლაათით ირთობდა თავს.

 

ვახშმის შემდეგ, როცა მეგობრები გაისტუმრეს, ყველანი მისაღებში შეიკრიბნენ. მხოლოდ მძღოლი საქმიანობდა _ იგი ჩანთებს მანქანის საბარგულში ეზიდებოდა. მიროს ნიკა მუხლებზე დაესვა და ჩუმად რაღაცას უყვებოდა. ბიჭუნა ჩაფიქრებული უსმენდა და დროდადრო დასტურის ნიშნად თავს უქნევდა.

ნატკა სწრაფად გადი-გამოდიოდა. ისეთი ლამაზი და ბედნიერი იყო, რომ თიკო თვალს ვერ აშორებდა.

ბოლოს წასვლის დროც დადგა. დაქალები ერთმანეთს გადაეხვივნენ, მერე მიროც დაემშვიდობა თიკოს და მანქანაში ჩასხდნენ. უკვე დაქოქილი მანქანიდან მირომ ნიკას გადმოსძახა, თიკო დეიდა არ გააბრაზოო და წავიდნენ.

 

დილით ნიკამ უგუნებოდ გაიღვიძა, ცხვირ-პირი ჩამოსტიროდა. საუზმის დროს ჩუმად იყო და ხმას არ იღებდა.

როცა მეზობელ სახლში მასწავლებელთან წასვლის დრო მოვიდა, ბრაზიანად წამოიძახა:

_ არ მინდა იმ დებილურ გაკვეთილზე დასწრება! აეროპორტში მინდა! ის თვითმფრინავი უნდა ვნახო, რომლითაც მირო ძია გაფრინდა!

_ ის თვითმფრინავი ჯერ უკან არ დაბრუნებულა. აეროპორტი სხვა დროს იყოს. თუ გაკვეთილზე არ გინდა, ნუ წახვალ, ამით არაფერი დაშავდება. თუ გინდა, ზღვაზე გავიდეთ, ქვიშაშიც ითამაშე და ზღვაშიც იბანავებ.

ამის გაგონებაზე ბავშვი შეცბა და ფერი ეცვალა.

_ ზღვაზე? _ შიშით ჩაიჩურჩულა და თავი გააქნია, _ არა, ნუ წავალთ. მამა სხვასთან არასდროს მიშვებდა ზღვაზე, ამის უფლებას არ მაძლევდა, მარტო მირო ძიასთან. ერთხელ კინაღამ დავიხრჩვი და მამა შემპირდა, რომ არასდროს არ წამიყვანდა იქ, _ ბიჭს ტუჩები უკანკალებდა, თვალები ცრემლით აევსო, _ მამა რატომ წავიდა?

თიკომ ბავშვი თავისკენ მიიზიდა და გულში ჩაიკრა, თან ცდილობდა, მისი ანერვიულება არ შეემჩნია.

_ ზოგჯერ ისე ხდება, რომ ადამიანები შორს მიემგზავრებიან და გვტოვებენ, _ ყოყმანით დაიწყო, _ მაგრამ მამაშენი სადაც უნდა იყოს, შენ ყოველთვის ძალიან ეყვარები და არასდროს დაგივიწყებს.

სიბრალულმა გული აუვსო. დაიხარა, ნიკას თმა გადაუწია და ცრემლიან თვალებში ჩახედა, შემდეგ გაუღიმა და ჰკითხა:

_ ოქროს თევზები ოდესმე გყოლია?

_ არა.

_ იცი რა? მოდი, აკვარიუმი ვიყიდოთ და თევზები შიგ ჩავსვათ. შენ მოუვლი. ნახავ, როგორ დაცურავენ.

ბიჭმა კუშტად შეხედა და უხეშად იკითხა:

_ რაში მჭირდება?

_ რატომ არ გჭირდება? თუნდაც იმისთვის, რომ რაიმე ისეთი უნდა გქონდეს, რაც ძალიან გეყვარება და მზურნველობას გამოიჩენ. შენ მათ საჭმელს აჭმევ, სახელებს დაარქმევ და მარტო აღარასდროს იქნები. თქვენ ერთმანეთს გაიცნობთ, თან როცა ნახავ, რა თავისუფლად დაცურავენ, წყლის აღარ შეგეშინდება და ცურვა მოგინდება…

_ თქვენ არ გეშინიათ ზღვის?

_ მე არა.

_ ცურვა იცით?

_ ვიცი და მინდა, რომ შენც გასწავლო. საერთოდ, ბიჭები გოგონებზე უკეთ ცურავენ, ისინი უფრო გულადები არიან.

_ მირო ძია ცურავს?

_ აბა რა.

_ ნატკა დეიდაზე უკეთესად?

თიკოს გაახსენდა, ნატკა სკოლაში სპორტით რომ იყო გატაცებული და ღიმილით თქვა:

_ რა თქმა უნდა, უკეთ.

_ მაშინ მე ახლა წავალ გაკვეთილზე, რომ მირო ძია არ გავაბრაზო, მერე კი გავისეირნოთ და აკვარიუმიც ვიყიდოთ.

_ კარგი, პატარავ, გაიქეცი.

როგორც კი ბავშვი გაისტუმრა, თიკომ გრიშას ბაზარში გაყვანა სთხოვა და ისიც არ დაზარდა. ბათუმის ბაზარი დამსვენებლებით იყო სავსე. გარუჯული ადგილობრივები და უცხოელები ხილითა და პროდუქტებით სავსე დახლებს შორის მიმოდიოდნენ. უცნაური ის იყო, რომ ადგილობრივები იმდენად არ იყვნენ გარუჯულები, როგორც უცხოელები. ეს ზღვისპირა ქალაქის ერთ-ერთი დამახასიათებელი თვისებაა _ ვინც ზღვასთან ახლოს ცხოვრობს, ნაკლებადაა ზღვის მოყვარული. «ამაზე მამაჩემი ხუმრობით იტყოდა, ლავუაზიეს კანონიაო», _ გაეღიმა თიკოს…

ბაზრიდან გამოსულმა ზოომაღაზიაში შეირბინა, ლამაზი ქვებით მოფენილი მინიატიურული აკვარიუმი იყიდა და სხვადასხვა ფერის თევზებიც შეარჩია.

როგორც კი შინ დაბრუნდა, აკვარიუმი წყლით აავსო, წყლიანი პარკიდან თევზები ფრთხილად აკვარიუმში გადასვა და გამოსაჩენ ადგილას დადო. მერე კმაყოფილი ნიკას მოსვლას დაელოდა.

თევზების დანახვაზე ბავშვმა სიხარულისგან იყვირა და დაბზრიალდა. აკვარიუმს მივარდა და აქოშინებულმა იყვირა:

_ უჰ, რა ლამაზია! დიდი მადლობა, თიკო!

ესამოვნა, ბიჭმა მის სახელს დეიდა რომ არ დააყოლა, ეს იმას ნიშნავდა, რომ გაუშინაურდა.

_ სახელები უნდა დავარქვა, არა? _ იკითხა ნიკამ.

_ აბა რა. აუცილებლად უნდა დაარქვა, მიდი, მოიფიქრე.

_ აი, ეს ოქროსფერი დეიდა ნატკა იქნება, ყავისფერი კი, მის გარშემო რომ დაცურავს, მირო ძია. კუთხეში რომაა მიყუჟული, დათუნას ჰგავს, ჩემს ძმაკაცს და მაგის სახელს დავარქმევ. იმ გრძელსა და სხმარტალას კიდევ _ ზუზის.

_ ყოჩაღ, მომწონს. კარგი ბიჭი ხარ! _ მოისმა ამ დროს საიდანღაც.

თიკომ და ნიკამ კარისკენ მიიხედეს, ოთახში ზუზი შემოდიოდა.

_ აბა, ამ თევზებში მე რომელი ვარ?

ბავშვმა მიუთითა ყველაზე ლამაზ და დიდ თევზზე, სრულიად განცალკევებით რომ დაცურავდა.

_ აი, ეს, ზუზი ძია. ხომ მაგარია? _ თევზისკენ თითი გაიშვირა ბიჭმა.

მამაკაცს გაეცინა.

_ ვერაფერს ვიტყვი, მართლაც ძალიან ლამაზი ვყოფილვარ. სხვებს რა დაარქვი?

ნიკამ სახელები ჩამოთვალა.

_ ოჰო… კი მაგრამ, თიკო სადღაა? იქნებ აი, ეს ყველაზე პატარა თევზი მოვნათლოთ მისი სახელით?

ნიკამ ჩაიხითხითა და თიკოს შეხედა.

_ ეს თევზი მე ყველაზე მეტად მომწონს და კარგია, თიკო იყოს, _ იცინოდა ბიჭუნა.

_ ხედავ, თან როგორი ცქრიალაა? _ ირონიულად შენიშნა ზუზიმ და წამოწითლებულ ქალს ეშმაკურად გახედა. თიკო შეცბუ